مثنوی چهارم سبحةالابرار (نیایش نیکوکاران) و آن نیز مثنوی تعلیمی‌است که در سال ۸۸۷ سروده شده‌است و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمده‌است .
masnˈavi tʃˈɑhɑrˌom sˌabahtˈɑlˈɑbrˈɑr nijˈɑjeʃ nikukˈɑrɑn vˈa ɑn nˈiz masnˈavi taʔlˈimiˈast kˈeː dˈar sˈɑl hˌaʃtsaːdˌo haʃtɑdˈohaft sorˈuːdeː ʃˈodeːˈast vˈa dˈar ɑn taʔˈɑlim ˈaːxlˈɑq1i vˈa erfˈɑni dˈar bˈɑb tˈoːbeː zˈohd fˈaq1r sˈabr ʃˈekar xˈovf radʒˈɑ tavˈakkol rˈezɑ vˈa hˈobb ɑmˈadeːˈast .