zvʲˈɔ̃ski bʲizmˈutu vˌɨkazˈujɔ̃ vwˌaɕtɕivˈɔɕtɕi ˌantɨbˌaktɛrˈɨjnɛ i sɔ̃ lˈub bˌɨwɨ stˌɔsɔvˈanɛ jˈakɔ lˈɛki napʃˈɨkwad. xlˈɔrɛɡ bʲˌizmutˈɨlu, zˌasadˈɔvɨ azˈɔtan bʲˌizmutˈavɨ, zˌasadˈɔvɨ vˈɛŋɡlan bʲˌizmutˈavɨ, zˌasadˈɔvɨ sˌalitsˈɨlan bʲˌizmutˈavɨ, kˌɔlɔidˈalnɨ tsɨtrˈɨɲʲan bʲˌizmutˈavɨ, jˈɔdɛɡ bʲˌizmutˈavɔçˌiɲinˈɔvɨ lˈup ɕrˈɔtki ˌantɨsɛptˈɨtʃnɛ napʃˈɨkwad. dɛrmˈatɔl, ksɛrˈɔfɔrm.
Związki bizmutu wykazują właściwości antybakteryjne i są lub były stosowane jako leki (np. chlorek bizmutylu, zasadowy azotan bizmutawy, zasadowy węglan bizmutawy, zasadowy salicylan bizmutawy, koloidalny cytrynian bizmutawy), jodek bizmutawo-chininowy lub środki antyseptyczne (np. dermatol, kseroform).