Emmanuele Bernheim, Paris’te doğdu. Üniversitede Japon Dili eğitimi gördü. Mezun olduktan sonra birkaç yıl Cahiers du Cinema adlı ünlü bir Fransız Dergisinin fotoğraf arşivinin sorumlusu olarak çalıştı. Yapımcılar ve bazı edebiyat komiteleri için televizyon ve sinema senaryolarının ön okumasını yaptı. Kendisi de birkaç senaryo yazdı. 1985 yılında ilk kitabı “Sustalı” yayınlandı. 1993’te yazdığı “O’nun Karısı” adlı kitabıyla Medicis Ödülü’nü kazandı. Son kitabı “Cuma Akşamı” 1998 yılında basıldı. Senaryo yazmayı da sürdüren Emmanuele Bernheim, Paris’te yaşıyor.
Duvar
Genel Bakış
Kitaplar
İncelemeler
Alıntılar
İletiler
En yeniler
Öne çıkanlar
En beğenilenler
SAKINCALI PIYADE
bir alıntı ekledi.
@SakincaliPiyade
·
30 Eyl 2017
·
Okudu
Her gün Thomas’ın güllerini inceliyordu. Açmışlardı, ama hâlâ solmamışlardı. Bir sabah boyunları düşmeye başladı. Claire saplarının ucunu kesmeye karar veremiyordu. Sonunda muayenehanesinden makası almaya gitti. Bunlar Thomas’ın çiçekleriydi. Böylece solup gitmelerine izin veremezdi. On iki sapın her birini özenle budadı
O'nun Karısı, Emmanuele Bernheim
1
SAKINCALI PIYADE
bir alıntı ekledi.
@SakincaliPiyade
·
02 Eki 2017
·
Okudu
Girdiği mağazaların hepsinde bütün kazaklar dekolteydi, ilkbahar modası, dekolte giysilerden oluşuyordu. Giyip denemek zorunda kalacaktı. Siyah bir kazağı, üstüne pat diye geçirerek, dar kabinin aynasına baktı. Sıcak gelmişti, ama dışarı çıkmaya cesaret edemiyordu. Önden ve arkadan V şeklinde açılmış yaka, ensesini, boynunu ve köprücük kemiklerini ortaya çıkarıyordu. Elini boğazına götürdü ve ürperdi. Kendini hiç böyle görmemişti. Teni çok beyazdı. Yumuşak mıydı? Dokundu. Yumuşak sayılırdı, çok beyaz ama yumuşak. Dışarıda, satıcı kız sabırsızlanıyordu. Elizabeth, kazağı çıkarıp giyindi. Kazağı, satıcı kıza uzattı, satın aldığını söyledi. Borcunu ödedi ve çıktı, çok heyecanlanmıştı. Sonunda bir şeyler olmaya başlıyordu
Sustalı, Emmanuele Bernheim
SAKINCALI PIYADE
bir alıntı ekledi.
@SakincaliPiyade
·
02 Eki 2017
·
Okudu
Eve döndü. Paketleri açtı, yeni giysilerini denedi. Tanınmayacak kadar değişmişti. Kendini çok uzun boylu ve çok soluk buldu. Makyaj yapmamıştı ve bacakları -çorap almayı unutmuştu- çiğ duruyordu. Dudaklarına ruj sürdü, elmacık kemiklerini rujuyla hafifçe boyadı. Çıplak omuzlarına düşen bir saç perçemini tuttu. Saçları biçimsizdi, sönüktü, tepesinde dümdüz, boynu hizasında da düzensizdi. Kestirmesi gerekirdi. Saçlarını bir eliyle kaldırdı, sustalısını aldı ve aynanın önüne geldi. Emniyetini açtı ve sustasına bastı. Bıçak şak diye açıldı. Bu hareketi, kirpiklerini kırpıştırarak birçok kez yineledi. Olmuyordu. Uzaklaştı, sonra yaklaştı, aksayan bir ayrıntı vardı. Birden soyundu ve çakıyla oynamayı sürdürerek eski giysilerini giydi. Böyle daha iyiydi. Gülümsedi, kendinden hoşnuttu.
Sustalı, Emmanuele Bernheim
1
SAKINCALI PIYADE
bir alıntı ekledi.
@SakincaliPiyade
·
02 Eki 2017
·
Okudu
Küçük evin önüne geldiğinde, boğazına koca bir düğüm oturdu. Köpek ona doğru koştu, babası eşikte belirdi. Kızını görmek onu şaşırtmadı. Onu karşıladı, öpmedi -onu hiç öpmezdi- elinden çantasını aldı. Bir odaya götürdü. Saçlarına ak düşmüştü. Elizabeth onu, başka türlü anımsamamakla birlikte, yaşlanmış buldu. Onları görmeye gelmeyeli ne kadar olmuştu?