Adım Bakır Bozkurt. Nüfustaki klasik doğum kaydıma göre 01.01.1960, gerçek doğum tarihim ise 31.07.1959 Cuma akşamı yani Perşembe gününün akşamı, Akpınar köyünde rahmetli Haydar amcamın dediğine göre kendisi Cem’e gitmiş ben o gece olmuşum.İsmimi Bakır olarak dedem koymuş. Babamda o sırada Urfa’ya bağlı Suruç ilçesinde Sıtma memuru olarak çalıştığından köyde değilmiş.Daha sonra babam bizide yanına alarak 4 yıl Suruç’ta kaldık. İlkokul 1 ve 2. sınıfı Urfa’da, 3. sınıfıda babam Sıtma memurluğundan PTT ’ye postacı olarak geçiş yaptığı için tayin olarak atandığı Diyarbakır’da Bağlar semtindeki Devrim İlkokulunda okudum. Bir yıl sonra tekrar Urfa’ya döndük ilkokul 4. ve 5. sınıflarla, Ortaokul, Ticaret Lisesi ve Eğitim Enstitüsünü Urfa’da okudum ve İlkokul Öğretmeni oldum.
Öğretmen olarak göreve 1979 yılında Kars’a bağlı Arpaçay kazasının Kuyucuk köyünde başladım.Oradan 1983 yılında 4 ay askerlik için Burdur’a gittim. Aynı yıl geri Kars’a döndüğümde, yeni öğretim yılı başında tayinim Çorum’un, İskilip kazasına bağlı ve adının bugüne kadar ne anlama geldiğini bilemediğim Köpeç köyüne çıktı orada çalıştım.(Köyün adını Güzelyurt olarak değiştirmek için dilekçe vermiştim ama 2 yıllık görevim süresinde bir cevap alamadım).Daha sonra tayinim Urfa’ya bağlı Suruç ilçesi Yanaloba(Zebeşxar) köyüne çıktı. 2 yılda orada çalıştım.Ondan sonra Urfa’da kendi köyüm Akpınar’da 2 yıl görev yaptım.Yaklaşık 7 yılda Şanlıurfa merkezinde öğretmenlik ve idarecilik yaptıktan sonra 1996 yılında öğretmenlik hayatıma son verip siyasi nedenlerden dolayı yurtdışına çıktım. Türkiye’deyken Urfa’da özel radyoların tümünde ve Şanlurfa TV ’de Aşık Berdari’nin (Halil Elveren) hazırladığı programa konuk ozan olarak katıldım. Ayrıca 1990 yılında Dertli Divani, Emrah Mahsuni, Erkan Yoksuli, Aşık Kamil ile yine Şanlıurfa ve Pazarcık’ta konserlere katıldım.
Daha önce İlk olarak 1977 yılında Urfa PTTʼsinde geçici işçi olarak çalıştığım zamanlarda Elbistan ve Nurhaklar arasında telefon bağlantısı yapılması için bizi oraya gönderdiler. Yaklaşık 20 gün Elbistanʼla Nurhaklar arasındaki dağlık ve kayalık yerlere telefon direkleri için 6 arkadaşla beraber çukurlar kazdık, direkleri diktik, telleri bağladık. Bu vesile ile o zaman Nurhaklara ilk telefon bağlantısı için gitmiştim. Daha sonra aradan geçen 14 yıldan sonra bu defada Dertli Divaniyle beraber orada kaybolmaya yüz tutmuş Aleviliğin yeniden canlandırılması için gittik. Divani dede önceleri bir kaç defa Nurhaklara gitmişti. Ama birkaç arkadaşla beraber onun sayesinde Nurhaklara gitmek, bana da tekrar nasip oldu.
Dertli Divani dedenin Aleviliğe hizmetini anlatmaya gerçi kelimeler yetmez. Ama onun Nurhakʼlardaki 5-6 mahallede yaptığımız toplantılarda insanları bu Yola sahip çıkmaları ile ilgili ikna etme çabalarını biz gördük (benimle beraber 4-5 arkadaş daha vardı) onun o çabasını görmek ve ondan sonra Onu değerlendirmek lazım. Artık sadece Türkiyeʼde diyemeyeceğim şu an dünyanın heryerinde olan Alevilere Yol hizmeti olarak Dertli Divaniʼden daha fazla hizmeti olan birisi kesinlikle yoktur. Bunun ne anlama geldiğini bilmek için iyice bir düşünmek gerek. Kısaca anlatayım. Avusturalya, Kanada gibi kıtalararası olmak üzere Almanya, Avusturya, Belçika, Hollanda, Fransa, İngiltere gibi ülkelerde yani kısaca tüm Avrupaʼda en az 100ʼe yakın yerde Cemʼler yürütmüş, Türkiyeʼnin tüm bölgelerinde nerde bir Alevi birimi yer varsa tümünde yüzlerce Cemʼe katılmış ve yürütmüş bir kişi daha tanıyorsanız söyleyin. Konserlerini hiç söylememe gerek bile yoktur. Benem diyen sanatçılar bile onun yanında solda sıfır kalır. O bu yolun gerçek Önderi ve hizmetkarıdır. Tüm Alevilerin bu değere sahip çıkmaları gerekir. Çünkü o bu yolun nesli tükenmeye doğru giden insanlarından birisidir. Bunun abartı olmadığını Yolumuzun şu anda etrafını saran tehlikeleri anlayanların bunu iyi çözümlediklerinde bana hak vereceklerini garanti ederim. Bunu anlamak ve bilmek için gerçek bir insan olmak yeterlidir. Onunla bir Kısasʼlı olarak gurur duyuyorum. Hizmeti kabul olsun. Onun sayesinde Gölbaşına bağlı Savran köyünde katıldığımız bir Cem benim hayatımda gördüğüm ve ençok duygulandığım mükemmel ötesi bir Cemʼdi. Hiç unutamıyorum...
Ayrıca, 12 yıl devamlı Kısas Semah ekibiyle Hacıbektaş Şenliklerine gittim.
Öğretmenliğimin son 4 yılında Eğitim-Sen yönetimlerinde bulunduğum için birde dönemin savaş koşulları ve failli meçhulların arttığı ortamı içinde can güvenliğimin kalmadığını bizzat polislerin tehditleriyle ve baskılarıyla gördüğüm için Almanya’ya geldim iltica ettim. 13 yıllık ilticadan sonra mecburen Türkiyeʼyi tekrar görmek için Alman vatandaşı oldum. Gurbet artık bizim yeni vatanım oldu.Gurbeti en iyi ancak gurbette yaşayanlar bilir. Bu durumdan memnun olduğum pek söylenemez. Ama bizim gibi gurbete mahküm olanlar bu acıyı çok iyi bilirler. Ama bir gerçeği vurgulamak lazım. Kadınlar erkeklerden vatana daha düşkün. Sanırım bundan dolayı vatana anavatan diyorlar. Eşim vatan hasreti yüzünden kalp hastası oldu. Burada doğan kızım inanılmaz derecede Türkiyeʼyi seviyor. Mehmet Yağuş arkadaşımın(Klay Mehmet) kaset ve CD olarak çıkarttığı ( O güldürüde oynayanları içtenlikle tebrik ediyorum) „Acil Güldürü“ kasetlerini dinleyerek tipik bir Urfalı gibi konuşuyor. Sanki oraları kırk yıldır görmüş ve yaşamış gibi, daha 6 yaşında Türkçe okuma yazmayı öğrendi. Şimdi de Kürtçe‘ye meraklı yani Anavatana ait ne varsa ona merak duyuyor ve sahipleniyor. 2009 yılında ilk defa Türkiyeʼye giderek bu hasreti giderdiğimizde oradakiler bile kızımın Türkiyeʼde doğup büyüyenlerden daha oralı davranmasına ve hatta Urfaʼlı ağzında konuşmasına herkes şaşırdı.
1996‘dan beri 1’i kız(Almanya’da doğdu) 3’ü erkek dört çocuğumla halen Almanya’dayım. Med-Tv (daha sonra Medya Tv) TV10,Yol Tv programlarına birkaç defa ozan olarak katıldım. Bazı konser ve cem programlarına da zaman zaman katılmaktayım.Osnabrück'te defalarca "Yabancılar Haftası" programlarına bazen tek, bazende kızım ve oğlumla katıldım. Çok sosyal yapılıyım. Lise yıllarımda sol görüşümden dolayı her türlü direnişe katılırdım. Türkiye’de daha öğretmenliğimin ilk yıllarında Töb-der üyesi olarak başta Maraş olayları olmak üzere çeşitli protesto ve boykotlara katıldım ve bazende maaş kesimi gibi cezalarla cezalandırıldım. Daha sonra Şanlıurfa Eğitim-sen yönetimlerinde yer aldım, ve çeşitli yürüyüşlere ve yine boykotlara katıldım. Almanyaʼda da yine dernek yönetim organlarında görev almaktayım. Yani direnişe devam ediyorum. Çünkü sosyal insan olmak bunu gerektiriyor. Düşündüğümün yada savunduğumun pratiğini de hep yaşadım.
Okumaya çok merakım var. İlkokul üçüncü sınıftan itibaren gazetelerin kuponla dağıttığı kitapları alarak başladığım ve öğretmenlik hayatım boyuncada devam eden, kitap alma alışkanlığımdan 200 kitaplık nerdeyse kendime bir küçük kütüphane oluşturdum.Ama ne yazık ki kitaplarım önce 12 Eylül’ün (12 Eylül 1980 darbesinin)gazabına uğradı. Kitapların yasaklandığı bir ülkede yaşadığımız için özellikle yasaklanmış olanlardan 100’e yakınını Yağ tenekelerine koyup naylon torbada olduğu halde tarlaya gömmüştüm, maalesef iki yıl tarlada kalan kitaplarımın hepsi çürümüş sadece bir kaç tanesi sağlam kalmıştı. Geri kalanlarıda şu an Almanya’da olduğum için bir türlü göremiyorum, ne haldeler! Şimdilik ancak 10 tanesini yanıma getirip onlarıda burdaki kitaplarımın yanına iltica ettirdim. Hangi tür kitaplar okuyorum derseniz; Kitaplığımda tarih, coğrafya, bilim ve teknik ansiklopedilerinden tutunda, dini,felsefi, her türlü araştırma konularında(Yani yaşamın tümünü ilgilendiren konularda) ve Aziz Nesin’den, Uğur Mumcu’ya kadar, bir çok demokrat yazarın kitaplarını, çeşitli romanlarını, ayrıca Aşık ve ozanların hayatlarıyla ilgili kitapları sayabilirim. Kitap alma alışkanlığımdan dolayı maddi külfet oluyor diye düşündükleri için, önceleri annem, daha sonrada eşimden az tepki almadım. Halen okumaya devam ediyorum. Tabi kitapta alıyorum. Çünkü gece taksicilik yaptığım zamanlarda okumaya da bol vaktim oluyordu. Ayrıca tarih, din,(islamiyet ve alevilik) ve politika konularında araştırmalar yapıyorum. Bunları şimdilik internet sayfasında yayınlıyorum. Kısas köyüyle ilgili olarak ilk defa 2005 yılında bir internet sayfası açtım. Herşeyini kendim hazırlıyorum. adı: http://www.kisaslilar.com/ bu sayfaya Dertli Divani,Ozan Berdari ve İzzet Aran yazı ve fotoğraflarla katkı sunmaktalar.
Ozanlık durumuma gelince sazı önce 15 yaşında kendi kendime öğrendim. Ama esas saz öğretmenim Neşet Ertaş saz stiliyle çok güzel saz çalan ve ağırbaşlılığına saygı duyduğum Kısas köyünden tanıdığımız Fevzi Demircan oldu. Bana saz öğretmek için az derdimi çekmedi ona burdan mihnet duygularımla teşekkür ediyorum.
İlk şiirimi 18 yaşında 1977‘de 2.MC (Milliyetçi cephe) hükümeti tüm vahşetiyle iktidarda olduğu için ona tepki olarak yazdığım „Faşist Köpekler „ adlı şiirdir. Özellikle bozuk düzene karşı yergiler, İnsanlığa nasihatler, önemli olaylar ve Alevilikle ilgili deyişler şiirlerimin başlıca konusudur. 7, 8,11 ve 14’lü hece ölçülerini kullanıyorum. Genellikle cemlerde büyüdüğümüz için(7 yaşımdan beri) hece ölçülerimiz de doğal olarak geleneksel cem deyişlerinin hece ölçülerinden etkileniyorum. Kısa cümlelerle çok dörtlüklü bazen 15-16 dörtlüklü destansı şiirlerimde vardır. Köydeki insanlarımızı anlatan veya askerlikle ilgili anılarım ve öğretmenlerin tarihinde Türkiye’yede İlk büyük ve toplu sendikal yürüyüşler olan ve Kızılay’da öğretmenlerin polis tarafından dövülmesiylede tüm kamuoyunun bildiği Eğitim-Sen direnişlerini anlatan yine 15- 16 dörtlüklü şiirlerim bunlara örnek olarak sayılır.
Eserlerimin makam ve müziklerinde özgün müzik tarzı daha çok etkilidir. Ezber yeteneğim çok zayıftır.
En çok etkilendiğim ozanlardan tabi benim hayatimda en etkili olan yaşam anlayışına saygı duyduğum ve tıpkı ona benzediğim Veli amcamı(Kemter Veli) hiç unutmam. Ayrıca eskilerden Nesimi, Pir Sultan, Dertli, Sadık, Sıtkı, Harabi ve Ömer Hayyam, günümüzde ise Hüdayi, Emekçi, Dertli Divani , Şivan ve Ozan Cömert’tir. İsyani mahlasını haksızlığa karşı olduğum ve özellikle sistemin haksızlık ve düzensizliklerine karşı durduğum için kullanıyorum. Galiba biraz asi ruhluyum ama zarar veren cinsten değil…