w vɨɲˈiku masˈɔvɛj ˌimiɡrˈatsji pɔː ˌiˈi vˈɔjɲʲɛ ɕfʲatˈɔvɛj f stɔlˈitsɨ bˈɛlɡji mʲˈɛʃka rˈuvɲʲɛʒ vʲˈɛlɛ ˈɔsup pˌɔswuɡujˈɔntsɨx ɕɛ ˈɛm.ˈin. jˌɛ̃zɨkˈami arˈapskim i turˈɛtskim ˌɔraz dˈuʒa lˈidʒba prˌatsɔvɲˈikuf ˌinstɨtˈutsji mʲˌɛndʑɨnˌarɔdˈɔvɨx, tˌɛjˈɔt. ˈuɲʲi ˌɛwrɔpˈɛjskʲɛj, ktˌuʒɨ ˌuʒɨvˈajɔ̃ na tsˈɔ dʑˈɛɲ jɛ̃zˈɨka ˌaŋɡʲɛlskʲˈɛɡɔ.
W wyniku masowej imigracji po II wojnie światowej w stolicy Belgii mieszka również wiele osób posługujących się m.in. językami arabskim i tureckim oraz duża liczba pracowników instytucji międzynarodowych, tj. Unii Europejskiej, którzy używają na co dzień języka angielskiego.