ˈopos sti plˈaka tiz mˌitilˈinis pu tin ˈora pu vutˈun i vˌutixtˈaðez na pçˈasun don stavrˈo i jinˈeces tin ˈiðja stiɣmˈi «pˈernun me mɲa kratˈuna ˈison nˌerokˌolocˈiθa nerˈo apˌo sarˈanda cˈimatˌa cˈi ˈepitˌa me vamvˈaci pu vutˈun sˈiɣm aftˈo kˌaθarˈizun da ˌikonˈismatˌa xorˈiz na milˈun se ˈoli aftˈi ti ðˌiaðˌikasˈia«ˈalalˌo nerˈo»ke sti sinˈeça to nerˈo to rˈixnun se mˈeros pu ðˈem bˌatiˈete se xˌoneftˈiri tis ˌeklisˈias».
Όπως στη Πλάκα της Μυτιλήνης που την ώρα που βουτούν οι βουτηχτάδες να πιάσουν τον Σταυρό οι γυναίκες την ίδια στιγμή «παίρνουν με μια κρατούνα (= νεροκολοκύθα) νερό από 40 κύματα κι έπειτα με βαμβάκι που βουτούν σ΄ αυτό καθαρίζουν τα εικονίσματα χωρίς να μιλούν σε όλη αυτή τη διαδικασία («άλαλο νερό») και στη συνέχεια το νερό το ρίχνουν σε μέρος που δεν πατιέται (σε χωνευτήρι της εκκλησίας)».