Sadece 2 hafta önce çarşamba akşamı havanın güzelliği ve işten bunalmışlığın verdiği bir kendini dışarı atma isteği ile Taksim’de metrodan çıktım. Bir tarafta aklımda neler oluyor gezi parkında sorusu varken, The Marmara’nın 1. kattaki balkonunda masalardan birine yerleştik adamla birlikte. Gezi Park orada bütün gününü geçiren, çadır kurmuş, sessiz bir direniş gösterenlerle doluydu. Aklımdan yine benzer şeyler olacak düşüncesi geçti. Bu direniş yine başarısızlıkla sonuçlanacak. Direniş kırılacak. Cep telefonumu kaldırıp ağaçların uzaktan da olsa bir resmini çektim. Hiç de farkında değildim olacakların. Başka streslerle fazlasıyla meşguldüm zaten. Şimdiye kadar benzeri görülmemiş günlerin bizi beklediğini kim tahmin etmişti ki ben edecektim.
O anda aslında karşıda parkın içerisinde ne olup bittiği ben çok da ilgilendirmiyordu. Zaten daha 1 yıl önce Istanbul’a taşınmış bir Ankaralı olarak ne parka girmişliğim vardı ne başka bir şey. Yeşil alan diyince aklıma Anadolu yakası geliyordu sadece. Avrupa yakasının üstüste yaşam tarzı zaten bana göre değildi.
Hem an o kadar da mutluydum ki, Adamla birlikte oturmuş meydanı izlerken hem bir şeyler içip hem de akşam yemeği yiyorduk. Instagramdan fotoğraf paylaşıp, geyik yapıyorduk. Hava nefisti. Müthiş bir Mayıs akşamı. Günlerden 28 Mayıstı. Şarap biraz hızlı çarptı o akşam üstelik de koca bir tabak makarna yemiş olmama rağmen. Yorgun olduğumu düşündüm o yüzden bir an evvel kalkıp eve gitmek istedim. kıyafetlerimi çıkarıp, yatmak ve sadece yatmak..
Tüm İstanbul’un direndiği Cuma gecesinin ardından tam bir hafta geçti. Twitterın yanında Halk TV müptelası oluşumuzun üzerinden de bir o kadar. Bu kadar değişik görüşü bir araya toplayabilen bir eylemde buluşan herkese söyleyebileceğim bir tek şey var. Gerçekten tebrikler, bravo ve helal olsun. O kadar olağanüstü bir örnek verdiniz ki dünyaya, evinden kolay kolay çıkmayan kitlelerin içini döktüğü, diğerini öcü hale getirmeden ortak bir anlayış geliştirdiği bir bayram oldu bu adeta. İktidarın halen durumu anlamakta zorlanması tam da bundan işte.
Polisin aşırı müdahalesi, iç paralayan görüntüler, başbakanın akla hayale sığmayan açıklamaları, muhalefetin bu işten sebeplenme çabası. Siyasilerin veremediği mesajların çapulcular tarafından verilmesi. Binlerce defa yazıldı. Hemen hemen hepimiz siyaset uzmanı olduk. Çarşıyı çok sevdik. Sloganların yaratıcılığına bayıldık. Ancak online ve bilgisayar başında olmam gerektiği için neredeyse tamamını web üzerinden takip ettiğim eylemler konusunda daha fazla ahkam kesmek istemiyorum. Taksime uğrayabildiğim tek vakit Pazar günü oldu. Çöp torbaları ile gittiğimiz Taksim, Sıraselviler ve Gezi parkı çoktan pırıl pırıl edilmiş, ellerine fotoğraf makinesi alan İstanbullular, eylemin geride bıraktıklarını fotoğraflamak için birbirleri ile yarışıyorlardı.
Taksimin havası da değişmişti sanki, daha farklı kokuyordu. Sanki bu evrendeki değil de paralel evrendeki İstiklal caddesinde yürüyorduk. Bir hafta önce deliler gibi eğlenerek gecenin bir körü o bardan bu bara gezdiğimiz Taksim değildi burası. Değişim vardı sanki, ama evrenler arası geçiş yaşadığımız için hala kısa devre yapan bir hava ortama hakimdi.
Ankara’da, Gazi Mahallesinde halen sular durulmadı. İster istemez hepimiz kutuplaştık. Başbakanın pervasız çıkışları bunun en büyük ateşleyicisi oldu. CHP’nin AKP tarafından bütün olayların sebebi gibi görülmesi gerçekten çok komikti. CHP’nin eylemden faydalanmaya çalışması çok irite ediciydi. MHP’nin oy kaygısı ile yaptığı açıklamalar ironik.
Biraz da özeleştiri yapmam gerekirse, her türlü bireysel hareketi toplu hareketin üzerinde tutan biriydim. Yalana gerek yok halen de öyleyim. Dernek, topluluk vs. gibi şeylerin parçası olmak beni hep yordu. Neden diye sormayın cevabını ben de bilmiyorum. Ancak bu toplu hareketin bireylerin bireyselliğini koruduğunu düşünüyorum. Aslında daha süreç yeni başladı ve bu hava bozulacak diye de korkuyorum. İşte o yüzden sanırım Taksim’de parti bayraklarının sayısı artıyor haberleri beni tedirgin ediyor. Belki de etmemeli. Normali budur belki. Diyorum ya hava değişim kokuyor. Zaten herşey daha yeni başlamıyor mu?
Bütün direnişin en sevdiğim sloganıyla yazıyı bitiriyorum. Çoğuna anlamsız gelse de ben altına yüzde yüz imzamı atıyorum:
AKPSİZ DİNİ, MHPSİZ ÜLKEYİ, CHPSİZ ATATÜRK’Ü, BDPSİZ KÜRTLERİ SEVEBİLİRİZ…
DirenAnkaraDirenGeziParkıDirenIstanbulGeziparkıOccupy IstanbulOccupy Turkey
Bilgi paylaştıkça :)
E-posta
Yazdır
LinkedIn
Facebook
Twitter
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
İlgili
1 comment	
Add Yours	
Limon kabugu
27 Haz 2013 at 22:17 Cevapla	
Cok guzel yazmissin… Ellerine saglik… Her kelimesine katiliyorum. Sanirim fotograflar aklimizdan uzun sure gitmeyecek..Ankara’da kugulu parka gittim bir aksam… Insan seliydi… Herkes birbirine yiyecek icecek ikram ediyordu, yerde bi tane cop yoktu belli ki laf gelmesin derdindeydi herkes… Sarkilar, halaylar, danslar… Ozgurlukleri kisitlayan her girisim bardagi doldurmus sanki tunali sokaklarina tasmisti… Son damla gezi parkindaki agaclardi… Kurtaj protestolari cilizdi, cok kizmistim Ankaralilara… Simdi hayranim bu sehirde yasayanlara… Kira evinde oturup guvencesi olmadigi halde her gece 3 saat uykuyla her gun protestolara katilan devlet memuru arkadaslarim var, gaz yiyen birine su verdigi icin gozaltina alinan da…. Hepsinin onunde egiliyorum… Sadece ben mutsuzum ben goruyorum saniyordum kiziyordum… Utandirdi beni bu sehrin insanlari…attim umitleri olan insanlarin icinde yasiyorum…
Limon kabugu için bir cevap yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Abone olun
e-mailinizi girin ve abone olun
Diğer 140 takipçiye katılın	
E-posta Adresi:	
Üye olmak için
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Haziran 2018 Eylül 2017 Mayıs 2016 Mart 2016 Şubat 2016 Ekim 2015 Temmuz 2015 Mayıs 2015 Nisan 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Ekim 2014 Ağustos 2014 Temmuz 2014 Haziran 2014 Mayıs 2014 Nisan 2014 Şubat 2014 Ocak 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Ekim 2013 Eylül 2013 Ağustos 2013 Temmuz 2013 Haziran 2013 Mayıs 2013 Nisan 2013 Mart 2013 Şubat 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Eylül 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2012 Haziran 2012 Mayıs 2012 Nisan 2012 Mart 2012 Şubat 2012 Ocak 2012 Aralık 2011 Kasım 2011 Ekim 2011 Eylül 2011 Ağustos 2011 Temmuz 2011 Haziran 2011 Mayıs 2011 Nisan 2011 Mart 2011 Şubat 2011 Ocak 2011 Aralık 2010 Kasım 2010 Ekim 2010 Eylül 2010 Ağustos 2010 Temmuz 2010 Haziran 2010 Mayıs 2010 Nisan 2010 Mart 2010 Şubat 2010 Ocak 2010 Aralık 2009 Kasım 2009 Ekim 2009 Eylül 2009 Ağustos 2009 Temmuz 2009 Haziran 2009 Nisan 2009 Mart 2009 Şubat 2009 Ocak 2009 Aralık 2008 Ekim 2008 Ağustos 2008
Kategoriler
Kategoriler Kategori Seçin akademik (2) Ankara (77) düşündüm ki… (34) dizi (17) film (57) fotoğraf (8) Güzellik-Moda-Wellness-Diyet (36) gezi (149) internet-teknoloji (21) Istanbul (48) iş hayatı (12) kadın-erkek (9) kitap (31) kişisel (148) lezzet (182) müzik (74) Sanat (39) siyaset-ekonomi vs. (17) sosyal sorumluluk (1) spor (4) tasarım (10) Tiyatro-Opera-Bale (20) TV (4) Uncategorized (16)
40 Yaş Projesi Ankara Ankara'da Balık Lokantaları Ankara'da yeme İçme Ankara'da Çin Lokantaları Ankara Devlet Tiyatrosu Ankara Pubları Ayvalık Ayvalık Gezi Yazıları Ayvalıkta ne yapılır? aşk Bayramda İstanbul'da kalanlara öneriler Beyrut Beyrut'ta ne yapılır Brüksel Brüksel'de ne yapılır Budapeşte carrie bradshaw Cenevre Cihangir datça dekorasyon diyet tarifleri diyet yemekleri doğumgünü Dubrovnik Eylül ayı Ankara aktiviteleri Fethiye Fethiye'de ne yapılır Film önerileri Güneydoğu gezi notları Gürcistan Gezi Notları Her güne bir müzik hırvatistan Italyan Mutfağı Jazz kahvaltı Karaköy Karaköy Cafeleri Kediler kitap Koşuyolu Kuzey Kıbrıs gezi notları Kıbrıs Leyla Cihangir Lezzet Sineması Londra Lübnan Lübnan'da ne yapılır Lübnan gezi notları Lübnan gezi rehberi Mardin Mardin Gezi Notları motivasyon mutluluk New York New York City New York Gezi Notları New York Gezi Rehberi Pazar Kahvaltısı romantik komedi filmleri seyahat sinema tarih tatil Tiflis Tiyatro Yeni yıl yeni yıl kararları çikolata İrlanda İspanya İstanbul İstanbul'da Kahvaltı İsviçre