stin arçˈea ˌelinicˈi kˈaθe lˈeksi pu ksˌecinˈuse apˌo ˈipsilˌon ɣrˈafetˌe sˈimerˌa me ðasˈia, ektˈos apˌo tin ˌeolicˈi ðiˈalektˌo ˈopu ɣrˈafetˌe me psilˈi (en)hˈɜːbət dˈʌbəljˌuː(el). (en)smˈaɪθ ɡɹˈiːk ɡɹˈamə(el), çˈiʎa ˌeɲakˈoʂa penˌindaˈeksi, sˈel. ðˈeka: «tˈon ðˈe cˈernadˌa tˈo xrˈisjon ipˈoðikˌon» to parˈaðiɣm apˌo pˈetra tu tˈeserˌa ˈu pˈi.çˈi. eˈona sti lˈesvo, ðˈini o (en)dʒˈiːn hˈʌmbət hˈɪstwɑː də lˌa lˈaŋ ɡɹˈɛk(el), çˈiʎa ˌeɲakˈoʂa ˌebdomˌindaðˈio, sˈel. penˌindaˈena.
Στην αρχαία ελληνική κάθε λέξη που ξεκινούσε από ύψιλον γράφεται σήμερα με δασεία, εκτός από την Αιολική διάλεκτο όπου γράφεται με ψιλή (Herbert W. Smyth Greek Grammar, 1956, σελ. 10): «Τὸν δὲ κέρναντα τὸ χρύσιον ὐπόδικον» (το παράδειγμα από πέτρα του 4ου π.Χ. αιώνα στη Λέσβο, δίνει ο Jean Humbert Histoire de la langue grecque, 1972, σελ. 51).