Genelde evliliği çoktan bitmiş aileler çocuklarının “iyiliği” için evliliklerine devam ederler. Ama bazen de çocukların iyiliği için boşanmaları gereklidir. Artık hiçbir şekilde iletişime geçmeyen, kavga bile olmayan evlilikler olduğu gibi sürekli bir çatışma içinde olunan evlilikler de artık bitme safhasına gelmiş evliliklerdir. Böyle bir durumda önce son bir şans için terapiye katılım sağlanmalı şayet yine olmuyorsa artık bitirilmelidir.
Aileler genelde çocuklarının psikolojisin bozulacağından dolayı zorla evliliklerine devam etme kararı alırlar. Bu konuya bir açıklık getirme kanaatindeyim. Aileler emin olsunlar ki kötü giden evliliklerin boşanma ile sonuçlanması sonunda çiftlerde olduğu kadar çocuklarda da büyük bir rahatlama görünüyor. “Ya çocuğumun özgüveni düşerse”, “Ya çocuğumun psikolojisi bozulursa” gibi endişelerin çoğunun yersiz olduğunu görebiliyoruz. Tabi ki sağlıklı boşanma adımları gerçekleşmişse. Bunlardan bazılarına değinmek gerekirse ailelerin boşanma kararı ile birlikte yapacağı belli başlı adımlar vardır. Bunları şu şekilde özetleyebiliriz:
Boşanma kararı ve nedeni uygun bir şekilde, çocuğun anlamayacağı dilden çocuğa aktarılmalıdır.
Boşandıktan sonra velayet sahibi olmayan ebeveyn ile istediği zaman görüşebileceği çocuğa aktarılmalıdır.
Boşanmanın sadece eşler arasında olduğu önemle söylenmeli, boşandıktan sonra anne babalık görevlerine devam edileceği söylenmelidir.
Boşanmanın avantajları ve dezavantajları çocukla oturup konuşulmalıdır.
Boşandıktan sonra boşanan çift birbirlerinin arkasından özellikle de çocuğun yanında öfke ve kin dolu sözcükler sarf etmemelidir.
Yine boşanan çiftler çocuğu, birbirlerine mesaj götürmesini sağlayan bir obje gibi kullanmamalıdır.
Çocukların boşanmadan en az zararla kurtulabilmesinin gereklerinden bazıları yukarıda saydıklarımdır. Görüldüğü üzere çoğu anne baba tutumu ile alakalıdır. Yani çocuğun psikolojisini bozan, özgüvenini düşüren şey boşanma olayının kendisi değil; boşanma sonunu anne babanın tutumlarıdır.