apˌo ta mˌesa tu eˈona i ðiˈaforˌes ˌoksitˌanicˈez ðiˈalektˌi pu ˌine ɣnostˈez me to ˌipotˌimitikˈo ˈonomˌa (en)pˈatwɑː(el) vrˈiskodˌe se ðˌiarcˈi ˌipoxˈorisˌi: i metˈaðosˌi tiz ɣlˈossaz mˌetaksˈi ton jˌeneˈon ˌeçi ðˌiakopˈi ke plˈeon ðˈen ifˈistadˌe monˈoɣlossˌi ˌomilitˈes, me tuz ðˈiɣlossˌuz n ˌapotelˈude cirˈios apˌo ˈatomˌa meɣˈalis ˌilicˈias.
Από τα μέσα του αιώνα οι διάφορες οξιτανικές διάλεκτοι (που είναι γνωστές με το υποτιμητικό όνομα patois) βρίσκονται σε διαρκή υποχώρηση: η μετάδοση της γλώσσας μεταξύ των γενεών έχει διακοπεί και πλέον δεν υφίστανται μονόγλωσσοι ομιλητές, με τους δίγλωσσους να αποτελούνται κυρίως από άτομα μεγάλης ηλικίας.