Hani bazen düşer insan. En kalın yerinden sarsılır, kapaklanır yere, o an notalar uçuşur, kıvrılır bütün bir anı örter. İnsan bu yüzen bir melek değil. Toprağın bir balçık olarak doğurduğu ve kıyamete kadar sürecek sancısı. Toprağın insanı yeryüzüne fırlatışı kadar insanı yapayalnız ve biricik şey yapan da eti ve kemiğinin bir yerlerine sıkışmış olan ruhu.
Bir insanı bütün insanlar sevmese insan yine yalnız kalamaz, o ruhuyla mutlak bir arkadaşlığı yaşatabilir, onunla ölümüne dek beden odasında nefes alabilir. Aslında yalnızlık hiçbir zaman negatif çağrışımlara karşılık gelemeyecek kadar özgür bir şey. O, henüz doğru tanımını bulamadığı için kendini kalabalık önermelerin diyalektiğinde buluyor.
Soru sormaya başlayan insan artık en az iki kişidir. Soruyu soran, cevabı arayan. Bu durum yalnızlık gövdesini ortadan ikiye soyup iki ayrı konuşmacı ortaya çıkarır. Kimilerinin iç ses dediği şey, konuşan insanla (ceset) sürekli bir diyalog halindedir ki, ona cevap vermekten geri durmaz. Onda konuşan insanın ömrünün yetmediği bilgiler vardır. Dünyaya gelmeden önce saçları ağaran bir ruh vardır. Girdiği beden ülkesinde sınırları belli ve kendi ufkunu sınırlayıcı kalıplar vardır.
Bir köşede duruveren, rüzgârın yönüne göre eğilen, kendi halinde bir papatya olmayı bu yüzden ister insan. Dertleri onu kimi zaman bir yok oluşa da yuvarlar, bir bilgi dağının başına da.
İnsan, hikmet dağının yolunu kaybetti. Hikmet, dededen toruna anlatılan bir mişli geçmiş zaman menkıbesi olarak kaldı. İlk insandan bu yana dünya çok kez yıkıldı ve yeniden kuruldu. Bulutlar mavi göklerin içinde değişik şekillerde tasvirlere gire gire akıp gitti. Nehirler taşların üzerinden hep bir yerlere aktı.
Dünya içindekilerle büyüdükçe taşıdığı hadiseler de kendi uzamınca genişledi. Toprak ve katmanlar bu ağırlığı ve serencamı taşır da, her asırda yeniden canlı sarı tonlarıyla dolu tarlaya bırakılan çıplak insan hangi başak tanesinde bulur özünü.
Hiçbir varlık insan kadar yalınlaşamamıştır. O terkedilmelerin çocuğudur, her terk eden yeni bir insan doğurup bırakır dünyaya. Sanki her insan yeni bir öksüz doğurur.
Yeni, insanın oyuncağıdır bu yüzden. Kendini fark etmeyen insanın ardından kendini sürüklediği.
Zaman artık daha hızlı seyrediyor. Şoförü de bilmiyor istasyonunu yolcusu da. Düşüyor herkes hızlanan bir otobüste.
İnsan kendi sonuna çok yaklaştı. Bilgi dağından inen insan meraklarına ve uğultuya aldandı. Geriye mağara eşiğinde unutulmuş bir örümceğin ağları kaldı.
Abdullah Karaca
Tweet
4 Yorum
yolcu 10.09.2016 08:42:42
Siz özünüzü hangi başak tanesinde buldunuz sayın abdullah karaca
Cevapla
Mediterranean 07.09.2016 11:29:11
Bu yazı deneme ile felsefe sentezi olmuş.
Metni okurken kendimi savrulmuş buldum, sanıyorum ki tefekkürlü bir yaşayışın cazibesi de bu.
Buna ilaveten fikrî nesirler üzerine eğilmenizi de tavsiye ederim.
Cevapla
Sumru 06.09.2016 10:54:57
… O terkedilmelerin çocuğudur, her terk eden yeni bir insan doğurup bırakır dünyaya. Sanki her insan yeni bir öksüz doğurur.
Günlerdir şu cümleye yakın bir zihin yoğunluğu içerisindeyim
atalarımızdan beri yeni yalnızlar salıyoruz dünyaya.
Cevapla
erbain 05.09.2016 19:31:29
kaleminize sağlık bir bilgenin günlüğünü okur gibi olduk
Cevapla
Sumru için bir cevap yazın Cancel reply
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
üç × dört =
Yeni yorumları e-posta aracılığıyla bana bildir. Ayrıca yorum yapmadan da abone olabilirsiniz.
Önceki Yazı
Belki de Senin Hikâyendir
Sonraki Yazı
Çiçekli Elbise
İlgili Yazılar
Kısayollar kıssası
EdebiFikir
Allah'ın lütfettiği kulları...
2
Kaygı Sandalı
Sulhi Ceylan
Kaygının geleneğimizdeki adı tasa...
İbadetten İmaja Sanattan Zanaate Kültürümüzde Tesbih
Feyyaz Kandemir
Tesbihin Kültür ve Geleneğimizdeki...
Herkesin Şehri: Hatay
Muhammed Furkan Kâhya
Hatay denilince aklıma Habib-i Neccar...
Son Yorumlar
Yazarlarımızla Hasbihal: Cüneyt Dal için A.b
Alıç Ağacı ve Kırgınlık Üzere Bazı Meseleler için Öncelikle kestane balının diyarı Zonguldak'tan selamlar