Bir varmış, bir yokmuş… Modern zamanların hızlı aktığı çağda, blokların birbirine baktığı apartmanlardan birinde yaşayan Okuyan Güzel adında bir kız yaşarmış. Okumayı öğrendiği günden itibaren merak ettiği her şeyi sayfaların arasında bulacağına inanırmış. Günlük ihtiyaçlarını giderdikten sonra, satırların arasında koşarcasına devinen gözleri yorulana dek okurmuş. Çoğunlukla, apartmanlar gibi yığılı kitaplarının arasında uykuya dalar ve düşlerindeki okumanın derinliklerinde adeta yüzermiş.
Gözleri kapalı olduğu halde başının üzerinde muhabbet halinde olan iki denizatının varlığını çıkarttıkları hava kabarcıklarından hissedebiliyormuş öyle zamanlarda. Hani şu erkeği hamile kalabilen ve tek eşli olan müthiş canlılar. Eşi öldüğünde uzun süre canlı kalamayıp, intihar eden ve aşk konusunda doğuştan yetenekli olan canlılardı denizatları da. Bu bilgiyi okuduğu kitaplardan edinmişti.
Elinin hemen altındaki kumların üzerinde usulca kıpırdayan bir denizyıldızı duruyordu. Derinliklere görüntüsü ile estetik katan bu canlının, beyni olmadığını da kitaplardan okumuştu.
Ve çevresinde denizin hareketi ile yumuşakça salınan yosunlar, denizde yaşama ve orada kalmaya ait dirençlerini, dışarı çıkartıldıklarında bir süre sonra hissettirdikleri kötü koku ile gösteriyorlardı. Dışarıda biçim olarak da çirkin göründükleri halde, suyun içerisinde bahçe estetiği kurmakta üzerlerine yoktu.
Bu rüyaya Okuyan Güzel, okuduğu kitaplardaki bilgilere dayanarak gelmişti. Okumak onu hep derinlere sürüklüyordu. Okuduğu tüm kitaplardan usunda kalan parçaları düşlediği masallarda birleştiriyor, hepsinden yepyeni ve kendine ait bir yeni evren inşa ediyordu belki de.
Şimdiye kadar hiç duymadığı güzellikte şiirler uçuşuyordu hava kabarcıkları içinde. Bir çift denizatının uzun sürecek olan aşkının davetlisiydi derin denizde. Yıldızlar, yosunlar bu seremoninin romantik fotoğrafına fon oluşturmak üzere serpiştirilmiş gibiydi adeta. Kimi zaman sürü balıkların halayı jet hızıyla geçip, suları dalgalandırıyordu. Bilge denizatlarının sözcükleri o dalgaların üzerinde görünüp dağılıyordu. İki denizatı birbirini gün doğarken selamlıyor ve dansları başlıyordu. Uzun süren öpüşmeleri sırasında gözleri tüm denizlere sıkıca kapalı, algıları ise sadece eşlerine açık halde salınıyorlardı.
Çiftleşmeleri sonucunda oluşan yumurtaları taşıyan baba, diğer balıkların istilasından yavrularını korumak için kahramanca savaşıyordu. Nihayetinde hayatları, eşlerinin kaybındaki yas ile sona eriyordu. “Sen olmazsan yaşayamam” duygusunu söylemeden yaşayabilenlerdi onlar, diye düşündü Okuyan Güzel.
Okuduğu kitaplardan öğrendiği doğaya ait bazı bilgiler onu bu evrene taşıyan davetiye gibiydi. Günlük hayatında bina yığınları ve teknolojinin kasvetli atmosferinden sıyrıldığı anlardı okuma zamanları ve rüyaları. Metaforlar ikliminde yaşıyordu…
Okuduklarını içselleştirmek için kafasında kurguladığı gezilere çıkabiliyordu, hem de masasında uzun süredir elinde kitabı ile atıl halde duruyorken. Bedeni durağan iken düşünceleri ile ilerlemek, yüzmek, uçmak böyle bir şeydi galiba. Okumak böylesine tek kişilik bir eylemdi ama öte yandan içten içe çoğalan, birçok kişiden oluşan bir bütüne doğru yol almanın da olanağını taşıyordu sanki onun için.
Bu eylem, başlangıçta, göz, metin ve beyin arasında oluşan devinimle kısıtlı kalsa da, ileri okumalarda karmaşıklaşabilirdi. Çeşitli düğümler, çözülmelere kadar ilerleyen inşaat başlayabilirdi.
Okumanın derinliklerinde, öğrendiklerini hayatına inşa etme şansı olabilecek miydi? Evrende bir insan ömrüne sığmayacak kadar çok bilgi varken, kitapları öğrenme yolunda ne denli verimli kullanabilecekti…
Gel zaman, git zaman, Okuyan Güzel, penceresinden bakarken bina yığınları içerisinde yan yana dizilmiş kutucuklar gibi algıladığı pencerelerden birinde takıldı. Zaman sanki orada durdu. Daha önce fark etmediği bir delikanlı tarafından oradan izleniyor olduğunu hissetmek, yaşamına yeni bir boyut katmaktan öte yeniden doğmak gibi bir şeydi. Okuyan Güzel de onu seyretmeyi ve bu seyir halindeyken, ruhundan çıkan bir akımla onun harika bedeninde yitip gitmeyi yaşıyordu. Bilmediği bir dünyaya doğmuş, cahil, heyecanlı, telaşlı bir bebek gibiydi. Sabah uyanır uyanmaz koştuğu pencerenin önünde başlayan sarhoşluk, gün boyunca onu alıp, iki kişilik bir dünyanın orta yerine bırakıyordu. Dışarıya baktığında başka hiçbir şey görmüyordu, dünya sadece karşı penceredeki delikanlının bulunduğu noktadan ibaretti. Onun yaşamı hakkında çeşitli varsayımlarda bulunuyor, kendi yaşamına mutlaka onu da kararak yeni hayaller kuruyordu.
Okuduklarından bir anımsama ile içinde bulunduğu durumunu kendine şöyle açıkladı:
”…Yalnızca eyleyen öğrenir…” diyordu Nietzsche.
Ancak ve ancak yaşayarak öğrenilecek bir duygunun içinde filizlenen yapraklarını okşadı, ve tatlı bir tebessümle öylece kalmak ona huzur veriyordu. Dünyanın tüm renkleri ısınmaya başlamıştı ve baktığı her yer hızla kırmızıya dönüşüyordu.
Daha masalının çok başında olduğunu, kendisindeki değişimleri gözleyerek hissediyordu. Okuyan Güzel’in uyanışı, karşı penceredeki Prensle bakışlarının öpüşmesi sırasında olmuştu. Ruhunun hareketlenip karşı pencereye doğru yol aldığını artık biliyor, gerçekte masal ise aslında burada başlıyordu…
Not: “Okumak Değiş(tir)mektir” adlı video çalışmasında okuma üzerine inşaat konseptini işleyen Cem Işık’ın çalışmasını ise aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz
http://www.obursolucan.org/os02/cemokumak.htm
Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.
Yorum Yaz
Gönder
Yazdır
Hata Bildir
yazarın önceki bloğu
yazarın sonraki bloğu
bu kategorideki önceki blog
bu kategorideki sonraki blog
kategoriden rastgele blog getir
Yorumlar (5)
bize yeni bir şey ögretmez, sadece içimizdekileri bulmamıza yardımcı olur diyordu yine okuduğum bir kitap. İçimiz öyle büyük bir hazineki bir ömüre sıgdırabilmek mümkün değil tüm hazineyi. Çok uzun zaman olmuştu masal okumayalı. Güzeldi, keyifliydi. Kalemine sağlık. Şimdi ikinci bölüme geçiyorum:)) Sevgilerimle
Haşim Arıkan
19.04.2008 17:46
Cevap :
Masallarda da hazineler vardır sevgili haşim, benim masalımdan keyif almanıza ve "içimizdeki hazine" anımsatmanıza çok memnun oldum...tadını yitirmemiş masalınız hep sizinle olsun... sevgilerle... 20.04.2008 1:40
Bu gizemli ve hoş masalındaki "Okuyan güzel" penceresinden bakarken onu izleyen delikanlı ona nasıl yepyeni, umut dolu bir dünya sunuyorsa, bizler de (diğer yazıların gibi bu bloğunla da) araladığın pencereden, her yanımızı saran griliklerden kurtulup derin, umut veren maviliklere ve yaşamın can alıcı diğer renklerine göz kırpma olanağı buluyoruz sevgili İlke. Bu sayede öylesi hoş ve güzel anımsatmalar yaşıyoruz ki, buradan hiç ayrılasımız gelmiyor. Penceren hep açık olsun ve yaşam renklerin hiç solmasın. İçten teşekkür ve sevgilerle...
Ersin Kabaoglu
10.04.2008 15:37
Cevap :
Pencerem hep açık olacak, söz!... özellikle böyle farklı renklerde içeriye dolan ışıkların yazılarıma süzüldüğünü bilmek için buna değer... Birlikte okumalarımızı, yazmalarımızı ve yaşanmışlıklarımızı paylaşmak hayatın hoyrat zemininden bir nebze olsun dışarıya taşmak gibi bir şey, sevgili ersin... paylaşımla, teşekkürlerle, sevgilerle... 10.04.2008 16:44
Gecenin bu saatinde zevkle okurken benzer kaygıları paylaşmak, işte blog dostluğu bu olsa gerek dedim. Bir de anlatınızdaki pencere öyküsü bana da çok derin bir yaşanmışlığı çağrıştırdı ister istemez. ellerinize sağlık.
Ezgi Umut
10.04.2008 5:09
Cevap :
ziyaretiniz ve blog dostluğu hissini dile getirişinizden onur duydum. ne çok pencere öyküleri var değil mi, hepimize bir şekilde tanıdık gelen bu haller zaman ve uzam değişse bile yıpranmadan yaşanabiliyor... gözümüze sağlık 10.04.2008 14:54
Severek okudum... Güzel'in düşüyle çoğalan öykü de çok hoş olmuş. Yaşamınızdan kitaplar eksik olmasın.... sevgiyle...
Rıfat Mertoğlu
09.04.2008 10:13
Cevap :
Kitaplarımız, düşlerimiz ve tüm umut ettiklerimizi sahiden yaşama şansımız hiç eksik olmasın... çağdaş masalı beğenmenize de ayrıca sevindim... 09.04.2008 23:05
Önceki Yorumlar
Sonraki Yorumlar
Sayfa: 12
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Diğer Yazarlarımızdan
Yazarın Önerdiği Bloglar
ANNE-BABA ÇOCUK KAYGI
ANNE ve BABA ÇOCUK YETİŞTİRİRKEN KENDİSİNİ YETERSİZ Mİ HİSSEDİYOR? Günümüzde anne ve babalar çocuk yetiştirme konusunda daha fazla kaygılı görünüyorlar. Bu kayg..... 30 Kasım 2021 - 17:15
PINAR YILDIRIM
Neden Aldatıyor?
Neden Aldatıyor? Aldatma Şekli ve Sebepleri Neler? Aldatma ile ilgili sıklıkla karıştırılan hadiselerden bir tanesi dürtüsel aldatma ile narsisistik tür aldatmadır. Bu ayırım alda..... 30 Kasım 2021 - 15:36
Uzman Psikolog Melda Yakupoğlu
İSTİKLALSİZ DİN OLMAZ
“İSTİKLALSİZ DiN OLMAZ!..” Kuvayı Milliye Müfrezeleri (1918-1923) Diyerek; işbirlikçe hain Ulukışla Kaymakam Tayyar Beye karşın; Mustafa Kemal Paşa saflarında yer alan, K..... 30 Kasım 2021 - 15:36
Dursun Özden
Bu blog yazarının şu anda bir blog önerisi bulunmamaktadır.
Toplam blog
: 25
Toplam yorum
: 193
Toplam mesaj
: 64
Ort. okunma sayısı
: 1044
Kayıt tarihi
: 16.01.08
İşletmecilik eğitimi ve sonrasında finans sektöründe bir dönem profesyönel çalışmanın dışında, 19..
Blog habercisi
Blog yazarına mesaj yaz
Yazarı paylaş
Bloglarda Yazarlarda Galerilerde
Sadece bu yazarın bloglarında ara
Ne yapıyor?
Facebook'ta paylaşılanlar
Twitter'da paylaşılanlar
Milliyet Blog
@Milliyet_Blog tarafından gönderilen tweetler
Anasayfa|
Bize Ulaşın|
Yardım|
Açılış Sayfam Yap|
Kullanım Koşulları
Yukarı
© Milliyet Blog Copyright İnternet baskısında yer alan tüm metin, resim ve içeriğin hakları milliyet.com.tr'ye aittir. Milliyet Blog kullanıcıları ve üyeleri, üçüncü kişilerin telif hakkı sahibi bulunduğu her türlü fikri eser, fotoğraf, resim vb. materyal ve ürünleri kullanamazlar. Blog kullanıcı ve yazarlarının, üçüncü kişilerin telif hakkı sahibi olduğu yazı, resim vb. ürünleri kullanması durumunda, her türlü hukuki ve cezai sorumluluk kendilerine aittir.