Borsa İstanbul Anadolu Lisesi Zühre Naz Yılmaz, hepimize çok yakın olan fakat çoğumuzun bir türlü yakalamadığı mutluluğu kaleme aldı.
Mutluluk neydi ki?
Bir çocuğun eline mavi bir lolipop verip başını okşamak mıydı? Ya da sevdiğin kişiye karşı duygularını açıkladığında karşılık almanda...
Belki de ölmüş olduğunu zannettiğin bir serçenin kalp atışlarını duyduğunda müjganlarının mutluluktan ıslandığını hissettiğin o andır.
Bir şarkı dinlediğinde o şarkının seni anlattığını anladığın zamandır mutluluk.
Çok sevdiğin birinden güzel bir sözcük duyunca kalbinin sıkıştığını, vücut sıcaklığının arttığını ve karnında kelebekler uçuştuğunu anladığın zamandır.
Belki de mutluluk koptuğumuzu zannettiğimiz zamanlarda bir yangını hep beraber söndürebildiğimiz, bu defa doğaya bizim nefes olmaya çalıştığımız andır. Gözlerim şişene kadar ağlıyorum dediğimiz zaman hüzün değil mutluluk gözyaşlarıdır onlar.
Aslında o an hayal kırıklığına uğradığımız için değil, mutlu olacağımızı zannedip gerçekleşmeyen bir mutluluk için ağlarız. Ama sonucunda yine mutluluk için ağlarız.
Acaba mutlulukta bizim için ağlıyor mudur ki? Bu kadar insanın sadece içinde olan mutluluk için ağlar mı? Neden bu insanlar içinde ki mutluluğu dışarıya da vurmuyor diye ağlıyor mudur?
İnsanlar gülüyor ama mutlu oldukları için mi, yoksa içlerinde ki hüznü dışarıya belli etmemek için mi? O gülüş mutluluğun gülüşü mü?
İçlerindeki hüznün gülüşü mü?
Kısacası yaşlı bir amca için ölüm bir nefes dibindeyken kurduğu son cümle kadardı mutluluk. Ve bir de bu mutluluk için amcanın ölümünü bekleyecek kadardı yaşamak…