A typical lion tamer in people's mind is an entertainer holding a whip( ) at a chair. The whip gets all of the attention, but it's mostly for show. In reality, it's the chair that does the important work. When a lion tamer holds a chair in front of the lion's face, the lion tries to focus on all four legs of the chair at the same time. With its focus divided, the lion becomes confused and is unsure about what to do next. When faced with so many options, the lion chooses to freeze and wait instead of attacking the man holding the chair. How often do you find yourself in the same position as the lion? How often do you have something you want to achieve (e.g. lose weight, start a business, travel more)--only to end up confused by all of the options in front of you and never make progress? This upsets me to no end because while all the experts are busy debating about which option is best, the people who want to improve their lives are left confused by all of the conflicting information. The end result is that we feel like we can't focus or that we're focused on the wrong things, and so we take less action, make less progress, and stay the same when we could be improving. It doesn't have to be that way. Anytime you find the world waving a chair in your face, remember this: All you need to do is focus on one thing. You just need to get started. Starting before you feel ready is one of the habits of successful people. If you have somewhere you want to go, something you want to accomplish, someone you want to become...take immediate action. If you're clear about where you want to go, the rest of the world will either help you get there or get out of the way. Why does the lion tamer use a chair?
To entertain the audience. To show off his skills. To get ready for a fight. To trick the lion.
Дар тасаввури одамон, устоди ромкунандаи шерҳо одатан як намоишгар аст, ки дар даст қамчин ва курси дорад. Тамоми диққат ба қамчин равона мешавад, аммо ин бештар барои намоиш аст. Дар асл, курси кори муҳимро иҷро мекунад. Вақте ки устоди ромкунандаи шерҳо курсиро дар пеши рӯи шер нигоҳ медорад, шер кӯшиш мекунад, ки дар як вақт ба ҳар чор пои курси диққат диҳад. Бо тақсим шудани диққаташ, шер парешон мешавад ва намедонад, ки баъд чӣ кор кунад. Вақте ки бо имконоти зиёде рӯ ба рӯ мешавад, шер тасмим мегирад, ки ях кунад ва интизор шавад, на ин ки ба марде, ки курсиро дар даст дорад, ҳамла кунад. Шумо чанд вақт худро дар ҳолати шабеҳи шер мебинед? Шумо чанд вақт чизе доред, ки мехоҳед ба он ноил шавед (масалан, вазни худро кам кунед, тиҷоратро оғоз кунед, бештар сафар кунед) - танҳо дар ниҳоят аз ҳама имконоти пеши рӯятон парешон мешавед ва ҳеҷ гоҳ пешравӣ намекунед? Ин маро бениҳоят ғамгин мекунад, зеро дар ҳоле ки ҳама коршиносон дар бораи он ки кадом вариант беҳтар аст, баҳс мекунанд, одамоне, ки мехоҳанд зиндагии худро беҳтар кунанд, аз ҳама маълумоти зиддиятнок парешон мешаванд. Натиҷаи ниҳоӣ ин аст, ки мо эҳсос мекунем, ки мо наметавонем диққат диҳем ё ин ки мо ба чизҳои нодуруст диққат додаем ва аз ин рӯ мо камтар амал мекунем, пешравии камтар мекунем ва ҳамон тавре ки метавонистем беҳтар шавем, собит мемонем. Ҳоҷат ба ин нест. Ҳар вақте ки шумо мебинед, ки дунё дар пеши рӯятон курсиро ҷунбонда истодааст, инро дар хотир доред: Танҳо коре, ки шумо бояд анҷом диҳед, ин аст, ки ба як чиз диққат диҳед. Шумо танҳо бояд оғоз кунед. Оғоз кардан пеш аз он ки худро омода ҳис кунед, яке аз одатҳои одамони муваффақ аст. Агар шумо ҷое дошта бошед, ки мехоҳед биравед, коре дошта бошед, ки мехоҳед анҷом диҳед, касе бошед, ки мехоҳед шавед... фавран амал кунед. Агар шумо дар бораи ҷое, ки мехоҳед биравед, равшан бошед, боқимондаи дунё ё ба шумо кӯмак мекунад, ки ба он ҷо бирасед ё аз сари роҳи шумо дур мешавад. Барои чӣ устоди ромкунандаи шерҳо аз курси истифода мекунад?
Барои тамошобинонро хурсанд кардан. Барои нишон додани маҳорати худ. Барои ба муҳориба омода шудан. Барои фиреб додани шер.