En effet - faut-il le rappeler – en 2006, nos collègues parlementaires avaient accepté, mais du bout des lèvres, ce qu ’ ils analysaient déjà - et avec raison - comme un cadre financier dépassé, sans marge de manœuvre, bref de résignation.
We hoeven er vast niet aan te herinneren dat het Parlement in 2006 met lange tanden heeft ingestemd met het financieel kader. Het vond toen al, en terecht, dat het voorbijgestreefd was, zonder enige speelruimte, kortom zonder enige ambitie.