The Bedouin people think most highly of people who show loyalty. To them loyalty does not mean that one is devoted to a country, a place, or a leader. Loyalty means being faithful to one's family and tribe .  The Bedouin people take pride in their ancestors .  They do not admire a hero from an ordinary or poor family as much as one who comes from an honored family. They particularly respect those who have received a good name from their ancestors and then have passed it on to their children. A man's position among the black-tent people depends upon his ancestors, relatives, and fellow tribesmen. If they are honored, he is also honored. If they are disgraced, he too is disgraced. Therefore one carefully guards the honor of his family, his lineage ,and his tribe. A man can protect his family's honor by being brave and generous and by giving protection to those who ask for it. He also guards it by  carefully watching the women of his family. A Bedouin woman cannot bring honor to her family, but she can bring disgrace. Even if a woman only looks as if she has done wrong, she may be killed. The honor of her family depends upon her virtue . It can be inferred from the passage that a Bedouin man will feel disgraced if he   _   .
does not succeed in business needs to ask for help from his brothers does nothing when a member of his family is badly treated does not help a stranger who asks for assistance
Мардуми бадавӣ ба одамоне, ки садоқат нишон медиҳанд, арзиши баланд медиҳанд. Барои онҳо садоқат маънои онро надорад, ки шахс ба кишвар, макон ё пешво содиқ бошад. Садоқат маънои содиқ будан ба оила ва қабилаи худ аст. Мардуми бадавӣ ба аҷдодони худ ифтихор мекунанд. Онҳо қаҳрамонеро аз оилаи оддӣ ё камбағал ба андозаи касе, ки аз оилаи мӯҳтарам меояд, қадр намекунанд. Онҳо махсусан ба онҳое эҳтиром мегузоранд, ки аз аҷдодони худ номи нек гирифтаанд ва сипас онро ба фарзандони худ додаанд. Мақоми мард дар байни мардуми сиёҳхайма ба аҷдодон, хешовандон ва ҳамқабилаҳои ӯ вобаста аст. Агар онҳо мӯҳтарам бошанд, ӯ низ мӯҳтарам аст. Агар онҳо шарманда шаванд, ӯ низ шарманда мешавад. Аз ин рӯ, шахс бодиққат шарафи оила, насаб ва қабилаи худро муҳофизат мекунад. Мард метавонад бо далер ва саховатманд будан ва бо додани ҳимоят ба онҳое, ки дархост мекунанд, шарафи оилаи худро муҳофизат кунад. Ӯ инчунин бодиққат назорат кардани занони оилаи худ онро муҳофизат мекунад. Зани бадавӣ наметавонад ба оилаи худ шараф оварад, аммо метавонад шармандагӣ оварад. Ҳатто агар зане танҳо чунин намудор шавад, ки кори нодуруст кардааст, ӯро метавонанд бикушанд. Шарафи оилаи ӯ ба покии ӯ вобаста аст. Аз матн бармеояд, ки марди бадавӣ худро шарманда ҳис мекунад, агар ӯ _ .
дар тиҷорат муваффақ нашавад ба кумак аз бародаронаш ниёз дошта бошад вақте ки бо яке аз аъзои оилааш бад муносибат мекунанд, ҳеҷ коре накунад ба бегонае, ки кумак мепурсад, кумак накунад