شاید دلیل اصلی پرورش کبوتر در ایران این نکته بود که کبوترها بر خلاف گنجشکها و سایر پرندگان به مزارع سبز حمله نمیکردند و صرفا از دانه های بر زمین ریخته بعد از برداشت کشاورزی تغذیه می شدند به این ترتیب پرورش مجموعه های چند هزارتایی کبوتر هم جلوی اسراف دانه های گندم را می‌گرفت و هم محصول پر ارزشی چون کود کبوتر را به همراه داشت از طرفی کبوتران یک ذخیره گوشتی برای روزهای قحطی به حساب می آمدند و از این رو در ایام عادی کسی تعرضی به خود کبوترها نمی کرد
ʃˈɑjad dˈalil ˈaːsli parvˈareʃ kabˈuːtar dˈar ˈiːrɑn iːn noktˈeː bˈuːd kˈeː kˌabuːtˈarhɑ bar xalˈɑf ɡondʒˈeʃkhɑ vˈa sˈɑjer pˌarandˈeɡɑn beː mazˈɑreʔ sˈabz hˈamleː nˈemikˌardand vˈa sˈerfan az dˈɑneː hˈɑje bar zˈamin rˈixteː bˈaʔd az bˌardɑʃt kˌeʃɑvˈarzi taq1zˈije mi ʃˈodand beː iːn tˈartib parvˈareʃ mˌadʒmuːʔˈeː hˈɑje tʃˈand hazˈɑrtˈɑiː kabˈuːtar hˈam dʒolˈoje ˈesrɑf dˈɑneː hˈɑje ɡˈandom rɑ miɡˈereft vˈa hˈam mˈahsuːl pˈor arzˈeʃi tʃˈon kˈuːd kabˈuːtar rɑ beː hamrˈɑh dˈɑʃt az tarˈafi kˌabuːtˈarɑn jˈek zaxˈireː ɡˈuʃti barˈɑje ruːzhˈɑje q1ˈahti beː hˈesɑb mi ɑmˈadand vˈa az iːn rˈu dˈar aːjjjˈɑm ˈɑdi kˈasi tˌaʔarrˈozi beː xod kˌabuːtˈarhɑ nˌemi kˈard