Fotoğrafçı Kevin Carter’a 1994 yılında Pulitzer Ödülünü getirmiş, bütün dünyayı sarsmış, benim de hiçbir zaman unutmadığım yegane fotoğraf…
Sudan’da 1 km ötedeki yemek dağıtılan kampa gitmeye çalışan açlıktan harap ve bitap düşmüş ve yerine çökmüş olan küçücük bir çocuk ve arkasında yemek için çocuğun ölmesini bekleyen bir akbaba…Açlık…Bundan daha etkileyici, daha korkunç bir fotoğraf ile tanımlanabilir miydi?
İlk gördüğümde hemen çocuğa ne oldu, fotoğrafçı çocuğu kurtardı mı diye büyük bir merak ve güzel bir haber bulma isteği ile araştırmış ama maalesef büyük bir hayal kırıklığı ile karşılaşmıştım…Fotoğrafçı kareyi çeker çekmez oradan uzaklaşmıştı ve çocuğa ne olduğunu bilmiyordu. İnanılmaz öfkelenmiş ve fotoğrafçının hapse atılması gerektiğini düşünmüştüm. Fakat araştırmalarıma devam edince kendisinin 3 ay sonra 33 yaşında ağır depresyon ile intihar ettiğini öğrendim…Belki de karma onun için bu şekilde işlemişti. Böyle bir fotoğrafı çekip, tüm dünyayı ayağa kaldırıp, ödüllere boğulmak bir yanda, vicdan muhasebesi, pişmanlık ve bunun yükü ile hayata devam etmeye çalışmak diğer yanda. Yargılamamak lazım diyoruz, böyle bir şey kendi başıma gelseydi ne yapardım demekten alıkoyamıyor kendisini insan…
fotografya.gen.tr sitesinde Coşkun Aral’ın konu ile ilgili güzel bir yazısına rastladım. Profesyonel bir gözden fotoğrafçının ne gibi bir psikolojide olabileceğini anlatıyor…
Savaşın görsel tanıkları olan haber fotoğrafçıları, yaşamın en zor anlarını dondurup tarihe miras bırakırken, bulundukları coğrafyada, gözlerden uzakta olup bitenlerden insanlığı haberdar etme görevini de üstlenir. Fotoğrafçı da, her insan gibi, çevresinde olanlardan, şiddetten, vahşetten, acıdan, fotoğraf makinasının içine hapsettiği ‘an’lardan etkilenir. Fakat fotoğrafçı, mesleği gereği duygularını o an ifade edemez; ağlayamaz, nefret veya öfkesini dışavuramaz.
1994 yılında Pulitzer Ödülü’nü alan bu fotoğrafa gelince, benzer anları yaşamış bir foto-muhabir olarak bu anı görüntüleyen meslekdaşım Kevin Carter’ın yaşadıklarını anlayabiliyorum. Savaş ve açlığın bütün acımasızlığıyla hissedildiği bir bölgede, Sudan’da, böylesine vurucu bir anı görüntüleme fırsatı bulan meslekdaşımızın, zamanı durdurduğu bu anda büyük olasılıkla aklında olan tek şey bu fotoğrafın dünya kamuoyunda yaratacağı tepki ve bunun sonucunda dünya ülkelerinin Sudan’a yönelik yardım girişimlerinde bulunma ihtimali. O anda, o fotoğrafı gerekli yerlere ulaştırma güdüsü ve bu nedenle de bir an önce bulunduğu yerden ayrılma isteği sadece o anı yaşayan insanların anlayabileceği bir psikoloji.
Fotoğrafçının fotoğrafı çekerken yaşadığı, bir ‘soğuma anı’dır. Aynı kurşun yiyen biri gibi, fotoğrafçı da olayın verdiği şokla, ilk anda hiç bir şey hissedemez. Fotoğrafın çekildiği anda, psikolojik bir duyarsızlık anı vardır. İlk hissedilen, o anı yakalayabilmiş olmanın verdiği bir zafer sarhoşluğudur. Ancak fotoğraf yerine ulaştıktan sonra fotoğrafçı yaşadığı anı sorgular; ‘keşke’ler gündeme gelir. Aynı Kevin Carter’ın yaşadığı gibi. Benzeri durumlar, televizyon haberciliğinde de yaşanabilir. 1985’te Armero’da (Kolombiya) kızgın volkanik küllerin arasında ölen çocuk, akıllarda kalan en çarpıcı örnek. O çekimleri yapan ekip için de aynı ikilem söz konusuydu; çekim yapacakları sürede olaya müdahale etselerdi, çocuk kurtulabilirdi. Ancak bu örneklerin hiç birinde, muhabirler ya da fotoğrafçılar seçimlerinden dolayı yargılanamaz. O an, insan davranışlarının otomatikleştiği bir andır. Mesleki soğukkanlılık, tecrübeyle yerleşen birşeydir. Bu özel durumu nedeniyle de, foto-muhabirlik ya da habercilik herkesin yapabileceği bir iş değildir.
Deklanşöre bastığı an, fotoğrafçının kafasındaki tek düşünce, görüntülediği anın kalıcılaşmasıdır. Hayat kurtarmayı fotoğrafçı da herkes kadar ister. Ancak, zor koşullarda çalışan foto-muhabirin öncelikli misyonu o anı görüntülemektir. Bu nedenle fotoğrafçı, davranışlarının otomatikleştiği o anda yaptığı ya da yapmadığı şeylerden dolayı sorgulanmamalıdır.
Coşkun Aral
Evet, bu da bir bakış açısı ama fotoğrafçı da insanlığını unutmamalıdır! "Mesleğim bunu gerektiriyor" açıklaması ile insani ve ahlaki değerlerimizi kenara koyarsak o mesleği bence derinlemesine sorgulamalıyız ve kendimizi karşımızdakinin yerine ve yaşadığı "an"a koymalıyız, bunu yaptığımız taktirde sanmıyorum ki bu kadar duygusuz kalabilelim. Dünyaya sağladığımız katkı ölçüsünde profesyonelliğimiz artar, başkasının ölümü bizim başarımız olacaksa sanıyorum hiç olmaması en büyük huzur kaynağı olacaktır.
Time Gazetesinde Kevin Carter’ın hayatı ile ilgili uzun bir makale yer aldı, ilgi çekici ve acı verici.
http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,981431,00.html
Şahit olduğu yüzlerce insanlıkdışı görüntüden artık adalet ve yaşam sevinci kalmamış bir kişi keşke intihar etmeseydi ve yaşadığı tecrübeleri yapıcı organizasyonlar kurarak veya onlarla birlikte çalışarak güzel bir yerlere getirebilseydi…Vicdanın da belli bir noktaya kadar dayanma gücü var belli ki…Ama onun da seçimi bu oldu. Yargılamamak lazım, hatta varsayımda bile bulunmamalıymışız dendi…
O küçük siyah meleğe sevgiyle…
Bunu paylaş:
Twitter
Facebook
Yazdır
LinkedIn
Reddit
Tumblr
Pinterest
Pocket
Telegram
WhatsApp
Skype
E-posta
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
Related
Bu yazı Biyografi- Biographies içinde yayınlandı ve çocuk başında bekleyen akbaba, çocuk ve akbaba, ölmek üzere olan çocuk olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.	
← Kitapçılar, kitaplar
Ethnicon →
2 Responses to Kevin Carter	
zeynep dedi ki:	
13/01/2010, 09:47	
sevgili kris,bu fotoğraf çok uzun bir zaman önce bana da bir maille ulaşmıştı.o günü hiç unutamam.şimdi tekrar o anı yaşadım.gördüğüm andaki duygu ve düşüncelerimi ifade etmem mümkün değil.neler geçirdim aklımdan neler,ilk hissettiğm duygu da suçluluk duygusuydu ve tabii ardından kendi çocukllarımı düşündüm, onların bazen önlerine gelen yemekleri beğenmediklerini veya yarım bıraktıklarını hatırladım, kalan yemekleri nasıl da sıfır farkındalıkla çöpe döktüğümüz anlar vs.sana daha onlarca ziyan olan yemek örneği sayabilirim.aslında dünyada açlığı önleyecek kadar yemeğin çöpe gittiğini hepimiz biliyoruz.fakat öte yandan dünyadaki hızla artan nüfusa baktığımda bunun da doğanın bir dengesi olabileceğini düşünmekten kendimi alamıyorum,bu düşünce bana her ne kadar acı verse de maalesef içinde yaşadığımız dünyanın büyük bir gerçeği olduğunu üzülerek kabul ediyorum.
BeğenBeğen
Cevapla	
İbrahim Hulusi dedi ki:	
08/02/2012, 22:09	
Sayın Zeynep;
Dünyanın bir bölgesinde insanlar tüketim çılgını olurken bir bölgesinde bir yudum suya muhtaç olmalarının dünyanın dengesine bağlamak iyimserliktir. Baştan insanların ölümünü kabullenmektir. “Benim lüks ve israf içinde yaşamam için onlar ölmesi gerekli, ben onlara yardım edemem” fikrinin bir başka ifadesidir.
Fikrinizden dolayı size acıyorum.
BeğenBeğen
Cevapla	
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
The date is “NOW”
Ocak 2010
P
S
Ç
P
C
C
P
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
« Ara Şub »
Arama:
Son Yazılar
Aile Dizimi – Yaşam korkusu
Aile Dizimi – Evlat edinme
Aile dizimi – Hayatın hizmetinde, Anne
İstanbul Sinema Müzesi
Ara Güler
Atatürk Kültür Merkezi
Erinç Gürses
Yas tutma hakkı
Şeniz Polat
40.grafik tasarım sergisi
Kategoriler
Kategoriler Kategori Seçin Alaçatı – Çeşme Alışveriş – Shopping amsterdam Astroloji – Astrology Bilgi- Information Bilim- Science Biyografi- Biographies Covid-19 Deneme-Essays Edebiyat – Literature ekonomi -economy Esin Kaynağı- Inspirations Etkinlikler-Events Eğitim-Education Eğlence-Entertainment Farkındalık Projeleri Fütürizm _ Futurizm Fuar- Fair Haber – News Hayvanlar- Animals Kitaplar-Books Kişisel Gelişim-Self evolution Kuruluşlar – Foundations Müzik-Music Mimarlık-Architecture Psikoloji / Psychology Sanat-Tiyatro / Art-Theatre Sağlık-Health Sergi-Exhibitions Seyahat- Travel Sinema- Cinema STK – NGO Tasarım-Dekorasyon-Mimarlık-Design-Decoration-Architecture Tasavvuf- Mysticism Teknoloji-Technology Tiyatro-Theatre Uncategorized Urla İş dünyası- Business world
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Kasım 2021 Ekim 2021 Mayıs 2021 Nisan 2021 Mart 2021 Şubat 2021 Ocak 2021 Aralık 2020 Kasım 2020 Eylül 2020 Ağustos 2020 Haziran 2020 Mayıs 2020 Nisan 2020 Mart 2020 Ocak 2020 Aralık 2019 Kasım 2019 Eylül 2019 Ağustos 2019 Temmuz 2019 Haziran 2019 Mayıs 2019 Nisan 2019 Mart 2019 Şubat 2019 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ağustos 2018 Ocak 2018 Aralık 2017 Kasım 2017 Eylül 2017 Ağustos 2017 Haziran 2017 Mayıs 2017 Şubat 2017 Ocak 2017 Aralık 2016 Mart 2016 Şubat 2016 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Ekim 2015 Ağustos 2015 Temmuz 2015 Haziran 2015 Mayıs 2015 Nisan 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Mayıs 2014 Kasım 2013 Ekim 2013 Eylül 2013 Ağustos 2013 Temmuz 2013 Mayıs 2013 Nisan 2013 Mart 2013 Şubat 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Ekim 2012 Eylül 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2012 Haziran 2012 Mayıs 2012 Nisan 2012 Mart 2012 Şubat 2012 Ocak 2012 Kasım 2011 Ekim 2011 Ağustos 2011 Temmuz 2011 Haziran 2011 Mayıs 2011 Nisan 2011 Şubat 2011 Ocak 2011 Aralık 2010 Kasım 2010 Ekim 2010 Eylül 2010 Ağustos 2010 Temmuz 2010 Haziran 2010 Mayıs 2010 Nisan 2010 Mart 2010 Şubat 2010 Ocak 2010 Aralık 2009 Kasım 2009
Follow Blog via Email
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.
Diğer 883 takipçiye katılın	
E-posta Adresi:	
Follow
Tags
aile dizimi
alaçatı
Alaçatı butik otelleri
amsterdam
art in İstanbul
bert hellinger
byron katie
Covid-19
eckhart tolle
exhibitions in İstanbul
hanna nita scherler
karaköy
Milan design week 2012
Sakıp Sabancı Müzesi
Urla
Blog Stats
763.487 hits
Popüler Yazılar & Sayfalar
Fiyat teklifi nasıl hazırlanır ?!	
Olumsuz yanıt nasıl verilir?	
Boş Sandalye Tekniği	
SSM - Anish Kapoor	
Çeşme Belediyesi Hayvan Barınağı	
Keyifli Sofralar	
Küfür Meditasyonu	
Alaçatı'nın Butik Otelleri	
Isırgan Otu ve kanser tedavisi	
Feyhaman Duran	
My “like” box
My “like” box
Kika’s Art world
1. Sakıp Sabancı Museum 2. Pera Museum 3. Istanbul Modern museum 4. Salt Beyoğlu 5. Arter Sanat 6. Borusan Artcenter 7. Salt Galata 8. Tophane-i Amire 9. Arkas Sanat Merkezi
Kika’s decoration world
1. Baxter Italia 2. Promemoria 3. Ceccotti Collezioni 4. Poltrona Frau 5. Minotti 6. B B Italia 7. Moooi 8. JNL 9. Brand van Egmond 10. Gandia Blasco 11. Max Alto 12. Gervasoni 13. Flexform 14. Roche Bobois 15. Lee Broom 15. Ipe Cavalli
Kika’s bookstore
1. The Power of Now- Eckhart Tolle 2. Loving what is- Byron Katie 3. 21 Lessons for the 21st century -Yuval Noah Harari
My music player
Parra For Cuva - Paspatou (Official Video)
Rhye - Feel Your Weight (Poolside Remix) Official Visual
10cc - I'm Not In Love (1975)
Love
RHODES - Breathe (Zwette Remix)
Shallow
Fool (If You Think It's Over) CHRIS REA
Billie Eilish - everything i wanted (Audio)
Iyeoka - Simply Falling (Official Video)
M83 - My tears are becoming a sea
The Doors People Are Strange
Sia - Breathe Me (Mylo Remix)
Thom Yorke – Hearing Damage
Florence and The Machine - What The Water Gave Me
Delerium - Silence [Michael Woods Remix]
Born Slippy Remix By Harry Santos
Follow Blog via Email
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.
E-posta Adresi:	
Follow
Kika's world	
WordPress.com'da Blog Oluşturun.
<# if ( data.meta.album ) { #>{{ data.meta.album }}<# } #> <# if ( data.meta.artist ) { #>{{ data.meta.artist }}<# } #>
<# if ( data.artists && data.meta.artist ) { #> — {{ data.meta.artist }} <# } #> <# } #> <# if ( data.meta.length_formatted ) { #>