کهن‌ترین اثر نوشته‌شده دربارهٔ تبارنامهٔ خاندان صفوی و نیز تنها نوشته‌ای در اینباره که به پیش از سال ۱۵۰۱ میلادی بازمی‌گردد کتابی با نام صفوه الصفا است و ابن بزاز اردبیلی آن را نوشته‌است، که خود ایشان از مریدان شیخ صدرالدین اردبیلی پسر شیخ صفی‌الدین اردبیلی بوده‌است .
kˈohantˈarin ˈaːsar nevˈeʃteːʃˈodeː darbˈɑreːjˌe tabˈɑrnɑmˌeːje xˈɑndɑn safˈavi vˈa nˈiz tˈanhɑ nevˈeʃteːiː dˈar iːnbˌɑreː kˈeː beː pˈiʃ az sˈɑl jˌek hezˌɑro pˌɑnsadˈo jek milˈɑdi bˈɑzemˌiɡˈardad ketˈɑbi bɑ nˈɑm sˈofuːh alsafˈɑ ˈast vˈa ˈebn bˈazzɑz ˌardebˈili ɑn rɑ nevˈeʃteːˈast kˈeː xod ˈiːʃɑn az morˈidɑn ʃˈejx sadrˈoddin ˌardebˈili pˈesar ʃˈejx sˈafiˈoddin ˌardebˈili bˈuːdeːˈast .