ɲʲˈɛmal dɔ kˈɔɲtsa ˌiksˈiɡz vɨ. ˌastrɔmˈɛtrja pˌɔswuɡʲivˈawa ɕɛ ɡwˈuvɲʲɛ ˌinstrumɛntˈami nˌaʑɛmnˈɨmi vˌɨkɔʒˌɨstujɔntsˈɨmi f sfˈɛj kɔnstrˈuktsji ˈɔbrud ʑˈɛmi vˈɔkuw vwˈasnɛj ˈɔɕi, dɔ dˌɔkwadnˈɛɡɔ vˌɨznatʃˈaɲʲa vzɡlˈɛndnɨx pɔwˈɔʒɛɲ tɕˈaw na sfˈɛʒɛ ɲʲɛbjˈɛskʲɛj.
Niemal do końca XX w. astrometria posługiwała się głównie instrumentami naziemnymi wykorzystującymi w swej konstrukcji obrót Ziemi wokół własnej osi, do dokładnego wyznaczania względnych położeń ciał na sferze niebieskiej.