Eskiden insanlar arkadaşını, dostunu, akrabasını özleyince bir fotoğrafa bakardı, bir mektup yazardı, bir telgraf çekerdi, bir telefon ederdi bağlanırsa tabi, özlemin o kadar güzel değeri vardı ki şimdi ne teknolojik uygulamalar var bir telefon kadar yakınız ama bir o kadar da uzak ne kimin umurundayız ne kimse umrumuzda hayatın getirdiği o karmaşanın içinde kaybolup duruyoruz. Ya ben tek yaşayamadığım hissetmediğim şu zamanım yok ibaresi . Her şeye bir bahane, söz verip tutmama insanları umursamama derken yine bir hüzün hüsran. Kiminle yakın bir arkadaşlık, var olan akrabalığı kuvvetlendirmeye çalışsak hemen bozuluveriyor. Sanki bir hayaldi ve yıkıldı. Biz bu insanların böyle davranışlarını çözmeye çalışmaktan yorulduk.