f sfˈɔjɛj ˌɔpublˌikɔvˈanɛj w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ rˈɔku prˈatsɨ zˌatɨtˌuwɔvˈanɛj rɛxˈɛrxɛs sˈur lˈɛ dˌɛvɛlˈɔpmɛnd dˈɛ ɡvˈɛlɡvɛz dʒɛmpˈiɡnɔns pˌarasˈitɛs”, dɔnˈɔɕiw ɔ zˌaʃtʃɛpʲˈɛɲʲu zˌarɔdɲˈikuf pˈɛ. infˈɛstans na zdrˈɔvɨx lˈiɕtɕaɣ ʑɛmɲʲˈaka i ˌɔpsɛrvɔvˈaɲʲu pˌɛnɛtrˈatsji lˈiɕtɕa i pˌuʑɲʲɛjʃˈɛɡɔ vzrˈɔstu ɡʒˈɨbɲi, ktˌura zˌaatˌakɔvˈawa tkˈaŋkɛ, pˌɔfstavˈaɲʲɛ kɔɲˈidjuf i pˌɔjavʲˈɛɲʲɛ ɕɛ xˌaraktˌɛrɨstˈɨtʃnɨx tʃˈarnɨx plˈam zarˈazɨ ʑˌɛmɲʲatʃˈanɛj.
W swojej opublikowanej w 1863 roku pracy zatytułowanej „Recherches sur le development de quelques champignons parasites”, donosił o zaszczepieniu zarodników P. infestans na zdrowych liściach ziemniaka i obserwowaniu penetracji liścia i późniejszego wzrostu grzybni, która zaatakowała tkankę, powstawanie konidiów i pojawienie się charakterystycznych czarnych plam zarazy ziemniaczanej.