اصطلاح «هنگ» ظاهراً با روش پسین‌سازی از واژهٔ «سرهنگ» ساخته شده است، که آن در پارسی میانه «sarhang» و در ‌پارسی باستان «-sara-θang*» بوده و همکردی از دو واژه: «-sara*» «سر» و «-θang√»  «کشیدن، هنجیدن، آهیختن» لفظاً به معنای «پیش‌کشنده، پیش‌برندهٔ لشکر» است .
estˈelɑh «hˈanɡ» zˈɑherˌan bɑ rˈaveʃ pˈasinsˈɑzi az vˈɑʒeːjˌe «sarhˈanɡ» sˈɑxteː ʃˈodeː ˈast kˈeː ɑn dˈar pˈɑrsi miˈɑneː «(en)sˈɑːhaŋ(fa)» vˈa dˈar pˈɑrsi bˈɑstɑn «(en)sˈɑːɹəθˈiːtəˌaŋ(fa) setˈɑreː» bˈuːdeː vˈa hamkˈardi az dˈo vˈɑʒeː: «(en)sˈɑːɹə(fa) setˈɑreː» «sˈar» vˈa «(en)θˈiːtəˌaŋ(fa)»  «keʃˈidan handʒˈidan ɑhˈixtan» lˈafzan beː maʔnˈɑje «pˈiʃkoʃˈandeː pˈiʃbˌarandˈeːje lˈaʃkar» ˈast .