این مذاکرات که در سال ۱۸۵۰ میلادی برگزار شد، در ابتدا با کارشکنی دولت عثمانی و در مواردی حتی حمله به ساختمان محل اقامت هیئت ایرانی همراه بود که در پایان با درایت امیر بدون از دست دادن و گرفتن امتیازی با عثمانیها به پایان رسید .
iːn mˌozɑkˈerɑt kˈeː dˈar sˈɑl jˌek hezˌɑro hˌaʃtsaːdo pˈandʒɑh milˈɑdi bˌarɡozˌɑr ʃˈod dˈar ebtˈedɑ bɑ kˌɑrʃekˈani dˈolat osmˈɑni vˈa dˈar mavˈɑredˌi hˌattˈɑ hˈamleː beː sˈɑxtemˌɑn mˈahal eq1ˈɑmat hˈejʔat iːrˈɑni hamrˈɑh bˈuːd kˈeː dˈar pˈɑjɑn bɑ derˈɑjat ˈamir bedˈuːn az dˈast dˈɑdan vˈa ɡerˈeftan ˌemtijˈɑzi bɑ ˌosmɑnˈihɑ beː pˈɑjɑn rˈesid .