اما زمانی‌که به زادگاهش بلخ می‌رسد و به امر دعوت به مذهب اسماعیلی مشغول می‌شود، ملّاها و فقها سد راه او شده و عوام را علیه او تحریک نموده، خانه و کاشانه‌اش را به‌نام قرمطی، غالی و رافضی به آتش کشیده قصد جانش می‌کنند، به این سبب در اشعار لحن او اندکی در تغییر می‌کند، مناعت طبع، بردباری و عزت نفس دارد اما نسبت گرایش به مذهب اسماعیلی و وظیفه‌ای که به وی واگذار شده بود و نیز رویارویی با علمای اهل سنت و با سلجوقیان و خلیفگان بغداد که مخالفان سرسخت اسماعیلیان بودند، ستیز و پرخاشگری در وی بیدار می‌شود، به فقیهان و دین‌آموختگان زمان می‌تازد و به دفاع از خویشتن می‌پردازد .
ˈammˌɑ zamˈɑnikˈeː beː zˈɑdɡˈɑhaʃ bˈalx mirˈesad vˈa beː ˈaːmr daʔvˈat beː mˈazhab ˌesmɑʔˈili mˈaʃq1uːl miʃavˈad mallˈɑhɑ vˈa foq1ˈahɑ sˈad rˈɑh ˈuː ʃˈodeː vˈa avˈɑm rɑ alˈajhe ˈuː tˈahrik nemˈudeː xˈɑneː vˈa kˈɑʃɑnˌeːaʃ rɑ beːnˈɑm q1armˈati q1ˈɑli vˈa rˈɑfezˌi beː ˈɑtaʃ keʃˈideː q1ˈasd dʒˈɑnaʃ mikˈonand beː iːn sˈabab dˈar ˈaːʃʔˈɑr lˈahn ˈuː andˌaki dˈar tˈaq1iːr mikˈonad manˈɑʔˈat tˈabʔ bordbˈɑri vˈa ˈezzat nˈafas dˈɑrad ˈammˌɑ nˈesbat ɡerˈɑjeʃ beː mˈazhab ˌesmɑʔˈili vˈa vazˈifeːiː kˈeː beː vˈej vˈɑɡozˈɑr ʃˈodeː bˈuːd vˈa nˈiz rujˈɑruːˌiː bɑ ˌolamˈɑje ˈaːhl sˈonnat vˈa bɑ sˌaldʒuːq1ˈiɑn vˈa xˌalifˈeɡɑn bˈaq1dɑd kˈeː mˌoxɑlˈefɑn sˈarsaxt ˌesmɑʔilˈiɑn bˈuːdand sˈetiz vˈa pˌarxɑʃɡˈari dˈar vˈej bˌidɑr miʃavˈad beː faq1ˈihɑn vˈa dˈinˌɑmuxtˈeɡɑn zamˈɑn mitˈɑzad vˈa beː dˈefɑʔ az xˈiʃtan mipardˈɑzad .