در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامه‌ای نگاشته‌است که در آن از جوانی خود یاد کرده‌است .
dˈar ˌentehˈɑje iːn masnˈavi dʒˈɑmi beː fˈarzand xod ziˈɑoddˌin jˈusef pandnˈɑmeːiː neɡˈɑʃteːˈast kˈeː dˈar ɑn az dʒavˈɑni xod jˈɑd kˈardeːˈast .