Toplumsal sorunlarýn çözümünde, örgüt, örgütlenme ve örgütlenerek mücadele etme sorunu anahtar sorun bir sorundur.
Örgütlenmiþ bir zor olarak, burjuva devlete karþý, ancak örgütlenmiþ bir güç karþý koyabilir, alt edebilir. Bu anlamda toplumsal mücadelede örgüt/parti tayin edici bir öneme sahiptir. Ancak örgüt/parti bireylerde oluþacaðýna göre, örgüt kitlesinin etrafýnda sýmsýký kenetlenerek örgütü sahiplenmesi, örgütün kitlelerin içinde geliþip güçlenmesinin zeminini güçlendirir. Örgüt ve örgütleme bir birini tamamlar ve koþullandýrýr. Örgütü sahiplenmek ve ona sarýlmak, onu gözbebeði gibi koruyarak, proletaryanýn kurtuluþ kavgasýnda bir silah olarak kullanmak, kullanmayý bilmek gerekir. Çünkü proletaryanýn kurtuluþu için mücadelesinden örgütünden baþka silahý yoktur ve tüm örgütlenmeler içinde, ancak öncü kurmayý varsa iktidar mücadelesi verebilir. Örgütü sahiplenmek ayný zamanda, örgüt olmanýn da bilincidir.
Örgütü sahiplenmek, komünistler açýsýndan devrimi ve sosyalizmi sahiplenmektir. Örgütü sahiplenme burjuva mülkiyetçi bir sahiplenmeyle, burjuva örgütler gibi mevki kazanmayý hedefleme ile taban tabana zýttýr, komünistler açýsýndan proletaryanýn kurtuluþ mücadelesinin çýkarlarý söz konusu olduðu içinde kolektiflik söz konusu. Yani burada “ ben” deðil, “ biz” olgusu öne çýkmaktadýr. “Benim örgütüm”, “ bizim örgütümüz” derken de proletaryanýn kurtuluþ silahý olan öncü örgütü yani komünist hareketi anlýyoruz.
Çeþitli platformlar da, her günkü devrimci çalýþmanýn çeþitli alanlarýnda örgütü sahiplenmede “ benim örgütüm” denmesinde belli baþlý hatalar vardýr. Bu hatalarýn baþýnda grupçuluða düþme kaygýsý, mütevazilik ve örgüt bilincindeki zayýflýk ve geriliktir. Bu vb gerekçeler örgütü sahiplenmemeyi haklý çýkaramaz.
Grupçuluk örgütün menfaatlerini, devrimin ve genelin menfaatlerinin önüne çýkartmaktýr ki, bizim böyle bir sorunumuz olmaz. Oysa , örgütü sahiplenmek,” benim örgütüm”, “bizim örgütümüz” demek, grupçuluk deðildir. Nasýl ki, iþçi kitle örgütleri olarak, iþçilerin kendi sendikalarýna sahip çýkmasý ne kadar doðruysa, komünistlerin de kendi örgütüne sahip çýkmasý, elinde bir bayrak olarak taþýmasý da bir o kadar doðrudur ve daha çok zorunludur.
Siyasal iktidar mücadelesinde, örgütü/partisi olmadan proleter kitlelerin, politik mücadelesi devrimcileþtirilemez, devrim ve proletarya diktatörlüðü dönemine kadar ilerletemez. Komünist hareket için kitleleri harekete geçirmek tek baþýna yetmez. Dahasý, harekete geçen kitlelerin bilgisini, becerisini, yaratýcýlýðýný mücadelenin hizmetine sunarak kitlelerin devrimi, örgütünü sahiplenmesini, propaganda etmesini, etle týrnak misali örgütte bütünleþtirmesini mutlaka saðlamak gerekiyor. Örgütün maddi bir varlýk haline gelmesi için bu, gereklidir, zorunludur.
Örgüt bilinci yeterince geliþmemiþ ve " bizim örgütümüz " demeyi yeterince özümsememiþ bir kadro, örgütü kitlelere götüremez/taþýyamaz. Kitleleri proleter devrimci çizgide siyasallaþtýramaz, onlarý burjuvazinin etkisinde kalmaya mahkum eder. Oysa , öncü olmak iddiasýndaysak, bugün elimizde, mücadelemizde örgüt olmadan, proletaryanýn kurtuluþ mücadelesinde zafere asla ulaþamayýz. Öncelikle kurmay örgütü, kitleler içerisinde maddi bir güç haline getirmek gerekiyor. Ve bunu yapmada mutlaka iddialý olmalýyýz. Yýllardýr, faþist teröre raðmen ve iki yenikli döneminden geçerek kavganýn ateþini hala yaþýyorsak, bu inançlý olduðumuzun bir sonucudur. Ama inanç tek baþýna yeterli mi?
Hayýr, asla ! Ýddialý olmak da gerekiyor. Doðru bir mücadele hattýnda yürümek, devrimin zorluklarýný omuzlayarak ileriye taþýmak, yani devrimi partinin önderliðinde örgütlemek, temel bir görev olarak önümüzde durmaktadýr.
Bir komünist kadro, her þeyden önce ideolojik siyasal çizgisini biçimlendiren, bu çizgiyi maddeleþtiren, maddi bir olgu haline getiren örgütüne sahip çýkmalý ve gözbebeði gibi korunmalýdýr. Bir örgüt, bir kadro þahsýnda içselleþmelidir, ete, kemiðe bürünmelidir. Kadro ve örgüt bit bütündür. Bir kadro nerdeyse, örgütü de orda olmalýdýr. Yani bir kadro, gittiði yere örgütü de götürmeli; götürdüðünü hissettirerek örgütü, beyninde bilincinde ve pratik çalýþmasýnda taþýmalýdýr. Bir kadro, mitinglerde, yürüyüþler de, forum ve kutlamalarda, gece ve panellerde militan bir ruhla örgütün çizgisini, politika ve taktiklerini yansýtarak, örgütü propaganda ederek, örgütün sesini, mesajlarýný kitlelere taþýmalýdýr. Bunlar, bir kadronun temel görevleri arasýndadýr.
Bir komünist hareket yaptýklarýyla yýðýnlarý etkileyebilir. Bu nedenle yaptýklarýný tanýtmak zorundadýr. Bu, ayný zamanda, deðiþik alanlardaki deneyleri aktarmak açýsýndan gereklidir. Eðer bir komünist hareket eylemlerini, kazanýmlarýný, olumlu yanlarýný kendi basýnýn da, kadrolarý arasýnda, kitleler arasýnda, kitleler içerisinde propaganda edemiyorsa, burada bir eksiklik var demektir. Veya yaptýklarýný küçümsüyorsa ve hafife alýyorsa, baþkalarýnýn arasýnda belirsizleþtiriyorsa burada örgütünü, kendisini küçümseme vardýr, kendine güven eksikliði vardýr. Buna kimsenin hakký yoktur. Bu kazanýmlar bedel ödenerek kazanýlýyor ve
Elde edilen her kazaným deðerlidir. Yoldaþlarýmýzýn özverili, devrimci çabasýnýn bir ürünüdür. Ve bizi amacýmýza yakýnlaþtýrýr. Hareket saflarýnda yansýyan baþarý ve kazanýmlarýmýzý küçümseyen, görmeyen, hafife alan tavýr ve davranýþlar, küçük burjuva ruh halinin yansýmalarýdýr. Harekete ve kendine özgüven duygusunu aþýndýran, kötümserlik ve moral bozukluðu yayan, çürütücü etkiler yapan bu duruma karþý sistemli bir biçimde mücadele edilmeli, asla hoþgörü ve geçiþtirici davranýlmamalý, kazanýmlara deðer verme, harekete baplýlýk ve özgüven duygusu geliþtirilip teþvik edilmelidir.
Propagandanýn önemi ve deðeri, her zaman tartýþýlmaz önemdedir. Kitleler, daha çok bu propagandaya ve bu propagandanýn etkisine bakarak karar verir, olumlu yönde etkilenirler. Ancak bu durum, bir kadro için de geçerlidir. Bir kadro, kendi örgütünün yaptýklarýný, kazanýmlarýný, kitle üzerindeki etkisini gördükçe þevki artar, canlanýr. Ve her zaman kazaným bayrak yapýlarak yol katledilir. Oysa,bilinir ki, yapýlan bir çok sey, yaratýlan bir çok deðer, kendi sýnýrlarý içinde kalýyor ve her günkü mücadelede bir kazaným olarak istenmiyor. Kazanýmlar sürekli propaganda edildiðinde ve ileriye taþýdýklarý oranda bir anlam kazanýrlar.. Bugün önemli olan bu eylemliliklere sýmsýký: sarýlýp, ileri ki mücadelelere sürekli taþýmak ve bu bilinçle sahip olmak ve bu eylemlilikleri çeþitli araçlarla kitlelere ulaþtýrmaktýr. Örneðin, kaset, video bant, kart, resim vs. gibi araçlarla, ama bunlar daha etkili hale getirilerek propaganda edilmeli ve elden ele dolaþtýrýlarak, kadrolarýn elinde kitlelere yönelik bir propaganda malzemesi olarak deðerlendirilmelidir. Bu çalýþmada, örgütü ve mücadelesini kitlelerin elinde güçlü bir silah haline getirmenin önemli araçlarýndan biridir.
Komünist hareket her günkü çalýþmasýnda kendisini bir adým ileriye taþýyarak, kitlelerin elinde bir bayrak olmayý, bunu yýðýnlarý devrime seferber etmek için deðerlendirmeyi amaçlar. Bu ise sahiplenme gerektiriyor. Örgüt ruhunun sahiplenilmesi de bu anlama gelir. Bir örgüt sýnýf mücadelesinin sýcak pratiði içinde oluþur. Ve nice deðerler üzerinde yükselir. Burada þehitlerin kaný ve caný vardýr. Burada komünist bilincin ve binlerin yaratýcý gücü vardýr. Bunlara sahip çýkýlmalýdýr. Örgütü oluþturan ve var eden kadrolardýr.
Örgüt, onu oluþturan, onu var eden kadrolarýn sahiplenmesiyle geliþir güçlendir. Örgütüne sahip çýkmayan bir kadro, mücadelede kararsýzlýklar taþýyor demektir. Þurasý açýk olarak kavranmalýdýr.
Komünist bir örgüt, kendi tarihini kendisi yapar, ancak verili koþullar içerisinde tarihin, yani, sýnýf mücadelesinin kendisine yüklediði ve omuzlamakla yükümlü olduðu görevleri, büyük bir sorumluluk bilinciyle yerine getirdiði oranda bu tarih, gerçek bir tarih olur. Bir kadronun tarihteki rolü, mensubu olduðu örgütün mücadelesiyle gerçekleþir. Çünkü kapitalizmin kor gücü karþýsýnda bir hiç olan birey, ancak örgütü mücadele yoluyla ücretli kölelik düzenine karþý, onu tasfiye etme ve tarihini ilerletmede rol oynayabilir. Bir kadronun varlýðý, örgütüyle özdeþ ise, bir kadro her günkü mücadelesinde, bulunduðu her alanda örgütünü bir adým ileriye taþýyarak onu bayrak yapmalýdýr.
Propaganda, ajitasyon, örgütlenme ve eylem alanýnda, örgüt propagandasý özel bir yer tutmalýdýr. Öncü kurmayýn sloganlarý dalga dalga kitleleri sararak, beyinlere ulaþmalýdýr. Edilgenlik üreten, mütevazilikle grupçu olmama adýna, örgütü ve örgütün faaliyetlerini propaganda etmeme tutumu, örgüt bilincindeki geriliktir. Örneðin, bir gecede, mitinge, yürüyüþte, veya yasadýþý bir eylem anýnda kitleler, diðer pratik faaliyetlerin, yaný sýra atýlan sloganlarla, mesajlarla seslenebilecek ve etkileyecektir. Yarýþmacý, grupçu olmayanlarýn kaygýsýyla, geri tutum takýnmak, aslýnda kitlelere ulaþmanýn yollarýný kendi elimizle týkamak anlamýna geleceðinden, ileri sürülen “ gerekçeler” bu anlamda doðru gerekçeler deðildir, reddedilmelidir.
Komünist bir örgüt, siyasal iktidar mücadelesinde kendisi öncü olarak görür ve bu iddiasýnda da her zaman kararlý olacaktýr. Ancak bu, asla söylemde kalmamalýdýr. Öncülük,kaðýt üzerinde deðil,, hayatýn her alanýnda, mücadelenin her cephesinde öncülüktür. Öncü örgüt, kitlelerin elinde bir silah olduðu ölçüde gerçek anlamda bir öncü olma misyonuna sahip olacaktýr. Onun tarih yazýmý, kitlelerin sahip çýkmasýyla, onun, kitlelerin öncüsü olma misyonuna sahip olacaktýr. Onun tarihi yazýmý, kitlelerin sahip çýkmasýyla, onun kitlelerin öncüsü olma sayesinde olacaksa, bura uygun bir çizgi mutlaka tutturulmalýdýr. Eðer bir örgüt, kendi mücadelesini, kendi eylemliliklerini, kendi kazanýmlarýný iddialý bir þekilde alanlarda, meydanlarda, fabrikalarda, yayýn organlarýnda sahiplenemiyorsa, propaganda edemiyorsa, bu, o örgütün siyasal iktidar mücadelesinde, iktidar savaþkanlýðýnda zayýflýklar, eksiklikler var demektir. Burada sorun, bir örgütün kendisine olan güvenidir. Kendisini devrimin önderi, kitlelerin önderi olarak görme sorunudur.
Komünist bir örgüt her þeyden önce kendisini, kadrolarýný ve kitleri sahiplenmelidir. Ve bu sahiplenme kadro ve kitleler tarafýndan sahiplenilmesini de koþullandýr. Proletaryanýn öncü örgütü olarak komünist hareket, proletaryanýn iktidar savaþýmýnda kendisine biçilen öncü role uygun olarak, devrimin kendi çizgisinde ifade etmelidir. Ve bu çizginin oluþumundan sonra, tayin edici olan kadrolardýr. Ve kadro her zaman örgütüyle övünmeli ve göðsünü gere gere, 'benim örgütün', "bizim örgütümüz" diyebilmelidir.
Ve bundan dolayý diyoruz ki; bir devrim örgütü olarak komünist hareket, kendi deðerlerine, kendi kazanýmlarýna sahip çýkarak, her günkü mücadelede kendisini sürekli üretmeli ve en iyi, en etkin bir þekilde kitleler içerisindeki siyasal etkisini geliþtirme/ güçlerdirme perspektif ve pratiðine baðlý olarak, kendisini en etkin bir þekilde ifade ederek, kendi kimliðine uygun bir siyasal pratiði ve bu görevle yükümlü olmalýdýr.