Believe it or not, if you do not use your arms or your legs for a long time, they become weak. When you start using them again, they slowly become strong again. Everybody knows that. Yet many people do not seem to know that memory works in the same way.  When someone says that he has a good memory, he really means that he keeps his memory in practice by using it. When someone else says that his memory is poor, he really means that he does not give it enough chance to become strong.  If a friend says that his arms and legs are weak, we know that it is his fault. But if he tells us that he has a poor memory, many of us think that his parents are to blame, and few of us know that it is just his own fault.  Have you ever found that some people can't read or write but they have better memories? This is because they cannot read or write and they have to remember things; they cannot write them down in a little notebook. They have to remember days, names, songs and stories; so their memory is the whole time being exercised. Some people can't read or write, but they usually have better memories, because  _  .
they have saved much trouble they have saved much time to remember things they can't write everything in a little notebook they have to use their memories all the time
Бовар кунед ё не, агар шумо муддати дароз аз дастҳо ё пойҳои худ истифода набаред, онҳо заиф мешаванд. Вақте ки шумо дубора ба истифодаи онҳо шурӯъ мекунед, онҳо оҳиста-оҳиста дубора қавӣ мешаванд. Ҳама инро медонанд. Бо вуҷуди ин, ба назар мерасад, ки бисёре аз одамон намедонанд, ки хотира низ ҳамин тавр кор мекунад. Вақте ки касе мегӯяд, ки хотираи хуб дорад, дар асл маънояш ин аст, ки ӯ хотираи худро бо истифода аз он дар амал нигоҳ медорад. Вақте ки шахси дигаре мегӯяд, ки хотирааш бад аст, дар асл маънояш ин аст, ки ӯ ба он имконияти кофӣ намедиҳад, ки қавӣ шавад. Агар дӯсте бигӯяд, ки дастҳо ва пойҳояш заифанд, мо медонем, ки ин айби худи ӯст. Аммо агар ба мо бигӯяд, ки хотираи бад дорад, бисёре аз мо фикр мекунем, ки волидонаш гунаҳкоранд ва шумораи ками мо медонем, ки ин танҳо айби худи ӯст. Оё шумо ягон бор пай бурдаед, ки баъзе одамон хонда ё навишта наметавонанд, аммо хотираи беҳтар доранд? Ин аз он сабаб аст, ки онҳо хонда ё навишта наметавонанд ва маҷбуранд чизҳоро дар хотир нигоҳ доранд; онҳо наметавонанд онҳоро дар дафтари хурде нависанд. Онҳо бояд рӯзҳо, номҳо, сурудҳо ва ҳикояҳоро дар хотир нигоҳ доранд; бинобар ин хотираи онҳо тамоми вақт машқ дода мешавад. Баъзе одамон хонда ё навишта наметавонанд, аммо одатан хотираи беҳтар доранд, зеро _ .
онҳо мушкилоти зиёдеро сарфа кардаанд онҳо барои дар хотир нигоҳ доштани чизҳо вақти зиёдеро сарфа кардаанд онҳо наметавонанд ҳама чизро дар дафтари хурде нависанд онҳо маҷбуранд ҳамеша хотираи худро истифода баранд