در این دوره فاصلهٔ مابین زبان ادبی و زبان گفتاری زیادتر شده ‌است و سعی نویسندگان بر این است که از زبان گفتاری دوری جویند و اصالت زبان ادبی «گرابار» را حفظ کنند که این خود نشانه آگاهی آنان است .
dˈar iːn dˈoreː fˈɑselˌeːje mˈɑbejn zabˈɑn adˈabi vˈa zabˈɑn ɡoftˈɑri ziˈɑdtar ʃˈodeː ˈast vˈa sˈaʔj nˌevisandˈeɡɑn bar iːn ˈast kˈeː az zabˈɑn ɡoftˈɑri dˈuːri dʒˈujand vˈa esˈɑlat zabˈɑn adˈabi «ɡarˈɑbɑr» rɑ hˈefz kˈonand kˈeː iːn xod neʃˈɑne ɑːɡˈɑhi ˈɑnˈɑn ˈast .