‌‌‌   شیخ سعدالدین، علوم اسلامی، زبان عربی، علوم بلاغی و علوم متداول زمان خویش را نیکو می‌دانست و آثار شاعرانی چون عطار، مولوی، حافظ، ابن عربی و سایر بزرگان عرفان ‌را پیش چشم داشت؛ ‌در بین آن‌ها به مولوی و حافظ بیشتر علاقه‌مند بود و در جای‌جای، سخنان ایشان را نقل و نقد کرده ‌است .
ʃˈejx saʔdˈoddin ˈoluːm eslˈɑmi zabˈɑn arˈabi ˈoluːm belˈɑq1i vˈa ˈoluːm mˌotedˈɑvel zamˈɑn xˈiʃ rɑ nˈikuː midˈɑnest vˈa ˈɑsˈɑr ʃˈɑʔerˌɑni tʃˈon aːtˈɑr moːlˈavi hˈɑfez ˈebn arˈabi vˈa sˈɑjer bozˈorɡɑn ˈerfɑn rɑ pˈiʃ tʃˈeʃm dˈɑʃt dˈar bˈejn ɑnhɑ beː moːlˈavi vˈa hˈɑfez bˈiʃtar aːlˈɑq1eːmˈand bˈuːd vˈa dˈar dʒɑjdʒˈɑj soxˈanɑn ˈiːʃɑn rɑ nˈaq1l vˈa nˈaq1d kˈardeː ˈast .