It has been said that Lincoln was always ready to join in a laugh at himself. There is one particular story that he always told with great delight. In his early days as a lawyer, Lincoln went from town to town to hear and judge legal cases. During one of these trips, he was sitting in a train when a strange man came up to him. The stranger looked at the tall clumsy lawyer and said that he had something he believed belonging to Lincoln. Lincoln was a bit puzzled. He had never seen the man before. He didn't see how a total stranger could have something of his. Lincoln asked how this could be. The stranger pulled out a penknife and began to explain. Many years before, he had been given the pocketknife. He had been told to keep it until he was able to find a man uglier than himself. Lincoln's eyes always _ when he reached this part of the story. The story always brought smiles to the faces of those who heard it. The tale itself was funny. But even more delightful was the fact that a man as great as Lincoln could still laugh at himself. This passage is about  _
a stranger and his strange knife Lincoln's favorite story meeting stranger in a train Lincoln's favorite penknife
Гуфта шудааст, ки Линколн ҳамеша омода буд, ки ба худаш хандад. Як достони хосе ҳаст, ки ӯ ҳамеша бо лаззати фаровон нақл мекард. Дар аввали давраи адвокатии худ, Линколн аз шаҳре ба шаҳри дигар мерафт, то парвандаҳои ҳуқуқиро бишнавад ва доварӣ кунад. Дар яке аз ин сафарҳо, ӯ дар қаторае нишаста буд, ки марди аҷибе ба ӯ наздик шуд. Он марди аҷиб ба вакили баландқад ва даступогеҳ нигарист ва гуфт, ки чизе дорад, ки бовар дорад, ба Линколн тааллуқ дорад. Линколн каме ҳайрон шуд. Ӯ қаблан ҳеҷ гоҳ он мардро надида буд. Ӯ намефаҳмид, ки чӣ гуна як бегонаи комил метавонад чизе аз ӯ дошта бошад. Линколн пурсид, ки чӣ гуна ин имконпазир аст. Он марди аҷиб як корди кисагӣ баровард ва ба шарҳ додан оғоз кард. Солҳои пеш, ин корди кисагӣ ба ӯ дода шуда буд. Ба ӯ гуфта шуда буд, ки онро нигоҳ дорад, то он даме, ки тавонад мардеро аз худаш зишттар пайдо кунад. Чашмони Линколн ҳамеша _ вақте ки ба ин қисмати достон мерасид. Ин достон ҳамеша табассумро ба лабони касоне, ки онро мешуниданд, меовард. Худи достон хандаовар буд. Аммо ҳатто лаззатбахштар ин буд, ки марде ба бузургии Линколн ҳанӯз ҳам метавонист ба худаш хандад. Ин матн дар бораи _ аст.
як бегона ва корди аҷиби ӯ достони дӯстдоштаи Линколн вохӯрӣ бо бегона дар қатора корди кисагии дӯстдоштаи Линколн