pwˌaʃtʃɔvˈina maɡˈurska zajmˈujɛ najvʲˈɛŋkʃa pɔvʲˈɛʃxɲʲɛ, budˈujɛ bˈɛskid ʒɨvʲˈɛtski, ɡˈɔrtsɛ, bˈɛskit sɔndˈɛtski, tʃˈɛɲʑdʑ bɛskˈidu mˌakɔfskʲˈɛɡɔː i vˌɨspɔvˈɛɡɔ, zaxˈɔdɲʲɔ̃ tʃˈɛɲʑdʑ bɛskˈidu ɲiskʲˈɛɡɔ; nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨm ˌɛlɛmˈɛntɛm bˌudujˈɔntsɨm tˈɛ pwˌaʃtʃɔvˈinɛ sɔ̃ pʲaskˈɔftsɛ maɡˈurskʲɛ; pɔfʃˈɛxnɛ jɛst tˈu zjavˈiskɔː invˈɛrsji ʒˈɛʑbɨ ˌɔraz vˌɨstɛmpɔvˈaɲʲɛ lˈitʃnɨx ˈɔkʲɛn tˌɛktɔɲˈitʃnɨx, napʃˈɨkwad. mʃˈanɨ, ʃtʃˈavɨ, ɕfʲɔntkˈɔvɛj;
płaszczowina magurska zajmuje największa powierzchnię, buduje Beskid Żywiecki, Gorce, Beskid Sądecki, część Beskidu Makowskiego i Wyspowego, zachodnią część Beskidu Niskiego; najważniejszym elementem budującym tę płaszczowinę są piaskowce magurskie; powszechne jest tu zjawisko inwersji rzeźby oraz występowanie licznych okien tektonicznych, np. Mszany, Szczawy, Świątkowej;