زبان‌های ایرانی باستان اصطلاحاً به زبان‌هایی گفته می‌شود که از هنگام جدایی اقوام ایرانی از هم‌نژادان آریایی شان در اواخر هزاره ۲ پ. م تا اندکی پس از فروپاشی شاهنشاهی هخامنشی در ۳۳۰ پ. م در میان اقوام ایرانی در پهنه وسیعی از مرزهای شمالی چین در شرق (در میان قبایل سکایی) تا سواحل شمالی دریای سیاه و دریای آزف در غرب (در میان قبایل اسکیتی) و از شمال غرب فلات ایران (در میان قبایل مادی) تا سواحل خلیج فارس (در میان قبایل پارسی) رواج داشت .
zabˈɑnhˈɑje iːrˈɑni bˌɑstɑn ˌestelˈɑhan beː zabˈɑnhˈɑiː ɡˈofteː miʃavˈad kˈeː az hˈenɡɑm dʒodˈɑiː ˈaːq1vˈɑm iːrˈɑni az hˈamneʒˈɑdɑn ˈɑriˈɑiː ʃˈɑn dˈar avˈɑxer hˈezɑrˌeː dˈo ʔpˈeː. mˈim tɑː andˌaki pˈas az fˌorupˈɑʃi ʃˌɑhanʃˈɑhi hˌaxɑmanˈeʃi dˈar sˌisadˈo si ʔpˈeː. mˈim dˈar mˈiɑn ˈaːq1vˈɑm iːrˈɑni dˈar pˈahneː vˌasiʔˈi az marzhˈɑje ʃomˈɑli tʃˈin dˈar ʃˈarq1 dˈar mˈiɑn q1abˈɑjel sakˈɑiː tɑː savˈɑhel ʃomˈɑli dˌariˈɑje siˈɑh vˈa dˌariˈɑje ˈɑzaf dˈar q1ˈarb dˈar mˈiɑn q1abˈɑjel eskˈejti vˈa az ʃˈomɑl q1ˈarb falˈɑt ˈiːrɑn dˈar mˈiɑn q1abˈɑjel mˈɑdi tɑː savˈɑhel xˈalidʒ fˈɑrs dˈar mˈiɑn q1abˈɑjel pˈɑrsi ravˈɑdʒ dˈɑʃt .