Bu yazı HT Hayat’ta da yayımlandı. https://hthayat.haberturk.com/yazarlar/emre-ertegun/1077596-gunese-bakarken
***
Bu hafta, iki hafta önceki yazının devamı gelsin; yine Ocak 2016’dan…
***
İki önceki yazıda (bir anda!) bahsettiğim “Karanlık gibi aydınlık da beni kör edebilir“den, “Bazı hayaller o kadar güzeldir ki insanın yaşamını mahvedebilir.”den devam ediyorum.
Orada da yazdığım üzere, hayalimdeki dünya öyle güzel parlıyor ki bazen gözlerim fena halde kamaşıyor. Oraya saplanıp kaldığım, gözüm başka bir şey görmez hale geldiği takdirde ise kör olmak işten değil. Bu hayalleri neden hemen-şimdi-bugün yaşamadığıma dertlenip yaşamımı mahvetmek de öyle… Bu saplanmayı ara ara yaşıyor ama neyse ki fark edip kendimi çıkarıyorum.
Bunun en canlı örneğini para konusunda yaşıyorum. Hayal ettiğim dünyada paraya gerek ve ihtiyaç yok; herkes armağanlarıyla yaşıyor ve topluluk(lar) olarak dayanışarak tüm ihtiyaçlarımızı karşılıyoruz. Herkes sunabildiği katkıyı sunarken, en azından asgari ihtiyaçlarına zorlanmadan erişiyor. Bundan bir adım öncesine kadar ise, yani daha epey bir süre için, paranın varlığına ihtiyacımız olduğunu ve onu güzel şekillerde kullanabileceğimizi düşünüyorum. Paraya karşı düşmanlık beslemek bir yana, son yıllarda onu sevdiğimi bile ifade etmeye başladım. Kendisiyle kavgalı değilim artık; o ideal dünyayı oluşturana kadar ondan harika bir müttefik olabileceğini düşünüyorum.
“O gün” gelene kadar para enerjisini hep birlikte güzel şekillerde kullanıyor olmayı istiyor lakin mesela ona ulaşmak için fazladan çaba sarf etmek zorunda olmayı istemiyorum. (Tabii ki sadece kendim için değil, herkes için!) Olumlu bir cümleye çevirirsem, aksini, yani ihtiyacım olan az miktarda paraya kolayca erişmeyi, böylece yeni dünya’yı hayal etme ve kurma yoluna taşları dertsiz-tasasız bir şekilde koymayı istiyorum.
Yani para diye bir şey var olduğu sürece benim için aydınlık; buna kolayca ulaşmayı, armağanlarımı ortaya serdiğimde ihtiyacım olana kolayca ulaşmayı temsil ediyor. İşte bunu o kadar kuvvetli istiyorum ki gözüm kör olabiliyor. Para kazanmak için fazladan bir şey yapmadığım(ız) bir dünyayı o kadar hasretle düşlüyorum ki buna ulaşmadığımı(zı) gördüğümde bundan çok rahatsız olabiliyorum. Sonra gelsin körlük!
Ama şükür ki hatırlıyorum bunun bir süreç olduğunu, şu anda bu ideal dünyada yaşamadığımızı ve bazen bunun için fazladan bir çaba sarf etmemiz gerektiğinde dünyanın sonu olmadığını…
Petrol ve petrol ürünlerinin tüketimi konusunda da mesela… İstiyorum ki kendine büyük oranda yeten, mümkün mertebe ekolojik ürünler üreten/kullanan topluluklar oluşturalım. Ortalıkta plastik sandalyeler, muşambalar, hayatım(ız)da motorlu araçlarla sürekli oraya buraya gitmeler vs. olmasın. Sonra bulunduğum eve bir bakıyorum, bu kadar dikkatli olmamıza rağmen petrol türevleri her yerde. Bir bakıyorum yaşantıma; sıkça yollardayım, seyahat halindeyim, fosur fosur salıyorum karbonları.
Yine aynı mesele: Hayalimdeki aydınlığa bakıp kaldığımda ve gözüm başka bir şey görmediğinde, fena oluyorum, darlanıyor, sıkışıyorum. Hemen “orada” yaşamak istiyorum. Neyse ki yine hatırlıyorum bunun bir yolculuk olduğunu, “oraya” giden yolun başında olduğumu, böyle bir dünyaya doğduğum için suçluluk duymam gerekmediğini ve zaten elimden geleni yaptığımı… Yaptığım seyahatlerin karbon ayak izimi artırırken bir sürü güzelliğe hizmet ettiğini; -özellikle uzun ömürlü- plastik ürünlerin aslında hayatımı ne kadar ucuza kolaylaştırdığını… Sonra derin bir nefes alıyorum, bu konulara bir sonraki takılmama kadar.
Başka bir örnek modern tıp olsun… Buna kendimden değil de Doğukan’dan örnek vericem. Tanıyanlar bilir, pek güzel bir insandır, bir süredir “emekli” ve yollardadır ben gibi. Zaten bir sürü konuda ben gibidir kendisi, ya da ben o gibiyim. Neyse, geçenlerde dert yanmış facebook’ta “Çok çaresiz kalınca eninde sonunda beğenmediğim ‘modern tıbba’ gebe kalmaktan çok mutsuzum” diye; iletisi şu soruyla bitiyor: “Bu kadar sancılı mı olmalı bir dönüşüm?”
Aynı mesele işte. O da ben gibi, istiyor ki hemen her şey hallolsun, hayallerimiz hemen bugün gerçekleşsin; modern tıp hayatımızdan çıksın, şudur-budur… O kadar istiyor ki dönüşümü hemen yaşamayı, -bu örnekte mesela- modern tıptan tümden kopmayı. Oysaki, birincisi, bunun hemen olması şart mıdır? Bir süre daha, en azından mücbir durumlarda modern tıbba gebe kalsak ne olur? İkincisi, hatta, bunun olması gerçekten şart mıdır? İletinin altına bir arkadaşı yorum yazmış ve demiş ki “Modern dünyada yaşıyoruz, modern hastalıklarla boğuşuyoruz, modern dünyanın belki de en faydalı tarafı olan tıptan faydalanmamak neden?”. “Belki de en faydalı tarafı” konusunda şüpheliyim ama yaklaşım bence çok güzel. Beni de bu konuda farklı şekilde düşünmeye sevk etti.
Ehh, durumlar böyle; örnekler her alanda, her konu başlığında çoğaltılabilir. Aydınlık iyi, güzel, hoş ama ona çok fazla bakıp gözümü kör etmemin, şahane hayallerimin beni daraltmasının, sıkıştırmasının bir alemi yok. Güneşe çıplak gözle bakmanın da öyle… Güneş gözlüğü şart!
Yazar: yeniyedogru 0 Yorum	
Bunları da beğenebilirsiniz
F5
11 Nisan 2019
manifestomsu
27 Aralık 2018
çember – 101
21 Mayıs 2020
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Yorum
Δ
Instagram
Invalid user id
Son Yazılar
Erkeklerle aşka düşmek
Yaşam oyunu
Topluluk destekli hür aşk
Paradoks
Zihinsel bağışıklık
Yaklaşan Etkinlikler
Erkek Erkeğe
Kasım 11 - Aralık 9	
Yakın Yakına (Fethiye)
Aralık 7 - Aralık 8	
Hepsini gör Etkinlikler
Arşivler
Arşivler Ay seçin Kasım 2021 Ekim 2021 Eylül 2021 Ağustos 2021 Temmuz 2021 Haziran 2021 Mayıs 2021 Nisan 2021 Mart 2021 Şubat 2021 Ocak 2021 Aralık 2020 Kasım 2020 Ekim 2020 Eylül 2020 Ağustos 2020 Temmuz 2020 Haziran 2020 Mayıs 2020 Mart 2020 Ocak 2020 Aralık 2019 Ekim 2019 Eylül 2019 Mayıs 2019 Nisan 2019 Aralık 2018 Ekim 2018 Eylül 2018 Ağustos 2018 Temmuz 2018 Haziran 2018 Mayıs 2018 Nisan 2018 Mart 2018 Şubat 2018 Ocak 2018 Aralık 2017 Kasım 2017 Ekim 2017 Eylül 2017 Ağustos 2017 Temmuz 2017 Haziran 2017 Mayıs 2017 Nisan 2017 Mart 2017 Şubat 2017 Ocak 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Eylül 2016 Ağustos 2016 Haziran 2016 Mayıs 2016 Nisan 2016 Mart 2016 Şubat 2016 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Ekim 2015 Eylül 2015 Temmuz 2015 Haziran 2015 Mayıs 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Ekim 2014 Eylül 2014 Ağustos 2014 Temmuz 2014 Haziran 2014 Mayıs 2014 Nisan 2014 Mart 2014 Şubat 2014 Ocak 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Ekim 2013 Ağustos 2013 Temmuz 2013 Haziran 2013 Mayıs 2013 Nisan 2013 Mart 2013 Şubat 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Ekim 2012 Eylül 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2011 Haziran 2011