گونه شعری چارینه (رباعی) در تمام ایران وجود ندارد یا اگر هست با قالب‌های دیگرِ شعری آمیخته‌است، اما در بیرجند قدمت طولانی دارد و به نام‌های سروه، نوا و فراقی نامیده می‌شود .
ɡˈuneː ʃˈeʔri tʃˈɑrinˌeː robˈɑʔi dˈar tˈamɑm ˈiːrɑn vˈodʒuːd nˈadɑrˌad jɑː ˌaɡˈar hˈast bɑ q1ˈɑlebhˈɑje diɡˈare ʃˈeʔri ɑmˈixteːˈast ˈammˌɑ dˈar bˈirdʒand q1ˈedmat tuːlˈɑni dˈɑrad vˈa beː nˈɑmhˈɑje sˈoruːh navˈɑ vˈa ferˈɑq1i nɑmˈideː miʃavˈad .