o ɣraptˈoz lˈoɣoz mˌetatrˈepetˌe se ˌekfonˈumenˌo ke ˌeberiˈeçi ɣlˌossikˈa stiçˈia ˌenerɣˌopiimˈen apˌo ðiˈaforˌa pˌaraɣlˌossikˈa simˈia pu vrˈiskodˌe ˈalotˌe mˌesa sto cˈimenˌo sto lˈoɣo pu ˌeçi kˌataxˌoriθˈi sta prˈosopˌa, ˈalotˌe stis scˌinicˈes ˌoðijˈies pu pˌaraθˈeti o sˌiŋɡrafˈeas ke ˈalotˌe mˌesa sta sˌimasjˌolojikˈa cenˈa pu ipˈarxun mˌetaksˈi ton ˌorɣanomˈenon se sidˈaɣmatˌa simˈion du cimˈenu θˌomaðˈaci,çˈiʎa ˌeɲakˈoʂa ˌenenˌindaˈena,sˈiɣma.ðˈeka
Ο γραπτός λόγος μετατρέπεται σε εκφωνούμενο και εμπεριέχει γλωσσικά στοιχεία ενεργοποιημένα από διάφορα παραγλωσσικά σημεία που βρίσκονται άλλοτε μέσα στο κείμενο στο λόγο που έχει καταχωρηθεί στα πρόσωπα, άλλοτε στις σκηνικές οδηγίες που παραθέτει ο συγγραφέας και άλλοτε μέσα στα σημασιολογικά κενά που υπάρχουν μεταξύ των οργανωμένων σε συντάγματα σημείων του κειμένου΄΄ (Θωμαδάκη,1991,σ.10)