PEYGAMBER ALEYHİSSALÂTU vesselamın en yakını insanlar bile ‘sarp yokuş’u aşamazken Akabe’de ettikleri iki biatla onu ve Mekkeli mü’minleri Medine’ye buyur eden Ensar’ın destansı yardımı ne dillerden düşecek, ne de hafızaların unuttukları arasına girecek cinstendir.
Bütün dünyayı karşılarına alacaklarını bile bile Medineli mü’minlerin Peygamber aleyhissalâtu vesselamla birlikte Mekkeli mü’minleri Medine’ye davet ederek bütün geçimlerini üstlenmeleri, evlerini paylaşmaları, Bedir başta olmak üzere bütün savaşlara dahil olmaları elbette ne dillerden düşer, ne de unutulur gider.
Bilakis, en başta Rabbü’l-âlemîn’in Kelam-ı Ezelîsi olarak Kur’ân-ı Hakîm’de övülür Medineli mü’minler.
Ve çağlar boyu, mü’minlerin dilinde övülür durur.
Gelin görün ki, bu övgüler yapılırken evvelemirde akıllara Ensarın erkekleri gelir. Böyle olması da normaldir; çünkü Asr-ı Saadete dair bütün kitaplar elbette öncelikle yaşanan savaşlardan söz eder ve savaşların asıl muhatabı erkekler olduğu için de Ensar denildiğinde ilk önce akla gelen erkekler olur. Diğer taraftan bu erkeklerle birlikte Ümmü Süleym gibi, Ümmü Nuseybe gibi bazı Ensar kadınları da evvelemirde akla geliyorsa, yine savaşlar sebebiyledir. Çünkü onlar, Resûlullah ile birlikte savaşa dahi katılmayı talep etmiş; yaralılara bakmak üzere sefere dahil edilmelerine mukabil, savaşın kızıştığı zamanlarda bizzat savaşa da dehalet etmişlerdir.
Buna karşılık, Ensar deyince, çok az hanım sahabi ismi gelir akla. Ortalama siyer bilgisine sahip bir mü’min zihnini birazcık zorlasa rahatlıkla yüzün üzerinde Ensar erkeğinin ismini sayabilir durumda iken, sıra Ensar kadınlarına gelince çok azı rakamı ona kadar çıkarabilir.
Oysa, ‘Ensar’ diye bir topluluk var olabilmişse ve biraz çabayla yüzün isminde Ensar erkeğinin ismi bindörtyüzotuz yıl sonra bile mü’minlerce sayılabilir durumda ise, bu, bir açıdan, pek çoğunun isimlerini bilmediğimiz Ensar kadınları sayesindedir. Bir diğer deyişle, Medine’nin kadınları da ‘Ensar’ olabildiği için erkekleri ‘Ensar’ olabilmiştir.
Hendek günlerine dair bir hatıra, bana hep bunu düşündürür. İçerdiği mucize itibarıyla Bediüzzaman’ın Mu’cizat-ı Ahmediye Risalesi’nde de zikredilen bu olay, Medineli erkek sahabilerin nasıl bir eşle, nasıl bir ev ortamıyla ve nasıl bir aile hayatıyla bu sapasağlam duruşu gerçekleştirebildiklerinin nişanesidir.
Mâlûm, bütün hiziplerin birleşip hep beraber Medine’ye doğru yola çıkmak üzere oldukları haber alındığında, Selman-ı Farisî’nin kabul gören teklifiyle, mü’minler Medine’yi savunmak üzere etrafına hendek kazmaya girişirler. Muhacir olsun Ensar olsun, bütün erkek sahabiler gün boyu hendek kazma işiyle meşguldür. Diğer taraftan, o yıl nisbeten kıtlığın hüküm sürdüğü bir yıldır. O yüzden, sahabiler hendek kazarken açlıklarını hissetmemek için karınlarına taş bağlamaktadır.
Hendek kazılan bu günlerin birinde, babası Uhud’da şehit olan ve yedi kızkardeşine bakma yükü kendisine kalan genç Cabir b. Abdullah, hendek kazarken gömleği bir parça açıldığında Resûlullah sırtında kaburga kemiklerinin rahatça sayılır hale geldiğini farkeder ve Resûlullah aleyhissalâtu vesselamı bu kadar zayıflamış halde gördüğü için ziyadesiyle üzülür. Akşam eve geldiğinde üzüntüsünü hanımına açar ve evde Resûlullah’a ikram edebilecekleri birşey olup olmadığını sorar. Yalnızca bir koyunları ve bir ölçek arpaları kalmıştır. Cabir o gece koyunu keser, ertesi sabah da hanımından kuzuyu pişirip eldeki arpayı da öğütüp ekmek yapmasını ister.
Sonrası bilinen mu’cizedir. Cabir o gün hava karardığında Resûlullah’ı evlerinde beraberce yemek yemeye davet eder, Resûlullah ise bütün sahabileri Cabir’in evine davet eder. Dörtyüzün üzerinde insanın evine davet edildiğini gören, evde ise yalnızca bir koyun ve bir ölçek arpa unundan yapılmış ekmek olduğunu bilen Cabir paniklemiş haldedir. Aceleyle eve koşar ve karısına bütün erkek sahabilerin akşam yemeği için kendi evlerine geliyor olduğunu haber verir. Cabir’i paniklemiş halde gören karısı, ona, “Onları evimize sen mi davet ettin, Resûlullah mı?” diye sorar. “Resûlullah davet etti” cevabı üzerine de, “O halde bırak gelsinler, Resûlullah bizden daha iyi bilir” diyerek Cabir’i sakinleştirir.
Resûlullah aleyhissalâtu vesselam geldiğinde evde yaşananlar, bir büyük mucizedir: Yalnızca bir koyun ve bir parça ekmekle dörtyüzün üzerinde insan doyar, üstelik geride hâlâ ev halkına yetecek kadar yiyecek vardır.
Bu olay, elbette en başta Resûlullah aleyhissalâtu vesselamın risalet davasındaki hakkaniyetine şahitlik eden bir büyük mucizedir.
Yine bu olay, Cabir’in şahsında Ensar’ın nasıl Kur’ân’ın da övdüğü üzere îsar hasletiyle donanmış olduklarının, nasıl “başkalarının nefislerini kendi nefislerine tercih ettiklerinin, nasıl bir feragat nümunesi olduklarının nişanesidir.
Ve yine bu olay, Cabir’in hanımının şahsında, Ensar kadınlarının nasıl bir îsar ve feragatle, dahası nasıl bir iman ve yakînle donanmış olduklarının nişanesidir.
Durumu kendisine arzettiğinde hanımının Cabir’e verdiği karşılık, onun Resûlullah’ı davet fikrine iştiraktir zira. Hanımı, “Geride şu kadar yetim kardeşinle kendimize yetecek doğru dürüst bir yiyecek yokken...” diye başlayan bir söylemle Cabir’in niyetinin önüne duygusal setler inşa etmemiştir.
Bilakis, Resûlullah’ın herkesi davet etmesi üzerine paniklemesi karşısında, Resûlullah’a olan iman ve itimadını da belgeleyen bir feraset sergilemiştir.
Bu tek örnek dahi, bugünün Ensar gibi olamayan mü’minlerinin tıkandığı kritik bir noktanın habercisi gibidir.
Ensar gibi olabilmek, tekil bir durum değildir.
Ensar hanımları sayesindedir ki Medine’nin erkekleri Ensar olabilmiştir.
Ama erkekler bu vâkıaya bakıp kendilerine mazeret üretmesinler.
Zira, evlenirken Ensar ruhlu bir hanım arayıp aramamak neticede bir bilinç ve bir tercih meselesidir.
16.06.2007
© 2021 karakalem.net, Metin Karabaşoğlu
Hepsi bir değil! Elde var sonsuz Ramazan, iktisat, şükür... Arkadaşım için; İsmail için… Haktan yana Görünen köy Bir anket, bir soru, bir cevap Bini bire kırdırmamak En son ne zaman ağladınız? İffeti böyle bilir miydik? Vaiz olarak ölüm İstişare, bir kulluk sınavıdır Fetih gününden kalan İyi insanlar için Entellektüel fitne İtikad buluşturur, siyaset ayrıştırır Hayye ale’l-felah! En güzel tefsir Hangi ulu’l-emr, nasıl itaat? Din dilinde düğüm noktası Gözardı ettiğimiz ihtilalci İster misiniz? Cesaretle dirayet arasında Ahiret var mı dünyamızda? 102 numaralı mektup İstifadeden istismara yolculuk Ebu Cehil’e gitti mi? Zafer manzaralı hezimetler Avâmperestliğe hayır! Bilgiyi sevin! Huzeyme’nin baktığı yerden Sevginin iki hali İçimizdeki Kûfeliler Ehven bu değil! Açık ölçü, çıplak gerçek Bediüzzaman hangi siyasetin şerrinden Allah’a sığınmıştı? Altını bakıra bulayanlar İndirgenmiş dindarlık Adaletle sınanan siyaset ‘Nur’cuların elindeki ‘topuz’ Şeytandan kaçar gibi Görmezden gelince yok olmayan meseleler Benim için Bediüzzaman Eksim resim Tek bir Paylaşıyorsan bayram senindir İlkemin yanındayım Denetleneyebiliyor musun? Kıssa-i Yusuf’tan ekonomi dersleri Hikmetsiz Müslümanlık Hatadan öğrenmek Ölmüş olanların yolu Kötülük nerede? Gömleği önden yırtılanlar Kurt hırsı Bu zamanın yeni sefilleri Adaletsiz takvâ mümkün müdür? Engizisyon bitti mi? KÜÇÜK OLAYLAR Işid bize neden ırak? Hangi aklın kuvvetisin? ‘Eleştiri’ şart; ama ‘ahlâkı’yla birlikte... Bu zamanın sefilleri Bu zamanın şeytanı Yanına almak... ‘Tek adam’a karşı ‘tek adam’lar Fitnenin sinir ucu: nifak ve asabiyet Kapıdaki tehlike Bugünden yarına düşünceler (III)
Siyasetin çözemeyeceği meseleler Bugünden yarına düşünceler (II)
Bilgi: imkân mı, imtihan mı? Bugünden yarına düşünceler (I)
Ağustos şükrü “Aldanırız, fakat aldatmayız”; neden? Erkekliği öldürmek Güzel bir hayat, güzel bir ölüm: Ahmet Kalem’in ardından Bandrol meselesi üzerine: Bu, bizim ayıbımız... Tebessümde okunan Bir ubudiyet talimi olarak ‘istişare’ Kazadan sonra Neden yazamadım? N-T ambargosu üzerine zorunlu bir açıklama! Meşhudatı Asfiya mihengine vurmak Against the global confederates Küresel ahzâbın karşısında Ebu Zer Yûşâ makamı: yeniden Firavun, bir konsorsiyumdur Âyet ve slogan Geleceği gördüm Kemalist nihilizmin ayak sesleri Bediüzzaman bugünün çocuğu olsaydı? O ruh... Münazarat Sempozyumu: bir 'ilk'in ardından... Hangi cemaattensin? Bediüzzaman yolu: Ne öfke, ne teslimiyet Vazifemiz bitmedi!.. Uhuvvetin mucizeleri Mao Çin’i değil, renklerin şehri er-Rahmân ve Ramazan Översek öldürür müyüz? 25. Söz ışığında İslam ve Batı ailesi İnnâ lillah… Cennet ne zaman kılıçların gölgesi altındadır? Mustafa Kemal ile Abdülhamid arasında Cemaati terketmek Üç hak Yakın imkân, uzak tehlike Peygamberin gençleri Nereden bakmalı, nasıl demeli? SÖYLEMİN ELE GEÇİRİLMESİ (I)
Irkçılık kötü, milliyetçilik iyi midir? Şarta bağlı dostluklar Çocuğu kim Müslüman yapar? Çanakkale geçildi! Aile üzerine... Özel bir ölçü Cebr-i keyfî-i küfrî-i? Düşüş Dünyayı bilmek İlk Denge Kimi seversin? Kadın ve cihad Kürt Meselesi’nin Açılımı Kabalığa kabalık Gırtlaktan aşağısı Ne çok vazife var! Hüsran Sır Sınanma Sevinmeli mi? Kayıp kolyenin düşündürdükleri Terki Bir cenazenin yakınından “Yenisini alırız” Tahkiki elden bırakmamak Gün o gündür, saat o saat... Henüz inmemiş âyetler Nasıl sevindim, bilemezsiniz Devam ve kemal Şefkatin ateşini söndürmek İlaç ve zehir Hidayet kimlere gelmez? Bilginin kaynağı Meseleye Fransız kalmak ‘Köktendinci’ ve ‘radikal’in serüveni Şefkat ve siyaset Şiddet ve hamiyet Casus Tokat Oruç Kur’ân içindir Merhamet, güçtür Böyle mi olacak? Feragat, sevgidendir! Ruh dikizi Benim gibi düşünmeyen:
kâfir midir, hain midir? Mutlakçı ve hesapçı Benden iyisi yok... Ya içimizdeki Ergenekon? Peygambere uzak olan Hasbıhal Bizans’ı da unutmalı; Beylikleri de... Esma, hüsnadır Arzunun dört hali ‘Allah’ın kılıcı’ nasıl olunur? Dünya hayatını güzelleştiren Gadabın iki yüzü Yeniden başlarken... Öldürmenin politikası Sürümden kaybetmek Kalemlerimiz neyin hizmetinde? “Ayakkabını çıkar!” Ben bir ateş gördüm Frankfurt izlenimleri-I
Finans krizine ‘içeriden’ bir bakış Demek ki neymiş? Sünnet ve kültür Dualarımıza dikkat! Yeni buluşmalar için,
geçici bir elveda… İlk adım Beni tedirgin eden Risk almayan bir kitap,
Risk almayan hayatlar İltica İmtihan İblis’in tahtı Bir yolculuğun ardından Büyük cemaat, küçük cemaat... (son) Büyük cemaat, küçük cemaat... (III) Büyük cemaat, küçük cemaat... (II) Büyük cemaat, küçük cemaat... İnhisar Ömür dediğin:
eklenmeyen, eksilen... İkrama övgü Şair ve ölüm Delik kalbler zamanı ‘Mürşid vaziyetini takınmak’ Kısa bir yazı Adını doğru koyalım Lider ve mürşid Yarım hurmanın anlattığı Tire’de iki gün Meşruiyet krizi Hâfız Ali’yi unutmak Misyon Bediüzzaman’ın değinmedikleri Buluşma noktası olarak kudsî nebî Faydasız bilgi Yazmak üzerine bir hasbıhal Bereketli mekânlar ‘Birer zeki muhatap’ Kader ortaklığı ve
aydın sorumluluğu Sevgisizlik Devlet yüzlü ‘Tehlikeli’ bir muhavere Sözkonusu olan Kemalizm ise,
vatan teferruat mıdır? Yarım kalmış bir cümle:
“İslâm terörü lânetler” ‘Fazla başarı’ Sahabilere hürmet neden gerekli? İslâm peygamberine niye saldırıyorlar? Duyguların dengesi Bir müjdem var Birkaç değini Ayıplı kelimeler Tarih sıfır Formül Kaptanımız kim? Ülker, Godiva, Migros:
kapitalizmin dini Füsus ve nüsus Üç velâyet Temâsül Tecrübe ile hamiyeti buluşturmak En güzel ayakkabı Medresetü’z-Zehra’yı zihnimizde inşa etmek Acıda buluşmak Üç nefis Risale-i Nur herkes içindir Adam yetişir, yetiştirilmez Megalomani Nekrofili Aynanın öteki yüzü İbda-inşa dengesi Kaderi okumak, ama nasıl? Hakikat şahitlik ister, hesap istemez! İdam-ı ebedî, daimî haps-i münferid... Mesaja mesaj Üç ortak Yük Faşizm nerede, demokrasi nereye? İşimiz gerçekten zor Vefa giderse? Hudeybiye turnusolu Şirk-i hafî nerelerde? Bediüzzaman Münazarat’ı niye yazdı? İyi tüccar “Saidleri Ararken”den birkaç tesbit Şimdiki zamanda yaşamak Bitirmeyelim; konuşalım! Bir efsane, bir gerçek Bir ‘bildiri’nin perde arkası Birkaç ‘siyasî’ hatıra... Kime oy vermeli? Utandım, utanıyorum... Kuru tuz, risksiz hayat... Ensar kadınlarına övgü Gerilimi kim çözmeli? Kemalizm ne kadar güçlü? Kemalizmin geleceği var mı? Bitmeyen gerilim ne zaman bitecek? ‘Emanet’ yazısına derkenar ‘Sarıklı genç’ kim ola? ‘Sarıklı genç’ turnusolu Emanet Adalete dair akılda kalan… İmge Susmak, bağırmak, konuşmak... İki peygamber arasında İhlas Risalesi kime okunur? Nasıl ‘hak’lı olunur? İltifat dost, gerçek düşman kazandırır Bizden biri ve biz İhlas ve korku Her hicret, Ensar ister Arz-ı hal Garipler mutsuz… Hizmet sizi kurtarır mı? Hizmet bizi kurtarır mı? Peygamberle görüşmek Aydınlanmanın yolu “Onuncu Söz” ile “Beşinci Şua” arasında Sörfçü ve dalgakıran Uzak bir yerden Yarış Cesur kime denir? Yuva Teşekkürler Yusuf Kaplan! Nerelerdeyiz, ne işlerdeyiz? Bu nasıl okumaktır? Hangi genç dinsiz olmuş? Niye üstümüze alıyoruz ki? Densizliğin bu kadarı... İnsan melek, dünya cennet değildir Öteki gençlik “Yaşa 23 Ekim” Bilal’in Sin’i Yargılamak, anlamak “İsmetli cemal-i suret” One-van-bir ‘İman kardeşliği’ nasıl kazanacak? Biri necis, biri ences:
peki hangisi ences? Amerikanlaşmada yeni adım Allah için yola koyulana
Allah’ın açtığı yollar Bediüzzaman’ın büyük yalnızlığı “Arkadaşlar” işbaşında mı? Yaşanmayan bilgi Sessizlik Söylem-eylem tutarsızlığı üzerine notlar Acziyete düşmeden,
acziyet hissetmeden Geleceğin sansürleri Davanın rantla imtihanı Yüksek gerilim Hasb-ı hal Kalvinizm: Kim dediğinde yanlış olur? Bu yanlışa dur diyelim! Yetti artık! İslâm’ın fazlası Kullanamadığımız güç Eugéne’ler, dikkat! Karadelik Mevlânâ’nın başına gelenler ışığında... Bediüzzaman’ı tüketmek Ağaç olmak Müslümanın Müslümana ettiği kötülükler Miracın anahtarı: Tekbir Tekbir bayramı Sözüm hâsidlere! Hakikat şahitlik ister Ümeyye’ler Bilâl sevmez Başarmaya mecbur muyuz? Nefret bağımlılıktır Gazap tacirleri Doğru ölçüler, yanlış tatbikat Birincilikleri Aşan Bir İkincilik Küçük adama vurun! Duygu ticareti Küçük hayatlar İyi hümanist, kötü dindar... Bilmek ve yapmak Risk almak “Kalbin direnişi” İlginçlik Kaçak güreşmek “Tesettürü Yeniden Düşünmek” İmanın değeri Mü’minin değeri Hep böyle mi olacak? ‘Wishful thinking’ Zorunlu bir hasbıhal Bizi herkes sevsin mi? Ve’d-duhâ’yı yitirmek Bir gazeteci olsam... Söz uçar, sözleşme kalır 'Güzel bir ayrılış' Başörtüsü meselesi nasıl çözülmez? Tasavvuf yolu,
her hâlükârda
aşk yolu mudur? (II) Tasavvuf yolu,
her hâlükârda
aşk yolu mudur? ‘Yüz’süzlük Deyyân-Vehhâb denklemi Başarısızlığa övgü Ömer Seyfettin’i affedemiyorum Kaç âyet nazil oldu? Ebu Bekir olmasaydı? Var olmak ‘Kutsal geçmiş’ hapishanesine dair notlar ‘Ömer’in sürpriz gelişi’ mi? Sözün amelindendir İkinci adama dikkat, üçüncüye de! “Ya siyahtır, ya beyaz” mı? Zaman cemaat zamanıdır Kahramanımız Kim? Vazgeçilmezlik Rıza Dayatmaları Karşısında Bilginin getirdiği Bir reklamın düşündürdükleri Eleştiri gıybet midir? Vahdetî’den ileride miyiz? O günler mi geldi? Peygamberin Bir Günü Mirac ve Sünnet Leyle-i Kadr’in Kadri İsrâ Suresindeki Mirac Aile Evden Gidiyor Devletliler ve Devletçiler