ابن حوقل، در سفرنامه خود می‌نویسد: ‹‹ سرزمین فارس به وسیله خطی که از نزدیکیِ ارجان به نوبندجان و از آن جا به جره، آن گاه بر حدود سیف تا کارزین منتهی می‌شود و سپس امتداد آن به زم دارابجرد تا فرج و تارم کشیده می‌شود، به دو منطقه تقسیم می‌گردد .
ˈebn hˈoq1al dˈar sˌafarnˈɑmeː xod minevˈisad: sarzˈamin fˈɑrs beː vasˈileː xˈati kˈeː az nˈazdikˌie ˈaːrdʒɑn beː nobˈanddʒɑn vˈa az ɑn dʒɑ beː dʒˈereː ɑn ɡˈɑh bar hˈoduːd sˈejf tɑː kˈɑrezˌin montˈahi miʃavˈad vˈa sˈepas emtˈedɑd ɑn beː zˈam dˈɑrˈɑbdʒarˌad tɑː fˈaradʒ vˈa tˈɑrom keʃˈideː miʃavˈad beː dˈo mantˈaq1eː tˈaq1sim miɡˈardad .