Bahattin ağabey gideli bu gün tam on yıl oldu. Çok sevdiği Hindikuş dağları onu bir 17 Mayıs günü bağrına basmıştı. Eksikliği hiçbir zaman doldurulamayacak bir ağabeyin aramızdan ayrılışı insanın yüreğinde hiç kapanmayacak yaralar açıyor. Bahattin ağabeyin gidişinin sızısı hala taptaze duruyor içimizde. Onunla tanışıp teşriki mesai geçiren istisnasız herkes onun yokluğunun yakıcılığını birkaç damla yaş ile söndürmeye çalışmıştır.
1995 yılında Marmara Üniversitesi’ne geldiğimde İzmir ekibindeki arkadaşlar sürekli Bahattin Ağabey diye birinden bahsederlerdi. Bahattin Ağabey’i anlata anlata bitiremezlerdi. Bahattin Ağabey’i bu kadar çok sahiplenmelerini kendi meşruiyetlerini sağlama çabaları olarak değerlendirirdim.
Bir gün Fatih Cami avlusunda bir arkadaş, "gel seni Bahattin Ağabey ile tanıştırayım" diyerek koluma girdi ve beni caminin köşesinde birkaç kişi ile sohbet eden orta yaşın biraz üzerinde birinin yanına götürdü. Bahattin Ağabey ile ilk tanıştığımda içimden: “Bu arkadaş beni niye bir inşaat işçisiyle tanıştırdı?” diye düşünmüştüm. Üzerinde koyu lacivert kadife bir pantolon, sırtında yünden yapılmış bir yelek, başında koyu renk bir takke ile dışarıdan bir inşaat kalfasını andırıyordu.
Bir gün okulda İzmirli arkadaşlar, akşama Bahattin Ağabey’in evlerine misafir olacağını haber vererek benim de gelmemi istediler. O akşam gazete üzerine açılmış öğrenci evi sofrasında yaklaşık on üniversite öğrencisi arkadaş Bahattin Ağabeyle akşam yemeği yedik. Saat sekiz gibi başlayan muhabbette Bahattin Abi gece yarısı saat ikiye kadar aralıksız konuştu. Ve biz, on üniversite öğrencisi genç pür dikkat altı saat boyunca onu dinledik. İlk gördüğümdeki inşaat kalfası, Afgan cihadının en ince detaylarından, Türkiye’deki sol hareketin tarihine; Godfather filmindeki bir sahneden, İsmet Özel şiirlerine kadar geniş bir yelpazede günlerce konuşacak ve kendini pür dikkat dinletecek kadar engin bir insandı.
Sonraları Bahattin Ağabey ne zaman İstanbul’a gelse kendisinden nasiplenmek için hemen etrafını çevirirdik. Bahattin ağabey, sessiz sedasız gelirdi İstanbul’a. İstanbul’da ilk uğradığı mekân kuruluşunda Cemal Ağabeye destek verdiği Özgün yayınlarıydı. Yayın evinin üst katında kendine ayrılan mütevazi bir odada kalırdı.
Sadece gençler Bahattin Ağabeylerini arayıp bulmazdı. Bahattin Ağabey, aralarında onlarca yaş olmasına rağmen değer verdiği gençleri arar bulur ve kadim bir dost ile ülfet edercesine gençlerin halini hatırını sorardı. Gençler zor zamanlarında sığınacakları bir barınak ve kendilerine kol kanat gerecek bir ağabeylerinin olduğunu bilirdi. Bahattin Ağabey, gençler için her zaman yaslanabilecekleri bir çınar gibiydi. 1996 yılında Yuvacık kampında gençler gözaltına alındıkları zaman, yanı başlarında gönüllerine huzur veren Bahattin ağabeyleri vardı.
Bahattin ağabey, gençlere özel bir ihtimam gösterdiği için gençlerin yapacağı bütün hayırlı işleri destekler onları cesaretlendirirdi. Bir gün Yürüyüş isminde bir dergi çıkarmak istediğimizde en büyük desteği Bahattin Ağabey’den almıştık. Birkaç yıl sonra dergi kapatılıp yayın yönetmenine ceza verildiği zaman Bahattin Ağabey yine ilk arka çıkan isimdi.
Bahattin Yıldız’ı anma programında Mehmet Güney Ağabey; Bahattin Yıldızları yetiştirecek ocakların öneminden bahsederek: “Bahattin Yıldızlar, Hayati Üstünler, Akif Babalılar, Numan Arımanlar yetiştirmek boynumuzun borcudur” demişti. Bu sözler zihnimde yankılanırken aramızdan ayrılan güzel insanların siluetleri geçti gözlerimin önünden. Onlar gitmişlerdi ve büyük bir sorumluluk bırakmışlardı bizlere. Onların yolunu sürdürme sorumluluğu. Onlar gibi çalışkan, onlar gibi fedakâr, onlar gibi aşk insanı olmalıydık.
Öyle bir dönemde yaşıyoruz ki giden güzel insanlarımızın yerini dolduracak nesillerin ortaya çıkması için her zamankinden daha çok gayret etmemiz gerekiyor. Bunun için birbirimize her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Hala aramızda yaşayan değerli insanların kadrini, kıymetini bilmek; onların birikimlerinden en güzel şekilde istifade etmek ise bir başka sorumluluğumuz.
Paylaş
Diğer Makaleleri
17-01-2021
28 Şubat Masal Değil
08-10-2020
Srebrenitsa’nın kardeşi Hocalı
21-09-2020
İyiliğin gücü
24-04-2020
Rahmet ve Bereket Ayıdır Ramazan
19-02-2020
Bin Yıl Sürecek Sükûtu Hayal: 28 Şubat
15-02-2020
Şubat'ın Bir Adı da Şehadettir.
08-11-2019
Bir Zaman Makinesi Olsa...
06-10-2019
Her Dem Yeniden...
13-07-2019
Her Daim Nöbetteyiz.
30-05-2019
Elveda! Ey Şehri Ramazan
02-03-2018
Merhametini Yitiren Çağ
29-07-2017
Kudüs’ün Kurtuluşu Ümmetin Kurtuluşudur.
03-02-2017
Yapay Zeka Çağı Endüstri 4.0 ve Son
24-09-2016
SriLanka İzlenimleri
YAZARLAR
Kemal Özden
İdris ŞEKERCİ
Muhammed Fesih KAYA
Kamil ERGENÇ
Editör
M. Nasır DEMİR
Mehmet GÖZÜTOK
Seyhan YABAN
Yakup DAĞERİ
Tuğba BOYRAZ
Semahat ÖZYÜREK
Cemal BALIBEY
Ahmet TÜRKBEN
Zeynep TEKNECİ
Abdulkadir SEVEN
KURUMSAL
Hakkımızda
Başkan
Yüksek İstişare Kurulu Üyeleri
Yönetim Kurulu Üyeleri
DENETLEME KURULU
Teşkilatlanma
İletişim
HABERLER
TÜM HABERLER
Kurum Haberleri
YAZARLAR
Cemal BALIBEY
İdris ŞEKERCİ
Muhammed Fesih KAYA
Abdulkadir SEVEN
Ahmet TÜRKBEN
Kamil ERGENÇ
Editör
Kemal Özden
YAYINLAR
Enderun Dergisi 18. Sayı Çıktı
ENDERUN EĞİTİM YAZILARI 17. SAYI
Yediveren Dergisi 2. Sayı
Yediveren Dergisi 1. Sayı
Sosyal Medya Hesapları
© 2020 Tüm hakları İnsan ve Medeniyet Hareketi tarafından saklıdır. İzin alınmaksızın hiçbir içerik ve görsel kullanılamaz.