In a few years, most people will know that a healthy, happy, loving family is a joy and it is a necessary part for building a strong society. But there are still some people who don't believe family life can be an enjoyable experience. Some people already accepted the idea of the "me generation" so they fail to understand that there is a time in life when they have to give up their time to something more valuable. At a time when adults need to think about the needs of their family, they will be doing other important things. Some people will spend too much time working for a more powerful car or a bigger house so that they can proudly say that they have them. Some will be doing dangerous things so that they may tell their stories to their friends, and others will recite things like " I must become the best I can be."  or "I don't want to be at the bottom." The needs of their family will be forgotten and they never seem to have time for the family. Many people have not experienced a strong helpful perfect family life, so they have never discovered its worth. Many people have always experienced family life as a flight, so they can't find time and energy for work. But it is really very important that we all expect good family relations. We need to realize and value the importance of what can be achieved by loving each other in the family. It is also important for our society to encourage family members to create happiness. What does the writer expect family life to be like?
Happy experience. A strong society Too much work A flight
Дар чанд соли дигар, аксари одамон хоҳанд донист, ки оилаи солим, хушбахт ва меҳрубон як хурсандӣ аст ва як қисми зарурии бунёди ҷомеаи қавӣ мебошад. Аммо то ҳол баъзе одамоне ҳастанд, ки бовар надоранд, ки ҳаёти оилавӣ метавонад таҷрибаи лаззатбахш бошад. Баъзе одамон аллакай ғояи "насли ман"-ро қабул кардаанд, бинобар ин онҳо наметавонанд дарк кунанд, ки дар зиндагӣ вақте ҳаст, ки онҳо бояд вақти худро ба чизи арзишмандтар бахшанд. Дар замоне, ки калонсолон бояд дар бораи ниёзҳои оилаи худ фикр кунанд, онҳо корҳои муҳими дигарро анҷом медиҳанд. Баъзе одамон вақти зиёдеро барои кор кардан барои мошини пурқувваттар ё хонаи калонтар сарф мекунанд, то ки онҳо бо ифтихор бигӯянд, ки онҳоро доранд. Баъзеҳо корҳои хатарнок мекунанд, то ки онҳо ҳикояҳои худро ба дӯстони худ нақл кунанд ва дигарон чизҳоеро ба мисли "Ман бояд беҳтарин чизе бошам, ки метавонам бошам" ё "Ман намехоҳам дар поён бошам" такрор мекунанд. Ниёзҳои оилаи онҳо фаромӯш мешавад ва ба назар мерасад, ки онҳо ҳеҷ гоҳ барои оила вақт надоранд. Бисёр одамон ҳаёти оилавии қавӣ, муфид ва комилро аз сар нагузаронидаанд, бинобар ин ҳеҷ гоҳ арзиши онро кашф накардаанд. Бисёр одамон ҳамеша ҳаёти оилавиро ҳамчун парвоз аз сар гузаронидаанд, бинобар ин онҳо наметавонанд вақт ва нерӯ барои кор пайдо кунанд. Аммо воқеан хеле муҳим аст, ки ҳамаи мо муносибатҳои хуби оилавиро интизор шавем. Мо бояд аҳамияти он чизеро, ки бо дӯст доштани якдигар дар оила ба даст овардан мумкин аст, дарк ва қадр кунем. Инчунин барои ҷомеаи мо муҳим аст, ки аъзои оиларо ташвиқ кунем, ки хушбахтӣ эҷод кунанд. Нависанда интизор аст, ки ҳаёти оилавӣ чӣ гуна бошад?
Таҷрибаи хушбахт. Ҷомеаи қавӣ Кори аз ҳад зиёд Парвоз