proˈecipsˌe i anˈaŋɡi n ˌapoðˈiðetˌe me kˈapiˌon drˈopo o ðasˈis fθˈoŋɡos, mɲa ke to ˈita ˌitam blˈeon (en)ˌiːmˈakɹˌɒn(el). ˈetsi katˈeliksˌan na xrˌisimˌopiˈude ta ðˈio misˈa tu ˈita, to mˈen ˌaristerˈo ˈita
προέκυψε η ανάγκη να αποδίδεται με κάποιον τρόπο ο δασύς φθόγγος, μια και το ήτα ήταν πλέον [ē]. Έτσι κατέληξαν να χρησιμοποιούνται τα δύο μισά του Η, το μεν αριστερό ἧτα (├)