TümüDoğaEkoköylerEnerjiHayvan HaklarıHayvanlar Alemiİklim & SuKentleşmeTarım & GıdaYeşilBisikletDoğa SporlarıDoğal TıpEko MimariGeri DönüşümKamp HayatıPaylaşım ve SürdürülebilirlikVeganlık
Doğa
Vegan dövmeci ile vegan dövme hakkında
Ekoloji
İstanbul Dolphinarium önünde yunus işkencelerine ve esaretine karşı protesto
Duyurular & Etkinlikler
Hayvan Özgürlüğü Kolektifi 1 Kasım Dünya Vegan Günü Ankara etkinlikleri
Ekoloji
Dünya’yı soğutmak için bir ateş yakmak
Yaşam
TümüCinsel DevrimÇocukçaDünya KültürleriEngelli HaklarıFeminizmİnsan HaklarıKadınKendin YapLGBTİ+Sağlıklı BeslenmeYeşil MutfakYoga & MeditasyonYol Tepenler
Feminizm
Kadın Savunmasından çağrı: 25 Kasım’da sokaklardayız!
Sağlıklı Beslenme
Beş çayları: Önceliğimiz, öğretilmişliklerimizden kurtulmak
Çocukça
Artı Atölye çocuklar için geliyor
Kadın
Her cadı Salem’de yaşamaz!
Kültür & Sanat
TümüBelgeselDans & PerformansDiziEdebiyatEl SanatlarıFotoğrafGrafik-TasarımKitapMüzikÖyküResim ve HeykelSinemaTiyatro
Öykü
Noel Baba’ya bir şişe | Öykü
Kültür & Sanat
Tufan Taştan: “Polisiye ve kara mizahı harmanlayıp, politik bir hikaye ele…
Dizi
Midnight Mass | Body of Christ ve Aşai Rabbani | Gece…
Kültür & Sanat
Bütün dâhiler uyumsuzdur
Bilim & Teknoloji
TümüNanoteknolojiUzay
Bilim & Teknoloji
Kripto İklim Anlaşması doğru yönde atılmış bir adım
Bilim & Teknoloji
Pandemi bitince de uzaktan çalışma artık kalıcı olabilir
Bilim & Teknoloji
Koronavirüs aşısını gerçekte kim buldu?
Bilim & Teknoloji
Matematiksel Sayılardan Sihir Yapan Bilim Kadını: Ada Lovelace
Güncel
TümüAlıntıSöyleşiSponsorlu İçerikTestlerVideo
Kültür & Sanat
Tufan Taştan: “Polisiye ve kara mizahı harmanlayıp, politik bir hikaye ele…
Çocukça
Çok gereksiz bir yazı: Çocuklara ne izletme-me-li
Alıntı
Kadın Hakemler ve Ayrımcılık Üzerine
Duyurular & Etkinlikler
ODTÜ’lüler 15 Ekim’de gerçekleştirilen eylemde, rant yoluna ”Hayır!” dediler
Ana Sayfa Yaşam İnsan Hakları Bir foseptik daha: 2016 bitti, 2017’den ne bekliyoruz?
Yaşam
İnsan Hakları
Bir foseptik daha: 2016 bitti, 2017’den ne bekliyoruz?
Yazar
Gamzegül Kızılcık
-
31 Aralık 2016
344
Okuma süresi: 4 dakika
Bir foseptik daha işte. Çukurda yuvarlandığımız bir sene daha bitti. Yuvarlandıkça daha da derinleşti çukur, sustukça dibe çöktük, sustukça kötüye gittik.
Susarken neler mi yaptık? Bol bol dizi izledik, tweetler attık, durum yazdık. Bol bol şükrettik. Çokça güzel şeyler diledik ama içimizden diledik. Yazın ayak fotoğrafı kışın kurdelelenmiş yemek fotoğrafları. Herkes “çok keyifli” taklidi yaptı. Halk öldü, asker öldü, polis öldü. Kimi kınadı, kimi nedense sevindi. Ölüme sevinilir mi? İnsan hep mi böyleydi, biz mi yeni fark ettik?
Kınamalar kısa sürdü. Zaten çoğu da laf olsun diyeydi. O kadar büyüdü, sakız gibi uzadı ki o klişeleşen kutuplaşma, insanlığımızdan utandık. Biri öldü, diğeri sevindi, “O PKK’liydi zaten” diyerek… Bir diğeri öldü, başka diğeri sevindi, “O çocuk öldüren polisti zaten” diyerek… Ölenlerin birçoğuna şehit denildi. Kimi askerdi, polisti şehit oldu, kimi devrimciydi devrim şehidi oldu, kimileri sokakta patlayan bombalarda öldü, onlar da şehit oldu. Darbe gördük, darbe görmemiş çocuklar olarak, sokağa çıkıp ölenler şehit oldu. Sokağa çıkmasaymış, öyle konuşmasaymış, devlete baş kaldırmasaymış, askere gitmeseymiş vicdani retçi olsaymış, polis olunur mu, olmasaymış. Ama olmuş. O sokağa çıkmış, diğeri askere gitmiş. Sonuçta hepsi ölmüş, ölenlere kimi şehit demiş, kimi ölü demiş, kimi bir şey diyememiş.
Ben bir şey diyemeyenlerdenim. Şehit ne ki? Kime göre şehit? Şehit olunca daha mı az ölünüyor. Bir sokağa adını veriyorlar veya bir okula. Sonra, sonrası yok, öldün, artık yoksun, kalanlar ise acınla baş başa. Biri ölüyor kimine göre katil oluyor, aynı anda başka biri o ölene “şehit” diyor. Başka biri ölüyor, bir densiz çıkıp ona “terörist” diyor, oysa ölen henüz 15 yaşında çocuk… Kim belirliyor şehit olmayı, ölümü kutsamayı falan? Ölümün kutsalı mı olur, saçma! Kutsal falan değil, cinayetlere yenik düşen bir ölüler sürüsü var ve bizim de o kalabalığa katılıp katılmamamız şans ve maalesef an meselesi. O gün Beşiktaş maçından çıkıp oralarda oyalanıyor olabilirdik, başka bir gün Güvenpark’ta otobüs bekliyor olabilirdik. Bir başka gün, İstiklal caddesinin tadını çıkarıyorken de o kalabalığa karışabilirdik.
Ölenler, daha kalabalık kalanlardan. Kalanlar sessiz çünkü. Kalanlar şükrediyor ölmediğine. Peki, yaşamak mı bu? Ahmet Şık mesela, Selahattin Demirtaş ve Atilla Taş bile ya hu. Bu adam zamanında “ham çökelek” diyerek mi ülke bütünlüğünü tehdit etmiş? Yaşıyorlar, ama esaret altındalar. Biri gazeteci, biri halkın iradesi, biri şarkıcı. Biri yazdı, bir konuştu, biri tweet attı. İşte yaşamak buysa esaret altında yaşıyorlar bu insanlar da…
Kalbi atan ama beyin ölümü çoktan gerçekleşmiş başka bir yığın var ki bu yığın özgür olduğunu ve yaşadığını sanıyor. Devletin bekası için yaptığı her şey, yasak sözcükleri kullanmıyor, mantıklı gelse bile öğretilenden dışarı asla adım atmıyor. Onaylıyor topyekûn. Evleniyor, şemsiye gibi gelinlik giyiyoruz, bir daha giymeyeceğimiz şeylere bir sürü para veriyoruz. Haftasonumuz AVM’lerde geçiyor, ne bomba engelliyor havasız insan sahalarında vakit geçirmemizi ne de fahiş fiyatlar. Yırtıp atıyoruz kağıtları, ne de olsa kırtasiyeler her yerde. Süperötesi marketlerden paketlenmiş gıdalar alıyoruz, emülgatör tanrısına tapıyoruz. Vegan olacağız ama şu B12 yok mu, her vitaminimiz tam bir B12’miz yok, vegan da olamıyoruz. “Aman, böyle gelmiş böyle gider, ben mi kurtaracağım hayvancıkları?” diyoruz. Yulin Festivali’ne avazımız çıktığı kadar bağırıyoruz, “Köpek yenir mi ya…” diyoruz, kuzucuklara hiç acımıyoruz?
Sokaklar bizim bırakmayacağız, bombalara alışmayacağız, dedik… Ama yapamadık. Sokaklar artık boş, bombalara da alıştık. Az kişinin ölümüne neden olduğu için çok da gündemde tutulmayan, bomba haberleri var. Kimi patlamada, hükûmet açıklama yaptı, sokağa çıkın, dedi. Kimi patlamada, halk sokağı sahiplendi. Sokağı sahiplenen halkı bile 2016’da ikiye bölmeyi başardılar. İçtiği suyun şişesini çöp kutusuna atmayı bilmeyenler, darbe girişimine karşı mücadele edenler sokaklarda haftalarca mitingler, eylemler yaptı, hiçbir şekilde polis müdahalesiyle ve “terörist” suçlamasıyla karşılaşmadı, darbelerle gözaltına kimse alınmadı. Miting alanlarını da öyle bir çerçeveye aldılar ki evine gitmek için illa o çerçevenin içinden geçeceksin. “Yok kardeşim ben o mehter marşlı alandan geçmek istemiyorum.” diyemiyorsun, zira FETÖCÜ olursun. Sol kesim sokağı sahiplendiğinde ise olanları bilmeyenimiz var mı? Vardır belki, yazayım. Darbelerle uzun gözaltlarına alındılar, “terörist” yaftalamalarıyla tutuklandılar. Sol, sağ diye ayırt etmeye de gerek yok aslında şimdi bunu. Bakın kimlere bu muameleyi yaptı devletin polisleri. İşimi istiyorum diyen öğretmenlere, emeğimi istiyorum diyen işçilere, özgürlüğümü istiyorum diyen kadınlara… Belki bu insanların içinde sol görüşlüsü yoktur. Vatandaşlık hakkı olan, “…kendi çıkarlarını korumak için eylem yapma hakkına sahiptir.” e dayalı hakkını kullanan insanlara yapılıyor bunlar.
KHK’lar çıktı sonra. Özgürlük, direniş falan diye açıklanan 15 Temmuz ve sonrasındaki sokak süreci, KHK’lar ile hukuksuz şekilde işlerinden atılanlar için işlemedi. Devlete biat etmeyen öğretmenlerimiz FETÖCÜ diye soruşturma yedi, işten çıkarıldı, hapse atıldı. Gazeteler kapatıldı, ifade özgürlüğü ayaklar altındaydı. Televizyon kanallarımız, internet medyalarımız, şimdi çoğu yok. Konuşan yandı, konuşmayan hâlâ mutlu.
Zaten herkes yaşadı, hep birlikte yaşadık bunları. Çokça da analizini yapacağız önümüzdeki aylar boyunca. Türkiye’de 2016 yılı içinde kaç kadın, erkekler tarafından öldürüldü, kaç çocuk istismarı yaşandı derken midelerimize kramplar gönderecek pek çok konu var.
Peki ne istiyoruz?
2017’den isteğimiz, haklara saygı ve empati. Bu olan ya bana olsaydı ne yapardım? Neden eşit haklara sahip olamayalım? Neden özgürlüğümüz düşündüklerimizden dolayı kısıtlansın? Neden yüzlerce yıldır konuşulan hak kavramını anlamakta bu kadar zorlanalım ki? Ne bir ırk üstün diğerinden, ne bir hayvan daha kıymetli ötekinden. Neden mücadele edip kazandığımız haklardan ödün verelim ki, neden bu yalakalık, neden bu riya?
Egoları bırakıp koca evrendeki minik noktalar olduğumuzu hatırlamalıyız. Beni cumhurbaşkanından, papayı nesli tükenmekte olan pandalardan ayıran nedir bu noktalar içinde? Koca bir hiç. O zaman “ne bu havalar” demeden geçemiyor insan. Bir ara sürekli “İnsan gerçekten hayret ediyor” modumuz vardı. (Gül sağ olsun lügatımıza işledi…) Hayretlerimiz kurudu.
Yeni anayasa sayesinde başımızda duracak insan, yaratıcı taklidi yapacak bize adeta. Bizse ezilmeye, ölmeye, hapsedilmeye devam mı edeceğiz? Bunun bir yolu, çaresi olmalı. Bu sene, biraz daha fazla düşünmemiz lazım hayatlarımız üzerine. Kim çiziyor bu rotayı? Neden dilediğimiz gibi özgürce konuşup düşünemeyelim ki? Nedir bunun engeli? Dört duvar hapishanelerse zira hepimizin sığacağı bir hapishane yok bu dünyada.
Daha da anlatacağız, buralardayız. Klişelerden kaçmayacağım. Sizi bunaltacağım. Çünkü “Bilgi azaptır” der Voltaire. Azaplarla uyanıp sakinleşeceğiz. Azaplar bizi arındıracak günden güne. İsyan edip haykıracağım. Çünkü biliyorum, çoğumuz aynı şeyleri yaşıyoruz. Mutsuz olanlar farkında, mutlu olanlar ya görmezden geliyor -böylesi onun için daha huzurlu- ya da gerçekten bakış açısı dar, göremiyor. Böylesine kayıtsız kalıp mutlu olmaktansa mutsuz olmayı tercih ediyorum ve sizi azabı paylaşmaya davet ediyorum.
Etiketler
2016
2017
Bombalar
Çocuk Hakları
Güncel
İnsan Hakları
Katliamlar
Tecavüzler
Türkiye
Yaşam
Facebook
Twitter
Google+
Pinterest
WhatsApp
Önceki İçerikPolonya’da sırların bir araya getirdiği iki kadının yarattığı “Gizli Bahçe”
Sonraki İçerikÜçüncü sayfa haberlerinde 3 kere yer almış bir kadının hikâyesi
Gamzegül Kızılcık
Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü mezunu. Kadın hakları mücadelesi, çocuk hakları ve LGBTİ hakları konularına ilgili. Doğal hayatın korunması konusuna meyledişi ve Gaia Dergi ile yollarının kesişimi sonucunda da; direnişçi bir kadın, gazeteci.
İlgili HaberlerYazarın Diğer İçerikleri
Edebiyat
Afgan yazar Taqi Akhlaqi: “Kötüler gidecek, iyilik kazanacak!”
Doğa
Türkiye’de Mutlu Bir Sabah II.
İnsan Hakları
Can Güzeloğlu: “Ne olursa olsun direneceğiz; çünkü çok haklıyız!”
Hayvanlar Alemi
Bilim & Teknoloji
Küçük bir gezegen dinozor soylarını tüketti!
Gaia Dergi - 14 Şubat 2017
66 milyon yıl önce, dinozorların soylarının tükenmesiyle beraber, memeli hayvanların yükseliş dönemi başladı. Nihayetinde de tüm bu gelişmeler, insanlığın saltanatıyla son buldu. İklim uzmanları,...
Avcılık hayvan soylarını tüketmeye devam ediyor
24 Ocak 2015
Sierra Nevada kırmızı tilkisi uzun bir aradan sonra görüntülendi
31 Ocak 2015
Yol Tepenler
Yol Tepenler
Ayda 140 dolar ile dünyayı gezen genç Kutluhan Özdemir
Konuk Yazar - 7 Ocak 2016
Zeynep Ayşe İşçi, ayda 140 dolar ile dünyayı gezen Kutluhan Özdemir ile Gaia Dergi için internet üzerinden bir röportaj gerçekleştirerek; Özdemir'e bu maceraya atılma hikâyesini...
Rotamız dünyanın en ilginç restoranları
4 Şubat 2018
Hafif ve retro-modern kamp karavanı fark yaratıyor
3 Eylül 2016
Gaia Dergi; ırkçılığa, cinsiyet ayrımcılığına, türcülüğe ve betonlaşmaya karşı, doğadan ve doğaldan yana yaşamı savunan alternatif bir platformdur. Ekoloji, sürdürülebilir yaşam, yeşil felsefe, kadın hakları, LGBTİ hakları, insan hakları, hayvan hakları, kültür-sanat, dünya kültürleri ve bilim & teknoloji alanında haberler ve röportajlar yapan görsel ve yazılı bir haber kaynağıdır.
Gaia Dergi'nin içeriklerini kullanmak için lütfen izin isteyin ve yayınınızda yer verdiğiniz yazılarımıza aktif link verin. Emek hırsızlığı yapmayın, yapanları uyarın!
İletişim: [email protected]
Reklam
Sıkça Sorulan Sorular
© Copyright 2017 Gaia Dergi
DİĞER HABERLER
LGBTİ+
“Alanlar aslında tam da duruşma salonlarıdır”
Yeşim Özbirinci - 25 Ocak 2016
'); var formated_str = arr_splits[i].replace(/\surl\(\'(?!data\:)/gi, function regex_function(str) { return ' url(\'' + dir_path + '/' + str.replace(/url\(\'/gi, '').replace(/^\s+|\s+$/gm,''); }); splited_css += ""; } var td_theme_css = jQuery('link#td-theme-css'); if (td_theme_css.length) { td_theme_css.after(splited_css); } } }); } })();