vʲˈɛŋkʃɔʑdʑ zvʲˈɔ̃skuf ˌamfifilˈɔvɨx stˌɔsɔvˈanɨx f prˈaktɨtsˌɛ mˈa kˈɔɲtsɛ xˌɨdrɔfɔbˈɔvɛ ɲʲɛ lubjˈɔntsɛ vˈɔdɨ”i xˌɨdrɔfilˈɔvɛ lubjˈɔntsɛ vˈɔdɛ”, ˌalɛ zjavˈiskɔ tɔ ɲʲɛ ˌɔɡraɲˈitʃa ɕɛ tˌɨlkɔ dɔː ukwˈaduf, f ktˌurɨɣ znajdˈujɛ ɕɛ vˈɔda.
Większość związków amfifilowych stosowanych w praktyce ma końce hydrofobowe („nie lubiące wody”) i hydrofilowe („lubiące wodę”), ale zjawisko to nie ogranicza się tylko do układów, w których znajduje się woda.