pɔː ˌuzɨskˈaɲʲu pʃˈɛz bˈɛlɡjɛ ɲʲˌɛpɔdlɛɡwˈɔɕtɕi, jɛ̃zˈɨkʲɛm ˌuʒɛndˈɔvɨm bˈɨw jˈɛ̃zɨk frantsˈuski, a nˈapwɨf ˌuʒɛndɲˈikuf ˌɔras klˈasɨ vˈɨʃʃɛj dɔ nˈɔvɛj stɔlˈitsɨ spˌɔvɔdˈɔvaw stɔpɲʲˈɔvɔ̃ frˌaŋkɔfˌɔɲizˈatsjɛ bruksˈɛli.
Po uzyskaniu przez Belgię niepodległości, językiem urzędowym był język francuski, a napływ urzędników oraz klasy wyższej do nowej stolicy spowodował stopniową frankofonizację Brukseli.