fprˌɔvadʑˈɛɲʲɛ tʃɛtɕˈɛɡɔ krulˈɛstfa f pɔwˈɔvʲɛ ˌiksˌiˈiɡz vɨ. pˌɔjavʲˈawɔ ɕɛ jˈuʃ ftʃˈɛɕɲʲɛj f prˌɔpɔzˈɨtsjax kˈilku pʃˌɨrɔdɲˈikuf rixˈarda ɔvˈɛna, dʒˈɔna xˈɔɡɡa, jˈɛdnak pˈɔdʑaw xaˈɛtskla ɲʲɛ spˈɔtkaw ɕɛ z uznˈaɲʲɛm jˌɛmu fspuwtʃˈɛsnɨx, ktˌuʒɨ vɨbrˈali sˈɨstɛm lˌinnɛˈuʃa, uznˈajɔndʑ ɡˈɔ za vˌɨɡɔdɲʲˈɛjʃɨ i bˈardʑɛj pʃˌɛmavʲajˈɔntsɨ dɔ vˌɨɔbrˈaʑɲi, mˈimɔ ʒˈɛ jˈak ˌɔkazˈawɔ ɕɛ w drˈuɡʲɛj pɔwˈɔvʲɛ ˌiksˈiɡz vʲˈɛku bˈɨw ɔpˈartɨ w dˈuʒɛj mʲˈɛʒɛ na bwˈɛndnɨɣ zˌawɔʒˈɛɲʲax, a jˌɛdnɔtʃˈɛɕɲʲɛ zˌauvaʒˈajɔnts, ʒˈɛ prɔtʲˈista tɔ tˈaksɔn pˌɔlifˌilɛtˈɨtʃnɨ.
Wprowadzenie trzeciego królestwa w połowie XIX w. pojawiało się już wcześniej w propozycjach kilku przyrodników (Richarda Owena, Johna Hogga), jednak podział Haeckla nie spotkał się z uznaniem jemu współczesnych, którzy wybrali system Linneusza, uznając go za wygodniejszy i bardziej przemawiający do wyobraźni, mimo że – jak okazało się w drugiej połowie XX wieku – był oparty w dużej mierze na błędnych założeniach, a jednocześnie zauważając, że Protista to takson polifiletyczny.