زبان‌های ایرانی میانه شرقی که حتی تا سده ۷ ق/ ۱۳ م در شرق ایران تا ترکستان چین و به سبب مهاجرت‌های برخی از قبایل ایرانی در شمال غرب ایران تا دریای سیاه رواج داشت، بلخی، خوارزمی، سغدی و سکایی، بخارایی، سَرمَتی (و برخی از زبان‌هایی که در سده ۳ پ. م در بخش‌هایی از افغانستان و پاکستان رایج بود) را می‌توان نام برد .
zabˈɑnhˈɑje iːrˈɑni miˈɑneː ʃˈarq1i kˈeː hˌattˈɑ tɑː sˈadeː hˈaft q1ˈɑf (en)slˈaʃ(fa) sˈizdah mˈim dˈar ʃˈarq1 ˈiːrɑn tɑː torkˈestɑn tʃˈin vˈa beː sˈabab mˌohɑdʒˈerathˈɑje bˈarxi az q1abˈɑjel iːrˈɑni dˈar ʃˈomɑl q1ˈarb ˈiːrɑn tɑː dˌariˈɑje siˈɑh ravˈɑdʒ dˈɑʃt bˈalxi xɑrˈazmi sˈaq1di vˈa sakˈɑiː bˌoxɑrˈɑiː sarmˈati vˈa bˈarxi az zabˈɑnhˈɑiː kˈeː dˈar sˈadeː sˈe ʔpˈeː. mˈim dˈar bˈaxʃhˈɑiː az ˈaːfq1ɑnˌestɑn vˈa pˈɑkestˌɑn rˈɑjedʒ bˈuːd rɑ mitˈavɑn nˈɑm bˈord .