زیگموند اسپات در کتاب «چگونه از موسیقی لذت ببریم»، بداهه‌نوازی را این‌گونه تعریف کرده: «هرگاه قطعه‌ای موسیقی فی‌البداهه از نظر جمله‌بندی، هارمونی، فرم و صحت – همسنگ قطعه‌ای باشد که با فراغت و تمرکز فکر، تصنیف شده و بر روی کاغذ نت آمده باشد – کار نوازنده را بداهه‌نوازی گویند .
zˈiɡmond ˈaːspɑt dˈar kˈetɑb «tʃeɡˈuneː az muːsˈiq1i lˈezzat bebˈarim»vˈirɡul bedˈɑheːnavˈɑzi rɑ iːnɡˈuneː tˈaʔrif kˈardeː: «harɡˌɑh q1atʔˈeːiː muːsˈiq1i fˈialbadˈɑheː az nˈazar dʒˈomleːbˈandi hɑrmˈoni fˈorm vˈa sˈehat hamsˈanɡ q1atʔˈeːiː bˈɑʃad kˈeː bɑ farˈɑq1at vˈa tamˈarkoz fˈekr tˈasnif ʃˈodeː vˈa bar rˈuje kˈɑq1az nˈot ɑmˈadeː bˈɑʃad kˈɑr nˌavɑzˈande rɑ bedˈɑheːnavˈɑzi ɡˈujand .