Hep böyle derdi annem ; ‘’ Anne olunca anlarsın ‘’. Sadece benim değil sanırım herkesin annesi sık sık kullanır bu cümleyi. Ya da henüz anne olmadıysanız hala duyuyor olabilirsiniz muhtemelen. Hep kızmışımdır ben de bunu her duyduğumda, ‘’ Aman neyi anlayacaksam ‘’ diye de söylenmişimdir. Ama anne olunca gördüm ve anladım ne demek istediğini annemin. Anne olmanın ne ucu bucağı olmayan bir durum olduğunu, içinde önüne geçilemez bir kaynak barındırdığını ve kalbinin artık sadece kendin için atmadığını işte anne olunca anladım ben. Öncesinde yaşadığım hayatın aslında ne kadar yavan olduğunu, anne olmakla nasıl bir deryada kendimi bulduğumu anladım. Onu gözümden bile sakınırken, ona bir şey olmasın diye çevresinde dört dönerken aslında onun da özgür bir birey olmaya hakkı olduğunu ama onun yanlış yapmasını istemediğimi, üzülmesine incinmesine kıyamadığımı anladım. Büyüdüğünü, büyüttüğümü ve an be an benden gittiğini anladım. Elinden tutarak ayağa kaldırdığım ufaklığın yürümeyi öğrendiğini, koşmaya başladığını ve büyüdükçe yanımdan uzaklaşacağını anladım. Ve daha ne çok şey anladım, eminim her geçen gün daha da çoğalacak anladıklarım.
Ben öyle pek peşinde koşulan, anasına babasına dert tasa getiren, uğraştıran bir evlat olmadım. En azından öyle olmadığımı düşünüyorum. Laf dinleyen, kural bilen, yoktan anlayan, duru olan mülayim bir kızdım ( halen de öyleyim sanırım ) . Ama bazı durumlarda inadı tutan, dediği dedik çaldığı düdük tiplerden de olurdum. Tüm çocuklar kadar, asla daha fazla değil. Bu cümleyi de sanırım en çok o zamanlarda işitirdim. ‘’ Şimdi beni anlamazsın, ama anne olunca anlarsın ‘’. Neyi anlayacaktım, niye şimdi değil de anne olunca anlayacaktım, illa doğurmam mı gerekiyordu yani anlaşılması bu kadar güç şeyi kavramak için. Sanırdım ki annem bu cümleyi çok duymuş da anneannemden, sırf geçmişin hırsını almak için bana aynısını söylüyor. Yok öyle değilmiş meğerse, o da anne olunca anlamış.
Yıllar geçti, ne ben uslandım ne de annem usandı bunu tekrarlamaktan. Bekledim ben de anne olunca anlarım nasıl olsa diye. Sonra evlilik çarkının içine dalıverince henüz anlamaya değil ama aramaya başladım annemi. Düzenini, bana sunduğu konforunu, el üstünde tutmasını, yediğim önümde yemediğim arkamda, bir elim balda bir elim yağda durumlarını aradım. Bencilce nedenlerle biraz ama alışkanlıklarımı aradım hep. Yeni evin düzenini kurarken eski evin alışkanlıklarını kenara itemeyiz bir anda. Ararız, ararız ve o gün gelir anlamaya başlarız annemizi.
Ben oğlumu ilk gördüğüm anda anladım anne olmanın ne demek olduğunu, annemin yıllarca bana neden öyle dediğini. 1900 gr lık minik oğlumla ilk tanıştığım yoğun bakım odasında, onu ilk gördüğümde anladım ben her şeyi. İçime düşen duygunun beni ömrümün sonuna kadar, son nefesime kadar bırakmayacağını o an anladım ben. Daha dakikalar önce tanıştığım bu küçük adam anlattı her şeyi bana hem de. Bu kadar kısa sürede bir ufaklık içimi bu kadar titretebiliyor ve gözümden akan yaşlara sebep olabiliyorsa demek ki daha çok şey anlatacak bu bana, dedim. Demek ki annem yanılmamış, demek ki anne olunca anlayacakmışım.
Üniversite yıllarımda arkadaşımda kaldığım gecelerde sık sık arayıp evde miyiz diye gizlice kontrol eden, dışarı çıktığımızda kiminleyim diye sorgu suale çeken, çoğu zaman babamdan gizli bana her konuda izin veren, olur olmaz her şeye evham yapıp hem kendini telaşlandıran hem beni sinirlendiren annem. Evlendiğimde bile gittim mi geldim mi, yolda mıyım, değil miyim diye endişelenen, telefonlara cevap vermezsem komşumu hatta apartman görevlimizi arayacak kadar olayı abartan annem. Koskoca evli bir kadın, hatta anne bile olmuş olsam hala benim için endişelenen, beni düşünen annem. Artık sana kızmıyorum annem, hiç kızmıyorum. Çünkü biliyorum sen olmasan bunları kimse yapmaz benim için, sen olmasan kimse benim için endişelenmez senin gibi.
Beni tam 20 yaşında mini minnacık bir kızken kucağına almış annem. Ben ise tam 30 yaşımda iken oğlumu dünyaya getirdim. Aradaki o 10 yıllık fark kim bilir ondan neler alıp götürdü, anneliği öğrenirken kim bilir neler yaşadı bizim bile yabancı kaldığımız. Kendince kendi anneliğini yaşarken kim bilir o neler anladı anne olmaktan. Bildiğim tek şey fedakar, eşine az rastlanır bir annem olduğu, öyle laf olsun diye değil dolu dolu anne olduğu. Anne olmanın sonuna kadar hakkını verdiği. Mart ayının 15’ i annemin doğumgünü. Şimdiye kadar hiç vermediğim bir hediye vereyim istedim ona. Böyle bir yazı yazayım dedim. Ve yüzlerce insanın da şahitliğinde anladığımı söyleyeyim istedim. Doğumgünün kutlu olsun canım annem, ben de anne oldum bak ben de artık anladım…
Not: Bu yazı henüz anne olmamış ve anneleri ile çatışan genç kızlara ithaf olunur. Anne olunca anlarsınız!!!
YAZAN Ordanburdanhayattan zaman: 11:44
Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Etİketler: hayattan
18 yorum:
birsence dedi ki...
bu yazını ilk okuduğumda gözlerim doldu boncuk boncuk akıttım göz yaşlarımı...inşallah annelerimizin kıymetini anne olmadanda bilelim hiç üzmeyelim onları....öpüyorum en tatlı anne...
Pazartesi, Mart 15, 2010
çeşnici Handan dedi ki...
Bir kız çocuğu annesi olarak duygulanarak ve gözlerim yaşararak yazıyı okudum. Tüm anne ve kızlar arasında yaşananları çok güzel özetlemişsiniz. Ellerinize sağlık
Pazartesi, Mart 15, 2010
Unknown dedi ki...
annelik başka bir şey çok hoş bir yazı olmuş elnize sağlık
Pazartesi, Mart 15, 2010
aslı'nın mutfağı dedi ki...
Harika bir yazı olmuş Yasemin'cim, ellerine yüreğine sağlık.. Ben de annemle beni hatırladım yazdıklarını okurken, o kadar örtüşüyor ki.. Bizimkiler gibi anneler herkese nasip olmuyor.. Hani Pınar Süt'ün bir reklamı var ya "Bir tek annem olsun, bana bir şey olmaz" ben de aynısını söylüyorum :)
Anneciğinin doğumgünü kutlu olsun, nice senelere, ellerinden öperim..
Pazartesi, Mart 15, 2010
Anne İş'te dedi ki...
cANIM yASEMİN;DERGİ DE OKUDUĞUMDA DA AYNI ŞEYLERİ HİSSEDİP YAZMIŞTIM ŞİMDİ DE ÖYLE..
İLAVE SÖYLEYECEĞİM TEK ŞEY;ALLAH ZAMANSIZ VE SIRASIZ AYIRMASIN!
ANNELİK;BİZLERE BAHŞEDİLEN EN BÜYÜK HEDİYE.
ÖPÜYORUM CANIM SENİ SEVGİYLE ...
Pazartesi, Mart 15, 2010
Kendimce dedi ki...
daha önce yazdığım yorumlarımdan birinde yazmıştım sana da çok beğendiğimi
Gerçekten insan anne olunca anlıyor.Kızım yok ama ben de oğullarıma öbür versiyonunu söylüyorum baba olunca anlarsınız
sevgiler
Pazartesi, Mart 15, 2010
Sibel dedi ki...
Canım harika bir yazı olmuş, çok anlamlı ve çok güzel.. Ben de anneciğinin doğumgününü kutluyor, ellerinden öpüyorum.
Sevgilerimle..
Pazartesi, Mart 15, 2010
Miskokulu Lezzetler dedi ki...
Yaseminciğin aynı şeyleri bende annemden duyuyorum aynı kontroller bizdede var ama varsın olsun anne olmak gerçekten bambaşka bir şey bende kızım olunca anladım. Annenin doğum günü kutlu olsun nice sağlıklı mutlu yıllar yaşasın yaşayın hep birlikte.Sevgiler.
Salı, Mart 16, 2010
Miskokulu Lezzetler dedi ki...
Yaseminciğin aynı şeyleri bende annemden duyuyorum aynı kontroller bizdede var ama varsın olsun anne olmak gerçekten bambaşka bir şey bende kızım olunca anladım. Annenin doğum günü kutlu olsun nice sağlıklı mutlu yıllar yaşasın yaşayın hep birlikte.Sevgiler.
Salı, Mart 16, 2010
Bir Dut Masalı - nUnU dedi ki...
YÜREĞİNE SAĞLIK..
Çok anlamlı bir paylaşımdı canım...
allah evladına ömür sağlık bol şans versin yaseminciğim.
çokk sevgiler.
Salı, Mart 16, 2010
SİBEL - engüzeltatlar dedi ki...
Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi okurken ağlamamak için zor tuttum kendimi.
Bende anne olunca annemi anlayanlardanım...
Allah onları başımızdan hiç eksik etmesin...
Salı, Mart 16, 2010
Zeynep'le Tarifler dedi ki...
ay yutkunamadım inan yasemin,
düğüm düğüm oldum burda yani...
inan ben de aman canım ne var anne olmakta derdim hiç öyle değilmiş madalyonun diğer yüzü:)))
dünyanın en güzel duygusunu herkes yaşasın inşallah:)
öpüyorum canımmmm
Salı, Mart 16, 2010
Unknown dedi ki...
insanlar farklı ama duygular he yerde aynı yazıyı okuduğumda direk annem ve konuşmalarımız geldi aklıma.yüreğine sağlık...
Salı, Mart 16, 2010
lezzettabağı dedi ki...
Sevgili Yaseminciğim, bu yazına da yorum göndermeden edemeyeceğim.. Bende 28 yıllık iki kız annesi olarak yazını aynı şeyleri hissederek okudum ve çok duygulandım.. Bizde anacığımla hiç kırgınlık yada inatlaşma veya sürtüşme yaşamadık. Anneciğim yarı felçli ve algılama sorunu olmasına rağmen rağmen hala üzerimize titrer, azıcık rengimizi solgun görse hemen derde düşer anlamaya çalışır. Birçok tahatsızlığına rağmen öncelik bizizdir ve çocuklarımızdır onun için.. Allah onları bizden zamansız ayırmasın ve dilerim ki herkes anne ve babanın kıymetini anlayacak, bilecek vicdan ve merhamete sahip olsunlar.. Eline yüreğine sağlık .. Sevgiler..
Çarşamba, Mart 17, 2010
Adsız dedi ki...
Şu sn o kadar duygulsndım ki, gözyaşlarımı tutamıyorum, Allah anne ve babalarımıza uzun ömürler versin, ailesini kaybetmiş olanlara da sabır versin. Okurken aynı benim annemi yazmış dedim, "...evlenince bile geldim mi, gittim mi diye arayan bulamayınca komşuma ulaşan canım annem!" Dileyen tüm kadınlar anne olur inşallah, bu duyguyu gerçekten yaşayan biliyormuş...
Ecegül.
Çarşamba, Mart 17, 2010
Unknown dedi ki...
Guzel bir yazi. Sezen Aksu'nun bir sarkisi geldi aklima: "Anneni daha sik animsiyorsan, hatta anliyorsan..."
Annenizin dogumgunu kutlu olsun.
Pinar
www.vejetaryenkedi.com
Perşembe, Mart 18, 2010
Banu Karagil Dalaman dedi ki...
Süper yazmışsın arkadaşım. Bende anlayanlardanım.
Pazartesi, Mart 22, 2010
Mimosa Café dedi ki...
Yasemincim önce gülümseyerekten sonra gözlerim dolaraktan ilerleyen satırlarda da yaşlar süzülerekten okudum yazını. Annene ne güzel bir hediye vermişsin... Annelerimizin kıymetini bir kere daha hatırlattığın için sağol. Sevgiler.
Salı, Mart 23, 2010
Yorum Gönder
Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa
Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)
Hakkımda
Sosyal Medya
İzleyiciler
Bu siteye ait içerikler (resim,yazı vb.) izinsiz kopyalanamaz ve alıntı yapılarak,başka sitelerde yayınlanamaz. http://www.ordanburdanhayattan.com adresine ait içerikler (resim,yazı vb.) izinimiz olmadan ticari amaçlı kullanılamaz.