o plˈatonˌas ˌisçirizˈotan ˈoti efˈoson i tˈexni ðˈem brˌaɣmatˈoni tis iðˈees, ta ˌiperˌesθitˈa ðˌilaðˈi arçˈetip apˌo ta opˈia ekrˈei o kˈosmos ke ta opˈia sˌinistˈun di mˈoni prˌaɣmaticˈi alˈiθça an ke tim brˌaɣmaticˈi tuz morfˈi ðˈen ɣnorˈizumˌe, al aplˈos ˌanapˌaristˈa fˌisikˈa i tˌexnitˈa ˌadicˈimenˌa, ðˈen ˌapotelˈi parˌa mɲa ˌeksasθˌenimˈeni anˈaklasˌi ton ˌiðeˈon.
Ο Πλάτωνας ισχυριζόταν ότι εφόσον η Τέχνη δεν πραγματώνει τις Ιδέες, τα υπεραισθητά δηλαδή αρχέτυπα από τα οποία εκρέει ο κόσμος και τα οποία συνιστούν τη μόνη πραγματική αλήθεια (αν και την πραγματική τους μορφή δεν γνωρίζουμε), αλλά απλώς αναπαριστά φυσικά ή τεχνητά αντικείμενα, δεν αποτελεί παρά μια εξασθενημένη ανάκλαση των Ιδεών.