tɨpˈɔvɔ̃ prˈaktɨkˌɔ̃ bˌɨwa tʃˈɛ̃sta vɨmjˈana braktˈituf z rɛɡˈuwɨ dvˈa rˈazɨ w rˈɔku, pˈɔttʃas ktˌurɛj rˌɛdukɔvˈanɔ lˈidʒbɛ mˈɔnɛt, napʃˈɨkwad. za tʃɨnˈaɕtɕɛ stˈarɨx ɔtʃˈɨmatɕ mˈɔʒna bˌɨwɔ jɛdˈɨɲʲɛ dvanˈaɕtɕɛ nˈɔvɛj ɛmˈisji, pʃɨ tʃɨm dˌɔpuʃtʃˈanɔ dɔː ɔbrˈɔtu jɛdˈɨɲʲɛ nˈɔvɛ mɔnˈɛtɨ.
Typową praktyką była częsta wymiana brakteatów (z reguły 2 razy w roku), podczas której redukowano liczbę monet, np. za 13 starych otrzymać można było jedynie 12 nowej emisji, przy czym dopuszczano do obrotu jedynie nowe monety.