w rˈɔku tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ ˈɛdmɔnt frˈɛmɨ rɔspˈɔtʃɔw badˈaɲʲa nat ˌɛlɛktrɔlˈizɔ̃ flˌuɔrˌɔvɔdˈɔru, jˈɛdnak ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ sˈuxɨ zvʲˈɔ̃zɛk ɲʲɛ pʃɛvˈɔdʑi prˈɔndu, a zvʲˈɔ̃zɛɡ vilɡˈɔtnɨ prˈɔnt fprˈavdʑɛ pʃɛvˈɔdʑiw, ˌalɛ na ˌɛlɛktrˈɔdʑɛ vɨdʑˈɛlaw ɕɛ tlˈɛn z ɔbˈɛtsnɛj vˈɔdɨ, a ɲʲɛ flˈuɔr.
W roku 1885 Edmond Frémy rozpoczął badania nad elektrolizą fluorowodoru, jednak okazało się, że suchy związek nie przewodzi prądu, a związek wilgotny prąd wprawdzie przewodził, ale na elektrodzie wydzielał się tlen z obecnej wody, a nie fluor.