Sevgili Köfte , kırılan sen değildin bendim. Kırmaktan korkan bir ruhun panik ile nasıl paramparça ettiğini senden hemen sonra yaşayarak anlayacaktım.
Menü
Yoo Kızmadım.
Hadi başlayalım
Azim , irade , kararlılık , yenik düşme !
Twitter!
Bil ! çok yük bindi bu sırtıma Çok hayal kaptırdım akıntına….
Gönderi tarihi 17 Haziran 2020 17 Haziran 2020 YOO KIZMADIM ! tarafından	
Hayat ne kadar risk almaya değen bir macera sizce ? Ne oranda riskle karşılanmalı sizce her şey ? Hangi hayaller ne uğruna feda edilebilirdi bu hayatta ?
Tek başıma sahile çıktığımda hep hüzün sarıyor beni. Bir deniz kıyısında tek başına yürümenin , koşmanın , oturmanın , bisiklet sürmenin , denizi koklamanın bile yükü bana çok ağır geliyor. Beni hep çeken ama asla mutlu olamadığım bir yer . Gülen insanlar , mutlu aile tabloları görmek. Kıskanmak değil bu. Hepsinin arka planını düşünürüm. Nereden geldiler , nerelerde çalışıyorlar , neden birbirlerini sevdiler , birbirlerini bir arada tutan sebep neydi ? Ben de mutlu olmuştum. Ben neden bir arada kalamadım. Hepsinden daha mı korkağım , hepsinden daha mı az sevdim , ne için vazgeçtim hayallerimden hatırlamıyorum bile şimdi.
Ama en mutlu olduğum anlarda bile sahilde olmak mutsuz etmiştir beni . Mutsuz etmek demeyelim hüzünlendirmiştir. Hala neden bilmiyorum. Ben galiba kendime hiç yetemediğim için böyle oluyor. Hep bir hüzün senaryosu içimde . Geçmekte bilmiyor . Dünyanın yükü sırtımda sahil gezisinde gibi hissediyorum her seferinde .
Hayal kuramamak.. Aşamayacağım duvarları tırmanmaya çalışmak bu. Sadece tırnak izlerim var duvarlarda sanki.
Şimdi o duvarın önüne çökmüş oturuyorum. Etrafından dolamamadım. Üstünden atlayamadım. Denerken çok yoruldum sadece . Ne yapacağımı düşünüyorum. Elim kolum kan içinde sanki . Bir şeyler olmuş bitmiş ama ben bomboş ellerimle oturuyorum ve ne olduğunu anlamaya çalışıyor gibiyim. Debeleniyorum.
Hem herkesten güzel bir aşk yaşayıp hem nasıl bu kadar kötü olabiliyordu her şey . İnsan neden ağladığını unutamıyor . Güldüğünü , güldürüldüğünü hepsini ama hepsini unutuyor . Ama ağlatıldığını atamıyor kafasından. Hep korkmuşumdur “ seni her gün şartımda taşıdım bir gün indirdim kötü insan oldum” sözündeki sırtta taşınan insan olmaktan . Peki neden affedemiyoruz ? Affetmeme hastalığının ilacı var mı ? Ben asla bulamıyorum. Böyle olmasını ben seçmedim . Kazanmama ihtimali ile savaşmayı ben seçmedim . Kazandığında bile kaybetmeyi yine ben istemedim. Sürüklendim. Karşı koyamadık. Böyle olmaması gerekiyordu. Bunu bile bile insan bunun yükü ile nasıl Yaşar ki ?
Uçurumun kenarındayım. Portakal çiçeği bahçem bu sefer uçurumda bitiyor . Galiba artık hep ayni şeyi söyleceğim “ olmasaydı sonumuz böyle” .
Hayatta daha büyük hiç bir keşkem yok . Elimde hiç bu kadar sinirli değnek olmasına ihtiyaç duymadım. Her şeyi değiştirebilecek gücüm var sanıyordum . her şeyi değilmiş..ihtiyacım olan tek bir şeydi . O da olmadı…Aşk her şeye rağmen değil ama tek bir şey uğruna hatırlanmaya değerdi . O an hangisiydi acaba ..
İlk öpüş , ilk candan sarılış , ilk uyku , ilk birleşme , ilk yemek , ilk pazar kahvaltısı ? Hangisiydi bizi bir arada tutan bunca savaşın arasında . Hangi yaşadığımız saniye ile biz kopamaz hale gelmiştik . Sen söyle .
Bunu paylaş:
Twitter
Facebook
WhatsApp
E-posta
Daha fazla
Pinterest
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
İlgili
Yazı dolaşımı
Çok geç oldu ben kalkayım siz bana aldırmayın
Biraz kızmış olabilirim
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.
E-posta Adresi:	
BURADAYIM
Kim Bilir Kaç bahar geçti..
Mart 2021 (1)
Ocak 2021 (1)
Kasım 2020 (1)
Ekim 2020 (3)
Eylül 2020 (4)
Ağustos 2020 (4)
Temmuz 2020 (2)
Haziran 2020 (3)
Mayıs 2020 (3)
Nisan 2020 (3)
Mart 2020 (3)
Şubat 2020 (6)
Blog İstatistikleri
3.786 tıklama
Blogu E-posta ile Takip Et
Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.