Herkesin uzun zamandan beri cevabını merak ettiği bir soru bulunmaktadır: Devlet Bahçeli gerçekten ne yapmak istemektedir ? Çünkü üç-dört yıldan beri en ilginç politikayı o uygulamaktadır ve bu politikanın bir mantığının olup olmadığı herkes tarafından merak konusudur.
Keskin bir Erdoğan karşıtlığından, çok kısa bir sürede onun ile dava arkadaşlığına dönüşen bir politik dostluğun nedeni gerçekten nedir ? Bahçelinin Erdoğana desteğinin altında, MHP içerisindeki muhalefeti Erdoğan aracılığı ile bastırması mı (onun yargıdaki gücünü kullanarak MHP Kongresini toplamaması) yoksa bazı çevrelerde dolaşan bazı dedikodular mı (örneğin Deniz Baykalın kaset olayı gibi bir olay mı) ya da başka bir şey mi?
Aslında bazı birbirinden bağımsız gibi görünen olayları bir araya getirdiğimiz zaman ve bunları belirli bir mantık ile birbirlerine bağladığımız zaman, karşımızda politik olarak sıradan bir liderin olmadığı , oldukça sinsi, kurnaz ve belirli bir politik hesabı yani stratejisi olan bir liderin olduğunu görürüz.
Erdoğanın Devlet Bahçelinin politik olarak zayıf noktasını görmesine benzer bir şekilde, Bahçeli de Erdoğanın zayıf noktasını görmüş ve bu noktaya çalışmaktadır. Bunda biraz da şans faktörünün olduğunu kabul etmekle birlikte yine de belirli bir konjonktürel okumanın ürünü olduğu su götürmez bir gerçektir.
Devlet Bahçeli hem kendi partisi içerisinde hem de genel Türk siyaseti içerisinde en çok zayıfladığı dönemde ilginç bir şekilde bir cankurtaran buldu. Bu cankurtaran giderek değişen konjonktür ve bu değişimin en önemli halkası olan ABDde, Donald Trump gibi bir faşistin Başkan seçilmesidir. İlk başlarda diğer ABD başkanları gibi (özellikle de oğul G.W. Bush) sanılan Trump, ortaya koyduğu politikalarla diğer ABD Başkanlarından bir ayrı yanının olduğunu ortaya koydu.
Bahçeli ile Erdoğan arasındaki politik yakınlaşma, Trumpın seçilmesinden önce başladı. Özellikle MHP içerisindeki muhalefetin bastırılması süreci ile Erdoğanın oylarının düşmesi süreci (7 Haziran 2015 genel seçimleri sonrası) her ikisini birbirlerine doğru itti. 15 Temmuz 2016 olayları (çünkü tam olarak ne olduğu belli değil), bu yakınlaşmayı devam ettirdi. Ama Trumpın seçilmesi, içgüdüsel olarak ilerleyen MHP liderine büyük bir politik perspektif açtı ve bu perspektif Devlet Bahçeliye MHPyi tekrar stratejik olarak konumlama ve onu etkili hale getirme olanağı sunmaktaydı.
1990ların sonlarında MHP koalisyon ortağıyken,bu ortaklığı MHPnin tek başına hükümetine ve iktidarına çevirememesinin en büyük nedeni uygun bir konjonktürün olmayışıydı. Bu dönemde ABDde Bill Clinton dönemi mevcuttu ve ABD liberal demokrasiye bağlı bir devlet olarak,Türkiyenin AB üyesi olmasını istiyor ve bu üyelik üzerinden ABD-AB ittifakını daha da sağlamlaştırmak istiyordu. Türkiyede MHP iktidarı , o dönemki ABDnin bütün Ortadoğu planlarını olumsuz etkileyen bir durum olarak görünüyordu. Liberal reformlar yaparak değişmesi gereken Türkiye idi. Devlet Bahçeli dış siyasetin MHPye bu kapalı durumunu hiçbir zaman unutmadı ve bu konjonktürün bir gün değişeceği ve de uygun konjonktürün bir gün geleceği umuduyla siyaset yaptı.
Küreselleşme ve Ortadoğudaki paylaşım savaşı ve de sonuçları, giderek liberal demokrasinin altını oyarken, 2016nın sonunda MHP lideri için bir mucize gerçekleşti. ABDde faşist bir Başkan seçildi ve ilginç bir politika izlemeye başladı. Bir çok çevrenin uzun dönem Başkanlık yapamayacağını sandığı (Erdoğan da bu fikirdeydi) Trumpın ideolojik kodlarını (belki de kendi milliyetçi ideolojisine yakınlığından dolayı) en önce okuyan lider Devlet Bahçeli oldu.
Her ABD Başkanı gibi, Trump da belirli bir politik planla Başkan seçildi ya da seçilirken belirli bir politik plana sahipti. Dış politikasını kamuoyundan pek saklanmayan ve parasını vererek hizmetini satın aldığı Henry Kissinger yapmaktadır. Belirli bir süre ABDnin yerleşik bürokrasisiyle de mücadele ederek yeni dış politikasını oturtmaya çalışan Trump, iç politikada kendisine karşı geliştirilen bütün politik hamleleri teker teker boşa çıkararak, iktidarın bütün iplerini ele almayı başardı.
Trump dış politikada önceliği İran rejiminin devrilmesine vermektedir ve iktidarının ilk günlerinden günümüze kadar da bu yönde adımlar atmaktadır. Yeni ABD yönetiminin İran stratejisi, Batının güçlerinin bir kısmını İran rejimini devirmek için , bir kısmını da Suriye rejimini devirmek için aynı anda kullanmak ya da İran rejimini devirmek için harekete geçerken, İrana yardıma gelecek devletleri Suriyede başka bir savaşla meşgul etmek üzerine oturmaktadır. Buna göre ABD,İsrail,İngiltere, Körfez Monarşileri, bir kısım Kürtler ve bir araya toplanmaya çalışılan cihatçı teröristler, İran içindeki yasal ve yasadışı muhalefet ile birlikte hareket ederek İran rejimi yıkılmaya çalışılacak; Suriyede ise ABD ile İngilterenin dışında kalan bütün NATO üyeleri özellikle Türkiyenin kara gücünün önderliğinde Suriyede rejimin devrilmesi için mücadele edecekler ve Rusyayı özellikle Suriyeye çivileyerek İrana yardım etmesinin önüne geçecekler.
Bütün politik göstergeler (elbette bunlar tahmin ama farklı politik olayların mantıklı birlikteliğinden oluşmaktadır), yeni ABD yönetiminin Türkiyeye Ortadoğu ile ilgili olarak bir anlaşma teklif ettiğini göstermektedir. Buna göre Türkiyenin her iki emperyalist gücü daha fazla tavize zorlayan politikasına yani pazarlık politikasına yeni ABD yönetiminin en üst perdeden karşılık verdiğidir. Türkiyeye yapılan teklifin, Rusyanın Türkiyeye Suriyede verdiği küçük tavizlerin aksine, İran ve Suriye rejimlerini aynı anda devirerek, bölgeyi ortak bölüşmek yönündedir. Ama bunun için Türkiye Suriyede büyük bir bedeli göze alarak, Suriye ve Rusya ile savaşmak zorundadır. Bunun karşılığında Türkiye hem İran devletinin Türkiyeyi bölgede sınırlayan etkisinden kurtulmuş olacak hem de Suriyede söz sahibi olarak bölgede en güçlü devlet haline gelecektir.
İran rejiminin devrilmesi politikasında Türkiye stratejik bir noktada bulunmaktadır ve Türkiye stratejik olarak ABDye bağlanmadan İran rejiminin devrilmesi mümkün değildir. Ama Türkiye Erdoğan ve AKP iktidarıyla birlikte, uzun zamandan beri bir stratejik denge politikası yürütmektedir ve Erdoğan bu konumu terketmek niyetinde değildir.
Trumpın İran rejiminin devrilmesi politikasında en büyük problemi, Erdoğanın denge politikasının nasıl yokedileceği ve Türkiyenin tekrar ABDye nasıl muhtaç hale getirilerek, stratejik olarak bağlanacağıdır. Trump-Kissinger ikilisi, bunun tek bir yolunun olduğunu iyi bilmektedirler: Erdoğanın Suriye ve Ortadoğuda önünü açmak ve bu açışı her yol ile yani diplomatik, politik , ekonomik ve askeri olarak desteklemek.
Erdoğan ABDnin teklifinin büyük bir tuzak olduğunu ve sonuçlarının kendi iktidarı açısından felaket olacağını bilmektedir. Bundan dolayı bu teklife yaklaşımı taktiktir yani görünürde kabul edip (geçmişte G.W.Bush ve Barack Obama karşısında yaptığı gibi) ama dolaylı yollarla bu politikayı baltalayarak boşa çıkarmaktır. Bu zaman zarfında da bu sözde ortaklıktan azami faydalanmaktır. Bunun stratejide adı Dolaylı Stratejidir.
Anlaşılan o dur ki Erdoğan görünürde Trumpa evet derken ve onunla birlikte bazı taktik adımlar atarken, temel beklentisi Trumpın ABDde ya azil edilmesi ya da seçimi kaybetmesidir. Böylece hem sözünde durmuş olacak hem de kendisi tarafından anlaşma bozulmamış olacaktır.
Erdoğanın Trumpın bu teklifini Devlet Bahçeli ile paylaştığı ve her ikisinin bu teklife görünürde olumlu karşılık verdiği görülmektedir. Elbette gizli olduğu için bunu bilmemize olanak yoktur ancak bazı olayları yan yana getirdiğimizde böyle bir politik sonuç çıkmaktadır.
Ancak Erdoğan görünenin aksine Trumpın teklifine stratejik değil taktik olarak yaklaşmaktadır ve amacı MHP için cazip olan bu tekliften yararlanarak ve görünüşte buna angaje olarak aslında iç politikada belirli bir süre MHPnin desteğini almaktır.
Devlet Bahçeli Türkiyenin denge politikasını bırakarak ABD ile kapsamlı bir stratejik ilişki geliştirme taraftarıdır. Trumpın ABDde seçilmesini ve milliyetçi-faşist hareketlere olumlu yaklaşmasını bir tarihsel fırsat olarak görmektedir. Unutmamak gerekir ki, MHPnin hedeflemiş olduğu Pantürkizm, Kafkasya ve Orta Asyadaki Türk devletlerini kapsamaktadır ve bu devletler Rusyanın nüfuz alanı içerisinde bulunmaktadırlar. Bundan dolayı MHPnin Rusya ile bir yakınlaşma düşünmesi mümkün değildir ve Türkiyenin Rusya ile her yakınlaşmasını kendi uzak stratejik hedefi için bir olumsuzluk olarak görmektedir. Bundan dolayı Erdoğanın bir an önce söz vermiş olduğu gibi ABD ile stratejik bir ilişkiye geçmesi için bastırmaktadır. Çünkü Devlet Bahçelinin ve MHPnin Erdoğana desteği , ABD ile gizlice yapılan bu anlaşmaya dayanmaktadır.
Bu anlaşmanın neleri kapsadığı noktasında bazı olaylardan hareketle sadece bazı tahminlerde bulunabiliriz. Örneğin Erdoğanın Misakı Milli sınırlarından bahsederken ve geçmişte asgari sınırlar ile yetinildiğini belirtirken, Musul Kerkük petrollerinin ABD ile bir stratejik anlaşma durumunda Irak Sünnileri üzerinden Türkiyeye bırakılacağını varsaymak olasıdır. Yine böyle bir anlaşma durumunda PKKye Kandilde büyük bir darbe vurulması hemen hemen kesindir. Barış Pınarı Hareketi ile Rojavanın bir kısmının Türkiyeye bırakılması bu anlaşmanın ürünü olmuş olabilir.
ABD için ideal olan durum, bir AKP-MHP koalisyon hükümetiyle Türkiyenin ABD ile stratejik bir anlaşma yapmasıdır. AKPnin Panislamist çizgisi Ortadoğuda ABD etkisini yaymada etkili bir araç olurken, MHPnin Pantürkist çizgisi de Orta Asyada ABD etkisini yayan bir araç olma potansiyeline sahiptir. Böylece Pantürkist-Panislamist karışımı çizgi, Türkiyenin etrafında çok geniş bir coğrafyada etkili olarak özellikle Rusya,Çin ve İran için bozucu bir yapıya sahip olacaktır.
Böyle bir politik çizgi pratiğe aktarıldığı andan itibaren hem Türkiyenin içinde büyük bir yıkıma neden olacak hem de Avrupa üzerinde büyük bir yıkıma neden olacaktır. Yeni ABD yönetimi, Türkiyede iktidara getirmek isteği Pantürkist-Panislamist faşist çizgi ile tek Rusya , Çin ve İran ile Suriyeyi zayıflatmak istememektedir ama Avrupayı da zayıflatmak ve bir çok parçaya bölmek istemektedir.
İşte yeni ABD yönetimindeki bu politik perspektif, MHPye ve Devlet Bahçeliye iktidar olma olanağnın da kapısını aralamaktadır. MHPnin ve Devlet Bahçelinin devlet için vazgeçilemez duruma gelebilmesi için , ABD ile stratejik bir anlaşmaya geçilmesi gerekmektedir. Bundan dolayı da Devlet Bahçeli zaman zaman aşırı çıkışlar yaparak Erdoğana yapılan anlaşmayı hatırlatmaktadır. Bunlardan bir kaçını belirtirsek : Sürekli dikiz aynasına bakarak şoförlük yapılmaz; yine son olarak Suriyede askerlerin öldürülmesi ile ilgili olarak :  yansın İdlib, yıkılsın Suriye söylemiyle Erdoğanı Putin ile tamamen karşı karşıya getirmek isteyen söylemlerin mantığı bellidir: Erdoğanı tamamen Rusya ve İran ile karşı karşıya getirerek ve ABD ile stratejik ilişkiye mecbur ederek, Erdoğanın bütün geri dönüş yollarını kapatmak istemektedir.
Erdoğanın gizlice ABD ile üzerinde anlaşılan stratejik anlaşmayı pratiğe geçirmede ayak diretmesi ve bu süreci ağırdan alması, Devlet Bahçelide Erdoğanın gerçek niyetleri noktasında bir kuşku yaratmaktadır. Erdoğanın kendisini iç politikada belirli bir süre kullanmak için,Trumpa evet dediği kuşkusuna sahiptir. Bundan dolayı Erdoğan-Trump ilişkilerini çok yakından izlemekte ve Erdoğanın Beyaz Sarayda Trump ile görüşmesini izlemek için Kasım 2019da MHP Genel Başkan Yardımcısı İsmail Faruk Aksuyu görevlendirmiştir.
Erdoğan MHP Genel Başkan Yardımcısını Beyaz Sarayda Trump ile görüşmesine götürürken ve bu temelde Bahçeliye güven verirken, kurnazca hareket etmektedir. Çünkü politik hesabı çok daha farklıdır ve Trump ile anlaşmayı ilk bozan tarafın kendisi olmayacağı kanısını taşımaktadır. ABD iç politikasındaki gelişmelerin bu anlaşmanın kendiliğinden rafa kaldırılması umudunu taşımaktadır.
Trump ABDsi ile stratejik bir ilişkiye yine Rusya ve İran ile de cepheden çatışmaya sürüklenen bir Erdoğan aynı zamanda içeride de büyük bir oy kaybına uğrayarak sürekli zayıflayacak ve giderek daha çok MHP ve Devlet Bahçeliye muhtaç hale gelecektir. Öyle ki böyle bir durumda, MHP giderek bölünen AKPnin yerine bile geçebilecektir. Zaten Devlet Bahçeli Erdoğana Tek Adam Yönetimi yolunu açan 2017 Anayasa referandumunda bilerek Erdoğanı destekleyerek daha fazla kendisine muhtaç olmasını sağlamıştır. Erdoğan biraz da kendi hırslarının kurbanı olmuştur. Oy oranı düşerken, sistemin oy tavanını yükselterek Devlet Bahçeliye daha fazla bağımlı hale gelmiştir.
Erdoğan hem Trump ile hem de Bahçeli ile taktik olarak geliştirmiş olduğu ilişkilerin kıskacı arasına girmiş ve sıkışmış durumdadır. Trumpın bu kadar ileri giderek kendi siyaseti için bu kadar yıkıcı olacağını tahmin edememiş aynı şekilde Devlet Bahçelinin de bu kadar uyanık ve sinsi hareket edeceğini düşünmemiştir. Şimdi hem Trump hem de Bahçeli Erdoğana karşı darbelerini ortaklaştıracaklar ve birbirlerinden güç alacaklardır.
Erdoğanın bu kuşatmadan çıkışı ise, sadece ABDde Donald Trumpın Başkanlık seçimlerini kaybetmesine bağlıdır. Demokrat Partinin Başkanlık seçimlerini kazanmasıyla Erdoğan biraz rahat nefes alarak zaman kazanacak ve iç politikada manevra yaparak bir an önce Devlet Bahçeliden kurtulmaya ve seçim sistemini değiştirmeye çalışacaktır.
Yokeğer Trump tekrar ABD Başkanı seçilirse işte o zaman Erdoğan için sonun başlangıcı olabilir. Türkiyenin ABD ile kapsamlı bir stratejik ilişkiye geçmesinin önünde engel olduğu andan itibaren Erdoğan , Trump yönetimi tarafından her yolla tasfiye edilmeye çalışılacaktır. Bu noktada sorun , bu geçişin kanlı mı yoksa kansız mı olacağıdır. Bu tamamen Erdoğanın tutumuna bağlıdır. Bir diğer ihtimal de Erdoğanın ABD ile stratejik ilişkiye gönüllü geçişi ve Bahçeli ile bir koalisyon hükümeti kurmasıdır.
Her halükarda Bahçeli , bir zamanlar AKP-Gülen Cemaati ittifakının yapmış olduğu gibi, bir ABD Başkanının arkasına gizlenip, içerideki rakiplerine öldürücü darbeler vurmanın bir benzerini Trumpın arkasına gizlenerek yapacaktır. Trump-Bahçeli arasındaki stratejik yakınlaşma, Türk iç siyasetinde Bahçeliye ilginç bir koruma kalkanı da oluşturmaktadır.
Bu noktada Erdoğan açısından sorulması ve cevaplanması gereken soru şudur: Devlet Bahçeli Erdoğan için dost mudur yoksa düşman mıdır?
Bunun cevabını da Erdoğanın kendisi versin!
Türk iç politikasında yaşanacak böyle bir kırılmanın yani Türkiyenin denge politikasını terkederek ABD ile stratejik bir anlaşmaya sürüklenmesinin bir diğer anlamı , yeni bir dünya savaşıdır ve Türkiyenin Suriyelileşmesidir. Tarihte görülen ve büyük savaşlara yolaçan bazı politik kırılmalarla aynı yapıya sahip olarak , sonuçları da dünya ölçeğinde olacaktır.