When the man's wife died, their youngest baby was 2 years old. They had six other children -- three boys and three girls, aged from 4 to 16. The man's parents and his wife's parents came to visit. "We've been talking about how to make this work," they said. "There's no way you can take care of all these children and work to make a living. So, we've decided to place each child with a different uncle and aunt." The man refused. Over the next few weeks, he moved the family to a tiny town and opened a small business. His business developed quickly. He was happy to see people and serve them. He became popular with people for his pleasant personality and excellent customer service. People came from far away to do business with him. And the children helped both at home and at work. The children grew up and got married. Five of the seven went off to college. The children's success was a source   of pride to the father. Then came grandchildren. No one enjoyed grandchildren more than this man. As they became toddlers  , he invited them to his workplace and his small home. They brought each other great joy. Finally, the youngest daughter, who was 2 years old when the mother died, got married. With his life's work done, the father died. This man's work had been the lonely but joyful task of raising his family. This man was my father. I was the 16-year-old, the oldest of seven. ,. (5,2,10) The man's parents and his wife's parents came to his house to   _  .
suggest placing each child with a different aunt and uncle talk about finding a new wife for him give him money to support the family help take good care of his children
Вақте ки ҳамсари мард вафот кард, хурдтарин фарзандашон 2 сола буд. Онҳо шаш фарзанди дигар доштанд - се писар ва се духтар, ки синнашон аз 4 то 16 сола буд. Волидони мард ва волидони ҳамсараш ба дидани ӯ омаданд. Онҳо гуфтанд: "Мо дар бораи чӣ гуна амалӣ кардани ин масъала сӯҳбат кардем. Ҳеҷ роҳе нест, ки шумо аз ҳамаи ин бачаҳо нигоҳубин кунед ва барои рӯзғор кор кунед. Аз ин рӯ, мо тасмим гирифтем, ки ҳар як кӯдакро ба як амак ва холаи дигар супорем." Мард розӣ нашуд. Дар тӯли чанд ҳафтаи оянда, ӯ оиларо ба як шаҳри хурд кӯчонд ва як тиҷорати хурдро оғоз кард. Тиҷорати ӯ зуд рушд кард. Ӯ аз дидани мардум ва хидмат ба онҳо хушҳол буд. Ӯ ба далели шахсияти дилпазир ва хидматрасонии аъло ба муштариён, дар байни мардум машҳур шуд. Мардум аз роҳи дур барои анҷом додани тиҷорат бо ӯ меомаданд. Ва бачаҳо ҳам дар хона ва ҳам дар ҷои кор ёрӣ медоданд. Бачаҳо калон шуданд ва издивоҷ карданд. Панҷ нафар аз ҳафт нафар ба донишгоҳ рафтанд. Муваффақияти фарзандон боиси ифтихори падар буд. Сипас набераҳо омаданд. Ҳеҷ кас бештар аз ин мард аз набераҳо лаззат намебурд. Вақте ки навпо шуданд, онҳоро ба ҷои кор ва хонаи хурди худ даъват мекард. Онҳо ба якдигар шодии зиёде мебахшиданд. Ниҳоят, хурдтарин духтар, ки ҳангоми вафоти модараш 2 сола буд, издивоҷ кард. Бо анҷоми кори зиндагиаш, падар вафот кард. Кори ин мард вазифаи танҳои вале шодии бузург кардани оилааш буд. Ин мард падари ман буд. Ман 16 сола, калонтарин фарзанд аз ҳафт фарзанд будам. Волидони мард ва волидони ҳамсараш ба хонаи ӯ омаданд, то _ .
пешниҳод кунанд, ки ҳар як кӯдакро ба як хола ва амаки дигар супоранд дар бораи ёфтани ҳамсари нав барои ӯ сӯҳбат кунанд ба ӯ пул диҳанд, то оиларо дастгирӣ кунад ба ӯ ёрӣ диҳанд, то аз фарзандонаш ба хубӣ нигоҳубин кунад