De hecho, — y esto hay que decirlo — en 2006 el Parlamento aceptó, aunque con poco entusiasmo, lo que entonces ya entendió, con toda razón, como un marco financiero anticuado, sin margen de maniobra; en resumen, un marco de resignación.
We hoeven er vast niet aan te herinneren dat het Parlement in 2006 met lange tanden heeft ingestemd met het financieel kader. Het vond toen al, en terecht, dat het voorbijgestreefd was, zonder enige speelruimte, kortom zonder enige ambitie.