یکی از استفاده‌های فراموش نشدنی از تلگراف‌های دریایی، به هنگام غرق شدن کشتی تایتانیک در سال ۱۹۱۲ است، که شامل ارتباط بین اپراتور روی کشتی در حال غرق و کشتی‌های نزدیک به آن و ارتباط با ساحل برای گزارش نجات یافتگان بوده‌است .
jˈeki az ˌestefˈɑdeːhˈɑje farˈɑmuʃ nˈaʃodˌani az telˈeɡrɑfhˈɑje dˌariˈɑiː beː hˈenɡɑm q1ˈarq1 ʃˈodan kˈaʃti tˈɑjtˈɑnik dˈar sˈɑl jˌek hezˌɑro nˌohsaːdˌo davˈɑzdah ˈast kˈeː ʃˈɑmel ˌertebˈɑt bˈejn ˌoperˈɑtor rˈuje kˈaʃti dˈar hˈɑl q1ˈarq1 vˈa kˈaʃtihˈɑje nˈazdik beː ɑn vˈa ˌertebˈɑt bɑ sˈɑhel barˈɑje ɡˈozɑrˌeʃ nˈedʒɑt jˈɑfteɡˌɑn bˈuːdeːˈast .