i mˈeθoðˈos tu xˌaraktirˈisticˌe apˌo ton ˈiðiˌo ˈos «ˌerminˌefticˈi fˌenomˌenolojˈia»“(en)hˌɜːmənjˈuːtɪk fɪnˌɒmɪnˈɒlədʒi(el)”, mɲa «ˌeŋɡratˈis ˌepaneksˈetasˌi» me stˈoxo «ti protˈoɣonˌi i ˌarçicˈi ˌepafˈi me tim brˌotojenˈi ˌiðiˌeterˈotitˌa tiz vˌiomˈenis prˌaɣmatikˈotitˌas» , i opˈi ˌanaðˈiθicˌe edˈos tu klˈaðu tis pˌeðaɣˌojicˈis, jˌefirˈonodˌas to xˈasma mˌetaksˈi pˌeriɣrˌaficˈis ke ˌepeksˌijimˌaticˈis fˌenomˌenolojˈias.
Η μέθοδός του χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο ως «ερμηνευτική φαινομενολογία» (“hermeneutic phenomenology”), μια «εγκρατής επανεξέταση» με στόχο «τη πρωτόγονη ή αρχική επαφή με την πρωτογενή ιδιαιτερότητα της βιωμένης πραγματικότητας» , η οποία αναδύθηκε εντός του κλάδου της Παιδαγωγικής, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ περιγραφικής και επεξηγηματικής φαινομενολογίας.