“Sevim teyze” Bu iki kelime kadar içimi ısıtan, aklımı ve kalbimi güzel çağrışımlarla, dinginlikle ve huzurla dolduran başka iki kelime daha bilmiyorum. Sevim teyzem tanımaktan çok büyük mutluluk duyduğum, hayatıma değer ve anlam katan insanlar içinde en özel olanı. Yaşı olmayan, gerçek bir öğretmen, gerçek bir bilge. Üstelik aramızdaki onca yaş farkına rağmen benim en yakın dostlarımdan biri. Hatta kimi zaman yaşıtlarımın bile beni bu kadar iyi anlamadıklarını düşündürtecek kadar çağını aşmış bir insan.
Geçtiğimiz yaz, Sevim teyzeyle birkaç hafta öncesinden yani okullar kapanmadan, onun Didim’deki yazlığında buluşmak için sözleşmiştik. Onunla “Dünden Bugüne Denizli” dergisi için bir söyleşi gerçekleştirecektim.
Tarih 1 Temmuz 2008. Akbük’ten Didim’e doğru yol alıyorum. Arabada yalnızım, dolayısıyla bağıra bağıra şarkı söyleyebildiğim için çok da mutlu. Üzerimde hem tatilin yeni başlıyor olmasının verdiği bir hafiflik duygusu hem de sahilde oturup güneşlenmek yerine kendime yaratmış olduğum yeni hedefin heyecanı var. Sol tarafımda mavi deniz, sevdiğim şarkıyı onuncu kez dinlemenin özgürlüğüyle neredeyse dümdüz ve olabildiğince ıssız yolda neşeyle gidiyorum.
Sevim teyzenin en önemli özelliği, evine gelen herkese kendini çok özel hissettirmesi. Onun kurduğu sofralar, yaptığı yemekler, her şeyi özeldir. Her şey bir tören havasında yaşanır. Hiçbir şey geçiştirilmez. Ona göre yaşam, her anı doya doya yaşanması gereken bir mucizedir ve her anın tadını çıkarmak gerekir. O yüzden iki kişi yemek yiyecek dahi olsanız, en değerli Çin porselenleri ve kristal bardaklar masaya konur. Amerikan servisler ve kumaş peçeteler hiç ihmal edilmez.
Onun mükemmel Türkçesi ve engin kültürünün yansıdığı yumuşacık sesini dinlemek insana bir şarkı gibi gelir ama konuşmak epeyce özen ister. Sizi çok dikkatli dinler ve ola ki dilin kullanımında bir hata yapacak olursanız bazen dayanamayıp hemen konuşmanın ortasında bazen de sözün sonuna kadar bekleyip – ki zaten siz hata yaptığınızı yüzünün buruşmasından anlarsınız – kibarca uyarısını yapar. Örneğin her cümlenin sonuna nokta gibi eklenen “tamam mı?” , “anlatabildim mi?” ya da “anlatabiliyor muyum” nevinden kalıplardan karşısındaki insanı aptal yerine koyduğunu düşündüğü için nefret eder. Siz heyecanlı bir şekilde başınızdan geçen olayı anlatırken son derece kibar bir üslupla araya girer ve “Özür dilerim ama neden her cümlenizin sonunda “tamam mı” diyorsunuz kuzum?” der. O zaman siz de onunla birlikte sorunun cevabını düşünür. Hakikaten neden diyorum acaba, hiç farkında değilim, dersiniz.
Türkçe öğretmenliğimin vermiş olduğu büyük sorumluluktan dolayı sözcükleri tartarak kullanan ben, genelde eşimin maruz kaldığı bu uyarılara, kendim hata yapmamış olmamdan dolayı içten içe sevinirken bu yaz öyle bir hata yapmış bulundum ki o kadar sakin ve kibar bir insana “Ne dedin sen bakayım?” dedirtmeyi başardım. İşte o anda daha kısık bir sesle “kamelya” dedim ve yüzümde hata yapmış çocuklara özgü bir utançla kendimi gelecek olan nutuğa hazırladım:
“Kamelya Doğu Asya’ya has bir çiçek türüdür, yavrucuğum. Senin anlatmaya çalıştığın ise kameriye olsa gerek. Kamer ay demek. Kameriye de buradan geliyor. İnsanlar ay aşığını izlemek için bahçelerine altıgen ve sekizgen kubbeleri olan kameriyeler yaptırmışlar. Aynı zamanda bu geometrik şekillerin bütün evrenin enerjisini topladığına inanılırmış. Bu nedenle akşamları bu kameriyelerin altına geçerek arındıklarını düşünürlermiş. Evet, şimdi kaldığın yerden devam edebilirsin.”
“Sevim teyzecim bildiğiniz gibi bu tip yanlışlara galat-ı meşhur deniyor. Yani yaygınlaşmış yanlış. Etrafınızdaki herkes kameriyeye kamelya dediği için bir süre sonra siz aslında doğrusunu bildiğiniz halde yanlış söylemeye başlıyorsunuz.” gibi bir çıkarımla kendimi kurtarmaya çalışırken Sevim teyzenin yüzündeki bu seferlik affedebilirim, merak etme aramızda kalır tarzındaki muzip gülümsemesiyle kendimi daha fazla savunmaktan vazgeçiyorum.
Sevim teyze aslen Denizlili ve kendisini iflah olmaz bir Denizli sevdalısı olarak tanımlıyor. Hoş insanın Denizli’nin şimdiki haline pek sevdalanacağı gelmez; ama onun en sıradan şeyi bile özel kılan, başka bir gözle bakmanızı sağlayan iyimser bir bakış açısıyla donanmışlığını ve gözleri dolu dolu çocukluğunun Denizlisini anlatışındaki o içtenliği yaşasanız neden Denizli dergisinde mutlaka yer alması gerektiğini anlarsınız.
Yaklaşık iki yıl kadar Denizli Lisesinde İngilizce öğretmenliği yapmış ve o dönemdeki öğrencilerinin hiç unutamadıkları hala arayıp sordukları çok özel bir öğretmen. Hatta söyleşimiz sırasında şimdilerde ister Denizli’de ister Türkiye’de herkes tarafından tanınan öğrencilerinin isimlerini yazmak istediğimde, diğerlerini unutursam üzülebilirler hassasiyetiyle isim vermemeye özellikle dikkat ediyor.
Sevim teyzeyle konuşacak o kadar çok şey var ki yapacağımız söyleşi bir günde bitmiyor elbette. Yaz boyunca birkaç kez bir araya geliyoruz. Yaz sonunda da yazdıklarımızı tekrar gözden geçirmek için Sevim teyzeyi Kuşadası’ndaki evimizde bir hafta misafir ediyoruz. Söyleşi bitiyor bitmesine; ancak on iki sayfalık söyleşiyi ne kadar kısaltmaya çalışsak da bunda pek başarılı olamıyoruz.
Denizli’ye döndüğümde editörün ne diyeceğini çok iyi bilmeme rağmen söyleşiyi kısaltmaya kıyamadığım için olduğu gibi veriyorum. Derken kısaltmamı isteyen telefon gecikmiyor, ben de söyleşiyi beş sayfaya indirmek zorunda kalıyorum. İşte günlükteki bir sonraki yazım, bu söyleşinin dergiden çıkarmak zorunda kaldığım ama mutlaka herkesin okumasını istediğim bölümlerinden oluşuyor. İnsana yaklaşımın alfebesini ve nasıl mükemmel bir öğretmen olunur sorusunun cevabını çok iyi verdiğini düşündüğüm bu söyleşiyi sizlerle paylaşmak istedim. Tahmin edersiniz ki bütün bunları da o söyleşiye girizgah olsun diye yazdım. Umarım dergi yayınlandıktan sonra diğer bölümleri oradan okursunuz.
Yaz sonunda Ankara’dan gençlik yıllarına ait resimleri yollamaya söz verdiği zarfın içinden mükemmel bir el yazısıyla şu satırlar okunuyor:
“Sevgili genç dostum, birlikte yaşadığımız o bir haftalık zaman diliminin duygusal yoğunluğu bütün yazımı kapladı. Sevgi ve şefkatle örtüşmeyen bütün olumsuzlukları sildi, süpürdü. Hepinize müteşekkirim. Böylece rüya gibi bir sonbahara başladım. Mutlu ve dingin.”
Bu nota ve Sevim teyzenin gençlik yıllarına ait siyah beyaz fotoğraflardaki büyülü güzelliğine dalarken dudaklarım Yahya Kemal’in “Geçmiş Yaz” isimli şiirini mırıldanıyor:
Rüya gibi bir yazdı. Yarattın hevesinle
Her anını, her rengini, her şi’rini hazdan.
Hala doludur bahçeler en tatlı sesinle!
Bir gün, bir uzak hatıra özlersen o yazdan
tweet
Etiketler:geçmiş söyleşi yaz
Hakkında Aysun Yağcı
Öğretmenlik deneyimlerimi, kendimce doğrularımı, okuduklarımı, aldığım eğitimleri, çıkarımlarımı paylaşmaya devam ediyorum.	
Önceki: Hikmetler Kitabı
Sonraki: Hayal Ortaklarım
İlgili Yazılar
Dinlemeye Ne Kadar Hazırız?
26 Nisan 2015
Duyguların Dili
26 Nisan 2012
Saz Gibi Ağaç Gibi
19 Nisan 2012
2 yorum	
Asuman
22:33 / 19 Eylül 2011
Sizi kutluyorum, birikimlerinizi bu şekilde paylaşmak çok güzel bir düşünce.Yazılarınızı zevkle okudum.Gerçi öğrencileriniz adına üzüldüm,sizin gibi bir öğretmenden yoksun kaldılar.Bu alanda da başarılarınızın devamını diliyorum.
Cevapla
editor
19:49 / 20 Eylül 2011
Çok teşekkür ederim öğretmenim. Beğenmenize sevindim.
Cevapla
Asuman için cevap yaz. Çık
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *
Yorum
İsim *
E-posta *
Siteniz
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Kategoriler
Altını Çizdiklerim (28)
Eğitim (53)
Genel (30)
Hayata Dair (34)
Konuk Yazarlar (1)
Mesleki Gelişim Uzmanlığı (7)
Türkçem (10)
Eğitim	
Yaratıcılığın Bileşenleri
27 Kasım 2018
Öğrenmeye Yepyeni Bir Şekilde Bakmak: Ders Çalışması
11 Kasım 2018
Eğitim Konferansları ve Mesleki Gelişim
21 Ekim 2018
Grup Çalışmalarınız Kabusa Dönüşmesin
19 Aralık 2016
Derste Öğretmeyin, Öğrenin
19 Aralık 2016
Mesleki Gelişim Uzmanlığı	
Araştırmacı Olarak Öğretmen
19 Aralık 2016
Optimization and System Thinking in Education
22 Eylül 2015
Eğitim Felsefeni Keşfet
15 Eylül 2015
Sınıfın Penceresinden İçeri Bakmak
22 Haziran 2015
Yapılandırılmış Gözlem
26 Mart 2015
Türkçem	
Kelimeler
04 Kasım 2012
Türkçenin Aşk Hâli
02 Aralık 2011
Öğretmence 5: Öğrencileri Susturmak Mümkün müdür?
02 Aralık 2011
Nasıl Türkçe Öğretmeni Oldum?
24 Kasım 2011
Öğretmence 3: Komik Öğretmenler
08 Ekim 2011
Genel	
Bir Akşamüstü
09 Mayıs 2020
Hatıra Kurtarıcısı
25 Nisan 2020
Eğitimde Yeni Akımlar
02 Şubat 2020
4 Yaş Felsefe: Aynı – Farklı
19 Ocak 2020
5 Yaş Grubuyla Bir Felsefe Deneyimi: Hayvanlar Gemiyle Bir Seyahate Çıksa…
19 Ocak 2020
Popüler
Son
Yorumlar
Etiketler
Yaratıcı Drama Eğitmeni Nasıl Olunur?
04 Nisan 2012
Öğretmence 5: Öğrencileri Susturmak Mümkün müdür?
02 Aralık 2011
Eğitimde Optimizasyon ve Sistem Düşüncesi
13 Nisan 2012
Optimum Denge Modeli
19 Aralık 2011
Eleştirel Düşünme ve Soru Sorma Stratejileri
19 Nisan 2012
Bir Akşamüstü
09 Mayıs 2020
Hatıra Kurtarıcısı
25 Nisan 2020
Eğitimde Yeni Akımlar
02 Şubat 2020
4 Yaş Felsefe: Aynı – Farklı
19 Ocak 2020
5 Yaş Grubuyla Bir Felsefe Deneyimi: Hayvanlar Gemiyle Bir Seyahate Çıksa…
19 Ocak 2020
engin: Her zamanki gibi yine güzel bir yazı. Saygılarımla....
Aysun Yağcı: Çok teşekkür ederim Zuhal Hanım, değerli yorumunuz ve katkın...
Zühal Koca: Ben de bir eğitimci olarak okumadan paylaşmak konusunda yazd...
Atilla: Yazılarımda ben de öğretmenlik deneyimlerimi, pozitif iletiş...
Aysun Yağcı: Ece Hanım cok teşekkür ederim....
öğretmen öğrenci Aysun Yağcı Şiir eğitim öğretmence anne hayat zaman baba kitap yazmak ders mesleki gelişim altını çizdiklerim çocuk Barış Bıçakçı Türkçe okul Murathan Mungan okumak yazılı Şairin Romanı liderlik YGA	
Arşivler
Arşivler Ay seçin Mayıs 2020 (1) Nisan 2020 (1) Şubat 2020 (1) Ocak 2020 (3) Kasım 2018 (2) Ekim 2018 (1) Aralık 2017 (1) Mart 2017 (1) Ocak 2017 (1) Aralık 2016 (5) Mart 2016 (1) Eylül 2015 (8) Ağustos 2015 (1) Temmuz 2015 (2) Haziran 2015 (4) Nisan 2015 (1) Mart 2015 (4) Şubat 2015 (2) Temmuz 2014 (2) Mayıs 2014 (1) Aralık 2013 (1) Ağustos 2013 (1) Aralık 2012 (3) Kasım 2012 (1) Nisan 2012 (11) Mart 2012 (2) Aralık 2011 (9) Kasım 2011 (7) Ekim 2011 (9) Eylül 2011 (14) Aralık 2010 (1) Aralık 2009 (2) Eylül 2009 (1) Haziran 2009 (1) Nisan 2009 (1) Mart 2009 (1) Şubat 2009 (3) Ocak 2009 (3) Aralık 2008 (2)
@Twitter’da Takip Et
Eğitimde Değişim Konferansı EDK19 Sunum/Atölye Başvuruları Başladı. https://t.co/2nuDHwJckA 29.11.2018
Yaratıcılığın Bileşenleri https://t.co/2pvprVV9YA @aysunyagci aracılığıyla 27.11.2018
RT @izmirSEV: Geleceğin aydınlık yüzleri sizlerin engin tecrübeleri ile yetişecekler. Öğretmenler Gününüz Kutlu Olsun! #SEVİzmir #SEVliOlma… 24.11.2018
RT @izmirSEV: Aile Katılımlı Kütüphane Etkinliğimizde, Anaokulu öğrencilerimiz ve velilerimiz ile buluşuyoruz. Rengarenk etkinlikler ve kit… 22.11.2018
RT @egitimdezirve: “Metin Çözümleme Yöntemiyle Üst Düzey Düşünme Becerilerinin Geliştirilmesi” Atölyesinde Okuduğunu anlamayan ve okuduklar… 22.11.2018