واژهٔ فارسی «ستوان» که فرهنگستان ایران به جای واژهٔ فرانسهٔ «lieutenant» برگزیده، با حذف الف از آغاز «اُستوان» ساخته شده که در فارسی به معنی «برقرار و محکم و استوار و قابل اعتماد و شایستهٔ اعتبار؛ مؤمن و معتقد» و در پارسی میانه «āstavān» به معنی «مقر، معترف (به دین)» بوده که ظاهراً از «-ava-stavāna*» در ایرانی باستان و از ریشهٔ -stav* «ستودن» در زبان نیاایرانی به‌وجود آمده‌است .
vˈɑʒeːjˌe fˈɑrsi «sˈotvɑn» kˈeː fˌarhanɡˈestɑn ˈiːrɑn beː dʒɑj vˈɑʒeːjˌe fˌarɑnsˈeːje «(en)lɛftˈɛnənt(fa)» bˌarɡozˈideː bɑ hˈazf ˈalef az ˈɑq1ˈɑz «ˈoːstuːˌɑn» sˈɑxteː ʃˈodeː kˈeː dˈar fˈɑrsi beː mˈaʔni «barq1arˈɑr vˈa mˈohkam vˈa ostˈovɑr vˈa q1ˈɑbel eʔtˈemɑd vˈa ʃˌɑjestˈeːje eʔtˈebɑr mˈoʔmen vˈa moʔtˈaq1ed» vˈa dˈar pˈɑrsi miˈɑneː «(en)ɐstˈavan(fa)» beː mˈaʔni «mˈaq1arr moʔtˈaref beː dˈin» bˈuːdeː kˈeː zˈɑherˌan ˈaz «(en)ˈɑːvəstavˈɑːnə(fa) setˈɑreː» dˈar iːrˈɑni bˌɑstɑn vˈa az riʃˈeːje (en)stˈav(fa) setˈɑreː «sotˈuːdan» dˈar zabˈɑn nˈajˈɑˈɑjrɑnˌi beːvˈodʒuːd ɑmˈadeːˈast .