tʃˈas i pʃˈɛstʃɛɲ ˌukazˈujɔ̃ ɕɛ nˈam w dˌɔɕfʲattʃˈɛɲʲu jˈakɔ rɛˈalnɛ, jˈɛdnak pˈɔttʃas trˌanstsɛndɛntˈalnɛj ˌanalˈizɨ ˌɔkazˈujɔ̃ ɕɛ bˈɨtɕ” ˌidɛˈalnɛ stˈajɔ̃ ɕɛ ɲˈitʃɨm, ɡdˈɨ xtsˈɛmɨ jˈɛ rɔzvˈaʒatɕ ɲʲˌɛzalˈɛʒɲʲɛ ɔd dˌɔɕfʲattʃˈɛɲʲa.
Czas (i przestrzeń) ukazują się nam w doświadczeniu jako realne, jednak podczas transcendentalnej analizy okazują się „być” idealne – stają się niczym, gdy chcemy je rozważać niezależnie od doświadczenia.