pɔɲʲˈɛvaʃ mˈinmˈaks i jˈɛɡɔ varjˈantɨ sɔ̃ rˌɔzviɲʲˈɛɲtɕɛm pʃˌɛʃukivˈaɲʲa w ɡwˈɔmp, zazvˈɨtʃaj f pˈaʒɛ z ˈalfabˈɛta uʒˈɨva ɕɛ ˌitɛrˌatsɨjnˈɛɡɔ pˌɔɡwɛmbjˈaɲʲa pˈɔtɔ, ˈabɨ dˈɔbrɨ rˈuɣ zˈɔstaw zvrutsˈɔnɨ, nˈavɛd ɡdˈɨ alɡˈɔrɨtm zˈɔstaw pʃɛrvˈanɨ, zˈaɲim zakˈɔɲtʃɨw sfˈɔjɛ dʑawˈaɲʲɛ.
Ponieważ min-max i jego warianty są rozwinięciem przeszukiwania w głąb, zazwyczaj w parze z alfa-beta używa się iteracyjnego pogłębiania – po to, aby dobry ruch został zwrócony, nawet gdy algorytm został przerwany, zanim zakończył swoje działanie.