Karla kaplı bir alanda gözleri buğulanmış biri göz açıp kapayarak ilerlemektedir. Bir süre göz açıp kapayarak ilerleyerek bir ağacın altında duran deftere ulaşır. Defterin içinde bir şiir yazılıdır. Başlıkta da ‘’NEDAMET’’ yazmaktadır. Bir sokak lambası ve Saat Kulesine vuran ışıklar altında kar yağmaktadır.
Meczup bir adam sessiz bir yere doğru ağır ağır ilerlemektedir. Bir süre ilerledikten sonra bir bankta durur ve oraya oturur. Paltosunun elleriyle birleştirir, bir süre ortalığı izler ve sonrasında bir sigara yakarak içmeye başlar… Sigarasını içerken bir ara başını sola doğru çevirir ikinci kez tekrar hızlıca başını çevirerek dikkat kesilir ve şaşkınlıkla kalakalır. Yanında açık bir elbise giyen kız görür. Şaşkınlıkla bir süre ona bakar. Kızsa dönüp ona tebessüm eder. Kızın ona tebessüm ettiğini gören adam da kıza tebessüm etmeye başlar ve bir süre sonra üstündeki paltoyu çıkararak ona verir. Palto kızın omuzlarındadır. Adam birden ayaklanır ve ileriye doğru gelerek bağırmaya başlar. Sonra bir an arkasını döner. Ve kızı orada bulamaz. Paltosunun üstünde kurumuş yaprakları bulur ve paltosunu eline alarak bağrına basar… Bir süre sonra adamı saat kulesinin altında iki sarı ışığın arasında gidip gelirken ve ara ara da boş bir odada otururken görürüz… Saat kulesinin altında zamana hükmetmek istermişçesine zamanın kendisi olmaya çalışırmışçasına iki ışık arasında gel-git yapan adamı odasındayken de kırılmış akrep ve yelkovanların arasında görürüz. Bütün bu sahneler adamın pişmanlığıyla, zamanı durdurma isteği arasında manidar bir ilişiklik kurar. Meczup adam, durdurmaya çalıştığı zamanın içinde bir kar tanesi gibi eriyip gider…