There are a great number of people in the world while few people are great.I think there is probably only one great person out of 10,000 at best,and most probably much less than that. The reason why there are only few of them is that most people do not pay the price of greatness.There are so many people who want to be great,why only very few of them actually pay the price? The answer to the question explains the difference between the almost 100% people who want to be great and the much less than 0.01% who actually be so.The reason is that the road to greatness is full of pains. Greatness requires sacrifices and there is no sacrifice without pain.The kind of sacrifices required for greatness is the ones that make the process continuously painful for long time.If you only want to be good it may be painful just every now and then,and many people can still handle it.But being great is a total difference.The pain is much deeper and it is continuous,so very few people can endure this kind of pain.Most people naturally choose things that bring pleasures to them.It's unnatural to choose pain over pleasure,let alone doing it continuously for long time.But that's what I believe is the secret to greatness: The secret to greatness is choosing pain over pleasures continuously for long time. If one person only wants to be good,what will he/she face?
Occasional pains. Continual work. Constant pains. Various difficulties.
Дар ҷаҳон шумораи зиёди одамон мавҷуданд, дар ҳоле ки шумораи ками одамон бузург ҳастанд. Ман фикр мекунам, ки дар беҳтарин ҳолат танҳо як шахси бузург аз ҳар 10,000 нафар вуҷуд дорад ва эҳтимолан хеле камтар аз он. Сабаби он ки шумораи ками онҳо вуҷуд дорад, ин аст, ки аксари одамон баҳои бузургӣ намедиҳанд. Одамони хеле зиёде ҳастанд, ки мехоҳанд бузург бошанд, чаро танҳо шумораи хеле ками онҳо воқеан ин баҳоро мепардозанд? Ҷавоби ин савол тафовут байни тақрибан 100%-и одамоне, ки мехоҳанд бузург бошанд ва хеле камтар аз 0.01%-и одамоне, ки воқеан бузург мешаванд, шарҳ медиҳад. Сабабаш ин аст, ки роҳи расидан ба бузургӣ пур аз дард аст. Бузургӣ ниёз ба фидокорӣ дорад ва ҳеҷ фидокорӣ бе дард вуҷуд надорад. Навъи фидокориҳои зарурӣ барои бузургӣ, фидокориҳое ҳастанд, ки ин равандро ба таври доимӣ барои муддати тӯлонӣ дардовар мекунанд. Агар шумо танҳо хоҳед, ки хуб бошед, мумкин аст, ки танҳо гоҳ-гоҳе дардовар бошад ва бисёре аз одамон то ҳол метавонанд аз ӯҳдаи он бароянд. Аммо бузург будан як тафовути куллӣ аст. Дард хеле амиқтар аст ва доимӣ аст, бинобар ин, одамони хеле кам метавонанд ин навъи дардро таҳаммул кунанд. Аксари одамон ба таври табиӣ чизҳоеро интихоб мекунанд, ки барои онҳо лаззат бахшанд. Интихоби дард бар лаззат ғайритабиӣ аст, чӣ расад ба он ки ба таври доимӣ барои муддати тӯлонӣ ин корро анҷом диҳед. Аммо ин чизест, ки ман бовар дорам, ки сирри бузургӣ аст: Сирри бузургӣ интихоби дард бар лаззат ба таври доимӣ барои муддати тӯлонӣ аст. Агар як шахс танҳо хоҳад, ки хуб бошад, ӯ бо чӣ рӯ ба рӯ хоҳад шуд?
Дардҳои гоҳ-гоҳӣ. Кори доимӣ. Дардҳои доимӣ. Мушкилоти гуногун.