jˈɛɡɔ lirˈɨka f tɨm ɔkrˈɛɕɛ bˌɨwa vɨrˈazɛm rɔstˈɛrki duxˈɔvɛj pɔˈɛtɨ, pʃˌɛʒɨvˌajɔntsˈɛɡɔ krˈɨzɨs ɕfʲˌatɔpˌɔɡlɔndˈɔvɨ, pˌɔɡwɛmbjˈɔnɨ klˈɛ̃skɔ̃ nˌarɔdˈɔvɔ̃.
Jego liryka w tym okresie była wyrazem rozterki duchowej poety, przeżywającego kryzys światopoglądowy, pogłębiony klęską narodową.