در حقوق بین‌الملل هر کشوری در صورتی که دارای شرایط زیر باشد یک کشور مستقل شناخته می‌شود: (الف) جمعیت دائم؛ (ب) یک قلمرو مشخص؛ (ج) دولت؛ و (د) ظرفیت ورود به روابط با سایر دولت‌ها تا زمانی که «به زور به دست نیامده باشد که این شامل استفاده از سلاح، تهدید نمایندگی‌های دیپلماتیک یا هر اقدام اجباری مؤثر دیگری است» .
dˈar hˈoq1uːq1 bˈejnolmˈelal har keʃvˈari dˈar surˈati kˈeː dˈɑrˈɑje ʃarˈɑjet zˈir bˈɑʃad jˈek kˈeʃvar mostˈaq1el ʃenˈɑxteː miʃavˈad: ˈalef dʒamʔˈiːjat dɑˈem bˈeː jˈek q1alˈamroː moʃˈaxxas dʒˈim dˈolat vˈa dˈɑl zarfˈiːjat vˈoruːd beː ravˈɑbet bɑ sˈɑjer dˈolathɑ tɑː zamˈɑni kˈeː «beː zˈuːr beː dˈast nˌajɑmˈadeː bˈɑʃad kˈeː iːn ʃˈɑmel ˌestefˈɑdeː az sˈelɑh tˈahdid nˌamɑjandˈeɡihˈɑje dˌiplomˈɑtik jɑː har ˈeq1dɑm edʒbˈɑri moʔˈasser dˈiɡarˌi ˈast» .