Önemli bir süreçten geçiyoruz.Yaşananlar birer ibret vesikası gibi hafızalarda yerini almaya başladı.
Her şeye rağmen her türlü riske rağmen özellikle sağlık çalışanlarımız başta olmak üzere tüm yetkililer insan olma bilinciyle hareket ediyor.
Demek ki,bu şehirde sorun imkansızlıklar değilmiş.Bütün gelişmiş alanlara vakıf ahlakın ve şefkatin emrinde adam gibi adam yetiştirmenin ne kadar önemli olduğunu gördük.
Herkes,her kesim insan olma bilinciyle hareket ediyor.Şehrin Valisi,Belediye Başkanı,Virüs belasını en az hasarla nasıl atlatabiliriz düşüncesi içinde.
İnsanlar uyarılıyor “Evde kal” çağrıları yapılıyor.
Zaten insan olmanın birinci görevi “Emri bil maruf ve nehyi anil münker”dir. Yani iyiliği emredip;kötülükten de alıkoymaktır.Bugün için alıkonulması gereken en büyük kötülükte “çağın hastalığı” diyebileceğimiz “Corona” salgınıdır.
Bunun için mücadele veriliyor..
Bunun için fedakarlıklar yapılıyor.
Yazar Kürşat Başar kitaplarından birinde, kadın kahramanı konuştururken duygularını şu ifadelerle dile getirmişti;
“Bazen sert bir rüzgâr esebilir,o zaman boynunu eğmekten utanma,yeniden başını kaldıracağını,yalnızca rüzgârın geçmesini beklediğini düşün.Rüzgara karşı duran uçurtmalar yükselir.”
Bugün her şeye rağmen kendimizi hakikatlere motive etme zamanıdır.
Gerçekleri kabul edip,tedbirimizi almaya devam edeceğiz.Yapılan çağrıları duymamız yetmez,işitebilmeliyiz.
Çünkü sert rüzgârların estiği bir zamandayız.
Kısa bir süre sonra bu yoz rüzgârlar kesinlikle geçecektir.Herkese sabırlı olmalı,sabrın sınırını zorlamalı.
Belki de her şeye rağmen baki kalan kubbeler de hoş sedalar yükselirken,içimiz burkuluyor.
Üzülüyoruz..
Belki de yaşananlar,sert esen rüzgarlar tam tekmil gelen sıcak yaz aylarının ayak sesleridir.Yeter ki yüreğimizin tam ortasından geçen duygu seline kirli sular karışmasın.