تحقیق در زبان آسی را ایرانشناسان روس (آ. شِگرِن، پ. لِرخ، ک. زالمان) مقارن نیمهٔ قرن نوزدهم شروع کردند، اما بزرگ‌ترین افتخار در این زمینه نصیب آکادمیسین و.ف. میلِر شد که یک سلسله تحقیقات بسیار مهم دربارهٔ آسی از خود به جا گذاشته و به‌طور قعطی نشان داده‌است که این زبان، دنبالهٔ گویش‌های سکایی ادوار باستان است .
tˈahq1iq1 dˈar zabˈɑn ˈɑsi rɑ ˌiːrɑnʃenˈɑsɑn rˈuːs ˈɑ. ʃˈeɡren ʔpˈeː. lˈerx kˈɑf. zˈɑlemˌɑn moq1ˈɑren nimˈeːje q1ˈarn nˈuːzdahˌom ʃˈoruːʔ kˈardand ˈammˌɑ bozˈorɡtˈarin ˌeftexˈɑr dˈar iːn zamˈineː nˈasib ˌɑkɑdemˈisjɑn vˈa.fˈeː. mˈiler ʃˈod kˈeː jˈek selsˈeleː tahq1ˈiq1ɑt besˈijɑr mˈohem darbˈɑreːjˌe ˈɑsi az xod beː dʒɑ ɡˈozɑʃtˌeː vˈa beːtˈor q1ˈaʔti nˈeʃɑn dˈɑdeːˈast kˈeː iːn zabˈɑn dˌonbɑlˈeːje ɡˈujeʃhˈɑje sakˈɑiː ˈaːdvɑr bˌɑstɑn ˈast .