jatˈi, siɣˈasiɣˈa, ke ˌiðiˈeterˌa mˌetaksˈi tu pˈente ˈu ke oktˈo ˈu eˈona, polˈa apˌo t ˌaparˈaðektˌa jˈa tin ˌeklisˈia ˈeθimˌa ton arçˈeon ˌeortasmˈom bˈerasˌan ke stin xrˌistiˌanicˈi ˌeortˈi ke ˌiðiˈeterˌa sto vizˈadiˌo «ˈopu o laˈos t ˌakoluθˈuse me ˌipervolˈi ke jˈi aftˈo i patˈeres tis ˌeklisˈias i i kanˈones ton sinˈoðon da pˌolemˈusan».
Γιατί, σιγά-σιγά, και ιδιαίτερα μεταξύ του 5ου και 8ου αιώνα, πολλά από τα απαράδεκτα για την εκκλησία έθιμα των αρχαίων εορτασμών πέρασαν και στην Χριστιανική εορτή και ιδιαίτερα στο Βυζάντιο «όπου ο λαός τα ακολουθούσε με υπερβολή και γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας ή οι Κανόνες των Συνόδων τα πολεμούσαν».