ˌanapˌaristˈuse ton fθˈoŋɡo (en)slˈaʃslaʃ(el), ðˈil. prˌoferˈotan se ðiplˈasjo xrˈono, perˈipu sˈan ðiplˈo ˈomikrˌon, jˈi aftˈo ke ˌonomˈazetˌe makrˈo i makrˈoxronˌo fonˈien ˈopos ke to ˈita.
αναπαριστούσε τον φθόγγο //, δηλ. προφερόταν σε διπλάσιο χρόνο, περίπου σαν διπλό όμικρον, γι' αυτό και ονομάζεται μακρό (ή μακρόχρονο) φωνήεν όπως και το ήτα.