Genelde Babalar Günü 17 Haziran’da kutlanıyor. Anneler Günü olsun Babalar Günü olsun bunlar bize ABD’den ithal edilmiştir. Aslında bazı iş merkezleri alışveriş olsun diye veya hediyeler alınsın diye bu günler ortaya çıkmıştır diye düşünüyorum.
Anneler Günü ABD’de resmi ilanı 1914, Babalar Günü ise ABD ‘de beş çocuğunun anneleri öldükten sonra onları büyütüp yetiştirdikten sonra John Dodd adlı bir Amerikalı baba için geride kalan kızları onun doğum tarihini “ Babalar Günü” olarak ilan etmişlerdir. Yanılmıyorsam 1972‘den beri de bizde “Babalar Günü” kutlanmaya başlanmıştır. Geçen gün önümden geçen bir taksinin arka camında şu sözler yazılı idi: “Babam sağ olsun” diye…Bu tür şoför edebiyatında” Annem sağ olsun” diyenler pek azdır..
Annelerimize ve babalarımıza yılda bir kez değil, her gün, her saat onlara saygı göstermek zorundayız. Çünkü bizleri büyüten ve yetiştiren onlardır. Anne yüreği olsun baba yüreği olsun hiçbir şeye değişmez. Anneler ve babalar bir evin orta direğidirler…
Çocuklarımız okusunlar, hayatları için bir baltaya sap dolsunlar diye, saçlarını süpürge eden anneleri, tarlada ve bağda bahçede ter döken babaları hiç unutmamak gerekir.
Ben bunları yazarken bir babanın öyküsü aklıma geldi. Kısaca yazıyorum.
Bir baba oğluna telefon açıyor ve şöyle diyor:
- Oğlum Ahmet, önümüzdeki Pazar günü torunlarımı al ve bize gel. Sizleri ve torunlarımızı özledik.
- Oğlan yanıt veriyor:
- Baba baba, şimdi çok yoğunum, başka bir gün geleceğiz “ diyor.
Birkaç gün sonra baba yine telefon açıyor:
- Sevgili oğlum, bari önümüzdeki Pazar günü geliniz.
- Ahmet yine yanıt veriyor:
- Babacığım toplantılarımız vardır, bir başka pazar günü geleceğiz “ diye yanıt veriyor.
Aradan on, on beş gün daha geçiyor.
Babası bir daha oğlunu arıyor, “ oğlum sizi, gelinimi ve torunlarımı çok çok özledik, ne olur bu kez geliniz “ diye adeta yalvarıyor.
Oğlu Ahmet, koca bir şirketin patronudur. Kelli, felli bir adamdır. Bu kez çocukları ile birlikte bir iki gün sonra babasının evine gitmek istiyor. Hazırlıklarını yapıyorlar ve telefon ediyorlar.
Karşısına annesi çıkıyor.
- Anneciğim yarın geliyoruz” deyince Annesi tek kelimeyle yanıt veriyor.
- Oğlum Ahmet, babanı dün kaybettik. Gelmene gerek yok…” diyor. Annesi hüngür hüngür ağlamaktan kendini alamıyor. İşte vefalı, hayırlı bir evladın panoraması… (!) Ocağın batsın emi…
Ne acı bir tablo değil mi? Fazla yoruma gerek var mı?
Tüm babalarımızın bu mutlu ve kutlu günlerini kutluyor, aramızdan ayrılmış bulunan babaları saygıyla ve rahmetle anıyor, yaşayanlara bol kazançlı, sağlık ve mutluluk dolu günler diliyorum.