می‌توان گفت چخوف در این نمایشنامه هنرمندان و نویسندگان همدوره خود در اواخر قرن نوزدهم روسیه تزاری را می‌نمایاند که نه آرمان بزرگی در سر می‌پروراندند، و نه ذوق و قریحه درخشانی برای آفرینش و خلق هنری در خود داشتند .
mitˈavɑn ɡˈoft tʃˈoxuːf dˈar iːn nˌamɑjeʃnˈɑmeː hˌonarmˈandɑn vˈa nˌevisandˈeɡɑn hamdˈoreː xod dˈar avˈɑxer q1ˈarn nˈuːzdahˌom ruːsˈije tezˈɑri rɑ minˈamˈɑjˈɑnad kˈeː nˈa ˈɑrmɑn bozˈorɡi dˈar sˈar mipˌarvarˈɑndand vˈa nˈa zˈoq1 vˈa q1arˈiheː dˌeraxʃˈɑni barˈɑje ˌɑfarˈineʃ vˈa xˈalq1 honˈari dˈar xod dˈɑʃtand .