o mˌitropolˈitis ˌaticˈis iˈakovˌos eklˈejetˌe ˌarçepˈiskopˌos ˌaθinˈon ke pˈasis elˈaðos, alˌa ðˈio imˈeres arɣˈoterˌa kˌatiɣorˈite ðˌimosˈios apˌo ton ˌarçimanðrˈiti ðˌamascinˈo jˌorɣakˈopulˌo ke ton apˈostratˌo strˌatiɣˈo benˈipsˈalti jˈa «ˌakatonˈomastˌes prˈaksis» ke ˌapofasˈizetˌe i pˌarapobˈi tu sto anˈotatˌo ˌeklisjˌastikˈo ðˌikastˈiriˌo, me cˈiriˌo mˈartirˌa kˌatiɣorˈias ton ˌarçimanðrˈiti ˌavɣustˈino kˌadiˈoti.
Ο μητροπολίτης Αττικής Ιάκωβος εκλέγεται αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, αλλά δύο ημέρες αργότερα κατηγορείται δημοσίως από τον αρχιμανδρίτη Δαμασκηνό Γεωργακόπουλο και τον απόστρατο στρατηγό Μπενή-Ψάλτη για «ακατονόμαστες πράξεις» και αποφασίζεται η παραπομπή του στο Ανώτατο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο, με κύριο μάρτυρα κατηγορίας τον αρχιμανδρίτη Αυγουστίνο Καντιώτη.