قسمت عمده‌ای از پارسی‌زبانان ازبکستان در دو شهر سمرقند و بخارا و ولایت سرخان‌دریا سکونت دارند، در دوران شوروی سابق و به ویژه پس از فروپاشی شوروی، سیاست‌های ازبکستان تلاش در بیگانه‌سازی اهالی این شهرها از فرهنگ و زبان‌شان بوده‌است .
q1ˈesmat ˈomdeːiː az pˈɑrsizabˈɑnɑn ˌozbakˈestɑn dˈar dˈo ʃˈahr samˈarq1and vˈa boxˈɑrɑ vˈa velˈɑjat sˈarxɑndˌariˈɑ sokˈuːnat dˈɑrand dˈar dˈoːrɑn ʃoːrˈavi sˈɑbeq1 vˈa beː vˈiʒeː pˈas az fˌorupˈɑʃi ʃoːrˈavi sijˈɑsathˈɑje ˌozbakˈestɑn talˈɑʃ dˈar biɡˌɑneːsˈɑzi ˈaːhˈɑli iːn ʃˈahrhɑ az fˈarhanɡ vˈa zabˈɑnʃˈɑn bˈuːdeːˈast .