ɡˈurɨ i mˈɔʒɛ” pˈisaw ˈasnɨɡ dvadʑˈɛɕtɕaˈɔɕɛm mˈaja tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɕɛdɛmdʑˈɛɕɔnttʃtˈɛrɨ w lˈiɕtɕɛ dɔː ˈɔjtsa tɔ jɛdˈɨnɛ ˌuɲivɛrsˈalnɛ lɛkˈarstfɔ na fʃˈɨstkʲɛ lˈutskʲɛ dˌɔlɛɡlivˈɔɕtɕi, tˈam ˌɔddɨxˈajɔnts ɕfʲˈɛʒɨm, vˈɔnnɨm pɔvʲˈɛtʃɛm, pˈɔjɔnts ɕɛ vidˈɔkʲɛm ɕfʲˈɛʒɛj a vzɲʲˈɔswɛj natˈurɨ, mˈɔʒna zapˈɔmɲʲɛtɕ ɔ tɕɛrpʲˈɛɲʲax i trˈɔskax…
„Góry i morze” – pisał Asnyk 28 maja 1874 w liście do ojca – „to jedyne uniwersalne lekarstwo na wszystkie ludzkie dolegliwości, tam oddychając świeżym, wonnym powietrzem, pojąc się widokiem świeżej a wzniosłej natury, można zapomnieć o cierpieniach i troskach…