ˌɔpsɛrvˈujɔnts malˈarstfɔ tɨtsjˈana vˈidatɕ, jˈaɡ vzbɔɡˈatɕiw ɕrˈɔtki kˌɔlɔrˌɨstɨtʃnˈɛɡɔ kʃtˌawtɔvˈaɲʲa, ˌɛliminˈujɔnts stɔpɲʲˈɔvɔ rˈɔlɛ lˈiɲʲi i ɲʲˌɛɔpartˈɛɡɔ na kɔlˈɔʒɛ mˌɔdɛlˈuŋku ɕfʲˌatwɔtɕˌɛɲʲɔvˈɛɡɔ, ˌɔɡraɲitʃˈajɔnts pʃˈɛstɔ ˌiluzjˈɔɲizm pʃˌɛtstavʲˈɛɲʲa.
Obserwując malarstwo Tycjana widać, jak wzbogacił środki kolorystycznego kształtowania, eliminując stopniowo rolę linii i nieopartego na kolorze modelunku światłocieniowego, ograniczając przez to iluzjonizm przedstawienia.