katˈa tom blotˈino, o ˈanθropˌos, enˈo akˈoma vrˈiscetˌe ˈen zoˈi, borˈi me tin ˈekstasˌi ti stˈasi ðˌilaðˈi ektˈos, tutˈestin di fijˈi ektˈos tu ˌilikˈu sˈomatˌos, ˌepomˈenos ke tu ˌilikˈu kˈosmu, ðˌilaðˈi tu strevlˈu kˈosmu, tu kˈosmu mimˈiseˌos ton ˌiðeˈon na fˈiji apˌo to sˈoma tu ke na plisjˈasi ti θeˈotitˌa tin apˈolitˌi alˈiθça ðˌilaðˈi, tis iðˈees katˈa plˈatonˌa se mɲa pçˈo evrˈia ˈeɲa.
Κατά τον Πλωτίνο, ο άνθρωπος, ενώ ακόμα βρίσκεται εν ζωή, μπορεί με την έκσταση (τη στάση δηλαδή εκτός, τουτέστιν τη φυγή εκτός του υλικού σώματος, επομένως και του υλικού κόσμου, δηλαδή του στρεβλού κόσμου, του κόσμου μιμήσεως των Ιδεών) να φύγει από το σώμα του και να πλησιάσει τη θεότητα (την Απόλυτη Αλήθεια δηλαδή, τις Ιδέες κατά Πλάτωνα σε μια πιο ευρεία έννοια).