او در این بخش مهم‌ترین وظیفه سیاست خارجی «حکومت مردم» را امنیت بخشی به بقای نژاد آن می‌داند و این امر را از طریق برقراری «نسبتی سالم و طبیعی» بر اساس ضروریات حیاتی مردم، بین مقدار جمعیت و رشد آن با گستردگی جغرافیایی و منابعِ سرزمینی که در آن ساکن هستند، میسر می‌شمارد .
ˈuː dˈar iːn bˈaxʃ mˈohemtˈarin vazˈifeː sijˈɑsat xˈɑredʒˌi «hokˈuːmat mˈardom» rɑ ˈaːmniːjˌat bˈaxʃi beː baq1ˈɑje nˈeʒɑd ɑn midˈɑnad vˈa iːn ˈaːmr rɑ az tarˈiq1e barq1arˈɑri «nesbˈati sˈɑlem vˈa tˌabiʔˈi» bar ˈaːsˈɑs zarˈuːriˌɑt hajˈɑti mˈardom bˈejn mˈeq1dɑr dʒamʔˈiːjat vˈa rˈoʃd ɑn bɑ ɡˈostardˌeɡi dʒˌoq1rɑfijˈɑiː vˈa manˈɑbeʔˌe sˌarzamˈini kˈeː dˈar ɑn sˈɑken hˈastand mojˈassar miʃˈomɑrd .