tim bˌaramonˈi tu ˈaɪjaɲˈu, i anˈipanðrˌes kopˈelez mazˈevodˌe se ˌen apˌo ta spˈitiˌa tu xˌoriˈu, ˈopu ˌanaθˈetun se kˈapiˌo mˈelos tis sˌidrofiˈas, sinˈiθos se mɲa «marˈia» sti θrˈaci o rˈolos aftˈoz ðˈinetˌe stin ˌonomazˈomenˌi «kˌalinˈitsa», tis opˈias ke i ðˈio ɣonˈis ˌine ˈen zoˈi, na fˈeri apˌo to piɣˈaði i tim bijˈi to «amˈilitˌo nerˈo».
Την παραμονή του Αη-Γιαννιού, οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα σπίτια του χωριού, όπου αναθέτουν σε κάποιο μέλος της συντροφιάς, συνήθως σε μια «Μαρία» (στη Θράκη ο ρόλος αυτός δίνεται στην ονομαζόμενη «Καλλινίτσα»), της οποίας και οι δύο γονείς είναι εν ζωή, να φέρει από το πηγάδι ή την πηγή το «αμίλητο νερό».