Konferencja w Kopenhadze faktycznie zmobilizowała większą liczbę szefów państw niż konferencja w Kioto, ale doprowadziła również do większych podziałów, a w efekcie przebiegała według scenariusza „każdy sobie rzepkę skrobie ”, zgodnie z którym każde państwo może określić własne cele, i to w sposób dobrowolny.
Weliswaar namen er in Kopenhagen meer staatshoofden deel dan in Kyoto, maar dat heeft ook tot meer tweespalt geleid en tot een situatie van "ieder voor zich", waarin elk land zijn eigen doelstellingen mag formuleren en dan ook nog op vrijwillige basis.