A while ago, when I was a young 25- year-old, I traveled across the United States on a journey to make a film. During this trip, I ended up in Seattle where I met Laddie McCrea. Laddie was a hobo  . He was about 60-70 years old and looked 100. Laddie had shoulder length white hair covered with weeds from the previous night's bedding. His clothes were a living journal of evenings in the shrubs and days in the sun. Laddie stank   of alcohol and garbage. www.ks5u.com When I first met Laddie, he was standing on a busy downtown Seattle sidewalk. He greeted every passer-by with a smile, a pleasant greeting and an extended palm. Each day, society was rushing past Laddie - either unaware of his existence or avoiding him - a smelly, begging bum. I found Laddie to be an excellent character for my movie, so I paid him to allow me to stand in the background and film him. I spent three days hidden among the crowd, filming Laddie. Most of the time he was unaware of my existence. Each day he stood in a busy section of town greeting the world with a smile and an extended palm - just earning enough change for the evening's night cap  . One special day, as I watched from a bench off in the distance, a young girl, around 6 or 7, with a pretty dress and her hair in a ponytail, approached Laddie from behind and tugged on his shirt. Laddie turned to the girl, who then reached up and handed him something. At that, Laddie showed his happiness and reached in his pocket, gave her something and the girl ran back to her parents excitedly showing them what she had received. I was so curious about the exchange that I was dying to go immediately to Laddie and ask him what took place, but in order to get candid   shots, I knew I couldn't make my presence known. Later that afternoon when I finished my shoot, I spent some time with Laddie and asked about the event. Laddie replied: "The little girl came to me and gave me a quarter, so I gave her two quarters in return because I wanted to show her that when you are charitable, you will receive more than you give." Which of the following is TRUE about Laddie according to the article?
He had a habit of writing in journals. He was an old man who was fond of drinking and smoking. He enjoyed his life because he earned quite a lot from begging. He smiled to passers-by even though most of them ignored him.
Чанде пеш, вақте ки ман ҷавони 25-сола будам, барои сохтани филм ба саёҳат дар саросари Иёлоти Муттаҳида рафтам. Дар давоми ин сафар, ман ба Сиэтл расидам, ки дар он ҷо бо Лэдди МакКреа вохӯрдам. Лэдди як дарвеш буд. Вай тақрибан 60-70 сола буд ва 100 сола ба назар мерасид. Мӯйҳои сафеди Лэдди то китфҳояш буданд, ки бо алафҳои бегона аз бистари шаби гузашта пӯшонида шуда буданд. Либосҳояш як рӯзномаи зиндаи шомҳо дар буттаҳо ва рӯзҳо дар офтоб буд. Лэдди бӯи спирт ва партов медод. www.ks5u.com Вақте ки ман бори аввал Лэддиро вохӯрдам, ӯ дар пиёдагарди серодами маркази шаҳри Сиэтл истода буд. Ӯ ҳар як роҳгузарро бо табассум, саломдиҳии хуш ва кафи дасти дарозшуда истиқбол мекард. Ҳар рӯз, ҷомеа аз паҳлӯи Лэдди мегузашт - ё аз мавҷудияти ӯ бехабар буданд ё аз ӯ канорагирӣ мекарданд - як дарвеши бадбӯй ва гадо. Ман Лэддиро як хислати аъло барои филми худ ёфтам, бинобар ин ба ӯ пул додам, то ба ман иҷозат диҳад, ки дар замина истода, аз ӯ филм гирам. Ман се рӯз дар байни мардум пинҳон шуда, аз Лэдди филм гирифтам. Аксари вақт ӯ аз мавҷудияти ман бехабар буд. Ҳар рӯз ӯ дар як қисмати серодами шаҳр меистод ва бо табассум ва кафи дасти дарозшуда ба ҷаҳон салом медод - танҳо ба қадри кофӣ пули хурд ба даст меовард, то хароҷоти нӯшокии шабонаро таъмин кунад. Як рӯзи махсус, вақте ки ман аз болои курсии дурдаст тамошо мекардам, як духтари ҷавон, тақрибан 6 ё 7 сола, бо либоси зебо ва мӯйҳои думдор, аз қафо ба Лэдди наздик шуд ва куртаашро кашид. Лэдди ба сӯи духтар рӯ овард, сипас духтар дасташро дароз кард ва ба ӯ чизе дод. Дар он лаҳза, Лэдди хушбахтии худро нишон дод ва дасташро ба ҷайбаш бурд, ба ӯ чизе дод ва духтар бо ҳаяҷон ба сӯи волидонаш давид ва он чиро, ки гирифта буд, ба онҳо нишон дод. Ман дар бораи ин мубодила он қадар кунҷкоб будам, ки мехостам фавран пеши Лэдди равам ва аз ӯ бипурсам, ки чӣ ҳодиса рӯй додааст, аммо барои гирифтани аксҳои ошкоро, медонистам, ки наметавонам ҳузури худро ошкор кунам. Баъд аз зуҳри ҳамон рӯз, вақте ки филмбардории ман тамом шуд, ман муддате бо Лэдди гузарондам ва дар бораи он ҳодиса пурсидам. Лэдди ҷавоб дод: "Духтари хурдакак пеши ман омад ва ба ман як тангаи 25-сента дод, бинобар ин ман дар иваз ба ӯ ду тангаи 25-сента додам, зеро мехостам ба ӯ нишон диҳам, ки вақте ки шумо саховатманд ҳастед, бештар аз он чизе, ки медиҳед, хоҳед гирифт." Мувофиқи ин мақола, кадоме аз инҳо дар бораи Лэдди дуруст аст?
Ӯ одат дошт, ки дар рӯзнома ёддошт кунад. Ӯ пирамарде буд, ки ба нӯшидан ва тамокукашӣ шавқ дошт. Ӯ аз зиндагии худ лаззат мебурд, зеро аз гадоӣ даромади зиёд ба даст меовард. Ӯ ба роҳгузарон табассум мекард, ҳатто агар аксари онҳо ӯро нодида мегирифтанд.