ɛlˈɛɡja ɡjˌɛˈɛr. (el)lejˈia(pl) ˌɛlɛɡˈɛja pʲˈɛʑɲ ʒawˈɔbna ˈutfur lirˈɨtʃnɨ ɔ trˈɛɕtɕi pɔvˈaʒnɛj, rˌɛflɛksˈɨjnɨ, ˌutʃɨmˈanɨ f tˈɔɲʲɛ smutnˈɛɡɔ rˌɔspamjˌɛntɨvˈaɲʲa, rˌɔzvaʒˈaɲʲa lˈup skˈarɡʲi, dˌɔtɨtʃˈɔntsɨ sprˈaf ˌɔsɔbʲˈistɨx lˈup prɔblˈɛmuf ˌɛɡzɨstɛntsjˈalnɨx pʃˌɛmijˈaɲʲɛ, ɕmʲˈɛrtɕ, mˈiwɔɕtɕ; vɨrˈuʒɲʲa ɕɛ ɛlˈɛɡʲɛ miwˈɔsnɛ i pˌatrjɔtˈɨtʃnɛ.
Elegia (gr. ἐλεγεία elegeia – pieśń żałobna) – utwór liryczny o treści poważnej, refleksyjny, utrzymany w tonie smutnego rozpamiętywania, rozważania lub skargi, dotyczący spraw osobistych lub problemów egzystencjalnych (przemijanie, śmierć, miłość); wyróżnia się elegie miłosne i patriotyczne.