نام این باغ‌ها عبارت بوده‌است از: باغ بکر، باغ فلاسان، باغ احمد سیاه، باغ کاران، باغ دشت گور و بیت‌الماء اما مهم‌ترین این باغ‌ها، باغ کاران بوده که منطقه وسیعی را در شمال بستر زاینده‌رود در بر می‌گرفته و خیابان‌های کمال اسماعیل، فردوسی، منوچهری، مجمر، چهارباغ صدر، مشتاق و محله بزرگ خواجو (طرازآباد دوره دیالمه و سلاجقه) در محوطه این باغ قرار داشته‌است و هم‌اکنون یکی از محلات خواجو «باغ کاران» نام دارد .
nˈɑm iːn bˈɑq1hɑ ebˈɑrat bˈuːdeːˈast ˈaz: bˈɑq1 bˈekr bˈɑq1 falˈɑsɑn bˈɑq1 ˈaːhmad siˈɑh bˈɑq1 kˈɑrɑn bˈɑq1 dˈaʃt ɡˈuːr vˈa bˈejtˈaːlmˈɑ ˈammˌɑ mˈohemtˈarin iːn bˈɑq1hˈɑ bˈɑq1 kˈɑrɑn bˈuːdeː kˈeː mantˈaq1eː vˌasiʔˈi rɑ dˈar ʃˈomɑl bˈastar zˈɑjandˌerˈavad dˈar bar miɡerˈefteː vˈa xiˈɑbɑnhˈɑje kˈamɑl esmˈɑʔil ferdˈoːsi mˌanutʃˈehri mˈedʒmar tʃˈɑhɑrbˈɑq1 sˈadr mˈoʃtɑq1 vˈa mahˈaleː bozˈorɡ xˈɑdʒu tarˈɑzɑbˌɑd dˈoreː diˈɑlamˌeː vˈa salˈɑdʒaq1ˌeː dˈar mˌohavvˈateː iːn bˈɑq1 q1arˈɑr dˈɑʃteːˈast vˈa hˈamˈaːknuːn jˈeki az mahˈalɑt xˈɑdʒu «bˈɑq1 kˈɑrɑn» nˈɑm dˈɑrad .