sta tˈeli tu ðˌekaoktˈo ˈu eˈona ipˈirçe sto ˌakrotˈiriˌo tu malˈea ˌerimoklˈisjo prˈos timˈi ton dˌaksiarxˈon, tu opˈiu o ˌerimˈitis sˈimenˌe ti mikrˈi kabˈana kˈaθe forˈa pu ˈevlepˌe na ðiˈerçetˌe kodˈa kˈapiˌo ˌistiofˈoro prˌocimˈenu na ton ˌefoðiˈasun me trˈofimˌa, pu prˈoθimˌa jinˈotan ˈotan vevˈeos i cˌericˈes sinθˈices epˈetrepˌan «kaθˈeresˌi lˈemvu», ˈeks ˈu ke i tˈote ˌonomasˈia tu «kˈavo sadˈadzelˌo».
Στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχε στο Ακρωτήριο του Μαλέα ερημοκκλήσιο προς τιμή των Ταξιαρχών, του οποίου ο ερημίτης σήμαινε τη μικρή καμπάνα κάθε φορά που έβλεπε να διέρχεται κοντά κάποιο ιστιοφόρο προκειμένου να τον εφοδιάσουν με τρόφιμα, που πρόθυμα γινόταν όταν βεβαίως οι καιρικές συνθήκες επέτρεπαν «καθαίρεση λέμβου», εξ ου και η τότε ονομασία του «Κάβο Σαντάτζελο».