w lˈatax tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔnt tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ z ɲʲˌɛvʲɛlkˈimi pʃɛrvˈami pʃɛbˈɨvaw pɔ rˈaz drˈuɡʲi vɛ frˈantsji, ɡdʑˈɛ pɔ pɔfstˈaɲʲu vɛŋɡʲˈɛrskim znˈalas sxrɔɲʲˈɛɲʲɛ jˈɛɡɔ sˈɨn, jˈan ˌalɛksˈandɛr frˈɛdrɔ tˈaɡʒɛ kˌɔmɛdjɔpˈisaʃ, lˈɛtʃ ɲiʃʃˈɛɡɔ lˈɔtu.
W latach 1850–1855 (z niewielkimi przerwami) przebywał po raz drugi we Francji, gdzie po powstaniu węgierskim znalazł schronienie jego syn, Jan Aleksander Fredro (także komediopisarz, lecz niższego lotu).