زبان‌های ایرانی نو زبان‌هایی هستند که پس از فتح ایران به دست مسلمانان به تدریج در مناطق مختلف پدیدار شدند و با آنکه برخی از آنه هم‌زمان با برخی از زبان‌های ایرانی میانه رایج بودند، از لحاظ ساختاری تحول‌هایی در آنها مشاهده می‌شود که آنها را از زبان‌های ایرانی میانه متمایز می‌سازند .
zabˈɑnhˈɑje iːrˈɑni nˈoː zabˈɑnhˈɑiː hˈastand kˈeː pˈas az fˈath ˈiːrɑn beː dˈast mˌosalmˈɑnɑn beː tˈadridʒ dˈar manˈɑteq1 moxtˈalef padˈidɑr ʃˈodand vˈa bɑ ˈɑnkeː bˈarxi az ˌɑneː hˈamzamˈɑn bɑ bˈarxi az zabˈɑnhˈɑje iːrˈɑni miˈɑneː rˈɑjedʒ bˈuːdand az lahˈɑz sˈɑxtˈɑri tahˈavvolhˈɑiː dˈar ˌɑnhɑ moʃˈɑhedˌeː miʃavˈad kˈeː ˌɑnhɑ rɑ az zabˈɑnhˈɑje iːrˈɑni miˈɑneː mˌotemˈɑjez misˈɑzand .