ˈopos to fˈi ke to çˈi, to psˈi prostˈeθicˌe sto alfˈavitˌo apˌo tus ˈelinˌes ke ðˈen ˌeçi kˈapiˌo adˈistixˌo sto fˌinicikˈo alfˈavitˌo ˌapotelˈodaz mɲa prˌotopˈora lˈisi jˈa tin ˌanaparˈastasˌi ton ˌiðiˈeterˌa sixnˈon sˌimfonikˈon sˌinðiasmˈon çˌilikˈu me fˌatɲakˈo trivˈomenˌo se rˌimaticˈez morfˈes ˈopoz lˈipso
Όπως το Φ και το Χ, το Ψ προστέθηκε στο αλφάβητο από τους Έλληνες και δεν έχει κάποιο αντίστοιχο στο φοινικικό αλφάβητο αποτελώντας μια πρωτοπόρα λύση για την αναπαράσταση των ιδιαίτερα συχνών συμφωνικών συνδυασμών χειλικού με φατνιακό τριβόμενο σε ρηματικές μορφές όπως λείψω ([[