st arçˈea ˌelinikˈa simvˈolizˌe to ðasˈi ˌiperˌoikˈo klistˈo fˈonimˌa (en)slˈaʃ kˌeɪˈeɪtʃ slˈaʃ(el) enˈo sta nˈea ˌelinikˈa ˌadistiçˈi me to ˈaɪxo ˌiperˌoikˈo trivˈomenˌo sˈimfonˌo (en)slˈaʃ ˈɛks slˈaʃ(el) pu prˌaɣmatˈonetˌe ˈite me ton adˈistixˌo fθˈoŋɡo (en)ˈɛks(el) xˈano ˈite ˈos ˌuranikˈos (en)sˌiːsədˈɪlɐ(el) ˈenadˌi ebrˈosθiˌon foɲˈedon pˈi.çˈi. ˌeçi.
Στα αρχαία ελληνικά συμβόλιζε το δασύ υπερωικό κλειστό φώνημα /kh/ ενώ στα νέα ελληνικά αντιστοιχεί με το άηχο υπερωικό τριβόμενο σύμφωνο /x/ που πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο [x] (χάνω) είτε ως ουρανικός [ç] έναντι εμπρόσθιων φωνηέντων (π.χ. έχει).