مقدار گرمای هر جسم متناسب با مقداری از سیال کالریک بود که در جسم وجود داشت یعنی هر چه مقدار سیال کالریک آن نیز بیشتر بود انبساط گرمایی را که از پدیده‌های آشنا به‌شمار می‌آمد این‌طور توجیه می‌کردند که برای پذیرش سیال کالریک اضافی فضایی بیشتر لازم است .
mˈeq1dɑr ɡarmˈɑje har dʒˈesm mˌotenˈɑseb bɑ meq1dˈɑri az sˈajjɑl kˈɑlrik bˈuːd kˈeː dˈar dʒˈesm vˈodʒuːd dˈɑʃt jˈaʔni har tʃeː mˈeq1dɑr sˈajjɑl kˈɑlrik ɑn nˈiz bˈiʃtar bˈuːd ˌenbesˈɑt ɡarmˈɑiː rɑ kˈeː az padˈideːhˈɑje ˈɑʃnˈɑ beːʃˈomɑr miˈɑmad iːntˈor tˈodʒih mikˈardand kˈeː barˈɑje pazˈireʃ sˈajjɑl kˈɑlrik ezˈɑfi fazˈɑiː bˈiʃtar lˈɑzem ˈast .