ˌepiðˈi ˈomos i mˈen detrˈaz jˈa tus arçˈeus ˈelinˌes ˌeθnikˈus ˌitan i imˈera pu ˌepefimˈizotˌan o ermˈis, ti ðˈe pˌarascevˈi i ˌafroðˈiti , o klˈimis o ˌaleksanðrˈefs siblˈirosˌe θˌeolˌojikˈa tin ˌepitajˈi: tis imˈeres aftˈes ton nistçˈon me ti rˈisi ˈomikrˌon «ɣnˌostikˈos ke pˌefotismˈenos» xrˌistianˈos: «ˈiðe ke tiz nistˈias ta enˈiɣmatˌa tis tetrˈaðos ke pˌarascevˈis» ke «nistˈevi katˈa ton vˈion fˌilarjirˈias tˈe omˈu ke fˌiliðonˈias».
Επειδή όμως η μεν Τετράς για τους αρχαίους Έλληνες Εθνικούς ήταν η ημέρα που επευφημίζοταν ο Ερμής, τη δε Παρασκευή η Αφροδίτη , ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς σημπλήρωσε θεολογικά την επιταγή: τις ημέρες αυτές των νηστειών με τη ρήση ο «γνωστικός και πεφωτισμένος» Χριστιανός: «οίδε και της νηστείας τα αινίγματα της Τετράδος και Παρασκευής» και «νηστεύει κατά τον βίον φιλαργυρίας τε ομού και φιληδονίας».