pˌɔvɔdˈujɛ tɔ, ʒˈɛ na ɡraɲˈitsɨ fˈas f pˈuŋktɕɛ stˈɨku tɨɣ dvˈux rˌɔspuʃtʃalɲˈikuf lˈup na pɔvʲˈɛʃxɲi jɛdnˈɛɡɔ z ɲˈix tʃɔ̃stˈɛtʃki tˈakʲɛ sˌamɔʒˈutɲʲɛ tfˈɔʒɔ̃ mˌɔnɔvˈarstfɨ, a w ɔbrˈɛmbjɛ ˌɔbjɛntˈɔɕtɕi jɛdnˈɛɡɔ z rˌɔspuʃtʃalɲˈikuf tfˈɔʒɔ̃ sfɛrˈɨtʃnɛ ˌaɡrɛɡˈatɨ, f ktˌurɨx jˈɛdɛn kˈɔɲʲɛts tʃɔ̃stˈɛtʃɛk tɛn rˌɔspuʃtʃˈalnɨ jɛst skʲˌɛrɔvˈanɨ na zˈɛvnɔntʃ, a drˈuɡʲi dɔ ɕrˈɔtka sfˈɛrɨ.
Powoduje to, że na granicy faz (w punkcie styku tych dwóch rozpuszczalników lub na powierzchni jednego z nich) cząsteczki takie samorzutnie tworzą monowarstwy, a w obrębie objętości jednego z rozpuszczalników tworzą sferyczne agregaty, w których jeden koniec cząsteczek (ten rozpuszczalny) jest skierowany na zewnątrz, a drugi do środka sfery.