f pɔvʲˈɛɕtɕax tˈakix jˈak swˈɔɲtsɛ ʒˈɨtɕa tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ʃɛsnˈaɕtɕɛ tʃɨ ɕˈɛrpʲɛɲ tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt tʃtɛrdʑˈɛɕcʲijˈɛdɛn ʒˈɨtɕɛ na fɕˈi jɛst jˌɛdnɔtʃˈɛɕɲʲɛ dɔtkɲʲˈɛɲtɕɛm ˈuɲʲɔ mɨstʲˈitsa; plˌatɔɲˈitʃnɨm sɨmbˈɔlɛm prˌadavnˈɛɡɔː ˌɔptsɔvˈaɲʲa tʃwɔvʲˈɛka z bˈɔɡʲɛm, pɔvrˈɔtɛm dɔː ˌutratsɔnˈɛɡɔ rˈaju, f ktˌurɨm panˈujɛ bˈɛstʃas, dˌɔskɔnˈawɔɕtɕ i pˈɛwɲʲa w dˌɔɕfʲattʃˈɛɲʲu zarˈuvnɔː ˌindɨvˌiduˈalnɛj jˈak i ˌuɲivɛrsˈalnɛj ˌɛɡzɨstˈɛntsji.
W powieściach takich jak Słońce życia (1916) czy Sierpień (1941) życie na wsi jest jednocześnie dotknięciem unio mystica; platonicznym symbolem pradawnego obcowania człowieka z Bogiem, powrotem do utraconego Raju, w którym panuje bezczas, doskonałość i pełnia w doświadczeniu zarówno indywidualnej jak i uniwersalnej egzystencji.