'''Pierre-Jean de Béranger''' (19 Ağustos 1780 - 16 Temmuz 1857), [[Fransız]] [[söz yazarı]], [[şair]].
[[Paris]]'in aristokrat olmayan bir ailesinde doğan Béranger'in babası, bir otelde odacı olarak çalışan az eğitim almış bir kişiydi. Béranger, Péronne adlı okulda Jean-Jacques Rousseau ilkeleriyle eğitim aldı, siyaset ve savaş öğrenimi gördü. [[Racine]] ve [[Voltaire]]'in drama üzerine görüşlerinden etkilendi. 1802 yılında şarkı sözü yazmaya başladı. En bilinen şiiri, tanrının insanlara seslenişi adına yazdığı ''Tanrı Baba'', [[Sabahattin Eyüboğlu]] tarafından Türkçeye çevrilmiş, [[Ruhi Su]] tarafından bestelenmiştir.
Önce basımcılık yaptı, sonra babasının bankasının başarısız girişimlerine katıldı. Hükümeti eleştiren şiirleri ve şarkıları yüzünden üniversitedeki yazıcılık görevinden alındı (1809). Buna karşılık yapıtlarındaki halkçı, liberal ve yurtsever özellikleri nedeniyle çabucak üne kavuştu: en yalın biçimiyle kilise karşıtlığından da, parlak Napoleon destanından da konular çıkardı ve sıradan insanların ilginç portrelerini çizdi (Lisette). Büyük bir hayranlık uyandırdı, kimilerince (Stendhal, ve 16 yaşında onun gibi olmayi düşleyen (Mallarme) çağın en büyük şairi olarak kabul edildi, herkesten saygı gördü ya da en azından öyle kabul edildi (Chateaubriand), kimilerinde de korku uyandırdı. Her türlü unvan ve onuru (bu arada Akademi üyeliğini) geri çevirdi, siyasal kavgaya girmektense özgür kalmayi yeğledi ve "kendine rağmen" Paris halkının oylarıyla geldiği milletvekili görevinden istifa etti.(1848) Bundan sonra manevi otoritesinin zayıfladığını farkeden yeni yazarlar (Baudealire, Flaubert, Bouilhet, vb.) yapıtının bayağı ve kof yanlarını ortaya koyarak "ulusal şairin" silinip unutulmasına yol açtılar. Ancak Beranger, 20. yüzyıl başında eskiye özlem duyan ulusçular ve daha sonra [[Marksist]]ler tarafından bambaşka bir açıdan yeniden keşfedildi.