Son yıllarda içine sıradan insanların kısa süreli popülerleştirilmesine yönelik bir takım yarışma programları icat ediliyor. Bu programlar sayesinde kendisinde yetenek görüp, bir türlü keşfedilemeyen kişiler magazin dünyasının isim yapmış ünlülerine kabul ettirmeye çabalıyorlar. Onlardan gelen eleştiriler bazen hakaretlerle yüzleşmek zorunda kalıyorlar.
Diğer taraftan da program yapımcıları bu diyaloglar üzerinden rating hesapları; reklam ve SMS gelirleriyle zenginliklerini arttırıyor.
Ünlüler yaptıkları yorum ve değerlendirmelerle bulundukları pozisyonu nasıl hak etmiş olduklarını gencecik insanlara karşı orantısız bir güç gösterisiyle ortaya koyuyorlar.
Bu programlardan bir tanesi de O Ses Türkiye oldu. Formatı gereği önceden bir ünlü sesin ekibine dâhil olmuş adaylar her hafta birbirleriyle boks ringine benzeyen bir sahnede seslerini yarıştırıp sonunda da o ünlünün yapacağı dramatik elemeyi bekliyor.
Her eleme gözyaşları eşliğinde, salya sümük bir ortamda gerçekleşiyor.
Her eleme ünlü için hayatındaki en zor seçimlerden biri haline geliyor.
30 yıldır bu arabesk yaşam anlayışından kendimizi bir türlü kurtaramadık.
Ne üzülmesini biliyoruz ne değerlendirmesini de…
Değer katma konusunda neredeyse teşebbüs bile göremiyoruz.
Ancak bu yarışmaların güzel bir sonucu da var; elbette bunu düşünmek, ayırt edebilmek gerekiyor. Yarışmacı rolündeki kişilerin büyük bölümünün jüri rolündekilerden çok daha güçlü sese ve yeteneğe sahip olduğunu net olarak görüyoruz.
Bu bize yıllardır nelerle kandırılıyor ve kimlerin hak ettiği yerlere gelemiyor olduğunu net olarak ispat ediyor.
Mesele sahnede yarışmacı olarak bulunan kişilerin ünlü olması değildir; sistemin ısrarla o yolu tıkayan bir yapıyla direnmesidir.
Hülya Avşar’ın biraz sonra aşağıda paylaşacağım videosundaki gözyaşları gerçekten yapacağı seçimden mi yoksa sahnede birbirleriyle yarışan o yarışmacıların sahip olduğu sese ulaşamayacağının üzüntüsünden mi kaynaklanmaktadır?
Bir teselli ver!
30 yıldır bütün kültür dünyamızı kuşatan bu şarkının anlamının geri planında yatan ve bizim unuttuğumuz bir şeyin altını çizmemiz gerekiyor.
Evet, bu şarkı bize bir arabesk haykırışı hatırlatıyor. Ancak daha kötüsü 30 sene sonra bu şarkının içindeki anlamı ve müziği bile arar hale geliyoruz.
Sanat üretemeyen ve geçmiştekini tüketmekten başka bir işe yaramayan bir dünyanın içinde salya sümük ağlayıp duranlarla aptallaşan topluluğa dönüşüyoruz.
Çok yazık; ne olur bir teselli verin!
İşte o görüntüler…
http://video.milliyet.com.tr/video-izle/O-Ses-Turkiye-de-aglatan-anlar—-s2KSXMMrc4Pe.html
http://twitter.com/uzaygokerman
uzaygokerman@gmail.com
Share this:
Paylaş
Facebook
Twitter
LinkedIn
E-posta
Yazdır
WhatsApp
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
‹ İddianame yoluyla bilinçüstüne çıkan bir takım gerçekler
Marşlarla Sorun Yaşayanlar – İstiklal Marşı ve Onuncu Yıl Marşı (2) ›
Kategoriler:Toplumsal
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Aralık 2021 (1) Kasım 2021 (3) Ekim 2021 (6) Eylül 2021 (5) Ağustos 2021 (5) Haziran 2021 (3) Mayıs 2021 (4) Nisan 2021 (6) Mart 2021 (6) Şubat 2021 (6) Ocak 2021 (10) Aralık 2020 (6) Kasım 2020 (3) Ekim 2020 (3) Eylül 2020 (6) Temmuz 2020 (7) Haziran 2020 (4) Mayıs 2020 (1) Mart 2020 (2) Şubat 2020 (6) Ocak 2020 (6) Aralık 2019 (8) Kasım 2019 (10) Ekim 2019 (4) Eylül 2019 (4) Ağustos 2019 (4) Temmuz 2019 (2) Haziran 2019 (1) Mayıs 2019 (3) Nisan 2019 (5) Mart 2019 (4) Şubat 2019 (4) Ocak 2019 (4) Aralık 2018 (6) Kasım 2018 (3) Ekim 2018 (4) Eylül 2018 (8) Ağustos 2018 (6) Temmuz 2018 (1) Haziran 2018 (7) Mayıs 2018 (4) Nisan 2018 (10) Mart 2018 (8) Şubat 2018 (5) Ocak 2018 (6) Aralık 2017 (9) Kasım 2017 (7) Ekim 2017 (6) Eylül 2017 (12) Ağustos 2017 (6) Temmuz 2017 (4) Haziran 2017 (5) Mayıs 2017 (5) Nisan 2017 (9) Mart 2017 (3) Şubat 2017 (6) Ocak 2017 (12) Aralık 2016 (8) Kasım 2016 (6) Ekim 2016 (6) Eylül 2016 (5) Mart 2016 (4) Şubat 2016 (2) Aralık 2015 (1) Kasım 2015 (2) Ekim 2015 (2) Ağustos 2015 (1) Temmuz 2015 (6) Haziran 2015 (12) Mayıs 2015 (7) Nisan 2015 (4) Mart 2015 (12) Şubat 2015 (11) Ocak 2015 (8) Aralık 2014 (10) Kasım 2014 (51) Ağustos 2014 (1) Nisan 2014 (3) Mart 2014 (1) Şubat 2014 (2) Ocak 2014 (11) Aralık 2013 (15) Kasım 2013 (4) Ekim 2013 (4) Haziran 2013 (6) Nisan 2013 (4) Ocak 2013 (1) Aralık 2012 (1) Kasım 2012 (15) Ağustos 2012 (8) Temmuz 2012 (11) Haziran 2012 (26) Mart 2012 (10) Ocak 2012 (2) Aralık 2011 (43) Kasım 2011 (8) Ekim 2011 (8) Eylül 2011 (3) Ağustos 2011 (10) Temmuz 2011 (17) Haziran 2011 (10) Mayıs 2011 (5) Nisan 2011 (8) Mart 2011 (17)
Popüler Yazılar & Sayfalar
Şampiyonluk Puanı	
Ramayana Destanı	
Oğuz Atay'ın anısına... "Yaşama kurallarından habersizim."	
Fenerbahçe'ye Riz'ovak aşısı!	
4 ayda nasıl 12 kilo verdim?	
Sudaki İz; 30 yıl önce yapılmış itiraf!	
Yeni kitap; Yönetilemeyen Büyüklük Fenerbahçe	
Çıkarlarını düşünmeyenler unutulacaktır!	
Sn. Altınel, Oğuz Atay’ı sevmeyi değil Tutunamayanlar'ı okumayı başaramamış bir kişidir.	
Nedir tutunamamak meselesi?	
#sirkeci #gar #tren #siyahbeyaz #blackandwhite #blackandwhitephotography #photo #photooftheday #photography #photographer #istanbul
#reflection #reflections #shadow #shadowwork #wait #waiting #rain #rainyday #umbrella #office #lapishan #rainy #photo #photooftheday #photograph #photography