s pɔvˈɔdu limˈituf mˈasɨ, ˌɔpantsɛʒˈɛɲʲɛ bɔjˈɔvɨɣ vˈɔzuf pʲɛxˈɔtɨ bˌɨwɔ pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ jɛdˈɨɲʲɛ ɲʲˈɛtsɔ lˈɛpʃɛ ɲˈiʃ trˌanspɔrtˈɛruf ˌɔpantsɛʒˈɔnɨx i znˈatʃɲʲɛ swˈapʃɛ ɔt tʃˈɔwɡuf, zˌapɛvɲʲajˈɔntsɛ ɔxrˈɔnɛ zˈɛ fʃˈɨstkix strˈɔn pʃɛt pˌɔtɕiskˈami brˈɔɲi stʃɛlˈɛtskʲɛj kalˈibru dɔ dvanˈaɕtɕɛ,ɕˈɛdɛm ˌɛmˈɛm i ˌɔdwamkˈami.
Z powodu limitów masy, opancerzenie bojowych wozów piechoty było początkowo jedynie nieco lepsze niż transporterów opancerzonych i znacznie słabsze od czołgów, zapewniające ochronę ze wszystkich stron przed pociskami broni strzeleckiej kalibru do 12,7 mm i odłamkami.