Normalde asteroitleri ve kuyruklu yıldızları birbirinden ayırmak kolaydır. Asteroitler, gezegenlere girip dinozorları öldürebilen sağlam kaya ve metal yığınlarıdır. Onları tipik olarak iç Güneş Sisteminde, özellikle de Mars ve Jüpiter arasındaki asteroit kuşağında bulabilirsiniz.
Kuyruklu yıldızlar ise Güneş Sisteminin eteklerinde oluşan buzlu cisimlerdir. Güneşe doğru ender kaçışlarında donmuş vücutları, muhteşem kuyruklar oluşturmak için güneş radyasyonuyla reaksiyona girer.
Ancak Elst-Pizarro olarak bilinen bir nesne, bu kadar düzgün bir şekilde güvercin deliklerine sahip olmayı reddediyor.
İlk kez 1979'da keşfedildiğinde, asteroit kuşağındaki yörüngesi, asteroit olarak sınıflandırılmasına yol açtı. Yine de 1996'da daha yakından incelendiğinde, kuyruklu yıldız gibi bir kuyruğu olduğunu gösterdi.
Gökbilimciler ilk önce kuyruğun Güneş'in ısısının verdiği bir şeyden ziyade bir çarpışmanın enkazı olduğunu düşündüler.
Ancak kuyruğun parlaklığı ve yapısı zamanla değişti, tek seferlik bir olaydan ziyade devam eden bir sürece işaret etti. Nesnenin hızlı dönüşü - sadece 3,5 saatte bir tam dönüşü tamamlıyor - bu bir kuyruklu yıldız dedirtti.
Bununla birlikte, bir olasılık, çarpışmanın vücut üzerinde yavaş yavaş uzayda kaybolan bir miktar yeraltı buzunu açığa çıkarmasıdır. Bu durumda Elst-Pizarro , açığa çıkan tüm buzunu döküp tekrar standart bir asteroit haline gelene kadar kuyruklu yıldız kılığına giren bir asteroit olacaktır.
Tartışmalar hala gökbilimciler arasında devam ediyor. Uzay bilimcileri, bunları kesin olarak çözmek için 2028'de daha yakından bakmak için Castalia uzay aracını fırlatmayı ummuşlardı. Ancak, görev, Avrupa Uzay Ajansı'nın 2016 tur finansmanında yeşil ışığı yakalayamadı. Yani anlaşmazlıklar en azından şimdilik devam ediyor.