My father quit driving in 1927, when he was 25 years old.So my brother and I grew up in a household without a car.In 1951,when my brother turned 16, my parents bought a used 1950 Chevrolet from a friend.Since my parents didn't drive, it more or less became my brother's car. Having a car but not being able to drive didn't bother my father, but it didn't make sense to my mother.So in 1952, when she was 43 years old, she learned to drive.For the next 45 years or so, until she was 90, my mother was the driver in the family. After my father retired when he was 70, he almost always accompanied my mother whenever she drove anywhere, even if he had no reason to go along.One day my father said to me, "Do you want to know the secret of a long life?"          "I guess so," I said, knowing it probably would be something bizarre  .          "No left turns." he said.          "What?" I asked.  "No left turns," he repeated."Think about it.Three rights are the same as a left and that's a lot safer.Several years ago, your mother and I read an article that said most accidents that old people are in happen when they turn left in front of oncoming traffic.As you get older, your eyesight worsens.So your mother and I decided never again to make a left turn." "You're kidding!" I said, and I turned to my mother for support."No." she said. "Your father is right.We make three rights.It works." But then she added: "Except when your father  _ ."          "Loses count?" I asked.          "Yes," my father admitted, "that sometimes happens.But it's not a problem.You just make seven rights, and you're okay again."          I couldn't resist."Do you ever go for 11 ?" I asked.          "No," he said "If we miss it at seven, we just come home and call it a bad day.          Besides, nothing in life is so important it can't be put off another day or another week."          My mother was never in an accident all through her life. When did the parents have their first son according to the passage?
In 1952. In 1951. In 1935. In 1927.
Падарам соли 1927, вақте ки 25 сола буд, ронандагиро тарк кард. Ҳамин тавр, бародарам ва ман дар хонаводае бе мошин ба воя расидем. Соли 1951, вақте ки бародарам 16 сола шуд, волидонам як Chevrolet-и соли 1950-и истифодашударо аз дӯсте хариданд. Азбаски волидонам ронандагӣ намекарданд, он бештар мошини бародарам шуд. Доштани мошин ва ронда натавонистан падарамро ташвиш намедод, аммо барои модарам маъное надошт. Ҳамин тавр, соли 1952, вақте ки ӯ 43 сола буд, ронандагиро омӯхт. Дар тӯли тақрибан 45 соли оянда, то он даме, ки ӯ 90 сола шуд, модарам ронандаи оила буд. Пас аз ба нафақа баромадани падарам дар синни 70-солагӣ, ӯ қариб ҳамеша модарамро дар ҳар ҷое, ки ронандагӣ мекард, ҳамроҳӣ мекард, ҳатто агар ӯ сабабе барои рафтан надошта бошад. Рӯзе падарам ба ман гуфт: "Мехоҳӣ сирри умри дарозро бидонӣ?" "Гумон мекунам ҳа," гуфтам, медонистам, ки эҳтимолан чизи аҷибе хоҳад буд. "Ҳеҷ гардиши чап." гуфт. "Чӣ?" пурсидам. "Ҳеҷ гардиши чап," такрор кард. "Дар ин бора фикр кунед. Се гардиши рост ба як гардиши чап баробар аст ва ин хеле бехатартар аст. Чанд сол пеш, модарат ва ман мақолае хондем, ки дар он гуфта мешуд, ки аксари садамаҳое, ки пиронсолон дар он ҳастанд, вақте рух медиҳанд, ки онҳо дар назди ҳаракати оянда ба чап мегарданд. Вақте ки шумо калонтар мешавед, биноии шумо бадтар мешавад. Ҳамин тавр, модарат ва ман тасмим гирифтем, ки дигар ҳеҷ гоҳ гардиши чап накунем." "Шӯхӣ мекунӣ!" гуфтам ва барои дастгирӣ ба модарам рӯ овардам. "Не." гуфт. "Падарат дуруст мегӯяд. Мо се гардиши рост мекунем. Ин кор мекунад." Аммо баъд илова кард: "Ба истиснои вақте ки падарат _ ." "Ҳисобро гум мекунад?" пурсидам. "Бале," иқрор шуд падарам, "баъзан ин ҳолат рух медиҳад. Аммо ин мушкиле нест. Шумо танҳо ҳафт гардиши рост мекунед ва шумо дубора хуб мешавед." Ман тоқат карда натавонистам. "Оё шумо ягон бор ба 11 меравед?" пурсидам. "Не," гуфт "Агар мо дар ҳафт онро аз даст диҳем, мо танҳо ба хона бармегардем ва онро рӯзи бад меномем. Ғайр аз он, ҳеҷ чиз дар зиндагӣ он қадар муҳим нест, ки онро ба рӯзи дигар ё ҳафтаи дигар мавқуф гузоштан мумкин нест." Модарам дар тамоми умраш ҳеҷ гоҳ ба садама дучор нашудааст. Мувофиқи матн, волидон кай аввалин писари худро доштанд?
Соли 1952. Соли 1951. Соли 1935. Соли 1927.