Fransız oyun yazarı Yasmina Reza’nın ödüllü oyunu Vahşet Tanrısı, bireyin ve toplumun içinde barındırdığı hoşgörüsüzlüğü, şiddet eğilimini, aile kavramını sorgulayarak anlatan bir kara mizah örneği olarak yıllardır dünyanın çeşitli ülkelerinde sahneleniyor. Geçtiğimiz yıllarda DasDas’ dan izlediğim gösteri, 2021 yılında İzmir Devlet Tiyatrosu’nda Tayfun Eraslan rejisiyle sahnelere aktarıldı. Özlem Başkaya, Ali Hakan Beşen, Canan Erener Şen ve Mustafa Çolak kadrosuyla sahnede canlanan Vahşet Tanrısı; apayrı, farklı, karakomik tiyatro örneğine dönüşmüş algısıyla bambaşka konumda duruyor.
Vahşet Tanrısı / Le Dieu du Camage, ilk kez 2007’de Zürih’te Jurgren Gosch yönetiminde oynandı. Broadway’de James Gandolfini, Jeff Daniels, Marcia Gay Harden ve Hope Davis gibi efsane kadrosuyla 2009 yılında büyük ödüller topladı. Yasmina Reza Paris’te Antoine Tiyatrosu’ndaki sahnelenişinde hem yazar hem de yönetmen olarak kendi oyununu sahneye aktardığında ise, artık oyunun dünya yolculuğu çoktan başlamış oldu. 2011 yapımı Roman Polanski filmi de (Carnage) eseri tiyarodan sinemaya uyarlayarak popüler anlamda sinematografik bir çizgiye taşıdı. Konuda dört karakterin yaşadığı temel olay, günümüz ebeveynlerinin birbirileri ve çocuklarıyla yaşadığı sorunları masaya yatırıyor ve bu durum günümüz kadın erkek ilişkilerinin temel çatışma noktasını oluşturuyor. Trajikomik halde birbirlerine karşı psikolojik sorunlarını aktaran dört yetişkin, hangi yaşa gelinirse gelinsin, insanların çocuklaşabileceğini, hatta çocuklaşırken kendi çocuklarından beter duygulara girebileceklerini net biçimde ifade ediyorlar. Çocuklarının kavgası yüzünden uzlaşmak üzere bir araya gelen iki çiftin, sakin bir halde başlayan görüşmeleri, dakikalar geçtikçe başka bir boyuta kayıyor ve görüşme ilişkilerin hesaplaşma savaşına dönüşüyor. Yasmine Reza çağdaşlık adı altında egolarından arınmış gibi yapan insanların aslında nasıl gaddar, içten pazarlıkçı, kibirli olduklarını açıklıkla karakterler üzerinden anlatıyor. Freudyen aktarım tekniklerinin bol bol kullanıldığı metnin eleştirisini bundan 12 sene önce yine yapmış, yine aynı şekilde Freud’a göndermelerle dolu bir kritik yazmıştım. Fakat bu sefer olayı, insanın bitmek bilmeyen ‘kendisini haklı görme’ olgusundan yola çıkarak irdeliyorum. Her ne olursa olsun insan egosu kendi medeniyetinin bir getirisi olarak sürekli yaşadıklarını haklı görüyor. 11-12 yaşlarında iki çocuktan birinin, diğerinin suratına sopayla vurup iki ön dişini kırmasının ardından olayı medeni ölçüler(!) çerçevesinde çözme yolunda bir araya gelen çocukların ebeveynleri, çocuklarının yaşadığı olayı baktıkları pencereden hep masum olarak görüyor. Çünkü hiçbir özeleştiri yapmadan şimdiye gelen dört insan, çocukları üzerinden bakıyorlar ki, kendi evlilikleri çocukların yaşadığı kavgadan beter duruma dönüşmüş.
Özlem Başkaya (Veronique Houillie), Ali Hakan Beşen (Michel Houillie), Canan Erener Şen (Anette Reille), Mustafa Çolak (Alain Reille) rolleriyle karşımızda. Tayfun Eraslan, oyunu kara mizah olgusuyla ele alırken bir yandan da ortadaki olayı çok sert biçimde sahneye koymuş. Gösterinin az biraz yumuşak bir tonda ve de ironi dolu başlaması komediyi uzun uzadıya ileri dakikalara atmazdı. Bu olumsuz yargı dışında sahnede başka olumsuzluk görmedim diyebilirim. Vanşet Tanrısı cümlesi ile yönetmenin modern dünya toplumuna karşı göndermeler yapması fevkalade zekice bir düşünce. Reza, karakterler arasında süregelen diyaloglarla izleyenlerin evliliklerini ya da ilişkilerini beyinlerinde sorgulamalarını istemiş. Özellikle bilinçaltına seslenen bazı vurucu kelimeler çoğu kez insanı durup düşünmeye itiyor. Evlilikler insanların ütopik hayallerinde kurdukları zorlamadan başka hiçbir şey değil! Oyun size gerçeği bir tokat gibi yüzünüze indirirken, başka bir açıdan da kadın-erkek aymazlığının nerelere kadar ulaşabileceğinin fotoğrafını çekmiş.
Yönetmen, sahne tasarımındaki gerçekçilikle olayı kendi barınağımıza kadar taşımamızın önünü açıyor. Evet, bu ev oyunu izleyen herkesin evi! Çocukların suçlandığı sahneden kişilerin birbirlerine karşı suçlamalarına kadar uzanan evreye kadar, oyuncular arası komedi yavaş biçimde bir üst çıtaya tırmanıyor. Özlem Başkaya’ nın Veronique karakterinde sergilediği performans daha ilk dakikadan itibaren etkileyici. Çocuğunun ön iki dişi kırılmış bir annenin sinirli, gergin ruh halini net olarak izledik. Ayrıca Veronique’nın kocasının annesiyle kurduğu aşk bağının yansımaları ile Canan Erener Şen’ in Anette rolündeki çıkmazları aynı potada birleşiyor. Anette rolünün çatışmalı dinamiği Canan Erener’in yorumuyla güzel bir noktaya ilerlemiş. Oyun, kadınların kocaları tarafından nasıl yalnızlaştıkları sistematiğine uzanırken; erkeklerin de kadınları memnun edememe ruh halini komedinin içinde bizlere an be an yaşatıyor. Yani çocuklar kavga etmiş, ama asıl gerçek ebeveynlerin yaşadığı mutsuz hayat. Bu mutsuz hayatların içinde çocukların kaliteli bir insan olarak yetişmelerini beklemek büyük ahmaklık! İşte tam bu cümleyi beynimize kazıyan ekip, sahne performansıyla kaliteden ödün vermemiş. Michel’de Ali Hakan Beşen ve Alain karakterinde Mustafa Çolak eşleri tarafından acımasızca eleştiriye maruz kalan rollerinin hakkını sonuna kadar veriyor.
Bu oyunun bir önemli özelliği, olayı çiftlerin kavgasından alıp, konuyu tamamen toplumsal kaosun hüküm sürdüğü dünya görüntüsüne taşımak olmuş! Yasmina Reza öylesine harika bir oyun yazmış ki, insan gösteriden çıktıktan sonra tekrar tekrar yaşadığı hayatı sorgulamaya devam ediyor!
yasam.kaya@gmail.com
Bunu paylaş:
Facebook
Twitter
E-posta
Yazdır
WhatsApp
Pocket
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
İlgili
tiyatro, Tiyatro,, Yaşam Kaya kategorisinde ve tiyatro, Tiyatro,, Yaşam Kaya etiketinde yayımlandı. Kalıcı linke yer imi koyun.	
iYorum bulunmamakta
Kendi yorumunu ekle	
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
YAŞAM KAYA
yasamkaya
1999 yılından bu yana sinema, tiyatro, jazz, blues ve arkeoloji üzerine yazılar yazmaktadır. 2 YIL Taraf, 4 yıl BirGün Gazetesi'nde, 2 sene İstanbul Art News'da, 3 yıl Turkish Review' da yazılar yazdı. Şu anda Sinematopya, Life Art Sanat, Tiyatronline, Artful Living'de köşe yazarıdır. Ntv Radyo'da sanat eleştirileri konuşmaktadır. UK Leeds'te Psikoloji eğitimi aldı.
Tam Profili Görüntüle →	
Arama:
Kategoriler
Kategoriler Kategori Seçin Akgün Akova Arkeoloji Çağdaş Sanat Özlem Ertan Belgesel Dans Edebiyat Ezgi Deniz Alpan füsun balkaya Festival Fotoğraf Genel Gezi jazz ve blues Kitap konser KİTAP LİFEARTSANAT MÜZİK Müge Eren müzik Opera ve Bale resim Sahne Sanatları Seçil Sağlam Seminer sergi SERGİ sinema Suzana Rood Sıla Divarcı Televizyon- Radyo tiyatro Tiyatro, Vecdi Sayar Vedat Milor Yaşam Kaya Yemek Zeynep Atılgan Boneval Şiir İletisim
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Aralık 2021 Kasım 2021 Ekim 2021 Eylül 2021 Ağustos 2021 Temmuz 2021 Haziran 2021 Mayıs 2021 Nisan 2021 Mart 2021 Şubat 2021 Ocak 2021 Aralık 2020 Kasım 2020 Ekim 2020 Eylül 2020 Ağustos 2020 Temmuz 2020 Haziran 2020 Mayıs 2020 Nisan 2020 Mart 2020 Şubat 2020 Ocak 2020 Aralık 2019 Kasım 2019 Ekim 2019 Eylül 2019 Ağustos 2019 Temmuz 2019 Haziran 2019 Mayıs 2019 Nisan 2019 Mart 2019 Şubat 2019 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ekim 2018 Eylül 2018 Ağustos 2018 Temmuz 2018 Haziran 2018 Mayıs 2018 Nisan 2018 Mart 2018 Şubat 2018 Ocak 2018 Aralık 2017 Kasım 2017 Ekim 2017 Eylül 2017 Ağustos 2017 Temmuz 2017 Haziran 2017 Mayıs 2017 Nisan 2017 Mart 2017 Şubat 2017 Ocak 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Ekim 2016 Eylül 2016 Ağustos 2016 Temmuz 2016 Haziran 2016 Mayıs 2016 Nisan 2016 Mart 2016 Şubat 2016 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Ekim 2015 Eylül 2015 Ağustos 2015 Temmuz 2015 Haziran 2015 Mayıs 2015 Nisan 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014
Life Art Sanat Facebook’ta
Life Art Sanat Facebook’ta
Life Art Sanat Twitter’da
Tweetlerim
Sosyal
lifeartsanat kişisinin Facebook üzerindeki profilini görüntüle
lifeartsanat kişisinin Twitter üzerindeki profilini görüntüle
lifeartsanat kişisinin Instagram üzerindeki profilini görüntüle
Eposta Yoluyla Takibe Var mısın?
Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.
E-posta Adresi:	
Takip Et
Son Yazılar
PLACEBO ‘PSM LOVES SUMMER’ Kapsamında ZORLU PSM’de
THE FRENCH DİSPATCH (2021): “WES ANDERSON’ın EN İYİ FİLMİ!” / YAŞAM KAYA
ATLAS 1948 ve MUBI İşbirliği!
TOZ (2021): “GÜÇLÜKLERİN ÖNÜNDE KADIN OLMAK!” / YAŞAM KAYA
22 KASIM HAFTASI CİNEMAXIMUM VİZYON Filmleri!
En Çok Okuduğunuz Yazılar
WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun. Tema: Pixelgrade tarafından Hive.	
Sayfa alt bölüm gezintisi
Twitter
Facebook
LifeArtSanat, Avrupa Birliği Kültürel Ortaklığı
İkincil gezinme
Ara
Yazı dolaşımı
THE ROOF AÇIK HAVA SİNEMASI’nda ‘SPENCER’ Filmi İlk Gösterimine Çıkıyor!
ADELE YENİ ALBÜMÜ ile REKOR Kırdı!
Arama:
Aramanızı yukarıya yazın ve aramak için girişe basın. İptal için Esc'e basın.
Gizlilik ve Çerezler: Bu sitede çerez kullanılmaktadır. Bu web sitesini kullanmaya devam ederek bunların kullanımını kabul edersiniz.
Çerezlerin nasıl kontrol edileceği dahil, daha fazla bilgi edinmek için buraya bakın: Çerez Politikası	