f prˈaktɨtsˌɛ tˌɨlkɔ nˌajvɨbʲitɲʲˈɛjʃɨm jɛdnˈɔstkɔm ˌudavˈawɔ ɕɛ ˈɔdbɨtɕ tsˈawɔɕtɕ tsˈursus xɔnˈɔrum, tsˈɔ tʃˈɛ̃stɔ ɲʲɛ bˌɨwɔ tsˈɛlɛm, a zɔstˈaɲʲɛ kɔnsˈulɛm najvˈɨʃʃɨ i najbˈardʑɛj pˌɔʒɔndˈanɨ ˈuʒɔnt, ktˌurɛ vwɔntʃˈawɔ rɔdʑˈinɛ dɔ nɔbʲˈiluf.
W praktyce tylko najwybitniejszym jednostkom udawało się odbyć całość cursus honorum, co często nie było celem, a zostanie konsulem (najwyższy i najbardziej pożądany urząd), które włączało rodzinę do nobilów.