I became a stand- up comic   at 12:45 yesterday afternoon when I walked onto a comedy club stage and did a "bit". It was an audition   in which people had exactly two minutes each to perform for a producer. I am not a comic, have never appeared onstage, am awkward before many people, and have no social skills. But I have written some funny things in the newspapers, and I figured that if you can write funny, you can be funny. That was my first mistake. Good stand - up comics improve their acts over months if not years, practicing before bathroom mirrors or their friends. I developed the key skill the morning I went on. I also brought a box of plastic beads   , because I figured they could be useful. For the first few seconds, I was simply staring forward, mouth open, expressing the concept:"Uuungh". Finally I said, "This is my first performance as a stand - up comic. It's a kind of a special moment for me. I'd like to take this opportunity to say something to my mother, who was an inspiration   to me throughout my life. My mother passed away a few years ago, but I feel she is still with me. All the time, wherever I go, I feel her presence. Day in and day out. So I would like to say this to her. LEAVE ME ALONE, MA!" Some people actually laughed.  Then I said, "Anyway, this really is my first time onstage, and I'm pretty nervous because I'm not all that funny and I have a really bad stage presence. But I've been working on the problem. A long time ago a Greek guy named Demosthenes had the same problem I have, and he became a great speaker by sticking pebbles   in his mouth, so I thought I would (and here I began putting the beads in my mouth) try that. See, the idea is that if you can talk through the pebbles ( now I was putting them in by the handful) you can learn to talk better and wfnm fmuff frmphm grphnm . . ." More laughter. I looked at my watch, said something that might have sounded like "My time is up," and left to somewhat spirited applause. What the audience did not know was that I was quietly choking   on a slippery bead. After giving the performance, the author probably felt
the audience was stupid being a comic is never easy he would make a great comic he should have brought more beads
Ман дирӯз нисфирӯзӣ соати 12:45, вақте ки ба саҳнаи клуби ҳаҷвӣ баромадам ва як "порча" иҷро кардам, ҳаҷвнигори стендап шудам. Ин як озмуни ҳунарӣ буд, ки дар он одамон ҳамагӣ ду дақиқа вақт доштанд, то барои продюсер баромад кунанд. Ман ҳаҷвнигор нестам, ҳеҷ гоҳ дар саҳна баромад накардаам, дар назди бисёр одамон ноҷӯр ҳастам ва малакаҳои иҷтимоӣ надорам. Аммо ман дар рӯзномаҳо чизҳои хандаовар навиштаам ва фикр кардам, ки агар шумо хандаовар нависед, шумо метавонед хандаовар бошед. Ин хатои аввалини ман буд. Ҳаҷвнигорони хуби стендап намоишҳои худро дар тӯли моҳҳо, агар солҳо не, бо машқ дар назди оинаҳои ҳаммом ё дӯстони худ беҳтар мекунанд. Ман малакаи асосиро субҳи рӯзе, ки ба саҳна баромадам, инкишоф додам. Ман инчунин як қуттии муҳраҳои пластикӣ овардам, зеро фикр кардам, ки онҳо метавонанд муфид бошанд. Дар чанд сонияи аввал, ман танҳо ба пеш нигоҳ мекардам, даҳонам кушода буд ва мафҳуми "Ууунғ"-ро ифода мекардам. Ниҳоят гуфтам: "Ин аввалин баромади ман ҳамчун ҳаҷвнигори стендап аст. Ин як лаҳзаи махсус барои ман аст. Ман мехоҳам аз ин фурсат истифода бурда, ба модарам чизе бигӯям, ки дар тӯли ҳаётам ба ман илҳом бахшид. Модарам чанд сол пеш вафот кард, аммо ман ҳис мекунам, ки вай то ҳол бо ман аст. Ҳамеша, ҳар куҷое ки равам, ҳузури ӯро ҳис мекунам. Рӯзу шаб. Аз ин рӯ, ман мехоҳам ба ӯ инро бигӯям. МАРО ТАНҲО ГУЗОР, МОДАР!" Баъзе одамон воқеан хандиданд. Пас ман гуфтам: "Ба ҳар ҳол, ин воқеан аввалин бор аст, ки ман дар саҳна баромад мекунам ва ман хеле асабӣ ҳастам, зеро ман тамоман хандаовар нестам ва ҳузури саҳнаи хеле бад дорам. Аммо ман дар болои ин мушкилот кор кардаам. Замоне пеш як марди юнонӣ бо номи Демосфен ҳамон мушкилеро дошт, ки ман дорам ва ӯ бо гузоштани сангчаҳо дар даҳонаш сухангӯи бузург шуд, аз ин рӯ ман фикр кардам (ва дар ин ҷо ман ба гузоштани муҳраҳо дар даҳонам шурӯъ кардам) инро санҷида бинам. Бубинед, идея дар он аст, ки агар шумо тавонед тавассути сангчаҳо гап занед (ҳоло ман онҳоро бо кафҳо мегузоштам) шумо метавонед беҳтар гап заданро ёд гиред ва wfnm fmuff frmphm grphnm . . ." Ха смеха зиёдтар шуд. Ба соатам нигоҳ кардам, чизе гуфтам, ки шояд ба "Вақти ман тамом шуд" монанд бошад ва бо қарсакҳои нисбатан пурмазмун саҳнаро тарк кардам. Он чизе ки тамошобинон намедонистанд, ин буд, ки ман оҳиста-оҳиста аз муҳраи лағжанда нафасгир мешудам. Пас аз иҷрои намоиш, муаллиф эҳтимолан ҳис кард
тамошобинон аблаҳ буданд ҳаҷвнигор будан ҳеҷ гоҳ осон нест ӯ ҳаҷвнигори бузург мешавад ӯ бояд муҳраҳои бештар меовард