آنتونی سینوت استدلال می‌کند که، در ادبیات تمایل برای نشان دادن مردان به عنوان شرور و زنان به عنوان قربانی وجود دارد و همچنین استدلال می‌کند که با استناد به رمان اتاق زنان نوشتهٔ مرلین فرنچ و رمان رنگ ارغوانی نوشتهٔ آلیس واکر، یک بازار برای رمان‌های «ضد مرد» وجود دارد که هیچ بازار «ضد زن» متناظر با آن وجود ندارد .
ˈɑntuːnˌi sˈinuːt ˌestedlˈɑl mikˈonad kˈeː dˈar ˌadabˈijɑt tamˈɑjol barˈɑje nˈeʃɑn dˈɑdan mˈardɑn beː ˈonvɑn ʃˈarur vˈa zanˈɑn beː ˈonvɑn q1orbˈɑni vˈodʒuːd dˈɑrad vˈa hamtʃˈenin ˌestedlˈɑl mikˈonad kˈeː bɑ ˌestenˈɑd beː rˈomɑn ˈotɑːq1 zanˈɑn nˌeveʃtˈeːje mˈerlin fˈarantʃ vˈa rˈomɑn rˈanɡ ˌarq1avˈɑni nˌeveʃtˈeːje ˈɑlis vˈɑker jˈek bˈɑzɑr barˈɑje rˈomɑnhˈɑje «zˈedde mˈard» vˈodʒuːd dˈɑrad kˈeː hˈitʃ bˈɑzɑr «zˈedde zˈan» mˌotenˈɑzer bɑ ɑn vˈodʒuːd nˈadɑrˌad .