“Abim çocukken hep, kapı dibine otururmuş, babamdan korktuğu için. Çünkü peder, bir sebeple, yani ne sebep olursa artık -dövmeye kalkışırmış abiciğimi… Dolayısıyla kapının hemen dibinde konumlanırmış, korkak bir ceylanın titrekliğinde… Sebepli-sebepsiz herhangi bir saldırıda, dışarı sıvışabilmek için… Yazık, ne yapsın…
O zamanlar köy zamanlarımız ve ben töngelde çiçek iken…
Odun ateşinde ocak (bugünün şöminesi) yakılırmış evde sürekli, yemek pişirmek ve ısınmak için… Babam hep ocak dibine yakın, hatta çok yakın -mümkün olsa da içine girse- hallerinde imiş sürekli, sıcağa hep yakın. Üşüme durumları genetik bizim sülalede haliyle… Dedesinden kaldı babasına muhtemelen; bana da babamdan kaldığı gibi… Abime kalan, ocağa uzak, kapı dibi…
Ne yapsın garibim, pederin ani taarruzundan can havliyle, havliye (yiyecek bitki yetiştirilen bahçe… Ünye’ce) salabilsin kendini…
BİR ODAYA ALDI BENİ, “GOCCA!” HERİFİ NASIL DÖVECEĞİMİZİ -HEYECANLA- ANLATMAYA BAŞLADI PEDER.
“Ben dudcam, sen de vurcan!.. Aha buralara buralara (göz altlarını kastediyor), gan fışkırcak! Aslan oğlum benim!.. Bidenesin sen! Öbürü gibi gan ayaklı deelsin!..”
Peder bir şeyler anlatıyordu... “Anladıysam Arap oliim!’”
Anladığım sadece kıçımın; “Yusuf Yusuf!!..” halleri… Hadi gel belli et sıkıysa. Etmiyorum. “Yiğitlik var serde!” de…
Bu uzun boyumdan ne çektim bir bilsen… Görece iri kıyımım ya… Daha on beşindeyim kardeşim. Sen olsan, sen de Yusuflarsın.
Gülme! (Tabii güliisan… U zaman, öte git acuk. Düüşiim
ya laa…)
NE KADAR SONRAYDI ORASINI TAM ANIMSAYAMADIM ŞİMDİ (NE ÖNEMİ VARSA), TERZİYİ DÖVMEYE GİTTİK….
Evet gittik mi gittik! Yolunu da kestik! Peder herifçioğluna, bir şeyler dedi önce… Adam, aval aval “bakii”… “Öküzün trene…” Peder, diyeceğini dedi.
Peşinden yumrukları sıralamaya (sonra öpecek yumruklarını biliyorsun “de mi,” unutma) başladı. Bu arada, ben ne mi yapıyorum?.. Yusuf
Yusuf!!!...
Vallaha deli dana gibi, bir o yana, bir bu yana, pederle
herifçioğlunun peşinde!.. Anlayacağın bir devinimlerdeyim ama
bu hallerin pederin kurguladığı haller olmadığı kesin!”…
HİKÂYENİN DEVAMINI MERAK MI ETTİNİZ! BEN DEVAMINI BİLMİYORUM Kİ! ÇÜNKÜ, YUKARIDAKİ ŞAŞIRTICI VE KOMİK ÜNYE HİKÂYESİNİN YAZARI BEN DEĞİLİM!
Kim bilii musuuz?
Ünye’nin has çocuğu, karakteristik rollere imza atan başarılı sinema oyuncusu, ödüllü senarist, Ünyespor’un eski topçusu, Ünye Akrobatik Elit Grubu jimnastikçisi ve yazar MUSTAFA ŞİMŞEK kardeşim…
55 yıllık Ünyelülüğünden ve renkli-heyecanlı hayatından damıttığı acıklı ve komik tablolarla dolu, içinden Ünye geçen, çok şaşırtıcı hikâyeler, anılar ve senaryolarla dolu, piyasaya geçen hafta çıkan kitabı “ANNEM ŞİMDİ BANA KIZACAK!”’dan bir anı-hikâyenin bir kısmı okuduğunuz satırlar…
Hikâyenin devamı daha da şaşırtıcı, komik ve bir ibretler denizi adeta! Eh kitaptan okursuuz gaymaam artık devamını. (Yakında Ünye’deki kitapçılarda da olacak. Mehmet CÜCÜR’de kesin olur herhalde!)
İlkokul ve sanat dünyasından arkadaşım olan Mustafa Şimşek yıllardır büyük bir aşkla yazıp çizer…
Hikâyeler, anılar, senaryolar yıllardır dağ gibi birikmişti masasında… Kitap bastırma, yazar olma, ünlü olma gibi bir hevesi ve amacı olmadığı için de o dosyalar-kitap adayları ööle yatardı mahzun mahzun bi köşede…
TAA Kİ EDİTÖR İLHAN AKSU “ANNEM ŞİMDİ BANA KIZACAK!” KİTAP TASLAĞINI OKUYANA KADAR!
“ANNEM ŞİMDİ BANA KIZACAK!”, Motto Yayınları’ndan yeni çıktı fırından, aynı bizim “LAZ’IN SİMİDİ” gibi taze taze!
İçinden Ünye geçen, acayib-ül garîp, Ünye mizahının ve Mustafa’nın okunası hayatından, çok eğlenceli, neşeli, acuk da acuklu ibretengiz bu kitabı okuyun da, sonra “Acaba, Mustafa Şimşek’in hikâyelerini okumadım diye “ANNEM ŞİMDİ BANA GIZCAK MI!” diye işkillenip durmayın!