ɲʲˈɛtsɔː inˈatʃɛj pʃɛtstˈavʲaw tɔ xˈɛzjɔt, ktˌurɨ f tˌɛɔɡˈɔɲʲi pˈisaw, ʒˈɛ kʲˈɛdɨ ɔttɕˈɛntɛ ɕˈɛrpɛm ɡˌɛɲitˈalja ˌuranˈɔsa pˌɔkɔnanˈɛɡɔ pʃˈɛs krɔnˈɔsa, ɡdˈɨ rɔstˈatʃaw ɕɛ nad ɡˈajɔ̃ jˈak ɲʲˈɛbɔ nad ʑˈɛmʲɔ̃ fpˈadwɨ dɔ mˈɔʒa f pɔblˈiʒu tsˈɨpru, vˈɔda ˌɔtɔtʃˈɨwa jˈɛ bjˈawɔ̃ pʲˈanɔ̃, s ktˌurɛj nastˈɛmpɲʲɛ vˌɨwɔɲˈiwa ɕɛ pʃɛpʲˈɛŋkna ˌafrɔdˈɨta.
Nieco inaczej przedstawiał to Hezjod, który w Teogonii pisał, że kiedy odcięte sierpem genitalia Uranosa (pokonanego przez Kronosa, gdy roztaczał się nad Gają jak niebo nad ziemią) wpadły do morza w pobliżu Cypru, woda otoczyła je białą pianą, z której następnie wyłoniła się przepiękna Afrodyta.