na ʑˈɛmʲax pˈɔlskix fɛɲˈiɡa ˌuʒɨvˈanɔ f pˈaɲstfʲɛ kʃɨʒˈatskim, pˈuʑɲʲɛj f prˈuskim ˌɔras na ɕlˈɔ̃sku i na pɔmˈɔʒu zaxˈɔdɲim.
Na ziemiach polskich feniga używano w państwie krzyżackim, później w pruskim oraz na Śląsku i na Pomorzu Zachodnim.