“Dysphoria”. Öncelikle Cloudkicker ismine yabancı olan herkesin hemen aşağıdaki şarkıyı dinlemesini rica edeceğim. Zira 2005’de fikri ortaya çıkıp 2008’de maddeye kavuşan Cloudkicker projesinin benim için bu kadar müstesna bir şeye dönüşmüş olmasının ilk ve en önemli sebebi bu şarkı. Büyük ihtimalle yazıyı okumayı unutacak ve 10. tekrarın ardından bir köşeye yığılıp kalacaksınız ama olsun, değer.
Tatlış insan Ben Sharp’ın tüm sorumluluğunu üstlendiği, post-rocktan ambienta, djentten alternatif metale çeşit çeşit müzikle kulaklarımızı şenlendiren Cloudkicker, dünyanın en güzel (seni lanet olası bulut tekmeleyicisi!) isimlerinden birine sahip olmasının yanı sıra Ben Sharp’ın müziğini ücretlendirmeyi her daim dinleyiciye bırakmasıyla da gönlümün demir tahtına oturmuş, yedi krallığı yöneten bir proje.
Tek kişilik proje olayının en zor kısmı şüphesiz ki turnelere çıkmak, konser vermek, kitlelere ulaşabilmek. Hele bir de arkanızda büyük bir firma, reklam, pazarlama ekibi olmayınca bu iş daha da zorlaşıyor elbette. Fakat Ben Sharp’ın müziği her ne kadar çok farklı etkilenimlere sahip olsa da o kadar kompakt bir yapıya sahip ki ve de kendisi üretkenlik konusunda parmak ısırttıracak bir zenginlikte ki kulaktan kulağa yayıla yayıla piyasanın saygı duyulan isimlerinden biri haline gelmesi gerçekten epey kısa sürdü. Hem bu nedenle hem de 2010’daki bir konserlerini izledikten sonra grubun hayranı Ben Sharp’ın iletişime geçmesiyle post-metal hadisesinde oldukça özgün işler ortaya koyup piyasada belli bir saygınlığa ulaşmış olan Intronaut’un Ben Sharp’a konser konusunda destek çıkması oldukça normal bir durum oldu.
Bu türe oldukça mesafeli duran biri olarak Cloudkicker’ın dev bir hayranı haline gelmemi sağlayan şey ise kağıt üzerinde oldukça agresif, vurdulu kırdılı bir hissiyata sahip olan bu müziği, bu tür hisleri çok daha yumuşak bir şekilde ele alarak dinleyicisine sunabiliyor oluşu. Özellikle ara sıra tempoyu iyice düşürüp ambient/post-rock dozajını arttırdığı kimi EP’lerinden de anlaşılacağı üzere Ben Sharp herhangi bir türün insanı değil. Sevdiği müziklerin arasından seçtiği kimi unsurları bir araya getirip dilediği müziği yaratan, harikulade bir insan. Böylece her ne kadar karmaşık bir müzikal tabana otursa da, müziğin hissettirdikleri oldukça rahat bir şekilde geçiyor dinleyiciye. İç dış yıkıyor, yağlıyorum resmen Ben Sharp’ı farkındayım ama vallahi hak ediyor. Bir de belki daha evvel belirtmek gerekiyordu ama Cloudkicker’da vokal olmayışı da bana kalırsa bu projenin en büyük artılarından bir tanesi. Herhangi bir şarkıda dilediğim sözleri dilediğim şekilde söylememe imkan sağlıyor oluşu benim için epey harika bir şey.
Yorumlamak için özellikle bu konser kaydını seçmiş olmamın sebebi ise hem Intronaut’un Cloudkicker şarkılarını tanrısal bir boyutta, kusursuz bir şekilde çalmış olması (buraya bir da bu kaydın ham hücum kayıt olduğu notunu ekleyelim, hayvan adamlar sizi) hem de Cloudkicker’ın bugüne kadar yaptığı en mükemmel şarkıların neredeyse hepsinin yer alıyor oluşu. Yani mini bir çakallık ile okuyucuya Cloudkicker sevdirebilmek için direkt best-off tadındaki bu albümü seçtim özellikle, zira bu şarkılar Cloudkicker’ı sevdirmeyi başaramazsa başka hiçbir şarkıyla da bu sevgi yeşeremeyecek demektir; saldırın aslanlarım.
“Subsume Part 1″‘in 3. dakikasındaki bölüm ile canavar bir şeyler olacağının sinyali henüz ilk şarkıda geliyor ve konserin devamı da yalnızca ufak bir bölümde soluklanmak için düşen temponun dışında Cloudkicker’ın en ejderha şarkılarıyla coştukça coşuyor. Birbirinden ayırmak oldukça zor olsa da “Subsume Part 1” ve “Subsume Part 2”, çok çok iyi “We’re goin’in, we’re going down.” ve elbette ki muazzam ötesi “Dysphoria” gibi şarkıları kanlı canlı duyabilmek gerçekten harika bir tecrübe. Özellikler davullar, ah o davullar…Neresinden, nasıl öveceğimi şaşırıyorum gerçekten. Sadece davul performansı için bile tekrar tekrar dinlenir, izlenir bu kayıt.
Umuyorum Ben Sharp Cloudkicker’ı tam zamanlı bir gruba, ya da en azından düzenli turlayabilen bir projeye dönüştürür. Zira şu şarkıları canlı dinleme/izleme ihtimalinin var olduğunu bilmek bile gıdıklanmama sebep oluyor. Enerjik ve belirli bir konusu olmayan müthiş metal için ilk tavsiye edeceğim 3-4 albümden biri bu. Tebrikler Intronaut, teşekkürler Ben Sharp.