vraʒˈɛɲʲɛ tʃˈɨstɛj, nɛwtrˈalnɛj bjˈɛli jɛst ˌɔdbjɛrˈanɛ ˌindɨvˌiduˈalɲʲɛ pʃˈɛs kaʒdˈɛɡɔ tʃwɔvʲˈɛka, a pˌɔmijˈajɔnts tsˈɛxɨ ˌɔsɔbɲˈitʃɛ ˌɔpsɛrvatˈɔra vʲˈɛk, stˈan zdrˈɔvja, bjɛʒˈɔntsɛ sˌamɔpɔtʃˈutɕɛ, jɛst ˌuzalɛʒɲʲˈɔnɛ tˈɛʃ ɔt ɕˈiwɨ ɕfʲˈatwa f pʃɨpˈatku swabˈɛɡɔː ˌɔɕfʲɛtlˈɛɲʲa jˈakɔ bˈarvɛ nɛwtrˈalɲʲɛ bjˈawɔ̃ ˌɔdbjɛrˈamɨ ɔttɕˈɛɲʲɛ tɕɛplˈɛjʃɛ, a w mʲˈarɛ vzrˈɔstu ˌɔɕfʲɛtlˈɛɲʲa vraʒˈɛɲʲɛ nɛwtrˈalnɛj bjˈɛli pʃɛsˈuva ɕɛ f kʲɛrˈuŋku ɔttɕˈɛɲi xwɔdɲʲˈɛjʃɨx.
Wrażenie czystej, neutralnej bieli jest odbierane indywidualnie przez każdego człowieka, a pomijając cechy osobnicze obserwatora (wiek, stan zdrowia, bieżące samopoczucie), jest uzależnione też od siły światła – w przypadku słabego oświetlenia jako barwę neutralnie białą odbieramy odcienie cieplejsze, a w miarę wzrostu oświetlenia wrażenie neutralnej bieli przesuwa się w kierunku odcieni chłodniejszych.