Uzun süren yağışsızlık, çiftçimizi kara kara düşündürüyordu. Ekim ayı girmiş, ancak toprak tam takır ve pulluk batmıyordu. Aylardır süren kurak iklim, acaba sorularını da beraberinde getiriyordu.
Ekim ayı, çiftçi için ekim ayı idi. Buğdayı arpası, haşhaşı bu ayda toprakla buluşur, umutla bahar ve yaz beklenir. Endişeli bekleyiş Ekim ayının ortalarında son buldu. Yaklaşık üç gün aralıklarla yağan bereketli yağmurlar, toprağın kuraklığına son verdi.
Asıl sıkıntı bitmişti çiftçimiz için. Peki ya sonrası?
Çiftçiliğin kahırlı tarafı, ya sonrasında başladı. Gübre fiyatları anormal zamlanmıştı. Akaryakıt fiyatları keza öyle. Zor durumdaki çiftçi nasıl gübre alacak, nasıl ekim yapacaktı. İçinden çıkılmaz bir durum vardı.
Kendileriyle görüştüğümüz ve izlediğimiz çiftçiler, bu zamlanan büyük çaresizlik karşısında, farklı bir yol izlemek zorunda kalmış. Peki, nedir onlar?
Kimisi şöyle düşünüyor; bu şartlar altında ekim yapmamak, ekim yapmaktan daha karlıdır. Ekip zarar edeceğime, ekmeyip bu zarardan kurtulmuş olurum.
Kimisi ekim yaparım, gücümün yettiği kadar gübre kullanırım, ne kaldırırsam, kaderime razı olurum diyor.
Kimisi hiç gübre kullanmam, ekerim Allah’a havale ederim diyor.
Kimisi tarlamın yarısını boş bırakır, diğer yarısına ekerim diyor.
Yağmur yağdı, yüzler bir defaya mahsus güldü. Ya sonrası? Onun için aynı iyimserlik içinde olmak mümkün değil. Çiftçinin durumu zordan da zor…