sta nˈea ke t ˌarçeˈa ˌelinikˈa sˌimvolˈizi to plˈajo fˌatɲakˈo (en)slˈaʃ ˈɛl slˈaʃ(el) pu prˌaɣmatˈonetˌe ˈite me tom barˈomiˌo fθˈoŋɡo (en)ˈɛl(el) ˈite, stim berˈiptosˌi ton nˈeon ˌelinikˈon, ˈos ˌuranikˈos (en)tˈɜːndwˈaɪ(el) se pˌeriptˈosis ˌuranˌikopˈiisˌis pˈi.çˈi. ˈiʎos.
Στα νέα και τα αρχαιά ελληνικά συμβολίζει το πλάγιο φατνιακό /l/ που πραγματώνεται είτε με τον παρόμοιο φθόγγο [l] είτε, στην περίπτωση των νέων ελληνικών, ως ουρανικός [ʎ] σε περιπτώσεις ουρανικοποίησης (π.χ. ήλιος).