صدرالدین عینی، زبان گفتار، زبان متون کهن و گویش‌های زنده مردم را چشمه زاینده توانگری و توانمندی زبان می دانست و به واقع، نوشته های خود او نیز از بسیاری جهات با ادبیات کلاسیک فارسی، پیوندی ژرف و ناگسستنی داشت .
sadrˈoddin ˈejni zabˈɑn ɡˈoftɑr zabˈɑn mˈotun kˈohan vˈa ɡˈujeʃhˈɑje zˈendeː mˈardom rɑ tʃˈeʃmeː zˈɑjandˌe tˈavɑnɡˌari vˈa tˈavɑnmˌandi zabˈɑn mi dˈɑnest vˈa beː vˈɑq1eʔ nevˈeʃteː hˈɑje xod ˈuː nˈiz az besjˈɑri dʒahˈɑt bɑ ˌadabˈijɑt kelˈɑsik fˈɑrsi pejvˈandi ʒˈarf vˈa nɑɡˈosastˌani dˈɑʃt .