این واژه از کلمهٔ سانسکریتی دراویدَ (drāviḍa) گرفته شده‌است که از گذشته به منظور مشخص کردن افرادی که به زبان تامیل سخن می‌گفته‌اند و در جنوب هند می‌زیسته‌اند، بکار می‌رفته‌است .
iːn vˈɑʒeː az kˈalamˌeːje sˌɑnskerˈiti darˈɑvidˌa (en)dɹˈavi(fa)lˈetəjˈekˈiːsˈefrdˈiː(en)ˈeɪ(fa) ɡerˈefteː ʃˈodeːˈast kˈeː az ɡozˈaʃteː beː mˈanzur moʃˈaxxas kˈardan ˈaːfrˈɑdi kˈeː beː zabˈɑn tˈɑmil sˈoxan miɡˈofteːand vˈa dˈar dʒˈonuːb hˈend mizˈisteːˈand bekˈɑr mirˈafteːˈast .