TümüMedya KritikAnalizÇevirilerBilim TeknolojiDünyaEkonomiFoto AnalizGündemKültür SanatPolitikaSporYaşam
Türkiye’nin ‘yeni ekonomi politikası’ Batı değerlerinden tamamen kopuşu mu ifade ediyor?
İddia: Kapalıçarşı’da bir esnaf intihar etti
MHP’li Yalçın’dan Mansur Yavaş’a: “Fitne eken; öfke, kin, nefret, hışım ve…
“Zaten inecektim”
Yazarlar
SERBESTIYET IN ENGLISH
Ana Sayfa Manşet Halep Kırmızısı
Manşet
Yazarlar
Halep Kırmızısı
Şehrin ortasındaki büyük çocuk parkı demir salıncak ve kaydıraklardan mürekkep bir ölüye dönüşmüş. Birilerine göre gotiğin ve dehşetin kurgusu belki. Fakat bomba vurmuş ağaçların rüzgardaki iniltisini kurgulayamazsınız, burada her şey gerçeğin ta kendisi. Başka hiçbir görüntü olmasaydı da parka bakıp Halep’e ne olduğunu bilebilirdik.
Yıldız Ramazanoğlu
-
7 Ekim 2020
Facebook
Twitter
WhatsApp
Birkaç yıla kalmaz Suriye savaşı unutulur yaşananlar yaşanmamış gibi olur. Kısa süreli bellekteki bilgilerimiz tamamen siliniyor, uzun süreli bellekten de sistem bağlantılarını yeterince kuramadığımız için bilgileri doğru biçimde geri çağıramıyoruz. Sıcak evlerden kafelerden izlediğimiz gibi yukarıdan çekimden ibaret değil Suriye’nin acısı. Halepli genç gazeteci Waad el Kateab iyi ki şehri terk etmeyi reddedip 500 saatlik görüntüleri çekti ve Sema İçin(2019) belgeselini dünyayla paylaştı. 1986 yılında UNESCO tarafından Dünya Kültür Mirası listesine alınan, 2006’da İslam Kültür Başkenti olan Halep’i defalarca gezip dolaşmış biri olarak, yıkılışını görmek, hayatımın en büyük acılarından biridir.
Dünya silah endüstrisinin yüzünü güldüren Suriye savaşında yukarıdan atılan bombaların aşağıda nelere yol açtığını bütünlüklü olarak göremiyorduk bir türlü. Hayalete dönüşen şehri binlerce insan terk etti. Kaçamayanların ve bilinçli olarak şehrini müdafaa etmek isteyen sivillerin hikayesi Waad’in belgeseli. Evden Halep Üniversitesinde iktisat okumak için ayrılmış olan genç kızı, koşullar yaşanan felaketi dünyaya duyurmayı görev edinen bir gazeteciye dönüştürmüş. Kişisel olanın kamusal olanla iç içe geçtiği filmini, yaralıların yerlerde yatırıldığı bir hastanede doğan kızı Sema’ya belge bırakmak için çektiğini söylemesi Mustafa Akkad’ı hatırlattı. O da Çağrı filmini çocuklarına İslam hakkında bir şeyler anlatabilme umuduyla ele aldığını söylemişti. Çocuklarımıza aktarma istenci üretmede büyük motivasyon.
Waad dedesinin on yaşından beri yaşanan diktatörlüğe karşı içinde büyük bir tepki büyütmüş. Yozlaşma adaletsizlik ve baskılardan yılan gençlerin kendi üniversitesinde 2010’da başlayan gösterilerini, bir el kamerasıyla çekerek başlamış görüntü biriktirmeye. Müslümanlar ve Hristiyanlar birlikte başaracağız yazıyor bir bez afişte. Umutlu heyecanlı gençlerin yerini sessiz kimsesiz sokaklar alıyor bir süre sonra.
Gazeteci ile mezun olur olmaz kendini ağır yaralıların ortasında bulan okul arkadaşı doktor Hamza arasında gelişen aşk, bomba seslerini bastıran düğün müziği ve bütün pencereleri kum torbalarıyla kapatılmış küçücük odada verilen davet. Sonra belgeselin adandığı Sema’nın dünyaya gelişi ve şehri terk etme fırsatlarını ellerinin tersiyle iten ebeveyniyle kanlı maceralara atılması.
Waad metanetini koruyarak bomba düşen ev içlerini, hastane koridorlarını, sığınakları, bodrumlarda yaşananları görüntülemiş. Varil misket ve prolin gazı bombalarıyla vurulmuş çocukların mavi bezlere sarılan ölü bedenlerini. Sonra şehirde sebzenin meyvenin her türlü gıdanın tükenişini, süt ve çocuk bezi bulunamayan günlerin gelip çatmasını. Savaşta insan sesleri duyulmaz olur, efendilerin haklılık ahlakının belirlediği değerler her şeyin üstündedir. İşte savaşta kıymetsizleşen, teferruata dönüşen hayatları ön plana almış Waad.
Şehrin ortasındaki büyük çocuk parkı demir salıncak ve kaydıraklardan mürekkep bir ölüye dönüşmüş. Birilerine göre gotiğin ve dehşetin kurgusu belki. Fakat bomba vurmuş ağaçların rüzgardaki iniltisini kurgulayamazsınız, burada her şey gerçeğin ta kendisi. Başka hiçbir görüntü olmasaydı da parka bakıp Halep’e ne olduğunu bilebilirdik. Derin sessizliğin hayra alamet olmayışı, gümüş gibi parıldayan ezana karışan kahrolası bomba sesleri. Hastaneye kardeşlerinin kuzenlerinin akibetini öğrenmeye gelmiş tozlar içindeki takatsiz çocuklar. Dışarı çıkmıştık diye itiraf ediyorlar suçlarını, ölümlerine özürle karışık açıklama getirmeye çalışıyorlar.
Yıkıntıların arasında satranç oynayan adamlar, çamurlu bir su birikintisinde yüzen, misket bombasıyla delik deşik olmuş bir otobüsü boyayan çocuklar. Yan yana durmayın dağılın kaçın diye haykıran adamlar, bodrum katlara taşınan sınıflar. Vurulup ölmüş annenin karnından çıkarılan dumura uğramış bebeğin yaşamayı uzun süre reddettiği sahneler. Rus uçakları bombalayacakları yerleri göremesinler diye lastik yakan gençler, asfalt kalmamış güzelim ana caddede-birçok kez geçtiğimi tahmin ediyorum-molozların arasına kurulan pazarlar, tezgahların arasında aceleyle koşturan kadınlar. Hastane kapısında hiç ağlamadan, bütün ailem vuruldu diyen, kan damlayan kollarını uzatan bir çocuk. Rejim tarafına kaçmak isterken vurulanlar. Waad gözlerini kapadığında da sadece kırmızı bir renk gördüğünü söylüyor.
Halkını katleden devleti, sonra güya özgürlük için birbirlerini öldürmeye başlayan sayısız kan dökücü örgütü durduracak gücü olmayan insanlar ne yapabilir? Susturuldukları ama herkesin onlar adına pervasızca konuştuğu bir ortamda? Waad için gözün gördüğü herşeyi kayıt altına almak, Hamza için de yüzlerce ameliyat yapmak, yaralıları tedavi etmek yaşama sebebi olmuş.
Mülteciler hakkında ileri geri konuşmadan önce mutlaka seyredilmesi gereken bir belgesel For Sama.
Facebook
Twitter
WhatsApp
Önceki İçerikMarina Udgodskaya: Rusya’da kazara aday olduğu seçimde Putin’in partisinin adayını yenen temizlik görevlisi
Sonraki İçerikSeçmenin iradesini hiçe saymak
Yıldız Ramazanoğlu
BENZER İÇERİKLERYAZARIN DİĞER İÇERİKLERİ
Emekli askerler
Türkiye’nin ‘yeni ekonomi politikası’ Batı değerlerinden tamamen kopuşu mu ifade ediyor?
Şoförün şoförü ve Arjantin skandalları
Orta Asya’ya geri dönmeliyiz
İddia: Kapalıçarşı’da bir esnaf intihar etti
MHP’li Yalçın’dan Mansur Yavaş’a: “Fitne eken; öfke, kin, nefret, hışım ve şiddet biçer”
DESTEĞİNİZE TALİBİZ
En Son Yazılar
Emekli askerler
Hakan Şahin - 1 Aralık 2021
Şoförün şoförü ve Arjantin skandalları
Reşat Çalışlar - 1 Aralık 2021
Orta Asya’ya geri dönmeliyiz
Tayfun Karayip - 1 Aralık 2021
Neredesin Bolu?
Oral Çalışlar - 1 Aralık 2021
Türkiye “büyük Azerbaycan” olur mu?
Yıldıray Oğur - 30 Kasım 2021
HDP’nin oyu
Vahap Coşkun - 30 Kasım 2021
Sayın İmamoğlu! Cem Mansur’u görevden alan kim?
Oral Çalışlar - 30 Kasım 2021
‘Kahpe dış güçler’in muhalefet söylemi olduğu yıllar
Alper Görmüş - 29 Kasım 2021
Bez değiştirmek için bebeğin rızası önemli!
Yasemin Akyol Başar/Melbourne - 28 Kasım 2021
De Gaulle ve Massu, kahramanlığın iki yüzü, devletin karanlık işleri
Halil Berktay - 28 Kasım 2021
DESTEĞİNİZE TALİBİZ
Hakkımızda
İletişim
Künye
© Yasal Uyarı: serbestiyet.com'da yer alan yazıların tüm hakları saklıdır. Kaynak gösterilse dahi, yazının tamamı izin alınmadan kullanılamaz. Ancak yazının bir bölümü, bu adrese aktif link verme şartıyla kullanılabilir. Yazar, kullanıcı ve okurun sitede beyan edeceği her türlü fikir ve düşünce tamamen kendi kişisel görüşü olup sadece kendisini bağlar.
Serbestiyet’e omuz verir misiniz?Küçük bir yazarlar kollektifiyiz. Entellektüel dürüstlük ve saygınlığımızdan başka hiçbir sermayemiz yok. Özgür sesimizi, eleştirelliğimizi, tartışmacılığımızı, çok renkliliğimizi korumak istiyoruz. Hem demokrasiyi, hem kadın ve insan haklarını, hem günlük hayatı savunabilmek istiyoruz. Hem siyaset, hem kültür, sanat, sinema, bilim, tarih, duygu, aşk ve nostalji yazabilmek istiyoruz. Bölünmüş Türkiye’nin mahalleleri arasında bir köprü, bir arayüz olmak istiyoruz. Son birkaç ayda bazı hamleler yaptık. Köşe yazarlarımız çoğaldı. Haberciliğimiz çeşitlendi. Sosyal medyaya girdik. Şimdi bunları sürdürme sorunuyla yüz yüzeyiz. Bize bir dakikanızı ayırıp, Patreon veya Kreosus üzerinden katkıda bulunur musunuz? Şimdiden teşekkürlerimizle. Serbestiyet Yayın Kurulu