Sorgun Düşünce Kulübü, hiçbir partinin, ideolojik yapılanmanın veya cemaatin güdümünde ya da tesirinde olmayan, tamamen sivil ve bağımsız bir oluşumdur.
Menu
Başlangıç
Hakkımızda
SDK Dosyaları
Kasım 2021 – Çevre, Küresel Isınma ve Müsilaj
Ekim 2021 – 2021 ÖSYM Yerleştirme Sonuçları ve Üniversiteler
Eylül 2021 – Bir Dönem Yozgat’ta Medya
Ağustos 2021 – Köy ve Tatil
Temmuz 2021 – Sorgun Kökenli Değerlerimiz/Rauf Yücel
Haziran 2021 – 27 Mayıs Darbesi
Mayıs 2021 – İklim Değişikliği
Nisan 2021 – Alev Alatlı
Mart 2021 – Cihandar Arıkan
Şubat 2021-Ulusların Düşüşü
Ocak 2021 – Mustafa Çiftçi
2020 Dosyaları
Aralık 2020 – Yozgatlı Fenni
Kasım 2020 – Hızlı Tren
Ekim 2020 – Osman Sezgin
Eylül 2020 – Sorgun’un Delileri
Ağustos 2020 – Bayram (Nostalji)
Temmuz 2020 – Koronavirüs Salgını
Haziran 2020 – Hukuk, Şiir ve Türk Varlığı
Mayıs 2020 – Yozgatlı Hüznî
Nisan 2020 – 4. Nesil Savaş
Mart 2020 – Samet Doğan
Şubat 2020 – Aşık İsmail Özbek
Ocak 2020 – Niyazi Ersoy
2019 Dosyaları
Aralık 2019 – Hüseyin Akbaş
Kasım 2019 – Sorgun Hükumet Konağı Tarihçesi
Ekim 2019 – İbrahim Selman Coşgun ve Eserleri
Eylül 2019 – Sorgun’da Ticaret
Ağustos 2019 – Bir Noterin Anıları
Temmuz 2019 – Bayraktar Salavatları
Haziran 2019 – Hayvancılık
Mayıs 2019 – Tarım
Nisan 2019 – Yozgatlı İhsan Efendi
Mart 2019 – Sorgun Temettuat Defterleri
Şubat 2019 – Sorgun’da Elektrik
Ocak 2019 – Gelin
2018 Dosyaları
Aralık 2018 – Uranyum
Kasım 2018 – Sorgun Güzellemesi
Ekim 2018 – Bir Eğitimcinin Kırk Yılı
Eylül 2018 – Köy Envanter Etüdleri
Ağustos 2018 – Sorgun Kaplıcaları
Temmuz 2018 – Yozgat Şeker Fabrikası
Haziran 2018 – İsyandan Günümüze
Mayıs 2018 – Sorgun Azot Fabrikası
Nisan 2018 – İbrahim ARIKAN
Mart 2018 – Yozgat Yemekleri
Şubat 2018 – Teknoloji Bağımlılığı
Ocak 2018 – Sorgun İlçesi
2017 Dosyaları
Aralık 2017- Tarih Bilinci
Kasım 2017 – Kardeşlik
Ekim 2017 – Mektup
Eylül 2017 – Yozgat’ta Tarım ve Hayvancılık
Haziran 2017 – Bayram Durbilmez
Mayıs 2017 – Sorgun’dan Çıktım Yola / Anılar-3
Nisan 2017 – S. Burhanettin Kapusuzoğlu
Mart 2017 – Yozgat Vakıfları
Şubat 2017 – İsmail Büyükerol
Ocak 2017 – Sorgun Ağzı
2016 Dosyaları
Aralık 2016- İhsan Bulut
Kasım 2016-Çocuk
Ekim 2016- İş Ahlakı
Eylül 2016- Salih Paşa Camii
Ağustos 2016- Demokrasi
Temmuz 2016- Çevre
Haziran 2016 – İnternet
Mayıs 2016- Emperyalizm
Nisan 2016 – 100. Ay
Mart 2016 – Kuşak Çatışması
Şubat 2016- Yozgat İl Yıllıkları
Ocak 2016 – Trafik
2015 Dosyaları
Aralık 2015-Portreler-2
Kasım 2015- Portreler
Ekim 2015- Arif Baş
Eylül 2015- Rauf Yücel 2
Ağustos 2015 – SDK 5. Sorgun Toplantısı
Temmuz 2015- Sorgun Kur’an Kursu
Haziran 2015- Yeşilyurt İlkokulu
Mayıs 2015 – Sorgun Lisesi
Nisan 2015 – Sorgun İHL
Mart 2015 – Sorgun’da Gazetecilik
Şubat 2015 – Orhan Sakin
Ocak 2015 – İsraf
2014 Dosyaları
Aralık 2014 – Şehir Kültürü
Kasım 2014 – Barış
Ekim 2014 – İstanbul
Eylül 2014 – 4. Sorgun Toplantısı
Ağustos 2014 – Tatil
Temmuz 2014 – Eğitim
Haziran 2014 – Bahar
Mayıs 2014 – Eleştiri ve Özeleştiri
Nisan 2014 – Adalet ve Hukuk
Mart 2014 – Bilgi ve Bilgi Toplumu
Şubat 2014 – Üretmek & Tüketmek
Ocak 2014 – Düşünmek
2013 Dosyaları
Aralık 2013 – Rauf Yücel
Kasım 2013 – Sorgunlu Akademisyenler & Bilim Adamları 2
Ekim 2013 – Yusuf Ziya Bahadınlı
Eylül 2013 – Sorgunlu Akademisyenler & Bilim Adamları 1
Ağustos 2013 – Bayram
Temmuz 2013 – Türkülerimiz
Haziran 2013 – Siyami Yozgat
Mayıs 2013 – Sorgun Kültürü
Nisan 2013 – Nüfus & Göç
Mart 2013 – Durali Doğan
Şubat 2013 – 5. Yılında SDK
2012 Dosyaları
Haziran 2012 – Abbas Sayar
Ocak 2012 – Sorgun
Yazarlar
Abdullah Alpaydın
Abidin Polat
Adnan Korkmaz
Ali Kaplan
Ali Nadir
Aydın Baran
Fatih Şahbaz
Hatip Sorgun
Necip Çetiner
Nuri Kaplan
Nuri Kaya
Recep Dağdemir
Ruhi Gedik
Salih Açan
Şaban Çetin
Şahin Bozok
Yasin Ağan
Yayınlar
Kitap İncelemeleri
Konuk Yazarlar
Prof. Dr. Hamdi Temel
Prof. Dr. Rauf Yücel
Prof. Dr. İhsan Bulut
Prof. Dr. Haluk Selvi
Doç. Dr. Bayram Durbilmez
Orhan Sakin
Durali Doğan
Serbest Kürsü
Toplantılar
İletişim
Sorgunlu Bilim Adamları
Prof. Ünvanlı Akademisyenler
Doç. Ünvanlı Akademisyenler
Sorgun Bibliyografyası
Sorgun Kronolojisi
Sorgun Şehir Rehberi
Duyurular
Haberler
Search for:
×
Posted in Fatih Şahbaz, Şubat 2014 - Üretmek & Tüketmek
Üretimden Tüketime Giden Yolda Toplum Ya da Biz
Yönetici 31 Ocak 2014 Leave a Comment on Üretimden Tüketime Giden Yolda Toplum Ya da Biz
Üretimin temelinde ihtiyaçlar yatar. Yani üretimde ihtiyaçlar belirleyicidir. İktisadi anlamda ihtiyaç, en basit anlamıyla karşılanmadığında insana acı elem veren, karşılandığında ise yerini hazza bırakan kavramdır.
Üretim ise ihtiyaçları karşılamak üzere üretilen mal ve hizmetlerin bütünüdür. Üretimde esas amaç ihtiyaç sahiplerine fayda sağlamak, yani fayda üretmektir. Peki ya fayda nedir? Fayda, ise insan ihtiyaçlarını karşılayan her şeydir.
İktisadi anlamda asıl üretim yatırım malzemelerinin üretimidir. Yani üretim araçlarının “imalatı” üretim, bunun dışında yapılan diğer tüm üretimler tüketimdir. Bu tanımın temelinde yatan dayanak yatırım malzemeleri imalatıyla “tüketilmeden üretim” yapılmasıdır. Yani “tükettirir ama tükenmez” fikridir.
Tabi ki yaşadığımız dünyada ihtiyaçlar sınırsız kaynaklar ise sınırlıdır. Sonsuz, tükenmeyen kaynak söz konusu değildir. Mutlak tüketimin sonucu da kıtlıktır. Tarihte aşırı kullanımın sonucu olarak kıtlıkların yaşandığı görülmüştür. İşte bu nedenle tüketilen şeylerin hepsi birer üretim olduğu halde, tüketim üretimden fazla olduğu ve kaynakları aşırı kullandığımız için bu çağa üretim çağı denmiyor.
Firmalar her hangi bir üretimin kararını verirken maliyet hesaplayarak, kar amacıyla üretim yaparlar. Kar elde edilmeyen her hangi bir üretim söz konusu değildir. Yani bir kasap müşterinin proteinsiz kalacağını düşünerek hayvan pazarına gitmez, hayvanının derisini yüzüp etini parçalamaz, etleri satışa hazır hale getirmez, gece geç vakitlere kadar dükkânını açık tutmaz, herkes Pazar günü ailesiyle pikniğe giderken aman bu ailelerin protein ihtiyacı var diyip Pazar günü dükkânla meşgul olmaz. Üretimdeki asıl amaç örnekten de anlaşıldığı gibi kardır.
Geçimi sağlamak amacıyla herkesin bir işi yaptığı aşikârdır. Makro düzeyde üretimi gerçekleştiren firmalar, mikro düzeyde üretimi sağlayanlar ise firmadır. Firmaların üretimdeki en büyük kamçısı ise kardır.
Her üretim, tüketim amaçlı gerçekleştirilir. Hatta say (mahreçler) yasasında her arz kendi talebini oluşturur fikri geçerlidir. Yani “sen yeter ki üret” o bir şekilde tüketilir yasasıdır.
Üretilen her şeyi kullanan bizler, yani toplum, genel manasıyla tüketicidir. Yani bir malın kullanımından fayda sağlayan herkes tüketicidir.
Üretim faktörleri emek, sermaye, doğa (kaynaklar) ve müteşebbistir. Dünyada üretim faktörlerinin dağılımı her yerde faklıdır. Kimi yerlerde emek çoktur, kimi yerlerde sermaye, kiminin sermayesi vardır müteşebbis ruhu yoktur, kiminin müteşebbis ruhu vardır sermayesi yoktur. Ama bütün bunları bir yerlerde toplayan bu faktörleri riske ederek üretim yapan birileri her zaman vardır.
Üretim aslında bir tüketimdir. Doğal kaynakların tüketimidir. Aslında üretim bir döngüdür. Üret, tüket, üret, tüket şeklinde giden bir döngü…
19. yüzyılın başlarına kadar dünyada klasik yaşama biçimi söz konusuydu. Geçimlik ekonomi. Günlük bir iki yumurta veren tavuk, süt alınabilen bir inek, tahıl ihtiyaçlarını karşılayan bir tarla, bu ekonomide geçim için yeterliydi. Kıt sermaye kaynakları ve yetersiz teknoloji nedeniyle üretim bu yüzyıla kadar hep sorundu.
Ne olduysa 19. Yüzyılda oldu. Kimi buharı buldu. Kimi sanayiyi. Kimi motoru buldu kimi elektriği. Adına da sanayi devrimi dediler. Kaynaklar artık istenildiği gibi tüketilebilirdi. Yaşam biçimlerini kökten değiştirmek lazımdı… Artık üretim sorun olmaktan çıkmıştı. Bütün bu keşif ve ilerlemelerin kaynağı Avrupa idi. Anadolu coğrafyasında yaşayan insanlar zaten geri kalmıştı. Bu kesim bunların üreteceği mal ve hizmetlerin temel müşterisiydi. Zaten Anadolu ya da doğu toplumları da hazırı tüketmeyi seven, geri kalmışlığını kabul eden iyi müşterilerdi. 19. Yüzyıl Doğu ve Anadolu toplumları için “Sen çalış, ya da üret, ben yerim” fikrinin yerleştiği, bunun kabul edildiği bir dönemdi.
Yıllarca birbiriyle savaşan düşman iki toplumu (Batı ve Doğu) aynı noktada birleştiren iki temel kavram vardı artık. Birisi üretici (Batı ülkeleri), diğeri tüketici (Doğu ve ülkeleri) idi…
Hayatı ucuzlatan yeni buluşları ve teknolojiyi almak yerine, ucuz malları alıp tüketmeyi tercih etmişti Doğu ülkeleri. Hiç kimse yaşamı kolaylaştıran ürünleri almada ve kullanmada kendini sorgulama ihtiyacı da hissetmiyordu. Hiç kimsenin de üretim tüketim midir, tüketim üretim mi sorusu umurunda değildi. Nasıl olsa birileri kendi kaynağını sömürse dahi ona kullanımı kolay ürünler sunuyordu.
Bu bağlamda henüz 20. Yüzyılda bile üretim diye bahsedilen şeyden tüketim diye bahsedilmez. Çünkü üretime tüketim dediğiniz anda bu kaynak kullanımını, bu çevre sorumluluğunu, bu düşünmeyi gerektirecektir. Üretenlerin ise adı geçen kavramlarla çok işi yoktur maalesef…
20. yüzyıl kapitalist düzenin tüm dünyada dinamitlerini fitillediği bir yıl olmuştur. Artık iki yumurta veren tavuk, bir kilo süt veren inek, tarla, doğu toplumları için hiçbir şey ifade etmiyordu. Onlar olmasa da geçim kolay olacak diye aldatılıyordu toplum. Ve bu da başarıldı. Çökeleğin yerini peynir, sütün yerini çay, balın yerini çikolata almıştı.
Reklamlarla zihinlere tüketim nakşediliyordu. Görsellik ve aşırı tüketim ön plana çıktı. Daha abartılı, daha şaşaalı sofralar; siyah zeytin, yeşil zeytin, Antep peyniri, krem peyniri, Posof çeçil peynir, küflü peynir, Ardahan deri peyniri, Kars kaşarı, Trakya kaşarı, Tunceli tulum peyniri, Mihaliç (kelle) peyniri, keçi peyniri, Ezine peyniri, dil peyniri, Maraş peyniri, Çerkez peyniri, hellim, Abaza peyniri, civil (tel) peyniri, çanak peyniri, külek peyniri, testi peyniri, örgü peyniri, çayır peyniri, torba peyniri, gravyer peyniri, küp peyniri, rokfor peyniri, yörük peyniri, tuluk peyniri, göçmen peyniri olmalıydı masalarda… Bütün bu peynirlerin az yağlı, yarım yağlı, tam yağlı, tuzlu, az tuzlu, diyet, yumuşak sert olan çeşitleri de tercihe değerdi.
Sanki her peynirin ana maddesi süt değil gibi yutmadık mı, yutturulmadı mı bize? Özü protein değil mi peynirlerin? Yok tüketeceksin, tadına bakmalısın denmedi mi? Nefsimiz kullanılmadı mı?
Bir masaya fındık ezmesi, çikolata, bal, pekmez, reçeli hepsini tatlı olarak bizler koymadık mı? Hepsinde şeker olsa da tatları farklı demedik mi? Sınırlı olan mideye sınırsız pizzalar tavsiye edilmedi mi, açık büfe kahvaltılar sınırlı midemize teklif edilmedi mi? Yemedik mi? Yedik!
Çarşı ekmeği (somun)’u yufka ekmeğin arasına koyan bir toplumdan, yüz çeşit ekmek sunulan bir topluma dönüştürülmedik mi?
Doğum günü, sevgililer günü, anneler günü, babalar günü, doktorlar günü, evlilik yıl dönümü, meslekler günü, yılbaşı günü, nişan günü ve adını sayamadığım günler, alışveriş çılgınlığı yaşatmak adına bizlere sunulmadı mı? Bu günlerin hepsini kanıksamadık mı?
Potansiyel tüketiciler kredi kartı sağlanarak efektif tüketicilere dönüştürülerek bu günlerin baş müşterisi yapılmadı mı? Taksitler hayatı bize taksit taksit yaşatmadı mı? Evleneceği kıza 12 taksitle yüzük alıp, taksit bitmeden anlaşamayıp ayrılan ancak hala ayrıldığı kıza taksitle aldığı yüzüğün taksitlerini ödeyen gençler olmadı mı? Oldu sarraflar buna şahittir!
Bütün bunların bir sonucu olarak maneviyatımız tükenmedi mi? Aşırı doymazlık, kanaatsizlik oluşmadı mı? Tüketmeye rağmen mutlu değilim, evin her köşesinde televizyon var ama ruhum sıkılıyor kavramlarına aşina olmadık mı?
Toplumun değer yargıları ihtiyacı olmasa da tüketene en iyi, ihtiyacı yoksa tüketmeyene cimri deme noktasına gelmedi mi?
Dizilerde lüks yaşam hikâyeleri genç kızların evden kaçmasına, evlilerin daha iyi bir yaşam beklentisiyle çoluğuna çoğuna rağmen eşlerinden ayrılmalarına neden olmadı mı? Oldu evet, mahkeme salonları buna şahittir!
İhtiyaçlar şekillendirilmedi mi? İhtiyacımız olmasa da bir sürü elbise, ayakkabı, çanta, elektronik eşya almadık mı? Aldık, vicdanımız buna şahittir. Kadınlarımız bunda sürükleyici olmadı mı?
Artık karnın doyması, evin ısınması, elbisenin olması gerçek ihtiyaç olmaktan çıkmadı mı? Öyle ya bunlar o kadar basit şey ki artık. İhtiyaçlarımız yüzlerce ayakkabı, yüzlerce yiyecek, doyasıya eğlenmek, eskimeyen mobilyaları değiştirmek, lüks arabaya binmek olmadı mı? Oldu, maalesef AVM’ler buna şahittir!
Kazanıyorsan harcayacaksın, kazanıp harcamazsan kafayı yersin bahanesiyle kazanmadan harcamak bize dikte ettirilmedi mi? Ettirildi, reklamlar ve kredi kartları buna şahittir!
Zaten teknoloji ya da batı her şeyi üretiyor. Sen yeter ki tüket toplumuna dönüştük. Tasarruf kavramını unuttuk. Ya da bir şekilde bize unutturuldu diyelim.
Nihayetinde vahşi kapitalizmin “üretim” adını verdiği kavram kitlesel bir tüketim vahşeti haline dönüştü.
Maneviyat tükendi, kaynaklar tükendi, ruhumuz tükendi. Ama isteklerimiz tükenmedi. Nasılsa her zaman canlı tutuldu isteklerimiz. Tükete tükete tükenemedik. Bi türlü bitiremedik ne kaynaklarımızı ne isteklerimizi…
Sonuçta;
Tüketilen bir kurşun kalem için bir fidan dikilmediği sürece, ne gerçekten üretmiş ne de gerçekten tüketmiş sayılacağız. Toplum olarak tüketim bilincimiz gelişmediği sürece de bize sürekli kalem tükettirirler… Fidan ektirmezler. Ruhumuz tüketime esir olduğu sürece de bu değişimi gerçekleştirmeyiz.
Hepimize iyi tüketimler. Ya da iyi tükenimler… Şaka şaka üretmeden tüketimler…
Fatih ŞAHBAZ
SORGUN DÜŞÜNCE KULÜBÜ
Tagged featured
Author: Yönetici
Yazı dolaşımı
Üretimi Teşvik Et, Tüketimden Vazgeçir! →
← Zincirin Son Halkası: Ürün
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
CAPTCHA (Şahıs Denetim) Kodu *
Δ
Üye Girişi
Kullanıcı Adı
Şifre
Beni Hatırla
Kaydol
Şifremi Unuttum
Aralık 2021
P
S
Ç
P
C
C
P
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
« Kas
Sorgun Düşünce Kulübü, hiçbir partinin, ideolojik yapılanmanın veya cemaatin güdümünde ya da tesirinde olmayan, tamamen sivil ve bağımsız bir oluşumdur.