arxˈomenˌi i scˈepsi tu lipˈon apˌo to prˌoapetˈumenˌo ˈoti i tˈexni, ˈoz mˈimisˌi mimˈiseˌos ˌine katˈoterˌi tis fˌilosofˈias, i opˈia ˌine ˌepeksˈijisˌi ke prˌovlimˌatismˈos epˌi tis ˌarçicˈiz mˈimisˌis ke ˈoçi ðˈefterˌi mˈimisˌi, mˌeletˈa tin dˈexni me prˌosoçˈi ke ˌapofˈenetˌe ˈoti mˈono ˈotan i tˈexni sinˈaptetˌe me ti scˈepsi ˌapoktˈa tim blˈiri tis sˌimasˈia.
Αρχόμενη η σκέψη του λοιπόν από το προαπαιτούμενο ότι η Τέχνη, ως μίμηση μιμήσεως είναι κατώτερη της Φιλοσοφίας, η οποία είναι επεξήγηση και προβληματισμός επί της αρχικής μίμησης και όχι δεύτερη μίμηση, μελετά την Τέχνη με προσοχή και αποφαίνεται ότι μόνο όταν η Τέχνη συνάπτεται με τη σκέψη αποκτά την πλήρη της σημασία.