We  can't deny that trees are useful to man in three very important ways: they provide him with wood and other products, they give him shade, and they help to prevent drought and floods. Unfortunately, in many parts of the world man has not realized that the third of these services is the most important. In his eagerness to draw quick profit from the trees, he has cut them down in large numbers, only to find that without them he has lost the best friends he had. Two thousand years ago a rich and powerful country cut down its trees to build warships, with which to gain itself an empire. It gained the empire but, without its trees, its soil became hard and poor. When the empire fell to pieces, the country found itself faced by floods and starvation. Even though a government realizes the importance of a plentiful supply of trees, it is difficult for it to persuade the villager to see this. The villager wants wood to cook his food, and he can earn money by making charcoal or selling wood to the townsman. He is usually too lazy or too careless to plant and look after trees. So unless the government has a good system of control, or can educate the people, the forests will slowly disappear. This does not only mean that the villagers' sons and grandsons have fewer trees. The results are even more serious. For where there are trees ,their roots break the soil up, allowing the rain to sink in and also bind the soil, thus preventing it being washed away easily, but where there are no trees, the soil becomes hard and poor. The rain falls on hard ground and flows away on the surface, causing floods and carrying away the rich topsoil, in which crops grow so well. When all the topsoil is gone, nothing remains but worthless desert. It's a great pity that   _  .
man is only interested in building empires man is eager to profit from trees man hasn't realized the importance of trees to him man hasn't found out that he has lost all trees
Инкор кардан мумкин нест, ки дарахтон барои инсон аз се ҷиҳати хеле муҳим фоидаоваранд: онҳо ба ӯ чӯб ва дигар маҳсулот медиҳанд, соя медиҳанд ва барои пешгирии хушксолӣ ва обхезӣ ёрӣ мерасонанд. Мутаассифона, дар бисёр қисматҳои ҷаҳон инсон дарк накардааст, ки сеюмин хидмати онҳо аз ҳама муҳимтар аст. Ӯ дар ҳаваси ба даст овардани фоидаи зуд аз дарахтон, онҳоро ба миқдори зиёд буридааст, танҳо барои он ки дарёбад, ки бе онҳо беҳтарин дӯстонеро, ки дошт, аз даст додааст. Ду ҳазор сол пеш, як кишвари сарватманд ва пурқудрат дарахтони худро барои сохтани киштиҳои ҷангӣ бурид, то империя ба даст орад. Империяро ба даст овард, аммо бе дарахтонаш, хокаш сахт ва камбизоат шуд. Вақте ки империя пора-пора шуд, кишвар бо обхезӣ ва гуруснагӣ рӯ ба рӯ шуд. Ҳатто агар ҳукумат аҳамияти фаровонии дарахтонро дарк кунад ҳам, бовар кунондани деҳотӣ ба дидани ин барои ӯ душвор аст. Деҳотӣ чӯб мехоҳад, то хӯроки худро пазад ва метавонад бо тайёр кардани ангишт ё фурӯши чӯб ба шаҳрнишинон пул ба даст орад. Ӯ одатан он қадар танбал ё бепарво аст, ки дарахт шинонад ва аз онҳо нигоҳубин кунад. Ҳамин тавр, агар ҳукумат системаи хуби назорат надошта бошад ё мардумро таълим дода натавонад, ҷангалҳо оҳиста-оҳиста нобуд мешаванд. Ин танҳо маънои онро надорад, ки писарон ва набераҳои деҳотӣ дарахтони камтар доранд. Натиҷаҳо боз ҳам ҷиддитаранд. Зеро дар ҷое ки дарахтон ҳастанд, решаҳои онҳо хокро мешикананд ва имкон медиҳанд, ки борон ворид шавад ва инчунин хокро мепайванданд, бинобар ин, аз шуста шудани осони он пешгирӣ мекунанд, аммо дар ҷое ки дарахт нест, хок сахт ва камбизоат мешавад. Борон ба замини сахт меборад ва дар рӯи замин ҷорӣ мешавад ва боиси обхезӣ мегардад ва хоки болоии ҳосилхезро, ки зироатҳо дар он хуб мерӯянд, мебарад. Вақте ки тамоми хоки болоӣ аз байн рафт, чизе ҷуз биёбони беарзиш боқӣ намемонад. Ин хеле таассуфовар аст, ки   _  .
Инсон танҳо ба сохтани империяҳо таваҷҷӯҳ дорад - Нодуруст Инсон ба фоида бурдан аз дарахтон ҳарис аст - Дуруст Инсон аҳамияти дарахтонро барои худ дарк накардааст - Дуруст Инсон дарк накардааст, ки тамоми дарахтонро аз даст додааст - Нодуруст