Dünya’nın günlük dönüşü, çok hafife alınan bir şeydir. Bize gece ve gündüzü çok açık bir şekilde veriyor. Ancak aynı zamanda çok daha fazlasını yapar. Hava durumu sistemlerimizin ana ‘sürücülerinden’ biridir.
Güneş, 500 mil derinliğinde bir gaz zarfı olan Dünya’nın atmosferini ısıtır. Bu gazlar yer seviyesinde en yoğundur ve aslında atmosferin ağırlıkça %90’ı yüzeyin en düşük 9 mil üzerindedir. Dünya kaba bir küre olduğundan, ekvatordaki atmosfer, Güneş ışınlarını kutuplara göre daha doğrudan bir açıyla alır. Ekvatordaki ısınma bu nedenle kutuplardan çok daha fazladır. Sıcak hava ekvatordan yükselir ve soğuk kutuplara doğru akar, soğuk, kutupsal hava ise onun yerini almak için güneye doğru akar. Eğer Dünya dönmeseydi, bu, yalnızca dağ sıralarıyla kesintiye uğrayan güneyden kuzeye ve kuzeyden güneye oldukça düz bir dolaşım biçimini alacaktı; ama durum böyle değil.
Hava, Dünya’nın dönüşü nedeniyle doğrudan güneyden kuzeye veya tam tersi yönde akmaz. Bu, ekvatorda kutuplardan çok daha hızlıdır. Kuzey yarımkürede, ekvatordan kuzeye doğru hareket eden hava, gezegenin altında yatan yüzeyinden daha hızlı doğuya doğru hareket eder ve ilerledikçe sağa doğru itilir. Ters yönden gelen kutupsal hava, alttaki yüzeye göre daha yavaş hareket eder ve bu nedenle de sağa doğru itilir. (Güney yarım kürede hava akışı sola kavislidir). Bu, ‘Coreolis Etkisi’ olarak bilinir (adını 1835’te keşfeden Fransız fizikçi Gustav de Coriolis 1792-1843’ten almıştır) ve aşağıdaki denklemin ortaya koyduğu gibi, rüzgar ekvatordan kuzeye veya güneye doğru estiğinde daha önemli hale gelir: ekvatordaki enlem sinüsünün değeri sıfır olacaktır.)
Coreolis Etkisi…2xOmega V sinüs Phi….(Omega’nın Dünya’nın dönüşü olduğu yerde, V rüzgar hızıdır,
Phi enlem açısıdır.)
Coriolis etkisi ayrıca havanın çöküntüler (düşükler) etrafında saat yönünde ve
antisiklonlar (yüksekler) etrafında saat yönünün tersine dönmesine neden olur .
Atmosferin farklı ısınması ve Dünya’nın dönüşü, ekvatorun kuzeyinde ve güneyinde Ticaret Rüzgarları üretir. İlk olarak 1753’te İngiliz bilim adamı George Hadley (1686-1768) tarafından tanımlanan Ticaret Rüzgarları, sıcak nemli tropik havanın yükselmesi, düşük basınca neden olması ve Kutuplara doğru akması, sabit yüksek basınç alanları oluşturmak için yaklaşık 30 derece enlemde alçalmasıyla oluşur. antisiklonlar). Bu havanın bir kısmı ekvatorun alçak basınç sistemlerine doğru hareket ederek kuzey yarımkürede KD’den GB’ye ve güney yarımkürede GD’den KB’ye esiyor.
Hadley, her yarım küredeki üç ana hava dolaşımından birinin, Hadley Hücresinin işleyişini tanımlamıştı. Diğer ikisinden biri, ilk olarak 1856’da Amerikalı William Ferrel (1817-1891) tarafından açıklanan, yaklaşık 30 derece ile 60 derece enlemleri arasında yer alan Ferrel Hücresidir. Diğeri ise 60 derecenin üzerindeki Kutup Hücresidir. Bu üç yarım küre hava sirkülasyonu arasındaki sınırlarda Jet Akımları meydana gelir. Her yarım kürede iki Jet Akımı vardır, Hadley ve Ferrel Hücreleri ile Ferrel ve Kutup Hücreleri arasındaki, sıcaklık farklılıklarının yüksek olduğu sınır noktalarında batıya doğru akan süper hızlı hava akışları vardır.
Subtropikal jet, atmosferde yaklaşık 7 mil yükseklikte bulunur ve saatte 300 mil (500 km/s) hıza ulaşır. Kutup jeti yaklaşık 5 mil yukarıda. Rüzgarlarının yönü, Dünya’nın dönüşünden kaynaklanır. Artık bu Jet Akımlarının, hava sistemlerinin geliştiği cepheleri veya sınırları, özellikle de orta enlemde böyle bir özellik olan çöküntüleri veya alçak basınç sistemlerini belirlediği kabul edilmektedir. Bir zamanlar hava sistemlerinin gezegenin yüzeyinden büyüdüğü ve atmosfere yükseldiği düşünülse de, Jet Akımlarındaki girdaplar ve rahatsızlıkların önemli bir rol oynamasıyla, aslında durumun tam tersi olduğu şimdi daha açık hale geliyor.