در ایران قدیم به‌جای سکوهای بندری یا اسکلهها جهت پهلوگیری کشتی‌ها در بخشی از دریا نزدیک ساحل بندی حوضچه مانند از سنگ و ساروج پدیدمی‌آوردند و از یک مسیر ورودی کشتی‌ها در آن تردد می‌کردند که این دروازه ورودی به‌وسیله زنجیری بسته می‌گردید و کشتی‌ها در آن از خطر موج درامان بودند .
dˈar ˈiːrɑn q1ˈadim beːdʒɑj sˌakuːhˈɑje bandˈari jɑː ˌeskelˈeːhɑ dʒˈahat pˌahluːɡˈiri kˈaʃtihɑ dˈar bˈaxʃi az dˌariˈɑ nˈazdik sˈɑhel bˈandi hˈuːztʃe mˈɑnand az sˈanɡ vˈa sˈɑruːdʒ pˌadidˈamiɑvˈardand vˈa az jˈek mˈasir vorˈuːdi kˈaʃtihɑ dˈar ɑn tarˈaddod mikˈardand kˈeː iːn darvˈɑzeː vorˈuːdi beːvasˈileː zandʒˈiri bˈasteː miɡˈardid vˈa kˈaʃtihɑ dˈar ɑn az xˈatar mˈoːdʒ derˈɑmɑn bˈuːdand .