شبکه‌های محلی بزرگ‌تر به واسطه این ویژگی‌ها شناخته می‌شوند: استفاده از اتصالات اضافی (بیش از یکی جهت پشتیبان) بین راهگزین‌ها، استفاده از قرارداد درخت پوشا (STP) جهت جلوگیری از ایجاد حلقه، توانایی راهگزین‌ها جهت مدیریت انواع مختلف ترافیک با استفاده از استاندارد کیفیت خدمات و همچنین استفاده از شبکه‌های محلی مجازی (VLAN) جهت جداسازی ترافیکها از یکدیگر .
ʃabˈakeːhˈɑje mahˈalli bozˈorɡtar beː vˈɑsetˌeː iːn viʒˈeɡihɑ ʃenˈɑxteː miʃˈavand: ˌestefˈɑdeː az ˌettesˈɑlɑt ezˈɑfi bˈiʃ az jˈeki dʒˈahat poʃtˈibɑn bˈejn rɑhɡˈozinhˈɑ ˌestefˈɑdeː az q1arˈɑrdɑd derˈaxt puːʃˈɑ (en)ˈɛs tˈiː pˈiː(fa) dʒˈahat dʒˌoloɡˈiri az iːdʒˈɑd hˈalq1eː tˌavɑnˈɑiː rɑhɡˈozinhɑ dʒˈahat mˌodirˈiːjat ˈaːnvˈɑʔ moxtˈalef terˈɑfik bɑ ˌestefˈɑdeː az estˈɑndɑrd kejfˈiːjat xadˈamɑt vˈa hamtʃˈenin ˌestefˈɑdeː az ʃabˈakeːhˈɑje mahˈalli madʒˈɑzi (en)vlˈan(fa) dʒˈahat dʒˌodɑsˈɑzi tˌerɑfˈikhɑ az jekdˈiɡar .