Sopa ile Taş da, tatlı bir arkadaşlık öyküsü. Tam yüzünüzü garip şekillere sokup, sesinizi eğip büküp miniklere okuyacağınız türden. İki farklı yapının birbiri ile yoldaş olma, birbirine yardım etme, birbiri için dertlenme hikayesi. İnsanlar çeşit çeşit.
En iyi arkadaşımızsa, genelde bize benzeyenlerden değil, eksikliğimizi kapatan ve bizim de onu tamamladığımız insanlardan çıkmaz mı?
Kitabın resimleri de yine pek tatlı. Taş’ın sopayı ararken ona seslenmesi, sesinin gittikçe artması ve resimde bunu büyüyen ama titreşen harflerle vermesi duygunun çizime dökülmesi değil de nedir?