sˌiŋɡekrimˈena, i ðˌinamicˈi enˈerja ðˌiakrˈinetˌe se enˈerja θˈeseˌos pˈi.çˈi. ˌena sˈoma se peðˈio varˈititˌas pu ˌeçi ti ðˌinatˈotitˌa na cˌiniθˈi se xˌamilˈoterˌi θˈesi parˈaɣodˌas ˈerɣo ke enˈerja morfˈis i aʎˈos pˌaramˈorfosˌis, pu ˌemfanˈizetˌe ˈotan sistrˈefumˌe, sibçˈezumˌe, tedˈonumˌe i lijˈizumˌe ˌena ˌilikˈo alˈazodˌas ti fˌisicˈi tu morfˈi pˈi.çˈi. to pˌaramˌorfomˈeno ˌelatˈiriˌo i lˈastixˌo.
Συγκεκριμένα, η δυναμική ενέργεια διακρίνεται σε ενέργεια θέσεως (π.χ. ένα σώμα σε πεδίο βαρύτητας που έχει τη δυνατότητα να κινηθεί σε χαμηλότερη θέση παράγοντας έργο) και ενέργεια μορφής η αλλιώς παραμόρφωσης, που εμφανίζεται όταν συστρέφουμε, συμπιέζουμε, τεντώνουμε ή λυγίζουμε ένα υλικό αλλάζοντας τη φυσική του μορφή (π.χ. το παραμορφωμένο ελατήριο ή λάστιχο).