دورباش‌داران، معمولاً دوازده نفر از سربازان ویژه بودند که به فاصلهٔ حدود پنجاه متر جلو موکب پادشاه بودند و مردم با دیدن زوبین‌های برافراشته بر دست دورباشان متوجه می‌شدند که باید از سر راه موکب به‌کناری روند و حتی روی خود را به طرف امیر برنگردانند .
dˈuːrbɑʃdˈɑrɑn maʔmˈuːlan dˈavɑzdˌah nˈafar az sarbˈɑzɑn vˈiʒeː bˈuːdand kˈeː beː fˈɑselˌeːje hˈoduːd pandʒˈɑh mˈetr dʒˈolo mˈoːkeb pˈɑdʃɑh bˈuːdand vˈa mˈardom bɑ dˈidan zˈuːbinhˈɑje bˌarafrˈɑʃteː bar dˈast dorabˈɑʃɑn mˌotevˈadʒdʒeː miʃˈodand kˈeː bˈɑjad az sˈar rˈɑh mˈoːkeb beːkenˈɑːri rˈavand vˈa hˌattˈɑ rˈuje xod rɑ beː tˈaraf ˈamir barnˌaɡardˈɑnand .