Yılın ilk yarısında, Leyla Güven’in 2018’in Kasım’ında başlattığı ve daha sonra yaygınlaşan açlık grevleri direnişe damgasını vurdu. Böyle bir açlık grevi etrafında “Tecridi Kıralım, Faşizmi Yıkalım ve Kürdistan’ı Özgürleştirelim” hamlesi temelinde bir direniş yürütüldü. Açlık grevleri zindandan, dört parça Kürdistan’a ve dünyanın dört bir yanına yayıldı, binlerce insan katıldı. İki yüz gün devam etti. Bu direnişin özellikle zindanlarda şehitleri oldu. Onun etrafında kadın ve gençlik öncülüğünde serhildanlar, halk direnişleri oldu.
PKK Yürütme Komitesi Üyesi Duran Kalkan ile 2019 yılı gelişmelerine ilişkin röportaj
Serxwebûn: 2019 yılı gelişen saldırılar ve verilen mücadele noktasında neleri ortaya çıkardı? Sonuçları göz önüne alındığında, mücadeledeki eksik ve yetmez yanları için neler söylenebilir?
Duran Kalkan: 2019 yılı da önceki yıllar gibi Uluslararası Komplo düzeyinde topyekûn faşist-soykırımcı saldırıların bütün cephelerde yoğunca yaşandığı, buna karşı da hareket ve halk olarak topyekûn bir direnişi Devrimci Halk Savaşı Stratejisi temelinde geliştirmeye çalıştığımız bir yıl oldu. Dolu dolu geçen bir siyasi-askeri mücadele yılıdır. Topyekûn özel savaş saldırıları her cephede olduğu gibi her boyutta sürdü. Buna karşı da topyekûn devrimci-demokratik direnişi geliştirmeye çalıştık. Büyük bir mücadele yılı oldu. Zorluklarla geçti. Her cephede bedeller ödeyerek mücadele yürüttüğümüz ve kazanım sağladığımız bir yıl olarak gerçekleşti. Bu temelde öncelikle Helmet ve Çiçek yoldaşlar şahsında 2019 yılı Özgürlük Mücadelesi şehitlerimizi saygı ve minnetle anıyoruz. Anılarını 2020 yılı mücadelesinde yaşatacağımızı, amaçlarının başarılması için büyük mücadele verileceğimizi belirtelim.
Saldırıyı Uluslararası Komplo düzeyinde ele alırsak; 9 Ekim 1998’den itibaren Önder Apo’yu hedefleyen imha ve tasfiye saldırısının kimler tarafından kararlaştırıldığı, planlandığı ve nasıl yürütüldüğü biliniyor. Saldırı, komplocu bir saldırıydı, amacı Kürt soykırımını başarmaktı. Soykırımın önünde Kürt varlığını ve özgürlüğünü geliştiren, gerçekleştirme düzeyine getiren PKK mücadelesi vardı. PKK’nin gerilla ve halka dayalı yürüttüğü özgürlük mücadelesi vardı. Dolayısıyla Kürt soykırım zihniyet ve siyaseti PKK’nin tasfiyesini öngörüyordu. PKK’yi tasfiye edebilmek için de Önder Apo’nun imhasını öngördüler, kararlaştırdılar. Böylece strateji Önder Apo’nun imhasına dayanarak PKK’yi tasfiye etmek, PKK tasfiyesine dayanarak da Kürt soykırımını gerçekleştirmekti. Bu temelde 9 Ekim 1998’den 15 Şubat 1999’a kadar imha amaçlı komplocu yöntemleri içeren küresel düzeyde bir saldırı yürütüldü. 15 Şubat komplosuyla bu imhayı idamla gerçekleştirmek istediler. Hem idam hem de imha boşa çıkartılınca da 2000 Ocağından itibaren adına ‘İmralı Çürütme Politikası’ dedikleri sistemle Önderliği etkisiz kılıp, PKK’nin tasfiyesini sağlamayı öngördüler. Ecevit başkanlığındaki hükümetin yaptığı buydu. Bu da boşa çıkartılınca Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarını başarısız kalan Uluslararası Komplo planını başarıya götürsün diye görevlendirdiler.
Bunların bir tarihsel dayanakları var, bu anlamda ideolojik-siyasi bir çerçeveden bahsedilebilir. İstanbul merkezli iktidarcı ve devletçi sistem geleneğinin son halkası oluyorlar. Bunlar doğru fakat Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarının Uluslararası Komplo’yu başarı götürmek üzere, komployu kararlaştıran, planlayan güçler tarafından, yani küresel kapitalist modernite sistemi tarafından görevlendirildiği bir gerçek. Dolayısıyla öyle bir politikacı değil bu amaçla görevlendirilmiş bir kişi. Bu temelde de saldırı yürüttü.
Bir yandan içten 2002-2004 tasfiyeciliğini dayatarak örgütü parçalayıp tasfiye etmeyi hedefledi. Diğer yandan demokratik siyaset alanını, halkı çeşitli oyunlarla, özel savaş hileleriyle, İslam ümmeti ve propagandalarıyla Önderlikten ve örgütten koparmaya çalıştı. Bu plan da boşa çıkartılınca, özellikle paradigma değişimi temelinde kadın özgürlüğüne ve ekolojiye dayalı demokratik toplum paradigması temelinde Demokratik Konfederalizm çözümünü Önder Apo geliştirip bunu örgüte, halka, kamuoyuna ulaştırınca ve bu temelde örgüt, halk kendini yenileyince yeniden topyekûn-faşist özel savaşı 2005 Ağustosu’nda kararlaştırıp uygulamaya koydular. Bu, 23 Ağustos 2005 tarihli Milli Güvenlik Kurulu toplantısının kararıydı. Bu kararı Genelkurmay Başkanı kamuoyuna açıkladı. Başta AKP tam ikna değildi. Bundan dolayı Genelkurmayla hükümet arasında bir çatışma yaşandı. Daha sonra kendi aralarındaki sorunları da çözdüler. Bu süreç 2005 Ağustosundan itibaren başladı. Yani 2019’da ABD öncülüğündeki Uluslararası Komplo güçlerinin tüm cephelerde birden imha ve tasfiye amaçlı geliştirdiği saldırıların arkasında 23 Ağustos 2005 tarihli MGK toplantısının topyekûn-faşist özel savaş kararı vardır. Bir kez daha PKK’nin imha ve tasfiyesi için topyekûn saldırı kararına gidildi. Fakat kendi aralarında tam bir birlik ve mutabakat yoktu. Genelkurmayla hükümet arasında, yine dış güçlerle kendi aralarında buradan doğan çeşitli anlayış farklılıkları vardı. Bundan dolayı bir süre kendi aralarında muğlak, çatışmalı bir durumu yaşadılar.
Bu durum 2006 yılında Önder Apo’dan, Hareketimizden ateşkes ilan etme talebi olarak ortaya çıktı. 2007’de hem ABD cephesi hem Türkiye cephesi politik-askeri olarak tamamen topyekûn-faşist özel savaşa göre kendisini yeniden örgütledi, yapılandırdı; bu doğrultuda cumhurbaşkanlığı ve meclis seçimlerini yaparak yeni bir hükümet kurdular. Yine DTP dışındaki partileri birleştirerek tam bir topyekûn savaş sistemi ortaya çıkardılar. 5 Kasım 2007’de de ABD ile anlaşarak 1 Aralıktan itibaren böyle bir saldırıyı başlattılar. Biliniyor bu saldırı Bakur’da sürdüğü gibi Medya Savunma Alanlarında, Başûr’da da sürdü. ABD bizzat hava sahasını açarak, keşif bilgilerini Türkiye’ye vererek savaşa katıldı. 2008 yılı boyunca böyle bir çatışmalı durum yaşandı.
Türk devletinin 2019’daki saldırıları 23 Ağustos 2005 tarihli topyekûn-faşist özel savaş kararına dayanıyor
Zap operasyonundan, İmralı’daki baskılara, oradan 29 Mart 2009 tarihli yerel seçim sonuçlarına kadar giden süreçte yürüttükleri saldırılarla PKK’yi tasfiye noktasına getirmeyi hedeflediler. Fakat bütün bunlar başarılı olmayınca; Zap’ta askeri saldırıları kırılıp İmralı direnişiyle de yürüttükleri saldırı boşa çıkartılınca ve en son 29 Mart 2009 yerel seçimlerinde DTP Kürdistan’da yüzde yetmiş oranında oy alınca -ki ona referandum denmişti- tümüyle söz konusu imha ve tasfiye planlaması boşa çıktı, başarısız kılındı. Onun üzerine 14 Nisan 2009 siyasi soykırım operasyonları sürecinde yoğun bir taktik mücadele içerisine girildi. Sonunda o taktiklerde de amaçlarına ulaşamayınca Tayyip Erdoğan ‘sil baştan yapıyoruz’ dedi ve başa döndü.
Yani topyekûn-faşist özel savaşı tüm boyutlarda harekete geçirme noktasına geldi. Uluslararası Komplocu güçlerle, Kürt soykırımını yürüten yapılarla tümüyle anlaştılar, uzlaştılar. Darbe niteliğinde saldırılar geliştirdiler. 17 Kasım’da Önder Apo’nun yeri değiştirildi. Önder Apo, “Tabutluğa kondum” dedi. Bunu ’17 Kasım Darbesi’ olarak tanımladı. DTP kapatıldı. Eşbaşkanlarına siyaset yasağı getirildi. Demokratik siyaset için hiçbir imkan, fırsat bırakılmadı. Tam 12 Eylül faşist-askeri darbesi gibi bu sefer de sivil-faşist bir darbeyle AKP iç ve dış ortaklarıyla birlikte yönetimi gasp etmiş oldu. Önder Apo, “Bu durumda demokratik siyasi mücadele yürütülemez” diyerek geri çekildi.
Bunları niçin belirtik; çünkü 2019 yılında da ulusal, bölgesel ve küresel düzeyde yürütülen topyekûn-faşist-soykırımcı saldırıların altında işte bu süreç ve söz konusu kararlar vardı. 23 Ağustos 2005 tarihli topyekûn-faşist özel savaş kararı vardır. Bunun 2009 Ekiminden itibaren kasım-aralık aylarında tam bir faşist darbe temelinde uygulanmaya konması ve bu temelde Özgürlük Hareketimizi hedefleyen topyekûn-faşist-soykırımcı saldırıları yürütme kararı ve pratiği vardır. Dolayısıyla 2019 yılında geliştirilen saldırılar oraya dayanıyor.
Geçen 10 yıl boyunca Tayyip Erdoğan bu temelde dış küresel sermaye güçleriyle anlaşarak, ittifaklar yaparak, başta MHP olmak üzere her türlü faşist-soykırımcı-çete güçleriyle anlaşarak, daha da önemlisi El-Kaide, DAİŞ, İhvan-ı Müslimin gibi Ortadoğu’daki çete güçleriyle birlikte bu saldırıları yürütmeye çalıştı. 2019 yılında da bu saldırılar tüm boyutlarıyla en ileri düzeyde sürdü. Öncelikle Bakur’a dönük başlatılan bu saldırılar Önder Apo üzerindeki ağır tecrit ve soykırım biçiminde sürdü. Gerillaya dönük imha saldırıları her türlü teknik imkân kullanılarak yürütüldü. Halk üzerinde, kadınlar, gençler üzerinde baskılar yürütüldü. Gözaltı-tutuklamalar had safhaya çıkartıldı, belediyelerin gaspına, işgaline gidildi, en ufak bir ulusal demokratik eğilim gösteren herkes tutuklanıp zindanlara atıldı. Başûr üzerinde baskılar ileri düzeyde yürütüldü; Heftanîn’den Xakurkê’ye kadar işgal saldırıları, Şengal’e dönük işgalci saldırılar oldu. En son 9 Ekim’den itibaren Rojava’ya dönük soykırım amaçlı işgal saldırısı gündeme getirildi. Söz konusu saldırılar devam ediyor.
Saldırıları birinci planda AKP-MHP faşist yönetimi, TC devleti yürütüyor. Fakat Kürt sorunundan sorumlu olan küresel-bölgesel güçler de bu yönetimin arkasındadır, destek veriyorlar. Sıkıştığı zaman elinden tutuyorlar, kurtarıyorlar. Zayıf pozisyonda her türlü tavizi anlaşmalarla koparıyorlar, çıkar sağlıyorlar. Kürt soykırımını yürütmek üzere saldırtıyorlar. Bölgesel güçler de öyle. En karşıtı olan İran bile ileri düzeyde destek veriyor. Yerel işbirlikçilikten-ihanetten, ajan-ihbarcı yapıdan, bunları ileri düzeyde örgütleyerek destek alıyor. Gerçekten de topyekûn bir saldırıdır. Bütünlüklü bir saldırı, her türlü araç-yöntem kullanılıyor. Önderlik, Parti, gerilla, kadın, gençlik, dostlar, herkes hedefleniyor. Dört parça Kürdistan, yurtdışı böyle bir saldırının alanı durumunda. Yani sadece askeri değil, özel savaşın bütün boyutlarında saldırı var; askeri, ekonomik, kültürel, ideolojik, hukuki her yönden saldırı var. İşte böyle bir saldırıya karşı direndik. Tabii 2019 direnişi böyle topyekûn-faşist-soykırımcı saldırıya karşı bir direniş oldu. Dolayısıyla Devrimci Halk Savaşı Stratejisi temelinde topyekûn bir direniş ortaya çıktı.
Zaten 2019 yılına ABD’nin 6 Kasım’da Parti yönetimimize yönelik, tıpkı 9 Ekim 1998’de Önder Apo’ya dönük aldığı karara benzer bir saldırı kararıyla girmiştik. O kararla hem AKP-MHP faşizmi, hem KDP-YNK gibi işbirlikçi güçler daha fazla saldırıya teşvik edildiler, destek verir konuma getirildiler, daha yoğun saldırttılar. Buna karşı da bütün cephelerde hareket ve halk olarak bir direniş yürüttük. İmralı direnişi buna öncülük etti. Bu temelde Önderlik direndi, gerilla direndi, gerçekten de Bakur’da olduğu gibi, Medya Savunma Alanları’nda, Rojava’da, faşist-soykırımcı saldırının olduğu her yerde gerilla ağır bedeller de verse kahramanlık çizgisinde bir direnişin yürütücüsü oldu. Kadın ve gençlik hareketi direndi, demokratik siyaset cephesi direndi. Dört parça Kürdistan’da ve yurtdışında Kürt halkı ve dostları olarak direndik. Aslında tüm insanlık olarak böyle topyekûn saldırıya karşı direniş yürütüldü.
Yılın ilk yarısında, Leyla Güven’in 2018’in Kasım’ında başlattığı ve daha sonra yaygınlaşan açlık grevleri direnişe damgasını vurdu. Böyle bir açlık grevi etrafında "Tecridi Kıralım, Faşizmi Yıkalım ve Kürdistan’ı Özgürleştirelim" hamlesi temelinde bir direniş yürütüldü. Açlık grevleri zindandan, dört parça Kürdistan’a ve dünyanın dört bir yanına yayıldı, binlerce insan katıldı. İki yüz gün devam etti. Bu direnişin özellikle zindanlarda şehitleri oldu. Onun etrafında kadın ve gençlik öncülüğünde serhildanlar, halk direnişleri oldu. Dünyanın dört bir yanında açlık grevlerini destekleyen eylemler gelişti. Gerilla böyle bir hamleyi sahiplenerek daha güçlü yürütmek üzere bahardan itibaren devreye girdi. Etkili eylemlerle faşist-soykırımcı düşmana ağır darbeler vurdu. Aslında bunların sonucunda 31 Mart ve 23 Haziran yerel seçimlerinde AKP-MHP faşizmi yenilgiye uğratıldı. Bir yerde hükümet olmaktan düşürüldü. Fakat onu böyle yıkıp atacak, siyasi yönetim değişikliği yaratacak bir irade, etkinlik ortaya çıkmadı. Bunu ne demokratik siyaset alanı, ne AKP-MHP faşist ittifakının dışında kalan muhalefet birleşerek yapabildi, ne de gerilla öncülüğündeki halk direnişimiz topyekûn bir serhildana kalkarak faşizmi yıkacak, tümden yok edecek bütünlüklü bir devrimci bir hamle haline geliştirebilidi.
İki cephede de direniş oldu ama bu direnişler, yenilgiye uğratacak, faşizmi yıkıp atacak bir düzeye gelemedi. Yılın en önemli eksikliği olarak bu görülebilir. Neden gerilla ve halk direnişi bunu yapamadı? Tabii bu soruya da kendi içinde değerlendirmeler yaparak, eleştiri-özeleştiriyle cevap vermesi lazım. Bunun nedenleri var. Gerilla yapamazdı, “ancak bu kadar olurdu” da diyemeyiz. Daha doğru, etkili, kır-ova-şehir bütünlüğü içerisinde yaratıcı taktiklerle doğru bir tarz geliştirilebilseydi, kuşkusuz yenilmiş faşist bir diktatörlüğü yıkıp, tarihin çöp sepetine atabilirdi.
Yine böyle olmasa bile gerillanın savaştığı, halkın direndiği bir ortamda demokratik siyaset özellikle 23 Haziran İstanbul seçimlerinde ortaya çıkan sonuca dayanarak bütünlüklü bir siyasi tutum gösterip AKP-MHP faşist iktidarını çöküşe götürebilirdi. Fakat o da olmadı. Ne HDP o düzeyde politik bir esneklik ve yaratıcılık gösterebildi, ne de CHP-İYİ Parti gibi güçler böyle bir pozisyona girdiler. Onlar zaten seçimden çıkan sonuca razı oldular. Seçimde AKP-MHP faşizminin yenildiğini görünce, yıkılma tehlikesiyle yüz yüze gelince yıkmaktan korkup ayakta tutmaya çalıştılar. Yeniden koltuk değneği olmaya yöneldiler. Bir istifa bile istemediler. Erken seçim talebinde bile bulunmadılar. Büyük bir baskı sonucunda zorla HDP ile bir görüşme yaptırıldı.
CHP muhalefet değildir. CHP’nin başındaki Kılıçdaroğlu da Tayyip Erdoğan gibi görevlendirilmiş bir kişiliktir, siyasetçi değildir. Tayyip Erdoğan Uluslararası Komplo’yu yürütmek için iktidar partisinin başkanı olarak görevlendirildi, Kemal Kılıçdaroğlu da yürütülen Uluslararası Komplo’nun başarıya gitmesi için iktidara destek vermesi amacıyla muhalefet partisinin başında görevlendirildi. Bunları görevlendiren merkez ortaktır. Her fırsatta yönlendiriyor da, nerede karşı çıkacaklar, destek verecekler ayarlıyorlar. Dolayısıyla dikkat edilirse AKP-MHP faşizminin zorlandığı her yerde hemen arkasından CHP’nin desteği geliyor. Seçim sonrasında da böyle oldu. Muhalefeti birleştirip iktidara aday olmadı. Öyle bir politik irade ortaya çıksaydı AKP-MHP yenilgiye uğratılabilirdi. Sonuçta direnişin devam etmesi gerekti. Bu zayıflıklardan aldığı güçle AKP-MHP faşizmi, daha doğrusu Erdoğan-Bahçeli yönetimi kendisini yeniden toparlayıp faşist-soykırımcı saldırılarına devam etti; kayyum adı altında belediye işgalleri, Bakur’daki tutuklamalar, cezaevlerindeki baskılar, işkenceler, toplum üzerinde tam bir faşist terör, baskı ve sömürü uygulanmasını geliştirdi. Başûr’a dönük saldırılarını, tehditlerini daha çok artırdı. KDP-YNK’yi daha fazla kendisine hizmet eder noktaya getirdi. Biraz küresel güçlerdeki zayıflığı da görüp onlarla da uzlaşarak 9 Ekim Rojava saldırısını başlattı.
2019, son 10 yıllık büyük-topyekûn savaşı 2020 yılına devrediyor
2019 yılında bunların hiçbirisi olmayabilirdi. Özellikle 23 Haziran İstanbul seçiminden sonra politik ve askeri alanda yeterli bir aktivite olsaydı faşizm yıkılabilir, sonraki saldırılar olmayabilirdi, ama hem askeri cephede hem politik cephede yeterli, faşizmi yıkacak hamlenin yapılamaması AKP-MHP faşizminin ömrünün uzamasına, yeni işgalci saldırılar yapmasına fırsat ve imkân verdi.
9 Ekim’den bu yana da Rojava’ya dönük işgal saldırıları başlatılmış durumda. Girê Spî ve Serêkaniyê işgal edildi. Aslında Rojava Kurdîstan’ı ortasından parçalandı. Zaten 2018 Ocağından itibaren Efrîn’e yönelik saldırılarla Efrîn Kantonu işgal altına alınmıştı. Böylece Rojava Kurdîstan’ının bütünlüğünü yok eden, oradaki halkların ortak demokratik özerk yönetim iradesini ortadan kaldırmayı hedefleyen, demografyayı değiştiren, katliamlar yapan bir soykırımcı işgal saldırısı yürütüyor. Bunlar hala devam ediyor.
Yeni yıla Bakur’da, Başûr’da, Rojava’da, Şengal’de topyekûn faşist-soykırımcı saldırılar altında ve buna karşı da tüm cephelerde gerilla öncülüğünde topyekûn bir mücadele konumunda giriyoruz. 2019 yılı son 10 yıllık büyük, topyekûn savaşı 2020 yılına devrediyor. Mevcut durum budur. Bu durum 2020 yılında sürecek. Taraflar kendi taktiklerini, politikalarını daha çok geliştirerek sonuç almaya çalışacaklar. 2020 yılı daha fazla bir sonuç yılı olmaya da aday. Aslında 2019 yılı da adaydı. Özellikle 31 Mart yerel seçim sonuçları süreci siyasi-askeri mücadeleyi faşizmi yıkacak düzeyde geliştirmek için önemli bir dönemeçti. Başarılar elde edildi ama tam yıkıma gidilemedi.
Şimdi 2020 ise faşizmin tamamen çöktüğü, çözüldüğü, dıştan tecrit olduğu, kendi içinde dağıldığı, parçalandığı, AKP’nin de birkaç parçaya bölündüğü yeni partiler doğurduğu bir yıl oluyor. Dolayısıyla belki 31 Mart seçimleri gibi öyle bir seçim süreci yok ama faşist parçalanma, dağılma, çöküş ve çözülüş daha hızlı ve köklü bir biçimde gelişiyor. Umut ediyoruz, 2020 yılı faşizmin darbelendiği değil, yıkıma götürüldüğü, demokrasi mücadelesinin başarı kazandığı bir yıl olur.
Serxwebûn: Kürt halkına yönelik yoğunlaşan soykırım saldırılarından sonra özellikle 2019 yılında ‘Ulusal Birlik’ çağrıları, arayışları gelişti. Kürdistan’daki siyasi yapılanma, mevcut partiler düşünüldüğünde bu ne kadar mümkün ve gerçekçi olmaktadır?
Duran Kalkan: Şimdi ‘Ulusal Birlik’ konusu Kürtler açısından önemli bir konu. Çünkü tarihte de çeşitli devletler düzeyinde, yine aşiretler ve feodal beylikler düzeyinde yaşadığı bir parçalılık var. Özellikle Birinci Dünya Savaşı’yla birlikte oluşturulan kapitalist dünya sistemi altında dört parçaya bölünmüş olma durumu var. Bu parçalılık, birlik konusunu önemli ve yapıcı bir konu yapıyor. Neden? Çünkü parça parça olduğunda ulusal düzeyin gücü zayıf düşüyor. Dolayısıyla da saldırılar karşısında kendisini savunması zayıf oluyor. On dokuzuncu, yirminci yüzyıl pratiklerine bakalım, dört parçada sayısız direniş var. Ama Kürdistan ulusal düzeyi parçalı olduğu için, kendi içinde de bölgesel düzeyde geliştiği için söz konusu direnişler hep zayıf, parçalı kalmış. İşgalci, ilhakçı, sömürgeci saldırganlığı yıkacak bir güce ulaşamamış. Bundan dolayı bu husus önemli olmaktadır.
Diğer yandan ise böyle bir parçalılığa egemen iktidarcı ve devletçi sistem, çıkar siyaseti sokuyor. Bir alandaki direnişe karşı diğer alanlarda işbirlikçiliği geliştiriyor, onları kullanıyor. Kürtleri kendi içinde birbirine kırdırtıyor. TC devleti bunu ‘iti ite kırdırtma politikası’ diye formüle de ediyor. Dolayısıyla böyle bir durum Kürt işbirlikçiliğini, ihanetini geliştirmeye fazlasıyla zemin sunuyor. Bu da işgalciye, sömürgeciye, soykırımcıya hizmet ediyor, direnişi zayıf bırakıyor. Bundan dolayı da ulusal birlik önem arz ediyor. Tarihsel süreç değerlendirildiğinde birlik olamama söz konusu direnişlerin yenilip ezilmesinde çok temel bir etken olarak rol oynuyor. Şimdiki durumda da yine mevcut özgürlük direnişinin yenilmemesi, zafer kazanması için yenilgiye zemin sunan etkenlerin ortadan kaldırılması lazım. Bunlardan bir tanesi, hem de baştan gelenlerden birisi mevcut parçalanmışlığın ortadan kaldırılmasıdır, yani ulusal birlik konusu oluyor. Kürdistan’ın parçalara bölünmüşlüğünün ortadan kaldırılması, bölgesel bölünmüşlüklerin ortadan kaldırılması, aşiret-feodal ilişkilerle bölünmüşlüğün aşılması, farklı partiler biçimindeki bölünmüşlüğün, parçalanmışlığın ortadan kaldırılması gerekiyor. ‘Ulusal Birlik’ bunların hepsini hedefliyor.
Üçüncü Dünya Savaşı koşullarında Kürtler için en güçlü direniş dayanağı ulusal birliktir
Öyle ‘Ulusal Birlik’ deyince bir merkezi devlet ya da yönetim kurma gibi anlaşılmamalı, öylesi mümkün de değil, fazla gerekli de değil. Ama ulusun demokratik gücünü birleştirerek işgalci-soykırımcı saldırılar karşısında kendisini savunacak duruma getirebilmek, bir de işbirlikçiliğin ve ihanetin zeminini kurutabilmek için varlık ve özgürlük mücadelesinde Kürt ulusal varlığı, özgür yaşam ve demokratik yaşam hakları temelinde bir birliğin-ittifakın hem siyasal güçler düzeyinde hem de toplum düzeyinde sağlanması gerekiyor. Birlik böyle ortaya çıkıyor. Mevcut durumda birlik isteminin bu kadar kitleselleşmesi, en yüksek düzeyde toplumsal istek haline gelmesi söz konusu mücadelenin, soykırımcı-işgal saldırılarıyla, buna karşı özgürlük direnişinin çok yönlü, her alanda çok derin bir şekilde sürmesinden, faşist-soykırımcı saldırıların özgürlük ve demokrasi değerlerini yıkma ve yok etme tehlikesini taşımasından kaynaklanmaktadır. Bir de mevcut Ortadoğu’da ve bölgede yaşanan Üçüncü Dünya Savaşı ortaya çıkarttığı çelişki ve çatışma ortamının Kürdistan özgürlük savaşını her alanda örgütleyip geliştirmek için her zamankinden fazla imkân ve fırsat sunmasından kaynaklanıyor. Bu imkân ve fırsatları en üst düzeyde değerlendirebilmek, tehlikeleri, imha ve tasfiyenin önüne geçmek, özgürlük mücadelesini zafere taşıyabilmek için kuşkusuz doğru yöntemlerle, stratejik ve taktik anlayışla direnmek, mücadele etmek, savaşmak gerekiyor. Ama böyle bir savaşın da en güçlü dayanağı ‘Ulusal Birlik’ oluyor. Ulusun bütün demokratik gücünü birleştirerek varlık ve özgürlük direnişine sevk etmek oluyor.
Şimdi toplum bunu gördü, görüyor. Nerede gördü? İşte PKK’ye dönük bu kadar saldırıda gördü, Bakur’da demokratik siyasete dönük imha ve tasfiye saldırılarında gördü. Başûr’a dönük; Heftanîn’e, Xakurkê’ye, Şengal’e dönük askeri saldırılarda, işgal saldırılarında gördü. En son ve en önemlisi Rojava Devrimi’ni ezmek ve tasfiye etmek için 2018 Ocakı’nda Efrîn’e yöneltilen işgal saldırısında, 9 Ekim 2019 Rojava Kurdîstan’a, Girê Spî ve Serêkaniyê hattına yöneltilen işgalci saldırılarda gördü. Toplum bu saldırılar karşısında önemli bir bilinçlenme yaşadı. Tepki verdi, refleks geliştirdi, duyarlılık gösterdi. Tehlikeyi de gördü, imkânı da, dolayısıyla direnilirse kazanılabileceğini, özellikle de PKK öncülüğünde yürütülen mücadelenin sağladığı başarılara bakarak gördü, bunun için her alanda direnişçi tutum gelişti. İşte Bakur’da bu kadar imha, katliam, zindana doldurmaya rağmen direnişte en ufak bir gerileme durumunu ortaya çıkartamıyor. Artık anaları, aileleri, herkesi devreye koydu ama bir gerillayı dağdan indiremiyor. Zindana koyduğu bir insanı çözemiyor. Sokaklarda gezmeye izin vermiyor. Bütün bunlara rağmen insanları Kürdistan’dan kaçırtamıyor. Hâlbuki kaçırtmayı da öngörüyordu. Seçim propagandası sürecinde Tayyip Erdoğan ne dedi? “Kürt’seniz bırakın gidin buraları, buralarda yaşayamazsınız, burası Kürdistan olamaz” dedi. Gücü yetse kovacak da, saldırılarının önemli bir amacı kovmayı, sürgün etmeyi hedefliyor. Bütün bunlara rağmen süremedi. Başûr’a dönük saldırılarda; Xakûrkê’ye, Zap’a Heftanîn’e dönük saldıırlarda Başûr toplumundan ciddi bir duyarlılık ve tepki geldi. Şeladizê direnişi bunun zirvesiydi. Tabii o ruh, bilinç, düşmana duyulan öfke, TC’yi Kürt varlığı ve özgürlüğü önünde en büyük engel görme ve ona karşı her şeyi göze alma, direnme bilinci ve iradesi çok önemliydi.
Dikkat edilirse 9 Ekim Rojava’ya dönük işgal saldırısı olduğunda Başûr yine ayaklandı. Sadece Zap’a, Avaşîn’e, Başûr’un köylerine, kentlerine yöneltilen, Başûrlu halkı katleden hava saldırıları karşısında gösterilen bir tepki değil bu, her türlü Kürt varlığına, her alanda Kürdistan’a yöneltilen saldırılar karşısında gösterilen bir tepki olarak ortaya çıktı.
Rojava’da tepki gösteriyor, direniyor. İki aylık bir Efrîn direnişi var ki gerçekten Cizîr ve Sûr direnişleriyle birlikte tarihte her zaman yer edecek büyük direnişler konumunda. Bütün insanlığı etkiledi. Şimdi 9 Ekim’den bu yana da bütün Rojava direniş alanı, direniş cephesi konumunda. Kürtler başta olmak üzere bütün halklar, Kuzey Doğu Suriye halkları bu faşist-soykırımcı-işgal saldırısına karşı ortak direniyorlar. Aslında o saldırıyı yapanların umudu hesabı şuydu: ‘Önce saldıracak’ deriz, korkar, teslim olurlar. Böyle olmayınca dehşet verici, DAİŞ’vari bir saldırıyla üzerlerine gideriz, hemen kaçarlar, yalvar-yakar teslim olurlar. O da olmadı. Direniş iki buçuk aya yaklaşıyor. Her cephede direniş sürüyor. Aslında bütün hesapları bozan bir direniş var. Evet Serêkaniyê ve Girê Spî işgal edildi ama işgalcilerin ortak yaptıkları birçok plan da bozuldu. Şimdi direniş daha fazla bir sisteme oturmuş, daha sonuç alıcı tarz-taktik kazanmış durumda. Toplum olarak, direnme güçleri olarak daha örgütlü, daha sistemli bir direnme konumuna ulaşılmış durumda.
Kürt toplumunda devrim düzeyinde demokratik uluslaşma yaşanıyor
Şunu ifade etmek istiyoruz: Bütün bunlar toplumda yüksek bir direnme azmini, iradesini ortaya çıkardı. Direnerek ancak var olunabileceğini, direnilirse kazanılabileceğini gösterdi, topluma öğretti. Direniş için de tarihsel bir bilinç olarak tekrar ifade ediyoruz en önemli güç kaynaklarından birisi de ‘Ulusal Birlik’ oluyor. Söz konusu direnişte başarıya gidebilmek için ulusun tüm gücünü özgürlük mücadelesinde birleştirmek lazım. Bu bilinç oluştu ve toplumda yüksek düzeyde bir bilinç oluşumu, arzusu var. Bu gerçeği her fırsatta dile getiriyorlar. İşte sanatçılar, aydınlar, toplantılar yaparak ifade ediyorlar. Bu yönlü KNK’nin yoğun çabaları var. Parçalarda çeşitli aydın insiyatifleri, partiler, kadın ve gençlik hareketleri ulusal birliği yaratma yönünde toplantılar yapıyorlar ve ‘Kürdistan Ulusal Kongresi toplansın’ istemini, iradesini bir dayatma biçiminde ortaya koyuyorlar. Bu çok net bir durum. İnsanlar ancak bir ulusal kongre ile söz konusu saldırılar karşısında Kürt varlık ve özgürlük direnişinin yürütülebileceğini görüyor, inanıyor ve böyle bir birliğin gerçekleştirilmesini istiyorlar. Böyle bir istem ve dayatma var, bu çok açık.
Diğer yandan sadece istem ve dayatma değil, bununla Kürt toplumu bir uluslaşma yaşıyor. Demokratik uluslaşma böyle gelişiyor. Dikkat edilirse direniş ve birlik ilkeleri etrafında ortak ruh, duygu, dayanışma, kardeşleşme oluşuyor. Ortak ulus bilinci gelişiyor. Özgürce bir arada ortak yaşam iradesi, anlayışı daha fazla ortaya çıkıyor. Toplumda devrim düzeyinde bir demokratik uluslaşma yaşanıyor. Birlik istemiyor, zaten o birliği kendi içinde gerçekleştirmiş durumda; Bakur’da, Başûr’da, Rojhilat’ta, Rojava’da, yurtdışında, her alanda var olan Kürt toplumu böyle bir demokratik uluslaşma yaşıyor. Ortak ruh, ortak duygu, ortak yaşam arzusu, birlik olma tutkusu, tutumu fazlasıyla gelişiyor. Bu çok önemli bir gelişme. Özellikle 2019 yılının ikinci yarısında en üst düzeyde ortaya çıkan, yaşanan bir gelişme. Önümüzdeki süreçte bunun çok önemli siyasi-askeri sonuçları olacak. Kürt varlık ve özgürlük mücadelesine Kürt toplumunun her türlü saldırı karşısında demokratik ulus birliği ve savunmasını geliştirmesi konusunda çok önemli gelişmelere kesinlikle yol açacak.
Bu temelde siyasetin birliği nasıl sağlanabilir? İstenilen, dayatılan siyasetin birleşmesidir. Diğer alanlarda önemli ölçüde birlik oluşmuş durumdadır. Ama bütün o birliklerin anlam bulabilmesi için tabii siyasetin de kendi arasında bu birliği yaratması gerekiyor. Böyle bir talep, dayatma, çabalama var. Bu konuda en son ikili bir çalışma düzeyi öngörüldü; Bir; parçalar düzeyinde ulusal birlik yaratma, iki; genel Kürdistan düzeyinde ulusal birlik yaratma. İkisi de tartışılıyor. Fakat giderek parçalar düzeyindeki ‘Ulusal Birlik’ çalışmaları daha fazla öne çıkmış durumda. Bakur’da toplantılar oldu, devam da ediyor. Çok az bir kesim dışında Kürt partilerinin, siyasetinin hemen tümü katılıyor. Bu önemli bir gelişmedir. Benzer toplantılar, tartışmalar Rojava’da yapılıyor. İşte Kobanê’de yapıldı, Qamişlo’da yapılıyor, ileriki süreçte de yapılması öngörülüyor. Avrupa’da KNK bir dizi toplantılar yaptı. Başûr, özellikle Rojava’ya dönük 9 Ekim saldırısı başlayınca ona paralel Irak’ta halk hareketlenmesi ve anayasa değişikliği, Kürlerin statüsü gibi konular yeniden tartışma gündemine gelince partiler yine bir araya geldiler. Avrupa’da Rojhilat’lı partilerin katıldığı bir birlik toplantısı KNK öncülüğünde yapıldı.
Ulusal birlik çalışmalarını Ulusal Kongre ile taçlandırmak gerekli
Şimdi bu yönlü çalışmalar, toplantılar var. Bunları ulusal düzeye çıkartmak gerekiyor. Tabii her ikisi de gerekli. Burada doğru olan anlayış ne? Elbette parçalarda ulusal demokratik birlik olmalı, siyaset demokratik ilkeler temelinde demokratik ittifakı yaratmalıdır. Tabi farklı ideolojiler, felsefeler olur, mücadele edilir ama varlık ve özgür yaşam çerçevesinde Kürt demokrasisini yaratacak bir siyasi ittifakı-birliği parça düzeyinde ortaya çıkartmak gerekli. Bu bütün aydınların, partilerin, sanatçı-yazar kesimlerin, kadın ve gençlik hareketlerinin önemli bir görevi durumunda. Tabii bir de bunları dört parça Kürdistan ve yurtdışındaki Kürtlerin ortak demokratik siyasi iradesini oluşturacak ulusal ittifaka dönüştürmek lazım. Buna ‘Ulusal Kongre’ deniliyor. Ulusal Kongreyle taçlandırmak gerekli.
Açığa çıktı ki, 2013 yılında her şey Ulusal Kongre temelinde yürütülüyordu ama gelişmeler öğretti ve gösterdi ki sadece Ulusal Kongre düzeyinde olmuyor. Bütün partileri bir araya toplayalım da bir kongre oluşturalım demek sonuç vermiyor. Bunu parçalar düzeyinde yapmak lazım. Bunlar birbirlerini kösteklemiyor tam tersine destekliyor. Parçalar da böyle bir birlik geliştikçe tüm parçaların ortak demokratik ulusal iradesini oluşturacak siyasi ittifak Ulusal Kongre düzeyinde yaratılabilir. Bunun için her ikisini de birlikte yürütmek lazım. Bunu önce parçalarda geliştirmek gerekli, daha da ileriye götürmek lazım. Ama aynı şekilde bir de Ulusal Kongre düzeyinde dört parça Kürdistan ve yurtdışındaki Kürtlerin demokratik siyasi iradesini oluşturacak bir kurumlaşmayı kesinlikle geliştirmek gerekiyor. Parçalardaki birlik-ittifak direnişi geliştirmek için gerekiyor, büyük önem taşıyor. Bütün parçaları birleştirecek Ulusal Kongre ise tüm ulusun gücünü, iradesini aynı siyasette birleştirip her türlü işbirlikçi ve benzeri dayatmaları boşa çıkartmak açısından önem taşıyor. Bunu görmek lazım.
Şimdi Ulusal Kongre düzeyini Önder Apo savunmalarda çok net ve somut bir şekilde belirtti. O belirlemeler son derece açıktır, somuttur ve de uygulanabilirdir. Onları esas almak gerekiyor. Mevcut durumda bütün ulusun demokratik iradesini oluşturacak bir birlik olmazsa görüldüğü gibi işler yürümüyor. Tehlike ortaya çıkıyor. Ama böyle bir birliği de ‘Merkezi bir ulus devlet’ ya da bütün Kürdistan için ‘merkezi bir yönetim’ gibi düşünmemek lazım. Tam tersine tüm ulusun kaderini ilgilendirecek konularda karar alacak bir meclis, ulusal karar organı, irade gücü, tüm parçalardaki özgürlükçü-demokratik duruşu, mücadeleyi güçlendirecek düzeyde bir koordinasyon lazım, bir de savunmayı, dış temsili birlikte yapacak bir ortak kurumlaşma; dış ilişkilerde, savunma alanında gerekiyor. Bunlar yeterlidir. Daha öteye gitmemek lazım. Yani ayrıntılandırmamak gerekiyor. Ayrıntılandırmak siyasi realiteye pek uygun değil, Kürtlerin şuan ki duruşuyla demokratik de değil. Bizim mevcut realiteyi de bir yerde görüp kabul etmemiz, onun gereklerine göre hareket etmemiz lazım. Bu Kürdistan’ın parçalanmışlığı, birçok devletin egemenlik sürdürme çabasından ayrı olarak Kürtlerin örgütlenmeleri bakımından da böyle. Örneğin Başûrê Kurdistan’ın bir yönetimi var. Rojava’nın bir yönetimi var, Bakur’un bir de değil 40 yıldır PKK öncülüğünde oluşmuş, bu kadar saldırı karşısında ayakta kalmış, yıkılmamış bir toplumsal yönetim gerçekliği var. Dolayısıyla bütün bunları da dikkate almak lazım.
Ulusal Birlik ve ittifakın hem parçalar hem de Ulusal Kongre düzeyinde oluşması için hazırız
Aslında PKK’nin ilk programında Kürdistan’ın bütünlüğü için 4 maddelik bir ilke vardı. Daha sonra Ulusal Kongre tanımlamasında da o düzeye gelindi. İşte her parçanın kurtuluşu o parçadaki halkın özgür iradesi ve mücadelesiyle olacak. Hiçbir parça diğer parçanın aleyhine hareket etmeyecek. Mümkün olursa destek verecek biçiminde bir ilkesel yaklaşımdı. Şimdi bunu Ulusal Kongre düzeyine getirmek gerekiyor. Önder Apo diyor, ‘Ulusal Kongre’nin esas işlevi KCK ile Başûrê Kurdistan arasındaki ilişkileri düzenleyebilmektir. Buna şimdi Kuzey Doğu Suriye Özerk Yönetimi de girdi. Aslında Ulusal Kongre Bakur, Başûr, Rojava’da oluşmuş Kürt yönetimleri arasındaki demokratik ilişkileri düzenleyen bir mekanizma olmak durumundadır. Ortak komutanlıkla, ortak dış ilişki komitesiyle, temsil ile stratejik konulardaki ortak karar alma durumuyla bunları sağlayabilmelidir. Rojhilat’ta, Avrupa’da, yurtdışında da benzer durumu yaratabilmek için tabii çalışmalı, mücadele etmelidir. Ama bu alanlarda böyle bir sonuç çıkmış. Aslında Ulusal Kongreyi bu yönetimler arasındaki ilişki ve dayanışmanın düzenlenmesi çalışması olarak görmek gerekiyor. Tabii buna da bütün partilerin, siyasi grup, kişiliklerin, aydınların ortak karar vermesi lazım. Kürt toplumunun iradesi, vicdanı olabilecek, beyni olabilecek gücün karar vermesi gerekiyor. Partilerin rolü, işlevi burada budur. Böyle bir mekanizmayı yaratıp onun işlemesini esas almak, güç vermek ama esas olarak işleyecek mevcut yönetimler arasındaki ilişkilerdir. Daha üst bir genel yönetime bu parçalardaki yönetimi kavuşturmaktır. Önder Apo buna ‘Kürt Demokratik Konfederalizmi’ de dedi. Bu temelde bir Ulusal Kongre gerçekleşebilir.
Ama öyle olabilmesi için tabii KDP ve YNK’nin mevcut haliyle izledikleri politikaları değiştirmeleri lazım. Başta Türkiye olmak üzere çeşitli güçlerle ilişkilerini gerçekten de değişime uğratmaları, düzeltmeleri gerekli. Yoksa böyle bir sonuç gerçekleşemez. PKK karşıtlığı onları Bakur karşıtlığı, Rojava karşıtlığı gibi parça karşıtlığına bile götürüyor.
O nedenle engeller vardır. Toplumda bir talep, dayatma var, çeşitli partilerden çağrı var. Buna PKK olarak biz öncülük de ettik. Gelişmeler oldukça ilkeler, yöntemler bakımından ön açıcı olmaya, yol göstermeye de çalışıyoruz. Kesinlikle böyle bir ‘Ulusal Birlik’ ve ittifakın hem parçalar düzeyinde hem de Ulusal Kongre düzeyinde oluşması için hazırız. Üzerimize düşen bütün görevlerin, sorumlulukların gereğini yerine getirmeye de hazırız. Bunu sağlayabiliriz. Biraz geçmişe eleştirel-özeleştirel baktık, ders çıkartmaya çalıştık. Parçalı olmak neye yol açıyor? Ulusal Kongre temelindeki çalışmalarda sonuca neden gidilemedi? O nedenler ortadan nasıl kaldırılabilir? Bu tür soruları kendimize sorup kendi içimizde belli çözümler gerçekleştirdik.
Bu temelde hazır olduğumuzu ifade ediyoruz ama mevcut durumda bazı partilerin kendi politik duruşlarını, parçaları birbirine karşı çıkartan, başka örgütlerin karşıtı olarak hareket eden politik ilişkilerini düzeltmeleri, değiştirmeleri gerekli. Yoksa öyle bir şey gerçekleşmez. Yani toplumda çeşitli çağrılar var, istem, dayatma var, devrim düzeyinde gelişme de var ama bu partiler arası öyle çok üst düzeyde bir görüşme yok. Herkes PKK, KDP, YNK buna öncülük etmeli diyor. Basında da tartışılıyor; bazı güçler sorumluluk duymalılar, öncülük etmeliler şeklinde. Biz buna katılıyoruz, üzerimize düşenin gereğini yerine getirmeye hazırız. Bunu PKK olarak da ilan ettik. KCK’de gereklerini yapacak dedik. KCK yönetimi de bu yönlü ilişkilerini düzeltmekten yana olduğunu, yoğun bir çaba içerisinde olduğunu kamuoyuna duyurdu. Fakat her şey sadece bizimle olmuyor.
2019 yılı içerisinde KDP ve YNK’nin duruşu, politik ilişkileri bu konuda çok olumsuz bir sınav verdi. Nerdeyse hiçbir direnişe destek açıklaması yapamadılar. Kendi alanlarında bile TC’nin saldırılarına karşı, Başûrlu insanların katledilmesine karşı sesiz kaldılar, tam tersine Şeladizê de gelişen direnişi bastırmak için çaba harcadılar. İşgalciye, saldırgana karşı direnen halktan yana değil, adeta saldırganın, işgalcinin, katliamcının çıkarlarını savunan bir tutum, duruş gösterdiler. Bu göz önünde, açık bir durum. Şimdi Rojava’ya gitmiş, direnişe katılmış Başûrlu gençler tekrar Başûr’a dönünce tutukluyorlar, soruşturmaya alıyorlar. Niye gittin de destek verdin diye. Böyle olamaz. Her halde bu biçimde ‘Ulusal Birlik’ ve ittifak olamaz.
O bakımdan ulusal birlik isteyen güçler bunun ilkelerini de ortaya koymalılar. Bir de ‘belli güçler öncülük etsin’ diyorlar. Öncülük etsin denen güçlerin politik duruşları hakkında da görüş belirtsinler. PKK’de yanlışlıklar görüyorlarsa eleştirsinler, KCK’yi politika da yetersiz görüyorlarsa eleştirsinler. Biz bir şey demiyoruz. Ama ‘KDP öncülük yapmalı, YNK öncülük yapmalı’ diyorlar o halde KDP ve YNK’nin de politikalarını eleştirmeliler. PKK’yle kaç görüşme yapmışlar? Ne kadar ilişki kurmuşlar? Bunun karşılığında TC’yle, İran’la kaç görüşme yapmışlar? PKK karşıtı güçlerle ne kadar görüşme yapıp, ilişki-ittifak içinde olmuşlar? Bunların da görülmesi lazım. Bu konuda da bir tutumun gelişmesi gerekli ki düzeltme olsun dolayısıyla arzulanan, istenen sonuç ortaya çıksın.
Yoksa diğeri sadece talep olarak kalır. Mevcut durumuyla da böyledir. Özellikle bizim basına bakıldığında sanki ulusal birlik oldu, olacak gibi hava var. Toplum tabanında durum böyle ama partiler arasındaki ilişki düzeyinde böyle değildir. Herkesin bilmesinde fayda var; öncülük etsin denilen güçlerin arasında bu konuyu tartışan en küçük bir ilişki, tartışma şu ana kadar resmi ve fiili olarak gelişmiş bile değil. Bu bilinsin. Onun için de kimse yanlış hesap yapmasın, hatalı beklenti içinde olmasın. Özellikle bizim tabanımız yanlış beklentiye girmesin. Sanki gerçekleşiyormuş gibi görüyorlar. Hali hazırda öyle bir şey yok. Olmayınca da niye olmuyor diye yarın bizi sorumlu tutmasınlar. Ya da sanki oluyor da olmamış gibi bir kırılma yaşanmasın.
Bu durumda bu tabandan sağlanan bir gelişmedir. Bu tabanda, halk düzeyindedir. Aydınlar, sanatçılar, yazarlar düzeyindedir. Genel partiler düzeyindedir. Fakat yönetim olan, öncülük etmesi gereken güçler düzeyinde ve arasında böyle bir ilişki, tartışma, çalışma yoktur. 2013’tekinin hiçbiri yok. 2013’te gerçekleşmiş bir düzey vardı, şimdi nerdeyse ‘Merhaba bile yok’ diyecek bir durumdayız. İşin gerçeği bu.
AKP Uluslararası Komplo’yu başarıya götürmek için görevlendirilmiş bir harekettir
Serxwebûn: Kapitalist modernitenin Birinci Dünya Savaşı’yla bölgede İttihat-Terakki zihniyetiyle halklara dönük soykırımlar gerçekleştirdiği ve bu temelde ulus devlet sistemini bölgede yapılandırdığı gerçeği düşünüldüğünde Üçüncü Dünya Savaşı’nın yaşandığı günümüzde AKP-MHP faşizmine bu bağlamda bir rol verilmiş midir, bunun TC’nin mevcut sınırları açısından sonuçları ne olur?
Duran Kalkan: O görüş önemli. Öyle bir pozisyon da var. Tam ne kadar Mustafa Kemal gibi ya da CHP gibi denebilir bilemiyoruz. Ama Tayyip Erdoğan kişiliğine ve AKP’ye böyle bir rol ve görev verildiği doğrudur. Birinci soruda da oraya dikkat çektik. Bunlar siyasi hareket değil aslında görevlendirilmiş bir harekettir. Uluslararası Komplo’yu başarıya götürmek için görevlendirildiler. Uluslararası Komplo da aslında Üçüncü Dünya Savaşı çok önemli; planlı bir dönemeci oluyor. Şöyle denebilir: Uluslararası Komplo Üçüncü Dünya Savaşı başlangıcında temelleri atılan ikinci hamlesini ise başlatan bir saldırı oluyor. Uluslararası Komplo’yu böyle değerlendirmek lazım.
Kuşkusuz komployu başlatan 1990’ların başındaki gelişmelerledir. Yukarda biraz açmaya da çalıştık. 1990 başında Sovyetlerin çözülüşüyle, Körfez Savaşı temelinde Irak’ın üçe bölünmesiyle kapitalist modernite öncülüğü olarak ABD, ‘Yeni Dünya Düzeni’ adı altında bir stratejik hegemonya saldırısı başlattı. Bunun başlangıç planlaması şöyleydi: Körfez savaşıyla Irak’ı denetim altına almak, bunun sonucuna dayalı olarak bir yandan Filistin Barış Planı adı altında yürütülen çalışmalarla Filistin Kurtuluş Hareketini sınırlandırıp denetlemek. Diğer yandan ise 1991 yılında örgütlendirilen ‘Çekiç Güç Operasyonuyla’ PKK’nin Başûrê Kurdistan’a girmesinin önünü alma, Başûrê Kurdistan’ı TC saldırılarına açma, KDP ve YNK’ye Hewlêr’de bir yönetim kurdurtarak PKK’nin Bakurê Kurdistan’a girişini engelleyip Bakur ve Rojavayê Kurdistan’da sınırlandırma çerçevesinde saldırı yapıldı. 1992 Ekim-Kasım’ındaki Güney Savaşı’yla da böyle bir projeyi pratiğe koydular. Xakurkê’den Heftanîn’e kadar olan gerilla üs sahalarını etkisiz hale getirdiler. Başûrê Kurdistan’da PKK çizgisini uygulamak üzere örgütlendirilen PAK’ı ezdiler. Böylece Hewlêr’deki Başûrê Kurdistan yönetimini oluşturdular. PKK’nin, Başûrê Kurdistan’a yayılmasını ve Başûrê Kurdistan toplumuyla buluşup örgütlenmesini engellediler.
Uluslararası Komplo’nun başlangıcı 1991 Çekiç Güç Operasyonu ve 1992 Güney Savaşı oldu
On yıllık proje böyle oldu. ABD, Ortadoğu’yu bu biçimde denetim altına alarak Balkanlar’da, Kafkasya’da, Asya ve Amerika’da savaşlar yürüttü. 20. yüzyıl boyunca Sovyetler Birliği’ne dayalı olarak onun desteğinde ABD aleyhine, kapitalist modernite aleyhine ortaya çıkan gelişmeleri ezmeye, tasfiye etmeye, kendi denetimi altına almaya çalıştı. O sahalarda önemli sonuçlar da aldı. Ondan sonra belirttiğimiz dünyanın sorunlu bölgelerinde belli sonuç aldıktan sonra bu sefer Ortadoğu’da ikinci hamleyi başlattılar. Yani Üçüncü Dünya Savaşı’nın ikinci dış müdahale hamlesini, küresel kapitalist hamlesini başlattılar. Bu hamlenin başlangıç saldırısı 9 Ekim 1998 Önder Apo’ya yöneltilmiş Uluslararası Komplo saldırısıdır. Hamleyi onunla başlattılar. 15 Şubat Komplosu’ndaki anlaşmaları ABD’nin Irak’a, Saddam Hüseyin yönetimine saldırısına TC’nin destek vermesiydi. Nitekim Önder Apo’nun TC’ye teslim edilmesi Ecevit yönetiminin Saddam Hüseyin yönetimine ABD’nin yönelteceği saldırıya Türkiye’nin destek vereceğine dair güvence vermesi karşılığında oldu. Daha o zamandan ABD Bağdat’a saldırıyı ve ele geçirmeyi planlamıştı.
Uluslararası Komplo’nun başlangıcı 1991 Çekiç Güç Operasyonu ve 1992 Güney Savaşı oldu. Hazırlık başlangıcı buydu. Pratikleştirme başlangıcı 9 Ekim 1998 pratik saldırısı oldu ve komployla Önder Apo’nun imhası, PKK’nin tasfiye edilmesi, bu temelde Kürt soykırımının hayata geçirilmesi öngörülüyordu. Özgür Kürdistan’ın Birinci Dünya Savaşı’nın ortaya çıkardığı Ortadoğu ve dünya statükosunu değiştirmesini, yine NATO, BM ve benzeri örgütlenmeler çerçevesinde oluşturulan ağır kapitalist baskı ve sömürüye dayalı politik sistemlerin demokratik değişime, dönüşüme uğratılmasının önünü almak istediler.
Özü itibariyle sistemi korumayı öngördüler. Rahatsızlıkları bu ulus devlet sınırlarının sermayenin serbest dolaşımı önündeki aşırı engel oluşturması, dolayısıyla azami kârı biraz azaltmasıydı. Aslında onun önünü açacak kadar müdahale etmek istiyorlardı. Ama başta TC ve İran olmak üzere, Irak, Suriye gibi Ortadoğu’nun ulus devlet yapılarını değişime uğratmak isterken buradan özgür Kürdistan ve demokratik Ortadoğu’nun doğması, dolayısıyla kapitalist sistemi aşan yeni bir alternatif dünyanın gelişmesi ihtimalini gördüler, bunu kendileri için tehlike olarak bildiler ve önlemeye çalıştılar. Uluslararası Komplo böyle bir saldırıydı.
Kürdistan Özgürlük Mücadelesi’ne karşı savaşmak üzere KDP ve YNK’nin kurduğu Hewlêr’deki yönetimi tanıyıp kendi sistemlerinin bir ucu olarak kullanıp bu temelde özgür Kürdistan gelişimini engellemek istediler. Kürdistan Özgürlük Mücadelesini ezmeyi ve tasfiye etmeyi öngördüler. Uluslararası Komplo tamamıyla bu esaslar üzerinden gerçekleşmiş bir saldırıdır.
Uluslararası Komplo’yu ABD, İsrail, İngiltere kararlaştırdı, planladı, ABD yönetimi bizzat organize etti, yürüttü, yönetti. Fakat 15 Şubat Komplosu’ndan sonra pratikleştirmeyi TC’ye verdiler. İmralı soykırım sistemini ortaya çıkartılar ve bu sistemin bekçiliğini ya da gardiyanlığını TC’ye teslim ettiler. TC’nin İmralı soykırım sistemi temelinde Kürt soykırımını başarıya götürmesini öngördüler. Bunun gerçekleşebilmesi için de Önder Apo’nun etkisiz kılınması, PKK’nin tasfiye edilmesi, özgür Kürt varlığı ve bilincinin ortadan kaldırılması gerekiyordu. Bunu yürütecek, yönetecek yönetimler aradılar. ABD o zamanki mevcut Ecevit hükümetine güvenmedi. Birincisi zaten 2000-2002 arasındaki yönetimiyle Önder Apo’yu etkisizleştirme, İmralı çürütme politikasını başarıya götürme gücünü gösteremedi. Dolayısıyla Ecevit’in ‘Avrupa’ya dayalı bireysel haklar temelinde Kürt sorununu çözdüm’ diyerek Kürt Özgürlük Hareketi’ni tasfiye etme politikası ve planını Önder Apo savunmalarla boşa çıkardı, başarısız kılmış oldu. Diğer yandan ise Saddam Hüseyin’le dosttu. Saddam Hüseyin’e karşı ABD’nin yürüteceği mücadeleye Ecevit hükümetinin destek vermeyeceği endişesini taşıdıkları için 2002’nin güzünde Devlet Bahçeli eliyle müdahale edip hem Ecevit’in partisi DSP’yi parçaladılar, hem de koalisyon hükümetini düşürerek 3 Kasım 2002 erken seçimini gündeme getirdiler. O seçimde daha resmen parti olmamış, büyük kongresini gerçekleştirmemiş olan AKP’yi tek başına iktidara getirdiler. Bu biçimde Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarını görevlendirdiler. ABD ve küresel kapitalist sistemin Türkiye ve Ortadoğu’daki çıkarlarını en etkili, en başarılı yürütsün diye AKP’ye bu tarzda rol biçtiler. Bunun için de Uluslararası Komplo’yu başarıya götürsün, Kürt Özgürlük Hareketi’ni ezip tasfiye etsin diye görev verdiler. Yeni sistemin şekillenmesinde rol biçtiler.
AKP’nin Türkiye’deki rolü, Arap aleminde El-Kaide, DAİŞ ve Müslüman Kardeşler’e oynatılan rolün aynısıdır
1950’lerden bu yana Sovyetler Birliği’ne karşı yürüttükleri mücadelede geliştirdikleri ‘Ilımlı İslam Projesi’nin önemli bir örgütlenmesi Müslüman kardeşler denen İhvan-ı Müslimin örgütüydü. Mısır’da, Suriye’de oldukça etkiliydiler. Cemal Abdülnasır’ın, Hafız Esad’ın yönetimlerine karşı -ki bu yönetimler Sovyetler Birliği’yle dosttular- ABD, İhvan-ı Müslimin üzerinden mücadele yürüttü. Yeşil Kuşak Projesi’ni İran’a, Afganistan’a kadar yaydılar. El-Kaide ve Taliban onun içinden çıktı. İşte Türkiye’deki ucu da AKP oldu. Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarına söz konusu ‘Ilımlı İslam Projesi’ denilen planlama içerisinde Ortadoğu’nun şekillenmesinde önemli rol biçtiler. Fakat gelişmeler planladıkları gibi olmadı. ‘Ilımlı İslam’ denilen kesimler radikal hareketler haline geldiler. Birçok provokasyonda rol aldılar, kullanıldılar. Yani ABD, küresel sistem bunların hepsini ret etmiyor.
El-Kaide, DAİŞ, İhvan-ı Müslimin Ortadoğu’da örgütleniyor ama, bir Ortadoğu gücü olarak ortaya çıkmıyor. Küresel kapitalist sistemin, beş bin yıllık iktidar ve devlet sisteminin artığı olarak, son ucu olarak ortaya çıkıyor ve kesinlikle onlar besliyor ve var ediyorlar. En son DAİŞ’i de böyle var etti, saldırıya geçirttiler. Aslında Ortadoğu’da kendi istedikleri gibi değişim-dönüşüm gerçekleştirmede bu tür örgütleri provokatif, saldırgan hareketler olarak kullanıp değerlendiriyorlar. Bunu Irak’ta da gördük, Suriye’deki son gelişmelerle net bir biçimde gördük. Kuzey Doğu Suriye’ye dönük işgal saldırıları karşısında dünyanın izlediği politikalar bize şunu gösterdi: Sandığımız gibi ABD’nin, Avrupa’nın, Rusya’nın, yani küresel kapitalist sistemin DAİŞ diye, El-Kaide diye, Müslüman Kardeşler diye bizim kendimize sorun yaptığımız gibi bir sorunları yoktur. Bu tür güçleri istediklerinde yanlarına çekip kullandıkları gibi, istediklerinde karşıt yaparak da kullanıyorlar. Dolayısıyla bu güçler hep birer provokasyon gücü olarak el altında tuttukları örgütler oluyorlar. Bunu Irak’ta da yaptılar, Suriye’de de yaptılar. Hala da yapmaya çalışıyorlar. Öyle her hangi bir sonuca götürme durumları yoktur.
AKP gerçeği de burada onlara benzer biçimde bir karakter taşıyor. Bir yanıyla o ‘Yeşil Kuşak Projesinin’ bir parçası oldu. ABD ve küresel sermaye güçleri AKP üzerinden İslam alemini biraz yönlendirmeye, denetim altına almaya çalıştı. Bunun kendileri açısından zararlı olduğunu, Türkiye’yi güçlendirdiğini, İsrail’i tehdit ettiğini, AKP’nin bir biçimde kendilerine kafa tutar hale geldiğini görünce bu sefer karşıt hale getirerek, çatışarak aynı rolü oynatmaya çalıştılar. Aslında AKP’nin Türkiye’de oynadığı rol, Arap aleminde El-Kaide’ye, DAİŞ’e, Müslüman Kardeşler’e oynatılan rolün aynısıdır, hiçbir farkı yok. Dolayısıyla bu temelde de onların bir birliği var.
Önce başlangıçta ABD ve diğer güçler Tayyip Erdoğan ve AKP’ye sanki çok fazla bir rol biçiyorlardı. Avrupa, Sosyalist Enternasyonal’e aldı, Türkiye’nin en gerçekçi yönetimi olarak gördü, ABD baştan itibaren arkalarında oldu. Fakat bir dönem sonra ancak DAİŞ, El-Kaide, Müslüman Kardeşler gibi olabileceğini, o temelde rol oynayabileceğini, onun ötesinde sistemin çıkarlarını tümüyle koruyabilecek bir konumda olamayacağını görüp rolünü değiştirdiler. Görünüşte olan Türkiye-İsrail çelişki ve çatışması da öyle ortaya çıktı. Bu temelde rol oynatmaya çalıştılar. Mevcut haliyle de oynatıyorlar. Yani bir taraftan sözde çatışma içerisindeler, diğer taraftan elde tutuyorlar, çöküşünü önlüyorlar. Böylece Ortadoğu’da ve Kürdistan’da yürüttükleri Üçüncü Dünya Savaşı’nda bir parça olarak kullanıyorlar. Bazen yanlarına çekerek, bazen karşılarına alarak rol oynatıyorlar. Öyle bölgenin küresel kapitalist sistemin istekleri temelinde yeniden inşasını gerçekleştirmede her hangi bir rol-misyon oynatmadılar. Zaten öyle bir sürece sistemin kendisi giremedi. Mevcut durumda hala çelişkili-çatışmalı durum var. Bu ne zaman aşılacak? Bu kaos ve krizden çıkılacak mı? Ne zaman ve nasıl çıkılacak? Bu sistem mevcut durumdan çıkabilecek mi? Belli değildir.
Dolayısıyla yeni bir sistem inşası olacak mı, nasıl olacak? Her hangi bir ipucu yok. O nedenle AKP ve Tayyip Erdoğan’ı yeniden inşa gücü olarak kullanmıyorlar. Başta buna benzer bir eğilim vardı ama sistem öyle bir çıkış yaratamadı. Ancak düşük yoğunluklu çatışmalarla, kriz ve kaos ortamında Ortadoğu’yu egemenlik altında tutuyorlar, yönetiyorlar, böyle bir kriz ve kaosu içindeki çelişki ve çatışmanın bir aktörü olarak AKP ve Tayyip Erdoğan’ı kullanıyorlar, böyle bir rol oynatıyorlar. Daha fazla da oynatmaya çalışıyorlar, çalışacaklar da. ABD Türkiye görüşmeleri, Rusya-Türkiye görüşmeleri, Putin-Tayyip dostluğu, Trump-Tayyip dostluğu öyle sadece bu güçlerin marifetiyle olan bir durum değil, öyle kişisel yakınlıklar değildir. Tamamen sistem içi çelişki ve çatışmaların böyle bir çelişki ve çatışmada Tayyip Erdoğan ve AKP gerçeğine oynatılmak istenen rolün bir gereği olarak sürüyor.
Yani ‘şöyle dostturlar,’ şeklinde ele alınamaz. Obama ile de ilişkileri iyiydi. Bush ile de öyleydi. 5 Kasım 2007’de Tayyip Erdoğan, Bush ile anlaştı. Hala bugün Kürdistan’a dönük süren stratejik saldırıyı o anlaşmayla başlattılar. Demek ki sorun şu kişi, bu kişi filan değil. İç çelişki ve çatışmaları gereği sistem içi siyasi ilişki ve çatışmaların bir gereği olarak ortaya çıkıyor ve bu temelde bir rol oynatılıyor. Yani tamamen sistem tarafından görevlendirilen, Uluslararası Komplo’yu başarıya götürmek amacıyla görevlendirilmiş bulunan Tayyip Erdoğan ve AKP’nin bu temelde de sistem içi çatışmalarda rol oynatılan bir gerçekliği var.
Önderlik, ‘bu kaos-kriz 30-50 yıl sürebilir’ dedi
Ama yeni sistem inşasında rolü, yeri var mı? Sorusuna evet diyemeyiz. Çünkü ortada böyle bir inşa göremiyoruz. Nasıl olacağına dair bir ipucu da görülmüyor. Evet Önderlik ‘bu kaos-kriz 30-50 yıl sürebilir’ dedi. Mevcut haliyle 30 yılını dolduran bir çatışmalı süreç var. Fakat küresel kapitalist sistemin iç kriz ve kaosunu kendi gücüyle aşma doğrultusunda her hangi bir işaret ve ipucu ortada yok. Tam tersine bölgedeki çelişki ve çatışmaların daha da yayılması ve derinleşmesi gerçeği yaşanıyor. İnsan şunu da söyleyebilir: mevcut durumda bir yeniden yapılanmanın gerçekleşmesi için gerekli zemin oluşumundan çok uzak bir durum yaşanıyor. Öyle bir zemin kesinlikle yoktur.
TC, İran, bazı Arap devletleri oldukça tutucu bir biçimde Birinci Dünya Savaşı’nın ortaya çıkardığı statükoyu devam ettirmek, korumak istiyorlar ama ABD ve küresel kapitalist modernite sisteminin Ortadoğu müdahalesi aynı hedefi gütmüyor. Tersine Ortadoğu’yu daha fazla bölüp parçalamayı, Ortadoğu’daki çelişki ve çatışmaları daha da büyütüp derinleştirmeyi, böylece Ortadoğu güçlerini kendi içlerinde daha çok çeliştirip, çatıştırarak güçten düşürmeyi hedefliyorlar. Ortadoğu’yu denetimde tutmanın, Ortadoğu kaynaklarını sömürmenin, İsrail’in ve küresel sermayenin güvenliğini sağlamanın yolu olarak bunu görüyorlar. Bu güçlü bir ihtimaldir. Hiç yabana atılmaması gereken bir görüştür. Eğer bu görüş doğruysa o zaman mevcut haliyle daha Ortadoğu’da Üçüncü Dünya Savaşı başındayız. Tam 30 yıldır Irak’tan, Libya’ya, Yemen’e, Suriye’ye kadar bu denli yaygın bir savaş yaşanmış ama küresel sermeye daha çok bölüp-parçalayacaksa ve bu parçaları birbiriyle çatıştırma temelinde yeni bir Ortadoğu hâkimiyeti yaratmak istiyorsa henüz böyle bir duruma gelinmemiştir. Bundan çok uzak bir durum yaşanıyor. O zaman daha çok çatışma olacak, daha çok müdahale edecek, daha fazla provokasyon örgütleri kuracak, birbiriyle çeliştirecek, çatıştıracaktır.
Onun için Ortadoğu’da hiç kimsenin güvencesi yoktur. Hiç kimse geleceğinin nasıl olacağını bilecek durumda değil, böyle bir güvence yok. Ortadoğu halkları ve bölgenin kendisi için, yine Ortadoğu temelinde insanlık için çok tehlikeli bir durum yaşanıyor. Bu gerçeği görmek lazım. Bütün bunların gerçekten ciddi bir tehdit-tehlike olduğu, bu temelde halkların, özgürlük ve demokrasi hareketlerinin ezilmek istendiği, böyle bir kaos ve kriz içerisinde daha çok bölüp-parçalayarak, çeliştirip çatıştırarak halkların daha ağır baskı-sömürü-terör altında tutulmak istendiği görülüyor. Bütün bunlardan zarar görecek olan kesinlikle halklardır, kadınlardır, gençlerdir, işçiler, emekçilerdir. Kürtler başta olmak üzere Araplardır, Türkler ve İrani halklardır. Ama en başta Kürtler ve Araplardır; çünkü Ortadoğu’yu değiştirmek isteyen temel halk konumunda olanlar Kürt ve Arap toplumlarıdır. Birinci Dünya Savaşı özellikle Arapları, Kürtleri böldü, parçaladı, zayıf düşürdü. Şimdi onu değiştirmek istiyorlar. Küresel sermayenin müdahalesi onu önlemek anlamına geliyor. Dolayısıyla Ortadoğu’nun daha çok bölünüp parçalanmasından da en çok zarar görecek olan en alttakiler, en çok ezilenler olacaktır.
Küresel sermaye güçleri Önder Apo’ya yeminli düşmandırlar
Önder Apo’nun bütün feryadı, çabası, düşüncesi, teorisi, felsefesi, ideolojik-politik çizgisi, geliştirmeye çalıştığı strateji ve taktiklerin hepsi böyle bir gidişi önlemek, onun önüne set çekmek, kapitalist modernite sisteminin içinden çıkamadığı kriz ve kaostan demokratik halk devrimleriyle Demokratik Özerkliğe dayalı Demokratik Konfederalizm sistemiyle çıkmayı öngörmektedir. Buna Kürdistan’dan başlamak üzere ‘Demokratik Ortadoğu Konfederalizmi, Dünya Demokratik Uluslar Konfederasyonu’ dedi. En yerelden; köy ve mahalleden başlamak üzere bütün dünyada farklılıkların özgürce örgütlenip katılım gösterdiği, herkesin özne olduğu Demokratik Konfederalizm sisteminini, ilişkilerini, ittifakı ve birliğini yaratma çabasıdır, düşüncesi de, politikası ve pratiği de bu temelde gelişiyor. Hepsi, bütün teorisi ve taktiği küresel sermayenin Ortadoğu şahsında halkları, insanlığı, ezilenleri, kadınlara yaşatılmak istenen felaketi önlemek, bu parçalanmayı demokratik birliğe, çelişki ve çatışmayı pozitif eylemciliğe, ittifaka-demokratik dayanışmaya çevirmedir. Bunu bildikleri için Önder Apo’ya yeminli düşmanlık yapıyorlar.
Dikkat edelim bu kadar ağır tecrit ve işkencenin İmralı’da uygulanması, bu kadar zaman geçmiş olmasına rağmen hiç yeniden yargılanmasının, çıkışının kapitalist sistem tarafından gündem yapılmaması, tartışılmaması buradan ileri geliyor. Öyle ki yeminli düşmandırlar. Bu gerçeği gördükten sonra Tayyip Erdoğan şunu söyledi: “Ben var oldukça İmralı sistemi yok olmaz” dedi. Bunu kendisi için böyle söylerken küresel kapitalist sistemin Önder Apo’ya yaklaşımının böyle olduğunu gördüğü için böyle bir ifadeye başvurdu. Yani kendi başına başvurmadı. Sistemin mantığı, duruşu bu çerçevededir. Önder Apo’yla karşıtlığı, düşmanlığı, çatışması da bu temelde yaşanıyor. İmralı’da da bu mücadele tüm yoğunluğuyla, kapsamıyla, derinliğiyle sürüyor.
Serxwebûn: Özgürlük Hareketi’ne dönük 6 Kasım 2018’de güncellenen tasfiye kararına karşı bir yıl sonra 2 Kasım 2019’da Dünya Rojava günüyle küresel düzeyde halklar nezdinde bir cevap mı verilmiştir? Bu tutum nasıl ele alınmalıdır? Nasıl sürekli kılınabilir?
Duran Kalkan: 6 Kasım’da tasfiye karar ve planlaması güncellendi, yenilendi. Yani aslında Uluslararası Komplo planı yenilendi, güncellendi. Şu görüldü: Mevcut haliyle Önder Apo’nun İmralı’da ağır tecrit altında tutulması bile PKK’nin imhası ve tasfiyesi için, dolayısıyla Kürt soykırımını başarmak için yeterli olmamaktadır. PKK kendisini Önderlik düşünceleri temelinde, hatası, eksikliği bile olsa önemli bir düzeyde yenilemiş, yeniden yapılandırmış, yeniden örgütlemiş bir yönetime, örgütsel sisteme, işleyişe kavuşturmuştur. Dolayısıyla Kürdistan Özgürlük Mücadelesi’ni yürütebilmektedir. O halde bu durumda sadece Önder Apo’yu İmralı işkence ve soykırım sistemi içerisinde tutarak PKK’yi tasfiye etmek, engellemek, dolayısıyla Kürt soykırımını başarıya götürmek mümkün değildir. O halde yeni saldırı hedefleri oluşturmak gereklidir. Bu da yeniden yapılanan PKK’nin koordine sisteminin bir kere daha tıpkı 9 Ekim 1998’de verilen karar gibi yeniden hedeflenmesidir. 9 Ekim 1998 saldırısı da bu temeldeydi. 15 Şubat Komplosu da bu temeldeydi. Önderlik şahsında Hareketin koordinasyonunu hedefliyordu. Koordinasyonu etkisiz kılarak örgütü tasfiye etmek istiyordu. Buna askeri sistemde ‘Komuta kontrol mekanizmasını dağıtmak’ diyorlar. Partide, örgütlerde koordinasyonu etkisiz kılmak, işlevsiz kılmak, dolayısıyla örgütsel işleyişi durdurup, örgütsel dağılmayı gerçekleştirmektir. 6 Kasım’dan itibaren bir kere daha Özgürlük Hareketimizin koordinasyonunu hedefleyip, işlemez hale getirerek, dağıtarak PKK’nin işlerliğini, çalışmalarını, mücadelesini önleyip tasfiyesinin önünü açmak istediler. Bu temelde saldırı yürütüyorlar. Açık, somut olan gerçeklik budur. Güncellenmiş bir Uluslararası Komplo planı ve saldırısı var. 1 yıldır bu temelde Hareketimize ve halkımıza dönük saldırılar gelişiyor.
KDP ve YNK’nin bu kadar açıktan PKK karşıtlığı ve düşmanlığı yapmasının altında da bu yatıyor. Böyle bir karar olmazsa sadece TC ve İran’ın yönlendirmesi ve istemi doğrultusunda KDP ve YNK böyle bir PKK karşıtlığına girişemezdi. PKK’ye dönük böyle açıktan saldırılar yapamazdı. TC’yle PKK’ye karşı, Rojava Devrimi’ne karşı bu kadar açık ittifakta bulunamazdı. Bunu ne KDP’nin kendi içi kabul ederdi, ne Kürt kamuoyu kabul ederdi. Hemen deşifre eder, üzerinde baskı yapar değiştirirlerdi. Ama dikkat edilirse kimse KDP’ye söz söyleyemiyor. Bu tutumu kimse değiştiremiyor. Niye? Çünkü herkes ABD’nin yönlendirdiğini görüyor, biliyor. KDP’nin, YNK’nin mevcut tutumları ABD kararı ve yönlendirmesi temelinde gelişti. En son ABD başkan yardımcısı KDP ve YNK’nin PKK’den etkilenme ihtimaline karşı politikalarında her hangi bir değişiklik olmaması için Hewlêr’e gelerek PKK’ye daha da azgın bir biçimde saldırmalarını istemiştir. Bağdat’a gitmeyip Hewlêr’e gitmesi boşuna değildir, bunun içindir. Doğru anlamamız gerekli. Dolayısıyla Kürt Özgürlük Hareketi’ne karşı saldırıyı en başta kim planlıyor, örgütlüyor, nereden yürütülüyor? En başta kesinlikle bunu görmemiz gerekli. Bu kesinlikle küresel bir saldırıdır. Uluslararası Komplo çerçevesinde gerçekleştirilen bir saldırıdır. Bunun çok iyi çok doğru anlaşılması lazım.
Tüm ezilenler kendi özgürlüklerini, kurtuluşlarını Kürdistan’ın özgürlüğünde gördüler
2 Kasım Dünya Rojava Günü buna karşı bir çıkış mıdır? Evet öyle denebilir. Böyle bir çıkışın 9 Ekim’de başlatılan Rojava’ya dönük işgal saldırısıyla böyle bir saldırının haksızlığıyla, katliamcılığıyla, sömürgeciliğiyle, işgalciliğiyle bağı var. Fakat bu saldırı da mevcut durumda ABD-PKK arasındaki çatışmanın bir parçası olarak gelişiyor, ortaya çıkıyor. İnsan bunu rahatlıkla böyle tanımlayabilir. Diğer yandan sadece o da değil; Rojava’ya işgal saldırısı daha görünür, anlaşılır kıldı ama dünyanın aydınları, sanatçıları, siyasetçileri, bütün duyarlı insanları, kadın ve gençlik hareketleri 6 Kasım 2018 ABD kararını bizzat Trump tarafından açıklanan PKK’ye, PKK yönetimine karşı alınan kararı anladılar, değerlendirdiler, onun ne anlama geldiğini gördüler. Böylece ABD’nin nasıl PKK düşmanlığı yaptığını, dolayısıyla PKK’ye karşı saldırıları organize ettiğini, Kürt soykırımının arkasında olduğunu gördüler. Bu da küresel sermaye karşıtlarını, ABD karşıtlarını daha çok uyardı. Kürt gerçekliğini, PKK gerçeğini daha yakından görmeye, daha doğru anlamaya yöneltti. Bütün bunlar ABD’nin planlı kurduğu tuzak sonucunda başlayan 9 Ekim Rojava işgal saldırısıyla birleşince tabii insanlıkta büyük bir tepki ortaya çıktı. Dünyanın dört bir yanında halklarda, kadınlarda, gençlerde, emekçilerde, devrimci-demokratik güçlerde ABD’ye karşı, küresel sermaye sistemine karşı büyük bir tepkisel çıkış gelişti. Dolayısıyla Kürt gerçeğini, PKK gerçeğini daha yakından görme, anlama, sahiplenme, bu temelde Rojava işgaline karşı yürütülen direniş içinde yer alma, böyle bir direnişi küresel bir direniş haline getirmeye götürdü.
Kürt varlık ve özgürlük mücadelesine karşı uluslararası komplo düzeyinde ortaya çıkan yönelimler küresel bir saldırı olurken beş bin yıllık iktidarcı-devletçi sistemin son modernitesi olan kapitalist modenite sistemine karşı özgürlük ve demokrasi direnişi de Kürdistan Özgürlük Mücadelesi öncülüğünde küresel bir özgürlük ve demokrasi direnişi haline geldi. Ezilenlerin, işçilerin, emekçilerin, kadınların, gençlerin ortak direnişi, eylemi oldu. Öyle bir bütünlük oluşturdu. Gerçekten de Önder Apo’nun öngördüğü Dünya Demokratik Ulusal Konfederasyonu’nun önü açıldı denebilir. Temelleri atıldı, ilk nüveleri oluşturuldu. En azından Rojava işgaline karşı direniş temelinde 2 Kasım ve sonrasında dünyanın dört bir yanında milyonlarca insanın aynı ruh ve amaç doğrultusunda, aynı duyguyla, aynı taleple eylemi, ortak direnişi gerçekleşti. Bu önemli bir gelişme, yeni bir durum. Ezilenlerin, ezilen halkların, işçi ve emekçilerin, kadınların özgürlük mücadelesinin ulusal ve bölgesel düzeyi aşarak küreselleşmesi, bütün insanlığı birleştirmesi, tüm ezilenlerin ortak bir mücadele, direniş cephesinde birliğinin yaratılması anlamına geliyor. Öyle anlaşılıyor ki bu daha da büyüyecek, gelişecek. Mücadele böyle bir bütünlük de kazanacak. Çünkü dünyanın dört bir yanında tüm ezilenler aslında kendi özgürlüklerini, kurtuluşlarını Kürdistan’ın özgürlüğünde gördüler.
Dikkat edilirse en çok ezilenler daha fazla öyle gördüler. En çok kadınlar mücadeleye sahip çıktılar. 2 Kasım Dünya Rojava Günü’nün öncülüğünü her alanda kadınlar yaptılar. Daha çok ezilen baskı altına olan toplumlar daha bütünlüklü ve dirayetli eyleme kalktılar. Kürtlerle dayanışmayı, Kürdistan Özgürlük Hareketini sahiplenmeyi, desteklemeyi daha güçlü bir sesle, daha yüksek bir eylemlilikle geliştirdiler. Görüldü ki mücadele daha fazla bu yöne doğru evrilecek. Artık ulusal ve bölgesel durum aşılıyor. Zaten dünya bir köy haline gelmiş, sermaye sistemi tam bir küresel hegemonya kazanmış. Buna karşı mücadelenin de küresel düzeyde, bütün dünyayı içine alacak şekilde gelişmesi, Dünya Demokratik Hareketi olarak örgütlenip, yürütülmesi, Dünya Demokratik Konfederalizmi’ni hedeflemesi çok doğal, olağan bir durum. Açıkça görülüyor ki gelişmenin yönü bu temeldedir. Kuşkusuz bu iyi bir durumdur.
Aslında sermaye sisteminin, küresel hegemonik bir yapı kazandığı andan itibaren dünya devrimcilerinin, sosyalistlerinin değerlendirmesi bu temelde oldu. Lenin ve arkadaşlarının emperyalizm tanımlaması buna göreydi. Emperyalizme karşı devrim tanımlamaları bu çerçevedeydi. Fakat daha sonra Ekim Devrimi biraz yarım bir devrim olarak kaldı. Sonuca gitmeyen bir devrim oldu. Dünya devrimi iddiasıyla ortaya çıkıp tek ülkede sosyalizme fit olan, onunla kendisini sınırlandırıp ebediyete kadar kendisini yaşatacağını sanması yanılgısı çok geçmeden çöküşü getirdi. Pratik kazanımların kaybedilmesini de beraberinde getirdi. Bu da gayet açık ve anlaşılır bir durum. Buradan baktığımızda görüyoruz ki düz, aynı boyutta bir gelişme yok. Gelişme inişli-çıkışlı, dalgalı, bazı zamanlarda öne ilerliyor, bazı zamanlarda geriye düşülüyor, bazı yerlerde ilerleniyor bazı yerlerde geriye düşülüyor ama bir ‘Dünya devrim gerçeği’ de vardır.
Küreselleşen sermayeye karşı özgürlük ve demokrasi mücadelesi de küreselleşiyor
Sermayenin küreselleşmesi karşısında ezilenlerin özgürlük ve demokrasi hareketlerinin de küresel düzeyde gelişmesi ve başarıya gitmesi de bir gerçek. Bazı yerler daha güçlü gelişir, öncülük eder, mücadeleye daha aktif katılabilir. Bazı yerler bazı dönemlerde geride kalır, bazı dönemlerde ileri gider. Ama reel sosyalizmin iddia ettiği gibi tek ülkede sosyalizm-komünizm olmaz. Dünyanın bir tarafı faşist baskı-terör-sömürü altında olurken bir tarafında sosyalizm yaşanmaz. Dünya ve insanlık böyle bölünemez, parçalanamaz. Bu mümkün değildir. Toplumsal gerçekliğe ters olduğu kadar iktidar ve devlet sisteminin merkezi hegemonik gerçeğine de ters. O düşüncenin kabul edilir, benimsenir, doğru görülür hiçbir yanı yoktur. O düşüncenin etkisinden kendimizi tümden kurtarmamız, dolayısıyla da tüm ezilenlerin, kadınlar ve gençler öncülüğündeki özgürlük ve demokrasi mücadelelerini, Dünya Demokratik Konfederalizmi perspektifi etrafında geliştirmeyi öngörmemiz en doğru ve başarı getirecek olandır.
Serxwebûn: 2019 yılında Ortadoğu, Latin Amerika, Asya, hatta Avrupa ülkelerinde farklı düzeylerde de olsa açığa çıkan siyasi krizler ve toplumların tepki, protestolarını nasıl değerlendirmek lazım?
Duran Kalkan: Bu araştırma-inceleme gerektiriyor. Yakından tanımayı da istiyor. Öyle çeşitli hareketlere dair yeterince bilmeden görüş belirtmek doğru da olmuyor, zaten ahlaki de değil. Hele hele eleştirmek hiç gerçekçi olmuyor. Fakat genelde şu görülüyor: İktidarcı-devletçi sistem aslında kriz ve kaos içerisinde. Sadece kapitalist modernite düzeyi değil, kapitalist modernite sisteminin güncel yaşadığı kriz ve kaos onun uygarlık temellerinin kriz ve kaosu, çöküşü ve çürüyüşü olarak ortaya çıkıyor. Bu da herkesi etkiliyor. Bütün insanlığa, doğaya zarar veriyor. Rahatsızlık yaratıyor, öfkeler, tepkiler biriktiriyor. Bu temelde dünyanın dört bir yanında gelişen tepkiler var, eylemler, mücadeleler var. Bir boyutu budur. Mevcut durumu insan böyle değerlendirebilir. Bu gayet normal, anlaşılır bir durum. Gerçekten de çöken sadece kapitalist modernite sistemi değil, üzerinde yükseldiği iktidarcı sistemdir de. Erkek egemen zihniyet ve siyaset çöküyor. Bütün alanlarda bu çöküş yaşanıyor. Merkezlerde de, çevrelerde de bu durum görülüyor. Avrupa’da da, Amerika’da da var, Afrika’da, Asya’da, Ortadoğu’da, Latin Amerika’da da var. Dolayısıyla kriz ve kaos daha derin, bunalım daha köklü, çelişkiler daha boyutlu. Bu anlamda iktidar ve devlet sisteminin ezdiği-sömürdüğü kesimler bu gerçeği daha çok görüp tepki gösteriyorlar, karşı çıkıyorlar. Meydanlara çıkıp mücadele ediyorlar. Çünkü rahatsızdırlar. Ağır baskı ve sömürü altındalar.
Sümer’de doğan beş bin yıllık devletçi-iktidarcı sistem çözülme aşamasına gelmiştir
Çöken ve çürüyen iktidar ve devlet sistemi, duygu, ruh, düşünce, zihniyet, ideoloji, politika olarak toplumları da çürütüyor, çökertiyor. Ahlaki-politik toplum gerçeğini daha fazla tüketiyor. Doğayı bitiriyor. Dünyayı yaşanmaz hale getiriyor. İnsanları birçok tehlikeyle, doğal afetle karşı karşıya bırakıyor. Bütün bunları insanlar bir biçimde görüyor, anlıyorlar. Rahatsızlık duyuyorlar, etkileniyorlar, tepki gösteriyorlar. İşin bir boyutu kesinlikle budur, dolayısıyla bu oldukça önemli olmaktadır.
İnsan, “Sümer’de doğan beş bin yıllık devletçi-iktidarcı sistem için çözülme-aşılma aşamasına gelmiştir” diyebilir. Öyle görmek ve anlamak lazım. Diğer yandan bazı alanlarda kriz ve bunalımın daha çok yoğunlaştığı, odaklandığı da görülüyor, anlaşılıyor. Baskı ve sömürü daha fazla, dünya savaşı o alanlara daha çok yansıyor. Faşist-askeri diktatörlükler ortaya çıkıyor. Devlet adı altında zorba rejimler, kişilikler var. İnsanları ağır baskı ve sömürü altında tutuyorlar. Bu tür alanlarda da daha bilinçli, biraz daha örgütlü mücadeleler var. Direniş hareketleri var. Bu düşünceler çeşitli akımlar biçiminde somutlaşıyor. Hepsi aynı değil. Reel sosyalizmin kalıntılarının etkileri var. Çevre hareketleri gelişiyor. Şimdi ekolojik hareketler, yeşiller hareketi etkili, kadın özgürlük hareketleri, feminist hareketleri her tarafta daha çok gelişip yayılıyor.
Kadın bilinçlenmesi önemli. Daha fazla yayılıyor, örgüte ve eyleme dönüşüyor. Kadın dayanışması ortaya çıkıyor. Erkek egemen zihniyet ve siyasetin bölüp parçaladığı, bireycileştirdiği, eve hapsedip en ağır kölelik statüsü altına aldığı kadın bu durumdan kurtularak, bu zincirleri kırarak sokağa çıkıyor, hemcinslerini buluyor, düşünce geliştiriyor. Onlarla ortak amaçlar doğrultusunda örgüte, eyleme kalkıyor. İşte bunu çeşitli protestolardan, tartışmalara, panellere kadar, siyasi örgütlenmelerden özsavunma direnişlerine kadar götürüyor. Kürdistan’da, benzer bazı alanlarda en gözü pek cesur ve fedakâr gerilla direnişleri, özsavunma eylemlerine kadar vardı.
Bunlar daha bilinçli, örgütlü, amaçlı, planlı hareketler, gittikçe gelişme kaydediyorlar, büyüyorlar. Gittikçe büyüyen, gelişen bu tür hareketler de var. Şimdi burada bilinç düzeyini, teorik, ideolojik düzeyi, politik duruşu, eylem çizgisini dikkate alarak bu tür hareketleri de değerlendirmek gerekiyor. Aslında önemli bir bilinçlenme var. Yeni çıkan hareketlerde böyle bir kopuş eğilimi de var. Fakat bu tür gelişmelere kapitalist modernitenin bin bir suratlı ideolojisi denen liberalizmin çok tehlikeli saldırıları yaşanıyor. Sistem karşıtlığını engellemeye çalışıyor. Alternatif sistem olmasını engelliyor. Sistem karşıtlığını zayıflatıyor. Tüm gücüyle sistem içine çekmeye çalışıyor. Dolayısıyla bunları birer tepki hareketine, rahatsızlık hareketine, bazı haklar hareketine dönüştürüyor. Kadın hakları, çevre hakları, işçi hakları ile sınırlandırmaya dolayısıyla zihniyet ve ideolojik-politik çizgi olarak sistem dışı, sistem karşıtı, sistem alternatifi haline gelmesini engellemeye çalışıyor. Gerçekten bu konuda da usta. Mesela halkların ulusal kurtuluş hareketleri, 20. yüzyılın ortalarında çok üst düzeydeydi, onları devletçi paradigmayla, ulus devlet ideolojisiyle kendi içine çekti, en aza indirdi. Çevre hareketleri, yeşil hareketler bir dönem çok öne çıktılar, her yere yayıldılar, partiler kuruldu, kitleleri çok etkilediler. Bu düşünsel zihniyet ve ideolojik müdahale sonucunda daraltıldılar, şimdi kontrol altına alınan hareketlere dönüştürüldüler.
Sistemi zihniyette, ideolojik-politik çizgide aşamadan, alternatifini yaratmak mümkün değildir
Şimdi kadın hareketi de gelişiyor. Geçmişte de belli bir etkinliği vardı. Fakat onu da denetim altına alabilmek için çok yoğun bir zihniyet ve ideolojik saldırı içinde olunduğu tartışmasız. Özellikle o alanda tehlikeyi daha fazla görüyor. Zihniyet ve siyaset olarak sistem karşıtlığının en derin biçimde gelişeceğini hissediyor ve onu da böyle sisteme alternatif, özgürlüğü hedefleyen hareket olmaktan çıkarıp haklarla sınırlandırılmış bir hareket dönüştürülmek isteniyor. Her yerde daha çok kadın devrimini, kadın özgürlüğünü öngören düşünceler, örgütlenmeler, eylemler yerine kadın hakları için mücadele eden eylemlere dönüştürme çabası var. Bunu görmek lazım, bu ciddi bir durum ve tehlikedir. Aslında kapitalist modernite sisteminin temel kurnazlığı burada ortaya çıkıyor. Liberalizm çok kötü, tehlikeli bir biçimde rolünü burada oynuyor. Bunu aşabilmek lazım.
Önder Apo bunları iyi değerlendirdi. Yani ‘milliyetçilik, dincilik, cinsiyetçilik, bilimcilik’ dedi. Liberalizmin bin bir suratını ortaya koydu. ‘Kapitalizmin gücü buradan kaynaklanıyor’ dedi. Yoksa parasından ve silahından değil. Her türlü sistem karşıtlığını kendi içerisinde eriterek sisteme yedekleme ustalığını gösteren liberalizminden kaynaklanıyor. ‘Bu liberal saldırı çok fazladır’ dedi. Mevcut hareketleri değerlendirirken tabi sadece ne kadar insan çıkmış, nereyi, ne kadar yakıp-yıkmışlar diye bakamayız. Onlar da bir boyutu ama neyi amaçlıyorlar? Felsefeleri ne? İdeolojik-politik çizgileri ne? Örgütlülükleri ne kadar? Dolayısıyla ne kadar başarı kazanacaklar? Hangi sonucu ortaya çıkartacaklar? O çerçevede bakmak lazım. Buradan baktığımızda ciddi tehlikeler var. Kesinlikle bu tehlikeleri tüm ezilenlere göstermek, liberalizme karşı her cephede etkili, bütünlüklü bir mücadeleyi öne çıkartmak gerekiyor. Yoksa pratik hareketler çok yükselebilirdi de, ortalığı yakıp-yıkabilir de, fakat oradan bir sonuç çıkmaz. Tam tersine egemen sistem onları fırsat bilerek kendisini daha çok örgütleyip, hâkim kılabilir. Egemenliğini, baskı ve sömürüsünü daha çok artırabilir. El-Kaide de Amerika’yı vurdu. Sonuçta sistem ona göre daha fazla tedbir geliştirdi. Oradan her hangi bir sonuç çıkmadı. O bakımdan da kuşkusuz kitlelerin hareketini önemsemek lazım. Dikkatle değerlendirmek gerekli. İktidar ve devlet sisteminin çöken ve çürüyen gerçeğine karşı bir tepki olarak ortaya çıktığını bilmek ve sahiplenmek de lazım. Ama diğer yandan bunların nasıl hareketler olduklarına, ne kadar bilinçli, örgütlü, planlı olduklarına, erkek egemen zihniyet ve siyaseti, beş bin yıllık iktidar ve devlet sistemini, kapitalist modernite düzenini ne kadar yeterli eleştirip her bakımdan aşma gücüne sahip olup-olmadıklarına bakmak lazım. Çünkü son tahlilde başarıları buna bağlı. Sistemi zihniyette, ideolojik-politik çizgide, strateji ve taktikte, örgütlenmede aşamadıktan sonra pratik olarak ne kadar etkili, büyük, yakıp-yıkıcı olsalar da, kalıcı, sonuç getirici, alternatif yaratıcı, ezilenleri kurtarıcı sonuç vermeleri, başarı elde etmeleri mümkün değildir. Böyle bir sonuç ve başarı ancak doğru bir düşünce ve örgütlenme temelinde planlı, programlı gelişip pratikleşmeleriyle mümkün olur. Böyle olup olmadıklarına bakmak, böyle bir hale getirmek için çalışmak gerekiyor.
Üçüncü Dünya Savaşı bir ABD saldırganlığıdır
Serxwebûn: 2019 yılındaki gelişmelere bakıldığında mevcut hegemon güç olarak zorlanan bir ABD gerçeğinden söz edilebilir mi? Bu bağlamda merkezi hegemon güç yapısında nasıl bir değişimden bahsedilebilir?
Duran Kalkan: İktidar ve devlet yapısı, sistem çürüyor, çöküyor. Kapitalist modernite ciddi kriz, kaos içerisinde, tabii bu gerçeklik öncü konumunda olan güçlerde daha iyi görülüyor. Bu ABD’de, İngiltere’de, Avrupa’da çeşitli krizler biçiminde ortaya çıkıyor. Trump biraz daha fazla oy alabilmek için içe hitap etti. İşte ‘ABD niye bu kadar para dağıtıyor, her sorunla uğraşıyor. Biz buna karşıyız, önce Amerika diyoruz’ dedi. Bu Amerika toplumunda tuttu. Buna dayanarak da oy aldı, Başkan seçildi. Bu gerçeği biliyor. Amerika toplumu içeresinde desteğini artırabilmek için sıkıştığında her zaman bunu söylüyor. Fakat öyle Trump’ın o söyledikleri ABD’nin bir stratejisi haline geliyor, pratiğe geçiyor demek de çok zordur. Çok fazla istediği gibi konuşuyor. Zaten kriz-kaos çok fazla, herkes belli bir bilinçlenme yaşamış, bilimsel-teknik gelişme yüksek düzeyde, insanlar görüp anlıyorlar. Öyle bir durumda psikolojik savaş en etkili olandır ve siyaset de bu psikolojik silahı çok iyi kullanıyor. Özel psikolojik savaş siyasetin en etkili silahı haline gelmiş. Bu şekilde psikolojik savaşı en etkili kullanan insanlar tabii toplumları etkileyip oy alıyorlar. Trump öyle bir başkan. Şimdi İngiltere’de benzer bir tanesini seçtiler. Kendisinden önceki Teresa May bu kişi hakkında ‘ Başbakan olarak bir toplumu yönetmeye ehil değildir, ne söyleyeceği ve ne yapacağı belli olmaz, çünkü söylediği iki şey birbirini tutmaz, tutmuyor’ demiş. Kendi parti üyesidir, birlikte çalıştığı arkadaşı öyle söylüyor. Şimdi İngiltere’de en büyük seçim zaferini kazandı. Birçok alanda benzer şeyler var. Her halde toplumu oyalamanın, kriz ve kaosun yarattığı etkiyi-tepkiyi azaltmanın bir yöntemi olarak kullanılıyor. Bu özel yetiştirilmiş bir savaş ustalığıdır. Öyle deli-dolu insanların ortaya çıkıp seçim kazanmaları gibi durum yoktur. Kesinlikle öyle görmemek lazım. Çok planlı, programlı, sistemin durumuyla bağlantılı.
Şimdi böyle bir durumda ABD’nin öyle geri çekilmek gibi bir durumu yoktur. Tam tersine doksanların başında ‘Yeni Dünya Düzeni’ diye bir strateji oluşturdu. Büyük bir satranç tahtasıyla Amerikan’ın yenilmez gücünü ilan etti ve saldırıya geçti. Üçüncü Dünya Savaşı bir ABD saldırganlığıdır. Bugüne kadar da sürüyor. Her yerde de devam ediyor. İkide bir ‘Rojava’dan çekileceğiz’ diyor, herkesi kandırıyor. Herkes de ABD çekiliyor, her halde Ortadoğu’dan da Amerika çekilecek sanıyor. Bunların hepsi politik oyunlar. Öyle bir çekilme yoktur ve bunlar öyle Trump’ın kararıyla da yürümüyor. Hepsini bir psikolojik savaş etkeni, bir politik oyun olarak geliştiriyorlar. Daha fazla etkinliklerini geliştirmek, daha farklı alanlarda daha yeni saldırı hamleleri yapabilmek için kullanıyorlar, öyle anlamak lazım. Böyle bilmeyenler de ‘Vay! Amerika çekiliyor’ diyorlar. Bazıları sevindiler. Geçen sene ‘Aralıkta gideceğim’ dediğinde basın-televizyon yoğun propaganda yaptılar. Bazıları, ‘Vay! Amerika niye gidiyor!’ diye üzüldüler. Bu yanlış propagandadır. Biz arkadaşlarlaydık, ben oturdum gazeteye bir tane uzun yazı yazdım. On gün yayınlamadılar. ‘Gerçekle bir alakası yok, sizi kandırıyorlar, Amerika bir yere gitmeyecek’ dedik. Bizim basın da ‘bu görüş de ne biçim görüştür diye bizim yazıyı yayınlamadı. Benim olduğunu bile bile yayınlamadılar. Müdahale ettik de yayınlattık. Tabii 10 gün geçmişti, etkisi azalmıştı. Yani bu kadar etkiledi. Bu son seferde yine öyledir.
Şimdi tabii merkez değişebilir, sistemin o yapısı var. Şimdiye kadar bu yönlü değişimler oldu. İktidarcı ve devletçi sistemde merkez Ortadoğu’dan Avrupa’ya kaydı, Avrupa’dan Amerika’ya kaydı, Amerika’dan başka yere kayacak mı? Biz onunla değil de, sistemin çöküşü ve çözülüşüyle uğraşıyoruz. Yani başka bir yere kaysın orada yeni bir merkez olsun, o merkez sistemi yeniden kursundan ziyade, ‘Bu sistem artık çöksün’ diyoruz. Çözülsün, gitsin. Onunla uğraşıyoruz. İstemimiz bu, düşüncemiz bu yönlü, çabamız bu doğrultuda. Böyle olması gerekli. Rusya kendisini toparlamaya çalışıyor ama öyle merkez olacak bir noktada değildir. Çin ekonomik olarak gelişme kaydetti. Onu ileride siyasete dönüştürür mü? Asya’dan öyle bir güç çıkar mı? Bilemeyiz. Ama şimdilik sadece ekonomik güç olarak tutuyor. Gerçekten de adına ‘komünizm’ dediği sistemle yeni bir ekonomik merkez haline gelmeyi başardı. Oralara kayabilir mi? Yani şimdi bir şey diyemeyiz. İfade ettiğim gibi oralara kayması, yeni merkezlerin ortaya çıkıp sistemi yenilemesinden ziyade, bu sistemin aşılması, çözülmesi, alternatif olarak Demokratik Modernite sisteminin gelişmesini düşünmek, aramak, öngörmek daha doğru, daha gerçekçi, daha anlamlı, o yönlü daha çok mücadele etmeliyiz. Şu an öyle bir durum yoktur. Çünkü sistem mevcut kaos ve krizi aşma gücünü gösteremiyor. ‘Dönemsel krizler’ dendi. İşte ‘Bu dönem ağırdır, uzun vadeli oluyor’ deniliyor ama gerçekten öyle midir? Yoksa kapitalizm demek sürekli kaos ve kriz mi demektir? Bunu önümüzdeki yakın süreçte daha iyi görüp anlayacağız. Gerçeğin böyle olma ihtimali daha fazla var.
Sistemin krizden çıkma iradesini gösterip gösteremeyeceği ciddi bir tartışma konusu
Zaten emperyalizm değerlendirmelerinin altında bu vardı. 1960’tan sonra kapitalist modernite sisteminin içine girdiği sürece uzun vadeli bunalım ve kriz dönemi dendi. Dönemsel değil de sürekli kriz ve kaos dönemi dendi. Şimdi de öyle bir değerlendirme altında bugüne geldik. Dolayısıyla kendi içinde çıkış arar mı? Böyle bir arayışta yeni merkezleri devreye sokmak ister mi? Eğer çıkış arayabilirse sokmak isteyebilir. ABD, sistemi İkinci Dünya Savaşı’ndan çıkardı ama Üçüncü Dünya Savaşı’ndan çıkaramayabilir. Sistem Üçüncü Dünya Savaşı’ndan çıkacaksa, çıkma iradesini, gücünü gösterebilecekse yeni merkez gündeme getirebilir. Daha fazla paylaşım da yaratabilirler. Mesela Tayyip Erdoğan gibiler onu savunuyorlar. Almanya’dan da o tür görüşler ileri sürülüyor. BM Güvenlik Konseyi’nin eleştirisi, sayısının artırılması yönündeki sözlerin bir anlamı aslında budur. Fakat şimdilik öyle bir durum gözükmüyor. Sistemin kriz ve kaostan çıkma gücünü, iradesini gösterip, gösteremeyeceği ciddi bir tartışma konusu. Belirttiğim gibi kriz ve kaos içerisinde düşük yoğunluklu savaşla iktidar ömrünü uzatmaya çalışabilir. Mevcut durumda ABD öncülüğünün Ortadoğu’da yapmaya çalıştığının, dünyada yapmaya çalıştığının bu olduğu gözleniyor. Böyle bir durumda alternatifin gelişimini öngörmek, önemsemek lazım. Mevcut kriz ve kaostan sistem yeni bir merkez çıkartarak, örgütleyerek çıkmasını öngörmek değil de, aslında alternatif olarak Demokratik Modernite inşasının kesin başarısıyla çıkılmayı öngörmek daha doğru.
Bir de geçmiş süreç için ‘bunalım dönemini aştı, kendini kısmen yeniledi’ deniliyor ama bunlar kapitalizmin kendi iç yapısıyla olmadı. Birinci Dünya Savaşı’ndan Ekim Devrimi çıktı. Bir sosyalist hareketiydi, iddiası oydu. İkinci Dünya Savaşı’ndan Çin Devrimi’nden, Doğu Avrupa’ya kadar ‘dünyanın üçte biri sosyalist sistem çıktı’ dendi, sistemin krizi, bunalımı geçici olarak biraz azaldı. Tümden aşılmadı, geçici bir dönem aşıldı. Ama dikkat edilirse Ekim Devrimi aştırdı, Sovyetler Birliği’nin yürüttüğü mücadele, Çin Devrimi aştırdı. Şimdi de sistemin içinden bir merkez onu aştıramıyor. Yine de olursa belli bir alandaki Demokratik Halk Devrimi bu kriz ve kaostan çıkışı sağlayabilir. Sistemin kendi gücüyle kriz ve kaostan kısmen de olsa çıkma karakteri yok. Tersine geçmişte alternatif oluyoruz diyenler çıkartılar. Şimdi de Üçüncü Dünya Savaşı’nı var eden kriz ve kaostan böyle yeni bir merkez oluşacak ve o sistemi çıkartacak diye düşünmek yanlış. Ancak sistem karşıtı, alternatif bir demokratik devrim hareketi bu kriz ve kaosu aştırtabilir. Ama bu da Ekim Devrimi ve Çin Devrimi gibi mi olacak? Yoksa gerçekten bir Dünya Devrimi mi olacak? Dünya Demokratik Konfederalizmini ortaya çıkartan küresel bir devrim mi gerçekleşecek? Soruyu böyle sormak, sistemden çıkışı bu temelde tartışmak, Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından, Ekim Devrimi ve Çin Devrimlerinden ders çıkartarak daha geniş bölgesel ve küresel bir devrimi düşünmek lazım. Başarılı olabilmek, kalıcı olabilmek, kanserleşmiş kapitalist modernite sisteminin insanlığı ve toplumları yok edici ve yıkıcı etkisinden kurtulabilmek için böyle alternatif bölgesel-küresel demokratik bir devrim öngörmek daha doğrudur. Bu temelde Demokratik Ortadoğu Devrim’i baştan beri tartışılan, öngörülen bir devrim.
Şöyle yanlış anlaşılmamalı; işte Ortadoğu Devrimi de bir bölgesel devrim mi olur, Çin Devrimi gibi bir bölgesel karakter taşımıyor mu? Şeklinde sorulabilir. Tabii dar kalırsa o duruma düşer. Ama darlığı aşarsa Ortadoğu Devrimi Dünya Devrimi olarak gerçekleşebilir. Çünkü toplumsallığın da merkezi, devletçi uygarlığın merkezi, doğup geliştiği alan, hem toplumlar için hem devletçi sistem için tarihsel olarak merkez olma özelliği taşıyor. Dolayısıyla burada gelişecek yeni bir demokratik devrimin bir dünya devrimi, küresel devrim olması, öyle gelişmesi, sonuca gitmesi en mantıklı, anlaşılır bir durumdur. Öyle öngörmek, Ortadoğu Devrimi derken onu bir küresel devrim, dünya devrimi olarak öngörmek, değerlendirmek ve yürütmek gerekiyor. Böyle olursa tabii doğru yaklaşılmış olur ve başarılı sonuç alınabilir.
Serxwebûn: Özgürlük Hareketi, kadrosu, sempatizanı, bir bütün Kürt halkı 2020 yılını nasıl karşılamalı? Yeni mücadele yılı hangi esaslar üzerinden yürütülmeli ya da yürütülecek?
Duran Kalkan: Önder Apo, Üçüncü Kongre’de şunu söyledi; “Hedefi büyük olanın çabası da büyük olur.” Tabii 2020 yılını değerlendirir, yıllık hedef oluştururken ulusal ve bölgesel düzeyi de aşarak küresel düzeyde etki yapan, mücadele eden bir hareketin hedeflemesi gereken düzeyi önümüze gerçekleştirilmesi gereken görevler olarak koyabilmeliyiz. Yoksa diğeri doğru olmaz. Geri çeken, dar, tutucu bir yaklaşım olur. Arkadaşlar bazen böyle de yapıyorlar. İşin içinde ne kadar kurnazlık var tam bilemeyiz, bir şey de diyemeyiz ama bilmeden safça yapanlar da çok. ‘İşte çok fazla, aşırı abartılı, somuttan uzak’ diyorlar, ‘Hayalci olmuş, yanılgılar var’ diyorlar. Dolayısıyla düzeltelim diyerek hedef programımızı, çalışma planımızı yeniden değerlendiriyorlar. Birçoğunu kesiyor, yontuyor, biçiyorlar. Önlerine hedef olarak daracık bazı şeyleri koyuyorlar, o temelde çalışıyorlar. Sonuçta da ‘Önümüze koyduğumuz görevleri yerine getirdik’ diyorlar. Rapor veriyorlar. Parti eleştirince niye eleştiriliyor? ‘Ben programlayıp, planladığımı yaptım’ deniliyor. ‘Peki nasıl bir plan-program yaptın?’ Diyorsun, bakıyorsun ki değiştirmiş, çizginin gerekleri olanı, Önderliğin önümüze koyduğunu, kongre, konferansların, yönetim toplantılarının karar ve planlarını değiştirmiş. Kesmiş, biçmiş, daraltmış, yeniden oluşturmuş, onu yapmış. Aslında daha baştan örgütü bir tarafa koymuş, kendini örgütün yerine koymuş. Tabii bu yanlış, böyle olmaz.
Kuşkusuz böyle çok aşırı sübjektivizm ifade eden, hayal görülebilecek hedefler de koymamak gerekli ama öyle dar, sınırlı, kendi gücünü, somut koşulların sunduğu imkân ve fırsatları yeterince görmeyen yaklaşımlar da kesinlikle doğru değildir, her şeyden önce devrimci değildir. Daraltıcı, geri çekici, baştan başarısızlığı, tasfiye olmayı getiricidir. Ondan kurtulmak lazım.
Bütün Kürtlerin baş düşmanı faşist-soykırımcı-sömürgeci TC’dir
O nedenle 2019 yılında hem düşman saldırılarını hem de buna karşı Hareketimizin, halkımızın, tüm ezilenlerin nasıl bir direniş mücadelesi içinde olduklarını ifade ettik. 2019 yılı 2020 yılına böyle bir mücadeleyi devrediyor. Küresel kapitalist modernite sisteminin bütün cephelerde ve boyutlarda saldırısıyla buna karşı dört parça Kürdistan ve yurtdışında topyekûn Devrimci Halk Savaşı temelinde yürüttüğümüz direniş gerçeği sürüyor. 2020 yılı bunu devralıyor ve bu yıl içerisinde de sürecek. Böyle anlaşılıyor. Belli iç çatışmaları, daralmaları gözükse de, kapitalist modernite sistemi değişik düzeylerde saldıracak. TC’yi, İran’ı, başka güçleri, DAİŞ’i, El-Nusra, El-Kaide gibi çete güçlerini saldırtacak. Bunu Rojava’da yaptığı gibi Bakur’da da, Başûr’da da, Rojhilat’ta da yapmaya çalışacak. Ajan-işbirlikçi-ihbarcı yapıyı geliştirmeye, bu temelde toplum üzerinde baskı, zulüm uygulamaya çalışacak. Bunlar açık, gözle görülen gerçekler.
Bu noktada bizim mücadeleyi büyük bir iddiayla, iradeyle, inançla, yüksek bir başarı umuduyla zafere kilitlenmiş bir biçimde yürütmemiz lazım. Bunun gerisindeki bir duruşu ve tutumu kesinlikle kabul edemeyiz. Bu bakımdan Devrimci Halk Savaşı Stratejisi’nde topyekûn direnişi her yerde yaratıcı ve zengin eylem biçimleriyle geliştirmemiz, yürütmemiz, sonuçlarını birleştirmemiz gerekli. 2020 yılı bu temelde daha güçlü bir direniş ve kazanma yılı olacak. Devrimci Halk Savaşı direnişini her yerde örgütleyip geliştireceğiz. O yerin somut koşullarına göre yürüteceğiz. Bu noktada hedeflerimiz ne olmalı? Bu soruyu doğru cevaplamak gerekli. Bu soruyu cevaplarken de iki yönden bakmamız lazım. Bir, gerçekten ‘baş düşman’ denen halka neresi, bu eskiden çok kullanılıyordu. Çin devrimcileri bunu çok kullandılar. Aslında önemli bir tanımlamaydı. Çok fazla diğer şeylerden koparıp, kestirip, atmamak kaydıyla pratik mücadelede, savaşta biz de kullanabiliriz. Baş düşman kim, sorusuna doğru cevap vermek önemli. Bir de ‘zayıf halka’ diye bir deyim vardı. Kürdistan Özgürlük Mücadelesini gerçekleştirebilmek için önümüzdeki zayıf halka neresi? Bunları doğru tespit etmemiz önemli. Bu bakış açısıyla ele aldığımızda 2020 yılı için baş düşmanın Kürt düşmanı, faşist-soykırımcı-sömürgeci TC gerçeği olduğu açık. Bütün Kürtlüğün baş düşmanıdır.
Biz bunu 2019 yılında da geliştirmeye çalıştık. Tam anlaşılmadı, dolayısıyla tedbirler geliştiremedik ama pratik gelişmeler, askeri gelişmeler gerçeğin böyle olduğunu ortaya çıkardı. ABD bu rotayı kaydırmak istiyor. Suriye’de, Türkiye’de, Rojava ve Bakur’da bir sonuca gidilmeden Rojhilata, İran’a, diğer yerlere kaydırmak istiyor. Tamamen kendi çıkarına göre Ortadoğu’da çatışmalı bir durumun yaşanmasını istiyor. Buna fırsat vermemek lazım. Faşist-sömürgeci-soykırımcı sistemi koruma, Ortadoğu’da kapitalist modernite hâkimiyetini, ulus devlet gerçeğini ayakta tutma yaklaşımıdır. Buna izin vermemek gerekli. O nedenle tabii her alanda Kürt varlığına ve özgürlüğüne en önde saldıran güç olarak bizim de Kürdistan Özgürlük Hareketi ve Kürt halkı olarak faşist-soykırımcı TC gerçeğini hedeflememiz, baş düşman olarak ele almamız, direnişin merkezine bu güce karşı mücadeleyi koymamız en doğru ve en gerçekçi olandır. Böyle bir düşman içinde en zayıf halka AKP-MHP iktidarıdır. Gerçekten çok zayıfladı. 29 Mart ve 23 Haziran seçimleriyle yenilgi yaşadı, aslında iktidardan düştü. İttifak içinde de bir karışıklık, karşılıklı güvensizlik oluştu. Çünkü MHP çok oy aldı, AKP’nin oyları düştü. Aslında AKP kendi içinde Cumhur İttifakını sonuçlandıralım diye tartışma da yürüttü ama bazıları eğer öyle olursa tümden çökeceğiz diye karşı çıktılar. Çökmemek için, bile bile MHP’ye sarılmış olarak ayakta kalmaya çalışıyorlar. MHP ile birlikte olması artık Tayyip Erdoğan yönetimine, AKP’ye artı getirmiyor tam tersine teşhir olmuş sicilli bir faşist parti haline getirmiş durumda. Hem Türkiye’de hem dünyada Tayyip Erdoğan ve AKP-MHP gerçeğinin faşist karakterini daha fazla öne çıkartıyor.
Tayyip Erdoğan’ın savaşsız iktidarda kalma şansı yoktur
Diğer yandan AKP kendi içinden de parçalanıyor. Bu parçalanma derinleşecek, büyüyecek, dolayısıyla artık AKP’nin iktidarda kalma şansı azalıyor. Bunu MHP ittifakıyla yürütemez. Başka güçlerle ittifak yapma şansı yoktur. Geriye kalan şiddet oluyor. Şiddetle ayakta kalmaya çalışacak. Savaşı daha çok derinleştirecek, tırmandıracak, yayacak. Savaşsız Tayyip Erdoğan’ın iktidarda kalma şansı yoktur. Savaşı durdurduğu an düştüğü andır da. Bunu böyle bilelim. Bir defa hem Bakur, hem Rojava, hem Başûr’daki durumu buna göre değerlendirelim. Karşımızdaki gücün ancak savaşla ömrünü uzatabileceğini bilelim ve böyle bir savaşı yayarak, tırmandırarak sürdürmek isteyeceğini, gücü bitene kadar bu temelde hareket edeceğini görelim. Ona göre biz de Devrimci Halk Savaşı temelindeki direnişimizi daha örgütlü, daha etkili bir şekilde, saldırıları kıracak, faşizmi kıracak bir tarzla, taktikle böyle bir düzeyde daha örgütlü-planlı olarak yürütelim. Böyle yürütürsek askeri olarak AKP-MHP faşizmini yenme ve Tayyip Erdoğan yönetimini yıkma şansımız var.
Çünkü gerçekten kullanabileceği her şeyi kullandı. Türkiye’nin tüm imkânlarını kullandı. Teknik olarak biraz yeniledi, bu tekniği kullanabileceği kadar kullandı. Böyle hızlı bir teknik yenileme imkânı artık yoktur. Toplumu savaşa sürme şansı yok, Türkiye toplumu daha uzun vadeli savaşı kaldırmıyor. TC’nin dış ilişkileri kaldırmıyor. Bakın ailelerden, gerilla annelerinden medet umar hale gelmiş. Gerillaya karşı mücadeleyi aileleri üzerinden yürüterek başarılı olmak istiyor ki bu ne kadar çaresiz, çözümsüz kaldığının açık bir işareti.
Yani gerillayı durduramadı, ezemedi. Diğer yandan savaşa sürecek daha fazla gücü yok. Hızlı teknik, taktik yenileme gücü yok. Dahası her tarafı cephe haline getirdi. Geçen yıllardan farkı şimdi Başûr, Bakur, Rojava’nın her yerini cephe haline getirmiş. Tüm cephelerden faşizme karşı Devrimci Halk Savaşı direnişini etkili geliştirirsek boğarız, ömrü çok uzun olmaz. Kesinlikle yıkabiliriz.
Bu anlamda AKP-MHP iktidarı en zayıf halka durumunda. Aşılmış aslında silah zoruyla ayakta kalıyor. O zorun karşısına onu çözecek bir devrimci şiddeti çıkarttığımız an yıkılacağı açık. Bizim de bu konuda bir tecrübemiz, gücümüz var. Bu kadar alana yayılmış savaş cephelerimiz var. Direnişi silahlı eylem halinde geliştirebildiğimiz gibi bu silahlı direnişi Türkiye’ye yayma, cepheyi daha çok geliştirme şansımız var. Kentlere daha fazla yayma, bizzat ‘kendimi koruyorum’ dediği yerde AKP-MHP faşizmine vurma şansımız var. Tabii silahlı direnişin ötesinde de serhildanları geliştirme, kadın ve gençlik öncülüğünde kitle eylemlerini geliştirme, demokratik siyasetin direnişini, mücadelesini daha ısrarlı, inatçı kılma, daha etkili hale getirme gibi şanslarımız var. Bölge halklarının ve insanlığın desteğini daha fazla arkamıza alma imkânımız, şansızımız var. Son gelişmeler böyle bir gücü de ortaya çıkardı.
Dolayısıyla 2020 yılı AKP-MHP faşizminin yıkıldığı, Demokratik Türkiye ve Özgür Kürdistan yönünde kalıcı-devrimci adımların atıldığı, değişimlerin yaşandığı bir yıl olacak. Önümüze kesinlikle bu hedefleri koymalıyız. Aslında bunu 2019’da yapabilirdik. Bazı eksiklikler, yetersizlikler bunu önledi. Onlardan da ders çıkartıyoruz. Diğer yandan faşist diktatörlük daha fazla yıpranmış, çözülmüş, parçalanmış, dağılmış bulunuyor. O derslere dayanarak AKP-MHP faşizmini 2020 yılında kesinlikle yıkıp, tarihin çöp sepetine atmak temel hedefimiz olmalı. Bu en önemli, en yakın gelişme olacak. Böyle bir durumun sadece Bakurê Kurdistan ve Türkiye’de değil dört parça Kürdistan’da, Irak’ta, Suriye’de, İran’da, tüm dünyada etkisi çok fazla olacak. Aslında büyük dünya demokratik devrim hareketinin fiilen başladığını ilan edebiliriz.
Statükoyu yıkma mücadelesi Kürt-Arap ittifakıyla gelişti
Şunu gördük: Kürdistan’da ve Arabistan’da Kürt-Arap ittifakına dayanarak Birinci Dünya Savaşı’nın ortaya çıkarttığı bu ulus devlet statüsüne karşı Ortadoğu’da mücadele edilebiliyor. 40 yılıdır PKK olarak biz bu mücadeleyi yürüttük, yürüyoruz. Kürt-Arap ittifakı temelinde yürütüyoruz. 1979’dan itibaren Önder Apo’nun yurtdışına, Ortadoğu’ya açılışı; Lübnan, Filistin, Suriye sahasında hareket edişiyle birlikte böyle bir Kürt-Arap devrimci ittifakını oluşturmaya başladık. Şimdi Kuzey Doğu Suriye’de bu büyük bir birliğe ve ortak devrimci eyleme dönüştü. Statükoyu kıracak, TC sistemini parçalayacak, onun son umudu olan AKP-MHP faşizmini yenecek, yıkacak bir direniş gücünü ortaya çıkardı. Bundan önceki sorularda tartıştığımız Üçüncü Dünya Savaşı kriz ve kaosundan nasıl çıkılacak, nerden çıkılacak, Ortadoğu bu konuda nasıl rol oynayacak, sorusuna cevabı, AKP-MHP faşizmini yıkıp, Türkiye’de demokratik başarıya götürmekle vereceğiz. Türkiye’deki demokratik devrim Kürdistan’ın özgürlüğü olacak, Kürdistan’ın özgürlüğü ve Türkiye’nin demokrasisi de tüm Ortadoğu’nun; Arabistan’ın ve İran’ın hızla demokratikleşmesine, Demokratik Ortadoğu Konfederalizmi’ni ortaya çıkartacak, devrimci değişimin gelişmesine ve bunun bütün dünyaya yayılmasına yol açacak.
Statükoyu yıkma mücadelesi Kürdistan’da ve Arabistan’da gelişti. Kürt-Arap ittifakıyla gelişti. Demokratik konfederal inşa, yeniden yapılanma süreci de demokratikleşen Türkiye ve Özgür Kürdistan üzerinden Ortadoğu’ya, dünyaya yayılacak. Yeniden yapılanma, Üçüncü Dünya Savaşı kaos ve krizinden çıkış, Demokratik Modernitenin zafere yürüyüşü bu temelde gerçekleşecek. Hedefimiz bu. Bu hedef temelinde bir bütün hareket olarak tüm gücümüzle mücadele edeceğiz. İnanıyoruz ki kazanacağız.
Bu temelde de bütün Partiyi, yoldaşları, tüm gençlik ve kadın hareketlerimizi, en başta gerilla güçlerimizi, komuta ve savaşçı gücünü bu gerçekleri iyi görmeye, doğru anlamaya, Apocu çizgi temelinde bunlara anlam vermeye ve böyle bir başarıyı ortaya çıkartmaya çağırıyoruz, davet ediyoruz. Miladi 2020 yıllarını da bu esas üzerinden kutluyoruz.