چخوف گاه چنان با شخصیت‌های داستانی و نمایشی اش ابراز همدردی و همذات پنداری می‌کند که گویی خود و زندگی خود را نگاشته‌است؛ و گاه چنان بی رحمانه شلاق تیز انتقاد را بر پیکره شخصیت‌هایش می‌کوبد که پنداری از حضور این گونه افراد در اطراف خود رنج‌های بسیار برده‌است .
tʃˈoxuːf ɡˈɑh tʃenˈɑn bɑ ʃaxsˈiːjathˈɑje dɑstˈɑni vˈa nˌamɑjˈeʃi aʃ ˈebrɑz hamdˈardi vˈa hˈamzɑt pendˈɑri mikˈonad kˈeː ɡˈuːiː xod vˈa zˈendeɡˌi xod rɑ neɡˈɑʃteːˈast vˈa ɡˈɑh tʃenˈɑn bi rahmˈɑneː ʃˈallɑq1 tˈiz ˌenteq1ˈɑd rɑ bar pejkˈareː ʃaxsˈiːjathˌɑjaʃ mikˈuːbad kˈeː pendˈɑri az hˈozuːr iːn ɡˈuneː ˈaːfrˈɑd dˈar ˈaːtrˈɑf xod rˈandʒhˈɑje besˈijɑr bˈordeːˈast .