ابوالحسن میرزا مدتی در شیراز ماند و هنگامی که به تهران رفت، مظفرالدین شاه برای دلجویی و جبران خسارات برای او سالیانه پانصد تومان مقرری تحت عنوان «حق افطاریه» تعیین کرد که هر ماه رمضان به او پرداخت شود و در تهران بماند .
ˌabolhˈasan mˈirzɑ mˌoddˈati dˈar ʃirˈɑz mˈɑnd vˈa henɡˈɑmi kˈeː beː tˈehrɑn rˈaft mˌozaffarˈoddin ʃˈɑːh barˈɑje deldʒˈuiː vˈa dʒˈobrɑn xesˈɑrɑt barˈɑje ˈuː sˈɑliˌɑneː pˈɑnsad tˈuːmɑn mˌoq1arrˈari tˈahte ˈonvɑn «hˈaq1 ˌeftɑrˈije» tˈaʔiːn kˈard kˈeː har mˈɑh ramˈezɑn beː ˈuː pardˈɑxt ʃavˈad vˈa dˈar tˈehrɑn bemˈɑnad .