pʃˌɨkwadˈɔvɔ, jˈɛɕli jˈakiɕ skrˈɨpt spɔdʑˈɛva ɕɛ, ʒˈɛ pɔ kˌɔmpilˈatsji napʃˈɨkwad. pˌɔlɛtsˈɛɲʲɛm ɡjˌɛtsˌɛtsˈɛ ɡvʲˈastka.ɔ ɔ prˈɔɡram pɔfstˈaɲʲɛ plˈik ɔ nˈazvʲɛ prˈɔɡram”, tɔ spɛtsjˈalɲʲɛ dla tsɨɡvˈina nalˈɛʒɨ ɡˈɔ pɔprˈavitɕ, bˈɔ w ʒˌɛtʃɨvistˈɔɕtɕi pɔfstˈaɲʲɛ plˈik prˈɔɡram.ˈɛksɛ”.
Przykładowo, jeśli jakiś skrypt spodziewa się, że po kompilacji (np. poleceniem gcc *.o –o program) powstanie plik o nazwie „program”, to specjalnie dla Cygwina należy go poprawić, bo w rzeczywistości powstanie plik „program.exe”.