فرج سرکوهی معتقد است: «شعرهای عماد در قوالب کلاسیک قدمائی است و عماد به مباحث نظری مطرح در ایران در زمینه زبان، ساختار و فرم شعر بی‌اعتنا بود اما ماندگاری شعر او دیوان او را به کتاب درسی شاعران تازه‌نفس نوجو و نوگرا ـ از «نیمائی و پسانیمائی» گرفته تا «مدرن و پسامدرن» ـ بدل می‌کند؛ چرا که ابعادی از راز ماندگاری و جاودانگی در زبان و فرهنگ، راز تأثیر، نفوذ و حیات ادبی را در دیوان او می‌توان خواند .
fˈaradʒ sarkˈuːhi moʔtˈaq1ed ˈast: «ʃeʔrhˈɑje ˈemɑd dˈar q1avˈɑleb kelˈɑsik q1ˌodamˈɑiː ˈast vˈa ˈemɑd beː mabˈɑhes nˈazarˌi mˈatrah dˈar ˈiːrɑn dˈar zamˈineː zabˈɑn sˈɑxtˈɑr vˈa fˈorm ʃˈeʔr bieʔtˈenɑ bˈuːd ˈammˌɑ mɑndɡˈɑri ʃˈeʔr ˈuː dˈivɑn ˈuː rɑ beː kˈetɑb dˈarsi ʃˈɑʔerˌɑn tˈɑzeːnˈafas nˈoːdʒu vˈa noːɡˈarɑ ˈaz «nimˈɑiː vˈa pˈasɑnimˈɑiː» ɡerˈefteː tˈɑː «mˈodern vˈa pˈasɑmˌodern» bˈadal mikˈonad tʃˈerɑ kˈeː ˈaːbʔˈɑdi az rˈɑz mɑndɡˈɑri vˈa dʒˈɑvedˌɑneɡˌi dˈar zabˈɑn vˈa fˈarhanɡ rˈɑz tˈaʔsir nˈofuz vˈa hˈajɑt adˈabi rɑ dˈar dˈivɑn ˈuː mitˈavɑn xˈɑnd .