One day, a teacher asked her students to list the names of their classmates on two pieces of paper, leaving a space after each name. Then she told them to think of the nicest thing they could say about each of them. That Saturday, the teacher wrote down the names and the words of each student on a separate piece of paper. On Monday she gave each student the list.    Before long, the students were smiling. "I never knew that I meant anything to anyone! And I didn't know others liked me so much." most students said. No one ever mentioned anything about the paper in class again, but it didn't matter. The students were happy with themselves and one another.  Several years later, one of the students, Mike would graduate from Harvard University and his teacher and some former classmates attended the commencement . Mike came up to her. "I want to show you something," he said, taking a wallet out of his pocket. He carefully took out two pieces of notebook paper to the teacher without looking at the paper. "Thank you so much for doing that." Mike said. All of Mike's former classmates started to gather around. Charlie said, "I put mine in my album." I think we all treasured our lists." Marilyn said. Tears rolled down the eyes of the teacher. We may encounter so many people in our lives, and it's a precious joy to see the good in all those journeys. After receiving the list, every student felt  _  .
sad and surprised pleased and surprised excited and pleased pleased and touched
Рӯзе, муаллима аз хонандагонаш хоҳиш кард, ки номи ҳамсинфонашонро дар ду варақи коғаз нависанд ва баъди ҳар ном ҷой холӣ гузоранд. Сипас ба онҳо гуфт, ки дар бораи беҳтарин чизе, ки дар бораи ҳар яки онҳо гуфта метавонанд, фикр кунанд. Он рӯзи шанбе, муаллима номҳо ва суханони ҳар як хонандаро дар варақаи алоҳида навишт. Рӯзи душанбе вай рӯйхатро ба ҳар як хонанда дод. Дере нагузашта, хонандагон табассум карданд. Аксари хонандагон гуфтанд: "Ман ҳеҷ гоҳ намедонистам, ки ман барои касе чизеро ифода мекунам! Ва ман намедонистам, ки дигарон маро ин қадар дӯст медоранд." Дигар ҳеҷ кас дар синф дар бораи коғаз чизе нагуфт, аммо ин муҳим набуд. Хонандагон аз худ ва якдигар хушҳол буданд. Чанд сол пас, яке аз хонандагон, Майк, Донишгоҳи Ҳарвардро хатм мекунад ва муаллимааш ва баъзе ҳамсинфони собиқаш дар маросими хатм иштирок карданд. Майк ба назди ӯ омад. "Ман мехоҳам ба шумо чизеро нишон диҳам," гуфт ӯ, ҳамёнашро аз ҷайбаш бароварда. Ӯ эҳтиёткорона ду варақи коғази дафтари хотираро ба муаллима бе нигоҳ кардан ба коғаз дод. "Ташаккури зиёд барои ин кор," гуфт Майк. Ҳамаи ҳамсинфони собиқи Майк ба гирди ҳам омадан гирифтанд. Чарли гуфт: "Ман худамро дар албомам гузоштам." Ман фикр мекунам, ки ҳамаи мо рӯйхатҳои худро қадр мекардем." Мэрилин гуфт. Аз чашмони муаллима ашк ҷорӣ шуд. Мо метавонем дар ҳаёти худ бо одамони зиёде дучор шавем ва дидани некӣ дар ҳамаи ин сафарҳо шодии бебаҳост. Пас аз гирифтани рӯйхат, ҳар як хонанда худро _ ҳис кард.
ғамгин ва ҳайрон хушнуд ва ҳайрон ҳаяҷонзада ва хушнуд хушнуд ва мутаассир