nˌautʃˈaɲʲɛ arjˈuʃa zɔstˈawɔ pˌɔtɛmpʲˈɔnɛ pʃˈɛs mʲɛjstsˈɔvɨ sˈɨnɔt w ˌalɛksˈandrji w tʃˈɨsta dʑˌɛvʲɛtnˈaɕtɕɛ ˈɛr., a nastˈɛmpɲʲɛ ˌɔdʒutsˈɔnɛ jˈakɔ spʃˈɛtʃnɛ z vʲˈarɔ̃ kɔɕtɕˈɔwa pʃˈɛs pʲˈɛrʃɨ ɔt tʃˈasuf ˌapɔstˈɔlskix pɔfʃˈɛxnɨ, ˌɛkumɛɲˈitʃnɨ sˈɔbur xʃˌɛɕtɕijˈaɲstfa, zvˈanɨ sɔbˈɔrɛm ɲitsˈɛjskim tʃˈɨsta dvadʑˈɛɕtɕapʲˈɛɲtɕ ˈɛr., kturˌɛmu pʃˌɛvɔdɲˈitʃɨw kɔnstˈantɨn vʲˈɛlki.
Nauczanie Ariusza zostało potępione przez miejscowy synod w Aleksandrii w 319 r., a następnie odrzucone jako sprzeczne z wiarą Kościoła przez pierwszy od czasów apostolskich powszechny, ekumeniczny sobór chrześcijaństwa, zwany soborem nicejskim (325 r.), któremu przewodniczył Konstantyn Wielki.