از سوی دیگر هر دو بر درست بودن نام همرای بودند و گفتگو بر سر سرچشمهٔ آن بود پس هر دو این را پذیرفتند که نام یک پارهٔ درست از اندیشه‌ای است که در پیش می‌گردند و از این رو سقراط این درستی را به کل آن اندیشه گسترش می‌دهد ولی هرمگنس می‌گوید این حقیقت از فردی به فرد دیگر می‌تواند دگرگون شود که در پی آن سقراط گفتگویی بر رد نسبی بودن حقیقت آغاز می‌کند .
az sˈuːj dˈiɡar har dˈo bar dˈorost bˈuːdan nˈɑm hamrɑj bˈuːdand vˈa ɡoftˈoɡu bar sˈar sartʃeʃmˈeːje ɑn bˈuːd pˈas har dˈo iːn rɑ pˌazirˈoftand kˈeː nˈɑm jˈek pˈɑreːjˌe dˈorost az andˈiʃeːiː ˈast kˈeː dˈar pˈiʃ miɡˈardand vˈa az iːn rˈu sˈoq1rɑt iːn dorˈosti rɑ beː kˈol ɑn andˈiʃeː ɡostˈareʃ midˈahad vˈali harˈamɡans miɡˈujad iːn haq1ˈiq1at az fˈardi beː fˈard dˈiɡar mitavˈɑnad deɡˈarɡun ʃavˈad kˈeː dˈar pˈej ɑn sˈoq1rɑt ɡˌoftoɡˈuiː bar rˈad nˈesbi bˈuːdan haq1ˈiq1at ˈɑq1ˈɑz mikˈonad .