Baharın yazımıza gelmekten imtina etmiş olmasının sebebini, son iki yılda tüm dünyanın yaşamış olduğu salgına bağlamak, gerçekçilik payını bizlere veriyor değil mi? Özellikle kendi ülkemiz genelinde salgının önlenemez artışı sebebi ile getirilen tedbirler, önümüzdeki süreci de daha zor geçireceğimizi bir nevi işaret ediyor.
İlk başlarda umutlarımızı yitirmemeye dair yazılar kaleme almış olsam bile şu mübarek günlerde içimi kaplayan umutsuzluğu aşmak gayretini, biraz da kıymetli okurlarımla dertleşmek suretiyle aşabileceğimizi düşünüyorum. Toplumda yaşayan bireylerin üzerlerine düşen görevleri yapmaktan kaçınmasının belirgin sebepleri olduğu da ortadadır. Elbette uzman sosyolog ve hekimler bu konu ile ilgili kapsamlı tespitler yaparak gerekli önlemleri almak için gece gündüz çalışıyorlar. Lakin sokağı gerçek anlamda analiz etmek, kişilerin iç dünyalarındaki yılgınlığı tam anlamıyla görmeye yetmeyebilir.
Sanatçılar yönünden bu hususu incelediğimizde, iki zıt kutupta uçlara doğru seğrilen bir ivme hareketini görüyorum. Birincisi evlere kapanma sebebiyle ekonomik manada çok fazla zorlukları bulunmayan yazarlar, müzisyenler daha fazla eser üretmek suretiyle bu yenidünya düzenine geçiş sürecini, az hasarla atlatma yolunda ilerliyorlar. Diğeri ise ekmeğini sahnede ve geniş kitleler önünde performansını göstermek suretiyle kazanan sanatçıların, başka kazanç yollarını arama zorunluluğuna geçmesi. Burada geçici çözümlerin belki de birkaç ayın ötesinde yanıt vermeyeceğini bilmek, bir yazar olarak beni de oldukça üzüyor.
Bırakın kendi ülkemizi tüm dünyanın hatta gelişmiş ülkelerin bile çok hazırlıksız yakalandığı bu salgın sürecinde, yukarıda ifade ettiğim yıpratıcı hasarların ortaya çıkması kaçınılmaz görünüyor. Dolayısı ile sadece sanatçıları örnek vererek bir noktasını göstermeye çalıştığım sorunların detayına indiğimizde, farklı meslek gruplarında da daha vahim durumların yaşandığını görebiliriz.
Uzman hekimler ile yapmış olduğum sohbetlerden yaşadığımız sürecin en az iki hatta üç yıl devam edeceğini duyduğumu özellikle vurgulamak istiyorum. Bizi uzun ve zorlu bir maratonun beklediğini özümseyip, hasarlarımızın artmaya devam etmesi ile beraber kayıplarımızın da artacağını gerçekten bilmeliyiz. Burada ifade etmek istediğim husus; pandemiye karşı tıbbi tedbirlere olan dikkatimizi yoğunlaştırmaktan ziyade, birbirimize destek olmaktır. Sadece ekonomik manada ihtiyaç sahiplerinin yanında olmak değil, aynı zamanda uzun zamandır sesini duymadığımız yakınlarımızı da arayıp sorarak onların yanında olduğumuzu bilmelerini hissettirmektir.
Psikolojik manada toplumun büyük çoğunluğunun sosyal çöküş içerisine girdiğini, hepimizin kullandığı sosyal medya ve iletişim araçlarındaki paylaşımlardan görüyoruz. İçimize fazlası ile kapandık. Her ne kadar uzmanlar bu dönem kitap okuma oranında ciddi yükselişler tespit etse de paylaşılmayan birikimlerin bizi kişisel gelişimlerin ötesine götürmeyeceğini unutmamalıyız.
Tozpembe hayaller kurma niyetiyle olumlu satırlar yazarak, kıymetli okurlarımın yaşadıklarını görmezden geldiğim düşünülmesin isterim. Sadece çözüm aramaktan vazgeçmeme adına farkındalık yaratmak arzusundayım. Güzel günler için birbirimize destek olmaktan başka yolumuzun da olmadığını bilmenizi isterim dostlarım.
Hüsnü Zafer KÖMÜRCÜ
15.04.21/BURSA
Facebook Twitter Whatsapp
Etiketler anıdayanışmadostlukdünyaeser üretmekGünlükiletişiminsaninsan ilişkileriinsan psikolojisikişisel gelişimkitap okumamedyapandemişairsalgınsosyalleşmetoplumülkemizzorluklar	