ˈopoz maz lˈei i pˌarimˈia: «stiz ðˌekaftˈa i stiz ðˌekoxtˈo pˈefti i pˈuʎa sto jalˈo, ke pˈiso pˌaraŋɡˈelni: miðˈe stanˈitsa sta vunˈa, mˈite jorɣˈos stus kˈabus», i se mˈian ˈali pˌaralajˈi: «mˈite tsobˈanos sta vunˈa, mˈite jorɣˈos stus kˈabus».
Όπως μας λέει η παροιμία: «Στις δεκαφτά ή στις δεκοχτώ πέφτει η Πούλια στο γιαλό, και πίσω παραγγέλνει: μηδέ στανίτσα στα βουνά, μήτε γιωργός στους κάμπους», ή σε μιαν άλλη παραλλαγή: «μήτε τσομπάνος στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους».