pɛvnˈɛɡɔ zakrˈɛsu ɔttɕˈɛɲi ɲʲɛ dˈa ɕɛ w ɔɡˈulɛ uzˈɨskatɕ s pɔvˈɔduf tˌɛxnɔlɔɡʲˈitʃnɨx, a pˌɔzɔstˈawɛ kɔlˈɔrɨ mˈuʃɔ̃ bˈɨdʑ dˌɛfiɲʲɔvˈanɛ skwˌadɔvˈɨmi tsmˈɨɡ z ˌuvzɡlɛndɲʲˈɛɲʲɛm vʲˈɛlu tʃɨnɲˈikuf jˈak: bjˈɛl pɔdwˈɔʒa, fɕɔŋklˈivɔɕtɕ fˈarbɨ, tʃɨ tsˈɛxɨ fˈarp kˌɔŋkrɛtnˈɛɡɔ prˌɔdutsˈɛnta, atʃkˈɔlvʲɛk na ɕfʲˈɛtɕɛ mˌamɨ kˈilka standˈarduf napʃˈɨkwad. w ɛwrˈɔpʲɛ dˌɔminˈujɛ ˌɛwrɔstsˈala, w amˈɛrɨtsˌɛ sfˈɔp.
Pewnego zakresu odcieni nie da się w ogóle uzyskać z powodów technologicznych, a pozostałe kolory muszą być definiowane składowymi CMYK z uwzględnieniem wielu czynników jak: biel podłoża, wsiąkliwość farby, czy cechy farb konkretnego producenta, aczkolwiek na świecie mamy kilka standardów – np. w Europie dominuje Euroscala, w Ameryce SWOP.