pɔɲʲˈɛvaʃ kultˈura pˈɔlska ɲˈiɡdɨ ɲʲɛ fxɔdʑˈiwa w bˌɛspɔɕrˈɛdɲi kˈɔntaɡd z arˈapskɔ̃, vɨrˈazɨ arˈapskʲɛ fˌuŋktsjɔnujˈɔntsɛ w jɛ̃zˈɨku pˈɔlskim dˌɔstavˈawɨ ɕɛ dɔ pɔlʃtʃˈɨznɨ za pˌɔɕrɛdɲˈitstfɛm ˈinnɨx jɛ̃zˈɨkuf: tˌurɛtskʲˈɛɡɔ, vˌɛŋɡʲɛrskʲˈɛɡɔ, ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ, vwɔskʲˈɛɡɔ lˈup frˌantsuskʲˈɛɡɔ.
Ponieważ kultura polska nigdy nie wchodziła w bezpośredni kontakt z arabską, wyrazy arabskie funkcjonujące w języku polskim dostawały się do polszczyzny za pośrednictwem innych języków: tureckiego, węgierskiego, angielskiego, włoskiego lub francuskiego.