fspuwtʃˈɛɕɲʲɛ pʃɨjˈɛwɔ ɕɛ ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲɛ ˌarçitɛktˈurɨ jˈakɔ ʃtˈuki kʃtˌawtɔvˈaɲʲa pʃɛstʃˈɛɲi bˈɛ. zˈɛvi; tfʲˈɛrdʑi ɕɛ, ʒˈɛ ˌumjɛjˈɛntnɔɕtɕ ta vˌɨvɔwˈujɛ ruʒɲˈitsɛ mʲˌɛndʑɨ ˌarçitɛktˈurɔ̃ i jɛj ɕˌɔstʃanˈɨmi ʃtukˈami ˈɛ.jˈɔt. pɔsˈɛnɛr, ʒˈɛ jɛst ɔdbʲˈitɕɛm ʒˌɛtʃɨvistˈɔɕtɕi, kʃtˌawtujˈɔntsɛj ɕɛ w varˈuŋkax tʃˈasu, pʃɛstʃˈɛɲi i ɕrˌɔdɔvˈiska spˌɔwɛtʃnˈɛɡɔ” ˈɛs. ɡʲˈɛdjɔn.
Współcześnie przyjęło się określenie architektury jako sztuki kształtowania przestrzeni (B. Zevi); twierdzi się, że umiejętność ta wywołuje różnicę między architekturą i jej siostrzanymi sztukami (E.J. Posener), że „jest odbiciem rzeczywistości, kształtującej się w warunkach czasu, przestrzeni i środowiska społecznego” (S. Giedion).