در طول قرن بیستم، این اصطلاح به‌طور متمایز توسط گروه وسیعی از نویسندگان مختلف مورد استفاده قرار گرفت اما در قرن ۲۱ معمولاً استفاده می‌شد - از جمله توسط محققان دانشگاهی باطنی - برای اشاره به طیف وسیعی از جریانات باطنی که در اواسط قرن ۱۹ توسعه یافتند و فرزندان آن‌ها از غیبت، غالباً برای دسته‌بندی سنت‌های باطنی مانند معنویت گرایی، تئوسوفی، آنتروپوزوفی، نظم هرمتی طلوع طلایی و عصر جدید استفاده می‌شود .
dˈar tˈuːl q1ˈarn bˈistom iːn estˈelɑh beːtˈor mˌotemˈɑjez tˌavassˈote ɡˈoruːh vˌasiʔˈi az nˌevisandˈeɡɑn moxtˈalef mˈored ˌestefˈɑdeː q1arˈɑr ɡˈereft ˈammˌɑ dˈar q1ˈarn bistˈojek maʔmˈuːlan ˌestefˈɑdeː miʃˈod az dʒˈomleː tˌavassˈote mˌohaq1q1ˈeq1ɑn dˈɑneʃɡˈɑhi bɑtˈeni barˈɑje eʃˈɑreː beː tˈejf vˌasiʔˈi az dʒˌarijˈɑnɑt bɑtˈeni kˈeː dˈar avˈɑset q1ˈarn nˈuzdah tˈoseʔˌeː jˈɑftand vˈa farzˈandɑn ɑnhɑ az q1ˈejbat q1ˈɑlebˌan barˈɑje dˈasteːbˈandi sˈonnathˈɑje bɑtˈeni mˈɑnand mˌaʔnavˈijjat ɡarˈɑiː tˌaʔuːsˈuːfi ˈɑnatˌaruːpˌuːzuːfˌi nˈazm harmˈati tˈoluːʔ talˈɑiː vˈa ˈaːsr dʒˈadid ˌestefˈɑdeː miʃavˈad .