Almanya'da üç Türk'e liyakat nişanı verildi Bayern Münih yıl sonuna kadar tribünlerini tarafta… Almanya'da koronavirüs önlemleri arttı! Aşı olmaya… “Birleşmiş yürekler olarak bu yola baş koyduk”
Üye Girişi
Üye Ol
Galeri
Web Tv
Yazarlar
Almanya
Türkiye
Avrupa/Dünya
Hamburg
Spor
Magazin
İş Dünyası/Ekonomi
Medya
Sanat Dünyası
DİĞER
SAĞLIK Tiyatro ve Sanatın içinden ÖZEL HABER
Korcan YİĞİT
Tüm Yazıları Diğer Yazarlar
ELLE, BENİ ELLE, BENİ
Korcan YİĞİT/YAZAR
24 Kasım 2021 11:42
A
a
Elle, beni elle de göstereyim sana gününü. Elle ki gör ananın örekesini. Ufacık çocuğa mı geçiyor sözün? Bir tek ona mı yetiyor gücün? Elle, beni elle ki gör, dünya kaç bucakmış. Gör ki insan dayaktan da nasıl zevk alırmış.
Şu lanet dünyada, ya da şöyle demek daha doğru olur: Dünyayı yaşanmaz hâle getiren lanet insanların yaptığına insan olanın içi ezilir. Elbette "Olmasaydı." dediğimiz, düzeltmek istediğimiz, karşı durduğumuz, "Sen insan olamazsın!" dediğimiz pek çok vaka yaşarız.
Vaka-i adiye yanı başımızda da olsa, binlerce kilometre uzakta dillini, kültürünü, hiçbir şeyini bilmediğimiz bir yerde de olsa insan olanın tepkisi tektir. İçi ezilir. İsyan eder ama en çok isyan getiren vaziyet, ufacık çocuklara yapılan istismar, eziyettir çünkü onların gücü yoktur, bilinci algılayamaz, onlar sabidir. Tertemizdir, kötülük bilmez hele kendini büyütenden, evine giren çıkandan, anasının, babasının muhabbet ettiğinden hiç kötülük beklemez. Ruhu kirlenmemiş ki henüz. Nereden bilsin, kucağına oturduğu mahlukat dokunuyor mu, okşuyor mu? “Gel, sana şeker vereyim!” derken hayrına mı, şeytanlığına mı? Zaten hep en yakınlardan gelir bu vaziyet. Elin adamı korkar çünkü çocuk da olsa yabancıya tepki verir, hemen “Gel!” demeyle gelmez. Ufacık bir içgüdüdür bunu ayırt eden. Koca koca kadınlar aldanıyor, gazozuna hap atılıyor, fark etmiyor. Nereden bilsin çocuk, bu mahlukatı?
Çocuk istismarının eğitimle dinle gelişmişlikle kültürle ekonomik ve sosyal konumla alakası yok. Bu, tamamen bir sapıklık vaziyetidir. Hakkı kötektir bunların. Kişinin, zevküsefa ve arzular içinde kıvranarak kendine mukayyet olamaması durumudur.
Azıtması, cozutması, kendinde hak görmesi olayıdır. Keşke bizi yaratan, onları yaratmasaydı! Keşke bu haltı etmeye yeltendiğinde "Dur be kulum! Ne yapıyorsun?" diye uyarıp o ufacık sabileri korusaydı! Keşke zihinlerinden böyle bir sapkınlığı geçirdikleri anda onları helak etseydi! Biz böyle bir rezaleti görmeseydik, şahit olmasaydık.
Öbür dünyada Allah bizden hesap soracak deniyor. Peki, bu sabiler Allah'tan hesap sormayacak mı? Demeyecekler mi: "Bunu sen yarattın, neden mâni olmadın?"
ÇOCUĞA DOKUNULMAYACAĞINI HERKES BİLİR
En cahil insan bile çocuğa ilişilmemesi gerektiğini, onun korunup kollanması gerektiğini bilir. Bu, içgüdüsel bir bilinçtir.
Gelişen toplumda, özgürleşen bireyler cinsel hayatlarını gelişigüzel yaşamaya başlayınca bunu özel bir hayat olarak değil de "ihtiyaç" olarak konumlandırınca artık cinsellik sıradan bir faaliyet hâline geldi. Her yerde çok kolay bir şekilde partner bulabiliyor artık ihtiyacını gidermek isteyen. Bunun için öyle büyük çabalara da gerek yok, her türlü uygulama üzerinden boyu boyuna, huyu huyuna bir dengini bulup tokmağı vuruyor davula. Çoğu tek gecelik, bazıları birkaç aylık ihtiyaç giderme faaliyetleri bunlar. Yemek, içmek, tuvalete gitmek gibi zaruri bir ihtiyaç. İşin özü, doldur boşalt mekanizması olunca tuvalete gitmek benzetmesine daha yakın bir betimleme oluyor hâliyle.
E, insan zaten doyumsuz bir varlık! Neye doymuş ki hayatında cinselliğe doysun. Gözü aç bir kere. Tarihi böyle. Böyle gelmiş, böyle geçmiş. Cennetten bile bu sebeple kovulmamış mı insan dediğin? İlla o yasak elmayı yiyecek. Yasak ya tatlı geliyor elbet.
Sapıklıklarına, azınlıklarına hep bir kılıf uydurmuş, kitabına uydurmuş. Uyduramadığı zaman "Ben yaptım oldu." demiş.