Our village carpenter   , John, came one day and made a dining table for my wife. He made it just the right size for the space between the two windows. When I got home that evening, John was drinking a cup of tea and writing out his bill for the job. My wife said to me quietly,"That's his ninth cup of tea today. "But she said, in a loud voice,"It's a beautiful table, dear, isn't it?" "I'll decide about that when I see the bill. "I said. John laughed and gave me his bill for the work. I read: One dining table                        10 November, 1998 Cost of wood                            $17. 00 Paint                                   $1. 50 Work, 8 hours ( $1 an hour )            $8. 00 Total                                   $36. 50 When I was looking at the bill, John said, "It's been a nice day, hasn't it?Quite sunny. " "Yes. "I said. " I'm glad it's only the tenth of November. " "Me, too. "said John. "You wait -- it'll be a lot colder by the end of the month. " "Yes,colder -- and more expensive! A dining table will be $20 more expensive on November 30, won't it, John?" John looked hard at me for half a minute. Was there a little smile in his two blue eyes?I gave his bill back to him. "If there isn't too much trouble, John," I said,"please add it up again. You can forget the date..." I paid him $26. 50 and he was happy to get it. Why did John talk about the weather when the writer was looking at the bill?
Because he didn't want the writer to go through the bill carefully. Because it was really a fine day. Because he wanted the writer to check the bill carefully. Because he wanted to tell the writer what the weather was like.
Дуредгари деҳаи мо, Ҷон, рӯзе омаду ба занам як мизи хӯрокхӯрӣ сохт. Ӯ онро айнан ба андозаи фосилаи байни ду тиреза сохт. Вақте ки ман он бегоҳ ба хона омадам, Ҷон як пиёла чой менӯшид ва ҳисоби худро барои кор менавишт. Занам ба ман оҳиста гуфт: "Ин нӯҳумин пиёлаи чойи ӯ имрӯз аст." Аммо бо овози баланд гуфт: "Ин як мизи зебо аст, азизам, ҳамин тавр не?" Ман гуфтам: "Вақте ки ман ҳисобро мебинам, дар ин бора қарор қабул мекунам." Ҷон хандид ва ҳисоби кори худро ба ман дод. Ман хондам: Як мизи хӯрокхӯрӣ 10 ноябри соли 1998 Арзиши ҳезум 17.00 доллар Ранг 1.50 доллар Кор, 8 соат (1 доллар дар як соат) 8.00 доллар Ҷамъ 36.50 доллар Вақте ки ман ба ҳисоб менигаристам, Ҷон гуфт: "Рӯзи хубе буд, ҳамин тавр не? Офтобӣ." Ман гуфтам: "Бале." Ҷон гуфт: "Ман хурсандам, ки танҳо даҳи ноябр аст." Ҷон гуфт: "Интизор шавед - то охири моҳ хеле сардтар мешавад." Ман гуфтам: "Бале, сардтар - ва гаронтар! Мизи хӯрокхӯрӣ дар 30 ноябр 20 доллар гаронтар хоҳад буд, ҳамин тавр не, Ҷон?" Ҷон ним дақиқа ба ман бодиққат нигарист. Оё дар чашмони кабуди ӯ табассуми хурде буд? Ман ҳисоби ӯро ба ӯ баргардондам. Ман гуфтам: "Агар мушкилии зиёд набошад, Ҷон, лутфан онро дубора ҷамъ кунед. Шумо метавонед санаро фаромӯш кунед..." Ман ба ӯ 26.50 доллар пардохт кардам ва ӯ аз гирифтани он хурсанд шуд. Чаро Ҷон дар бораи обу ҳаво ҳарф зад, вақте ки нависанда ба ҳисоб менигарист?
Зеро ӯ намехост, ки нависанда ҳисобро бодиққат аз назар гузаронад. Зеро дар ҳақиқат рӯзи хубе буд. Зеро ӯ мехост, ки нависанда ҳисобро бодиққат тафтиш кунад. Зеро ӯ мехост ба нависанда бигӯяд, ки ҳаво чӣ гуна аст.