pʲˈɛrʃɨ rˈas ˈuʒɨw jɛj avʲˈɛnus ˌifˈaw vɨ. ˈɛn.ˈɛ., prˌavdɔpɔdˈɔbɲʲɛ jˈɛdnak ɔpʲˈɛraw ɕɛ ɔn na jˈakixɕ stˈarʃɨɣ ʑrˈudwax, bˈɨtɕ mˈɔʒɛ na pˈismax pɨtˈiʃa z massˈalji lˈup tradˈɨtsji tsɛltˈɨtskʲɛj.
Pierwszy raz użył jej Awienus (IV w. n.e.), prawdopodobnie jednak opierał się on na jakichś starszych źródłach, być może na pismach Pyteasza z Massalii lub tradycji celtyckiej.