وجود یک زبان مشترک که زبان‌های دراویدی و عیلامی از آن منشعب شده‌اند، به معنای نیای مشترک ساکنان بومی ایران و هندوستان غیر از آریاییان به این سرزمین است .
vˈodʒuːd jˈek zabˈɑn moʃtˈarak kˈeː zabˈɑnhˈɑje dˌerɑvˈidi vˈa ˌejalˈɑmi az ɑn monʃˈaʔeb ʃˈodeːˈand beː maʔnˈɑje niˈɑje moʃtˈarak sɑkˈenɑn bˈuːmi ˈiːrɑn vˈa hendˈustɑn q1ˈejr az ˈɑriˈɑiːˌɑn beː iːn sarzˈamin ˈast .