ˌɛlɛktrˌɔujˈɛmnɔɕtɕ pʲɛrvʲˈastkuf jɛst tʃˈɛ̃stɔ zalˈɛʒna ɔt ukwˈadu atˈɔmuv w dˈanɨm zvʲˈɔ̃sku, ix stˈɔpɲʲa ˌutlɛɲʲˈɛɲʲa, pʃɨjˈɛntɛj w dˈanɨm mɔmˈɛɲtɕɛ xˌɨbrɨdɨzˈatsji i dˈɔɕtɕ tʃˈɛ̃stɔ zdˈaʒa ɕɛ, ʒˈɛ vʲɔ̃zˈaɲʲa pˌɔlarɨzˈujɔ̃ ɕɛ ɔdvrˈɔtɲʲɛ ɲˈiʒbɨ tɔ vˌɨɲikˈawɔ s fɔrmˈalnɛj ˌɛlɛktrˌɔujɛmnˈɔɕtɕi zvʲɔ̃zˈanɨx pʲɛrvʲˈastkuf.
Elektroujemność pierwiastków jest często zależna od układu atomów w danym związku, ich stopnia utlenienia, przyjętej w danym momencie hybrydyzacji i dość często zdarza się, że wiązania polaryzują się odwrotnie niżby to wynikało z formalnej elektroujemności związanych pierwiastków.