به تعبیر علی شریعتی، در بحبوحهٔ سال‌های پس از ۱۳۲۰، در حالی‌که روشنفکران گرایش‌های مارکسیستی داشتند و مذهبیون گرایش‌های مرتجعانه، روشنفکران مذهبی خود را بی‌پشتوانه و تنها می‌یافتند .
beː tˈaʔbir ˈaːli ʃˌariʔˈati dˈar bˌohbuhˈeːje sˈɑlhˈɑje pˈas az jˌek hezˌɑro sˌisadˈo bist dˈar hˈɑlikˈeː rˌoːʃanfˈekrɑn ɡerˈɑjeʃhˈɑje mɑrksˈisti dˈɑʃtand vˈa mazhˈabjun ɡerˈɑjeʃhˈɑje mˌortadʒeʔˈɑneː rˌoːʃanfˈekrɑn mazhˈabi xod rɑ bipoʃtvˈɑneː vˈa tˈanhɑ mijˈɑftand .