w zakrˈɛɕɛ ɛnˈɛrɡji pɔmjˈɛndʑɨ jˈɛdɛn ɡˈɛ fˈaw a pʲɛɲdʑˈɛɕɔnd ɡˈɛ fˈaw ˌantɨprɔtˈɔnɨ stanˈɔvjɔ̃ mɲʲˈɛj ɲˈiʒ zˈɛrɔː,zˈɛrɔː jˈɛdɛn prˈɔtsɛnd dˌɔtɕɛrajˈɔntsɨɣ dɔ ʑˈɛmi tʃˈɔ̃stɛk pʲˌɛrvɔtnˈɛɡɔ prˌɔmjɛɲʲɔvˈaɲʲa kˌɔsmitʃnˈɛɡɔ, a ix lˈidʒba i rˈɔskwat ɛnˈɛrɡji sɔ̃ zɡˈɔdnɛ z ˌɔblitʃɛɲʲˈami pʃˌɛprɔvˌadʑɔnˈɨmi pʃɨ zˌawɔʒˈɛɲʲu, ʒˈɛ sɔ̃ ˌɔnɛ tʃɔ̃stkˈami fturnˈɨmi, prˌɔduktˈami zdˈɛʒɛɲ pʲˌɛrvɔtnˈɛɡɔ prˌɔmjɛɲʲɔvˈaɲʲa s tʃˌɔ̃stɛtʃkˈami ɡˈazu mʲˌɛndʑɨɡvʲˌazdɔvˈɛɡɔ.
W zakresie energii pomiędzy 1 GeV a 50 GeV antyprotony stanowią mniej niż 0,01% docierających do Ziemi cząstek pierwotnego promieniowania kosmicznego, a ich liczba i rozkład energii są zgodne z obliczeniami przeprowadzonymi przy założeniu, że są one cząstkami wtórnymi, produktami zderzeń pierwotnego promieniowania z cząsteczkami gazu międzygwiazdowego.