Acıktığımızda karnımız gurulduyor. Güzel bir yiyecek gördüğümüzde tükürük salgımız artıyor, ağzımız sulanıyor. Korkunca çenemiz titriyor, tüylerimiz diken diken oluyor. Heyecanlanınca avuçlarımızın içi terliyor, yorulunca uykumuz geliyor... İnsan, yaratılışının ilk anından beri bu tür birçok özelliğe sahip. Şüphesiz herbirinin anlamı, fonksiyonu, koruyucu ve yararlı özellikleri var.
Fizyolojik olarak ilk insandan hiç farkımız yoktur, zamanlar ve dönemler içerisinde insanı etkileyen dış faktörler değişse de, insan bedeninin verdiği tepkiler hep aynı olmuştur.
Bir insan büyük bir tehlike veya korku verici olayla karşılaşınca vücudu otomatik şekilde kendini savunmaya hazırlar. Bunu yaparken kendini savunmak için bazı kasları hazır hale getirir, beyin vücudun her tarafına sinyal göndermeye başlar, gerekirse kaçmada kullanacağı bazı kasları da seçer.
Diğer canlılarda olduğu gibi insanda da dişler ve çene savunmanın ana mekanizmaları arasındadır. Biri bize sözlü saldırdığında, kavga ettiğinde, eleştirildiğimizde de savunmaya geçmemizin ve cevap vermeye çalışmamızın prensibi aynıdır, beyin bununla ilgili aynı sinyaller gönderir.
Korktuğumuzda çenedeki kaslar titremeye başlar, bu da sanki dişler takır takır birbirlerine vuruyorlarmış gibi bir görüntü yaratır. Bu arada aynı şekilde bacaklardaki kaslara da koşmaya hazırlanma uyarısı gider. Buradaki kaslar da hazırlık halinde titremeye başlarlar. Çok korkan bir insanın bacaklarının zangır zangır titremesi de bundandır.
Yani her ikisi, dizlerin ve çenenin titremesi birer savunma sistemi işaretidir.
Korkunca tüylerimizin diken diken olması da bununla ilgilidir. Cildimizdeki her kıl ve saç teli bir küme istemsiz kas hücresi ile donatılmıştır. Korkunca savunma refleksiyle bu minik kaslar kasılır ve tüylerimiz dikleşir.
Üşüyünce tüylerimizin dikleşmelerinin anlamı ise farklıdır. Kıllar aşırı soğukta dikleşerek, daha geniş bir yüzey oluşturur ve ısı alışverişini dengelemeye çalışırlar...