Susam Sokağı’nın çok başarılı olmasından sonra yapımcı Jim Henson’ın bir kukla show yaratmak istemesi sonucunda ortaya çıkan ‘The Muppets Show’ 1976 – 81 yılları arasında 120 bölüm çekildi ve bir dönemin eğlencesi haline geldi. Kuklaların macerası TV ile sınırlı kalmayıp beyazperdeye de bulaştı ve tam 7 filmlik bir seriye dönüştü. İzlediğimiz, Muppets kuklaların sinemada yedinci macerası. Bizde gösterilmeyen altı filmde daha rol alarak nihayet yedinci filmle bizde de vizyona girmeyi, dolayısıyla dikkat çekmeyi başardılar. Meraklısına not: Şov bizde ilk ekran macerasını, 1979’da TRT’nin ünlü Pazar eğlencesi içinde, ‘Üşütükler’, ‘Curcuna 79’ gibi değişik ve tuhaf adlarla, sunumlarla kesilerek ve desteklenerek bir dizi şeklinde yaşamıştı.
Öykü Gary ve Walter’ın farklı olduğunu anlatarak başlıyor. Tıpkı çocukluğumuzda yaptığımız gibi kapılarda boy ölçme durumuyla başlayan ayrışma Gary’nin uzaması, Walter’ın ise aynı kalmasıyla bir tuhaflık olduğunu Walter’a anlatma derdinde. Televizyonda Kermit’i gören Walter bir kukla olduğunu anlayarak kuklalar dünyasına giriş yapmak istiyor ama ortada öyle bir dünya yok, herkes çoktan dağılmış durumda. Walter’ın da araya girmesiyle filmin bir ‘toplanıyoruz’ durumuna geçmesi, Gary ve sevgilisi Mary arasındaki ‘manevi kardeş’ten dolayı oluşan gerginlik filmin katmanları arasına çok iyi bir biçimde yerleşiyor. Ama asıl mesele programın yapıldığı eski stüdyoyu yıkılmaktan kurtarmak ve eski değerlere hiç saygısı olmayan açgözlü alıcıya haddini bildirmek!
Walter’ın kukla duygusallığını fazlaca kuşanan abisi Gary’i Bir Muppets hayranı olan Jason Segell’in oynaması tesadüf değil elbette. Amy Adams’ın canlandırdığı sevgili biraz fazla kukla dünyasından uzak ve duyarsız olsa da filmin içindeki absürd durumlara fazlaca yakışıyor. Örneğin habire beklenti içerisinde olduğu şarkılar söylüyor, hatta bu danslara Gary ile birlikte sokaktaki insanlar da katılıyor ama sonrasında figürasyon neyse ki bitti tarzında ‘zoraki dans sahnelerine’ gönderme yapıyorlar. Sonra gittikleri yerleri harita üzerinde arşınlıyorlar, hatta Cannes sahillerine denizden çıkan bir arabayla ulaşıyorlar ki gerçekten de yaratıcılık konusunda sevimli hamleler bunlar. Tabii bu arada Cannes sahiline çıkmaları artık bir modacı olan Miss Piggy’e ulaşmak için… Bütün bunlar çocukluğumuzda kalmış, bizim merakla ve heyecanla beklesek de, yeni neslin göstereceği ‘soğuk’ tavırları kırmak için yapılan popülist atılımlar aslında. Ama tüm bu dikkat çekme hamleler bizim hoşumuza gidiyorsa, onların da bizlerin çocukluk kahramanlarından bir kısmıyla tanışmak hoşlarına gitmeli diye umut ediyor insan.
Eski grubu toplamak için bayağı zaman harcayan film, sonlara doğru duygusal olarak daha yoğun bir bombardıman yapıyor. Ekip toplandıysa artık tek bir amaç olmalıdır, o da şovu devam ettirmek! Günümüzün şiddetli eğlence anlayışının çok aşağısında kaldığı için önce rağbet görmeyen topluluk, sonrasında bu gereksiz şovlardan birinin yerini kapıyor ve eski stüdyolarını kazanmak var güçleriyle çabalıyor. Araya Walter’ın genç ve deneyimsiz olma güvensizlikleri giriyor, Mary kuklalar dünyasını bir süreliğine terk ediyor, Gary aşkıyla kukla dünyasının yeniden var olma çabaları arasında kalıyor ama finalde film herkese mutlu olma şansı tanıyor!
James Bobin ilk yönetmenlik denemesinde aslında iyi bir işe imza atıyor, ama filmi kotarmak için birçok ayrıntıyı da gözden çıkarmış gibi. Müzikler bizi zaman zaman bir Susam Sokağı algısına soksa da Mahna Mahna, Rainbow Connection ve It’s Time To Play The Music gibi klasiklerle çocukluğumuza dönmek mümkün oluyor.
Tam da filmdeki Walter gibi bir türlü büyümediğimiz, hatta büyümek için çok erken zamanlardayız. Ben çocukluğumuzdan bugünlere ulaşan ve tekrar kendisini var etmek için çaba harcayan ve en önemlisi de duygusal bağını seyirciye atan bu filmden kendi adıma keyif aldım. Birçok kişinin de o duygusallığı kuşandığına eminim!
Paylaş
Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Yazar hakkında: Banu Bozdemir
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü mezunu... Sinema yazarlığına Klaket dergisiyle adım attı, Milliyet Sanat muhabirliği yaptı. Skytürk TV’de sinema, sanat ve "Sevgilim İstanbul" programlarında yapımcı, sunucu ve yönetmenlik yaptı. TRT için Bakış isimli bir kısa film çekti. Yayınlanmış yirminin üzerinde çocuk kitabı var. Halen cinedergi.com’un editörü, beyazperde.com ve Öteki Sinema yazarı.
@BanuBozdemir
İlgili Yazılar
The Dark Crystal: Age of Resistance’tan İlk Görseller
18 Aralık 2018
Jean Paul Sartre’ın Çark’ına Günümüz Siyaseti Açısından Bir Bakış
9 Ekim 2017
Thunderbirds: Gerry Anderson’ın Kukla Dizileri
11 Ağustos 2016
Sinema Tarihinin En Korkunç Oyuncakları
23 Ekim 2015
Sinema Tarihinin En Korkunç 10 Oyuncak Bebeği
23 Mart 2015
Top 10: Katil Oyuncak Bebek Filmleri
4 Kasım 2014
2 Yorumlar
Fevzi
19 Mart 2012 at 10:34
Eski bir Muhpet show hayranı olarak filmden hiç tat almadım. Ne espirileri (ki hiç espirili sahne yoktu bence), ne de oyuncuların performansları iyiydi. Sıradan, muhpet show a giriş filmi gibi. Daha çok 13-14 yaş çocuk populiritesi kazanmak için yapılmış bu film, bence gişe kaygısı yüzünden düşük bütçe ile çekilmiş filmlere benziyor. Ben beğenmedim.
mustafa
19 Mart 2012 at 15:10
Ben, cafcaflı olmayan bu filmdeki “masumiyete” bayıldım. Film o kadar güzel bir mesajı şamar gibi vuruyor ki günümüz insanlarının yüzüne,küçücük bir sahne:TV istasyonlarını ikna etmek için dolaşıp,en son geldikleri TV istasyonundaki “neden reddedildikleri” sahne.Günümüz çocuk programlarına ve bu programların çocuklarımıza nasıl “hatalı karakter” yüklediğine harika bir gönderme! Filme yüksek bir beklentiyle gitmedim,bir iki sahne haricinde kahkahayla da gülmedim.Ancak verdiği mesajı çok beğendim.Filmdeki en anlamlı şarkı “men or muppeth” şarkısı da “en iyi müzik” oscarını aldığına göre,bu filme başarısız demek ayıp olur.Vizyondaki pek çok abuk ve küfürlü filmi izlemektense bu filmi tercih ederim.
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Δ
Mayın Tarlası	
Akademim O Kadar Politik Doğrucuydu ki
26 Kasım 2021
Festival Sinemasının Kutsalları!
1 Kasım 2021
Sinema Salonlarının Sonu mu Geliyor?
30 Ekim 2021
Kapitalizmin Yeni Silahı: Prekaryaya Dönüştürülen Göçmen Emeği
15 Ekim 2021
Osman Cavcı ile Yeşilçam Hatırası	
Yeşilçamcıların Takıldığı Mekanlar
28 Nisan 2021
Terso Yönetmenler
7 Şubat 2021
Üç Süpermen Olimpiyatlarda (1984)
13 Aralık 2020
12 Eylül, Yeşilçam ve Seks Filmleri
12 Eylül 2020
Dosya
KÜLT FİLMLER ZAMANI (ERTAN TUNÇ)	
Kült Filmler Zamanı: Tetsuo – The Iron Man (1989)
21 Haziran 2020
Kült Filmler Zamanı: The Hourglass Sanatorium (1973)
12 Temmuz 2019
Ikarie XB 1 / Icarus XB 1 (1963)
27 Kasım 2018
Kült Filmler Zamanı: Phase IV (1974)
10 Eylül 2018
Soundtrack	
Akıllardan Çıkmayan En İyi 10 Yerli Film Müziği
12 Temmuz 2016
District 9 Soundtrack
30 Ekim 2015
Mission: Impossible Soundtrack’leri
14 Ağustos 2015
Unutulmaz Soundtrack: Battlestar Galactica Season 4
14 Temmuz 2015
B-olitika	
Houston, We Have a Problem! (2016)
17 Eylül 2017
Bir Ekonomik Krizin Anatomisi
9 Eylül 2016
Chuck Norris vs. Communism (2015)
8 Nisan 2016
Durak / The Fool (2014)
17 Mart 2016
Öteki Sinema, vizyondan bağımsız sinema içeriği oluşturan ve bunu toplum faydası için yayan bir sinema yazarları topluluğudur. Ana akım sinemanın dışında kalan türlere özel ilgi gösterir ve sansürsüz yayıncılığı benimser.
MURAT TOLGA ŞEN / MURAT KIZILCA / MASİS ÜŞENMEZ / ERTAN TUNÇ / BANU BOZDEMİR / ÖZGÜR ILGIN / OSMAN CAVCI / MURAT KİRİSCİ / SALİM OLCAY / CAN YALÇINKAYA / FATİH DANACI