Once upon a time all feelings went to an island for a vacation, and each was having a good time. Suddenly, a warning of a strong storm was announced ,so all rushed to their boats. Yet, Love did not wish to run away quickly. There was so much to do. But as the clouds darkened, Love realized it was time to leave. But there were no boats to spare. Love looked around with hope. Just then Richness was passing by Love in a grand boat. Love shouted, "Richness, can you take me with you?" Richness answered, "No, I can't. There is a lot of gold and silver in my boat. There is no place here for you." Love decided to ask Vanity  who was also passing by in a beautiful boat for help, But Vanity said with a cold voice, "No, I can't take you with me. My boat will get dirty with your mummy feet." Sorrow passed by after some time. Again, Love asked for help. But it was useless. "No, I can't take you with me. I am so sad. I want to be by myself." When Happiness passed by a few minutes later, Love again called for help. But Happiness was so happy that it hardly concerned about anyone else. Love was growing restless and hopeless. Just then somebody called out, "Come, Love, I will take you with me." Love did not know who was being so kind, but jumped onto the boat happily. After getting off the boat, Love met Knowledge. Love asked, "Knowledge, do you know who was so kind to give me a lift when no one else wished to help?" Knowledge smiled, "Oh, that was Time," "Time?" asked Love. "But why did Time help me?" Knowledge smiled with deep wisdom and answered, "Because only Time is capable of understanding how valuable Love is." Which word has the same meaning as "Sorrow"?
Worry Anger Sadness Smile
Замоне ҳамаи эҳсосот барои таътил ба ҷазирае рафтанд ва ҳар кадоме вақти хушеро мегузаронданд. Ногаҳон, огоҳӣ дар бораи тӯфони сахт эълон шуд, бинобар ин ҳама ба сӯи қаиқҳои худ шитофтанд. Бо вуҷуди ин, Ишқ намехост, ки зуд фирор кунад. Корҳои зиёде барои анҷом додан вуҷуд дошт. Аммо вақте ки абрҳо тира шуданд, Ишқ дарк кард, ки вақти рафтан расидааст. Аммо қаиқе барои наҷот набуд. Ишқ бо умед ба атроф нигарист. Маҳз дар ҳамон лаҳза, Сарват бо қаиқи калон аз назди Ишқ мегузашт. Ишқ фарёд зад: "Сарват, оё метавонӣ маро бо худ бибарӣ?" Сарват ҷавоб дод: "Не, наметавонам. Дар қаиқи ман тилло ва нуқраи зиёде ҳаст. Дар ин ҷо барои ту ҷой нест." Ишқ тасмим гирифт, ки аз Ғурур, ки ӯ низ бо қаиқи зебо аз он ҷо мегузашт, кӯмак пурсад. Аммо Ғурур бо овози сард гуфт: "Не, наметавонам туро бо худ бибарам. Қаиқи ман бо пойҳои гилолуди ту ифлос мешавад." Ғам пас аз муддате аз он ҷо гузашт. Боз ҳам, Ишқ дархости кӯмак кард. Аммо ин бефоида буд. "Не, наметавонам туро бо худ бибарам. Ман хеле ғамгинам. Мехоҳам танҳо бошам." Вақте ки Хушбахтӣ чанд дақиқа пас аз он ҷо гузашт, Ишқ боз дархости кӯмак кард. Аммо Хушбахтӣ он қадар хушбахт буд, ки ба касе аҳамият намедод. Ишқ беқарор ва ноумед мешуд. Маҳз дар ҳамон лаҳза касе фарёд зад: "Биё, Ишқ, ман туро бо худ мебарам." Ишқ намедонист, ки кӣ ин қадар меҳрубон аст, аммо бо хушнудӣ ба дохили қаиқ ҷаҳид. Пас аз фаромадан аз қаиқ, Ишқ бо Дониш вохӯрд. Ишқ пурсид: "Дониш, оё медонӣ, ки кӣ он қадар меҳрубон буд, ки вақте ки ҳеҷ кас намехост кӯмак кунад, маро савор кард?" Дониш табассуме кард: "Оҳ, ин Замон буд." Ишқ пурсид: "Замон?" "Аммо чаро Замон ба ман кӯмак кард?" Дониш бо хиради амиқ табассуме кард ва ҷавоб дод: "Зеро танҳо Замон қодир аст дарк кунад, ки Ишқ чӣ қадар арзишманд аст." Кадом калима маънои якхела бо "Ғам"-ро дорад?
Ташвиш Ғазаб Ғамгинӣ Табассум