بدین‌گونه، آیین زروان، ثنویّتِ زرتشتی را به یک نوع توحید نزدیک می‌کرد و در ورای نیروی خیر و شر، وجود مطلقی را که زمان بی‌کران و ابدیت جاودان باشد، قرار می‌داد .
bedˈinɡˈuneː ˈɑiːn zˈarvɑn sˌanuːiːjˈate zartˈoʃti rɑ beː jˈek nˈoʔ tˈohid nˈazdik mikˈard vˈa dˈar varˈɑje nirˈuːje xˈejr vˈa ʃˈar vˈodʒuːd motlˈaq1i rɑ kˈeː zamˈɑn bikarˈɑn vˈa ˌabadˈiːjat dʒˈɑvedˌɑn bˈɑʃad q1arˈɑr midˈɑd .