Zamanın birinde üşüyen bir çocuk varmış. Birilerinden duymuş ve ısınmak için kasabanın kütüphanesine girmiş. Sobaya sarılırcasına yanaşmış, ısınmış, dinlenmiş. Kütüphane kapanana kadar orada kalmış. Ertesi günlerde yine kütüphanenin yolunu tutmuş, yine ve yine…
Bir gün, belki ilk gidişinden 3 gün sonra belki 5 gün sonra, kütüphanedeymiş yine, sobanın karşısındaymış. Sobanın dışında başka şeyler de ilgisini çekmeye başlamış; kitaplar!
Raftaki kitaplardan birini almış eline, karıştırmaya başlamış. Sonra başkasını almış, okumaya başlamış, okudukça başkalarını okumaya başlamış. Hem ısınıyor hem de keyif alıyormuş.
Gün gelmiş, yazmaya başlamış, okuyordu ama artık kendisi yazmaya koyulmuş, öyle ki sayısız ödül kazandıran 120 kadar eseri yayınlanmış.
‘Yazarlık bana soğuğun bir hediyesi‘ demişti Muzaffer İzgü, çocukluğumda katıldığım bir söyleşisinde, kendi çocukluğunu anlatırken.
Dün her yerde vefat haberleri vardı, bugünse yalanlandı. Hala kafam almıyor, bir insan neden başka birinin ölümüne yönelik yalan/yanlış/eksik haber yapar ve yayar diye, ancak yine de İzgü Üstad bazı şeyler hatırlattı bana.
Hangi sıkıntılara sahipsin ve bu sıkıntılar sana ne gibi kapılar açabilir?
İnsanlığa hizmet eden ürünlerin neredeyse hepsi bir sıkıntıdan ortaya çıkmış; bugünkü bilim dalları, ana bilimlerin bazı şeyleri cevaplayamamasından, ana bilimler bazı ihtiyaçların sorgulanmasından… Topuklu ayakkabı bile bir sıkıntıdan ortaya çıkmış.
Çevremdeki insanlardan duyabileceğin benimle ilgili temel düşünceler de aslında geçmiş ihtiyaçlarımdan ortaya çıktı; mesela benden ekiplerindeki ya da ortaklarıyla iletişim sıkıntılarına yönelik çözüm isterler; geçmişteki iletişim beceriksizliklerim neticesinde bulduğum çözümler sayesinde.
Mesela benden karar verilemeyen karmaşık durumlar için çözüm isterler; süper kararsız bir insandım, bunu aşmaya yönelik çabalarken öğrendiklerimi öğrenmek istiyorlar aslında.
Networking becerileri konusunda kapımı çalarlar bazen, çünkü asosyalliğimden kurtulmak için birşeyler yapmalıydım, yaptım…
Ve daha nice şeyler…
Çok şükür bol bol sıkıntım vardı, bol bol da çalıştım.
Peki sen hangi sıkıntılara sahipsin ve bu sıkıntılar nasıl ‘iyi ki varmış da şunu öğrendim‘ diyebileceğin bir kıvama gelebilir?
…
Sana bir sır vereyim mi?
Son birkaç haftadır kötüydüm bile diyemem, bombok bir ruh halindeydim. Buradan çıkmam lazım modundaydım, oraya kaçtım, şuraya gittim, çözüm olmadı. Sonra silkelenmeye çalıştım yeniden. Yoktu, cevap yine yoktu!
‘Bu sıkıntılardan ne öğrenebilirim, ne olsaydı ‘iyi ki yaşamışım’ derdim?‘ diye sordum kendime. Tarif edemeyeceğim bir öfke kabardı içimde. O an durdum, böylesi temellendiremediğim bir öfke, muhtemelen nefs ile ilgili bir durum olmalıydı. Sonra yardım da alarak kendi içdünyam ile çalıştım, benliğimde atmam gereken ama fark edemeyeceğim kadar cins bir kabuk fark ettim. Şu an ise bazı derin ve gizli kabuklarından sıyrılmış / sıyrılmak üzere, daha iyi bir Mustafa var.
O sıkıntılarım olmasaydı bu ihtiyacı göremeyecektim muhtemelen, şükürler olsun!
Game of Thrones dizisinin belki de en sevilen oyuncularından biri, cüce bilge Tyrion Lannister da ‘yeter bu kadar sıkıntıya’ diyengiller familyasından. Role can veren Peter Dinklage kapalı kutuda, sıkıcı hayatı olan bir bilgi işlem görevlisiymiş. Ama bir gün yetiyor yaşadığı sıkıntılar, işinden istifa ediyor, birşeyler deniyor, olmayınca başka şeyler deniyor, kendi sıkıntısına çözümler bulmaya çalışırken hayatla oyunlar oynuyor ve sonunda bu oyunculuğu ona aktörlük kazandırıyor.
Böylesi örnekler topraklarımızda da kültürümüzde de ziyadesiyle var aslında. Ne demiş erenler? ‘Tırtılın yolun sonu dediğine allah kelebek demiş!’
Bugün Amerikan Tutulması diye de isimlendirilen, son yılların en önemli güneş tutulması olacakmış. Hayatımızda köklü değişimlerin olacağını ve benzerlerini söylüyor yıldızbilimci abiler, ablalar. Niyet edelim mi birlikte?
Hayatımızda daha çok sulh, daha çok mutluluk, daha çok erdem sergileyeceğimize dair kendimize sözler verelim mi? Bundan alıkoyan nefs emarelerinden de güneşin tutulmasından güç alarak sıyrılalım mı?
Belki bir ara ekonomideki görünmez el kuramını geliştirdiğim ve işletme sıkıntılarında görünmez elin dertlerini nasıl güce çevirdiğimizi anlatma fırsatım da olur.
O güne dek, yaşadığınız sıkıntıların, aslında birer çözüme geçit olduğu ilhamıyla hareket etmenizi diliyorum.
Sıkıntı dediğimiz bir hâl, oysa onu nasıl değerlendireceğimiz bize kalmış!
—
Ek: Bir önceki blog yazımda vefat eden bir dostumdan bahsetmiştim, kitabımın atıf kısmındaki iki kişiden birisiydi. Fark ettim, bugün de atıftaki diğer kişinin, abim İhsan Polat’ın vefatın sene-i devriyesi. Nur içinde yat İhsan Abi. Oturduğu apartmanın ismi Alsaç’tı, aldığını da saçardı, almadan da saçardı, zengin gönüllü abim.
çözümekonomigüneş tutulmasıinovasyonkoçlukkrizlermuzaffer izgü
Yazı dolaşımı
Previous Post Özlem
Next Post Rol Model Denince
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Beni sonraki yorumlar için e-posta ile bilgilendir.
Beni yeni yazılarda e-posta ile bilgilendir.
Current ye@r *
Leave this field empty
Abone Ol
Blog gönderilerim düzenli şekilde mail adresine iletilsin istiyor musun?
Leave this field empty if you're human:
Sorun sorgulayın
Arama:
Yazı arşivim
Yazı arşivim Ay seçin Aralık 2020 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ekim 2018 Eylül 2018 Ağustos 2018 Temmuz 2018 Mayıs 2018 Nisan 2018 Mart 2018 Şubat 2018 Ocak 2018 Ağustos 2017 Haziran 2017 Ocak 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Eylül 2016 Mayıs 2016 Mart 2016 Ocak 2016 Nisan 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Ekim 2014 Mayıs 2014 Şubat 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Eylül 2013 Ağustos 2013 Temmuz 2013 Haziran 2013 Mayıs 2013 Ocak 2013
bazı başlıklar
zihin haritalamazihinyaşam koçluğuyaratıcılıkstratejipsikolojimustepmustafa emin palazkriz yönetimikoçlukkişisel gelişimgirişimcilikgirişimci koçluğufırsat yönetimiendüstriyel psikoloji