احتمال می‌رود که این اصطلاح در پی جنگ‌های ایران و بیزانس در زمان اشکانیان از رومیان وام گرفته شده و دیرتر با واژهٔ  نیرومند، دلاور، دلیر، چابک یا  نیرو، توان (هر دو از -taxma* در زبان نیاایرانی و ریشهٔ -tak√ تاختن، دویدن’ در زبان نیاهندوایرانی روییده‌اند) اینهمان و مترادف شده‌است .
ˌehtemˈɑl mirˈavad kˈeː iːn estˈelɑh dˈar pˈej dʒˈanɡhˈɑje ˈiːrɑn vˈa bizˈɑns dˈar zamˈɑn ˌaʃkɑnˈiɑn az rumˈiɑn vˈɑm ɡerˈefteː ʃˈodeː vˈa dˈirtar bɑ vˈɑʒeːjˌe nirˈuːmand delˈɑvar dˈalir tʃˈɑbok jɑː nˈiruː tˈavɑn har dˈo az (en)tˈaksmə(fa) setˈɑreː dˈar zabˈɑn nˈajˈɑˈɑjrɑnˌi vˈa riʃˈeːje (en)tˈak(fa) tˈɑxtan davˈidan dˈar zabˈɑn nˈajˈɑhnadvˈɑjrɑnˌi rujˈideːand ˌiːneːˌemɑn vˈa mˌoterˈɑdef ʃˈodeːˈast .