دامنهٔ عداوت منتسبین به اهل تشیع با جامی به زمان حیات او محدود نمانده و در زمان خروج صفویه و سرکوبی اهل سنت و شیعه‌سازی بالاجبار مردم دامنهٔ این تجاوز بعد از وفات جامی به هرات رسید که شاه اسماعیل صفوی دستور داد در هر کتاب و اسنادی که نام جامی را بیابند آن را تراشیده و به عوض آن خامی بنویسند که مولانا هاتفی، خواهرزاده جامی، در این وصف‌الحال شعری هم دارد :
dˌɑmanˈeːje edˈɑvat mantˈasbin beː ˈaːhl taʃˈajjoʔ bɑ dʒˈɑmi beː zamˈɑn hˈajɑt ˈuː mˈahdud nˈamɑndˌeː vˈa dˈar zamˈɑn xˈoruːdʒ sˌafavˈijeː vˈa sarkˈuːbi ˈaːhl sˈonnat vˈa ʃˈiʔeːsˈɑzi belˈedʒbɑr mˈardom dˌɑmanˈeːje iːn tadʒˈɑvoz bˈaʔd az vafˈɑt dʒˈɑmi beː harˈɑt rˈesid kˈeː ʃˈɑːh esmˈɑʔil safˈavi dˈastur dˈɑd dˈar har kˈetɑb vˈa ˈaːsnˈɑdi kˈeː nˈɑm dʒˈɑmi rɑ biˈɑband ɑn rɑ tarˈɑʃidˌeː vˈa beː ˈavaz ɑn xˈɑmi benevˈisand kˈeː moːlˈɑnɑ hˈɑtefˌi xˌɑharzˈɑdeː dʒˈɑmi dˈar iːn vˈasfˈaːlhɑl ʃˈeʔri hˈam dˈɑrad :