tsˌɨtadˈɛla ˌalɛksandrˈɔfska stˌanɔvˈiwa ˌumɔtsɲʲˈɛɲʲɛ bˌastjɔnˈɔvɛ, skwˌadajˈɔntsɛ ɕɛ s tʃˈɛɣ bastjˈɔnuf, dvˈux pˌuwbastjˈɔnuf s sˈuxɔ̃ fˈɔsɔ̃ pʃˌɛstʃɛlivˈanɔ̃ vɛ fʃˈɨstkix kʲɛrˈuŋkax pʃˈɛs kˌapɔɲʲˈɛrɨ i pˌuwkapɔɲʲˈɛrɨ ˌɔras ˌumɔtsɲʲˈɛɲʲa ɔ narˈɨɕɛ pˌɔliɡɔnˈalnɨm z dˌɔdatkˈɔvɔ̃ kˌapɔɲʲˈɛrɔ̃ kˈɔjtsɛm ɔt strˈɔnɨ vˈiswɨ.
Cytadela Aleksandrowska stanowiła umocnienie bastionowe, składające się z trzech bastionów, dwóch półbastionów z suchą fosą przestrzeliwaną we wszystkich kierunkach przez kaponiery i półkaponiery oraz umocnienia o narysie poligonalnym z dodatkową kaponierą (kojcem) od strony Wisły.