ftˈɛdɨ ˈuf kɔtˈaɡʲir, spʃˌɨjajˈɔntsɨ avˈarɔm, a knujˈɔntsɨ jˈak najɡˈɔrʃɛ zamˈɨswɨ pʃˈɛtɕif ˈantɔm, skˈɔrɔ mˌɛdʑamˈirɔs mˈuviw zbˈɨd vˌɨzɨvajˈɔntsɔ jˈak na pˈɔswa, pɔvʲˈɛdʑaw dɔ xaɡˈana: tɛn tʃwˈɔvʲɛk pɔɕˈada ˈu ˈantuf najvʲˈɛŋkʃɛ fpwˈɨvɨ i pɔtrˈafi f kˈaʒdɨm vɨpˈatku stˈavitɕ tʃˈɔwɔ sfˈɔim vrˈɔɡɔm; tʃˈɛba ɡˈɔ zˈatɛm zɡwˈadʑitɕ, ˈabɨ na pʃˈɨʃwɔʑdʑ bˈɛs pʃˈɛʃkut najˈɛʒdʒatɕ na iɣ ʑˈɛmʲɛ".
Wtedy ów Kotagir, sprzyjający Awarom, a knujący jak najgorsze zamysły przeciw Antom, skoro Medzamiros mówił zbyt wyzywająco jak na posła, powiedział do chagana: „ten człowiek posiada u Antów największe wpływy i potrafi w każdym wypadku stawić czoło swoim wrogom; trzeba go zatem zgładzić, aby na przyszłość bez przeszkód najeżdżać na ich ziemie".