Allah'ýn âlemlere rahmet olarak gönderdiði Sevgilisi, rahat ve sükûnete erince yataktan kalktýlar. Elmas kalpli zevcelerini çaðýrdýlar. Hatice koþa koþa geldi. Kâinatýn Fahri'nin karþýsýnda yer aldý. Resuller Serveri baþýndan geçen hali aný anýna, noktasý noktasýna bir bir anlattýlar:
- "Korkuyorum ki, Hatice, bana bir zarar gelmesin!"
Henüz hiçbir þeyden haberi olmayan ulvi kadýn, her haline o kadar emniyet duyduðu mukaddes Efendisini teselli etti:
- Sana bir zarar eriþmesi imkânsýzdýr. Allah'tan sana böyle bir ceza gelmez. Sen akraba ve yakýnlarýna her iyiliði gösterirsin, doðru konuþursun, misafirlerine ikram etmeyi seversin, halkýn iþlerine koþarsýn... Böylesine zarar mý eriþir? Þad ol ve kalbini güvenle doldur.
Ve mukaddes Efendisini alýp, kendi yeðeni Varaka Bin Nevfel'e götürdü. Varaka din irfanýna sahip bir adamdý. Cehalet devrinde putperestlikten çýkýp hakikat yollarýna ayak atmýþ ve bir Allah inancýna gönül vermiþti. Tevrat ve Ýncil saliklerinden birçok þeyler iþitmiþ, Ýbranice bilir ve Ýncil'den Allah'ýn dilediði kadar bir þeyler yazar dururdu.
Peygamber zevcesi büyük ve fedakâr kadýn Hazret-i Hatice:
- Ey amcamýn oðlu, dedi; dinle bak, kardeþinin kocasý ne söylüyor?...
Varaka Alemin Fahrinden sordu:
- Ey kardeþimin kocasý, neymiþ söyleyeceklerin?
Resulü Kibriya Efendimiz baþlarýndan geçenleri tek tek anlattýlar.
Varaka'nýn yüzünde saadet ýþýklarý parýldadý, zevk ve heyecan içinde sesini yükseltti:
- Telaþ etme! O halet vahiydir. Sana müjde. Ýntizar eden Nebi Sensin! Ýsa seninle müjde vermiþ... Senin o maðarada gözüne görünen varlýk Cebrail isimli melektir. Musa Peygamber'e de Vahyi o getirmiþti. Ne olurdu, ben de genç olsaydým ve Resullüðünü ilan edeceðin zamana ulaþsaydým da, milletin seni aralarýndan çýkaracaklarý demlere yetiþseydim...
Resulü Ekrem sordular:
- Milletim beni aralarýndan; çýkarmak mý isteyecekler?
Evet! Nebilikle gelen herkese milleti düþmanlýk etmiþtir. Âlemde hiçbir peygamber yoktur ki, düþmansýz olsun... Eðer ben o günlere yetiþseydim sana büyük yardýmlarým dokunurdu.
Rivayet edildiðine göre din irfanlýðýna sahip Varaka, hep fýrsat kolluyor. Bir gün Nebiyyi Muhterem'i Kâbe'yi tavaf ederken buluyor. Hemen yanýna yaklaþýp, Onu bir kenara çekiyor ve fýsýldýyor:
Ey amca kýzýnýn mübarek zevci! Hira daðýndaki maðarada baþýna gelenleri bana anlatýr mýsýn?
Varlýk nuru, ilahi tevhidin naðmelerini can kulaðý ile duyabilen bu samimi adamýn isteðini kýramadý... Hira daðý'nda baþýna gelenleri bir bir anlattý...
Varaka birden infilak etti, kendinden beklenmeyen þevk ve heyecanla:
Allah'a yemin ederim ki, dedi; Sen O'nun elçisisin ve Hatemün Nebiyyin'sin. Ve sana görünen melek, Hazreti Musa'ya gelen Cebrail'dir. Þimdi kim bilir baþýna neler gelecek! Kim bilir sana ne iftiralar atacaklar... Seni yurdundan bile edecekler... Peygamberlik yükü aðýrdýr... Kavmin seni tekzip edecek... Senin ile mýzrak mýzraða gelip çarpýþacak ve seni öldürmek isteyecek... Eðer ömrüm olur, yüce Allah beni o günlere erdirirse senin için canla baþla çalýþacaðým... Ve senin biricik savunucun olacaðým...
Ne devlet, ne saadet ki, þuur gözleri hikmet sürmesiyle sürmelenen Varaka, Allah'ýn Sevgilisine, zaman ve mekânýn Peygamberine sarýldý. Onun güneþ güneþ pýrýldayan kutsiyet dolu mübarek alnýndan öptü ve yanýndan ayrýldý...
Artýk Nebiyyi ahir zaman, derin bir tefekkür içinde Ýlahi tecelliyi gözetliyor...
Ýlahi tecelliye bakýnýz ki, Allah, insaný nereye kadar eriþtiriyor ve nerelerde mahrum býrakýyor... Varaka, Alemlere Rahmet olaný alnýndan öpüyor da, onun nübüvvet devrine eremeden ölüyor ve iki cihan sultanýnýn saadet günlerinden mahrum kalýyor...