در منظومه ماتیان وُقبرگوتیان شاعر به شکایت از وضع موجود می‌پردازد و خود و زمانه اش را بی‌امان به باد انتقاد و ملامت می‌گیرد و می‌خواهد تا به خدا برسد و همه چیز را دریابد .
dˈar manzˈuːmeː mˈɑtiˌɑn vˌoq1barˌaɡuːtˈiɑn ʃˈɑʔer beː ʃekˈɑjat az vˈazʔ mˈodʒuːd mipardˈɑzad vˈa xod vˈa zamˈɑneː aʃ rɑ biˈaːmˈɑn beː bˈɑd ˌenteq1ˈɑd vˈa malˈɑmat miɡˈirad vˈa mixˈɑhad tɑː beː xˈodɑ berˈesad vˈa hˈameː tʃˈiz rɑ darjˈɑbad .