Bugün öyle kırıldı ki kalbimin kemikleri… Merhabalarının ardında cesarete madalya olacak sevdana değdi yüzüm gözüm… Sen öldürene kadar, sana emanet etmek istedim karşında duran bedenimi… Sen gözlerime bakamasan ne yazar… Sensizlikte dahi utanır oldum, sevdana astım kendimi…
Şimdi Cigaralarımın dumanlarıyla çöktük ilk merhabanı aldığım kitaplarımın yamacına… Pencerelerim kapalı bu sefer. Ciğerlerime vurduğum sensizlik üstüme sinsin istedim… Gece yine selvi boylu… Yine uzun… Ama anlatacaklarım bir nefes cigara kadar kısa aslında. Anlatmamalıyım fazlasını. Hasret ilk günden kaderleştirilmiş bize ve kederleştirilmiş sonraki zamanlarımız. 17:30 sanki koşarak yetişmeye çalıştığım Boğaziçinin Kanlıca vapuru. Hiç kimse böyle gitmedi ve hiç kimse bu kadar çok gelmedi. Aşkla kal…