st arçˈea ke nˈea ˌelinikˈa ˌadistiçˈi me to ˈaɪxo ˌiperˌoikˈo klistˈo sˈimfonˌo (en)slˈaʃ kˈeɪ slˈaʃ(el) pu, stim berˈiptosˌi ton nˈeon ˌelinikˈon, prˌaɣmatˈonetˌe ˈite me ton adˈistixˌo fθˈoŋɡo (en)kˈeɪ(el) ˈite ˈos ˌuranikˈos (en)sˈiː(el) ˈenadˌi ebrˈosθiˌon foɲˈedon.
Στα αρχαία και νέα ελληνικά αντιστοιχεί με το άηχο υπερωικό κλειστό σύμφωνο /k/ που, στην περίπτωση των νέων ελληνικών, πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο [k] είτε ως ουρανικός [c] έναντι εμπρόσθιων φωνηέντων.