sto ˌionikˈo alfˈavitˌo ˈomos, ˌepiðˈi i ˌionicˈi ðiˈalektˌos apˈolesˌe ton ˌarçikˈo ðasˈi fθˈoŋɡo stiz lˈeksis«psˈilosˌi», katˈeliksˌe na profˈeretˌe ˈos (en)ˈɛtə(el) ke na sˌimvolˈizi to makrˈoxronˌo fonˈien (en)ˌiːmˈakɹˌɒn(el).
Στο ιωνικό αλφάβητο όμως, επειδή η ιωνική διάλεκτος απώλεσε τον αρχικό δασύ φθόγγο στις λέξεις («ψίλωση»), κατέληξε να προφέρεται ως  (ēta) και να συμβολίζει το μακρόχρονο φωνήεν [ē].