to erˈotimˌa an sti sˌiŋɡekrimˈeni perˈioðˌo ipˈirkse kaʎˈerj aftˈonomˌis fˌilosˌoficˈis scˈepsis i i fˌilosofˈia parˈeminˌe «θˌerapenˈis» tis θˌeolojˈias ˌerminˈevetˌe cirˈios apˌo ti stˈasi tis pˌatericˈis parˈaðosˌis ke ton vˌizadinˈon lojˈion apˈenadˌi stin arçˈea ˌelinicˈi fˌilosofˈia.
Το ερώτημα αν στη συγκεκριμένη περίοδο υπήρξε καλλιέργεια αυτόνομης φιλοσοφικής σκέψης ή η φιλοσοφία παρέμεινε «θεραπαινίς» της θεολογίας ερμηνεύεται κυρίως από τη στάση της πατερικής παράδοσης και των βυζαντινών λογίων απέναντι στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.