در اختربینی اسلامی، مبنای هلنیستی را که با اتکای شدید به تعریف نوافلاطونی مربوط به تأثیر نجومی ارسطو، که صابئیان ساختگی، حران آن را انتقال داده بودند، تقویت شده بود، با ابداعات هندی و تأکید ساسانی بر روی اختربینی مداوم ترکیب کردند .
dˈar ˈaːxtarbˌini eslˈɑmi mabnˈɑje halnˈisti rɑ kˈeː bɑ ˌettekˈɑje ʃˈadid beː tˈaʔrif navˈɑfalˈɑtuːnˌi mˈarbut beː tˈaʔsir nodʒˈumi arˈastu kˈeː sˈɑbiˌiɑn sˈɑxteɡˌi harˈɑn ɑn rɑ ˌenteq1ˈɑl dˈɑdeː bˈuːdand taq1vˈijat ʃˈodeː bˈuːd bɑ ebdˈɑʔɑt hˈendi vˈa tˈaʔkid sˈɑsɑnˌi bar rˈuje ˈaːxtarbˌini modˈɑvem tˈarkib kˈardand .