Ýmamý Rabbani hazretleri Mektubat adlý pek deðerli eserindeki bir mektubunda, kiþi anlamýna muttali olarak "Lailâhe illallah" dediði zaman kalbinde imanýn zerresi hasýl olur, buyuruyor.
Ýþte insanýn kalbinde imanýn zerresinin hasýl olduðu bu an, pek önemli ve pek deðerli bir andýr.
Nasýl ki bir uyuþturucu baðýmlýsýnýn ilk uyuþturucuyu aldýðý an, onu taa ölüme kadar götürecek bütün þerlerin ve akla hayale gelmeyecek sýkýntýlarýn baþladýðý an ise, iþte bir mümin için de kalbde imanýn zerresinin hasýl olduðu bu an, onu sonraki yaþantýsýnda gerçek bir imana götürecek ve böylece ona ebedi bir mutluluðun kapýsýný açacak bütün hayýr ve iyiliklerin ilk baþladýðý andýr.
Bu zerre kadar imanýn ortaya çýkmasýndan sonra, kalbde "iman nuru" ýþýmaya baþlar. Ýman nuru denilen þey gerçekte Allahü Tealâ'nýn aþk ve muhabbetinden baþka bir þey deðildir.
Rahmet kaynaðý Kur'an-ý kerimde imanýn azalýp çoðalmasýndan bahsediliyor. Buradaki anlam mecazidir. Ýnsan ya inanýr, ya da inanmaz. Bunun ortasý olmaz. Yani iman azalýp çoðalmaz. Gerçekte azalýp çoðalan þey iman deðil, imanýn nurudur, yani Allahü Tealâya karþý duyulan yakýnlýktýr, Allah sevgisidir, muhabbetullahtýr.
# Bütün hayýrlarýn kaynaðý
Kalbdeki bu iman olgusu ve muhabbet, bütün hayýr ve iyiliklerin ve Allah'a yakýnlýðýn ana kaynaðýdýr.
Ýmandan sonra, kalbde, Allahü Tealâ ve O'na inanýp sevenlere karþý ortaya çýkan bu muhabbet, kalbin nuru olup her türlü olgunluðun ve iyiliðin baþlangýcýdýr.
Kalbde bu iman nuru ýþýmaya baþladýktan sonra o insanýn davranýþlarýnda þaþýrtýcý deðiþiklikler olur.
Ben buradaki durumu, týpký bir futbol takýmýný yeni tutmaya baþlayan bir taraftarýn durumuna benzetiyorum. Nasýl bir taraftar bir futbol takýmýný tutmaya baþladýktan sonra o taraftarýn kalbinde o takýmýn kaptanýna, oyuncularýna, taraftarlarýna karþý bir sevgi hasýl olur, o takýmýn bütün maçlarýna gider, o takýmla ilgili bütün haberleri yakýndan takip ederse, iþte inanmaya baþlayan bir insanýn kalbinde de Allahü Tealâya, O'nun elçilerine, elçilerinin varisleri olan bilginlere ve bütün müslümanlara karþý bir sevgi ve muhabbet hasýl olur.
Kalbde, bu iman olgusu ve muhabbet ortaya çýktýktan sonra her þey deðiþir. Kiþi, Rabbinden gelen her þeyi can kulaðý ile dinleyip algýlamaya, özümlemeye çalýþýr. Rivayetlerin gerçekliklerini araþtýrmaya koyulur.
Kalbde bu iman nuru parlamaya baþladýktan sonra kalbin kapýlarý, ilâhi bilgilere, ilâhi tavsiye ve öðütlere, ve ilâhi feyzlere açýk bir hale gelir.
# Ýmandan önce ve sonra
Önceden yanýnda Allah'tan bahsedildiði zaman, sanki sýradan bir þeyden bahsediliyormuþ gibi sýkýlýp konuyu deðiþtirmeye çalýþtýðý halde, kiþi, bu zerre kadar imandan sonra, yanýnda Rabbi anýldýðý zaman dikkat kesilir, O'na karþý daha saygýlý ve edepli olmaya çalýþýr.
Önceden çevresinde bir çok ibret verici olay cereyan ettiði ve bunlarýn hiç birisinden ibret almadýðý halde, imandan sonra bunlarý daha farklý bir açýdan deðerlendirmeye ve onlardan kendisine bir pay çýkarmaya çalýþýr.
Ýmandan önce kendisine herhangi bir konuda bir uyarýda bulunulmak istendiðinde, nefsinin kibri sebebiyle, bunlarýn hiç birisini dinlemediði ve üstelik nasihat edene kýzdýðý halde imandan sonra bu uyarý ve öðütleri daha bir can kulaðý ile dinlemeye baþlar.
Ýnsanýn kalbinde bu iman nurunun parlamaya baþlamasýndan önceki ve sonraki hallerinde ortaya çýkan deðiþiklikler saymakla bitmez.
Gerçekte bu deðiþiklerin sebebi, insanýn nefsinin heva ve arzularýna ya da Rabbinin isteklerine tabi olup olmamasýyla ilgili bir husustur.
Ýmandan sonra insan, yaptýðý her iþte yalnýz kendi nefsinin heva ve arzularýný deðil, Rabbinin isteklerini de dikkate almaya baþlar. Böylece Rabbinin terbiyesine girmiþ olur. Daha baþka bir anlatýmla, o kiþinin üzerinde Allahü Tealâ'nýn Rabb (terbiye edici) ismi-i þerifinin tecellileri ortaya çýkmaya baþlamýþ olur.
# Ýman, özgürlüðün baþlangýcýdýr
Sevgili okuyucularým, bu zerre kadar iman bir insan için o kadar önemlidir ki kiþi bununla ilk defa olarak nefsini ve aciz varlýðýný aþýp Rabbinin iradesini kabul etmiþ olur. Ýrade, Arapça bir kelime olup istek demektir. Yani kiþi anlamýný kabullenerek Lailâhe illallah demekle ilk defa olarak kendi nefsinin bitmek tükenmek bilmeyen süflî isteklerinden birer birer vaz geçip Rabbinin isteklerine tabi olmaya baþlar. Buna "kulluk" derler. Yani bir baþka deyimle bu zerre kadar iman, kiþi için, kulluðun baþlangýcýdýr. Gerçekte ise kulluðun deðil, özgürlüðün, yani kendini her yerde her zaman rezil rüsva eden nefsî heva ve isteklerden kurtuluþun bir baþlangýcýdýr bu. Bu kulluk onu, yavaþ yavaþ nefsinin elinden kurtaracak, zamanla onu mânâ aleminin doruklarýna taþýyacak, ve onun için dünya ve ahýret mutluluklarýnýn temeli olacaktýr. Ýnsan bunun kadir ve kýymetini, daha sonralarý, nefsinden kurtuluþunu tamamladýkça, çok daha iyi anlar.
Sevgili okuyucularým, "tamamlanan bu sürece Ýslâm derler." Ýslâm; bir olan, eþi, benzeri, ortaðý, yardýmcýsý olmayan, her þeyi programlayan (buna kader denir), programladýðý þeyleri programladýðý zamanda yaratan (buna kaza denir), yarattýklarýný dilediði þekilde düzene koyan, onlarý dilediði þekilde çekip çeviren ulu Allah'ýn iradesine teslim ve tabi olmak demektir. Ýrade, istek demektir. Yani çok kýsa bir þekilde anlatýlmak istenirse, Ýslam, ulu Allah'ýn isteklerine uymak demektir.
Ýþte insan imandan önce kendi baþýna buyruk olduðu, yani kendi nefsinin süflî arzu ve isteklerine tabi olduðu halde, "iman"dan sonra, kendi gönül rýzasýyla, Yaratan'ýnýn arzu ve isteklerine tabi olmaya baþlar. Gerçekte burada insan kendi isteklerinden tamamen vaz geçiyor deðildir. Aksine yine bu arzu ve isteklere uymakta, ancak burada, yaptýðý her iþte Allahü Tealâ'nýn kendisi için çizdiði sýnýrý gözetmekte, o hududu aþmamaya çalýþmaktadýr.