jˌɛdnɔtʃˈɛɕɲʲɛ jɛst mʲˈɛjstsɛ na fʃˈɛlkʲɛ lˌiɡatˈurɨ, kˌapitˈalikˌi, indˈɛksɨ, znˈaki spɛtsjˈalnɛ, pˌiktɔɡrˈamɨ ɛtsˈɛtɛrˌa., ˌalɛ nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɔ̃ ʒˈɛtʃɔ̃ jɛst tɔ, ʒˈɛ w ˌuɲitsˈɔdɛ jɛst tˌɨlkɔ jˈɛdɛn stˈandart kˌɔdɔvˈaɲʲa znˈakuf ˌɔbɔvʲˌɔ̃zujˈɔntsɨ na fʃˈɨstkix platfˈɔrmax napʃˈɨkwad. pˈɔlskʲɛ ˈɔ̃” mˈa ˈɔttɔnt tɛn sˈam nˈumɛr kˈɔdu na fʃˈɨstkix kˌɔmputˈɛrax ɕfʲˈata.
Jednocześnie jest miejsce na wszelkie ligatury, kapitaliki, indeksy, znaki specjalne, piktogramy etc., ale najważniejszą rzeczą jest to, że w Unicode jest tylko jeden standard kodowania znaków – obowiązujący na wszystkich platformach (np. polskie „ą” ma odtąd ten sam numer kodu na wszystkich komputerach świata).