ɡdˈɨbɨ ftʃɨtˈanɔ znˈak nˈɔvɛj lˈiɲʲi, prˈɔɡram zakˈɔɲtʃɨwbˌɨ ɕɛ, w ˈinnɨm vɨpˈatku ˌɔdɛjmujˈɛmɨ ɔt ɲʲˈɛɡɔ dvadʑˈɛɕtɕadvˈa rˈazɛm s pˌɔpʃɛdɲˈimi dʑˈɛɕɛɲtɕ ɔdjˈɛliɕmˌɨ jˈuʃ tʃɨdʑˈɛɕcʲidvˈa, tʃˈɨli ruʒɲˈitsɛ mʲˌɛndʑɨ ˌɔtpɔvʲɛdɲˈimi mawˈɨmi i vʲɛlkˈimi lˌitɛrˈami, drˌukujˈɛmɨ na ɛkrˈaɲʲɛ, pɔ tʃɨm znˈɔvu ftʃˌɨtujˈɛmɨ znˈak, ˌɔdɛjmujˈɛmɨ dʑˈɛɕɛɲtɕ i vratsˈamɨ dɔ pɔtʃˈɔntku pˈɛntli.
Gdyby wczytano znak nowej linii, program zakończyłby się, w innym wypadku odejmujemy od niego 22 (razem z poprzednimi 10 odjęliśmy już 32, czyli różnicę między odpowiednimi małymi i wielkimi literami), drukujemy na ekranie, po czym znowu wczytujemy znak, odejmujemy 10 i wracamy do początku pętli.