fprˌɔvadʑˈɔnɨ pˈuʑɲʲɛj stˈandart uɲˈikɔt ˈaŋk. ˌuɲitsˈɔdɛ ˌɔbɛjmujˈɔntsɨ fʃˈɨstkʲɛ mɔʒlˈivɛ znˈaki fʃˈɨstkiɣ znˈanɨx jɛ̃zˈɨkuf, rˈuvɲʲɛʒ zɡˈɔdnɨ zˈɛ standˈardɛm ˈastɕi, zavʲˈɛra znˈaki wɔntʃɲˈikaminˈusa ˈu plˈuz zˈɛrɔːzˈɛrɔː dvˈa dˈɛ, puwpˈawzɨ ˈu plˈuz dvˈa tɨɕˈɔntsɛ tʃɨnˈaɕtɕɛ i pˈawzɨ ˈu plˈuz dvˈa tɨɕˈɔntsɛ tʃtɛrnˈaɕtɕɛ, ˌalɛ ˌɔbɔk ɲˈix rˈuvɲʲɛʒ znˈaki wɔntʃɲˈika ˈu plˈuz dvˈa tɨɕˈɔntsɛ dʑˈɛɕɛɲtɕ i minˈusa ˈu plˈuz dvˈa tɨɕˈɔntsɛ dvʲˈɛɕcʲɛ dvanˈaɕtɕɛ.
Wprowadzony później standard Unikod (ang. Unicode) obejmujący wszystkie możliwe znaki wszystkich znanych języków, również zgodny ze standardem ASCII, zawiera znaki łącznika-minusa (U+002D), półpauzy (U+2013) i pauzy (U+2014), ale obok nich również znaki łącznika (U+2010) i minusa (U+2212).