zˌabʲijˈajɔndʑ vˈɛ̃ʒasmˈɔka pɨtˈɔna sˈɨna ɡˈai nˌaswanˈɛɡɔ na mˈatkɛ ˌapɔllˈina i ˌartɛmˈidɨ pʃˈɛz zazdrˈɔsnɔ̃ xˈɛrɛ w ˈinnɛj vˈɛrsji mˈitɨ ɔfjˈarɔ̃ apˈɔllɔ bˈɨw dɛlfˈɨnɛ, bɛndˈɔntsɨ çˌipɔstˈazɔ̃ pʲɛrvˈɔtnɛj mˈaɡna mˈatɛr stʃˌɛɡɔntsˈɛɡɔ brˈamɨ dɔ tajˈɛmnɛj vʲˈɛdʑɨ ukrˈɨtɛj pɔd ʑˈɛmʲɔ̃, zˈɨskaw vˌizjɔnˈɛrskʲɛ zdɔlnˈɔɕtɕi i pʃˈɛjɔw vwˈadʑɛ nad vɨrˈɔtʃɲʲɔ̃ w dˈɛlfax ɡjˌɛˈɛr. dˈɛlfɨs matɕˈitsa”.
Zabijając węża-smoka Pytona – syna Gai nasłanego na matkę Apollina i Artemidy przez zazdrosną Herę (w innej wersji mity ofiarą Apollo był Delfyne, będący hipostazą pierwotnej Magna Mater) – strzegącego bramy do tajemnej wiedzy ukrytej pod ziemią, zyskał wizjonerskie zdolności i przejął władzę nad wyrocznią w Delfach (gr. delfys „macica”).