My son was a second-grader. He went to school by bus every day. He was the first student on in the morning, as we were farthest from school, and the last student off in the evening. I was a teacher myself and it was a comfort to realize the school staff   were all working as hard as I was to provide a safe learning environment. One day I came home from work and waited for my son to get home for a long time. Then I called the school. "Perhaps he's just a bit late," said the secretary. "I will call the driver to see if those children are home." A few minutes later, I answered the phone to hear that the other students were home. Then I called his friends' parents, to see if perhaps he had gotten off at their stop to play. The answers were all "No." By that time, it was dark and I was scared. My home was in the mountain areas, and it was said that a wolf had come up somewhere. My husband wasn't at home, so I forced myself to calm down and decided to go out to look for him. I was about to go out when the telephone rang; it was from the driver. "He's okay," I heard. "He was asleep on the seats in the back, under a couple of jackets. Since it's dark, can he spend the night with my family?" I was relieved and agreed. Since my son had a great adventure, the school started giving a copy of the list to the driver, so he could check off the children's names when they got off the bus. I think highly of the school for taking the cautionary   step ahead; it is a sign of their concern for students, parents, and staff. At first the secretary thought   _  .
the author's son was still at school the school bus would arrive in a while the author's son was at his friend's home there might be something wrong with the school bus
Писари ман синфи дуюм буд. Ӯ ҳар рӯз бо автобус ба мактаб мерафт. Ӯ аввалин хонандае буд, ки саҳарҳо савор мешуд, зеро мо аз ҳама дуртар аз мактаб будем ва охирин хонандае буд, ки бегоҳӣ мефаромад. Ман худам муаллим будам ва ин тасаллӣ буд, ки дарк кунам, ки кормандони мактаб ҳама мисли ман сахт меҳнат мекунанд, то муҳити бехатари таълимро таъмин кунанд. Рӯзе ман аз кор ба хона омадам ва муддати дароз интизор шудам, ки писарам ба хона меояд. Сипас ба мактаб занг задам. Котиба гуфт: "Шояд ӯ каме дер карда бошад. Ман ба ронанда занг мезанам, то бубинам, ки он кӯдакон ба хона расидаанд." Пас аз чанд дақиқа, ман ба телефон ҷавоб додам, то бишнавам, ки кӯдакони дигар ба хона расидаанд. Сипас ба волидони дӯстонаш занг задам, то бубинам, ки шояд ӯ дар истгоҳи онҳо фаромада бозӣ кунад. Ҷавобҳо ҳама "Не" буданд. То он вақт ҳаво торик шуда буд ва ман тарсидам. Хонаи ман дар минтақаҳои кӯҳистонӣ буд ва гуфта мешуд, ки гурге дар ҷое пайдо шудааст. Шавҳарам дар хона набуд, бинобар ин ман худро маҷбур кардам, ки ором шавам ва тасмим гирифтам, ки барои ҷустуҷӯи ӯ берун равам. Ман мехостам берун равам, ки телефон занг зад; он аз ронанда буд. Шунидам: "Ӯ хуб аст. Ӯ дар курсиҳои қафо, дар зери якчанд курта хоб буд. Азбаски ҳаво торик аст, оё ӯ метавонад шабро бо оилаи ман гузаронад?" Ман роҳат шудам ва розӣ шудам. Азбаски писари ман як саёҳати бузург дошт, мактаб ба ронанда нусхаи рӯйхатро додан гирифт, то вақте ки онҳо аз автобус мефаромаданд, номи кӯдаконро қайд кунад. Ман барои андешидани ин қадами эҳтиётӣ мактабро хеле қадр мекунам; ин нишонаи ғамхории онҳо нисбат ба хонандагон, волидон ва кормандон аст. Дар аввал котиба фикр кард _ .
Писари муаллиф ҳанӯз дар мактаб аст Автобуси мактабӣ баъди чанд дақиқа меояд Писари муаллиф дар хонаи дӯсташ аст Шояд дар автобуси мактабӣ ягон мушкилӣ вуҷуд дошта бошад