در سَرگرد تنگه شمو یک زمین جوکاری بوده که بنام «دُوکُنِه شمو» معروف بوده که تا حالا قسمتی از آن متروک ومخروبه دیده می‌شود، از طرف شمال زمین جوکار یک درخت نخل بزرگی بوده که بنام «لِشتِ خُوَشکار» معروف بوده‌است، این درخت خرما به (حاجی جعفر گَپ) بن محمد بن احمد آل جعفر تعلق داشته‌است، بعد از لِشتِ خُوَشکار یک چشمه کوچکی و گریوه تنگی وجود دارد که بنام گری چَپان معروف است، ازسمت قبله‌گری چَپان یک کوه بلندی است که بنام (پَرِ توصیله) معروف است، قلعه تاریخی که به قلعه توصیله معروف است برقله این کوه قرار داشته‌است که اکنون قسمتی از قلعه برجای مانده وآثارش باقی است، در ۲۰ متری‌گری چَپان از طرف شمال یک چشمه تلخ کوچکی است که در حدود ۵ اصله نخل را آبیاری می‌کند، از طرف شمال چشمه و نخل‌ها یک کوهی مُجَزا وجود دارد بطول هزار متر، قسمت شرقی این کوه بنام «پَرِ زُخِر» معروف است، اما قسمت غربی آن «پَرِ گری زامِردان» می‌نامند، یک تنگه عمیقی وسط این کوه‌است که کوه را به دوقسمت تقسیم کرده‌است، در وسط این تنگه یک سنگ بزرگی وجود دارد که سرتاسر دهانه تنگه را گرفته‌است وعبور از تنگه دشوار کرده‌است وجایی سخت‌گذر است، به این سنگ به لهجه محلی «سنگ بند بن» می‌گویند، در زمان قدیم کُوخِردیها از بالای این سنگ طناب زنجیری بسته بودند وبه‌وسیله این طناب از سنگ و تنگه عبور می‌کردند به همین جهت سنگ بُند بنِ نامیده شده‌است .
dˈar sarɡˈarad tˈanɡeː ʃˈamuː jˈek zˈamin dʒoːkˈɑri bˈuːdeː kˈeː benˈɑm «dovkˈoneh ʃˈamuː» mˈaʔruf bˈuːdeː kˈeː tɑː hˈɑlɑ q1esmˈati az ɑn mˈatruk vˌamaxarˈuːbeː dˈideː miʃavˈad az tˈaraf ʃˈomɑl zˈamin dʒˈoːkɑr jˈek derˈaxt nˈaxl bozˈorɡi bˈuːdeː kˈeː benˈɑm «lˈeʃte xˌovaʃkˈɑr» mˈaʔruf bˈuːdeːˈast iːn derˈaxt xˈormɑ beː hˈɑdʒi dʒˈaʔfar ɡˈap bˈon mohˈammad bˈon ˈaːhmad ˈɑl dʒˈaʔfar taʔˈalloq1 dˈɑʃteːˈast bˈaʔd az lˈeʃte xˌovaʃkˈɑr jˈek tʃˈeʃmeː kuːtʃˈaki vˈa ɡarˈiveː tˈanɡi vˈodʒuːd dˈɑrad kˈeː benˈɑm ɡˌari tʃapˈɑn mˈaʔruf ˈast ˈaːzsamˌat q1ˈebleːɡˌari tʃapˈɑn jˈek kˈuːh bˈolandˌi ˈast kˈeː benˈɑm pˈare tosˈileː mˈaʔruf ˈast q1ˈalʔeː tˈɑrixˌi kˈeː beː q1ˈalʔeː tosˈileː mˈaʔruf ˈast berˈaq1leː iːn kˈuːh q1arˈɑr dˈɑʃteːˈast kˈeː ˈaːknuːn q1esmˈati az q1ˈalʔeː bardʒˈɑje mˈɑndeː vˈɑsˈɑraʃ bˈɑq1i ˈast dˈar bˈist mˈetriɡˌari tʃapˈɑn az tˈaraf ʃˈomɑl jˈek tʃˈeʃmeː tˈalx kuːtʃˈaki ˈast kˈeː dˈar hˈoduːd pˈandʒ ˈaːsleː nˈaxl rɑ ˈɑbjɑrˌi mikˈonad az tˈaraf ʃˈomɑl tʃˈeʃmeː vˈa nˈaxlhɑ jˈek kˈuːhi mˌodʒazˈɑ vˈodʒuːd dˈɑrad betˈuːl hˈezɑr mˈetr q1ˈesmat ʃˈarq1i iːn kˈuːh benˈɑm «pˈare zˈoxer» mˈaʔruf ˈast ˈammˌɑ q1ˈesmat q1ˈarbi ˈɑn «pˈare ɡˌari zˈɑmerdˈɑn» minˈɑmand jˈek tˈanɡeː aːmˈiq1i vˈasat iːn kˈuːhˈast kˈeː kˈuːh rɑ beː doq1ˈesmat tˈaq1sim kˈardeːˈast dˈar vˈasat iːn tˈanɡeː jˈek sˈanɡ bozˈorɡi vˈodʒuːd dˈɑrad kˈeː sartˈɑsar dahˈɑneː tˈanɡeː rɑ ɡerˈefteːˈast vaʔˈabuːr az tˈanɡeː dˈoʃvɑr kˈardeːˈast vadʒˈɑiː sˈaxtɡˈozar ˈast beː iːn sˈanɡ beː lˈahdʒeː mahˈalli «sˈanɡ bˈand bˈon» miɡˈujand dˈar zamˈɑn q1ˈadim kˌovxerdˈihɑ az bˈɑlɑjˌe iːn sˈanɡ tanˈɑb zandʒˈiri bˈasteː bˈuːdand vˈebeːvasˈileː iːn tanˈɑb az sˈanɡ vˈa tˈanɡeː ˈobuːr mikˈardand beː hˈamin dʒˈahat sˈanɡ bˈond bˈone nɑmˈideː ʃˈodeːˈast .