Martha was busy with her job. She believed she had to work harder because she loved her father who was sick with cancer. She had to provide for his expensive medicines. Her brothers and sisters meanwhile stayed with their father most of the time. They bathed him, sang for him, spoon-fed  him or simply kept him company. One day Martha was hurt. She overheard  her father telling her mother, "All our children love me except Martha." "How can this be?" Martha thought. "Am I not the one killing myself in my work to have money to pay for his medicines? My brothers and sisters do not even provide their share in the expenses." One night, as Martha was as usual late in going home, she saw her father was lying awake. She walked close to his bedsides. Her father held her hands and said, "I miss you. I don't have much time. Stay with me." And she stayed with her father holding his hand the whole night. The next morning Martha said to everybody, "I have taken a leave of absence. I would like to be with father. I will bathe him and sing for him from now on." Her father had a beautiful smile. He knew Martha loved him, too. As children, we need the presence of our loved ones. Adults need no less. I have observed my mother's orchids . When she is away for a long time, they are unhealthy and many of them wither . But when she is around , they bloom with beautiful flowers. My mother does nothing special . She just spends her time looking after them. After staying with her father for one night, Martha   _  .
decided to give up her job understood what her father really needed realized her father loved her most loved her father more than before
Марта бо кораш банд буд. Вай бовар дошт, ки бояд сахттар кор кунад, зеро падарашро, ки аз саратон бемор буд, дӯст медошт. Вай маҷбур буд, ки доруҳои гаронбаҳои ӯро таъмин кунад. Бародарон ва хоҳаронаш дар ҳамин ҳол аксар вақт бо падарашон мемонданд. Онҳо ӯро оббозӣ мекарданд, барои ӯ суруд мехонданд, бо қошуқ ба ӯ хӯрок медоданд ё танҳо бо ӯ ҳамсӯҳбат мешуданд. Рӯзе Марта ранҷид. Вай шунид, ки падараш ба модараш мегӯяд: "Ҳамаи фарзандони мо маро дӯст медоранд, ба ҷуз Марта." Марта фикр кард: "Чӣ гуна ин мумкин аст?" "Оё ман касе нестам, ки дар кораш худамро мекушам, то пул дошта бошам, то пули доруҳои ӯро пардохт кунам? Бародарон ва хоҳаронам ҳатто ҳиссаи худро дар хароҷот намепардозанд." Шабе, вақте ки Марта мисли маъмулӣ дер ба хона мерафт, дид, ки падараш бедор хобидааст. Ба канори бистараш рафт. Падараш дасташро гирифт ва гуфт: "Ман туро пазмон шудам. Вақти зиёд надорам. Бо ман бимон." Ва ӯ тамоми шаб дасти падарашро гирифт ва бо ӯ монд. Субҳи рӯзи дигар Марта ба ҳама гуфт: "Ман рухсатӣ гирифтам. Мехоҳам бо падар бошам. Аз ин ба баъд ӯро оббозӣ мекунам ва барои ӯ суруд мехонам." Падараш табассуми зебое кард. Ӯ медонист, ки Марта низ ӯро дӯст медорад. Мо ҳамчун фарзанд, ба ҳузури азизонамон ниёз дорем. Калонсолон ҳам камтар аз он ниёз надоранд. Ман орхидеяҳои модарамро мушоҳида кардам. Вақте ки ӯ муддати тӯлонӣ дур аст, онҳо носолим ҳастанд ва бисёре аз онҳо пажмурда мешаванд. Аммо вақте ки ӯ инҷост, бо гулҳои зебо шукуфон мекунанд. Модарам кори махсусе намекунад. Ӯ танҳо вақти худро сарфи нигоҳубини онҳо мекунад. Марта пас аз як шаб мондан бо падараш _ .
тасмим гирифт, ки корашро тарк кунад фаҳмид, ки падараш воқеан ба чӣ ниёз дорад фаҳмид, ки падараш ӯро аз ҳама бештар дӯст медорад падарашро бештар аз пештара дӯст медошт