İnsanın bazen, kendi gönlüne, kendi benliğine söylemek, hatırlamak bile istemediği bazı cümleleri vardır. Hiç umursamıyormuş gibi görünse de, aslında umursadığı bazı şeyler. Hayatın koşturmacasından düşünmeye fırsat bulamadığı; ama zihninin naif bir köşesinde hep yer eden düşünceler. Bazen bir insan çıkıverir karşına; bir cümleyle, bir bakışıyla seni çözüverir. Bir cümle, binbir cümleye bedel olur. “Nasıl, neden” leri sıralamaya takati kalmaz insanın. İnkâr edemezsin, hakikattir dediği. Basiret mi, hâldaşlık mı, yoksa senin aynan mıdır o kişi?