درواقع، زروان که پروردگار زمان است، مظهر و مدبّر حرکات افلاک و اجرام تلقی می‌شده‌است که همه‌چیز را دربردارد و بر همه‌چیز قاهر است و اعتقاد به جبر و تقدیر هم که از نتایج اعتقاد به زروان است، با معتقَدات بابِلی‌ها و کلدانی‌ها در باب تأثیر اوضاع کواکب بر احوال نفوس مناسبت دارد و به نظر می‌آید که آیین زروان از وقتی در بین ایرانیان پدید آمده‌است که بابِل ضمیمهٔ مملکت هخامنشی شده‌است .
darvˈɑq1eʔ zˈarvɑn kˈeː pˌarvardɡˈɑr zamˈɑn ˈast mˈazhar vˈa modˈabbar harˈakɑt ˈaːflˈɑk vˈa ˈaːdʒrˈɑm talˈaq1q1i miʃˈodeːˈast kˈeː hˈameːtʃˈiz rɑ darbardˈɑrad vˈa bar hˈameːtʃˈiz q1ˈɑher ˈast vˈa ˌeʔteq1ˈɑd beː dʒˈabr vˈa tˈaq1dir hˈam kˈeː az nˈatˈɑjedʒ ˌeʔteq1ˈɑd beː zˈarvɑn ˈast bɑ mˌaʔatˌaq1adˈɑt bˈɑbelˌihɑ vˈa kaldˈɑnihɑ dˈar bˈɑb tˈaʔsir ˈoːzɑʔ kavˈɑkeb bar ˈaːhvˈɑl nˈofus mˌonɑsˈebat dˈɑrad vˈa beː nˈazar miˈɑjad kˈeː ˈɑiːn zˈarvɑn az vˈaq1ti dˈar bˈejn ˌiːrɑnˈiɑn pˈadid ɑmˈadeːˈast kˈeː bˈɑbel zˌamimˈeːje mamlˈekat hˌaxɑmanˈeʃi ʃˈodeːˈast .