زبان عمومی مردم قصران لهجه‌ای از زبان باستانی پهلوی است که زبان طبری یا مازندرانی، که از ریشهٔ زبان‌های دیرین ایرانی است، و عربی و اندکی ترکی، بدان درآمیخته و از زبان دری نیز در قرون اسلامی تأثیر یافته‌است، و هر چه از ری به مازندران نزدیک تر شوند بر میزان لهجهٔ مازندرانی به همان نسبت افزوده می‌شود، چنان‌که در لهجهٔ میگون و شهرستانک و لالان و زایگان و روته و گرمابدر و شمشک و دربندسر لهجهٔ مازندرانی غلبه دارد .
zabˈɑn omˈuːmi mˈardom q1ˈasrɑn lˈahdʒeːiː az zabˈɑn bɑstˈɑni pahlˈavi ˈast kˈeː zabˈɑn tabˈari jɑː mˌɑzandarˈɑni kˈeː az riʃˈeːje zabˈɑnhˈɑje dˈirin iːrˈɑni ˈast vˈa arˈabi vˈa andˌaki tˈorki bˈedɑn darɑmˈixteː vˈa az zabˈɑn dˈari nˈiz dˈar q1ˈoruːn eslˈɑmi tˈaʔsir jˈɑfteːˈast vˈa har tʃeː az rˈej beː mˌɑzandˈarɑn nˈazdik tar ʃˈavand bar mˈizɑn lahdʒˈeːje mˌɑzandarˈɑni beː hamˈɑn nˈesbat ˈaːfzuːdˌeː miʃavˈad tʃenˈɑnkˈeː dˈar lahdʒˈeːje mˈejɡun vˈa ʃˌahrestˈɑnak vˈa lˈɑlɑn vˈa zˈɑjɡˈɑn vˈa rˈuːteː vˈa ɡarmˈɑbdar vˈa ʃˈemʃak vˈa darbanˈadasr lahdʒˈeːje mˌɑzandarˈɑni q1alˈabeː dˈɑrad .