efˈoson ˈili ke ˌadiˈili lˌiturɣˈun me ton ˈiðiˌo trˈopo, to adˈiθetˌo θa prˈepi na ˌitan ˌefiktˈo me tin ˈiðja ˌefkolˈia, ðˈen isçˈii ˈomos aftˈi i perˈiptosˌi: ˌadikaˈoɲa θa borˈusan na jˈinuŋ ɡaˈoɲa, alˌa ˌenaz mikrˈos ˌariθmˈos apˌo aftˈa ta nˈea kaˈoɲa ðˈen θa borˈuse na ksˌanajˈini ˌadikaˈoɲo, ke lˈoɣo mˈi ˌepistrofˈis stin ˌarçicˈi katˈastasˌi, o ˌariθmˈos ˌadikˌaonˈion θa ˌitam bolˈi mikrˈoterˌos apˌo aftˈon doŋ ɡˌaonˈion, sˌinepˈos i ˈili ˌanapˈofefktˌa ˌepikrˈatisˌe epˌi tis ˌadiˈilis.
Εφόσον ύλη και αντιύλη λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, το αντίθετο θα πρέπει να ήταν εφικτό με την ίδια ευκολία, δεν ισχύει όμως αυτή η περίπτωση: αντικαόνια θα μπορούσαν να γίνουν καόνια, αλλά ένας μικρός αριθμός από αυτά τα νέα καόνια δεν θα μπορούσε να ξαναγίνει αντικαόνιο, και λόγω μη επιστροφής στην αρχική κατάσταση, ο αριθμός αντικαονίων θα ήταν πολύ μικρότερος από αυτόν των καονίων, συνεπώς η ύλη αναπόφευκτα επικράτησε επί της αντιύλης.