دیوگنس لائرتیوس گفته‌است که افلاطون ابتدا خود را به مطالعهٔ نقاشی و گفتن شعر مشغول می‌ساخت اما پس از آشنایی با سقراط اشعار خود را از بین برد و عاطفه را به نفع خرد کنار گذاشت؛ اگرچه در آثاری از افلاطون همچون ضیافت می‌توان به آسانی تلفیق فلسفه و شعر را دید اما حقیقت این است که هیچ فیلسوفی در طول تاریخ همچون افلاطون به طرد شعر و هنر نپرداخته‌است به گونه‌ای که حتی شعر را بیهوده‌گویی می‌داند و شاعر را نیز بی‌اطلاع از خویشتن .
dijˈuɡnas lˈɑʔerˌatijˌus ɡˈofteːˈast kˈeː ˈaːflˈɑtuːn ebtˈedɑ xod rɑ beː mˌotɑleʔˈeːje naq1q1ˈɑʃi vˈa ɡˈoftan ʃˈeʔr mˈaʃq1uːl misˈɑxt ˈammˌɑ pˈas az ˈɑʃnˈɑiː bɑ sˈoq1rɑt ˈaːʃʔˈɑr xod rɑ az bˈejn bˈord vˈa ˈɑtefˌeː rɑ beː nˈafʔ xˈerad kenˈɑːr ɡˈozɑʃt ˌaɡˈartʃe dˈar ˈɑsˈɑri az ˈaːflˈɑtuːn hamtʃˈon ziˈɑfat mitˈavɑn beː ˈɑsˈɑni tˈalfiq1 falsˈafeː vˈa ʃˈeʔr rɑ dˈid ˈammˌɑ haq1ˈiq1at iːn ˈast kˈeː hˈitʃ filsˈuːfi dˈar tˈuːl tˈɑrix hamtʃˈon ˈaːflˈɑtuːn beː tˈord ʃˈeʔr vˈa hˈonar nˌapardˈɑxteˈast beː ɡˈuneːiː kˈeː hˌattˈɑ ʃˈeʔr rɑ bihˈuːdeːɡˈuːiː midˈɑnad vˈa ʃˈɑʔer rɑ nˈiz bieːttˈelɑʔ az xˈiʃtan .