ˈɔtɨm, ʒˈɛ bˌɨwɔ tɔː ˌumɔtsɲʲˈɛɲʲɛ majˈɔntsɛ pˌatsɨfikˈɔvatɕ nastrˈɔjɛ i rɔzrˈuxɨ w varʃˈavʲɛ mˈɔɡɔ̃ ɕfʲˈattʃɨtɕ tˈakʲɛ fˈaktɨ, jˈak pʃɨkrˈɨtɕɛ kˈaʒdɛj s tʃˈɛx kapˈɔɲʲɛr zˌaxɔvˈawa ɕɛ jˈɛdna s tɨɣ budˈɔvli blˈaxɔ̃ bˈɛs ɔxrˈɔnnɛj i mˌaskujˈɔntsɛj vˈarstfɨ ʑˈɛmi, brˈaɡ vˌɨpɔsaʒˈɛɲʲa tfʲˈɛrdʑɨ w ˌartɨlˈɛrjɛ dˌalɛkɔnˈɔɕnɔ̃ tʃɨ brˈaɡ vʲˈɛŋkʃɨx pɔvʲˈɛʃxɲi dɔ mˌaɡazˌɨnɔvˈaɲʲa ˌamuɲˈitsji.
O tym, że było to umocnienie mające pacyfikować nastroje i rozruchy w Warszawie mogą świadczyć takie fakty, jak przykrycie każdej z trzech kaponier (zachowała się jedna z tych budowli) blachą bez ochronnej i maskującej warstwy ziemi, brak wyposażenia twierdzy w artylerię dalekonośną czy brak większych powierzchni do magazynowania amunicji.