tˈelos ˌexumˌe to stˌeritikˈo ˈalfa, pu bˈeni pˈadotˌe stin arçˈi mˌiaz lˈeksis ke tiz ðˈini to adˈiθetˌo nˈoɪm apˌo aftˈo pu ˌeçi, ˈopos pˈi.çˈi. stiz lˈeksis ˈaɣnostˌos, ˌakatˈorθotˌo, ˌaðiˌaforˈo.
Τέλος έχουμε το στερητικό Α, που μπαίνει πάντοτε στην αρχή μιας λέξης και της δίνει το αντίθετο νόημα από αυτό που έχει, όπως π.χ. στις λέξεις άγνωστος, ακατόρθωτο, αδιαφορώ.