پس از آن جا که نماد جایگزین چیز دیگری است حامل و ناقل معناست، هرچند که میان نماد و آن چیز پیوندی ضروری وجود ندارد (بنابراین، نماد در رویکرد حکمی نخست، حقیقتی وجودی و غیر قراردادی و در رویکرد دوم، تابع قراردادهای بشری است، همانگونه که پیرس نیز آن را بدین سان در نشانه‌شناسی خود به کار می‌برد) .
pˈas az ɑn dʒɑ kˈeː nˈamˈɑd dʒɑjɡˈozin tʃˈiz dˈiɡarˌi ˈast hˈɑmel vˈa nˈɑq1el maʔnˈɑst hˈartʃand kˈeː mˈiɑn nˈamˈɑd vˈa ɑn tʃˈiz pejvˈandi zarˈuːri vˈodʒuːd nˈadɑrˌad bˌanɑbˈarin nˈamˈɑd dˈar rˈujkard hˈokmi nˈoxost hˌaq1iq1ˈati vodʒˈuːdi vˈa q1ˈejr q1arˈɑrdɑdˌi vˈa dˈar rˈujkard dovvˈom tˈɑbeʔ q1arˈɑrdɑdhˈɑje baʃˈari ˈast hamˈɑnɡunˌeː kˈeː pˈiras nˈiz ɑn rɑ bedˈin sˈɑn dˈar neʃˈɑneʃenˈɑsi xod beː kˈɑr mibˈord .