najnˈɔfʃɛ prˈubɨ ˌadmiɲˌistratsɨjnˈɛɡɔː ˌustanavʲˈaɲʲa nˈɔvɨx ˈɛr napʃˈɨkwad. kalˈɛndaʃ rˌɛpublikˈaɲski frantsˈuski, zvˈanɨ ˈu nˈaz bwˈɛndɲʲɛ rˌɛvɔlutsˈɨjnɨm”, tʃɨ kalˈɛndaʃ rˌɛvɔlˈutsji pˌaʑdʑɛrɲikˈɔvɛj fprˌɔvadʑˈanɨ w rˈɔsji sɔvʲˈɛtskʲɛj w lˈataɣ dvadʑˈɛɕtɕa. ˌiksˈiɡz vʲˈɛku lˈup ˈɛra fˌaʃɨstˈɔfska litʃˈɔna pʃˈɛz vwˈɔskix faʃˈɨstuf ɔd dˈatɨ pˈutʃu dvadʑˈɛɕtɕaˈɔɕɛm pˌaʑdʑɛrɲˈika tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dvadʑˈɛɕtɕadvˈa ɲʲɛ pʃɨjmˈujɔ̃ ɕɛ i ʃˈɨpkɔ vɨxˈɔdʑɔ̃ z uʒˈɨtɕa sɔ̃ ˌɔdvɔwɨvˈanɛ pʃˈɛs ˌɔtpɔvʲˈɛdɲʲɛ vwˈadʑɛ.
Najnowsze próby administracyjnego ustanawiania nowych er (np. kalendarz republikański francuski, zwany u nas błędnie „rewolucyjnym”, czy kalendarz rewolucji październikowej wprowadzany w Rosji Sowieckiej w latach 20. XX wieku lub era faszystowska liczona przez włoskich faszystów od daty puczu 28 października 1922) nie przyjmują się i szybko wychodzą z użycia (są odwoływane przez odpowiednie władze).