an metˈa ta fonˈiedˌa ˈipsilˌon ke iˈot ˌakoluθˈi ˈalo fonˈien, tˈote tˈiθetˌe anˈamesˈa tus imˈifonˌo (en)ˈɛf(el) (en)dˈʌbəljˌuː(el) i (en)dʒˈeɪ(el). to ˈiðiˌo isçˈii ke jˈa ðifθˈoŋɡus pu lˈiɣun se (en)jˈuː(el) ke (en)ˈaɪ(el), pˈar ˈolo pu to (en)ˈaɪ(el) sti ðˈefterˌi perˈiptosˌi ðˈen ɣrˈafetˌe lˈamða.çˈi. (en)ɹˈɑːdʒˈəʊ(el): leˈos, (en)kˈuːwˈɑː(el): ˌepi kˈor(en)ˈɛf(el)ˈalfa kˈori (en)slˈaʃ(el) kˈuri.
Αν μετά τα φωνήεντα υ και ι ακολουθεί άλλο φωνήεν, τότε τίθεται ανάμεσά τους ημίφωνο (F) w ή j. Το ίδιο ισχύει και για διφθόγγους που λήγουν σε u και i, παρ’ όλο που το i στη δεύτερη περίπτωση δεν γράφεται (λ.χ. ra-jo: λαιός, ku-wa: *κόρFα > κόρη/κούρη).