Güneş her şehirde olduğu gibi İstanbul’da da batıdan kaçıyor şehirden ve kıyamet öncesinde kadar da öyle olacağı söylenir genelde. Bu saatler insanlığın en ortak hüznüdür. Bu saatler gece yaşayışlılarla, gündüz yaşayışlıların da kesiştiği yerdir. Bu saatler bir şehrin karanlığa gömüldüğü andır ve siyahtan önce kızıla bulanması da çok ironiktir aslında.
Bir kaç bulut daha var yukarıda, güneşin kalan kırıntılarını da yer yüzüne aktarmakla vazifeli. Oysa bir uçak geçiyor ki yukarıdan, onlarla aynı dikmedeymişiz gibi olsa da akşam olmamış onlara henüz. Pencereden dışarıyı görmeye çalışan çocuğun titreyen kanadın altındaki güneşe bakışını duyar, görür, tadar gibiyim. Ona akşam olmadı zira zaman uçanlara kıyak geçiyor, gece kaçanlara kıyak geçiyor ve güneş her şehirde olduğu gibi İstanbul’da da batıdan kaçıyor şehirden.
Ben yine bu satırları yazarken şehrin uzakta görünen parçacıkları birer birer ışıklarını yakıyorlar. Her yarısı kızıl ufkun. Her yolu gece karası. Her yol Ankara. Sonra sol yarısında deniz var, o da genelde lacivert ile kızılı nasıl karıştıracağını bulamaz güneş batana dek. Saflığı ya da salaklığından değil. Günün en duygulu anına layık olamamaktan korktuğuna.
Şehrin tek tük hareketleri arabaların yakamozları taklit edişinden geliyor ve ben bir an için marsı andıran dünyadan bazen korkuyorum. Zaman bahara kıyak geçiyor ve gündüzler uzuyor. Gündüzler kaçana kıyak geçiyor ve güneş her şehirde olduğu gibi İstanbul’da da batıdan kaçıyor şehirden.
Büyük camlı evim güneşe veda ediyor işte ama güeş oralı bile değil. Yüz vermiyor. kıyamet öncesinde kadar da yüz vermeyeceği söylenir genelde.
Öncesi:
Büyük Camlı Bir Evin Fırtınaya Bakması
30 Mart 2011
“İZmit Odası”: Eğitim ve İmza Günü Gerçekleşti
Daha önce UTED’de gerçekleştirdiğimiz eğitimin bir benzerini İstanbul’a gelmemiş olan Sivil Havacılık Ulaştırma İşletme öğrencileri için tekrarlamak ve aynı gün Kocaeli Üniversitesi SHYO’da “İz Odası” için bir imza günü düzenlemek amacıyla 18.03.2011 tarihinde İzmit’teydim.
Güzel bir kahvaltı ile başlayan gün eğitim ile devam etti. Çok güzel bir “imza günü etkinliği” sonrasında hızımızı alamayıp bir de akşam yemeği yedik.Read More
27 Şubat 2011
Siberpunk Akımı ve William Gibson Kızları
Siberpunk geleceğin karanlığını gözler önüne sererek sizi rahatsız edebilir ancak genelde rahatsız eden karanlık değil, onun gerçek olma ihtimalidir. Kadınların hayatta kalmasının tek yolu ise erkekleşebilmesidir.
Teknolojinin bugün hayatlarımıza olan katkıları yadsınamaz bir gerçek. Evden alışveriş yapmanın keyfini yaşamayan yoktur. Ellerimize aldığımız yetenekli, işlevsel ve giderek ucuzlaşan aletlere olan bağımlılığımız günden güne artsa da, bundan kaynaklanan memnuniyetimiz de tatminsiz biçimde artıyor. Herkes pul kolleksiyonu yapmıyor belki ama hepimiz farkında olmadan teknoloji kolleksiyonu yapıyoruz. Bu da onu hobi ve ilgi alanı olmaktan çıkarıp yaşamsal ihtiyaca dönüştürüyor.Read More
25 Şubat 2011
İstanbul Mutsuzluğu
Bir defa bu şehir çok kalabalık ve her semti ayrı bir şehir gibi. İnsan akıl sır erdiremiyor; bir otobüsün geçtiği her bir semtin ayrı bir karakteri var ve bunların bir kısmında gözünüze çalınan herkes mutluymuş gibi görünüyor. Bir defa mutluluğun ne olduğunu sorgulamaya kalktın mı, işin bitmiştir zaten. Bir yanıt bulamazsın ve bunun bir kabiliyet olduğunu düşünmeye başlarsın. O insanlar kabil ve yeteneklidirler mutlu olmaya. Sense sakatsındır, engellisindir. Bir defa senin ruhun yetmez mutlu olmaya.
Fakat tüm bunların ötesinde özellikle istanbul’a ait olabilecek mutsuzluk durumları var.
Mesela çok kişi belediye otobüsünde ağlamak nedir bilir belki. Öyle ya, bu şehirde belediye otobüsünde 2 saat vakit geçirebilir insan. “On dakika dayanayım, ayıp herkesin içinde” demezsin. On dakika değil ki yol. Bir de senin canın burnundayken trafik ilerlemez; eve varıp yalnız kalmayı arzularsın ama nafile. Yol seni tutmuştur, hapsetmiştir, inip yürüsen yürünmez. Diyelim çok paran var, ya da kıydın paraya taksiye bineceksin: Bu trafikte o da gitmez.
Bir de vapuru var mesela bu şehrin. Eskiden sigara içmek de serbestti başaçık mevkii’lerde. O kenara oturup yazsa sıcağa, kışsa yüzünü dağlayan soğua aldırmadan sigara içmezsen mutsuz değilsindir. martılara bakıp da onlar kadar özgür ve tasasız olmayı istedin mi bir kere, işin bitmiştir zaten. Zehir vardır kanında. Kolunu keseceksin ki akacak. Birileri martılara ekmek atacak, simit atacak ve sen izleyeceksin. Kimi zaman o ekmek atan da sen olacaksın. Vapur kıyıya yanaşırken sen kalkmayacaksın. Acelesi olanları, iskele verilmeden atlamaya çalışanları izleyeceksin. Mutsuz olursan böyle olur, kaçınılmaz.
Eminönü’ndeki altgeçitlerde ruhun bunalacak, yeni camiyi gören bir yere oturacaksın. Güvercilere bakarken mutsuzluğunun sebebi her ne ise kafanda dönüp duracak. Etrafında oturan diğer kişileri hiç tanımadığını farkedeceksin. “Ne olur şimdi gidip onlara anlatsam derdimi” diye düşündün mü, işin bitmiştir zaten. Konuştun, konuştun… Konuşmadın sıradaki yapacağın iş deniz kıyısında bir yere gitmek ve Galata kulesine uzaktan bakmaktır. Zaten az sonra “köprüden karşıya yürüyeyim, ne olacak lan, yakın zaten” diyip rahatlamaya çalışacaksın.
İşte buna benzer İstanbul mutsuzluğu… Böyle bir şey olmalı.
10 Şubat 2011
Hayat bu işte…
Hayatı herkes tanımlamaya çalıştı. Öyle ya… Hem içinde bulunduğumuz, hem de bir türlü anlayamadığımız ve üstelik çok büyük bir sistemin toz zerresi kadar hissettiğimiz başka bir durum yok.
Hayat bizi çepeçevre saran şey mi? Yoksa içimizde mi?
Nereden bakıldığına göre değişiyor. Şu an oturduğunuz noktadan bakın mesela etrafa. Çevrenizde eşyalarınız. Bunlardan bir kısmı sizin, bir kısmı başkalarının belki de. Bir kısmı başkalarından size hediye edilmiş… Belki fotoğraflar başkalarının hayatlarını gösteriyor. Ne kadar derdiniz var? Ne kadar sevinciniz var? Lüks arabanıza bulamadığınız bir cant kapağı da sizin için bir dert olabilir.Read More
26 Ocak 2011
İz Odası Çıktı
Ve nihayet İz Odası çıktı!
Uzun süredir beklediğim gün bugün. İz Odası 1 Şubat’ta efektif olarak satışa sunulacak olsa da dün piyasaya dağılmaya başladı. İnternet Kitapçılarından şu an satın alınabilir hale geldi. Aşağıda bu internet kitapçılarına bağlantı veriyorum:
Kitapyurdu – Idefix – Dünya Kitap – İlk Nokta – D&R
Kendi dünyanızda yaşadığınızdan emin misiniz?
Bundan o kadar emin olmayın. Gün geçtikçe bilimsel gelişmeler varlıkla ilgili bildiklerimizi unutturacak gelişmelere sahne olurken, varlık felsefecileri uçsuz bucaksız düşüncelerinin somut zeminlere oturduğuna şahit oluyorlar.Read More
13 Ocak 2011
İlk Romanım “İz Odası” Şubat’ta çıkıyor.
Değerli dostlar, okurlar ve herkes.
Bildiğiniz üzere bugüne dek çeşitli mecralarda askeri, teknik, mesleki (havacılık), bilimsel ve toplumsal yazılar yazdım. Bildiklerimi ve gündeme dair yorumlarımı diğer insanlarla paylaşmaya çalıştım. Zaman zaman sınırlı da olsa edebi yayınlarım da oldu ancak ilk kez bir kitaptan, bir romandan bahsedebiliyorum.
Şubat ayına varmadan ilk kitabım “İz Odası” Bizim Kitaplar Yayınevi’nden çıkmış olacak.
Heyecanımı, duygu ve düşüncelerimi kelimelerle ifade etmem mümkün değil. Bugüne dek benim yazma hevesimi ayakta tutan siz çok değerli dost ve okularıma en içten dileklerimle teşekkür ederim.
Kitap Arkası’ndan:
Bu roman sıradışı bir olayla hayatları ters yüz olan iki kişinin hikâyesini konu alıyor. Ve buradan yola çıkarak gündemdeki bilimsel öğeleri metafizik olaylarla aynı potada eritip, hayata yeni bir bakış açısı kazandırıyor.
Daha çok çeşitli mecralarda yazdığı bilimsel/toplumsal yazılarıyla ve havacılık yayınlarındaki makaleleriyle tanınan Tevfik UYAR, bu kısa romanıyla edebiyat alanındaki başarısını da kanıtlıyor.
Severek okunacak sıra dışı bir roman…
16 Kasım 2010
Kalabalıktaki yalnızlık…
Platon ilk kez idealar dünyasını ortaya attığında insanlık bulunduğumuz fiziki dünyanın gerçek bir dünya olup olmadığını sorgulamak için düşünsel bir önderlikle karşılaşmıştı. Platon başka bir dünyada yalnız ve tek ideaları tanımladı.
Daha sonra semavi dinler, ruhlar dünyasını ve arafı tanımladırlar. Onlar gerçek dünyada tanrıdan uzak bir yalnızlık tanımladırlar. Ruhların beraber olduğu ve birbirini bildiği bir dünyadan, kimsenin birbirini bilmediği ama tanıyabileceği bir dünyaya, daha sonra da kimsenin birbirini tanımayacağı, herkesin herkesin aleyhinde şahitlik yapacağı bir dünyaya taşıdılar insanlığı.
Bilim algıyı ve bilinci keşfetti. Rüyaları inceledi. Algı dünyamızda yalnız bıraktı bizi.
Felsefe mutlak yalnızlığı buldu. Varoluşculuk ile insanı yalnız bir şekilde ölümü bekleyen, tarihe koşulmuş bir hayvan yaptı.
Psikoloji mutlak yalnızları tanımladı. Bunlar, gerçek ile hayali ayırt edemeyen şizofrenlerdi.
Sinema dünyası ve cyberpunk akımı matriksi buldu. O da içinde bulunduğumuz dünyayı yalanladı. Yozlaşan insanın yarattığı makina beraberliğinin, yalnız insanı nasıl egemenliği altına aldığını anlattı.
Peyami Safa, bizleri kendi iç dünyamızın birer mahpusu olarak yalnız yaptı. #199969
Kalabalıklar ise daha kötü yalnız yaptı insanı. Tutarsız kalabalıklar, neyi alkışlayacağını, neyi seveceğini, neyi sevmeyeceğini bilmeyen kalabalıklar. Bizleri takdir ettikleri ile nefret ettikleri arasında sıkıştıran kalabalıklar. İnsanı yalnızlığa ancak kalabalıklar iter zaten… İnsanın yalnız olmasının tek şartı kalabalığın da bulunmasıdır etrafında. Biribiriyle çatışan, çarpışan, muharebe içinde olan fikirlerin ve değerlerin kişisel çıkarlar için esnetilmesi tiksindirdi muhtemelen ve bizler de içimizdeki büyük boşluğa bulamaç şeklinde bir töz yerleştirmek istemedik. Kalabalıklar bizleri yalnızlığa itti ve biz yalnızlaştık. Giderek…
Yeni çağın insanı bireyselleşmeyi tercih ediyorsa boşuna değil. Bir güven krizi var. Bir paranoya. Kaderci anlayıştan akılcı düşünüşe geçişteki uçurum üçümüzü, beşimizi yutuyor. Platon, dinler, felsefe, bilim, sinema, Peyami ne derse desin…
Biz en çok kalabalıklar yüzünden yalnızız.
09 Kasım 2010
Tüm mutluluklar anlıktır!
Tüm mutluluklar anlıktır!
An en küçük zaman birimi olarak ifade edilse de biz bunu biraz değiştirelim isterseniz: An, zaman ne kadar uzun olursa olsun, ilgili olunan özne ya da nesnenin hayatınızda ettiği yere göre, makro perspektifte bir an olmaya devam eder. Daha kısası her mutluluk etkilediği hayat uzunluğu içerisinde sadece bir an kadar dilimi etkiler.
Örneğin yıllarınızı birlikte geçireceğiniz kişi tanışmanızdan itibaren size o halüsinatif mutluluğu ilk bir kaç ay ya da bir kaç yıl sağlayacaktır. Sadece bir ay tahammül edebileceğiniz kişi ise bir kaç gün. Sadece sevişecekseniz bu insanla mutluluğunuz bir orgazmdır. Bu ileri ucu açık makro prespektiften yaklaşmak oldu.
Tam tersi ise, yani geriye dönük makro perspektiften bakıldığında, bir ihtimal şöyle tarif edilebilir: Almak için yıllardır beklediğiniz araba siz onu aldıktan sonra bir kaç ay ya da bir kaç yıl sağlayacaktır. Sadece bir aydır istediğiniz arabanın mutluluğu bir kaç gün olacaktır. Sadece o gün ihtiyacınız varsa o arabaya, mutluluğunuz hedefinize ulaştığınızda olacaktır.
C: Etkin mutluluk süresi
T: Beklenilen süre / Geçirilecek Süre
m: Efektif mutluluk süresi,
olarak bir tanım yapılırsa:
C=m/T (lim T -> sonsuz) = 0
Daha açık bir ifadeyle, T daima m’den çok büyük olacağı için, sonuç sıfıra yakın bir sayı çıkacaktır. Yani: “an”
Miskin insanoğlunun mutluluklara kötü bir kokuya alışan burun misali alışması onu tatminsiz kılmıştır. İnsanoğlunun kurduğu medeniyeti ileriye taşıyan şeyin aslında duyduğu büyük mutsuzluk ve “yetinmezlik” olması da oldukça ironiktir. Tüm bilimsel gelişmeleri ilerletme, hayatımıza kattığımız tüm şeylerin değerini arttırma, refahımızı sürekli olarak arttırma isteği doğal bir sonuç olarak “ekonomik ve toplumsal” kapitalizmi de doğurmuştur.
Yeni isteklerimiz arasındaki o kısa zaman yukarıda açıkladığım yaklaşımla, ihtiyaçlarımızın hızlı değişmesine ve bunlara eskiye göre nispeten çabuk ulaşabilmeye bağlanabilir.
İşte bu da anlık mutluluklar arasında debinip vaktini geçirmeye çalışan insanoğlunu yaratıyor…
Yukarıdaki formülü alışverişle kendimizi mutlu etme davranışımıza birlikte uygulayabiliriz:
T= Bir telefonu kullanma süreniz = Hemen hemen 365 gün diyelim.
m= Her an onu keşfetmeye çalışarak mutlu olduğunuz süre = 7 gün diyelim.
C = 7/365 = 0,0192
Gerçekten de 0’a yakın…
Peki bu formülle biraz oynayalım şimdi:
Bu formül aslında bizlere niçin birilerinin bir şeyleri zirvede bıraktığını da anlatıyor.
Bir şeyi zirvede bırakmak efektif mutluluk süresi bitiminde kullanımı sona erdirmektir. O halde:
m=T,
dolayısıyla C=m/t=1/1=1 yapar.
“Sonsuz mutlu” nasıl olunur?
Sonsuz mutluluk bu tanımla T=0 olduğunda gerçekleşir. Bu da istenilen şeyin istendiği anda olması demektir. Bu tanım zaten semavi dinlerdeki “cennet” kavramının karşılığıdır. Zira cennette “zamansızlık” olacağına inanılır. Bu da T=0’in diğer bir açıklaması olabilir.
26 Ekim 2010
Dünya böyle değildi
Şebnem Ferah’ın bir şarkısında geçiyormuş…
Sözlük aracılığıyla tanışma fırsatı buldum bu söylemle.
Haklı da buldum… Ama Dünya değildi değişen. Bizdik… Çocukken farklıydı her şey.
Dünya aslında hep aynı dünyaydı da biz büyüdükçe onun başka yerlerini görüyoruz diye düşündürtüyor. Dünya böyle değildi evet, çünkü biz çocukken her şey farklıydı.
Mesela ekonomi sakızın fiyatına endeksliydi ve günde bize ne kadar verilirse ona tamah ederdik. Kriz dediğimiz şey annemizin “yok” demesiydi. Prim ise bayramda el öpülünce alınan banknot. Doların artıp azalması ilgi alanımızda olmasa da sahip olduğumuz oyuncakların zamanla değerinin düştüğünü anlıyorduk. Evde dondurma varsa eğer, ekonomi iyi gidiyor demekti ve ödemeler dengesi yerindeydi. Ne yemek var sorusuna “Allah ne verdiyse” dendiyse bir IMF kokusu alınabilirdi. Ama çocuktuk işte. Ekonomi sakızın fiyatına endeksliydi. “Bakkal amca, 10 liraya ne var?” sorusu gün sonu bütçesini tüketmek için harcama yaratmak demekti.
Mesela aşk teneffüste çaktırmadan bakışmaktı ve kadınlar erkeklerden, erkekler kadınlardan şikayetçi değildi henüz. Hiç ereksiyon olmadan bir aşk hikayesine başlayıp bitirebilirdiniz ve henüz “ya beni sevmiyorsa” paranoyaları dirilmemişti. Daha sonra boş ev, boş kadın, sevişilecek boşluk, içimizdeki boşluk şeklinde çeşitlenecek olan boşluk henüz sadece evcilik oynanan bir apartman merdivenini yanında, bodruma doğru uzanan ve genelde üst katlardan tükürülen apartman boşluğu idi. Aşk oyunları yoktu ama isim şehir vardı… Sevdiğin kızın adını ilgili harfe yazmak da adetti.
Mesela mesleğimiz öğrencilikti ve sadece okula gidip kurallara uymakla ve ödev yapmakla icra edilebilirdi. Tüm iş arkadaşlarınız -öğretmen hariç- sizinle aynı statüdeydi. Çalışkan olanlara “aferin” primi vardı ama siz teneffüste taş ile futbol oynayabiliyorduysanız eğer bu da çok mühim değildi. Sanat, sahip olduğunuz oyuncak bebeğin yüzünü kalemle boyamaktı ve kalem kutularına isim yazmak, defter kenarlarını süslemek sanatseverliğin gereğiydi. Ne gereksizdi resim çantası taşıyanlar için onu taşımak.
Sosyalleşmek aşağıdan adınızı bağıran birisi olmasıydı. Başarıydı evden çağırılmak. Arkadaşı çağırırken muhattap olunan anne-babaya “XYZ evde mi?” sorusu sormak, farklı kesimlerden insanlarla iletişim kurmaktı. Topun dikenli tellere takılıp patlaması bir rüyanın sona ermesiydi; ve onu patlatan sizseniz, üzerinizdeki “ödeme” ağırlığı yaşadığınız ilk hacizdi. Sizden kesilen haraç daha sonra harcama diyeceğiniz şeylerin en masum ve gerçekçi haliydi; zira bir gün onları gereklilik olarak görüp çeşitli yerlere ödeyecektiniz.
Terfi etmek artık asansördeki 7. kat düğmesine ayağını kaldırmadan basabilmekti. Sevişmek, bir kıza çıkma teklifi edebilmekti. Strateji sadece yalan söylemekti.
Yani,
Dünya gerçekten böyle değildi.
29 Eylül 2010
Peyami’ye yanıt
Yalnız değiliz. Nereden çıkardın ilahi Peyami.
Bak etrafımızda bir sürü kuru kalabalık var. Soluğumuzdan alacakları varsa seninle soluklanan, yoksa bir soluk göçüp giden. Bak mesela; içimizde kocaman bir boşluk var. Çin halkını al desen alır. Almazsa yalan de! Diyemezsin. Çin işi, japon işi de değil. Öz be öz kendimizin işi, kendimizin ürünü, yerli malı boşluk. Kendimiz adımımızı atabilecek olsak, düşeceğiz uçuruma, ama hayat sıkı sıkı tutuyor hepimizi. Hayat sarı saçlarını gönlümüze bağlamış. Hayat gözlerimizi gözlerine hapsetmiş. Aslında tüm şarkıları hayat yazıyor bize… Çözümsüzüz biz. Anlamıyoruz.
Bak mesela; hepimizin bastığı bir yer var. Bizi içine alacak kadar seviyor bu kara toprak. O değil, hepimiz de aynı yere gidiyoruz üstelik. Nasıl yalnız olalım? Sağına selam versen, onun da aynı yere bileti var. Soluna selam versen öyle. Git dünyanın öteki ucuna, al karşına bir hintliyi. Bileti farklı yereyse namerdim. Toprağın çocuklarıyız hepimiz. Ondan geldik, ona gideceğiz. Bir de diyorsun ki yalnızız.
Oysa yalnız değiliz. Bak koskoca arayışımız var. Vücuda gelmiş, deli divane dolanıyor. Ümidimiz var, bizi her gün yaşatıyor. Arada bir de kayboluyor; bak oyun oynayanımız var. Nazlı bir yâr gibi kaçıyor bazen ümitler. Tutamıyoruz. Sarı saçlarını gönlümüze bağlayamıyoruz. Gözlerini gözlerimize hapsedemiyoruz. Çözümsüzüz biz, yakalayamıyoruz.
Hatta çeşit çeşit sigaramız var. Envayi çeşit içkimiz. Tanju Okan’ı parası olmadığı için terketmişler ama bizim kredi kartlarımız var! Hatta kiminin daha “derinden” dostları var. Buluştuklarında gözlerini devirip, bir yarin kucağında uyuyakalıyorlar. Bağımlısı olup, fazla uyuyunca, ölüveriyorlar.
Oysa yalnız değiliz. Bak hepimizin bir derdi var. Kimimizin memleketle, kimimizin düzenle, kimimizin kendiyle, ama hiç yalnız bırakmayan, sıkı bir derdi var. Silkinip de atamıyoruz üstelik. Kovamıyoruz mahremimizden. Sarı saçlarını gönlümüze bağlamış. Gözlerimizi esir almış bir hüzünlü bakış. Çaresiziz biz… Atamıyoruz.
Bak mesela; bir türlü bulamadığımız kendimiz var. Bir sürü de maskemiz. Aynanın karşısına geçsek, karşımızda onlarcamızdan var. Kimisi onun dostu, kimisi bunun. Sakladığımız bir yüzümüz var yüz görümlüğü istemez yeni gelin gibi… Aç duvağı istediğin zaman. Tükür kendi suratına. Bir de diyorsun ki yalnızız…
Bir de kelimelerimiz var bak. Gece yaşayışlılar. Çıkarlar en mahrem saatlerde, soğuktan sertleşmiş bir topraktan. Dibine kadar vururlar. Sivrisinekler gibi. İstiladalar.
Yalnız değiliz Peyami. Her şeyden önce yalnızlığımız var, bizi yalnız bırakmayan.
http://www.dailymotion.com/video/x1rfv_depeche-mode-enjoy-the-silence_music
29 Eylül 2010
Enjoy the silence
İlahi gibidir bu şarkı.
Şarkının düşünce dünyamdaki karşılığı daha derin. Sözcükler tarif edilebilmiş, deneyimlenmiş, algılanmış olay, olgu, kavram ve nesnelere veriliyor. Tanımlayamadığımız bir şeyin sözcüksel ya da sinappsal bir karşılığı yoksa onu algılamıyoruz. Bir rüya düşünün. O rüyada bugüne dek gördüğünüz hiçbir şeye benzemeyen, hiç tanımadığınız, hiç bilmediğiniz bir şeyle karşılaşın… Muhtemelen onu algılamayacaksınız. Uyandığınız hatırlamayacaksınız. Beyniniz onu esgeçmiştir.
Bu yüzden kelimeler aslında düşüncemizi, ifade etmek istediklerimizi sınırlar, onları şekle sokar ve değersel olarak kelimelere indirger. “Seni seviyorum” cümlesi kimbilir kaç farklı tip sevgiyi karşılamıştır mesela? Her söyleyen aynı hislerle mi söyler? Her duyan aynı şeyi mi anlar? Şeklen aynı olmasına rağmen duygusal karşılıkları, şiddeti farklı olabilir.
Bu yüzden…
Kelimeler bazen konudışıdır. Konuşmamak daha iyidir.
Hele ki ortada kelimelere dökünce zarar görecek hassas şeyler varsa, o anı yaşamak konuşmaktan evladır.
Klibine girersem hiç susmam. Sadece karlı dağa çıkıp da koltuğunu oraya koyduğu an… Yeter. Gerçekten yeter.
Depeche Mode – Enjoy The Silence
Yükleyen eatthemich. – Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!
1234567
Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy