نثر عالی و درخشان هفت هات که مناسب برای خوانش منظم در آیین‌های دینی بوده، البته با نظم استادانه و ظریف گاهان تفاوت دارد اما فخامت کلامی و محتوایی هر دو اثر نشان دهندهٔ تصمیم و عمل شخص زرتشت در آماده‌سازی دعاهایی مناسب برای استفاده و تلاوت در مراسم و آیین‌های دینی خود است .
nˈasr ˈɑli vˈa derˈaxʃɑn hˈaft hˈɑt kˈeː monˈɑseb barˈɑje xˈɑneʃ monˈazzam dˈar ˈɑiːnhˈɑje dˈini bˈuːdeː albˈatteː bɑ nˈazm ˌostɑdˈɑneː vˈa zˈarif ɡˈɑhɑn tafˈɑvot dˈɑrad ˈammˌɑ faxˈɑmat kalˈɑmi vˈa mˌohtavˈɑiː har dˈo ˈaːsar nˈeʃɑn dˌahandˈeːje tˈasmim vˈa ˈamal ʃˈaxs zˈartoʃt dˈar ˈɑmˈɑdeːsˈɑzi dˌoɑhˈɑiː monˈɑseb barˈɑje ˌestefˈɑdeː vˈa talˈɑvat dˈar marˈɑsem vˈa ˈɑiːnhˈɑje dˈini xod ˈast .