w naˈukax pʃˌɨrɔdɲˈitʃɨɣ zˈamjast pʃɨpˈisu trˌadɨtsɨjnˈɛɡɔ, stɔsˈujɛ ɕɛ tsˌɨtɔvˈaɲʲɛ f tˈɛkɕtɕɛ tˈaɡ zvˈanɨ pʃˈɨpis f sɨstˈɛmjɛ xarvˈartskim, ɡdʑˈɛ za tsˌɨtɔvˈanɨm fraɡmˈɛntɛm najtʃˈɛɲɕtɕɛj bˈɛs tsˌudʑɨswˈɔvu, a vʲˈɛnts wˈɛ fˈɔrmʲɛ spˌarafrˌazɔvˈanɛj pˌɔjavʲˈajɔ̃ ɕɛ nazvˈiskɔː i rˈɔk pˌublikˈatsji, napʃˈɨkwad. kɔvˈalski dvˈa tɨɕˈɔntsɛ ɕˈɛdɛm.
W naukach przyrodniczych zamiast przypisu tradycyjnego, stosuje się cytowanie w tekście (tak zwany przypis w systemie harwardzkim), gdzie za cytowanym fragmentem (najczęściej bez cudzysłowu, a więc w formie sparafrazowanej) pojawiają się nazwisko i rok publikacji, np. (Kowalski 2007).