” Hasta Olmak Üzere ” isimli denemesinde, hastalığın aşk, savaş ve kıskançlık gibi başlıca edebi temalar arasında bulunmaması tuhaf bulmakta, insanın grip için ciltlerce roman, tifo için sayfalarca şiir, apandisit, kanser ve verem için methiyeler, diş ağrısına şarkılar yazması gerektiğini savunmaktadır. Ancak hastalığı edebiyat konularından biri haline getirmemize engel olan en önemli nedenin dilin fakirliği olduğunu, Hamlet’ in düşüncelerini veya Kral Lear’in trajedisini kelimelere dökebi – len İngilizcenin bir baş ağrısı veya üşütmeyi tanımlamada yetersi/ kaldığını, dilin biranda kuruyuverdiğini ileri sürmektedir
– W. Woolf.
Edebiyatta duygu, düşünce, sezgi, düş kurma, hayal kurma, tema, çağrışım, metafor , vurgu ve ritim vardır. Aynı kavramlar tıpta da yok mu? Sezgi, düşünce, duygu ve ritim, klinik uygulamanın ana öğeleri değil mi?