زبان‌شناسان در ابتدا گمان می‌کردند که ضمیرهای گسسته و به خصوص ضمیرهای گسستۀ «اول شخص» و «دوم شخص»، جنبۀ جهانی (universal) دارند و در همه زبان‌ها قطعاً این دو مفهوم، به شکل واحدهای نحوی مستقل به کار می‌روند .
zabˈɑnʃenˈɑsɑn dˈar ebtˈedɑ ɡamˈɑn mikˈardand kˈeː zˌamirhˈɑje ɡosˈasteː vˈa beː xˈosuːs zˌamirhˈɑje ɡˌosastˈeje «ˈavval ʃˈaxs» vˈa «dovvˈom ʃˈaxs»vˈirɡul dʒanbˈeje dʒahˈɑni (en)jˌuːnɪvˈɜːsəl(fa) dˈɑrand vˈa dˈar hˈameː zabˈɑnhɑ q1atʔˈan iːn dˈo mˈafhuːm beː ʃˈekl vˈɑhedhˈɑje nˈahvi mostˈaq1el beː kˈɑr mirˈavand .