I decided to have dinner in the hotel, for I arrived late one night on a business trip. As I was finishing my meal, an elderly couple came in to dine. They were holding hands and had lovely smiles on their faces. They sat three tables from me. I was amazed at the love they showed for each other. It seemed to strike home all the more, because it was shortly after ending a 20-year marriage and I still had pain in my heart. My waiter was also their waiter. As I paid my bill, I inquired as to what their bill was. He informed me, and I gave him $40 to pay their bill.  He asked if I knew them and I told him "No, I just wanted to repay them for the love that they were showing to each other," and then I departed. The next day I entered the restaurant to dine before my departure. After I had been seated, the waiter who served me the night before told me that the strangest thing happened after I left the restaurant. When the elderly couple went to pay for their meal, they were informed that it had been paid. When they inquired who had done this, the hostess told them they had no idea who I was, just retelling what I said. The couple were amazed. They looked around, asked for the bill of two young couples who were seated together, paid their bill and departed, saying "Love begets  Love" to the amazement of the hostess and waiter. I smiled and said "That's nice," and proceeded to order my meal. About 45 minutes later, I finished my meal and was about to head out, but my waiter was nowhere to be found. I waited and waited and finally walked over to the hostess stand and explained that I needed to pay for my meal and hurry to the airport. She smiled and explained that I would not have to pay for my meal, because both the waiter and she felt compelled to pay my bill due to the joy that was brought to the faces of the elderly couple and the amazement of the young couples. When I told her that they didn't have to do that, she said with a smile "Love begets Love." What can be inferred from the story?
The love between the elderly couple deeply touched the writer who was single. The young couples paid the bill of other customers in the restaurant. The waiter left on purpose and made the writer stay alone to test him. The writer did all this to prove his belief in love.
Ман қарор додам, ки дар меҳмонхона хӯроки шом хӯрам, зеро як шаб дер вақт дар сафари корӣ омадам. Вақте ки ман хӯроки худро тамом мекардам, як ҷуфти пиронсол барои хӯроки шом ворид шуданд. Онҳо дастони якдигарро доштанд ва дар чеҳраашон табассумҳои зебо доштанд. Онҳо аз ман се миз дуртар нишастанд. Ман аз муҳаббате, ки ба якдигар нишон медоданд, ба ҳайрат омадам. Чунин ба назар мерасид, ки ин бештар ба дили ман зад, зеро чанде пас аз анҷоми издивоҷи 20-сола буд ва ман то ҳол дар дилам дард доштам. Пешхизмати ман, пешхизмати онҳо низ буд. Вақте ки ман ҳисоби худро пардохт кардам, пурсидам, ки ҳисоби онҳо чӣ қадар аст. Ӯ ба ман хабар дод ва ман ба ӯ 40 доллар додам, то ҳисоби онҳоро пардохт кунад. Ӯ пурсид, ки оё ман онҳоро мешиносам ва ман ба ӯ гуфтам: "Не, ман танҳо мехостам барои муҳаббате, ки ба якдигар нишон медоданд, ҷуброн кунам" ва баъд рафтам. Рӯзи дигар пеш аз рафтанам вориди тарабхона шудам, то хӯрок хӯрам. Пас аз он ки ман нишастам, пешхизмате, ки шаби пеш ба ман хидмат карда буд, ба ман гуфт, ки аҷибтарин ҳодиса пас аз рафтани ман аз тарабхона рух дод. Вақте ки ҷуфти пиронсол барои пардохти пули хӯроки худ рафтанд, ба онҳо хабар доданд, ки пардохт шудааст. Вақте ки пурсиданд, ки кӣ ин корро кардааст, мудири қабул ба онҳо гуфт, ки онҳо намедонанд, ки ман кистам, танҳо он чизеро, ки ман гуфта будам, бозгуфтанд. Ин ҷуфт ба ҳайрат омаданд. Онҳо ба атроф нигоҳ карданд, ҳисоби ду ҷуфти ҷавонеро, ки якҷоя нишаста буданд, пурсиданд, ҳисоби онҳоро пардохт карданд ва рафтанд ва гуфтанд: "Муҳаббат, муҳаббатро ба вуҷуд меорад", ки боиси ҳайрати мудири қабул ва пешхизмат шуд. Ман табассум кардам ва гуфтам: "Чӣ хуб" ва ба фармоиш додани хӯроки худ шурӯъ кардам. Тақрибан 45 дақиқа пас, ман хӯроки худро тамом кардам ва мехостам берун равам, аммо пешхизмати ман ҳеҷ куҷо набуд. Мунтазир шудам ва мунтазир шудам ва дар ниҳоят ба сӯи мизи мудири қабул рафтам ва фаҳмондам, ки бояд пули хӯроки худро пардохт кунам ва зуд ба фурудгоҳ равам. Ӯ табассум кард ва фаҳмонд, ки лозим нест пули хӯроки худро пардохт кунам, зеро ҳам пешхизмат ва ҳам ӯ эҳсос карданд, ки маҷбуранд ҳисоби маро пардохт кунанд, ба далели шодие, ки ба чеҳраи ҷуфти пиронсол оварда шуд ва ҳайрати ҷуфтҳои ҷавон. Вақте ки ба ӯ гуфтам, ки маҷбур нестанд ин корро кунанд, бо табассум гуфт: "Муҳаббат, муҳаббатро ба вуҷуд меорад." Аз ин ҳикоя чӣ хулоса баровардан мумкин аст?
Муҳаббати байни ҷуфти пиронсол ба нависандае, ки муҷаррад буд, сахт таъсир расонд. Ҷуфтҳои ҷавон ҳисоби дигар муштариёнро дар тарабхона пардохт карданд. Пешхизмат қасдан рафт ва нависандаро танҳо гузошт, то ӯро имтиҳон кунад. Нависанда ҳамаи ин корҳоро кард, то эътиқоди худро ба муҳаббат исбот кунад.