Başlangıç › Notaların verdiği ilhamla › Pink Floyd’un parçalanmış ruhu: David Gilmour ve Roger Waters
Pink Floyd’un parçalanmış ruhu: David Gilmour ve Roger Waters
By Uzay Gökerman on 21 Nisan 2011 • ( 1 )
Müzik konusunda yazmanın kolaylıkları ve zorlukları vardır. “Ben, bu müzik türünden hoşlanıyorum / hoşlanmıyorum, ” dediğiniz andan itibaren eleştirinizin kendince doğrultusu ortaya çıkar, yazınız bu havada sürer; kimse de tek bir kelime edemez. Ama iş bir müzik parçasının teknik yorumuna giriyorsa çok zor bir yerdesiniz demektir; biraz sonra başınız mutlak suretle derde girecektir.
Çok daha ağır; çok daha özen isteyen, bir kaç adım sonra her türlü polemik ve tartışmanın içinde kendimizi bulacağımız bir konuyla başbaşayız. Bu yazı bir sonrakinin de hazırlığı niteliğinde olacak.
Demek sen
Hoşlanabileceğimi düşündün
Gösteriye katılmaktan
Hissetmek için karmaşanın ılık heyecanını
O uzay çocuğunun ışıdığı
Söyle bana senden kaçan bişey mi var güneş ışığı
Bu değilmiydi görmeyi umduğun?
Eğer öğrenmek istersen bu soğuk gözlerin ardında
Tek yapman gereken pençelerinle açmaktır kendi yolunu
Bu gizlenmenin içinden
‘86 sonbaharı İstanbul’a çok sert bir kış getireceğinin haberini verir gibi, ağaçlardaki tüm sararmış yaprakların saplarını dalından koparmış, çırılçıplak soymuştu.
Yalnızdım….
Sanmayın ki bu yalnızlık tercih edilen, arzulanan, yaratıcılığa götüren bir teklikten kaynaklanıyordu? Bir bedenin buz gibi havada giysisiz kalarak, her türlü dış etkiye açık hale gelmesine benziyordu. Tam tamına bu vaziyetteydim. Yukarıdaki dizelerle başlayan Alan Parker’ın The Wall isimli uzun klip / filmi böylesi bir durumdayken beni yakaladı. İstanbul kara teslim olmuştu. Son yılların en büyük kışı yaşanıyordu. Gösteri başlamıştı:
“The show must go on!”
Darbe yıllarının çocuğuyduk. Yeni düzen sanki bizleri biçimlendirmek için gelmişti. Belki bu nedenle şarkıların sözleri bizleri derinliklerimizden yakalayıp, oralarda bir yerlerde sarıp, sarmalıyor; geç kalınmış bir isyana çağırıyordu.
Büyüyüp okula gittiğimizde
Bazı öğretmenler vardı orada
Her fırsatta çocukları inciten
Alay ederek
Yaptığınız herşeyle
Ve ortaya sererek her zayıflığınızı.
Çocuklardan özenle gizleyebilmelerine rağmen
Tüm şehir çok iyi biliyordu ki
Akşamları eve döndüklerinde, şişman ve
Psikopat karıları zehrediyorlardı onlara
Yaşamlarının her anını.
Pink Floyd hayatımıza çok daha önceleri girmişti. Onun muhteşem albümü The Wall da. Liseli günlerimizde biz de hocalarımıza haykırmak istiyorduk. Onların baskısına ve bizleri tek tip insan olarak yetiştirme gayretlerine isyan ederek.
Eğitime ihtiyacımız yok
Düşünce denetimine de ihtiyacımız yok
Sınıflarda aşağılanmaya da
Öğretmenler rahat bırakın çocukları
Hey öğretmen! Rahat bırak biz çocukları
Hepsi hepsi, yalnızca duvardaki bir başka tuğla
Hepsi hepsi, yalnızca duvardaki bir başka tuğlasın sen.
Bugün öğretmenlerin ilkokullarda ve liselerde aynı şekilde eğitime devam ettiğine şahit oluyoruz. Yirmi yıl öncenin öğrencileri, bugün büyümüşler, öğretmen olmuşlar, taze beyinleri o günlerin yöntemleriyle hizaya getirmeye çalışıyor. Eğitim konusu önemli. Ama bir başka yazının konusu. Geçiyoruz…
Aynı İtalo Calvino’nun savaş sırasında düşen bir bombanın Terralbalı Vikont Medaryo’yu ikiye bölmesini anlatan “İkiye Bölünen Vikont” öyküsündeki gibi bir kaç sene sonra Pink Floyd’un iki parçaya ayrıldığının haberini aldık. Uzun zamandır grup bünyesinde iyi ile kötü, ışık ile karanlığın çatışması gibi bir iktidar savaşı veren Pink Floyd’un kurucusu David Gilmour ile The Wall’un yaratıcısı Roger Waters artık aynı çatı altında bulunamayacağını sevenlerine duyurmuşlardı.
The Wall’ın etkisinden çıkamamış bizler için bu ayrılık çok ciddi bir sarsıntıydı. Burada bir başka şeyden söz etmek istiyorum. Yetiştirilme tarzımızdan mıdır nedir, nedense hep bir taraf tutma ihtiyacı hissediyorduk. Yaşamın karşıtların diyalektik birliği ve onların çelişkilerinden kaynaklanan motor gücü ile ilerlediğini, biri olmazsa diğerinin var olamayacağını biliyorduk; ama yine de bir saf tutuyorduk. Roger Waters “adamımızdı.” Duygularımızı en iyi o ifade ediyordu ve adımlarına basarak gidiyorduk. Hemen onun tarafına geçtik. Hatta şu isim hakkı meselesi yüzünden diğerine kızdık. Adam tek başına Pink Floyd’u sırtlamıştı. Şimdi büyük haksızlığa uğramıştı.
Peş peşe albümler geldi sonra. Pink Floyd ismini devam ettirenler, biz öyle görüyorduk, A Momantary Lapse of Reason, Roger Waters da Radio K.O.A.S.’u çıkarmıştı. Her ikisini de ezberlercesine dinledik. Üzerinde tartıştık. Birini diğerine üstün tuttuk. David Gilmour’da duygu yoktu. Uçmayı yeni öğrenen acemi kuş gibi görünüyordu gözümüze.
…Ayakta tek başına duruyorum duyularım sersemleşmiş durumda
Önüne geçilemez bir çekim beni sımsıkı tutan, nasıl
Kurtulabilirim bu karşı koyulmaz kavrayıştan?
Gözlerimi ayıramıyorum kuşatıcı gökten
Dilim tutulmuş ve çarpılmışım yeryüzünde tam bir uyumsuzum, ben
Buz tutuyor kanatlarımın uçları
Düşündüm, düşündüm herşeyi, gereksiz uyarıları
Tek bir kaptan yok bana evime giden yolu gösterecek
Yüküm boşaltılmış ve taşa çevrilmişim
Gerginlik içindeki bir ruh bu öğrenen uçmayı
Karaya koşullanmış fakat denemeye kararlı
Gözlerimi ayıramıyorum kuşatıcı gökten…
(Learning to fly – A Momantary Lapse of Reason)
Sonra diğer albümler geldi. Eskisi kadar taraf değildik, sanki. Division Bell’de David Gilmour öyle şeyler yapmıştı ki, ister istemez bir yerlerde hata yapıp yapmadığımızı kendi kendimize sorar olmuştuk.
Şimdi burada albümleri bir kenara bırakıp başka bir şey yapacağız. Hani girişte bir müzik yazısı yazmanın zorluklarından söz etmiştik ya; şu ana kadar kimseyi rahatsız edecek bir şeyler yazmadık. Biraz zorlamaya başlayalım.
Keşke bu bir yazı olmasaydı da, dinleti şeklinde düzenlenebilseydi. O zaman ne demek istediğimi daha kolay ifade edebilirdim, belki. Öncelikle Pink Floyd’u oluşturan adamlar çok yetenekliler. Çaldıkları müzik aletlerine tamamen hakimler. Sonra, sözden çok müzikle anlatıyorlar, dertlerini; konuşuyorlar, konuşturuyorlar, çaldıklarını…
Yıllar önceydi. Şimdi Rusya Federasyonunun en doğu ucunda, günü Türkiye’den yedi saat ileride karşılayan Sakhalin’de çalışan, benim müzik altyapımda ne var ne yok bir şekilde sebebi olan bir dostumla, Türkiye’deki müzik kalitesi üzerine konuşmuştuk. Ben çok ümitliydim. O ise ümitlenmek bir tarafa, olan bitenden hiç hoşlanmıyordu. Televizyon açıktı ve ekrandaki görüntüde piyano eşliğinde pop müzik yapan genç bir Türk müzisyeni neredeyse bizim dostluğumuzu bitirme noktasına getirmişti. Ne demek istediğini anlamak için uzunca bir süre geçmesi gerekti. Hemen kestirmeden söyleyebilirim; artık ben de onun gibi düşünüyorum. Çok uzatmadan son bir şey ekleyeyim bu pragrafa, bizde müzikle uğraşanlar, çaldıkları aleti hiç bir şekilde tanımıyorlar. Bir çoğu onu akor basmak için kullanıyor ki, müziğe taparcasına bağlı benim gibi biri için bu onlar adına utanılacak bir durum. Neyse…
Pink Floyd’un parçalanması sırasında benim de taraf tutmuş olmamı benzer bir şekilde utanılacak bir durum olarak ifade edebiliriz.
Roger Waters yirmi yıl önce ruhumun derinliklerine işlemişti. The Wall albümündeki Comfortably Numb isimli şarkı söz, müzik, duygu olarak her şeyi veriyordu insana. Parçanın girişi, içindeki gitar soloları, çok geri planda duran, hiç bir şekilde fark edimeyen ama müziğe inanılmaz bir devamlılık veren violensel hem bir duygusal ziyafet, hem de “bu iş nasıl yapılır” sorusunun cevabı niteliğinde, kuşkusuz. Ama sonradan fark ediyordum, öğreniyordum ki, o gitar sololarını David Gilmour yapıyordu; ve söylüyordu da. Pink Floyd’un bir ruhu vardı ve o iki parçadan oluşuyordu.
Pink Floyd’u The Wall ile tanıyıp, bitirenler çok şey yitiriyorlar. 1994 yılı albümü Division Bell, ismi çok ön planlarda yeralmayan; ama benim çok severek dinlediğim bir eser. Duygularımın karma karışık olduğu bir seneydi. Askere gidecektim. Üstelik komando olmuş, o yıllarda ciddi bir çatışma sahası olan Güneydoğu Anadolu’da görev yapan bir birliğin kurasını çekmiştim. Dağıtım öncesindeki on beş gün içinde yaptığım bir kaç şeyi burada elbette paylaşacağım. Kendime bir walkman satın aldım ilk olarak. Division Bell henüz piyasaya çıkmıştı. İstanbul’dan ayrılacağım günden bir gün önce, benimkine oranla çok zengin müzik arşivi olan bir başka arkadaşımın evinde sabahlıyorduk. Yaptığım iş, “oralarda” dinlemek üzere, arşivden müzik kopyalamaktı. Kopyalanlar arasında da David Gilmour’un ustalığını yansıttığı Division Bell vardı.
Dedim ya, keşke bu bir dinleti olsaydı. O zaman hemen albümü CD Player’a yerleştirir, girişte, birinci parçada yeralan müzik aletlerinin sohbetinin dinletirdim size; piyanonun başlattığı sözlere, gitarın verdiği cevabını… Sonra bir cümle daha; peşi sıra cevabı. Tedirginlik mi var? Kelimelerin bir kaç cümle sonra birbirine karıştığı, coşku ve hasret dolu kucaklaşmaya dönüşecek buluşmayı mı anlatıyordu, bize?
Ya da…
Albümün kapağına baktığında insan ister istemez “David Gilmour, acaba parçalanmış Pink Floyd’un ruhunu mu anlatmak istiyor?” diye soruyor, kendi kendine. Piyano ile gitarın hemen girişte yaptığı sohbet, yıllarca bir araya gelememiş, uzak düşmüş iki dostun tedirginliklerini üzerilerinden atamadıkları bir konuşma mıydı acaba?
Pnik Floyd’un gerçek kurucusu Syd Barrett’tir. Onun hakkında çok fazla bir şey söyleyemem, tanımıyorum; bununla birlikte Syd Barrett öncesi ile sonrası arasındaki müzik ayrımını yapabiliyorum. David Gilmour ona hasret dolu satırlarla seslendiği “wish you were here” albümünde çok net olarak ortaya çıkan, işte bizim sevdiğimiz Pink Floyd ruhudur, sesidir. O sesi de Roger Waters ve David Gilmour veriyorlar. Geçtiğimiz sene Live 8 konserleri sırasında bir araya gelen bu ikili ve grubun diğer üyelerinin, sahnede birbirlerine gülümserlerken bize verdikleri “çok özel bir duygu” vardı. Bu duygu yazılamaz. Ancak hissedilebilir.
David Gilmour turneye çıkıyormuş. Bu yepyeni bir haber. Ona “Wish you were here!” diye seslensem, duyar mı?
Nasıl isterdim, nasıl isterdim burada olmanı.
Biz yalnızca iki yitik ruhuz bir akvaryumda yüzen, yıllardır,
Aynı eski toprakları aşındırarak. Ne bulduk ki?
Aynı eski korkuları
Keşke burada olsaydın.
Roger Waters ise bambaşka bir şey yaptı. Fransız Devrimini anlatan bir opera besteledi. Bu yazıdan sonra, Ça İra üzerine düşüneceğim. Özellikle de yerimde duramadan dinlediğim, “Silver, Sugar and Indigo” kısmını nasıl bir yaratıcılığın içinde ve hangi coşku ile yaptığını hissetmeye çalışarak…
Şarkı Sözleri için kaynak:
http://www.okeania.net/
Uzay Gökerman
Bu yazı www.indigodergisi.com dergisinde yayınlanmıştır.
Share this:
Paylaş
Facebook
Twitter
LinkedIn
E-posta
Yazdır
WhatsApp
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
‹ Canımızı çektiriyorlar!
Beyrut’tan Ayrılırken… ›
Kategoriler:Notaların verdiği ilhamla
1 reply	
Trackbacks
Beyrut’tan Ayrılırken… « Uzay Gökerman
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Kasım 2021 (3) Ekim 2021 (6) Eylül 2021 (5) Ağustos 2021 (5) Haziran 2021 (3) Mayıs 2021 (4) Nisan 2021 (6) Mart 2021 (6) Şubat 2021 (6) Ocak 2021 (10) Aralık 2020 (6) Kasım 2020 (3) Ekim 2020 (3) Eylül 2020 (6) Temmuz 2020 (7) Haziran 2020 (4) Mayıs 2020 (1) Mart 2020 (2) Şubat 2020 (6) Ocak 2020 (6) Aralık 2019 (8) Kasım 2019 (10) Ekim 2019 (4) Eylül 2019 (4) Ağustos 2019 (4) Temmuz 2019 (2) Haziran 2019 (1) Mayıs 2019 (3) Nisan 2019 (5) Mart 2019 (4) Şubat 2019 (4) Ocak 2019 (4) Aralık 2018 (6) Kasım 2018 (3) Ekim 2018 (4) Eylül 2018 (8) Ağustos 2018 (6) Temmuz 2018 (1) Haziran 2018 (7) Mayıs 2018 (4) Nisan 2018 (10) Mart 2018 (8) Şubat 2018 (5) Ocak 2018 (6) Aralık 2017 (9) Kasım 2017 (7) Ekim 2017 (6) Eylül 2017 (12) Ağustos 2017 (6) Temmuz 2017 (4) Haziran 2017 (5) Mayıs 2017 (5) Nisan 2017 (9) Mart 2017 (3) Şubat 2017 (6) Ocak 2017 (12) Aralık 2016 (8) Kasım 2016 (6) Ekim 2016 (6) Eylül 2016 (5) Mart 2016 (4) Şubat 2016 (2) Aralık 2015 (1) Kasım 2015 (2) Ekim 2015 (2) Ağustos 2015 (1) Temmuz 2015 (6) Haziran 2015 (12) Mayıs 2015 (7) Nisan 2015 (4) Mart 2015 (12) Şubat 2015 (11) Ocak 2015 (8) Aralık 2014 (10) Kasım 2014 (51) Ağustos 2014 (1) Nisan 2014 (3) Mart 2014 (1) Şubat 2014 (2) Ocak 2014 (11) Aralık 2013 (15) Kasım 2013 (4) Ekim 2013 (4) Haziran 2013 (6) Nisan 2013 (4) Ocak 2013 (1) Aralık 2012 (1) Kasım 2012 (15) Ağustos 2012 (8) Temmuz 2012 (11) Haziran 2012 (26) Mart 2012 (10) Ocak 2012 (2) Aralık 2011 (43) Kasım 2011 (8) Ekim 2011 (8) Eylül 2011 (3) Ağustos 2011 (10) Temmuz 2011 (17) Haziran 2011 (10) Mayıs 2011 (5) Nisan 2011 (8) Mart 2011 (17)
Popüler Yazılar & Sayfalar
Vitor Pereira Sorunu	
Şampiyonluk Puanı	
Oğuz Atay: "...oysa düşündükçe yok oluyorum."	
Ramayana Destanı	
Topu en hızlı hangi takım oyunuyor?	
Kürk Mantolu Madonna; mükemmeli aramaya dair.	
Kafamda Bir Tuhaflık'ta anlatılan gerçek aşk!	
Son 10 sezon 10. Haftalar Ortalaması ve Fenerbahçe	
#sirkeci #gar #tren #siyahbeyaz #blackandwhite #blackandwhitephotography #photo #photooftheday #photography #photographer #istanbul
#reflection #reflections #shadow #shadowwork #wait #waiting #rain #rainyday #umbrella #office #lapishan #rainy #photo #photooftheday #photograph #photography