i θˌeorˈia ˈomos aftˈi ðˈen apˈektisˌe kˈapiˌa ˌepeksˌijimˌaticˈi sˌimasˈia, parˌa mˈono pˈede xrˈoɲa metˈa, ˈotan do çˈiʎa ˌeɲakˈoʂa pˈente o ˈalbert aɪnstˈaɪn, ˌepanˌeksetˈazodˌas tin «ipˈoθesˌi plˈank» ke ˌepektˈinodˌas aftˈi ke sti ðˌiaðˌikasˈia tis ˌaporˈofisˌis, ˌerminˈevodˌas ˈetsi ke to fˌotoɪlˌektrikˈo fenˈomenˌo, prˈotinˌe tin ˈiparksˌi «kvˈadon fotˈos», ðˌilaðˈi fˌotonˈion.
Η θεωρία όμως αυτή δεν απέκτησε κάποια επεξηγηματική σημασία, παρά μόνο πέντε χρόνια μετά, όταν το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, επανεξετάζοντας την «υπόθεση Πλανκ» και επεκτείνοντας αυτή και στη διαδικασία της απορρόφησης, ερμηνεύοντας έτσι και το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, πρότεινε την ύπαρξη «κβάντων φωτός», δηλαδή φωτονίων.