İnsan öncelikle en yakını ile iletişim kurar. Bize bizden daha yakın olan yaratanla her daim irtibat kurmalı ve bunu da devamlı kılmalıyız. Sonra vicdanımızın sesine kulak vermeliyiz.
Yapılan araştırmalarda iletişimin % 55’i beden diliyle, %38’i ses tonu, %7’sinin ise kelimelerle gerçekleştiği ortaya konmuştur.
İnsanlarla sağlıklı, doğru ve etkili şekilde iletişim, tam manasıyla birbirimizi anlamaktır. İletişim ancak önyargısız, doğru zaman ve doğru yerde hem kendimizi hem de iletişim kurduğumuz kişiyi doğru bir şekilde anlamakla gerçekleşir. İletişimin en önemli unsuru birbirimizi anlamak için dinlemektir. Dinlemezsek anlayamaz ve iletişimde sorunlara yol açarız.
Rus yazar Turgenyev, soğuk bir akşamüstü evine doğru yürürken yolda bir dilenci kendisinden para ister. Bütün ceplerini karıştırır ancak ne yazık ki hiç para bulamaz. Bunun üzerine kendisine uzatılan soğuk elleri kendi elleriyle ısıtarak "Kusura bakma kardeşim sana verecek bir şeyim yok" der. Dilenci gözleri dolarak "Verdiniz ya Efendim! Bana kardeşim dediniz.’’ der.
Sağlıklı bir iletişimin neticesinde birbirimizin sevincini, acısını, hüznünü, kederini paylaşır, yaralarımıza merhem olmaya çalışırız. İnsanların gönül teline dokunabilir, onlarla hemhal olabiliriz. İşte o vakit gönül köprüleri kurabiliriz.