Mrs. Jackson was a rich woman. She had many friends. She liked cooking very much and she often invited her friends to her big house. One day, she invited some of her friends to lunch. She wanted very much to try a new way of cooking a fish, and she was very pleased with herself when the dish was ready. The fish was very hot, so she put it near the open window to make it cool. But five minutes later, when she came back for it, she was surprised to see her neighbor's cat, Mike, eating the fish. She was in time to stop the cat before it was too late. That afternoon everything was good and all her friends liked the fish very much. They talked until four o'clock. Then they said goodbye and left. At the end of that afternoon, when she was alone again, Mrs. Jackson was very tired but happy. She was sitting in the chair just near the window. Then through the window, she was surprised to see her neighbor's cat dead in the garden! Why, the fish must be bad! What would happen to her friends? She telephoned her family doctor at once. The doctor told her to call each of her friends to see him at the hospital. At last, the danger was over. Once again, Mrs. Jackson was alone in her chair in the sitting-room, still tired but no longer happy. Just then the telephone rang. It was her neighbor. "Oh, Mrs. Jackson, Mike is dead. He was killed by a car and put in your garden...". ,. Which is NOT true according to the passage?
Mrs. Jackson had lots of friends. One of her friends killed the cat. Her friends enjoyed the fish very much. All her friends were all right.
Ҷаноби Ҷексон зани сарватманд буд. Вай дӯстони бисёре дошт. Ӯ пухтупазро хеле дӯст медошт ва аксар вақт дӯстонашро ба хонаи калонаш даъват мекард. Рӯзе ӯ чанде аз дӯстонашро ба хӯроки нисфирӯзӣ даъват кард. Ӯ хеле мехост, ки усули нави пухтани моҳиро санҷад ва вақте ки таом омода шуд, аз худ хеле қаноатманд буд. Моҳӣ хеле гарм буд, бинобар ин вай онро дар назди тирезаи кушода гузошт, то онро хунук кунад. Аммо пас аз панҷ дақиқа, вақте ки барои гирифтани он баргашт, дар ҳайрат монд, ки гурбаи ҳамсояаш, Майк, моҳиро мехӯрад. Вай сари вақт расид, то гурбаро пеш аз он ки дер шавад, боздорад. Он нисфирӯзӣ ҳама чиз хуб буд ва ба ҳамаи дӯстонаш моҳӣ хеле писанд омад. Онҳо то соати чор сӯҳбат карданд. Сипас хайрбод гуфтанд ва рафтанд. Дар охири он нисфирӯзӣ, вақте ки вай боз танҳо шуд, ҷаноби Ҷексон хеле хаста, вале хушҳол буд. Вай дар курсии назди тиреза нишаста буд. Сипас аз тиреза дид, ки гурбаи ҳамсояаш дар боғ мурдааст! Чаро, моҳӣ бояд бад бошад! Бо дӯстонаш чӣ мешавад? Вай фавран ба духтури оилавиаш занг зад. Духтур ба ӯ гуфт, ки ба ҳар як дӯсташ занг занад, то ӯро дар беморхона бубинад. Ниҳоят, хатар гузашт. Бори дигар, ҷаноби Ҷексон танҳо дар курсии худ дар меҳмонхона буд, ҳанӯз хаста, вале дигар хушҳол набуд. Маҳз дар ҳамин лаҳза телефон занг зад. Ин ҳамсояаш буд. "Оҳ, ҷаноби Ҷексон, Майк мурд. Ӯро мошин пахш кард ва дар боғи шумо гузоштанд...". Кадоме аз рӯи матн Нодуруст аст?
Ҷаноби Ҷексон дӯстони зиёде дошт. Яке аз дӯстонаш гурбаро кушт. Дӯстонаш аз моҳӣ хеле лаззат бурданд. Ҳамаи дӯстонаш хуб буданд.