در نتیجه محمدتقی شریعتی دو سنت دیرپای خانواده را کنار گذاشت: اول آن‌که پس از اتمام دوران تحصیل به مزینان که منزلگاه سنتی خانواده‌اش محسوب می‌شد بازنگشت؛ دوم آنکه با وجود برخورداری از تحصیلات حوزوی، برخلاف آبا و اجدادش به جای بر تن کردن عبا و بر سر گذاشتن عمامه، کت و شلوار فرنگی پوشید و کلاه شاپو بر سر گذاشت .
dˈar nˈatidʒˌeː mˌohammadtˈaq1i ʃˌariʔˈati dˈo sˈonnat dirpˈɑje xˌɑnevˈɑdeː rɑ kenˈɑːr ɡˈozɑʃt: ˈavval ɑnkˈeː pˈas az ˈetmɑm dˈoːrɑn tˈahsil beː mazˈinɑn kˈeː mˌanzelɡˈɑh sonnˈati xˌɑnevˈɑdeːaʃ mˈahsuːb miʃˈod bɑznˈaɡaʃt dovvˈom ˈɑnkeː bɑ vˈodʒuːd barxordˈɑri az tahsˈilɑt hoːzˈavi barxalˈɑf ˈɑbˈɑ vˈa ˈaːdʒdɑdˌaʃ beː dʒɑj bar tˈan kˈardan aːbˈɑ vˈa bar sˈar ɡˈozɑʃtˌan aːmˈɑmeː kˈot vˈa ʃˈalvɑr farˈanɡi pˈuːʃid vˈa kˈolɑh ʃˈɑpuː bar sˈar ɡˈozɑʃt .