شریطه و دعا: شاعران معمولاً در ابیات پایانی قصیده با ذکر شرط‌هایی برای ممدوح خود آرزوی دوام و بقا می‌کنند؛ مثلاً عنصری در پایان یکی از قصایدش چنین می‌گوید :
ʃarˈiteː vˈa dˈoɑ: ʃˈɑʔerˌɑn maʔmˈuːlan dˈar ˈaːbiˌɑt pˈɑjɑnˌi q1asˈideː bɑ zˈekr ʃˈarthˈɑiː barˈɑje mˈamduːh xod ˈɑrezˌuje davˈɑm vˈa baq1ˈɑ mikˈonand masˈalan onsˈori dˈar pˈɑjɑn jˈeki az q1asˈɑjedˌaʃ tʃˈenin miɡˈujad :