شهر ایرانی، به خلاف جامعه، حوزهٔ مصالح عمومی بود و در بیرون قلمرو مناسباتی سامان می‌یافت که در حوزهٔ منافع خصوصی قرار داشت .
ʃˈahr iːrˈɑni beː xalˈɑf dʒˈɑmeʔˈeː hoːzˈeːje masˈɑleh omˈuːmi bˈuːd vˈa dˈar bˈiruːn q1alˈamroː mˌonɑsebˈɑti sˈɑmɑn mijˈɑft kˈeː dˈar hoːzˈeːje manˈɑfeʔ xosˈusi q1arˈɑr dˈɑʃt .