alˌa ke i epˈomenˌi imˈera, i kˌaθarˈa ðeftˈera, pˈar ˈola ta nistˈisimˌa fˌajitˈa tis, ðˈen ˌine parˌa «mˌia proˈektasˌi tis ˌapokriˈaticˌis pˌeriˈoðu, me cˈiriˌa stiçˈia tin ˌaθirˌostomˈia, t ˌalilˌopirˈaɣmatˌa, ta skˈomatˌa, ti sˈatirˌa, pu se kanˈenan ðˈem brˌokalˈun enˈoxlisˌi, alˌa, adˈiθetˌa, ˈoli ta ˌepiðiˈokun, jˈa to kalˈo», ˈopos ˌanafˈeri o jˈorjoz nˈi. ˌekatˌerinˈiðis.
Αλλά και η επόμενη ημέρα, η Καθαρά Δευτέρα, παρ’ όλα τα νηστίσιμα φαγητά της, δεν είναι παρά «μία προέκταση της αποκριάτικης περιόδου, με κύρια στοιχεία την αθυροστομία, τα αλληλοπειράγματα, τα σκώμματα, τη σάτιρα, που σε κανέναν δεν προκαλούν ενόχληση, αλλά, αντίθετα, όλοι τα επιδιώκουν, για το καλό», όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης.