چخوف همه عمر را در این حسرت سوخت تا شاید با بازنمایی تباهی‌های زندگی روزمره، مسیر متفکران هنرمند و روشنفکران جامعه خود را به سوی مدینه فاضله اش هدایت کند و خب واضح است که نمی‌توانست .
tʃˈoxuːf hˈameː ˈomr rɑ dˈar iːn hˈasrat sˈuxt tɑː ʃˈɑjad bɑ bɑznamˈɑiː tabˈɑhihˈɑje zˈendeɡˌi ruzmˈarreː mˈasir mˌotefakkˈerɑn honˈarmand vˈa rˌoːʃanfˈekrɑn dʒˈɑmeʔˈeː xod rɑ beː sˈuːj madˈine fˈɑzelˌeː aʃ hedˈɑjat kˈonad vˈa xˈob vˈɑzeh ˈast kˈeː nˌemitˈavɑnˌest .