ˌɛrzˈɛt ˈɔɕɛm,tʃtɛrnˈaɕtɕɛ pjɛtnˈaɕtɕɛ i dʑˈɛŋki miwˈɔɕtɕi pˌɔvɔdujˈɔntsɛj ɔddˈaɲʲɛ sfɔjˈɛɡɔ ʒˈɨtɕa za pʃɨjˈatɕuw pˈɔr. jˈɔt pjɛtnˈaɕtɕɛ,tʃtɛrnˈaɕtɕɛ; ˌɛmtˈɛ pʲˈɛɲtɕ,tʃtɛrdʑˈɛɕcʲitʃtˈɛrɨ, f spˈɔsub dˌɔskɔnˈalʃɨ ɲˈiʃ sprˌavʲɛdlˈivɔɕtɕ ˌɔpisˈana f stˈarɨm tˌɛstamˈɛɲtɕɛ pˈɔr. ˌɛmtˈɛ pʲˈɛɲtɕ,dvadʑˈɛɕtɕa, rˌɛalizˈujɔ̃ ɕfʲˈɛntɔɕtɕ lˈudu bɔʒˈɛɡɔ, ktˌurɔ̃ bˈuk ukˈazaw ˌizraɛlˈɔvi: ɕfʲɛntˈɨmi bˈɔɲtɕtɕɛ, bˈɔ ja jˌɛstɛm ɕfʲˈɛntɨ!” kˌapˌɛˈɛw dʑˌɛvʲɛtnˈaɕtɕɛ,dvˈa.
Rz 8,14-15) i dzięki miłości powodującej oddanie swojego życia za przyjaciół (por. J 15,14; Mt 5,44), w sposób doskonalszy niż sprawiedliwość opisana w Starym Testamencie (por. Mt 5,20), realizują świętość Ludu Bożego, którą Bóg ukazał Izraelowi: „Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty!” (Kpł 19,2).