On Monday night, back on the way home from school, I was suddenly faced with a big snow storm which I had never met before. The traffic was moving at 5 mph on the freeway where it usually requires at least 60 mph. The road is very slippery. Sometimes the car is out of control, slipping to the other side. I finally managed to drive to the Issaquah. However, I still got stuck in the traffic on an uphill way to my home. Why I lived in the house on the top of the hill? I had no choice but left my car in the road. Fortunately, there was a nice guy coming to help me drive the car to the parking lot so that I would not get a ticket from the policeman. When he first opened my car door and asked me if I needed any help, I thought I saw an angle. No kidding, I was totally frustrated at that moment until I saw the guy. After waiting in the parking lot for almost 3 hours, my husband's cousin finally managed to come to "rescue" me by his four-wheel drive car and sent me to my in-laws' home because the road to my house was closed. When I got to my bed in the end, it was over midnight. I spent almost 5 hours outside instead of 20 minutes as usual. But I was lucky, because I knew later that some people spent 7 or 10 hours to go home, and just by walking rather than by driving. This strong snow storm has messed up the traffic of Seattle and I get an unforgettable experience from it. The author has probably come to the US to   _  .
visit her friends see her  s attend in an advanced study accompany her husband
Шаби душанбе, дар роҳ ба хона аз мактаб, ман ногаҳон бо тӯфони калони барф рӯ ба рӯ шудам, ки қаблан ҳеҷ гоҳ надида будам. Ҳаракати нақлиёт дар шоҳроҳ бо суръати 5 мил дар як соат ҳаракат мекард, дар ҳоле ки одатан ҳадди аққал 60 мил дар як соат лозим аст. Роҳ хеле лағжонак аст. Баъзан мошин аз идора мебарояд ва ба тарафи дигар мелағжад. Ниҳоят ман тавонистам то Иссакуа ронам. Аммо, ман то ҳол дар ҳаракати нақлиёт дар роҳи болоравии хонаам мондам. Чаро ман дар хонае дар болои теппа зиндагӣ мекардам? Илоҷи дигаре надоштам, ба ҷуз аз он ки мошинамро дар роҳ гузорам. Хушбахтона, як бачаи хуб омад, то ба ман кӯмак кунад, ки мошинро ба таваққуфгоҳ барад, то аз полис ҷарима нашавам. Вақте ки ӯ бори аввал дари мошини маро кушод ва аз ман пурсид, ки оё ба кӯмак ниёз дорам, ман фикр кардам, ки фариштаеро дидам. Ҳазил намекунам, ман дар он лаҳза комилан ноумед шуда будам, то он даме, ки он бачаро дидам. Пас аз тақрибан 3 соат интизорӣ дар таваққуфгоҳ, писари амаки шавҳарам ниҳоят тавонист бо мошини чорчархаи худ маро "наҷот" диҳад ва маро ба хонаи хешовандони шавҳарам фиристод, зеро роҳи хонаи ман баста буд. Вақте ки ман дар ниҳоят ба бистарам расидам, аз нисфи шаб гузашта буд. Ман ба ҷои 20 дақиқаи маъмулӣ, тақрибан 5 соатро дар берун гузаронидам. Аммо ман хушбахт будам, зеро баъдтар фаҳмидам, ки баъзе одамон 7 ё 10 соатро барои рафтан ба хона сарф кардаанд ва танҳо бо пиёда рафтан ба ҷои рондан. Ин тӯфони шадиди барф ҳаракати нақлиёти Сиэтлро халалдор кард ва ман аз он таҷрибаи фаромӯшнашаванда ба даст овардам. Муаллиф эҳтимолан ба ИМА омадааст, то _ .
ба аёдати дӯстонаш дидани фарзандонаш иштирок дар таҳсили пешрафта ҳамроҳии шавҳараш