Among the soldiers of King Philip there was a poor man who had done some good deeds. He had pleased the king in many ways, and so the king believed in him. One day this soldier was on a ship at sea when a great storm came up. The winds drove the ship upon the rocks, and it was broken. The soldier was thrown upon the shore ; and he would have died there if it had not been for the kind care of a farmer who lived nearby. When the soldier was well enough to go home; he thanked the farmer for what he had done, and promised that he would repay him for his kindness. But he did not mean to keep his promise . He did not tell King Philip about the farmer. He only said that there was a fine farm by the seashore, and that he would like very much to have it for his own. "Who owns the farm now?" asked Philip. "Only a useless farmer, who has never done anything for his country," said the soldier. "Very well, then," said Philip "You have served me for a long time, and you shall have your wish. Go and take the farm for yourself." And so the soldier drove the farmer from his house and home. He took the farm for his own. The poor farmer was hurt seriously. He went  ly  to the king, and told the whole story from beginning to end. King Philip was very angry when he learned that. He sent for the soldier in a great hurry, and when he had come, he had these words burned in his forehead: "The Ungrateful Man". According to this story, the soldier   _  .
liked to do good deeds was brave in the battle satisfied the king once did fishing for the king
Дар байни сарбозони шоҳ Филип як марди камбағале буд, ки баъзе корҳои нек карда буд. Ӯ ба бисёр ҷиҳатҳо ба шоҳ писанд омада буд ва аз ин рӯ шоҳ ба ӯ бовар мекард. Рӯзе ин сарбоз дар баҳр дар киштӣ буд, ки тӯфони сахте ба амал омад. Шамол киштиро ба сангҳо тела дод ва он шикаст. Сарбоз ба соҳил партофта шуд; ва агар ғамхории меҳрубононаи деҳқоне, ки дар наздикии он ҷо зиндагӣ мекард, намебуд, дар он ҷо мемурд. Вақте ки сарбоз ба қадри кофӣ хуб шуд, ки ба хонааш равад; ӯ ба деҳқон барои коре, ки карда буд, ташаккур гуфт ва ваъда дод, ки барои меҳрубонии ӯ ҷуброн хоҳад кард. Аммо ӯ қасд надошт, ки ваъдаи худро иҷро кунад. Ӯ ба шоҳ Филип дар бораи деҳқон чизе нагуфт. Ӯ танҳо гуфт, ки дар соҳили баҳр хоҷагии хубе ҳаст ва ӯ хеле мехоҳад, ки онро барои худ дошта бошад. Филип пурсид: "Ҳоло хоҷагӣ ба кӣ тааллуқ дорад?" Сарбоз гуфт: "Танҳо як деҳқони бефоида, ки ҳеҷ гоҳ барои кишвараш коре накардааст". Филип гуфт: "Хеле хуб, пас. Ту муддати тӯлонӣ ба ман хизмат кардӣ ва ба орзуят хоҳӣ расид. Бирав ва хоҷагиро барои худ бигир." Ва ҳамин тавр сарбоз деҳқонро аз хона ва кошонааш ронд. Ӯ хоҷагиро барои худ гирифт. Деҳқони бечора ҷиддӣ осеб дид. Ӯ бо хашм ба назди шоҳ рафт ва тамоми қиссаро аз аввал то охир нақл кард. Шоҳ Филип аз ин хабар хеле хашмгин шуд. Ӯ сарбозро шитобон даъват кард ва вақте ки ӯ омад, ин суханонро дар пешонии ӯ сӯзонд: "Марди ношукр". Мувофиқи ин ҳикоя, сарбоз _.
корҳои нек карданро дӯст медошт дар ҷанг далер буд як бор шоҳро қонеъ кард барои шоҳ моҳидорӣ мекард