Allan is eight this year and he's in Grade Two. The boy is clever and can answer all the questions in class. But he hates to stay in the classroom for more than half an hour. He would not listen to the teachers when class is soon going to be over. Or he touches his deskmate's head, or he makes faces. He often makes the whole Class laugh. His teachers tell his parents about it. He has to make a promise that he won't do that again. But soon he will forget it. The teachers think he does well in his lessons and don't mind it. One Saturday evening Allan finished his homework as soon as he had supper. He turned on the television, but there was no football match on TV. He found all the programmes were not interesting and turned it off. He saw his sister Mabel doing her homework in her bedroom. He decided to play a joke on her. He found an earthworm   in the garden and put it in her clothes. The girl was so frightened that she cried out for help. Their mother heard this and went in to find out what had happened there. Of course, the boy was punished for it. The next morning Mabel gave her mother a card and said, "Merry Mother's Day. Mum!" The woman was happy and thanked her daughter. But Allan had nothing to give his mother as a present. He felt sorry and said, "Don't be angry with me Mummy. I've forgotten it. " "It doesn't matter, dear," said his mother. "The best present is to be a good boy. Don't be naughty , my son, or your child will be naughty, too! " Hearing this, the boy began to laugh and said. "You've told me the truth today, Mummy!" Allan does well in his lessons, so   _  .
his teachers aren't angry with him his teachers let him leave the classroom he can make faces in class he can play a joke on his deskmate
Оллан имсол ҳаштсола аст ва ӯ дар синфи дуюм аст. Писарча зирак аст ва метавонад ба ҳама саволҳои дар синф додашуда ҷавоб диҳад. Аммо ӯ аз дар синф зиёда аз ним соат мондан нафрат дорад. Вақте ки дарс ба охир мерасад, ӯ ба суханони муаллимон гӯш намедиҳад. Ё сари ҳамсинфашро ламс мекунад, ё имову ишора мекунад. Ӯ аксар вақт тамоми синфро механдонад. Муаллимонаш ба волидонаш дар ин бора мегӯянд. Ӯ бояд ваъда диҳад, ки дигар ин корро такрор намекунад. Аммо ба зудӣ онро фаромӯш мекунад. Муаллимон фикр мекунанд, ки ӯ дар дарсҳояш хуб аст ва парво надоранд. Як шаби шанбе Оллан баробари хӯроки шом хӯрданаш вазифаи хонагии худро ба итмом расонд. Ӯ телевизорро фурӯзон кард, аммо дар телевизион ягон бозии футбол набуд. Ӯ фаҳмид, ки ҳама барномаҳо ҷолиб нестанд ва онро хомӯш кард. Ӯ хоҳараш Мейблро дид, ки дар хонаи хобаш вазифаи хонагии худро иҷро мекунад. Ӯ тасмим гирифт, ки бо ӯ шӯхӣ кунад. Ӯ дар боғ кирми хоке ёфт ва онро ба либосҳояш андохт. Духтарча он қадар тарсид, ки барои кӯмак фарёд зад. Модарашон инро шунид ва рафт, то бифаҳмад, ки дар он ҷо чӣ ҳодиса рӯй додааст. Албатта, писар барои ин ҷазо гирифт. Субҳи рӯзи дигар Мейбл ба модараш як корт дод ва гуфт: "Рӯзи модар муборак, модарҷон!" Зан хурсанд шуд ва ба духтараш ташаккур гуфт. Аммо Оллан барои ба модараш тӯҳфа додан чизе надошт. Ӯ пушаймон шуд ва гуфт: "Аз ман хафа нашав, модарҷон. Ман онро фаромӯш кардам." Модараш гуфт: "Ҳеҷ гап не, ҷонам. Беҳтарин тӯҳфа ин писари хуб будан аст. Писарам, бадӣ накун, вагарна фарзанди ту низ бадӣ мекунад!" Инро шунида, писар ба хандидан сар кард ва гуфт: "Имрӯз ба ман ҳақиқатро гуфтӣ, модарҷон!" Оллан дар дарсҳояш хуб аст, бинобар ин _.
муаллимонаш аз ӯ хафа нестанд муаллимонаш ба ӯ иҷозат медиҳанд, ки синфро тарк кунад ӯ метавонад дар синф имову ишора кунад ӯ метавонад бо ҳамсинфаш шӯхӣ кунад