Work is a part of living --my grandparents understood that. They lived and worked on a farm that has been in my family for 150 years. They raised chickens for eggs , pigs and cattle for meat . Cows were kept for milk and the cream, from which Grandma made butter and cheese. What little yard they had became a garden. The Depression, therefore, didn't make much change in their lives. But it did bring an unending flow of men out of work, drifting from job to job, to the farm. The first to show up at the door of the kitchen was a man in rags. He took off his hat and quietly explained that he hadn't eaten for a while. Grandpa stood watching him a bit , then said , "There's a stack of firewood against the fence behind the barn  . I've been needing to get it moved to the other side of the fence . You have just about enough time to finish the job before lunch ." Grandma said a surprising thing happened. The man got a shine in his eyes and he hurried to the barn at once. She set another place at the table and made an apple pie. During lunch, the stranger didn't say much, but when he left, his shoulders had straightened. "Nothing ruins a man like losing his self-respect," Grandpa later told me. Soon after, another man showed up asking for a meal. This one was dressed in a suit and carried a small old suitcase. Grandpa came out when he heard voices. He looked at the man and then offered a handshake." There is a stack of firewood along the fence down behind the barn I've been meaning to get it moved. It'd sure be a help to me . And we'd be pleased to have you stay for lunch." The fellow set his suitcase aside and neatly laid his coat on top. Then he set off to work. Grandma says she doesn't remember how many strangers they shared a meal with during those Depression days-or how many times that stack of wood got moved. When he was asked to move a stack of firewood, the first man who asked for a meal got a shine in his eyes for he was glad that  _  .
he had found a good job he would have something to eat he would no longer suffer from the Depression he would get what he wanted without losing his self-respect
Кор як қисми зиндагӣ аст -- бобою бибиям инро мефаҳмиданд. Онҳо дар фермае зиндагӣ ва кор мекарданд, ки 150 сол боз дар оилаи ман буд. Онҳо мурғҳоро барои тухм, хукҳо ва говҳоро барои гӯшт парвариш мекарданд. Говҳо барои шир нигоҳ дошта мешуданд ва қаймоқ, ки бибиям аз он равған ва панир тайёр мекард. Ҳавлии хурдакаке, ки доштанд, ба боғ табдил ёфт. Аз ин рӯ, депрессия дар ҳаёти онҳо тағйироти зиёд ворид накард. Аммо он ҷараёни беохири мардони бекорро аз кор ба кор ба ферма овард. Аввалин касе, ки дар дари ошхона пайдо шуд, марде дар либоси дарида буд. Ӯ кулоҳашро бардошт ва оҳиста фаҳмонд, ки муддате аст чизе нахӯрдааст. Бобо каме ба ӯ нигоҳ кард, сипас гуфт: "Дар паси сарой дар назди девор як тӯда ҳезум ҳаст. Ман бояд онро ба тарафи дигари девор кӯчонам. Шумо тақрибан ба қадри кофӣ вақт доред, ки пеш аз хӯроки нисфирӯзӣ корро ба итмом расонед." Бибиям гуфт, ки воқеаи ҳайратангезе рӯй дод. Мард дар чашмонаш дурахше пайдо кард ва дарҳол ба сӯи сарой шитофт. Ӯ дар сари миз ҷои дигаре гузошт ва кулчаи себ тайёр кард. Дар вақти хӯроки нисфирӯзӣ, бегона бисёр гап назад, аммо вақте ки рафт, китфҳояш рост шуда буданд. Бобо баъдтар ба ман гуфт: "Ҳеҷ чиз мисли аз даст додани эҳтироми худ, мардро хароб намекунад." Чанде пас аз он, марди дигаре пайдо шуд ва хоҳиши хӯрок кард. Ин яке костюм пӯшида буд ва як ҷомадони кӯҳнаи хурде дошт. Бобо вақте ки овозҳоро шунид, баромад. Ба мард нигоҳ кард ва сипас даст дод. "Дар паси сарой дар назди девор як тӯда ҳезум ҳаст, ки ман мехостам онро кӯчонам. Ин бешубҳа ба ман кӯмаки калон мерасонад. Ва мо хурсанд мешавем, ки шуморо барои хӯроки нисфирӯзӣ нигоҳ дорем." Мард ҷомадонашро канор гузошт ва палтаашро ба таври мураттаб дар болои он гузошт. Сипас ба кор рафт. Бибиям мегӯяд, ки дар ёд надорад, ки дар он рӯзҳои депрессия бо чанд бегона хӯрок хӯрдаанд - ё чанд маротиба он тӯдаи ҳезум кӯчонида шудааст. Вақте ки аз ӯ хоҳиш карда шуд, ки як тӯда ҳезумро кӯчонад, аввалин марде, ки хоҳиши хӯрок кард, дар чашмонаш дурахше пайдо кард, зеро хурсанд буд, ки _ .
ӯ кори хуб пайдо карда буд ӯ чизе барои хӯрдан хоҳад дошт ӯ дигар аз депрессия азоб намекашад ӯ бе аз даст додани эҳтироми худ ба он чизе ки мехост, мерасад