lˈoɣo ton ðˌiaforˈon aftˈon ston ˌeortasmˈo tu pˈasx apˌo tiz ðiˈaforˌes ˌeklisˈies i ˈalfa ˌikumˌenicˈi sˈinoðˌos, pu siŋɡˈalesˌe o mˈeɣas kˌonstadˈinos sti nˈiceˌa tiz vˌiθinˈias, to trˌiakˈoʂa ˌikosipˈente mˈi.çˈi., θˈespisˌe ta tu prˌosðiˌorismˈu tis ˌeortˈis tu pˈasxa me mˌia eŋɡˈikʎo ˌepistolˈi tu meɣˈalu kˌonstadˈinu, ˈopu ektˈiθetˌe o ɣnostˈos apˌo tˈote ˈos «ˈoros tiz nicˈeas».  sˈimfonˌa mˈi aftˈon: «to pˈasxa θa prˈepi na ˌeortˈazetˌe tiŋ ɡˌiriacˈi metˈa tim brˈoti pansˈelinˌo tis ˈaniksˌis, cˈi an i pansˈelinˌos simvˈi cˌiriacˈi tˈote na ˌeortˈazetˌe tin ˌepomˈeni cˌiriacˈi janˌa mˈin sibˈesi me ton ˌeortasmˈo tu ˌevraɪkˈu pˈasxa.
Λόγω των διαφορών αυτών στον εορτασμό του Πάσχα από τις διάφορες εκκλησίες η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, που συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος στη Νίκαια της Βιθυνίας, το 325 μ.Χ., θέσπισε τα του προσδιορισμού της εορτής του Πάσχα με μία εγκύκλιο επιστολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όπου εκτίθεται ο γνωστός  από τότε ως «Όρος της Νικαίας».  Σύμφωνα μ’ αυτόν: «Το Πάσχα θα πρέπει να εορτάζεται την Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης, κι αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή τότε να εορτάζεται την επομένη Κυριακή (για να μην συμπέσει με τον εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα).