گریگور نارکاتسی نخستین شاعر غنایی سرای ارمنی است که در آثارش از مظاهر طبیعی، (گل سرخ، سوسن، شبنم، دریای گل)، و غیره سخن به میان می‌آید و این برای دورانی که شعر غالباً چشم بر طبیعت می‌بندد و شاعر (فرزند آسمان) خوانده می‌شود، خود نوعی جسارت هنری و نوآوری محسوب می‌گردد و همین ویژگی، نارکاتسی را به هیئت نخستین پایه‌گذار شعر لیریک یا غنایی متمایل به واقع گرایی ابتدایی و شعرهایش را از نخستین آثار در برگیرنده مضامین طبیعی و انسانی در ادبیات ارمنی در می‌آورد .
ɡarˈiɡuːr nɑrˈakˈɑtasˌi naxˈostin ʃˈɑʔer q1anˈɑiː sarˈɑje ˈaːrmanˌi ˈast kˈeː dˈar ˈɑsˈɑraʃ az mazˈɑher tˌabiʔˈi ɡˈol sˈorx sˈuːsan ʃˈabnam dˌariˈɑje ɡˈol vˈa q1ˈejreː sˈoxan beː mˈiɑn miˈɑjad vˈa iːn barˈɑje doːrˈɑni kˈeː ʃˈeʔr q1ˈɑlebˌan tʃˈeʃm bar tˌabiʔˈat mibˈandad vˈa ʃˈɑʔer fˈarzand ˈɑsemˌɑn xˈɑndeː miʃavˈad xod nˈoʔi dʒesˈɑrat honˈari vˈa noˈɑvarˌi mˈahsuːb miɡˈardad vˈa hˈamin viʒˈeɡi nɑrˈakˈɑtasˌi rɑ beː hˈejʔat naxˈostin pˈɑjeɡˈozɑr ʃˈeʔr lˈirik jɑː q1anˈɑiː mˌotemˈɑjel beː vˈɑq1eʔ ɡarˈɑiː ˌebtedˈɑiː vˈa ʃeʔrhˈɑjaʃ rɑ az naxˈostin ˈɑsˈɑr dˈar barɡirˈande mazˈɑmin tˌabiʔˈi vˈa ensˈɑni dˈar ˌadabˈijɑt ˈaːrmanˌi dˈar miˈɑvard .