fˈilm ˌɛkspɛrˌɨmɛntˈalnɨ ˈutfur pʃˌɨnalɛʒˈɔntsɨ dɔ tˌɛɡɔ rɔdʑˈaju ɲʲɛ mˈuɕi napʃˈɨkwad. bˈɨtɕ ɔpˈartɨ na stsˌɛnarjˈuʃu, ˌɔpɔvʲˈadatɕ çistˈɔrji, stɔsˈɔvatɕ pɔfʃˈɛxɲʲɛ pʃɨjˈɛntɨɣ zˈasat jɛ̃zˈɨka fˈilmu, pʃɨjmˈujɛ dvʲˈɛ pˌɔtstavˈɔvɛ fˈɔrmɨ: ˌapstraktsˈɨjnɔ̃ lˈup ˌasɔtsjatsˈɨjnɔ̃: f tɛj pʲˈɛrʃɛj ɔpʲˈɛra ɕɛ f tsawˈɔɕtɕi na vwˌaɕtɕivˈɔɕtɕax, jˈakʲɛ ɲʲˈɛɕɛ zˈɛ sˈɔbɔ̃ ˈɔbras kˈɔlɔr, kʃtˈawt, w drˈuɡʲɛj zˈaʑ ɡwˈuvnɔ̃ fˈɔrmɔ̃ ˌɔddʑawɨvˈaɲʲa jɛzd zˌɛstavʲˈaɲʲɛ rˌɔzmaˈitɨx ˌɛlɛmˈɛntuf, ɲʲɛkʲˈɛdɨ s pɔzˈɔru dɔ ɕˈɛbjɛ ɲʲˌɛpʃɨstajˈɔntsɨx, f tsˈɛlu vˌɨraʒˈɛɲʲa awtˈɔrskʲɛj idˈɛi,
film eksperymentalny – utwór przynależący do tego rodzaju nie musi np. być oparty na scenariuszu, opowiadać historii, stosować powszechnie przyjętych zasad języka filmu, przyjmuje dwie podstawowe formy: abstrakcyjną lub asocjacyjną: w tej pierwszej opiera się w całości na właściwościach, jakie niesie ze sobą obraz (kolor, kształt), w drugiej zaś główną formą oddziaływania jest zestawianie rozmaitych elementów, niekiedy z pozoru do siebie nieprzystających, w celu wyrażenia autorskiej idei,