ˈinnɔ̃ mɛtˈɔdɔ̃ stˌɔsɔvˈanɔ̃ pʃˈɛs pˈɛvnɛ kˌɔmpilatˈɔrɨ i jɛ̃zˈɨki prˌɔɡramɔvˈaɲʲa, jɛst tˌɛzˌɛdvˈu. spˌamjɛntɨvˈaɲʲɛ tˌablitsɔvˈaɲʲɛ, mˌɛmɔizˈatsja, fˈɔrma pamjˈɛɲtɕi pɔdrˈɛntʃnɛj vartˈɔɕtɕi fˈuŋktsji rˈas ˌɔblitʃˈɔna vˈartɔɕtɕ fˈuŋktsji a ˈɛm, ˈɛn, jɛzd zˌapamjˌɛntɨvˈana f spɛtsjˈalnɛj tablˈitsɨ, ktˌurɔ̃ mˈɔʒna ɔznˈatʃɨtɕ na pʃˈɨkwat pʃˈɛs a ˈɛm, ˈɛn; pʃɨ nastˈɛmpnɨɣ vˌɨvɔwˈaɲʲaɣ zˈamjazd vˌɨkɔnˈɨvatɕ tsˈawɔɕtɕ ɔblˈitʃɛɲ z ɲʲˈɔ̃ zvʲɔ̃zˈanɨx ˌɔttʃɨtˈujɛ ɕɛ ftʃˈɛɕɲʲɛj ˌɔblitʃˈɔnɨ vˈɨɲiɡ bˌɛspɔɕrˈɛdɲʲɔ s tablˈitsɨ w jˈɛdnɨm krˈɔku.
Inną metodą stosowaną przez pewne kompilatory i języki programowania, jest tzw. spamiętywanie (tablicowanie, memoizacja, forma pamięci podręcznej) wartości funkcji – raz obliczona wartość funkcji A(m, n), jest zapamiętywana w specjalnej tablicy, którą można oznaczyć na przykład przez A[m, n]; przy następnych wywołaniach zamiast wykonywać całość obliczeń z nią związanych odczytuje się wcześniej obliczony wynik bezpośrednio z tablicy w jednym kroku.