mˌatɛrjˈawɨ fˌɔtɔɡrafˈitʃnɛ dʑɛlˈiwɨ ɕɛ na dvˈa rɔdʑˈajɛ: pʲˈɛrʃɛ swuʒˈɨwɨ dɔː ˌutrfalˈaɲʲa ɔbrˈazu w ˌaparˈatɕɛ i prˌɔdukɔvˈanɛ bˌɨwɨ f pɔstˈatɕi klˈiʃ tɕˈɛntɨx dɔː ˌaparˈatuv vʲˌɛlkɔfˌɔrmatˈɔvɨx fˌɔtɔɡrˈafja vʲˌɛlkɔfˌɔrmatˈɔva, zˈaʑ drˈuɡʲɛ f pɔstˈatɕi bwˈɔn fˌɔtɔɡrafˈitʃnɨx fˈilmuf pˌɛrfɔrɔvˈanɨx dɔː ˌaparˈatuf mˌawɔˌɔbraskˈɔvɨx i bwˈɔn zvɔjˈɔvɨx, najtʃˈɛɲɕtɕɛj ɔ ʃˌɛrɔkˈɔɕtɕi ʃɛʑdʑˈɛɕɔnt ˌɛmˈɛm dɔː ˌaparˈatuf ɕrˌɛdɲʲɔfˌɔrmatˈɔvɨx, ktˌurɛ nastˈɛmpɲʲɛ muɕˈawɨ bˈɨdʑ vˌɨvɔwɨvˈanɛ.
Materiały fotograficzne dzieliły się na dwa rodzaje: pierwsze służyły do utrwalania obrazu w aparacie i produkowane były w postaci klisz ciętych (do aparatów wielkoformatowych – fotografia wielkoformatowa), zaś drugie w postaci błon fotograficznych (filmów) perforowanych (do aparatów małoobrazkowych) i błon zwojowych, najczęściej o szerokości 60 mm (do aparatów średnioformatowych), które następnie musiały być wywoływane.