Ağzımdaki topu usulca Sevda’nın ayağının dibine bırakıyorum. Atsın ki oynayalım diye. Başımı okşamakla yetiniyor. Telefon konuşmasına devam ediyor. Çınar koltuğa uzanmış, elinde bir kitap. Bu kez onun yanına götürüyorum topumu. Ondan da ses yok. “Oraların denizi de çok güzelmiş” diyor Sevda. Nerelerin nesi güzelmiş? Neler oluyor? Bana da bir şey anlatın çocuklar. Başımı topa yaslayıp yeni şiirimi yazmaya başlıyorum.
“Bir mavi top, bekliyor
Uzaklara atılmayı
Yazılmamış hikâyesi
Umuyor anlatılmayı”
Derken Çınar, kitaptan kafasını kaldırıp beni ve topumu görüyor. Başlıyor evin içinde bir koşuşturma. Top yatak odasına gidiyor. Alıyor getiriyorum. Balkona doğru atıyor. Koşarken masaya çarpıp tökezliyorum. Acımadı ki! Hemen getiriyorum. Küçük top bu defa kanepenin altına giriyor. Patilerim uzanmıyor oralara kadar. Çınar’ın kolları benimkilerden uzun. Alıp tekrar atıyor. Nefes nefese kalana kadar oynuyoruz. Bu arada, beni tanıdınız mı? Benim… Fındık. Hani, şu tüyleri fındık içi, renkleri fındık kabuğu olan Fındık. Hani Sevda ve Çınar’la aynı evde yaşayan Şair Köpek Fındık. Belki bu hatırlamanıza yardımcı olur.
“Bir beyaz rüyaya uyanmışım
İçimde bir pencere
Açık kalmış”
Uzun kulaklı, titrek burunlu, beyaz bir tavşan için yazmıştım bu şiiri. Onu hâlâ arıyorum. İnanıyorum, bir gün tekrar karşıma çıkacak. Her gün parkta çalıların arasına bakıyorum. Ama sadece bir kez görebildim. “Bir varmış, bir yokmuş” türünden bir arkadaşım o benim.
Birkaç gündür, Sevda ve Çınar bir şeyler konuşuyor. Pek bir şey anlayamıyorum. Tatil deniyor, deniz deniyor, pansiyon, kum, güneş deniyor. Ben daha önce hiç deniz görmedim ki. Sokaktaki arkadaşım Sancho bahsetmişti. O birkaç kez girmiş denize. Uçsuz bucaksız ve masmavi bir şeymiş. Patilerini ileri geri hareket ettirerek suyun üstünde yüzmüş. Çok eğlenceliymiş. Acaba gerçekten denize mi gideceğiz? Acaba beni de götürecekler mi? Acaba ben de becerebilir miyim yüzmeyi?
“Deniz beni de taşır mı
Yumuşak ve mavi
Ve görünmez elleriyle”
O kadar merak ediyorum ki denizi… Neye benziyor acaba yüzmek? Sanki mavili beyazlı bulutların içine dalmak, sanki çok hareketli bir arkadaşınla oyun oynamak gibi olmalı. Toprağı eşeler gibi hareketler yapacağım, Sancho öyle söylemişti… Deniz de boynuma, sırtıma masaj yapacakmış gibi bir his… Hem şıpır şıpır ıslanıp temizlenmek…
Tüm gece mavi rüyalar görüyorum. Topum kadar, gökyüzü kadar, hayallerim kadar masmavi rüyalar. Sevda ve Çınar’la tatile gitmişiz. Yüzüyorum, dilim dışarda. Çıkıyorum denizden, kuruluyor beni Sevda, dilim dışarda. Sonra deniz birdenbire bulutlara dönüşüyor, kuyruğum fır fır dönüyor. Yüzmüyor da uçuyorum. Uçan Köpek Fındık oluyorum. Nereye istersem oraya anında gidiyorum. Bulutları kendime yol arkadaşı ediniyorum. Bulut bulut üstüne, en üstünde de ben. Sonra yorulup da kıyıya dönmek istiyorum. Bir de ne göreyim! Çınar’ın arkasında bir beyazlık, uzun dişli, pofuduk bir beyazlık. İşte o! “Bir varmış” olan tavşan. Hızlı hızlı kulaç atıyorum. Yanına gidip ismini öğreneceğim. Bir dalga geliyor peşimden, beni de içine alıyor, korkuyla uyanıyorum, dilim dışarda.
“Rüyamdaki titrek burun,
Düşümdeki kar topu
Ne işin var denizli rüyalarda”
Çocuklar bavul hazırlıyorlar. Çınar mayoları koyarken Sevda diş fırçalarını topluyor. Ya mavi topum? Onu unutmasınlar. Gidip hemen getiriyorum, büyük bavulun kenarına koyuyorum. Sevda bakıp “Bu ne böyle?” diyerek çıkarıyor topu bavuldan. Eyvah! Beni götürmeyecek bunlar. E, hani yüzecektim? Ne oldu onca rüya? Bana bakın çocuklar! Bu işin şakası kaçtı. Ya beni de götürürsünüz ya da herkese havlarım. Topumu da geri verin. Sevda! Nerede topum? Ben böyle çırpınırken Sevda çıkıyor banyodan, bir elinde mavi topum, diğerinde havlu. Topumu yıkamış, kuruluyor. “Pşşşt! Sakin ol artık.” Sonra küçük bavula koyuyor mavi topumu.
Bekle beni bulutlu deniz… Bekle beni düşlerimin beyazlığı. Çıkarın benim tasmamı, denizin tadına bakacağım. Denizin sesine, serinliğine, tuzuna dalacağım, dilim dışarıda.