sto lˌatinikˈo alfˈavitˌo ˌadistiçˈi me to (en)ˈɛks(el), (en)ˈɛks(el), kaθˈos se kˈapiˌes pˌerioçˈes katˈa tin ˌarçeˈotitˌa to ɣrˈama çˈi, çˈi tu ˌelinikˈu ˌalfavˈitu simvˈolizˌe tim bˌarapˈano ˌakoluθˈia (en)slˈaʃ kˌeɪˈɛs slˈaʃ(el) ke ˈoçi to ˌiperˌoikˈo fˈonimˌa (en)slˈaʃ ˈɛks slˈaʃ(el). ˈetsi, jˈa ti mˌetaɣrafˈi sto lˌatinikˈo alfˈavitˌo ˌelinikˈon lˈekseˌom bu to pˌeriˈexun xrˌisimˌopiˈite pˌaraðˌosjakˈa to (en)ˈɛks(el), (en)ˈɛks(el), alˌa ke to (en)kˌeɪˈɛs(el) pçˈo prˈosfatˌa.
Στο λατινικό αλφάβητο αντιστοιχεί με το X, x, καθώς σε κάποιες περιοχές κατά την αρχαιότητα το γράμμα Χ, χ του ελληνικού αλφαβήτου συμβόλιζε την παραπάνω ακολουθία /ks/ και όχι το υπερωικό φώνημα /x/. Έτσι, για τη μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο ελληνικών λέξεων που το περιέχουν χρησιμοποιείται παραδοσιακά το X, x, αλλά και το ks (πιο πρόσφατα).