There were smiling children all the way. Clearly they knew at what time the train passed their homes and they made it their business to stand along the railway, wave to complete strangers and cheer them up as they rushed towards Penang. Often whole families stood outside their homes and waved and smiled as if those on the trains were their favorite  s. This is the simple village people of Malaysia. I was moved.      I had always traveled to Malaysia by plane or car, so this was the first time I was on a train. I did not particularly  _ the long train journey and had brought along a dozen magazines to read and reread. I looked about the train. There was not one familiar face. I sighed and sat down to read my Economics.      It was not long before the train was across the Causeway and in Malaysia. Johore Baru was just another city like Singapore, so I was tired of looking at the crowds of people as they hurried past. As we went beyond the city, I watched the straight rows of rubber trees and miles and miles of green. Then the first village came into sight. Immediately I came alive; I decided to wave back.      From then on my journey became interesting. I threw my magazines into the waste basket and decided to join in Malaysian life. Then everything came alive. The mountains seemed to speak to me. Even the trees were smiling. I stared at everything as if I was looking at it for the first time.      The day passed fast and I even forgot to have my lunch until I felt hungry. I looked at my watch and was surprised that it was 3:00 pm. Soon the train pulled up at Butterworth. I looked at the people all around me. They all looked beautiful. When my uncle arrived with a smile, I threw my arms around him to give him a warm hug  . I had never done this before. He seemed surprised and then his weather-beaten face warmed up with a huge smile. We walked arm in arm to his car.      I looked forward to the return journey. What did the author remember most fondly of her train trip?
The friendly country people. The mountains along the way. The crowds of people in the streets. The simple lunch served on the train.
Дар тамоми роҳ кӯдакони хандон буданд. Равшан буд, ки онҳо медонистанд, ки қатора соати чанд аз хонаҳои онҳо мегузарад ва онҳо инро вазифаи худ медонистанд, ки дар қатори роҳи оҳан истода, ба бегонагон даст афшонанд ва онҳоро шод кунанд, вақте ки онҳо ба сӯи Пенанг шитоб мекарданд. Аксар вақт тамоми оилаҳо дар назди хонаҳои худ меистоданд ва даст афшонда, табассум мекарданд, гӯё онҳое, ки дар қатора буданд, шахсони дӯстдоштаи онҳо буданд. Ин мардуми соддаи деҳоти Малайзия аст. Ман мутаассир шудам. Ман ҳамеша ба Малайзия бо ҳавопаймо ё мошин сафар мекардам, бинобар ин ин бори аввал буд, ки ман дар қатора будам. Ман аз сафари тӯлонии қатора ба хусус лаззат набурдам ва даҳҳо маҷалла оварда будам, то хонам ва дубора хонам. Ба атрофи қатора нигоҳ кардам. Ҳатто як чеҳраи шинос ҳам набуд. Оҳ кашидам ва нишастам, то иқтисодро хонам. Дере нагузашт, ки қатора аз гузаргоҳ гузашт ва вориди Малайзия шуд. Ҷоҳор Бару танҳо шаҳри дигаре мисли Сингапур буд, бинобар ин ман аз тамошои издиҳоми мардум, ки шитоб мекарданд, хаста шудам. Вақте ки мо аз шаҳр дур шудем, қаторҳои рости дарахтони резинӣ ва милҳо ва милҳо сабзаро тамошо кардам. Сипас аввалин деҳа намоён шуд. Дарҳол ман зинда шудам; Ман тасмим гирифтам, ки ман ҳам даст афшонам. Аз он вақт сафари ман ҷолиб шуд. Маҷаллаҳои худро ба сабади партов партофтам ва тасмим гирифтам, ки ба ҳаёти Малайзия ҳамроҳ шавам. Сипас ҳама чиз зинда шуд. Кӯҳҳо гӯё бо ман сӯҳбат мекарданд. Ҳатто дарахтон ҳам табассум мекарданд. Ман ба ҳама чиз чунон чашм дӯхтам, ки гӯё бори аввал ба он менигаристам. Рӯз зуд гузашт ва ман ҳатто фаромӯш кардам, ки хӯроки нисфирӯзӣ бихӯрам, то даме ки гуруснагиро ҳис кардам. Ба соатам нигоҳ кардам ва ҳайрон шудам, ки соат 3-и рӯз аст. Ба зудӣ қатора дар Баттерворт таваққуф кард. Ба атрофиёнам нигоҳ кардам. Ҳама зебо менамуданд. Вақте ки амакам бо табассум омад, дастонамро ба гардани ӯ андохтам, то ӯро гарм ба оғӯш гирам. Ман қаблан ҳеҷ гоҳ ин корро накарда будам. Чунин ба назар мерасид, ки ҳайрон шудааст ва сипас чеҳраи офтобхӯрдаи ӯ бо табассуми калон гарм шуд. Даст ба даст ба сӯи мошинаш рафтем. Ман бесаброна сафари бозгаштро интизор будам. Муаллиф аз сафари қатора бештар аз ҳама чиро ба ёд меорад?
Мардуми меҳрубони деҳот. Кӯҳҳои тӯли роҳ. Издиҳоми мардум дар кӯчаҳо. Хӯроки нисфирӯзии соддае, ки дар қатора пешкаш карда мешуд.