پری در اوستا موجودی اهریمنی است (همانند فری) که مردم را می‌فریبد، اما در فرهنگ ایرانیان پس از اسلام، پریان موجودات خوب و دوست داشتنی هستند که مردم نیکوکار و خوش نیت را دوست دارند و آن‌ها را به خوشبختی و کامروایی می‌رسانند .
pˈari dˈar avˈestɑ modʒˈuːdi ˈaːhrimˌani ˈast hamˈɑːnand fˈeri kˈeː mˈardom rɑ mifarˈibad ˈammˌɑ dˈar fˈarhanɡ ˌiːrɑnˈiɑn pˈas az ˈeslɑm parˈiɑn modʒˈuːdɑt xˈuːb vˈa dˈuːst dˈɑʃtanˌi hˈastand kˈeː mˈardom nikˈuːkɑr vˈa xˈoʃ nˈijjat rɑ dˈuːst dˈɑrand vˈa ɑnhɑ rɑ beː xoʃbˈaxti vˈa kˌɑmravˈɑiː miresˈɑnand .