It was one of those terribly hot days in Baltimore. Needless to say, it was too hot to do anything outside. But it was also scorching in our apartment. This was 1962, and I would not live in a place with an air conditioner for another ten years. So my brother and I decided to leave the apartment to find someplace indoors. He suggested we could see a movie. It was a brilliant plan. Movie theaters were one of the few places you could sit all day and--most important --sit in air conditioning. In those days, you could buy one ticket and sit through two movies. Then, the theater would show the same two movies again. If you wanted to, you could sit through them twice. Most people did not do that, but the manager at our theater. Mr. Bellow did not mind if you did. That particular day, my brother and I sat through both movies twice, trying to escape the heat. We bought three bags of popcorn and three sodas each. Then, we sat and watched The Music Man followed by The Man Who Shot Liberty Valance. We'd already seen the second movie once before. _ had been at the theater since January, because Mr. Bellow loved anything with John Wayne in it. We left the theater around 8, just before the evening shows began. But we returned the next day and saw the same two movies again, twice more. And we did it the next day too. Finally, on the fourth day, the heat wave broke. Still, to this day I can sing half the songs in The Music Man and recite half of John Wayne and Jimmy Stewart's dialogue from The Man Who Shot Liberty Valance! Those memories are some of the few I have of the heat wave of 1962. They're really memories of the screen, not memories of my life. In which year did the author first live in a place with an air conditioner?
1952 1962 1972 1982
Ин яке аз он рӯзҳои бениҳоят гарм дар Балтимор буд. Ҳоҷати гуфтан нест, ки ҳаво барои коре дар берун аз ҳад зиёд гарм буд. Аммо дар хонаи мо низ ҳаво сӯзон буд. Ин соли 1962 буд ва ман то даҳ соли дигар дар ҷое бо кондитсионер зиндагӣ намекардам. Аз ин рӯ, бародарам ва ман тасмим гирифтем, ки аз хона баромада, ҷое дар дохили бино пайдо кунем. Ӯ пешниҳод кард, ки мо метавонем филм тамошо кунем. Ин як нақшаи олиҷаноб буд. Кинотеатрҳо яке аз он ҷойҳое буданд, ки шумо метавонед тамоми рӯз нишинед ва - аз ҳама муҳимтар - дар кондитсионер нишинед. Дар он рӯзҳо, шумо метавонед як билет харед ва ду филмро тамошо кунед. Сипас, кинотеатр ҳамон ду филмро дубора намоиш медод. Агар шумо хоҳед, шумо метавонед онҳоро ду маротиба тамошо кунед. Аксари одамон ин корро намекарданд, аммо мудири кинотеатри мо, ҷаноби Беллоу, агар шумо ин корро мекардед, зид набуд. Дар он рӯзи мушаххас, бародарам ва ман ҳарду филмро ду маротиба тамошо кардем, то аз гармо халос шавем. Мо се халта попкорн ва се сода барои ҳар кадоме харидем. Сипас, мо нишастем ва "Марди мусиқӣ"-ро тамошо кардем ва пас аз он "Марде, ки Либерти Валансро парронд". Мо аллакай филми дуюмро як маротиба дида будем. _ аз моҳи январ дар кинотеатр буд, зеро ҷаноби Беллоу ҳама чизеро, ки Ҷон Уэйн дар он буд, дӯст медошт. Мо тақрибан соати 8, пеш аз оғози намоишҳои шом, кинотеатрро тарк кардем. Аммо рӯзи дигар баргаштем ва ҳамон ду филмро дубора, боз ду маротиба тамошо кардем. Ва рӯзи дигар низ ҳамин тавр кардем. Ниҳоят, дар рӯзи чорум, мавҷи гармӣ шикаст. Бо вуҷуди ин, то имрӯз ман метавонам нисфи сурудҳои "Марди мусиқӣ"-ро бихонам ва нисфи муколамаҳои Ҷон Уэйн ва Ҷимми Стюартро аз "Марде, ки Либерти Валансро парронд", аз ёд бигӯям! Ин хотираҳо, чанд хотирае ҳастанд, ки ман аз мавҷи гармии соли 1962 дорам. Онҳо воқеан хотираҳои экрани кинотеатр ҳастанд, на хотираҳои ҳаёти ман. Муаллиф дар кадом сол бори аввал дар ҷое бо кондитсионер зиндагӣ кардааст?
1952 1962 1972 1982