na tˈaɕmʲɛ filmˈɔvɛj ˈɔbras jɛzd zˌapisˈanɨ f pɔstˈatɕi pˌɔjɛdˈɨntʃɨx kˈadruf, pʃˌɛsuvajˈɔntsɨx ɕɛ f prˌɔjɛktˈɔʒɛ kinˈɔvɨm s prɛntkˈɔɕtɕɔ̃ dvadʑˈɛɕtɕatʃtˈɛrɨ klˈatɛk na sɛkˈundɛ w ɛpˈɔtsɛ kˈina ɲʲɛmˈɛɡɔ bˌɨwɔ tɔ ʃɛsnˈaɕtɕɛ klˈatɛk na sɛkˈundɛ.
Na taśmie filmowej obraz jest zapisany w postaci pojedynczych kadrów, przesuwających się w projektorze kinowym z prędkością 24 klatek na sekundę (w epoce kina niemego było to 16 klatek na sekundę).