Topuklu ayakkabılarımın, ıslak asfaltta çıkarttığı ses haricinde hiçbir şey duyamıyorum. Hiçbir şey düşünemeyerek gecenin kör karanlığında sadece yürüyorum. Havadaki metal kokusu midemi bulandırırken sendeliyorum. Tüm bunlara rağmen adımlarımın hızı bir yerlere yetişme isteğimden değil. İçimde en ufak bir acele yok. Aksine, öyle durağanım ki hissettiğim acının ruhumun en alt katında sallandığını hissediyorum.
Büyük kara bir boşlukta.
Birkaç saat öncesi gözlerimin önünden geçerken, sadece tek bir lambayla aydınlanan ve iki yanı evlerle kaplı bir sokaktan geçiyorum. Bu sokağa dönmeden öncesi zifir ve vahşet. Bu, herkesin uyuduğu sokağa girmeden öncesi kan ve revan. En sevdiğim arkadaşımın evinden çıkıp kendi evime dönerken hayatımın böyle sonlanacağı hiç aklıma gelmezdi. Dünyanın dönek düzeni ayaklarımın altından kayarken ileriye attığım her adım beni geriye götürüyor gibi hissediyorum. Geriye gittikçe zihnim düştüğüm yere dönüyor ve neden bu hale geldiğimi sorguluyorum.
Zihnim bir sokak öncesine gidince, zaman kendini dakikalar öncesine sardı ve gücüm bir bitişin başlangıcıyla son kez yüzleşmek için bir daha kalkmamak üzere beni yere yığdı. Her şey olup bitmeden öncesine gidersek diğer tüm insanlar gibi kendini hayatın getirdiği zorluklarla savaşmaya adayan bir insandım.
Dünya üzerinde yaşamış ve yaşayan tüm kadınlardan biriydim.
Günde sekiz saatten fazla çalıştığım bir işim, haftada bir gün iznim, annem ve babam, arkadaşlarım ve herkes gibi bir sevgilim vardı. Yorgunluklarımın içinde kendime ayırdığım zamanları, sevdikleriyle paylaşmayı seven bir ruhum ve henüz ölüme kimseyi teslim etmediğim için şükürlerim vardı.
O zamanlar başıma gelen bu olayı defalarca haberlerde görmüş ve üzüntüyle seyretmiştim. Şimdiyse üzüldüğüm insanların yerinde ertesi günün gündem başlığına yazılıp birkaç gün içinde unutulacağım bir son yaşıyordum.
Saat 02:45’te arkadaşımın evinden çıktım. Kapıda tam ayakkabılarımı giyerken saat gözüme takılmıştı. Hatta zaman ne çabuk geçti fark etmeden, diye bakıştık bile. Ruhunu sevdiğim bu kadın ilkokul arkadaşımdı ve eski eşiyle yaşadığı velayet davası sıkıntısına destek olmam için benden bir kahvelik uğramamı rica etmişti. Saat bir gibi işten çıktıktan sonra evine gittim. İki buçuk yaşındaki oğlu çoktan uyumuştu ve arkadaşım onu uyuttuğundan beri ağlıyordu. Yeni işten çıkarıldığı için sıkıntıdaydı, hatta bu durum davaya yansıyacak diye aklı çıkıyordu. Tek korkusu, oğlundan uzak kalmaktı. Geride kalan hiçbir sıkıntının, ona bunun kadar acı verebileceğini sanmıyorum.
Biraz dertleştikten sonra üç sokak ilerideki evime gitmek için ayaklandım. Kalmam için ısrar ettiyse de kendi evim dışında bir yerde uyuyamazdım. Ilık bir duş aldıktan sonra yatacak, yarınki izin günümde de erkek arkadaşımı görecektim. Onunla üniversitede tanışmıştık, benden üç yaş büyüktü; otuz iki yaşındaydı. O zamandan beri birlikteydik. Hiç evlenmeyi düşünmedik çünkü küçüklüğümden beri evlenenlere saygı duysam da hiç böyle isteği olan bir insan olmamıştım.
Benim ruhum her zaman bir kuş kadar özgür olmalıydı, en azından ben hep buna inandım.
Arkadaşımın apartmanından çıkmıştım, etrafta kimseciler yoktu. İlk sokağı geçtiğimde temiz giyimli diyebileceğim bir adam yan sokaktan yanıma geldi. Daha önce duymadığım ve şu anda da hatırlayamadığım bir sokağın ismini sordu.
“Oraya nasıl gidebilirim?”
Hiç art niyet aramadım, o yüzden bilmediğimi ve bir üst sokağın sonundan geçen bir taksiciye sorabileceğini söyledim. Gülümseyip teşekkür etti, haliyle ben de teşekkürünü alarak gülümseyip rica ettim. Aslında adımlarım onun cüssesine göre fazla yavaştı ama o nedense arkamda kalmıştı. Bir an için beni izlediğini düşünsem de bunu sorgulamadım. Ilık bir duş ve ardından uyumak istiyordum. Vücudumun dinlenmeye ihtiyacı vardı.
Birkaç adım ilerledikten sonra arkamdan seslenerek bana adımı sordu. Cevap vermeden ilerlemeye devam ettim. Kötü niyetinin olmadığını söyleyerek birkaç adımdan sonra ısrarla soru sormaya devam etti. Hızlandım; çıktığım sokakta ne yazık ki sadece ileride yanan bir elektrik direğinden başka hiç ışık yoktu. Kalbim çarpmaya başladı. Telefonumu çıkmadan çantama koymuştum. O an almaya kalksam, koşarak yaklaşır mı diye düşünürken buna hiç yeltenmedim. O da hızını arttırarak aramızda birkaç adım mesafeyle konuşmayı sürdürüyordu. Sonra;
“Ee yeter” dedi. Kolumdan çektiği gibi beni olduğum yerden geriye savurdu.
“Madem konuşmayacaktın o zaman neden gülümsedin. Niye öyle süzdün beni? Hepiniz aynısınız işte.”
“Ne diyorsunuz beyefendi” diyebildim titreyen çenemle.
Geçtiğim sokaktaki tüm evler kentsel dönüşümdeydi ve ileride görünen apartmanlardaysa hiç ışık yoktu. Kaldı ki bunca yıldır duyduğum ve inanmadığım “basiret bağlanmasını” yaşıyordum. Çığlık atmam ve bunu yaparken var gücümle kendimi savunmam gerekiyordu ancak karşımda duran bu hadsizliğin şokunu bir türlü üzerimden atamıyordum. Ki zaten bana çok uzun gelen zaman sadece saniyelerden ibaretti. Beni tuttuğu gibi yere fırlattı. Başımı birkaç saat önce yağan yağmurla ıslanan asfalta çarptım. Tüm dengem değişmişti. Ben yerde sırt üstü yatarken hızla üzerime çıkıp belinden bir bıçak çıkardı.
O an hep dedikleri gibi hayatım gözlerimin önünden geçmedi. Tüm düşündüklerim yerini büyük boşluklara ve kurtulamadığım korkulara bıraktı. Saniyeler içinde atmak istediğim çığlıklarımın sessizliği tüm bedenimi uyuşturmuştu. İlk darbeyi saplarken, “Hepiniz aynısınız işte” dedi.
“Kıymet bilmeyen mahluklar.”
Bu sözcükler ağzında tekrarlanırken, o ipini koparmışçasına darbelerini indiriyordu. Dördüncü bıçak darbesinden sonra acı hissim azaldı. Bunca yıl koruduğum şuurum kendini karanlığa bıraktı. Ruhum karanlığa teslim olurken düşündüğüm tek şey şuydu;
“Peki bunca yıl öğrendiklerim ne oldu şimdi? Sevdiklerim, kalbim, başardıklarım ve yanlışlarım bunca yılı boşuna mı yaşadım ben? Ağlayarak uyuduğum geceleri, mutlulukla uyandığım sabahları, bin kere düşsem de yaşamak için kalkışlarımı ve bitmeyen umutlarımı bu yüzden mi korudum ben? Vahşi bir ölüme heba olmak için mi?”
Ruhum karanlıktan döndüğünde ayağa kalktım.
Canımı sebepsiz yere alan adam ortalarda yoktu. Bedenimse yerde kan revan içinde öylece yatıyordu. Bir an için bambaşka bir yere giderek canımı alan o kişinin birkaç saat öncesine tanık oldum. Bu benim için bir anıyı hatırlamak gibi garip bir histi. Şiddetinden kaçmaya çalışıp boşanmak isteyen karısını aynı benim gibi öldürdüğünü gördüm. Çok güzel bir kadındı; bunu ruhu göğe yükselirken bana acılı gözlerle bakarken fark ettim. O anneydi, benimse çocuğum yoktu. Aynı hiçe sayışla, ikimiz de bir caninin karaktersizliğine kurban gitmiştik.
Görüntü bir anda silinince, bıçakları saplarken tekrarladığı sözler geldi aklıma:
“Kıymet bilmeyen mahluklar.”
Bunu kendine söylüyor olmalıydı çünkü göğe yükselmeye hazırlanan ruhumun tanıklığında, ikimizin ve öldürülen tüm kadınların bu hükümle alakası yoktu. Hatta hiçbir hükmün cezasının, yaşayan bir canı almaya, onu dövemeye, hırpalamaya lüksü yoktu. Kadın olmak ne ara şanssızlığa bu kadar denk düştü bilmiyorum. Şanssızız çünkü gelişime açık olamayan toplumun, haberlerde görüp birkaç gün üzüldüğü, vahşi bir ölümle unutulmaya mahkûm edilmiş insanlarız.
Ruhum asfalt üzerinde yürüdükçe önce sesler yok olmaya başladı. Karşıma çıkan ilk sokağı döndüm. Rüzgârın esintisi kayboldu tek duyduğum topuklu ayakkabılarımın adımlarıma denk, hayali sesiydi. İki yanı apartman kaplı sokağa yapışan egzoz kokusu yok olmuştu. Tek duyabildiğim ölmeden önce son duyduğum kokuydu. Kanımın bunaltıcı metal kokusu, öyle fazlaydı ki bir ara tadını bile hissetmiştim.
Her şeyi hatırladığım yerde ruhum, yığıldığım asfalttan yükselmeye başlarken, çok geç bir şekilde apartmanlardaki insanlar bir sokak geride kalan bedenimin başına toplanmıştı. Benimse, yavaşça gökyüzüne çekilirken duyduklarım ölümümden daha acıydı.
“Ah be kızım bu saatte sokakta ne işin var?”
“Bu kadar kısa etekle de sokağa çıkılır mı?”
“Yazık! acaba neden öldürüldü?”
“Ambulans çağrın biriniz. Belki yaşıyorsa neden olduğunu anlarız.”
Tek istedikleri tanık oldukları vahşetin nedenini bilmekti.
Belirli bir saatte evde olmamam onlar için nedendi. Etekle sokağa çıkmam onlar için nedendi. Bu tarz gerekçelerin öldürülmeye yetmeyeceğini düşünen insanlar, sözlere dökmeseler de aldattığıma karar kıldılar. Bazılarıysa seks işçisi olduğumu düşünerek böylesi bir ölümü bana reva gördüler.
Bir kadına, bir insana, yani bir canlıya ölüm yakıştırmak ve bir nedene dayandırmak bu kadar kolay mı? Tüm bunları düşünürken ruhum acıyla yanmaya başladı. Böylesi kör insanlarla yaşamaktan utanç duyarak gidiyordum dünyadan. Aklımda kalanlardaysa annem ve babam vardı. Haberi aldıklarında kahrolacaklarını biliyorum. Peki ya sevgilim kalbimdeki aşkım, duyunca yıkılacak. Kendimi geçtim; peki öldürülen diğer kadınının iki çocuğu, onlara ne olacak?
En acı olansa, arkamdan atıp tutanlar ve suskunluğuyla sessizliğime ortak olanlar, benimle birlikte öldüklerinin farkında değiller.
İnsanların hayatlarına ölüm gelmedikçe, başına gelip o acıyla yanmadıkça böyle bir şeyin nedeni olamayacağını niye anlamıyorlar? Hata ne olursa olsun öldürmek ve öldürülmek, gerçekten vasıfsız insanlar için bir nedene cevap mı?
Cennetime ulaşmadan önce, en başından beri ruhumda yankılanan o tek soruyla sarsıldım. Ölmeden önce bu tarz haberleri görürken, kendime hiç sormadığım o soruyu mecburi bir isteksizlikle görüyor her şeyden soyunup dünyevi anlamda sadece bu soruya bürünüyordum.
“Peki ya şimdi sıradaki kim?”
Her an ölümle burun buruna olan kadınlar şu an yataklarında uyuyorlar. Katledilen onca ruhsa gökte benimle birlikte yükseliyor. Onlar da hayatlarını, sevdiklerini, isteklerini bırakıp hâlâ farkındalık yaratmayan insanlardan uzağa, cennete uçuyorlar.
Lütfen artık farkında olalım, farkındalık yaratalım. Unutmayalım sessizliğimiz bir sonrakine davetiye niteliğinde…
Ateş Karadeniz
2 YORUMLAR	
SOSYAL MEDYA
Ateş Karadeniz
1995 yılında İstanbulda doğan Ateş Karadeniz, ilk ve orta okullarını gerek taşınmak gerekse okul memnuniyetsizliğinden dolayı okul değiştirerek geçirmiş, lise de sanatın bir dalı olan aşçılığa yönelmiştir. Özel Tudem Anadolu Otelcilik ve Turizm Meslek Lisesine gitmiştir. Henüz lise iki deyken çalışma hayatına hotel ve restoranlarda stajlarla başlamıştır. Lisenin bitmesinin ardından İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulunda Turizim İşletmeciliği okumuş, iki yıllık eğitiminin ikinci yılında Mutfak Sanatları Akademisinde Profesyonel Aşçılığı bitirmiştir. İki eğitimi bir arada götürürken zorunlu stajlarında; yine restoranlarda ve hotellerde stajlarını tamamlamıştır. MSA’yı başarıyla bitirip diploma ve çeşitli sertifikalar alsa da yoğun iş saatleri ve yaptığı işin abartılı stres seviyesi onu sevdiği işinden uzaklaştırmıştır. Bu durum onu çoçukluğundan beri kendini bulabildiği tek bir alana (yazmaya) itmiştir. Ne yapacağını bilemeden geçirdiği bu yıllarda baba mesleğiyle (yiyecek sektörü) ilgilenmiş ve kendine gizlediği onlarca şiir yazmıştır. Sonunda hayatını devam ettirmek istediği işin geç de olsa farkına varmasıyla Müjdat Gezenin Yazarlık kursuna başlamıştır. Şimdilerde senaryo ve öykü denemeleri yapmakta, kendini bu alanda geliştirmeye çalışmaktadır.
BEĞENEBİLECEĞİNİZ İÇERİKLER
Kırmızı Pardösü
24 Ekim 2019	
Kıyıya Vuran Potkal
4 Nisan 2019	
Kadından Korkma
23 Ekim 2019	
2 YORUMLAR
Yanıtla	Beril Erem 19 Aralık 2019 at 22:35
Ah Ateş’im! Nasıl doluyum bu konuda! Sabaha kadar yazabilir ve konuşabilirim…
“Ah be kızım bu saatte sokakta ne işin var?”
“Bu kadar kısa etekle de sokağa çıkılır mı?”
Bu aslında kadının, erkeğin zihnine soktuğu dekolte bir kadın imajından başka bir şey değildir de, nedir?
Eksik etek, aşifte, tam bir yosma, sana layık değil, ailemize layık değil, helal süt emmiş kız!….Bunlar annelerimizden, teyzelerimizden, tanıdığımız kadınlardan duyduğumuz kadın betimlemeleri. Çoğu da bilmeden, tanımadan, hatta görmeden yapıştırılan etiketler.
Bunları duyarak büyüyen bir erkek neslinden, kadını tanıması, bilmesi, anlaması nasıl beklenir ki zaten..
Kadın cinsinde bir birey olabilmek için, kim olduğumuzu sorgulamalı, hayatı sorgulamalı, yaşamı sorgulamalıyız. Gerçek bilginin peşinden gitmeli, kılavuzumuzu o bilgilerden oluşturmalıyız ki; biz kendimizi donattıkça, evlatlarımız da bize benzesin. (Çocuklar 8 yaşına kadar temel karakter edinimlerini onlara bakan birincil şahıslardan edinirler.) Yani armut dibine düşer.
Kadınlar (evlenmeden önce elbette!!!) öğretim hayatlarını erken terk etmek zorunda kalsalar dahi, kişisel eğitimin, gelişimin asla bitmediğini, tarladayken, mutfaktayken, uyumadan önce, uyanınca bile okuyarak devam edebileceklerini unutmalılar! Ve bunda ısrarcı olmalılar. Ancak okuyarak vicdan terazisini adil bir dengede tutabilirsin çünkü.
Yanıtla	Ateş Karadeniz 25 Aralık 2019 at 18:40
Ben de aynı şekilde düşünüyorum ablacım. Maalesef bu noktada kadının düşmanı kadın gibi oluyor. Dediğin gibi kadın her zaman okumalı ve kendi değerini bilerek yaşamalı ki bunu hem kendisi hem de tüm kadınlar adına çocuklarına öğretebilsin.
Daha bilinçli, daha anlayışlı ve sevgi dolu bir gelecek için hala ümidim var. Bu yüzden yazmaktan hiç vazgeçmeyeceğim.
Bu değerli yorumun içinse çok çok teşekkür ederim.
Cevap Yaz Vazgeç
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Beni sonraki yorumlar için e-posta ile bilgilendir.
Beni yeni yazılarda e-posta ile bilgilendir.
Δ
Sen Ve Ben
İnsana Dair Ne Varsa Konuşuyoruz
6 Mayıs 2017'den bu yana birçok farklı kategori ile yazarlarını bir araya getiren dergimiz her gün yeni yazılarla okurlarımızla buluşuyor.
ROMAN
SON 48 SAATTE EN ÇOK OKUNANLAR
Bağışıklık Sistemi ve Beslenme	
Newton'un 3 Temel Yasası	
Kalan	
Limit Hız	
Kürkçü Dükkanı Misali	
Yaşamın Sunduğu Mucizeler | 5	
"Çok Okursan..."	
Süfrajetler | İlk Feminist Militanlar	
Bulamadığım Şeyler	
Tatlı Su Kurnazı	
Son Yorumlar
Garip Ergen Hikayeleri için Yusuf Çetin
Bağışıklık Sistemi ve Beslenme için Sena Karakullukcu
Bağışıklık Sistemi ve Beslenme için Nalan Erpolat
Newton’un 3 Temel Yasası için Çiğdem Mertoğlu
Bağışıklık Sistemi ve Beslenme için Zişan Şaroğlu
Kalan için Atakan Balcı
Kürkçü Dükkanı Misali için Sıla Malik
Kürkçü Dükkanı Misali için Sıla Malik
Bağışıklık Sistemi ve Beslenme için Didem Çelebi Özkan
Kürkçü Dükkanı Misali için Nimet Canbayraktar
Öykü Köşelerimiz
Üyelik
Sitemizde yayınlanan yazılardan e-posta yoluyla haberdar olmak için üye olabilirsiniz.
E-posta Adresi
Kayıt
Yazarlar
Yazar Seçin Ahmet Yonca Ali Ballı Aşkın Temmuz Atakan Balcı Ateş Karadeniz Ayça Karauz Aykut Toklu Beril Erem Burak Süalp Cem Albayrakoğlu Çiğdem Mertoğlu Damla Gümren Demet Uncu Didem Çelebi Özkan Dr. Sabahat Karakaşlılar Dyt. Simay Ejderoğlu Ece Irmakoğlu Edibe Vural Egemen Alper Elif Aksoy Elif Bilici Emel Aslan Emel Erem Erdem Karauz Fatoş Şahin Gökçe Çiçek Gönülaçar Gönül Verim Gül Gültekin Gülşah İslamoğlu Hakan Özbek Hakan Özdemir Halil Yılmaz Handan Önder Hande Sönmezerler Sinan Hasan Saraç Hazal Özkan Hülya Erarslan Hüseyin Küçükkelepçe İlayda Duman İlayda Oylum Güleryüz Çetinel İlayda Varol İlhan Vardar İrem Hira Yuca İrem Savaş Sakin Kübra Mısırlı Mavi Ahıskalı Mehmet Gökcük Mehmet Uğur Mehtap Uğur Melih Daşgın Merve Çevik Müge Murat Mustafa Çağa Nalan Erpolat Nedret İpekler Nihan Deveci Nimet Canbayraktar Nuket Doyuran Nurcan Doğan Nurdan Yılmaztürk Osman Palabıyık Özge Can Özge Perperik Özgür Ay Pelin Erem Pelin Öncüoğlu Işık Pınar Sude Genç Prof. Dr. Atilla Erdemli Prof. Dr. İsmet Esenyel Prof. Dr. Metin Başaranoğlu Sadık Aktunç Samet Sarıuşak Savaş Yıldırım Şebnem Budak Seçil Heptaşkın Seda Çağlayan Semi Lichy Şen Sevgi Erişen Sen Ve Ben Dergisi Şenül Korkusuz Sertaç Süral Seval Deniz Karahaliloğlu Sezer Taş Sıla Malik Sumru Orak Güler Tufan Sağnak Tuğba Atar Tuğba Özgen Uzm. Dyt. Şeydanur Özpınar Uzm. Psikolog Gülizar Şehitoğlu Verda Ovadya Zeynep Mete Zeynep Yazıcıoğlu
Kategoriler
Kategoriler Kategori Seçin 19 Mayıs 23 Nisan Astroloji Bilgi Bilim Astronomi Fizik ve Ben Çocuk Sağlığı DIY-Kendin Yap Doğa & İnsan Duyurular Edebi Kişiler Edebi Gıybetler Şairler Yazarlar Yazdıklarıyla Yaşayanlar Felsefe Yaşamak Yaratmaktır Feminizm ve Kadına Şiddet Gastronomi Yemek Tarifleri Genç Kalemler Gezi Yurt Dışı Gezi Patikli Seyyah Yurt İçi Gezi Bursa Güzellik Saç & Makyaj Kişisel Gelişim Ayurvedik Yaşam Hayatın Kendi Tasarımın Mavi Okyanus Satır Arası Yoga Kitap Başucumda Kitap Bibliyofil Bir Katre Kitap Biraz Kitap Çocuk Psikolojisi & Ebeveynlik Kişisel Gelişim Kitapları İçimdeki Deniz Küçük Odada Lıkır Lıkır Kitap Köşe Yazıları Akıl Tutulması Aklımdan Geçenler Ay Işığı Yolcusu Beyaz Mürekkep Bir Katre Hayat Cadı Sanatı Çok Gezen Abi Dönüşüm Gamlı Hazan Gönül Köşesi Heybemde Kelimeler İçimdeki Sesler İnce Mevzu İremushka’nın Panosu Kuş Tüyü Minerva’nın Baykuşu Nereden Nereye?! Öteki Meseleler Portakal Çiçeği Robotizma Sarı Cadı Tanrı’nın Saati Ters Köşe Üçüncü Göz Varlık Sancısı Yorumsuz Yorumlar Kültür & Sanat Dans Müze & Sergi Müzik Sanat Gündemi Sinema Tiyatro Masal Mimari Mizah Gırgırına Komos Mizahsen Münferit Tatile Giderse Moda Networking & İnovasyon Öykü & Deneme Açık Pencere Aşk ve Farkındalık Bi’ Dolu Mola Bir Kahve Molası Cadı Kazanı Deniz Börülcesi Dip Dünya Ağrısı Hayat Heybemde Öyküler Kara Edebiyat Kırmızı Liya Martan’ın Sepeti Mor Anka Naftalin Sentez Sessizlik Öyküleri Ufkabakan Uyanış Öyküleri Uykusuz Klavye Yıldız Tozu Özel Günler Anma Kutlama Psikoloji Roman 13 Saat + 1 Ömür Açık Büfede Birer Tabağız Hepimiz Çapraz Oyun Yaşamın Sunduğu Mucizeler Röportaj Sağlık Sağlıklı Beslenme & Diyet Şiir Alabora Aşk Aslolan Gamlı Baykuş Hisli Heceler Ölüm Çiçeği Söyleyemediklerim Tutku Spor Bisiklet Doğa Sporları Dağcılık Dalış Kaya Tırmanışı Yamaç Paraşütü Pilates Turizm
SOSYAL MEDYA
Arşiv
Arşiv Ay Seçin Aralık 2021 (4) Kasım 2021 (34) Ekim 2021 (31) Eylül 2021 (35) Ağustos 2021 (35) Temmuz 2021 (27) Haziran 2021 (43) Mayıs 2021 (32) Nisan 2021 (43) Mart 2021 (50) Şubat 2021 (42) Ocak 2021 (49) Aralık 2020 (67) Kasım 2020 (63) Ekim 2020 (69) Eylül 2020 (61) Ağustos 2020 (58) Temmuz 2020 (67) Haziran 2020 (75) Mayıs 2020 (78) Nisan 2020 (79) Mart 2020 (61) Şubat 2020 (61) Ocak 2020 (70) Aralık 2019 (72) Kasım 2019 (73) Ekim 2019 (83) Eylül 2019 (76) Ağustos 2019 (68) Temmuz 2019 (83) Haziran 2019 (79) Mayıs 2019 (86) Nisan 2019 (91) Mart 2019 (79) Şubat 2019 (86) Ocak 2019 (75) Aralık 2018 (49) Kasım 2018 (45) Ekim 2018 (39) Eylül 2018 (29) Ağustos 2018 (30) Temmuz 2018 (29) Haziran 2018 (28) Mayıs 2018 (38) Nisan 2018 (39) Mart 2018 (48) Şubat 2018 (46) Ocak 2018 (40) Aralık 2017 (34) Kasım 2017 (29) Ekim 2017 (31) Eylül 2017 (34) Ağustos 2017 (40) Temmuz 2017 (33) Haziran 2017 (29) Mayıs 2017 (17)
Sen ve Ben Dergi
Yetişkinlere Yönelik İçerik
Değerli okurumuz, bu sayfanın içeriği şiddet, alkol kullanımı, cinsellik barındırmaktadır. İçeriğe ulaşabilmek için 18 yaşından büyük olmanız gerekmektedir. Aksi takdirde sizi diğer yazılarımıza erişebilmeniz için ana sayfamıza yönlendireceğiz.