o plotˈinoz lipˈon mˌes apˌo tom brˌotopˌoriakˈo sˌilojismˈo tu, ˌapotˈelesˌe ˌen ˌakatˈerɣastˌo ˌenðiˈamesˌo stˈaðiˌo tis fˌilosˌoficˈis prˌaɣmatˈias perˈi ˌesθiticˈis, an ke pˌerissˈoterˌo o sˌilojismˈos tu enˈiçe to mˌisticismˈo ˈos sˌinðetikˈo krˈiko, enˈo o ˈoros fˌadasˈia fˌadastikˈon θa teθˈi pçˈo ˌepistˌimonikˈa polˈi arɣˈoterˌa, mˈolis to çˈiʎa ˌeptakˈoʂa triˌandapˈente mˈi. çˈi. apˌo ton bˌaumɡˈarten.
Ο Πλωτίνος λοιπόν μέσα από τον πρωτοποριακό συλλογισμό του, αποτέλεσε ένα ακατέργαστο ενδιάμεσο στάδιο της φιλοσοφικής πραγματείας περί Αισθητικής, αν και περισσότερο ο συλλογισμός του ενείχε το μυστικισμό ως συνδετικό κρίκο, ενώ ο όρος φαντασία (φανταστικόν) θα τεθεί πιο επιστημονικά πολύ αργότερα, μόλις το 1735 μ. Χ. από τον Μπαουμγκάρτεν.