Virüs hergün biraz daha içimize işliyor. Gittiğim semtlerde süngülerin düştüğünü, daha önce ‘maskeye inanmıyorum, bana bir şey olmaz, kuralları takmam’ diyerek meydan okuyanların, usulüne uygun biçimde maskeli olduğunu görüyorum. Bir iş için Merter’e doğru yola çıkıyorsam, hız bakımından en uygun vasıta elbette ki metro. İş saati değilse görece korunaklı bir yolculuk mümkün.
Aksaray, Fatih, Topkapı, Bayrampaşa, Sağmalcılar, Kocatepe, Otogar, Terazidere, Davutpaşa, Merter. Yıllarca bu tarafta çalışmışsam, hemen her durakta şehrin hafızasıyla birlikte akmam normal. Sağmalcılar cezaevinden kimler geldi kimler geçti. Sonra her zamanki zihinsel akış, insanlar neden cinayet işleyince mesela kadın ya da erkek eşini baltayla doğrayınca kader kurbanı olur da, fikirlerinden dolayı tutuklanınca siyasi suçlu denilir daha affedilmez bir cürmün failleri oldukları ima edilerek.
Şehrin hafızası yaşadığı sürece insanın etine kemiğine işliyor. Sağmalcılar cezaevi-değişen adıyla Bayrampaşa- 19 Aralık’ta gerçekleşen Hayata Dönüş Operasyonu katliamından sonra iflah olmadı. 2008’de çağdaş standartlara uymadığı, üzücü anılar barındırdığı gerekçesiyle törenle kapatıldı. Yerine normal bir yaşam alanı oluşturuldu. Şehrin belleği gönendirici ve kahredici türlü çeşit anılarla dolu.
Bir genç kız oturmuş kulaklıkla müzik dinliyor. Yanındaki yaşlı kadının seslenişini bu yüzden bir türlü duyamadı. İnmek istediği durağın gelip gelmediğini soruyor çekinerek, ama o dijital kuşaktan bir kız olarak kendi içinde, dış dünyaya kepenkleri indirmiş, kulağındaki sesten bile uzaklarda belki, biz onu müzik dinliyor sanırken. Kulağından sarkan kabloyla, yüzünü örten maskeyle, gözler tamamen kapalı, hacmini küçülterek oturmuş hali aslında birçoğumuzun aynası. Biz yetişkinler de bu noktaya doğru hızla eviriliyoruz.
Yan koltuklarda seksenli yaşlarda bir erkek gurubu. Metro düzlüğe çıkınca birinin cep telefonu çaldı. Kimse üstlenmiyor sesi. Anlaşıldı ki telefonun sahibi alete yüklenmiş olan sesi henüz tanımıyor. Oracıkta tanışmış insanlar, hiç duraksamadan ahbaplığı maskelerin ötesinden ilerletiyorlar. Oğulların kızların “sizi arayınca bulalım, bir sorun olunca bize ulaşın” diye alıp ceplerine yerleştirdikleri telefonları seviyorlar belli ki ama çaldığında hangi düğmeye basılınca arayana ulaşıldığı gibi muammalar da olmasa. Başkasını aramak azaba dönüşmese, adreslere ulaşıp da istenen kişinin üzerine getirmek dünyanın en zor işi olmasa, numarayı bulayım derken envai çeşit yazı açılmasa, istenen meret açılsa bile göz iyi seçebilse. Akıllı telefon üzerine koyulaşan sohbet. Sanmayın ki üzgün bir tonda, aksine dalga geçerek, ‘yaşamın parıltısının, hayatta olmanın, metroyla uçup gitmenin yanında ne ki bu nevzuhur saçmalıklar’ kıvamında.
Tekstil. Epeyce ilerlediğimiz bir alan. Merter’de sayısız mağaza. Öğle vakti işlerin hızlandığı yüzlerin gerildiği bir ortam. Kumaşlar, kabanlar yerlere serili, eskisi gibi yüzlerce yabancı kadın ağırlaşmış ürün dolu siyah poşetlerle dolaşmıyor. Perakende alış veriş için gelen yerli kadınlara personelden eski çalımlar yok artık. Toptancı mağazalarda ‘ayağımıza dolanma kadın, zaman kaybettirme’ imaları geçip gitmiş.
Adres arıyorum. Hani Mevlana Camii meşhurdu, kime sorsam bilirdi. Kimse bilmiyor. Cami merkezli bir hayat varmış ta bizim mi haberimiz yok. “Ben de yabancıyım”. En çok söylenen cümle. Bu alamet şehirde herkes geçici, herkes yabancı, o bu semte misafirliğe geldi, başkası buradan geçiyordu, arkadaş karşının taksisi, büfeci bile daha dün kondurdu iş yerini. Herkes varacak bir yer arıyor sanki ama elimizde ne adres ne de yol tarifi var. Esnaf memur öğrenci işçi emekçi bu yaralı şehirde geçicilik duygusuyla yaşadığından, kimsenin, üzerine basarak yıllarca çalışıp ekmek yediği caddenin bile ismini öğrenmeye niyeti yok. Aidiyet ve kök salma duygusu olmadan, şehre merhamet ve koruma duygusuyla sahip çıkmak ne mümkün. Almaya gelen sadece alacağına odaklanacaktır haliyle.
Kayboldum sonunda. Yokuşlar çıktım. Bir parka vardım. Kuşlar çocukların hizasında uçup şakalaşıyor. Çocuklarla kuşlar birbirlerinin ayağına basacak kadar yakınlar. İyileştirici bir park. Kira, ciro, müşteri, çek senet, geçim, salgın, gelecek kaygısı ve bütün dertler caddede kaldı. Umutla dolu başka dünyalardan haber veren çocuk - kuş havası. Sonra karşıma çıkan Şiir Mektebi İlköğretim Okulu. Şiir kelimesinin büyüsünden şehir yükselişe geçiyor birden. Bir okul ismiyle kanatlanıp uçulur mu, ne tuhaf. Merter mevsim güz de olsa çok ağaçlı, çok çiçekli, huzurlu her şeye rağmen. İç taraflarda evler aralıklı ve bahçeler bakımlı.
Biraz erken gelmişim. Çay bahçesi. Yan masada emekçi gençler. Çorba kaseleri ve birkaç saniyede biten bir koca sepet ekmek. Çekik gözlü adamlar kadınlar yaşama sevinci içinde. Burada Özbek, Tatar, Türkmen, Kazak, Kırgız, Uygur, bütün Türkistan halkını görmek mümkün. Suriyeliler üzerine çok konuştuk ve yazdık ama öteki göçmen ve mültecilerin acılarını, beklentilerini, hayallerini Türkiye’ye yerleşme sebeplerini yeterince bilmiyoruz. Ülkemizin sağlam bir çatı oluşturması için bu renkliliği avantaja dönüştürebilmeliyiz. Bu birlik ancak kalpleri adaletle yatıştıran toplumsal bir mutabakatla sürdürülebilir.
Dönüşte yine yolu şaşırdım. Bir caddeye vardım. Ahmet Kutsi Tecer Caddesi. Kadın giysileri cenneti. Yokuş aşağı inerken dükkanların önüne konulan tezgahların altını üstüne getiren maskeli kadınları hayranlıkla seyrettim. Eski yoğunluk yok tabii, Allah işlerine açıklık ve bereket versin esnafımızın. Fiili dua olarak bir iki elbise almayı ihmal etmedim yolum buralara düşmüşken.
YORUMLAR (6)
YORUM YAZ
UYARI: Hakaret, küfür, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. (!) işaretine tıklayarak yorumla ilgili şikayetinizi editöre bildirebilirsiniz.
6 Yorum
SON YAZILAR
Mozart ne işimize yarayacak
Ali Barskanmay
Kaf Dağı’nın ardı…
Bülent Tuncay
Klan yerine cemaat, aşiret yerine parti
İskender Öksüz
Baba Adı: Adem Ana Adı: Havva
Bekir Fuat
Medine’de üç gün üç gece fasıl
Yusuf Ziya Cömert
Alengirli ulaştırma projeleri
Uğur Emek
İktidarın model arayışları
Taha Akyol
Tuzak
Ahmet Taşgetiren
Caz’la hayatı ya yaşarsınız ya da yaşarsınız…
Mehmet Ocaktan
Az sorunlu bir Kıbrıs yazısı
Mensur Akgün
©Copyright 2019
Tüm Hakları Saklıdır
KARAR SON DAKİKA
İLETİŞİM
KÜNYE
KULLANIM ŞARTLARI
GIZLILIK BİLDİRİMİ
VERİ POLİTİKASI
HUKUK AYKIRILIK BİLDİRİMİ
KATEGORİLER
Güncel
Politika
Üçüncü Syfa
Türkiye
Çevre
Eğitim
Dünya
Orta Doğu
Amerika
Avrupa
Asya
Afrika
Ekonomi
Piyasa
Emlak
Otomotiv
Enerji
Sosyal Güvenlik
Şirketler
Spor
Futbol
Basketbol
Voleybol
Atletizm
Motor Sporları
Diğer
Hayat
Diziler
Magazin
Sağlık
Kültür Sanat
Eğlence
Teknoloji
Mobil
İnternet
Sosyal Medya
Yazılım
Bilim
Karar TV
Gündem
Dizi
Sinema
Komik
İlginç
Teknoloji
Spor
Foto Galeri
Hayat
Capsler
Spor
Teknoloji
Kültür ve Sanat
Gündem
Ekonomi
Görüşler
Yazarlar
SERVİSLER
Hava Durumu
Namaz Vakitleri
Puan Tablosu
Dolar Kaç TL
Şehir Haberleri
Ramazan İmsakiyesi
Google Play Uygulamamız
Apple Store Uygulamamız
Dünyadan en son haberler, Türkiye'den son dakika gelişmeleri, günün öne çıkan gündem haberleri, dünya ekonomi piyasalarından flaş haberler, en yeni spor haberleri ve magazin dünyasından son olaylar Karar.com’da