Oturup dizlerini çekip karnına doğru, ellerini bağlıyor diz kapaklarına, çenesini de boğazına yaslayıp zirvesine tırmanmaya başlıyor meçhulün. Unutmanın imkansız olduğunu biliyordu, mesele, bilmemekti hiçbir şeyi en başından. Yaşadığı sürece unutamazdı insan hiçbir şeyi, biliyordu mezarında insan boyu ot bitse de unutamayacaktı. Hiç ara vermeden uyumak, uyutmak istiyordu bütün yaşantısını, bütün yaşanmışlıkları, yaşanacağından korktukları ile ber... Devamnı Oku
Tüm Siparişlerde Kargo Bedava Stokta Yok.
Benzer Ürünler
Cingöz Recai-Sherlock Holmese Karşı Cingöz Recai Peyami Safa
Peyami Safa
Ötüken Neşriyat
Stokta Var 35,65 TL 42,00 TL
Sepete Ekle
Sayıların Olmadığı Ülke Oğuz Saraçoğlu
Aysen Eser
İş Bankası Kültür Yayınları
Stokta Var 9,67 TL 10,00 TL
Sepete Ekle
Türk Romanında Aşk Recai Özcan
Recai Özcan
Kitabevi Yayınları
Stokta Var 52,68 TL 50,00 TL
Sepete Ekle
Coğrafya Neden Önemlidir-Hiç Olmadığı Kadar Harm De Blij
Harm De Blij
Hece Yayınları
Stokta Var 59,03 TL 59,00 TL
Sepete Ekle
Isimsiz Mezar Recai Şeyhoğlu
Recai Şeyhoğlu
Favori Yayınları
Stokta Var 23,09 TL 15,00 TL
Sepete Ekle
Ürün Açıklaması
Oturup dizlerini çekip karnına doğru, ellerini bağlıyor diz kapaklarına, çenesini de boğazına yaslayıp zirvesine tırmanmaya başlıyor meçhulün. Unutmanın imkansız olduğunu biliyordu, mesele, bilmemekti hiçbir şeyi en başından. Yaşadığı sürece unutamazdı insan hiçbir şeyi, biliyordu mezarında insan boyu ot bitse de unutamayacaktı. Hiç ara vermeden uyumak, uyutmak istiyordu bütün yaşantısını, bütün yaşanmışlıkları, yaşanacağından korktukları ile beraber. Hiç hesap etmedi, bedeni üç beş dem süren bir ayrılığın ruhunun ruhunu tutuşturacağını, her nefesinin de aynı yangını körükleyeceğini. İçinde git gide karıyla boranıyla, tozuyla toprağıyla alevlenen bir Şubat yanığı. Tek cümle dilinde; 'hiç ölmediğin kadar sadık, hiç olmadığım kadar aşığım sana. Küçücük kaldım, ufacık, gittiğinden beri. Üstüme serçe konsa alıp götürür gücüm yetmez...' Karıncaların ayak seslerini duyuyordu. Geceyi kolay, sabahı zor etmiş bir varlık güdüyordu zamanın dik yamaçlarında. Uyanmış ama doğrulamıyordu. Yattığı yerden penceresinin dışarısına uzatıyordu bakışlarını, sanki bir mevsim değişmişti bir gecede. Ne bekleyen olduğunu anlamıştı ne beklenen. Herşey boş geliyordu, yemek yemek, su içmek, uyumak. Anlam sıfatından sıyırmıştı cümle yaratığı. En ufak fısıltı bile deprem olup vuruyor beynine. Kilitlerini açacak,şifrelerini çözecek tek anahtardı aslında o bir türlü durmayan tren.