An old man walked slowly into a restaurant with his cane . His old jacket and shoes made him unusual that day. A young waitress named Mary watched him move towards a table by the window. She ran over to him, and said with a smile, "Here, sir. Let me give you a hand." Without saying a word, he gave her a smile. She pulled the chair away from the table and helped him sit down. Then she put his cane against the table so that he could reach it. In a soft, clear voice, he said, "Thank you, miss." "You're welcome, sir," she replied. "I'll be back in a moment, and if you need anything, just wave at me!" After he had finished a good meal. Mary brought him the change. She handed him his cane, and walked with him to the front door. Holding the door open for him, she said, "Come back and see us, sir!" The old man turned around and smiled. When Mary went to clean his table, she was shocked. Under the plate, she found a business card, a 100-dollar bill and a note. The note said, "Dear Mary, I respect  you very much, and you respect yourself, too. It shows the way you treat others. You have found the secret of happiness." In fact, the old man was the owner of the restaurant. That was the first time that she, or any of his waitresses, had seen him. Mary was shocked when she found a business card, a 100-dollar bill and a note   _  .
on the chair on the ground under the bowl under the plate
Пирамард бо асояш оҳиста ба тарабхона даромад. Курта ва пойафзоли кӯҳнааш ӯро дар он рӯз ғайриоддӣ менамуд. Пешхизмати ҷавоне бо номи Мэри дид, ки ӯ ба сӯи мизе дар назди тиреза меравад. Вай ба тарафи ӯ давид ва бо табассум гуфт: "Марҳамат, ҷаноб. Иҷозат диҳед ба шумо ёрӣ диҳам." Бе он ки чизе бигӯяд, ба ӯ табассум кард. Вай курсӣро аз миз дур кард ва ба ӯ нишастан кӯмак кард. Сипас асои ӯро дар назди миз гузошт, то ки ӯ ба он дастрасӣ дошта бошад. Бо овози нарм ва равшан гуфт: "Ташаккур, хонум." Вай ҷавоб дод: "Арзанда аст, ҷаноб." "Ман як лаҳзаи дигар бармегардам ва агар ба чизе ниёз дошта бошед, танҳо ба ман ишора кунед!" Пас аз он ки ӯ хӯроки хуберо тамом кард. Мэри боқимондаи пулро барои ӯ овард. Асои ӯро ба ӯ дод ва ӯро то дари даромад ҳамроҳӣ кард. Дарро барои ӯ боз нигоҳ дошта, гуфт: "Боз ба мо биёед, ҷаноб!" Пирамард баргашт ва табассум кард. Вақте ки Мэри рафт, то мизи ӯро тоза кунад, дар ҳайрат монд. Дар зери табақ, вай корти тиҷоратӣ, як вексели 100-долларӣ ва як ёддоштро ёфт. Дар ёддошт навишта шуда буд: "Мэри азиз, ман ба шумо хеле эҳтиром мегузорам ва шумо низ ба худатон эҳтиром мегузоред. Ин тарзи муносибати шумо бо дигаронро нишон медиҳад. Шумо сирри хушбахтиро ёфтаед." Дар асл, пирамард соҳиби тарабхона буд. Ин бори аввал буд, ки ӯ ё ягон пешхизати ӯ ӯро диданд. Мэри вақте ки корти тиҷоратӣ, як вексели 100-долларӣ ва як ёддоштро ёфт, дар ҳайрат монд _ .
дар болои курсӣ дар рӯи замин дар зери коса дар зери табақ