zɡˈɔdɲʲɛ s tɨm ujˈɛɲtɕɛm ɲʲɛ nalˈɛʒɨ fprɔvˈadʑatɕ nˈɔvɨx pˈɔjɛɲtɕ i zawˈɔʒɛɲ, jˈɛɕli ɲʲˈɛma ɕɛ kˈu tˌɛmu mˈɔtsnɨx pˈɔtstaf, a najprˈɔstʃɛ rˌɔzvʲɔ̃zˈaɲʲa tˌɛɔrɛtˈɨtʃnɛ, pʃˌɨjmujˈɔntsɛ najmɲʲˈɛjʃɔ̃ lˈidʒbɛ zawˈɔʒɛɲ, ˌuvaʒˈanɛ sɔ̃ za najlˈɛpʃɛ.
Zgodnie z tym ujęciem nie należy wprowadzać nowych pojęć i założeń, jeśli nie ma się ku temu mocnych podstaw, a najprostsze rozwiązania teoretyczne, przyjmujące najmniejszą liczbę założeń, uważane są za najlepsze.