Güneşin görmediği, Ay'ın karanlık yüzü gibiydim. Geçmişin ayak izleri, gelecekte çıkacağım kadim yolculuğun yol haritası olacaktı. Zekâm, aklım, bedenim allak bullak bir hal almış. Bir adım öteye geçemez olmuştum.
Sabahı bekledim, benim gözümde sabah her şeyin temiz hali her şeyin başlangıcı. Sabah esen meltemi bekle, onun kokusu her şeye bedel, yolunun nereye doğru olacağı hangi istikamete gideceğini o tayin eder dediler.
Aşk ile çıkacak isen bu yola Kadim tarih ile karşılaşacaksın. Aşk illerinde aşk erleri ile karşılayacak seni, onların ışığı ile aydınlanacaksın.
Beklediğim, özlemini duyduğum o güzel baharlar vardı. Bir su damlacığı içinde kaybolmak, diyar diyar dolaşmak hakikat deryasında kaybolmak arzusu içindeydim. Bunu hayatı akıl ile değil mana ile gönül ile görmek gayesi içinde olduğum için düşünüyordum.
Karar verdim, her şeyi bırakıp çırılçıplak, yalın ayak her şeyden arınmış her şeyi arkada bırakacak bir şekilde olmak bu yolun anahtarı olacaktı. Şu kainatta bilmediğim bilmem kaç alem içinde bir zerre ağırlığım var mıydı? Sina çölünde bir kum tanesi kadar değer biçilebilir miydi bana bilemezdim.
Bilir misiniz; dostlar yıldızlar gibidir yalnızca karanlıkta görünürler. Yıldızların yere değdiği anlar vardır işte bu anların birinde tanıdım Mürşidi Kâmil kimdi diye?
Yıldızları o kadar çoktu ki, kalbinde bir Samanyolu gibiydi. Kapılara değil kalplere hükmeden kalbe erendi. Cübbesi, sarığı yoktu zaten ihtiyacı da yoktu.
Kendime bir yoldaş arar idim Eren Abimi karşıma Allah çıkarmıştı. Işığından faydalanmak bize de nasip olmuştu.
Yıllardır özlemini çektiğim, vuslata olan hasretimin artık dayanılmaz bir hâl aldığı bir zaman bir kavuşma için bir manevî yolculuk yapmak istiyordum. Eren abime rica ettim bana bu yolculukta eşlik etmesini istedim. Kırmadı kabul etti hatta çok memnun olacağını belirtti.
Gönül rahatlığı ve huzur içinde, o arzu ettiğim yolculuğa çıktık. Yolumuz Bolu Göynük’te bulunan Akşemsettin hazretlerine kadar uzandı. İçimde ukde olarak gizlediğim çok istediğim bu ziyarete sonunda kavuşuyordum. Nedenini ve niçinini sormayın oda bende kalsın.
Varacağımız yere ulaştık uzun ve güzel bir seyahat ten sonra yemyeşil çok sade bir yere gelmiştik artık türbe önünde duruyorduk. İçeriye girmek ve o makamı görmek beni büsbütün heyecanlandırmıştı. Yazarken bile o manevi hazzı hissediyordum. Bir köşeye geçtik ve oturduk bir yandan dua ediyor bir yandan etrafı seyrediyordum.
İçeride hiç kimse bizim varlığımızdan haberdar değildi. Derin bir sessizlik hâkimdi. Etkisinden uzun bir süre kurtulamadım. Bir süre sonra Eren abi işaret etti usulca çıkmamı söyledi.
Çıktım etrafı dolaşmaya başladım ne kadar huzur veren bir yerdi burası…
Geldim işte huzuruna Beyaz sultan;
Akşemsettin hazretleri, Hacı Bayram Veli’nin talebesi. Büyük bir zat bir bilim adamı, Fatih'in hocası bir Aksaçlı… Sırrın sahibi.
"Yetiş ya Fakih Ahmet, Himmet ya Akşemsettin hazretleri"
Eren abi çıkmıştı, bana derin derin baktı o haline bakarak ne oldu diye sormaya cesaret edemedim.
Bir süre konuşmadı, biraz yürüdük daha etrafta başka makamlar var dedi onları da ziyaret ettik kim olduklarını manevî âlemde görevleri neydi bana tek tek anlattı.
İlerde bir lokanta var dedi, gel orada karnımızı doyuralım dedi gittik, oturduk güzel nezih bir yerdi.
Aniden gök gürüldedi bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu, bu güzel Ağustos sıcağında çok iyi gelmişti bizlere. Yaklaşık 15 veya 20 dakika kadar sürdü yağmur, kesildiği zaman harika bir koku etrafı sardı her şey temizlenmiş gibiydi.
Artık ayrılık vakti gelmişti, dönüş için toparlandık Akşemsettin hz.lerinin türbesine son bir kere daha bakarak yola koyulduk.
Yolda bir ara bana bir soru sordu Eren abi;
-Eğer, elindeki tesbihi çıkarıp sana uzatırsa ne yaparsın dedi!
-Korkarım elim ayağım kesilir ne yapacağımı bilemem dedim. Hem kim verecek bu tesbihi nereden gelecek dedim!
Bunu neden ve niçin sorduğunu dönüş yolumuz üzerinde bulunan Taptuk emre dergâhına vardığımızda açıklamıştı.
Oradaki ziyarette Taptuk Emre’nin makamından çıkarken tam karşıda koca bozkırın içinde yalnız başına duran bir ağaç gözüme ilişmişti. Eren abime bunu göstererek ne kadar tuhaf değil mi dedim.
-Sende artık görmeye başladın! dedi bana
-Kim bilir belki birinin mezarıdır dedi.
Dakikalarca bir şey söylemeden öylece sustum dönüş yolculuğunun sonuna doğru;
-Alacağını aldın mı? Görmek istediğini gördün mü? diye sordu.
Ben bir şey göremediğimi sadece manevî bir ortam hissi içinde olduğumu söyledim. Bana dönerek ;
-Bakalım arkamızdan ne gelecek dedi!
Bütün bu sohbetlerin nereye vardığını zaman içinde yaşadım, gördüm, öğrendim.
Bu ne haldir anlaşılmaz,bilinmez.
Her an var oluş ve her an Yok oluş.
"Dünya bir andan ibarettir" der peygamber efendimiz.
Böyle kurulmuştur bu Evren.
-Sen, nesin? Şüphesiz sen, sen değilsin sen O’sun!
-Ben görünmem demedim! Beni göremezsin dedim…
EL MUZAFFER DAİMA!
Gökhan POLAT
Bu haber 2,507 defa okundu.
Tweet
Paylaş
Yorumlar
+ Yorum Ekle
kapat
Değerli okuyucumuz,
Yazdığınız yorumlar editör denetiminden sonra onaylanır ve sitede yayınlanır.
Yorum yazarken aşağıda maddeler halinde belirtilmiş hususları okumuş, anlamış, kabul etmiş sayılırsınız.
· Türkiye Cumhuriyeti kanunlarında açıkça suç olarak belirtilmiş konular için suçu ya da suçluyu övücü ifadeler kullanılamayağını,
· Kişi ya da kurumlar için eleştiri sınırları ötesinde küçük düşürücü ifadeler kullanılamayacağını,
· Kişi ya da kurumlara karşı tehdit, saldırı ya da tahkir içerikli ifadeler kullanılamayacağını,
· Kişi veya kurumların telif haklarına konu olan fikir ve/veya sanat eserlerine ait hiçbir içerik yayınlanamayacağını,
· Kişi veya kurumların ticari sırlarının ifşaı edilemeyeceğini,
· Genel ahlaka aykırı söz, ifade ya da yakıştırmaların yapılamayacağını,
· Yasal bir takip durumda, yorum tarih ve saati ile yorumu yazdığım cihaza ait IP numarasının adli makamlara iletileceğini,