سرانجام یک خوشنویس ایرانی به نام خواجه ابولمال، سه نویسه پ ژ  چ را به الفبای عربی اضافه کرد و پس از مدتی، نویسه گ نیز پس از یک فراز و نشیب ابتدا به شکل «ک یک‌نقطه(ڬ)، دونقطه(ࢴ) و سه‌نقطه(ڭ)» سپس (ک همزه‌دار)، و در نهایت به شکل کنونی (گ) به الفبای عربی اضافه شد .
sarˈandʒɑm jˈek xoʃnˈevis iːrˈɑni beː nˈɑm xˈɑdʒeː abulamˈɑl sˈeː nevˈiseː ʔpˈeː ʒˈeː tʃˈeː rɑ beː ˌalefbˈɑje arˈabi ezˈɑfeː kˈard vˈa pˈas az mˌoddˈati nevˈiseː ɡːˈɑf nˈiz pˈas az jˈek farˈɑz vˈa nˈaʃib ebtˈedɑ beː ʃˈekl «kˈɑf jˈeknˈoq1teː lˈetəʃˈeʃˈeːjsˈiː donˈoq1teː lˈetəhˈaʃtbˈiːtʃˈɑhɑr vˈa sˈeːnˈoq1teː lˈetəʃˈeʃˈeːjdˈiː» sˈepas kˈɑf hˈamzeːdˈɑr vˈa dˈar nahˈɑjat beː ʃˈekl konˈuːni ɡːˈɑf beː ˌalefbˈɑje arˈabi ezˈɑfeː ʃˈod .