vɔlnˈɛɡɔ fluˈɔru pʃˈɛz vʲˈɛlɛ lˈat ɲʲɛ ˌudavˈawɔ ɕɛ vˌɨɔdrˈɛmbɲitɕ s pɔvˈɔdu jˈɛɡɔː ɔɡrˈɔmnɛj ˌaktɨvnˈɔɕtɕi xɛmˈitʃnɛj pɔ vˌɨtfɔʒˈɛɲʲu pˈɔpʃɛs ˌɛlɛktrɔlˈizɛ stˌɔpʲɔnˈɛɡɔ flˌuɔrˈɨtu, w vɨsˈɔkʲɛj tˌɛmpɛratˈuʒɛ prɔtsˈɛsu tˌɛmpɛratˈura tɔpɲʲˈɛɲʲa vɨnˈɔɕi ɔkˈɔwɔ. tˈɨɕɔnts tʃtˈɛrɨstˌa stˈɔpʲɛɲ tsˈɛ natˈɨxmʲast rˌɛaɡˈɔvaw s sˌupstantsjˈami i mˌatɛrjawˈami ˌɔbɛtsnˈɨmi w natʃˈɨɲʲax rˌɛaktsˈɨjnɨx.
Wolnego fluoru przez wiele lat nie udawało się wyodrębnić z powodu jego ogromnej aktywności chemicznej – po wytworzeniu poprzez elektrolizę stopionego fluorytu, w wysokiej temperaturze procesu (temperatura topnienia  wynosi ok. 1400 °C) natychmiast reagował z substancjami i materiałami obecnymi w naczyniach reakcyjnych.