Şükrün en mükemmelini Sen yapansın. Küçücük bir taatin karşılığını bol olarak verensin. Senin ahlâkın ile ahlâklanmadan şükre nasıl gücümüz yeter ki? Esasen Sen dilemezsen, şükretmeyi bilemeyiz. Nimet verdiklerin için mi, yoksa vermediklerin için mi şükretmeliyiz? Verdiklerini unutturup, varlıksızlık nimetini sunduğun için mi, yoksa verdiklerini hatırlayıp, zenginlik nimeti için mi? Bizi bizden çok düşünüp, her nimetinin hikmet oluşuna mı, yoksa her hikmetinin nimet oluşuna mı şükretmeliyiz? Dilimizle durmaksızın, kalbimizle her daim, azalarımızla her işte, halimizle imtihanlarda, iç alemimizde bir kıpırtı olmaksızın, şükretmeyi nasip et ya Rabbi.
Servetini, ihtiyaçlı olanlara dağıtan zenginin şükrünü makbul buluyorsun. İşte biz Seninle zengin, Sen gibi bir servete sahipler olarak, servetimizi ihtiyaçlılara, kendimizi önemsemeyerek, Senin rızan için, verdiğimizi de unutarak ve hiçbir karşılık beklemeden dağıttık, dağıtacağız. Bizi de şükreden zenginlerden kabul et, Ya! Rab.