En son 29. yaşıma merhaba derken uzun bir şeyler karalamıştım. Vay anasını! Üzerinden 5 yıl geçmiş. Yazıda, yalnızlığımdan, bulutlarımdan ve arkamda bırakamadığım o ağır yükten bahsetmişim. Barış Bıçakçı’dan alıntı yapmış: “Hareket etmezsen acı üzerinde birikir” demişim. Geçmişi yağdeden, her daim onun özlemini çeken, içindeki karanlık köşelerde kaybolan, kendini gözleri kapalı, el yordamıyla arayıp bulan ama bulduğunda -belki de hoşuna gitmediğinden- “bu ben değilim!” diyen bir insanın satırlarıydı okuduklarım. Hayatta acemi, duygusallıktan ölmüş bitmiş, herşeyi son derece ciddiye alan bir Dilek. Çok klasik belki ama kesinlikle doğru: “değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir!”
O kadar uzun zaman oldu ki geçmişe çakılı kalmayı bırakalı. Aranızda “keşke ben de kurtulabilsem” diyenler vardır eminim. Beni bambaşka bir insan yapan şey neydi bilmiyorum. Muhakkak ki spesifik bir olay yada bir an değildi bu. Olaylar ve zaman bütünüydü. Değişimler zaman alır. Birdenbire oldu dediklerimiz ise kandırmacadır. Niyet ettiğimi ve değişmeyi çok istediğimi hatırlıyorum. Mutsuz olmayı artık tercih etmek istemediğimi ve aksi için adımlar attığımı hatırlıyorum. Sonra hayat bana yardım etti ve hep güzel yüzünü gösterdi. Aslında hayatın güzel yüzü belki de bana hep gülmüştü ama niyetimden sonra ben de ona karşılık verdim. Hepsi bu! O ağır yükümden de kurtuldum ve kuş kadar hafifledim.
Hayatımda beni karşılıksız seven arkadaşlarımın ve ailemin farkına vardım. Hayattaki en değerli şeyin dostluk ve aile olduğunu anladım. İç huzurumu yoga sayesinde buldum. Herşeyi oluruna bıraktığım, akıntıda süzüldüğüm dönem, o çıktı karşıma! Gerçek aşk. Neler oluyordu? Herşey bu kadar mükemmel olabilir miydi gerçekten?
Kendimi bildim bileli küçücük şeylerle mutlu oldum. Bir kuş sesi, kaldırımda yayılarak yatmış bir kedi, yolda gördüğüm bir ağaç, bir külah dondurma, müzik… Bu erdemi bana aşıladıkları için aileme binlerce teşekkür.
29.12.2015 “bugün -ilhan’ın kahvaltıyı hazırlaması dışında- hayatımdaki herhangi bir gün aslında. BİR DE BENİM DOĞUMGÜNÜM🎉 32. yılımla birlikte yine yıl da bitiyor. yaşadıklarım yanıma nasıl kâr kaldı belli değil. ne şanslıyım ki her yaşadığım yıl bir öncekinden daha muhteşem geçti. 31. yaşımda eş, 32. yaşımda teyze oldum. hayat bana yeni sıfatlar ve saçlarıma beyazlar eklemeye devam ederken benim kalbim büyüdü büyüdü ve kocaman oldu. evrene, aileme, karşıma çıkan tüm öğretmenlerime, canım ilo’ma binlerce teşekkür. bugün hayatımdaki herhangi bir gün aslında. şapşahane bir yıl daha beni bekliyor biliyorum. önümüzdeki haftadan itibaren yoga dersleri vermeye başlayacağım. çok yakında aylardır emek verdiğim, her gün yeni bişi öğrendiğim eğitimim bitiyor. aşık oldugum adamı ilk öptüğüm günün üzerinden tam 3 yıl geçiyor. şubat ayında çok uzaklara, hani o mevsimin hep yaz olduğu yerlere maceralar yaşamaya, anılarımıza yenilerini eklemeye gidiyoruz(hâlâ yaşamaya değil, tatile😔). bugün hayatımdaki herhangi bir gün aslında. ben 32 yıldır her gün gözlerimi açtığımda güne heyecanla başlıyorum. 33 ten de bu heyecanımı hiç kaybetmemeyi, hep biraz(!) deli ve çocuk kalmayı, hep ağız dolusu gülmeyi, bol bol öğrenmeyi, öğretmeyi, bol bol gezmeyi ve bunları yaparken sadece ve sadece iyi bir insan olmayı diliyorum.🎈”
Son bir yıla bakacak olursam yaşadığım kötü olaylar gerçekten “bad hair day” yada küçük sağlık sorunlarının ötesine geçemedi. Şükür… Buna izin vermedim. Yaşadığım olaylardan dersler çıkardım. Her güne -belki de bir öncekinin aynısının olacağını bile bile- “bugün beni şahane şeyler bekliyor!” diyerek uyandım. Bu tatlı heyecanın sabah size verdiği motivasyona inanamazsınız! Neredeyse her güne müzikle maşladım. Müzik benim içtiğim su, aldığım nefes kadar hayati. Her gün sevgilimin öpücüğüyle, Mocha’nın beni besleyin miyavlamalarıyla hatta bazen ısırıklarıyla uyandım. Bu yıl yaptığın en iyi şey ne idi derseniz kesinlikle Mocha’yı geçen yıl bu zamanlar evimize almaktı derim. Hayatı minik bir tüylü ile paylaşmak o kadar keyifli ki.
Bu yıl okuduğum, gördüğüm, duyduğum herşeyi sorguladığım bir yıl oldu. Zamanındaki duygusallığım yerini bir kısım mantığa bıraktı ki bunun için minnettarım. Bu yıl çok az ağladım. Ağlamak güzeldir tabi de eskiden b.ka püsüre ağlayan biri olarak şu anda çok daha mutluyum. Öyle ki herkesin ağladığı film sahnelerinde bile “bazen” duygulanmıyorum. Birlikte olduğunuz insanın, hayata bakış açınızı nasıl değiştirebileceğini öğrendim. Bir film izlerken mantık hatası gördüğümde “Gittikçe İlhan’a benziyorum” diye kendime güldüm çoğu kez. İlhan gibi bir hayat arkadaşım olduğu için çok ama çok şanslı hissediyorum. Hani bir insanı tanıdığınızı sanarsınız ama sonra öyle şeyler olur ki “onu şimdi daha iyi tanıdım” dersiniz. Benim ilhan için “O’nu daha iyi tanıdım” dediğim bir yıl oldu. Kendimi sorgulamayı, yargılamadan önce araştırmayı en çok bu yıl yaptım.
En çok da bu yıldı önce kendimle sonra hayatla dalga geçtiğim yıl. Bazı şeyleri ciddiye almamayı öğrendim. Bu kendini geliştirmede çok önemli bir adım bence. Ve yardım almak dışında başkalarının fikrini çok da önemsememek…
Çok okudum diyemem, hepi topu 5-6 kitap okumuşumdur. Diğer herşeye ayırabildiğim vakti kitap okumak için de ayıramadığım için kızıyorum çoğu kez kendime. Ama bu yıl okuduğum en iyi kitap kesinlikle “Algernon’a çiçekler” idi. Okumadıysanız şiddetle tavsiye ederim.
Çok film izledim, yine çok spor yaptım 🙂 Daha fazla açık hava koşusu yaptım. Çok su içtim. Yine çok tatlı yedim 🙂 Çok gezdim. Bu yıl motorumuzla en uzun seyahatimizi yapıp Yunanistan’ın en uzak adalarına gittik. Çok güzel yerlerde, çok güzel güneşler batırdım sevdiğimle. Çok güzel denizlerde, okyanusta yüzdüm. Bu yıl en az kitesurf yaptığım yıl oldu. Kenya’da başıma gelen talihsiz olaydan sonra çok az suya çıktım sörf yapmak için. Bu korkunun beni ele geçirmesine izin verdiğim için de kızıyorum kendime.
Maalesef bu yıl da yine çok sabırsızdım. Ben bu huyumu hiç ama hiç sevmiyorum. Ne yapsam kurtulamıyorum sabırsız doğamdan. Bana yardım edin 🙁
Yine yalnız kalmayı seçtiğim bolca zamanım oldu. Bu yıl yaptığım en iyi şeylerden biri de uzun süredir istediğim blog olayını hayata geçirmem oldu. Sosyal medyada sizinle olan iletişimime level atlatan bir girişim oldu bu blog. Beni hem sosyal medyadan hem de buradan takip eden ve güzel mesajlarıyla yanımda olan size yılın en büyük teşekkürünü ediyorum 🙂 İyi ki varsınız. Siz olmasaydınız son bir yılım bu kadar keyifli ve verimli geçmezdi.
33. yaşıma neler sığdırdım? Hangi anlar çok mutluydum? Arşivimi karıştırıp bir şeyler buldum 🙂
Şubat 2017, Kenya
Şubat 2017, İstanbul
Nisan 2017, Ağva
Mayıs 2017, Maçka Parkı
Mayıs 2017, Bozcaada
Haziran 2017, motorla Yunanistan turumuz <3
Temmuz 2017, Gökçeada
Temmuz 2017, İğneada kampımız <3
Ağustos 2017, Akyaka
Eylül 2017, Münih- Amsterdam
Ekim 2017, Gökçeada
Yılımın enerji, sevgi ve mutluluk kaynağı, Mocha <3
Processed with VSCO with hb1 preset
Ve tabii ki teyze olmak <3
35 ten ne istiyorum?
Aslında ekstra bir şey yapmasa da olur 🙂 Ben böyle çok mutluyum. Sevdiklerimin iyiliği, sağlığı, mutluluğu bana yeter de artar bile. 2 yıl önce 33 ümden beklediğim şeyleri bekliyorum sadece;
“şapşahane bir yıl daha beni bekliyor biliyorum. aşık oldugum adamı ilk öptüğüm günün üzerinden tam 5 yıl geçiyor. şubat ayında çok uzaklara, hani o mevsimin hep yaz olduğu yerlere maceralar yaşamaya, anılarımıza yenilerini eklemeye gidiyoruz(hâlâ yaşamaya değil, tatile😔). bugün hayatımdaki herhangi bir gün aslında. ben 34 yıldır her gün gözlerimi açtığımda güne heyecanla başlıyorum. 35 ten de bu heyecanımı hiç kaybetmemeyi, hep biraz(!) deli ve çocuk kalmayı, hep ağız dolusu gülmeyi, bol bol öğrenmeyi, öğretmeyi, bol bol gezmeyi ve bunları yaparken sadece ve sadece iyi bir insan olmayı diliyorum.🎈”
Bugün geri kalan hayatımızın ilk günü! Hakkını verin.
Dilek, 29 Aralık 2017
Comments (8)
birthday dilekgün hoşgeldin35 yeni yıl
8 Comment	
Çiğdem says: Cevapla
Aralık 29, 2017 at 10:39 am
Hayatta, böyle aynı bakabildiğin, düşünebildiğin en çok da hissedebildiğin insanların olduğunu bilmek çok güzel Didi! Sen gibiyim, ben gibisin umarım biz gibi olabilen bir çok insan vardır 🙂 Sevgiyle beslenen bir yaş dilerim, mutlu yıllaaarr:))
Dilek Gün says: Cevapla
Aralık 29, 2017 at 10:45 am
Ne kadar tatlı yazmışsınız <3 Çok teşekkür ederim. Yaşasın "ben olmak" <3
esra çalpak says: Cevapla
Aralık 29, 2017 at 10:52 am
❤️😘 çok içten çok güzel! mutlu yaşların olsun! sevgiler:)
Dilek Gün says: Cevapla
Aralık 30, 2017 at 1:20 am
Çok teşekkür ederim 😊
Rahsanaltun says: Cevapla
Mart 26, 2018 at 10:33 am
Sizi çok seviyorum huzur veriyorsunuz bana ❣
Dilek Gün says: Cevapla
Mart 26, 2018 at 10:35 am
Çok teşekkür ederim 🙂
eduşka says: Cevapla
Mayıs 14, 2018 at 4:54 pm
sen ne güzelsinnn 🙂
Dilek Gün says: Cevapla
Mayıs 17, 2018 at 11:13 am
<3
Yorumlarınız benim için değerli! Cevabı iptal et
Gönderi navigasyonu
Bugün Ne Giydim
Bugün Ne Giydim
Hakkımda
Merhaba, ben Dilek Gün. 1983 İstanbul doğumlu, kedi annesi, doğa, yaz, hayat aşığı bir yoginiyim. Hakkımda daha fazla bilgi için bir tık.
Beni takip et
instagram.com
facebook.com
spotify.com
tumblr.com
youtube.com
Instagram
Dinlediklerim
Takip Ettiklerim
BundleHaber
Çizen Bayan
Denemen Lazım
Evrim Ağacı
Fil Gezi
Kediler ve Kitaplar
Kelimeler Benim
Nilay Örnek
Off ne giysem
Pek Güzel Şeyler
Play Tuşu
seyler.eksisozluk
Sincerely Jules
UpLifers
Yeliz'in Dünyası
instagram.com
facebook.com
spotify.com
tumblr.com
youtube.com
Bu blogta yer alan yazı ve fotoğraflar, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu altında düzenlenen tüm maddi ve manevi haklar, eser sahibi olan Dilek Gün'e aittir. Söz konusu içerikler eser sahibinin izni olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, işlenemez, değiştirilemez veya başka internet sitelerinde ya da basılı veya görsel yayın yapan diğer mecralarda yayınlanamaz.	Temayı yapan Colorlib Çalışmasını sağlayan WordPress	