AKP hükümeti “kýrmýz çizgileri” 14 Nisan 2009 tarihli Genelkurmay Baþkaný açýklamalarýnda çizilmiþ olan ve Kürt ulusunun ulusal ve demokratik istemlerini hiçe sayan “Kürt Açýlýmý” . Cumhurbaþkaný ve Baþbakan’ýn, onlarýn açýkladýklarý zeminde kalarak Ýçiþleri Bakaný’nýn sözleriyle “Ýyi þeyler olacak” iyimserlik pompalanarak aslýnda Kürt Açýlýmýn özünde devletin resmi inkar ve imha politikasýnýn temelinde her hangi bir geriye gidiþ olmadýðýný gösteriyor. Bir birlerine karþý olmadýk sözler etmesine karþýn AKP, CHP, MHP vb. burjuva dün partileri ve medya ayný kulvarda duruyor; Kürtler bir ulus deðildir ve kolektif haklarý da olamaz.
Elbette Cumhurbaþkaný A. Gülün “Ýyi þeyler olacak” söylemine yol açan geliþmeleri, politikayla ilgilenen ve Türkiye’de yaþayan herkes, eksik ve çarpýtýlmýþ olarak içi boþ gerçeklerin teslim edilmesinden uzak biliyordur. Kürt sorununda devleti ve burjuva düzen partilerini inkardan, sorunun varlýðýný teslime getiren asýl etkenin, Kürtlerin faþist baský, inkar, asimilasyon ve kitlesel katliamlarý da içeren resmi devlet politikasýna karþý sürdürdükleri özgürlük direniþ olduðu inkar edilemez bir olgudur. Ýçeride ve dýþarýda, sorunun bir ulusun haklarý kaynaklý olduðunun daha net, daha çarpýcý olarak görülmesi ve ilgi konularý arasýndaki yerini almasýnýn en önemli etkeni Kürt halkýnýn bu feda yüklü direniþidir. Buna, uluslararasý, bölgesel ve diðer çeþitli olgu ve geliþmelerin etkisini eklemek gerekir. Bölgede egemenlik kavgasýnýn baþlýca emperyalist ve bölge gerici güçleri arasýndaki iliþkiler ve bunlarýn Türkiye ve bölge ülkeleri üzerindeki hesaplarý sorunu bir yandan daha da aðýrlaþtýrýrken, öte yandan TC devletine, inkar ve imha politikasýný eski türden sürdürmenin giderek olanaksýzlaþtýðýný görme olanaðý saðlamýþtýr.
“Kandil’i BBG evi gibi izliyoruz, terörü ininde yok edeceðiz” diye çalým satan bir eski genelkurmay baþkaný Büyükkanat emekliliðe ayrýldýðýnýn kýsa bir süre sonrasýnda “TSK’nýn tümü de Kandil’e gitse terör bitmez” þeklindeki sözler etmesine yol açan baþlýca neden Kürt ulusunun kaydettiði örgütlü ulusal bilinç geliþmesi ve buna baðlý olarak ulusal hak eþitliði talebi etrafýnda geliþen mücadelesinin ulaþtýðý kitlesel boyuttur.
Kürtler açýsýndan bu tartýþma pratik mücadele þeklinde ve somut istemler ifadesi olarak zaten uzun süredir yapýlmaktaydý. Türk kökenli ileri iþçi ve emekçiler, halka sorumluluk duygusuyla baðlý olan devrimciler, sosyalist, aydýnlar, bu tartýþmada ve Kürtlerin tam hak eþitliðinden yana tutum alarak yer aldýlar. Kürtlerin ulusal tam hak eþitliði; Kürt dili ve kültürünün serbestçe geliþtirilmesi önündeki tüm engellerin kaldýrýlmasý, Kürtçenin eðitim dili olarak kullanýlmasý, yasalarda ve Anayasa’da Kürt ulusal kimliðinin reddi yönündeki tüm ayrýmcý belirlemelerin geçersiz sayýlmasý vb. gibi talepler bunlarýn önemli bir kesimi tarafýndan savunula geldi. Kýsacasý devrimci ve sosyalistler Kürtlerin Türklerle ulusal tam hak eþitliði isteminin ýsrarlý savunucusu ve pratikçisi oldular.
Ancak, Kürt sorununun çözülmesi talebi ve buna baðlý tartýþmalar, devletin iþbaþýndaki ya da emekli olmuþ temsilcilerinin de katýlmalarýyla bugün daha ileriden sürmektedir. Devletin temel kurumlarýný temsil edenler, Ýþbirlikçi tekelci sermayenin tüm partilerinin yöneticileri, burjuva basýn-yayýn organlarý ve onlarýn etkili sözcüleri devlet tarafý olarak konuþmakta, kýrmýzý çizgiler ilan etmekte, sýnýrlar çekmekte. Kafatasçý faþist ve þovenistler MHP, CHP vb. dýþýndakiler bir yana , bir “çözüm”ün bugünkü durumdan çýkýþ için yararlý olacaðýný söylemektedirler. Kuþku yok ki onlarýn “açýlým” dedikleri kýrýntýlardan öteye bir anlam ifade etmeyen “Bireysel kültürel haklar”ýn kabulüdür.
Kuþku yok ki, böylede olsa, Kürt sorunun bu düzeyde yaygýnlýktaki tartýþma, inkarcý tezlerin berhava olmasýna ve geniþ halk kitlelerinin sorunu ve çözümüne iliþkin farklý görüþleri daha yakýndan daha net biçimde görmelerine de yol açmaktadýr. Türk emekçilerinin giderek daha geniþ kesimleri kimin “Akan kanýn durmasý”ndan yana; kimin “Kan üzerinden politika yapan istismarcý” olduðuna dair bir fikre ulaþmaktadýrlar. MHP ,CHP gibi partilerin “bölücülük” üzerine faþist milliyetçi ve ýrkçý propaganda ve kýþkýrtýcýlýðýna karþýn, inkarcýlýk güç kaybetmekte, eþit haklara sahip olarak ve gönüllü birlik temelinde yaþamýn asgari gerekliliklerinin ne olduðuna dair anlayýþýn geliþmesi için yapýlacak çalýþmanýn olanaklarý geniþlemektedir.
“Sorunu çözeceðiz” iddiasýndaki hükümetin, “açýlým dosyasý”n da nelerin olduðu henüz net olarak bilinmiyor. Ancak, T. Erdoðan’ýn söyledikleriyle birlikte Baþbakan Danýþmaný Ömer Çelik ile devlet ve hükümetin Kürt kökenli “itibarlý adamlarý”n dan biri olan A. Aksu’nun açýklamalarý, öngörülen “çözüm”ün sýnýr taþlarýný gösterir gibidir. “Atýlacak her adým Türkiye’nin bütünlüðünü oluþturan baðlarý daha da sýkýlaþtýrmak için” atýlacaktýr! Bu süreci “Bir þeyler koparmaya dönüþtürmek isteyenler hüsrana uðrayacaklar...”dýr. “...federasyon , coðrafi ya da etnik özerklik söz konusu olamaz.” Anayasa’da Kürtlere atýfta bulunulamaz ve “Milli eðitim sisteminde Kürtçe eðitim olmaz”!
Bunlar hükümetin önceliklerini, koþullarýný oluþturuyor. Cumhurbaþkaný da, Güroymak’ý eski adýyla (Norþin) anarak, Baþbakan Rize Güneysu ilçesinin Rumca adýnýn Potamya olduðunu söyleyerek gönülleri fethettikten sonra, Kürtleri “bir millet”in; “büyük millet” Türklerin parçasý gören anlayýþý tekrarlamaktan geri kalmýyorlar. “Çözüm”ü de “Türkiye’nin standartlarýnýn yükseltilmesi”nde gördüklerini açýklýyor.
Bu “açýlým”, Deniz Baykal’ýn inanmadýðý halde tekrarlamaya devam ettiði ve MHP’nin baðnaz bir faþist ýrkçý tutumla savuna geldiði ”Hepimiz Türk milletinin bir parçasýyýz” söyleminden pek de farklý deðil. Baykal ve CHP yönetimi, Devlet Bahçeli ve MHP, Kürtlerin karþýsýna, “Türk milletinin bir parçasý” olduklarýný kabul etme ve unutmama koþuluyla çýkýyor; bu koþula baðlý kalýndýðý sürece kültürel farklýlýklarýn “Türkiye’nin zenginliði” olarak görülebileceðini vaaz ediyorlar. Baykal’a göre, Kürtçe dil dersi, “Milleti bölme sürecinin ilk adýmý” olacaktýr! MHP ise, Türk-Kürt kardeþliðinden söz edilmesini dahi “Siyasal Kürtçülüðün amaçlarýna ulaþmasýna hizmet” saymakta, “demokratik açýlým”dan söz edilmesini “sapkýn” ve “sapýk düþünceler” olarak suçlamaktadýr.
Genel kurmay ve emir erleri koþullarý koyuyor; halkýn hiçe sayýldýðý bir sözde çözümü dayatýyor, “Tüm Türkiye vatandaþlarýnýn bireysel haklarýnda demokratik standart yükseltilmesi” formülünü ilgi çekici kýlarak, Kürtlerin politik-sosyal ve kültürel temel taleplerinin reddi politikasýný temel özellikleriyle sürdürmeye çalýþýyorlar.
Bu, bazý kýrýntýlarý içermekle birlikte burjuva hukuku ve kapitalizm koþullarýndaki bir çözüme dahi denk gelmeyecek bir “çözümsüzlük” olacaktýr. Böylesi bir “çözüm”de halkýn ve iradesinin yeri yoktur. Dahasý bu yaklaþýmla iþçi ve emekçi halklarýn ve Kürt halkýnýn irade ve istekleri ayaklar altýna alýnmak isteniyor. Oysa Kürt sorununun bu denli aðýr sonuçlarýyla gündemde olmaya devam etmesinin faþist inkarcý ve anti-demokratik politikanýn dayatýlmasýndaki ýsrar ve Kürt ve Türk emekçilerinin bu inkarcý politika nedeniyle çektikleri acý ve uðradýklarý büyük kayýplarýn göz ardý edilmesidir..
“Demokratik standartlarýn yükseltilmesi” söylemi, sorunun çözümünü ve ülkenin faþist politik sisteminin demokratikleþtirilmesini hedef almamaktadýr. Ýþin gerçeði þu ki alanda az çok sözü edilebilir bir iyileþme ancak iþçi ve emekçilerin mücadelesinin burjuvazi, hükümeti, düzen partileri ve kurumlarý üzerindeki baskýsýyla olanaklý olacaktýr. Bugünkü tartýþmayý saðlayanýn da aslýnda Kürt halkýnýn direniþi olduðu nasýl bir gerçek ise, Türkiye’nin demokratikleþmesi ve bunun en önemli unsurlarýndan biri olarak Kürtlerin temel taleplerinin karþýlanmasýný saðlayacak bir çözüm de ancak devrim ve sosyalizm mücadelesinin yükseltilmesiyle mümkün olacaktýr.