jˈa parˈaðiɣmˌa, ˌenas stˌereˈos cˈivos ke mɲa stˌereˈi sfˈera ˌine ˌomiˈomorfˌa, borˈume ðˌilaðˈi na pˌaramorfˈosumˌe to ˌena mˈexri na ˌeksasfalˈisumˌe to ˈalo xorˈiz na kolˈisumˌe i na sçˈisumˌe ˌotiðˈipotˌe: ðˈen ˌine ˈomoz ðˌinatˈon jˈa parˈaðiɣmˌa na pˌaramorfˈosumˌe mɲa sfˈera se ˌenaŋ ɡˈiklo me ton ˈiðiˌo trˈopo, ˌepiðˈi i ðiˈastasˌi enˌos ˌadicimˈenu ˌine mɲa tˌopolˌojicˈi ˌiðiˈotitˌa, pu ðˈen alˈazi me tiz mˌetamorfˈosis.
Για παράδειγμα, ένας στερεός κύβος και μια στερεή σφαίρα είναι ομοιόμορφα, μπορούμε δηλαδή να παραμορφώσουμε το ένα μέχρι να εξασφαλίσουμε το άλλο χωρίς να κολλήσουμε ή να σχίσουμε οτιδήποτε: δεν είναι όμως δυνατόν για παράδειγμα να παραμορφώσουμε μια σφαίρα σε έναν κύκλο με τον ίδιο τρόπο, επειδή η διάσταση ενός αντικειμένου είναι μια τοπολογική ιδιότητα, που δεν αλλάζει με τις μεταμορφώσεις.