Dad was always full of advice, but one of the biggest lessons he taught me one summer was about having a strong work ethic . When my brother and I were growing up, we mowed  yards during the summer to earn pocket change. Dad was our salesman. He told our neighbors about our service and offered a price they could not refuse. My brother and I got $ 10 per yard. I later found out that our friends were charging $ 20 or more for the same amount of work. Every time we headed out to mow lawns , Dad was there to watch. I used to wonder why he came with us. He stood supervising  our work in the heat when he could have been inside relaxing with air conditioning and an icy drink. One day we were cutting our next-door neighbor's yard, he always waited until the grass was knee-high to call us over. To make matters worse, we had an old lawn mower. This particular afternoon, I was finishing up and was tired and sweaty. I was just about to cut off the lawn mower when I saw Dad pointing to one piece of grass. He yelled, "You missed a piece." I frowned, hoping he would let it slide and let me go home. He kept pointing. So, tired and disappointed, I went back to cut that piece of grass. I said to myself, "That one piece isn't hurting anyone. Why won't he just let it go?" But when I reached adulthood, I understood his message ---When you're running a business, the work you do says a great deal about you. If you want to be seen as an entrepreneur  with honesty, you must deliver a quality product. That single blade of grass meant the job was not done. Other neighbors took notice of the good work we did and we soon got more business. We started out with one client, but by the end of the summer we had five. What would be the best title for the passage?
Father's Story Honesty Family Matters Supervising
Падар ҳамеша пур аз маслиҳат буд, аммо яке аз бузургтарин дарсҳое, ки ӯ як тобистон ба ман омӯхт, ин доштани ахлоқи кории қавӣ буд. Вақте ки ман ва бародарам калон мешудем, дар давоми тобистон алафзорӣ мекардем, то пули ҷайбӣ ба даст орем. Падар фурӯшандаи мо буд. Ӯ ба ҳамсоягонамон дар бораи хидматҳои мо мегуфт ва нархеро пешниҳод мекард, ки онҳо наметавонистанд рад кунанд. Ман ва бародарам барои ҳар ҳавлӣ 10 доллар мегирифтем. Баъдтар фаҳмидам, ки дӯстонамон барои ҳамон миқдор кор 20 доллар ё бештар мегиранд. Ҳар бор, ки барои алафзорӣ берун мерафтем, падар он ҷо буд, то тамошо кунад. Ман тааҷҷуб мекардам, ки чаро ӯ бо мо меояд. Ӯ дар гармо бар кори мо назорат мекард, дар ҳоле ки метавонист дар дохил бо таҳвияи ҳаво ва як нӯшокии яхӣ истироҳат кунад. Як рӯз доштем алафи ҳавлии ҳамсояи бағалро мезадем, ӯ ҳамеша сабр мекард, то алаф то зону баланд шавад ва баъд моро садо мекард. Бадтар аз он, мо як мошини алафбури кӯҳна доштем. Як баъд аз зуҳри мушаххас, ман доштам корро тамом мекардам ва хаста ва арақ карда будам. Доштам мошини алафбуриро хомӯш мекардам, ки дидам падар ба як пораи алаф ишора мекунад. Ӯ фарёд зад: "Як пораро ҷо гузоштӣ." Абрӯ дарҳам кашидам, умедвор будам, ки ӯ аз он мегузарад ва мегузорад ман ба хона биравам. Ӯ ба ишора кардан идома дод. Бинобар ин, хаста ва ноумед, баргаштам, то он пораи алафро занам. Бо худам гуфтам: "Он як пора ба касе осеб намерасонад. Чаро ӯ фақат намегузорад биравад?" Аммо вақте ки ба бузургсолӣ расидам, паёми ӯро фаҳмидам --- Вақте ки дар ҳоли идораи як бизнеc ҳастед, коре ки анҷом медиҳед чизҳои зиёде дар бораи шумо мегӯяд. Агар мехоҳед ба унвони як соҳибкор бо садоқат дида шавед, бояд як маҳсулоти босифат пешниҳод диҳед. Он як теғи алаф ба ин маъно буд, ки кор тамом нашудааст. Ҳамсоягони дигар мутаваҷҷеҳи кори хубе, ки мо анҷом медодем шуданд ва ба зудӣ бизнеси бештаре ба даст овардем. Мо бо як муштарӣ оғоз кардем, аммо то охири тобистон панҷ муштарӣ доштем. Беҳтарин унвон барои ин матн чӣ хоҳад буд?
Ҳикояи падар Садоқат Масъалаҳои оилавӣ Назорат