یکی از ویژگی‌های شیوه اندیشه ایرانی، دوگانه‌باوری و تقسیم‌بندیِ دوگانه جهان، و هرآنچه در آن هست، به دو نمود فروغ و تاریکی یا نیک و بد است .
jˈeki az viʒˈeɡihˈɑje ʃˈiveː andˈiʃeː iːrˈɑni doɡˈɑneːbɑvˈari vˈa tˈaq1simbenadˈie doɡˈɑneː dʒˈahɑn vˈa harˈɑntʃe dˈar ɑn hˈast beː dˈo nˈemud fˈoruːq1 vˈa tˈɑrikˌi jɑː nˈik vˈa bˈad ˈast .