aftˈos o ˌorismˈos ˈomoz ðˈen ˌine ˌarcetˈoz jatˈi to ˈoriˌo ˌeçi ˈeɲa mˈono ˈotan do ˌine simˈio sissˈorefsˌis tis sinˈartisˌis (en)ˈɛf(el) ke ˌepomˈenoz me ton ˌorismˈo aftˈo borˈume na elˈeɣksumˌe an mˌia sinˈartisˌi ˌine sˌineçˈiz mˈono sta simˈia sissˈorefsˈis tis, an ˈomos to ðˈen ˌine simˈio sissˈorefsˌis tis (en)ˈɛf(el), tˈote ˌine mˌemonomˈeno simˈio ke ˌepomˈenos i (en)ˈɛf(el) ˌine ˈetsi ke aʎˈos sˌineçˈis se aftˈo.
Αυτός ο ορισμός όμως δεν είναι αρκετός γιατί το όριο  έχει έννοια μόνο όταν το  είναι σημείο συσσώρευσης της συνάρτησης f και επομένως με τον ορισμό αυτό μπορούμε να ελέγξουμε αν μία συνάρτηση είναι συνεχής μόνο στα σημεία συσσώρευσής της, (αν όμως το  δεν είναι σημείο συσσώρευσης της f, τότε είναι μεμονωμένο σημείο και επομένως η f είναι έτσι και αλλιώς συνεχής σε αυτό).