pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ swuʒˈɨwɨ dɔ tˌɛɡɔ ʒaʒˈɔntsɛ ɕɛ kavˈawki drˈɛvna, rˌɔzʒaʒˈɔnɛ prˈɛntɨ ʒɛlˈaznɛ, tlˈɔntsɨ ɕɛ lˈɔnt, f puʑɲʲˈɛjʃɨx tʃˈasax pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ zˈamki mˌɛxaɲˈitʃnɛ kʃɛʃˈɔntsɛ ˈiskrɨ s kʃɛmjˈɛɲʲa, a f kˈɔɲtsu ix mʲˈɛjstsɛ zˈajɔw zˈapwɔn xɛmˈitʃnɨ, f ktˌurɨm ˈiskrɨ pˌɔfstavˈawɨ w vɨɲˈiku dˌɛtɔnˈatsji supstˈantsji xɛmˈitʃnɨx na skˈutɛk ˌudɛʒˈɛɲʲa kˈurkʲɛm brˈɔɲi.
Początkowo służyły do tego żarzące się kawałki drewna, rozżarzone pręty żelazne, tlący się lont, w późniejszych czasach pojawiły się zamki mechaniczne krzeszące iskry z krzemienia, a w końcu ich miejsce zajął zapłon chemiczny, w którym iskry powstawały w wyniku detonacji substancji chemicznych na skutek uderzenia kurkiem broni.