ساختارگرایی به منزلهٔ مرحله‌ای فراسوی انسان‌گرایی و پدیدارشناسی، به بررسی روابط درونی‌ای می‌پردازد که زبان و نیز تمامیِ نظام‌های نمادین یا گفتمانی را می‌سازند .
sˈɑxtˈɑrɡarˌɑiː beː mˌanzalˈeːje marhˈaleːiː farɑsˈuːj ensˈɑnɡarˈɑiː vˈa pˌadidˌɑrʃenˈɑsi beː barrˈasi ravˈɑbet darˈuniiː mipardˈɑzad kˈeː zabˈɑn vˈa nˈiz tˌamɑmˈie nˈezɑmhˈɑje nˈamˈɑdin jɑː ɡˈoftemˌɑni rɑ misˈɑzand .