23 Aralık 1876 ‘da Kanun-i Esasi ile başlayan ve 14 Şubat 1878 ‘ tarihinde Osmanlı-Rus Savaşında mecliste çıkan tartışmalar sonucunda İkinci Abdülhamit’in Meclis-i Mebusan’ın Kapatması ile sona eren sürece ’ Birinci Meşrutiyet Dönemi ‘ Dönemi adı verilir.
Birinci meşrutiyetin ilanı ile Osmanlı devleti padişahın iradesinden çıkıp anayasa yani Kanun-i Esasinin hükümlerine bağlı olarak yönetilecekti.Aslında görünüşte böyleydi.Kanun-i Esasi Meclis-i Mebusan (Halk Meclisi) ve Meclis-i Ayan (Üyelerini Padişahın seçeceği Meclis) ‘dan meydana gelen bir parlemento kurulmasını emrediyordu.
Aslında Kanun-i Esasinin içerdiği maddelerde padişaha parlementodan çıkacak maddeleri red etme,istediği vekili sürgüne yollama ve istediği zaman meclisi açma kapama yetkileri verildiği için değişen bir şey yoktu.Anayasa gerçek bir anayasa değildi tüm yetkiler eskisi gibi padişaha aitti.