الیمائیان که خاستگاه اصلیِ آن‌ها کوه‌های شمال شرقی خوزستان بوده، از میانه‌های سده دوم پیش از میلاد به عنوان یک قدرت سیاسی مطرح شدند و با افزایش یافتن قدرتشان، قلمرو خود را به سمت دشت خوزستان (سوزیان یا خوزیان) گسترش داده و توانستند تا اوایل سدة سوم میلادی به حیات خود ادامه دهند .
aljamˈɑiːˌɑn kˈeː xˈɑsetɡˈɑh ˈaːsliˌe ɑnhɑ kˈuːhhˈɑje ʃˈomɑl ʃˈarq1i xuːzˈestɑn bˈuːdeː az miˈɑneːhˈɑje sˈadeː dovvˈom pˈiʃ az milˈɑd beː ˈonvɑn jˈek q1odrˈat siˈɑsi mˈatrah ʃˈodand vˈa bɑ afzˈɑjeʃ jˈɑftan q1odrˈateʃˌɑn q1alˈamroː xod rɑ beː sˈamt dˈaʃt xuːzˈestɑn suːzˈiɑn jɑː xuːzˈiɑn ɡostˈareʃ dˈɑdeː vˈa tˈavɑnˌestand tɑː avˈɑjel sˈadt sˈevvom milˈɑdi beː hˈajɑt xod edˈɑmeː dˈahand .