فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری مشهور به شیخ عطّار نیشابوری (۱۱۴۶م/۵۴۰ق – ۱۲۲۱م/۶۱۸ق) یکی از عارفان، صوفیان و شاعران ایرانی سترگ و بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است .
fˌaridˈoddin abuhˈɑmed mohˈammad aːtˈɑr nˌejʃɑbˈuri maʃhˈur beː ʃˈejx aːttˈɑr nˌejʃɑbˈuri jˌek hezˌɑro sˌaːdo tʃˌehelˈoʃeʃ mˈim (en)slˈaʃ(fa) pˌɑnsado tʃˈehel q1ˈɑf jˌek hezˌɑro dˌivistˌo bistˈojek mˈim (en)slˈaʃ(fa) ʃˌeʃsaːdo hˈidʒdah q1ˈɑf jˈeki az ˈɑrefˌɑn suːfˈiɑn vˈa ʃˈɑʔerˌɑn iːrˈɑni sˈetorɡ vˈa bolandnˈɑm ˌadabˈijɑt fˈɑrsi dˈar pˈɑjɑn sadˈeːje ʃˈeʃom vˈa ˈɑq1ˈɑz sadˈeːje hˈaftom ˈast .