Bilinmelidir ki Meydan (Cem) evinde aranan bir başka hâl ise âşk’tır. Bu doğrultuda musukî eşliğinde âşk hâli aranır ve gönüllerden o âşkın taşması sağlanır. Bir insan yani kul, akıl yoluyla öğrendiği bilgileri, Rabbini tespih ve zikir suretiyle kendisine mal eder, kalbine indirir. Kalbe inen bilgi, Hakkʼın tecellisi sayesinde hâlʼe döner. Hâl ise vecd ve âşka çevrilir. İşte kul, bu vecd ve âşk hâlindeyken, güzel bir ses veya musikî (müzik/ezgi) duyunca coşarak semâh yapmaya başlar. Semâh, kulun manevi mesafeleri daha kısa zamanda kat etmesini, ilerlemesini sağlar. Bu manevi yolculukta evvela ego (nefs) dizginlenir ve kul kendi aslını, özünü tanımaya başlar. Daha sonra kâinatı yoktan var eden Rabbinin kudretini müşahede ederek hayranlık safhasına geçer. Âşk yolunda ilerleyenler, o ilahî nura yaklaştıkça varlık gölgelerinin küçüldüğünü müşahede ederler. Nihayet o nura ulaştıklarında benliklerinden tamamen azade olarak, o nurla var olurlar. Bu nura ulaşanlar ilahî âşk ateşinde yanarak, varlık iddiasından vaz geçer; böylece Yunus’un tabiriyle “Canlar canını bulur”. Bu hâl, tıpkı kelebeğin kendini ateşe atarak, onda yok olması; yâni ışığa çevrilmesi, ışık olarak varlık bulmasına benzer. Bu olgunluğa ulaşan kul, Allah’ı tespih ederek, muayyen bir ritimde dönen canlı cansız bütün varlıkları müşahede eder ve onlarla beraber dönmeye devam eder. İşte Meydan’da dönen canların pervâne oluşu bu hâlin beyatıdır ve semâhların gerçek manası bu hâle bürünenlerin sezişlerinde gizlidir. *** Elbette ki semâhların tasavvufi boyutuna dair uzun uzadıya başka izahlar yapmak da mümkündür. Ancak bir toplumun inanç olarak gördüğü semâhların günümüz dünyasında, ibadet dışı bir davranış olarak görülmesi, Alevi toplumunu derinden incitmektedir. Bunu ister bilinçsiz Alevi kesimi yapsın isterse toplumun başka kesimleri, netice hiç değişmiyor; yaralanıyor ve inciniyoruz. *** Türkü kafelerde, rakı sofralarının yanıbaşında, TV’lerin canlı yayınlarında eline bağlama ve mikrofon alan “kendini bilmezler” bu inancın değerlerini birer eğlence vasıtası yapmayı maharet biliyorlar. Semâh, cem ibadetlerinde Hakk’ın temsilcisi ve yaşayan Mürşitlerin/Dedelerin cemâline karşı dönülür, bir tabutun etrafında asla dönülemez. Bilinmelidir ki: “Hakk’a Yürüme Erkânı” ile “Hakk’a ilahi musiki ve vecd ile varmak” aynı şeyler değildir! Kafelerde semâha duranlar (!), Dedenin gülbank vermediği ve dolaysıyla da dualamadığı bir eylem ibadetten sayılabilir mi? Bu hâl öyle bir hal aldı ki toplumun birçok kesimindeki bilinçsizlik adeta üniversitelere de sirayet etmeye başladı. Akademik açılış törenlerinde bile artık semâhlar dönülür (!) oldu, ne adına Alevilik adına! Peki, bir üniversitenin açılış töreninde sahneye çıkıp ulu orta namaz kılsak, bu kıldığımız namazı nasıl izah edeceğiz? Sormazlar mı; “Namaz sahnelenen bir şey midir, yoksa ibadet midir” diye? Emin olun böyle bir şey olsa ülkemizde kıyametler koparılır… Peki, namaz için duyduğumuz “hassasiyet” neden semâhlar için gösterilmiyor? Buradan tarihe kaydolsun diye yeniden haykırıyorum ki semâh bir ibadet biçimidir ve folklorik olarak görülemez! Cem meydanında âşk hâline bürünen her canın döneceği bu ibadetin ne protolü olur ne protokole karşı dönüşü… Ne de semâhın kadrolu bir ekibi olur… Hazreti Hakk; şu gülbangın hakikatine erişmeyi de nasip etsin: Semâhlar saf ola, günahlar affola... Döndüğünüz çark-ı pervâzlar HAKK için ola, SEYİR için olmaya... Âşıkların sırrına ve Gerçeklerin demine: HÜ diyelim HÜ!.. Metin içinde kullandığımız kaynak: Necdet Subaşı (2003). “Anadolu Aleviliği Üzerine”. Kayseri: Bilimnâme Dergisi. S. I, ss. 175-195.
Pencereyi Kapat
Ekleme Tarihi: 15 Kasım 2021 - Pazartesi
Yol Ayrımında Semâha Durmak: Bu Dönüş Nereye? Hakk İçin Mi, Seyir İçin Mi?-2
Bilinmelidir ki Meydan (Cem) evinde aranan bir başka hâl ise âşk’tır. Bu doğrultuda musukî eşliğinde âşk hâli aranır ve gönüllerden o âşkın taşması sağlanır. Bir insan yani kul, akıl yoluyla öğrendiği bilgileri, Rabbini tespih ve zikir suretiyle kendisine mal eder, kalbine indirir. Kalbe inen bilgi, Hakkʼın tecellisi sayesinde hâlʼe döner. Hâl ise vecd ve âşka çevrilir. İşte kul, bu vecd ve âşk hâlindeyken, güzel bir ses veya musikî (müzik/ezgi) duyunca coşarak semâh yapmaya başlar. Semâh, kulun manevi mesafeleri daha kısa zamanda kat etmesini, ilerlemesini sağlar. Bu manevi yolculukta evvela ego (nefs) dizginlenir ve kul kendi aslını, özünü tanımaya başlar. Daha sonra kâinatı yoktan var eden Rabbinin kudretini müşahede ederek hayranlık safhasına geçer. Âşk yolunda ilerleyenler, o ilahî nura yaklaştıkça varlık gölgelerinin küçüldüğünü müşahede ederler. Nihayet o nura ulaştıklarında benliklerinden tamamen azade olarak, o nurla var olurlar. Bu nura ulaşanlar ilahî âşk ateşinde yanarak, varlık iddiasından vaz geçer; böylece Yunus’un tabiriyle “Canlar canını bulur”. Bu hâl, tıpkı kelebeğin kendini ateşe atarak, onda yok olması; yâni ışığa çevrilmesi, ışık olarak varlık bulmasına benzer. Bu olgunluğa ulaşan kul, Allah’ı tespih ederek, muayyen bir ritimde dönen canlı cansız bütün varlıkları müşahede eder ve onlarla beraber dönmeye devam eder. İşte Meydan’da dönen canların pervâne oluşu bu hâlin beyatıdır ve semâhların gerçek manası bu hâle bürünenlerin sezişlerinde gizlidir.
***
Elbette ki semâhların tasavvufi boyutuna dair uzun uzadıya başka izahlar yapmak da mümkündür. Ancak bir toplumun inanç olarak gördüğü semâhların günümüz dünyasında, ibadet dışı bir davranış olarak görülmesi, Alevi toplumunu derinden incitmektedir. Bunu ister bilinçsiz Alevi kesimi yapsın isterse toplumun başka kesimleri, netice hiç değişmiyor; yaralanıyor ve inciniyoruz.
***
Türkü kafelerde, rakı sofralarının yanıbaşında, TV’lerin canlı yayınlarında eline bağlama ve mikrofon alan “kendini bilmezler” bu inancın değerlerini birer eğlence vasıtası yapmayı maharet biliyorlar. Semâh, cem ibadetlerinde Hakk’ın temsilcisi ve yaşayan Mürşitlerin/Dedelerin cemâline karşı dönülür, bir tabutun etrafında asla dönülemez. Bilinmelidir ki: “Hakk’a Yürüme Erkânı” ile “Hakk’a ilahi musiki ve vecd ile varmak” aynı şeyler değildir! Kafelerde semâha duranlar (!), Dedenin gülbank vermediği ve dolaysıyla da dualamadığı bir eylem ibadetten sayılabilir mi? Bu hâl öyle bir hal aldı ki toplumun birçok kesimindeki bilinçsizlik adeta üniversitelere de sirayet etmeye başladı. Akademik açılış törenlerinde bile artık semâhlar dönülür (!) oldu, ne adına Alevilik adına! Peki, bir üniversitenin açılış töreninde sahneye çıkıp ulu orta namaz kılsak, bu kıldığımız namazı nasıl izah edeceğiz? Sormazlar mı; “Namaz sahnelenen bir şey midir, yoksa ibadet midir” diye? Emin olun böyle bir şey olsa ülkemizde kıyametler koparılır… Peki, namaz için duyduğumuz “hassasiyet” neden semâhlar için gösterilmiyor? Buradan tarihe kaydolsun diye yeniden haykırıyorum ki semâh bir ibadet biçimidir ve folklorik olarak görülemez! Cem meydanında âşk hâline bürünen her canın döneceği bu ibadetin ne protolü olur ne protokole karşı dönüşü… Ne de semâhın kadrolu bir ekibi olur… Hazreti Hakk; şu gülbangın hakikatine erişmeyi de nasip etsin:
Semâhlar saf ola, günahlar affola... Döndüğünüz çark-ı pervâzlar HAKK için ola, SEYİR için olmaya...
Âşıkların sırrına ve Gerçeklerin demine: HÜ diyelim HÜ!..
Metin içinde kullandığımız kaynak: Necdet Subaşı (2003). “Anadolu Aleviliği Üzerine”. Kayseri: Bilimnâme Dergisi. S. I, ss. 175-195.
Yazıya ifade bırak !
Bu yazıya hiç ifade kullanılmamış ilk ifadeyi siz kullanın.
Okuyucu Yorumları (0)
Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.
Gönder
Yorum yazarak Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve malatyasoz.com sitesine yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Tüm Yazıları
Diğer Yazıları
15
Kasım
Yol Ayrımında Semâha Durmak: Bu Dönüş Nereye? Hakk İçin Mi, Seyir İçin Mi?-2
13
Kasım
Yol Ayrımında Semâha Durmak1
08
Kasım
Hz. Pir Hünkâr Hacı Bektaş Velî’yi Anmak mı, Anlamak mı? 2
06
Kasım
Hz. Pir Hünkâr Hacı Bektaş Velî’yi Anmak mı, Anlamak mı?-1
13
Eylül
Destan Duru İçin Bir Umudun Nöbetini Tutmak
11
Ağustos
Kerbelaʼdan ‟Körˮbelaya...
21
Mayıs
HÜSEYİN DOĞAN DEDE -1-
21
Mayıs
Hüseyin Doğan dede 2
25
Mart
Alevilikte Nevruz: Velâyet Kandilinin Sönmeyen Nurudur Ali-2
24
Mart
Alevilikte Nevruz: Velâyet Kandilinin Sönmeyen Nurudur Ali-1
Tüm Yazıları
Sonraki
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır, sitemizi kullanarak çerezleri kabul etmiş saylırsınız.
Detay Tamam
Pro-0.044
Hakkımızda
Yayın İlkeleri
Veri Politikası
Kullanım Şartları
Whatsapp İhbar
Haber Gönder
Foto Galeri
Video Galeri
Yazarlar
Arşivler
Künyemiz
Bize Ulaşın
KATEGORİLER
Siyaset Haberleri
Spor Haberleri
Gündem Haberleri
ilan Haberleri
Asayiş Haberleri
Yaşam Haberleri
Dünya Haberleri
SERVİSLER
Hava Durumu
Yol ve Trafik
Namaz Vakitleri
Eczaneler
Lig Fikstürü
Tarihte Bugün
Sinemalar
Seri İlanlar
Şehir Rehberi
Gazete Manşetleri
DİĞER
Sitede Ara
Anketler
Biyografiler
Rüya Tabirleri
Astroloji
Malatyasoz.com Tüm hakları saklı tutulmaktadır. Copyright 2021 © haber yazılımı haber paketi haber scripti
Haber Yazılımı: Web Aksiyon ®
×
Reklam engelleme uygulamanız açık.
Bizlere destek vermek için uygulamayı kapatabilir yada ayarlardan malatyasoz.com adresini beyaz listeye ekleyebilirsiniz.