pɔjˈɛɲtɕɛ tɔ, xˈɔtɕ pˌɔpulˈarnɛ, ɲʲˈɛzbɨd dˈɔbʒɛ ɔddˈajɛ spɛtsˈɨfikˌɛ jɛ̃zˈɨka tʃɛskʲˈɛɡɔ, bˈɔ prˈɛndʑɛj mˈɔʒna bˈɨ nazˈɨvatɕ f tɛn spˈɔsup ˌɔpuʃtʃˈɛɲʲɛ f tˈɛkɕtɕɛ sˌamɔɡwˈɔski.
Pojęcie to, choć popularne, niezbyt dobrze oddaje specyfikę języka czeskiego, bo prędzej można by nazywać w ten sposób opuszczenie w tekście samogłoski.