Uzun bir sokağa benzer bir insanı çözmek. Uzun, sonsuz, belirsizliklerle dolu bir sokak! Her seferinde baştan başladığınız, bir yere kadar ezbere bildiğiniz sonsuz ama bir köşede sonlanan bir sokaktır insanı çözmek yahut insanı anlamak.
Sokağın her köşesinde farklı birine rastlarsınız. İlk köşede dilek ağacının altına oturmuş dilek dileyen bir teyzeye diğer köşesinde kötü insanlara onlar kadar kötü bir şekilde kızan bir amcaya. Fakat bazen bazı köşelerinde hiçbir şeye rastlamazsınız. Sessiz, sakin boş bir köşedir orası. Devam edersiniz merakla, her seferinde olduğu gibi. Sonsuz sokağın sonsuzluğuna varabileceğinize, insanı çözebileceğinize inanırsınız.
Başka bir köşeye varırsınız fakat bu sefer gözleri dehşet verici kötülükle size bakan gözleri görürsünüz. Tek isteğiniz çabucak o köşeyi geçmek olur. Kalbiniz çıkacak derecede atarken başka bir köşede duraksayıp size su uzatan şefkatli ellerle buluşur elleriniz. Yüreğiniz yumuşar sarılmak istersiniz size su veren insanın boynuna ama siz daha bunu aklınızdan geçirirken başka bir köşeye varmış olursunuz anlamadığınız bir şekilde. Burada da sizi güler yüzle karşılar biri fakat siz farkındasınızdır bir tuhaflık vardır o gülen yüzde. Yüzü gülerken hançer hazırlar size o gaddar elleriyle. Kaçarsınız oradan, başka bir köşeye varmak için ama varamazsınız.
Sonsuz yolun sonsuz düzlüğündesinizdir artık. Ayaklarınız yorulur, ruhunuz durulur. Anlarsınız yine sonlanacak köşesine gelmişsinizdir sonsuz sokağın. Yine yeminler edersiniz vazgeçmeyeceğinize dair tıpkı öncekiler gibi büyük bir hırsla.
Ve o köşe. Sizi tanıdık bir yüzün karşıladığı o köşe. ‘AYNALI KÖŞE’ bu köşede ayna vardır sizin yeminlerinizi, hırslarınızı, başarma isteğinizi yok eden. Öyle bir ayna vardır ki bu köşede kendinizi görürsünüz, hissetmeseniz de sırtınıza saplanan hançerleri görürsünüz, dışarıdan fark edilmese de ruhunuza aldığınız darbeleri görürsünüz. Ve en tuhafı da o aynada insanı görürsünüz. O aynada çözmek istediğiniz insanı görürsünüz.