When I was at University I studied very hard. But a lot of my friends did very little work. Some did just enough to pass exams. Others didn't do quite enough. Fred Baines was one of them. He spent more time playing than working in the library. Once at the end of the term, we had to take an important test in chemistry. The test had a hundred questions. Beside each question we had to write "True" or "False". While I was studying in my room the night before the test, Fred was watching TV. Fred usually worried a lot the night before a test. But on that night he looked perfectly calm. Thenhe told me of his plan. "It's very simple. There are a hundred questions and I have to get fifty correct to pass the test. I'll just toss the coin to decide the answers. That way, I'm sure I'll get half the questions right." The next day, Fred came happily into the exam room. As he sat tossing a coin for half an hour he marked down his answers. Then he left, half an hour before the rest of us. The next day, he saw the chemistry professor in the corridor. "Oh, good," he said to the teacher, "Have you got the result of the test?" The teacher reached into his pocket and took out a coin. He threw it into the air, caught it in his hand and looked at it. "I'm terribly sorry, Fred," he said, "You failed!" Fred came happily into the exam room because  _  .
he had got ready for the exam he knew the answers already one excellent student would help him he had his special way to finish the exam
Вақте ки ман дар донишгоҳ будам, хеле сахт таҳсил мекардам. Аммо бисёре аз дӯстонам хеле кам кор мекарданд. Баъзеҳо танҳо ба қадри кофӣ кор мекарданд, ки дар имтиҳонҳо гузаранд. Дигарон ба қадри кофӣ кор намекарданд. Фред Бейнс яке аз онҳо буд. Ӯ бештар вақти худро ба бозӣ сарф мекард, на ба кор дар китобхона. Боре дар охири семестр, мо бояд дар химия имтиҳони муҳим месупоридем. Имтиҳон сад савол дошт. Дар паҳлӯи ҳар як савол мо бояд "Дуруст" ё "Нодуруст" менавиштем. Вақте ки ман шаби пеш аз имтиҳон дар ҳуҷраи худ таҳсил мекардам, Фред телевизор тамошо мекард. Фред одатан шаби пеш аз имтиҳон хеле хавотир буд. Аммо он шаб ӯ комилан ором ба назар мерасид. Сипас ӯ аз нақшаи худ ба ман гуфт. "Ин хеле содда аст. Сад савол вуҷуд дорад ва ман бояд панҷоҳ саволро дуруст ҷавоб диҳам, то дар имтиҳон гузарам. Ман танҳо танга мепартоям, то ҷавобҳоро муайян кунам. Бо ин роҳ, ман боварӣ дорам, ки нисфи саволҳоро дуруст ҷавоб хоҳам дод." Рӯзи дигар, Фред бо хушнудӣ ба утоқи имтиҳон даромад. Вақте ки ӯ нишаста, ним соат танга мепартофт, ҷавобҳои худро қайд кард. Сипас ӯ ним соат пеш аз дигарон рафт. Рӯзи дигар, ӯ профессори химияро дар долон дид. Ба муаллим гуфт: "Оҳ, хуб, шумо натиҷаи имтиҳонро гирифтед?" Муаллим дасташро ба ҷайбаш бурд ва тангаеро баровард. Онро ба ҳаво партофт, дар дасташ гирифт ва ба он нигарист. Гуфт: "Мутаассифона, Фред, шумо нагузаштед!" Фред бо хушнудӣ ба утоқи имтиҳон даромад, зеро _ .
ӯ барои имтиҳон омода шуда буд ӯ аллакай ҷавобҳоро медонист як донишҷӯи аъло ба ӯ кӯмак мекард ӯ роҳи махсуси худро барои хатми имтиҳон дошт