Kurtuluş Savaşının başarıyla sonuçlanmasından sonra kurulan Türkiye Cumhuriyeti, hızlı bir çağdaşlaşma hareketine girişti. Amaç çağdaş uygarlık seviyesini yakalamaktı. 3 Mart 1924’de çıkarılan Öğretimin Birleştirilmesi, Şer-i ve Evkaf Bakanlığının kaldırılması, Hilafetin Kaldırılması, ardı ardına çıkan yasalar. Tekke ve Zaviyelerin kaldırılması, halkın belini büken Aşar Vergisinin kaldırılması gibi Devrimci hamleler Devrim karşıtlarını rahatsız ediyordu.
Cumhuriyet Halk Fırkasından sonra Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasının kurulması, yeni Türk Devletinin çağdaş bir demokrasiyi kurmak yolunda niyetini açıkça ortaya koyması bakımından önemlidir.
Tüm yurttaşların eşit ve özgür olduğu, ağalık, şeyhlik, seyitlik gibi halkı köleleştiren tüm engellerin kalktığı bir Türkiye, Atatürk’ün en önemli amacıydı.
Atatürk Devrimlerinin bu özünü anlamadan, karşıdevrim hareketlerini anlamak olanaklı değildir.
1800’lü yıllardan başlayarak hilafetle yönetilen Osmanlı Devletine karşı, Kürt aşiret reisleri ve bunu kendi çıkarları için kullanan şeyhler, seyitler onlarca kez isyan etmişlerdir.
Osmanlı Devletinin gittikçe zayıflayan Devlet otoritesinden yararlanan Feodal toprak ağaları ve din bezirganları Devlet içinde devlet gibi hareket etmişlerdir.
Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra da bu tavırlarını sürdürmek isteyenler çıkmıştır.
Bağımsız bir ulus devletin varlığını istemeyen dış güçler.
Nakşibendi tarikatı önde gelenlerinden Şeyh Sait’in önderliğinde birleşerek genç cumhuriyeti yıkma harekatına girişimlerdir.
İsyan 15 Nisan 1925’de bastırılmış ve failleri istiklal mahkemelerinde yargılanmış ve cezalandırılmışlardır.
Bugün Şeyh Sait ve gerici güçlerin ayaklanmasını değerlendirdiğimizde; devrim karşıtlarının, Cumhuriyeti emperyalizmin anladığı bir din devletine dönüştürerek etnik bölünmeyle yurdunun parçalanması amaçlarında vazgeçmediklerini net olarak görüyoruz.