Adana Adıyaman Afyonkarahisar Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İçel İstanbul İzmir Kahramanmaraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İkindiye 23:55:00
BIST 78.384,78
EURO 4,4760
USD 3,8608
GBP 3,8608
CHF 3,8608
JPY 3,8608
BUGÜNKÜ YENİ ASIR
YAZARLAR
GÜNDEM
SPOR
Altay
Altınordu
Bucaspor
Göztepe
Karşıyaka
Ziraat Türkiye Kupası
Canlı Skor
SARMAŞIK
EKONOMİ
Emlak
Otomobil
Teknoloji
MAGAZİN
SAĞLIK
İZMİR
YAŞAM
GALERİ
Gündem
Yaşam
Spor
Magazin
Sağlık
Ekonomi
Teknoloji
Otomobil
WEB TV
Gündem
Yaşam
Spor
Ekran
Ekonomi
Teknoloji
Otomobil
Sağlık
EGE
Afyonkarahisar
Aydın
Balıkesir
Çanakkale
Denizli
Kütahya
Manisa
Muğla
Uşak
KÜÇÜK İLANLAR
SON DAKİKA HABERLERİ
İNSAN KAYNAKLARI İLANLARI
CUMARTESİ
PAZAR
ASTROLOJİ
POLİTİKA
CANLI YAYIN
TÜM MANŞETLER
VİTRİN
ARŞİV
E-GAZETE
ECZANELER
İZMİR ÖNEMLİ TELEFONLAR
REKLAM
KÜNYE
VERİ POLİTİKASI
GİZLİLİK BİLDİRİMİ
BİZE ULAŞIN
Anasayfa Yazarlar En dayanılmaz acılar
HAKAN URGANCI
En dayanılmaz acılar
hakan.urganci@yeniasir.com.tr Tüm yazıları
Giriş Tarihi: 17.10.2021, 00:00
Kadim bir söz şöyle der: Yukarıda nasılsa aşağıda da öyledir. Bu bilge söz bize, evrendeki düzen ve işleyişin makrodan mikroya kusursuz temsiller şeklinde birbirini tekrar ettiğini anlatır. Bu sebeple dünyaya dikkatle bakan bir göz, küçük bir olaydan büyük resme ulaşabilir.
En büyük acı, dayanması en zor acı ise; bir acıyı dayanılmaz kılan nedir? Süresi mi?
Acının şiddeti mi? Yoksa acının geleceği bilgisi, yani ona hazır olup olmamamız mı?
Bu sorunun yanıtıyla geçtiğimiz günlerde karşılaştım.
Sırtımdan girip sağ kolumu neredeyse işlevsiz hale getiren bir ağrıdan dolayı doktora gittiğimde muhtemel boyun fıtığı teşhisi ile MR çekimine yönlendirildim. Daha önce hiç MR çektirmemiş olsam da özellikle klostrofobisi olanlar için MR işlevinin tatsız olduğunu biliyordum. Benim pek böyle bir sorunum olmadığı için bu konuda rahattım.
Yine de bu işlemin hayatımın en acı verici deneyimlerinden biri olacağını bilemezdim.
ACIYI DISARI ATAMAMAK
Normalde iki yastıkla yatan biri için yastıksız yatmak bile rahatsızlık verici iken MR cihazında boynum daha da kavisli şekilde yatmam istendi. Sağlık koşullarım dolayısıyla sağ kürek kemiğimin altından giren acı, koltuk altımdan sağ koluma yayılarak onu bir tel gibi geriyor ve hayli canımı yakıyordu.
MR cihazında yatış tarzım, bu acıyı yüzle çarptı. Normal şartlarda ağrım olduğunda kolumu diğer elimle tutup askıya aldığımda acıyı kontrol edebiliyorken tüpün içinde bu şansım da yoktu. Zaman zaman yutkunmayı dahi erteleyerek, kıpırtısız yatmam gerekiyordu.
Cihazdaki yarım saatim, o güne kadar geçirdiğim en acı dolu yarım saat oldu. Çıktığımda ter içindeydim ve yüzüm acıdan neredeyse çarpılmıştı. Biraz kendime geldiğimde, o güne kadar çektiğim diğer fiziksel acıları düşündüm. Bunlardan biri korkunç bir diş ağrısı, diğeri ise zehirli bir balık tarafından sokulma anımdı. Bunların hiçbiri de yarım saatten az sürmemişti ve MR cihazında yaşadığımın belki üç katı şiddette ağrılardı. Peki buna rağmen son deneyimim neden bana en kötüsü gibi gelmişti? Hemen sizin yerinize yanıt vereyim. Tabii ki son deneyim taze olduğu için zihnim bu acıyı abartmıştı. Elbette bu doğruydu ama konu sadece bu değildi. Başka bir faktör vardı...
Diğer acı anlarında olmayan bir faktör... Diş ağrısı ve zehirlenme anlarında çığlık atmış, bir yerleri sıkmış, sağa sola sallanmış, bir şekilde acıyı dışarı atmayı becermiştim. Oysa bu sonuncu deneyimde acıya karşı hiçbir şey yapamadan acının üzerimden geçmesini izlemek zorunda kalmıştım ve en acı olanı da buydu işte.
AGLAMA DEMEYIN!
Acı denen enerjinin bir şekilde ağlayarak, bağırarak falan dışarı atılması ne büyük nimetti. Ağlayabilmek, inleyebilmek, acıyan yerine dokunabilmek, hiç olmadı sağa sola doğru sallanabilmek ne değerliydi. Dudağı ısırılamamış, çığlığı atılamamış, gözyaşı dökülememiş bir acıdan daha büyüğü var mıydı? Demek ki neydi? En büyük acı ifade edilememiş, dile getirilememiş acıydı. Bu yüzden yasınızı yaşayın. Acınızın içinden geçin ve enerjisini boşaltın. Paylaşın. Ağlayana ağlama demeyin. Bırakın. En büyük acıların dilsiz acılar olduğunu hiç unutmayın.
Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Turkuvaz Medya Grubu’na aittir. Kaynak gösterilse veya habere aktif link verilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir bölümü kesinlikle kullanılamaz.