مکاتباتی که او از عبدالبهاء دریافت کرد، حاکی از حفظ و گسترش سنت موسیقی کلاسیک بود، بر ارتقا و گذار آن از دلمشغولی‌هایی چون رنج، اندوه و تأسف به موضوعاتی چون امید، وصل، و شادی معنوی تأکید داشت و بی‌گمان سنت موسیقایی ایران و پیشه نوازندگی در آیین بهائی را مشروعیت بخشید .
mˌokɑtebˈɑti kˈeː ˈuː az ˌabdolbˈahɑ dˈarjɑft kˈard hˈɑki az hˈefz vˈa ɡostˈareʃ sˈonnat muːsˈiq1i kelˈɑsik bˈuːd bar ertˈeq1ɑ vˈa ɡˈozɑr ɑn az delmaʃq1ˈuːlihˈɑiː tʃˈon rˈandʒ ˈaːnduːh vˈa taʔˈassof beː mˌozuːˈɑti tʃˈon ˈomid vˈasl vˈa ʃˈɑdi maʔnˈavi tˈaʔkid dˈɑʃt vˈa biɡamˈɑn sˈonnat mˌuːsiq1ˈɑiː ˈiːrɑn vˈa pˈiʃeː nˌavɑzandˈeɡi dˈar ˈɑiːn bahˈɑiː rɑ mˌaʃruːʔˈiːjat bˈaxʃid .