Lada’yı ilk gördüğümde dışarı çıkıp bir konteynere çöp atmaktı. Konteynerin etrafında yatan çöp kalıntılarında bir şeyler bulmaya çalışıyordu. Dört aylık köpek, başıboş bir melez gibi değil, bir evcil hayvana benziyordu. Görünüşte bir çoban köpeğine şiddetle benziyordu. Benzer renklendirme, kuyruk ve kulaklar. Sadece pençeleri farklıydı, daha kısaydı.
Sonbahar olduğu için dışarıda hava çoktan soğumuştu. Köpek maması getirmeye başladım. İnsanlara bahçedeki Lada’nın nereden geldiğini sorduğumda bana her şeyi anlattılar. Bu evin kiracılarından birinin köpeği çok büyüdüğü için sokağa attığı ve buna güvenmediği ortaya çıktı. Lada’nın benim “yolcum” olduğunu anladım.
Dışarısı her geçen gün daha da soğuyordu. Lada geceyi geçirecek bir yer aramaya başladı ve buldu. Yakınlarda inşaat yapılıyordu ve yerde arduvaz parçaları yatıyordu. Köpek geceyi onların üzerinde geçirdi. Arduvazın altına saklanıyor ve uyuyordu. Köpeğe çok üzüldüm ama dairemde zaten birkaç hayvan yaşıyordu, bu yüzden onu barındıramadım. Köpeğe günde iki kez yiyecek taşıdım ve ona iyi bir sahip bulmaya çalıştım.
Çok soğuktu. Lada için sıcak bir kabin bulabildim. Ancak koyacak yer yoktu.
Bu yüzden Lada’nın yaşadığı stadyumun yanına bir stant kurdum. Bir torba saman buldum çünkü paçavralar birkaç dakika içinde donuyor. Köpek bir eve sahip olduğu için çok mutluydu.
Birisinin Lada’yı görüp onu uzaklaştırmasından, hatta daha kötüsü ona zarar vermesinden çok korktum. Ancak, iyi bir kızdı ve gereksiz yere kabinden çıkmadı. Bütün gece kulübede oturdu ve öğle yemeğine kadar bırakmadı, sonra biraz yürüdü ve tekrar saklandı.
Köpeğin sahibi bulunamadı, kimse aramadı. Bir gün Lada’ya geldim ve kabinde biraz hışırtı duydum. Bir köpeği barındırdığı ortaya çıktı. Ona bir takma ad verdim – Rex. Köpekler çok arkadaş canlısı oldu. Rex, Lada’yı korudu ve ona en iyi yiyecek parçalarını verdi. Akşam yürüyüşe çıktılar, sonra kabinlerine gittiler ve birbirlerine karşı ısındılar.