Kavramları birbirlerinin içine karıştırıp, birini diğerinin yerine kullanarak çok büyük yanlışlıklar yaratılıyor. Özellikle bu alışkanlık son yıllarda sıkça yapılmaya başlandı.
Örneğin, ulusalcılıkla solculuk aynı şeyi ifade etmek için zaman zaman birbirinin yerine kullanılıyor bugün.
Batı normlarına uygun sistem yaratmaya çalışan ve bunun için sınıfsal çelişkilerden yoksun bir korporatizmle birleştirici rol üstlenen ilerici bürokratların solcuymuş gibi gösterilmeye çalışılması çok ciddi bir kavramsal yanlışlık yaratmaktadır.
Bir şarkı sözünden alıntı yaparak aslında Türkiye’de neyin eksik olduğunu daha çarpıcı bir şekilde gösterebiliriz. Bulutsuzluk Özlemi’nin 1990 tarihli Uçtu Uçtu Albümündeki Acil Demokrasi şarkısı ilginçtir sanki yirmi yıl önce tam da bugünkü tartışmaların üzerine cuk otursun diye yazmış bu şarkıyı.
Olağanüstü haller,
Geçiş dönemleri,
Sıkıyönetimler,
“Simdi sırası değil”ler,
Fikir suçları,
İdam cezası,
141-142
Adalet Mülkün Temeli
Çelişkiler keskinleşsin diye
Böyle mi geçsin ömrüm?
Acil demokrasi…
Türkiye’nin temel sorunu modernleşme hareketinin başladığı zamandan bu yana batı toplumlarının yaşadığı “çelişkilerin keskinleşmesini” bir türlü doğasına uygun şekilde doğru yaşayamamış olmasındandır.
Türkiye’deki temel çelişki 1830’lu yıllardan yakın zamana kadar ilericilik-gericilik ekseninde kalmıştır. Osmanlı’da burjuva sınıfı gelişmediği, var olanların dışa bağımlı veya ilişkili azınlıklardan (komprador) vs. oluştuğu için ülkenin modernleşme ve yenileşme çalışmalarını hanedan ile çatışmaya giren devlet bürokrasisi (işte burada hanedan ile bürokrasi bir anlamda temel çelişkiyi yaratmış oluyorlar, “bürokrasi bunu kimin adına yapmaktadır” sorusu anlamlıdır. İlk anayasamız olan Kanuni Esasi’yi Abdülhamit’e kabul ettiren Mithat Paşa bir devlet adamıdır.) üzerine almıştır.
Kuşkusuz modernleşme devlet içinden yürütüldüğü için askerler de bu eylemin içinde aktif rol almışlardır. Çünkü savaşlarda ön saflarda askerler vardır ve batının modern ordularına geleneksel askeri yöntem ve silahlarla karşı koyamamışlardır; kazanmak için “onlar” gibi olmak gerektiği ana fikrini geliştirmişlerdir.
Ayrıca devlet bürokrasisi ilerici adımları yaptırabilmek için ister istemez ordunun desteğini aramış, ittifak yapmış; bu ilişki zaman içinde ister istemez tavuk ve yumurta döngüsüne dönüşmüştür.
Cumhuriyetin kendisi de böylesi bir modernlik arayışıdır. Kemalizm bir taraftan anlattığımız ilişkinin yapısal yerleşmesini sağlarken diğer taraftan da Türkiye’nin kendi burjuvazisini oluşturmak aslında sistemin doğru temeller üzerine oturması için de çalışmasını sürdürmüştür.
Varlık Vergisi, 6-7 Eylül Olayları bir anlamda yerli burjuva sınıfının zenginleştirilmesi süreciydi. Türkiye’de her zaman olaylar tartışıldığı; neden sonuç ilişkisi hiçbir zaman gözlemlenmediği için aslında tarihte yaşanan olayların ne anlama geldiğini yeterince konuşamıyoruz. Sağ olsun bugünün liberalleri de bunun üzerini örmek için olağanüstü çaba harcıyor.
Türkiye’de asker-sol ilişkisinin kurulmasına neden olan tek bir olay vardır; 50 yıl önce yapılan 27 Mayıs askeri darbesidir. 1961 Anayasası’nın getirdiği özgürlükçü düşünceler, DP anti demokratik iktidarının asker eliyle yıkılması nedeniyle ordunun sol karakteri üzerine bir yanılsama oluşmuştur. Bundan sonraki hareketler beklentinin ötesine geçmemiştir. Bugün Ordu’yu göreve çağıran zihniyet de bunun tekrarıdır.
Ancak ne 27 Mayıs ne de bir başka darbenin solla ilişkisinin olmadığı hatta bizzat ABD tarafından yaptırıldığı çok net olarak görülmüştür.
1 Mart 2003 Irak tezkeresinin mecliste reddedilmesinden sonra savaşın ABD’li mimarının kendi çıkarlarının yerine getirilebilmesi için Türkiye’de bir süreliğine demokrasinin askıya alınabileceğini tartışabilmesi de dinamiklerin nasıl çalıştığını anlatması bakımından çok anlamlıdır.
Bürokrasi ya da asker bir sınıf değildir. Bu nedenle de sosyal çelişkileri onlara dayandıramazsınız. Araç olarak kullanırsınız.
Türkiye’de bugün olan şey, gelişen, ayakları yere basan, hâkimiyet ve hegemonya kurabilecek güce ulaşan burjuvazinin bütün araçlarla iktidarı teslim alma sürecidir.
Tam da bu noktada demokrasi mücadelesinin neresinde durulacağı önemli bir karar yeridir.
1989 öncesinde “reel sosyalizm” deneyimini yıkmak için liberalizmle ittifak yaparak, burjuva demokrasisinden yana taraf olan sosyalistlerimizin özellikle 1991’den sonraki gelebildikleri nokta “siyasal liberalizm” olmuştur. Reel sosyalizm sonrasındaki sürecin takibini “kuramsal planda” yapmamaları da aslında çizgilerinin ne olduğunu göstermektedir.
Bu anlamda dünün solcularının, sosyalistlerinin saf alışlarına göre bugün içinde bulundukları mücadelenin ne olduğu anlaşılmalıdır.
Kısacası bugün yaşanan değişim tamamlandığında ki eşyanın doğasına uygun şekilde ister istemez gerçekleşecektir, solun sonunu getiren bu üçüncü dünya demokratları ne yapacaktır?
Share this:
Paylaş
Facebook
Twitter
LinkedIn
E-posta
Yazdır
WhatsApp
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
‹ Nagehan Alçı’nın kazananlar tarihinden bir kesit; Barbar Che!
Cumhuriyet duygu ve coşkusunu meydanlarda yaşayalım ›
Kategoriler:Siyaset
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Kasım 2021 (3) Ekim 2021 (6) Eylül 2021 (5) Ağustos 2021 (5) Haziran 2021 (3) Mayıs 2021 (4) Nisan 2021 (6) Mart 2021 (6) Şubat 2021 (6) Ocak 2021 (10) Aralık 2020 (6) Kasım 2020 (3) Ekim 2020 (3) Eylül 2020 (6) Temmuz 2020 (7) Haziran 2020 (4) Mayıs 2020 (1) Mart 2020 (2) Şubat 2020 (6) Ocak 2020 (6) Aralık 2019 (8) Kasım 2019 (10) Ekim 2019 (4) Eylül 2019 (4) Ağustos 2019 (4) Temmuz 2019 (2) Haziran 2019 (1) Mayıs 2019 (3) Nisan 2019 (5) Mart 2019 (4) Şubat 2019 (4) Ocak 2019 (4) Aralık 2018 (6) Kasım 2018 (3) Ekim 2018 (4) Eylül 2018 (8) Ağustos 2018 (6) Temmuz 2018 (1) Haziran 2018 (7) Mayıs 2018 (4) Nisan 2018 (10) Mart 2018 (8) Şubat 2018 (5) Ocak 2018 (6) Aralık 2017 (9) Kasım 2017 (7) Ekim 2017 (6) Eylül 2017 (12) Ağustos 2017 (6) Temmuz 2017 (4) Haziran 2017 (5) Mayıs 2017 (5) Nisan 2017 (9) Mart 2017 (3) Şubat 2017 (6) Ocak 2017 (12) Aralık 2016 (8) Kasım 2016 (6) Ekim 2016 (6) Eylül 2016 (5) Mart 2016 (4) Şubat 2016 (2) Aralık 2015 (1) Kasım 2015 (2) Ekim 2015 (2) Ağustos 2015 (1) Temmuz 2015 (6) Haziran 2015 (12) Mayıs 2015 (7) Nisan 2015 (4) Mart 2015 (12) Şubat 2015 (11) Ocak 2015 (8) Aralık 2014 (10) Kasım 2014 (51) Ağustos 2014 (1) Nisan 2014 (3) Mart 2014 (1) Şubat 2014 (2) Ocak 2014 (11) Aralık 2013 (15) Kasım 2013 (4) Ekim 2013 (4) Haziran 2013 (6) Nisan 2013 (4) Ocak 2013 (1) Aralık 2012 (1) Kasım 2012 (15) Ağustos 2012 (8) Temmuz 2012 (11) Haziran 2012 (26) Mart 2012 (10) Ocak 2012 (2) Aralık 2011 (43) Kasım 2011 (8) Ekim 2011 (8) Eylül 2011 (3) Ağustos 2011 (10) Temmuz 2011 (17) Haziran 2011 (10) Mayıs 2011 (5) Nisan 2011 (8) Mart 2011 (17)
Popüler Yazılar & Sayfalar
Vitor Pereira Sorunu	
Oğuz Atay: "...oysa düşündükçe yok oluyorum."	
Şampiyonluk Puanı	
Ramayana Destanı	
Topu en hızlı hangi takım oyunuyor?	
Kafamda Bir Tuhaflık'ta anlatılan gerçek aşk!	
Son 10 sezon 10. Haftalar Ortalaması ve Fenerbahçe	
#sirkeci #gar #tren #siyahbeyaz #blackandwhite #blackandwhitephotography #photo #photooftheday #photography #photographer #istanbul
#reflection #reflections #shadow #shadowwork #wait #waiting #rain #rainyday #umbrella #office #lapishan #rainy #photo #photooftheday #photograph #photography