Bu kadar uzun uzadıya çabaladığımız bu hayatın içinde belki öznesi bir fiil çekimi kadar değerli olmayan bir hikâyedeyiz.
Yıllarca hiç durup dinmeden çalıştığımız ve gözümüzü açıp kapattığını ‘an kadar’ kıymeti olmayan bir zaman dilimini konuşuyoruz.
Varlığı ile yokluğu arasında sadece kapladığı alan kadar değerli olan insanların hayata dair tüm sahte yüzleri ile toplumu zehirlemeye devam etmektedirler.
Gücünü bilgiden değil, cehalet denen mikroptan almış ve insan müsveddesi konumundaki bu değersiz insanların yeryüzünde gururla gezmesine de anlam veremiyoruz.
Ama işte Allah onlarla yaşamaya bir zorunluluk haline getiriyorsa bunda da bir hikmet vardır.
Topluma faydalı olma hali ile gelecek insan neslinin faydalanmasının farkındalığı Nike bizi mutlu eder.
Melekler ölen insanlara Kuran’ın tabiri ile şöyle hitap eder.
-Dünyada ne kadar kaldınız sorusuna karlılık.
-ya bir gün, ya da bir günden de az’ demek suretiyle dünyada bu süreci tanımlıyor.
Pekala! Uzaydan başka biri gelirse ve Bu kısa zamanda bu kadar günahı nasıl bir günden az bir süreye sığdırabildin ki sözü aslında bizi iyi tarif diyor.
Bir daha olamayacak kadar bataklığa girmiş ve daha daha da beslenerek büyüttüğümüz canavar aslında kendi nefsimizde…
Başkasına akıl vermeyi iyi biliriz ve bu akıl verme olayından da zevk alıyoruz.
Ama akıl verdiklerimiz aslında bu uzun yolculukta kısa metrajla film çekmiş insanlarla uğraşıyoruz.
Bari hiç olmayacak kadar ayrık olan ve ters tepki ile yeni bir devinim açmak üzere buraya hayat verelim.
Ama sanki bu ölüm senaryosu sadece birebir izaha açık bir vatan tapınmasına bu beraberlik. Dosta düşmana yakın bir an yakalamalıyız. Bu da insanca yaşama sevincinin aslında bir günlük oluşturmaktır.
Gel gör ki, sıradan insanların bu kısa zamanına görebildiklerini ve bozabildikleri tek şey kendilerine tanınan bu kadar töleransı hor kullanıp kendi sonlarını hazırlamaktır.