i ˈena maˈiu ˌeçi xˌaraktˌirisθˈi sçeðˈom baŋɡˈosmiˌa imˈer arjˈias an ke «ðˈen ˌine arjˈia, ˈin ˌaperjˈia»ke ðˌiatipˈoseˌon don ðˌiekðicˈiseˌon don ˌerɣazomˈenon, afˈu ˌine sˌinðeðemˈeni me to ˌerɣatikˈo cˈinimˌa ˈotan do çˈiʎa ˌoktakˈoʂa oɡdˌondaˈeksi ˈejinˌan i meɣˈalez ðˌiaðilˈosis sto sikˈaɣo me ˈetimˌa ta trˈia oxtˈariˌa: oxtˈo ˈores ˌerɣasˈias, oxtˈo psˌixaɣojˈia ke oxtˈo ˈipnos.
Η 1 Μαΐου έχει χαρακτηρισθεί σχεδόν παγκόσμια ημέρα αργίας (αν και «δεν είναι αργία, είν' απεργία») και διατυπώσεων των διεκδικήσεων των εργαζομένων, αφού είναι συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα όταν το 1886 έγιναν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σικάγο με αίτημα τα τρία οχτάρια: οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ψυχαγωγία και οχτώ ύπνος.