nˈattɔ nɔvˈɛlɛ i ˌɔpɔvʲadˈaɲʲa, jˈak balsˈasar” tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔnddʑˈɛvʲɛɲtɕ, lɛtˈui dˈɛ nˈatsrɛ” tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnddvˈa, krˌainɡvɛbʲˈillɛ” tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsɛt tʃˈɨ, lˈɛs sˈɛpt fˈɛmmɛz dˈɛ bˈarbɛblˈɛwɛ” tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsɛd dʑˈɛvʲɛɲtɕ i i. ˌawtɔbjˌɔɡrafˈitʃnɛ: lˈɛ lˈivrɛ dˈɛ mˌɔnamˈi” tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ, lˈɛ pˈɛtʲit pʲˈɛrɛ” tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ɔɕɛmnˈaɕtɕɛ, i lˈa vʲˈɛ ˈɛn flˈɛwr” tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dvadʑˈɛɕtɕadvˈa, çˌistɔrˈɨtʃna vʲˈɛ dˈɛ jɛˈannɛ dˈarts” tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsɛt ˈɔɕɛm, dvˈa tˈɔmɨ, tʃɨ ˌafɔrɨstˈɨtʃnɔfˌilɔzɔfˈitʃnɨ lˈɛ jˈardʲin dˌɛpitsˈurɛ” tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ.
Nadto nowele i opowiadania, jak „Balthasar” (1889), „L'Étui de nacre” (1892), „Crainquebille” (1903), „Les sept femmes de Barbe-Bleue” (1909) i i. Autobiograficzne: „Le livre de mon ami” (1885), „Le petit Pierre” (1918), i „La vie en fleur” (1922), historyczna „Vie de Jeanne d’Arc” (1908, 2 tomy), czy aforystyczno-filozoficzny „Le Jardin d'Épicure” (1895).