در لغت‌نامهٔ دهخدا، فرهنگ فارسی معین، و فرهنگ عمید واژهٔ بناب به معنی «قعر آب» و «ته آب» آمده‌است؛ لغتنامهٔ دهخدا دو توضیح دارد که یکی می‌گوید آنجایی که جریان آب در آن به پایان رسد، و دیگری می‌گوید آغاز و منبع آب .
dˈar lˈoq1atnˈɑmeːjˌe dehxˈodɑ fˈarhanɡ fˈɑrsi moʔˈajjan vˈa fˈarhanɡ ˈaːmid vˈɑʒeːjˌe bˈonɑb beː mˈaʔni «q1ˈaʔr ˈɑb» vˈa «tˈah ˈɑb» ɑmˈadeːˈast lˌoq1atnɑmˈeːje dehxˈodɑ dˈo tˈozih dˈɑrad kˈeː jˈeki miɡˈujad ˈɑndʒˈɑiː kˈeː dʒarˈijɑn ˈɑb dˈar ɑn beː pˈɑjɑn rˈesad vˈa dˈiɡarˌi miɡˈujad ˈɑq1ˈɑz vˈa mˈanbaʔ ˈɑb .