w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɕɛdɛmdʑˈɛɕɔnddvˈa rˈɔku, ˌɔbɛjmˈujɔnts stˌanɔvˈiskɔ prˌɔfɛsˈɔra na ˌuɲivˌɛrsɨtˈɛtɕɛ w ɛrlˈaŋɡɛn, vɨɡwˈɔɕiw vˈɨkwat rˌɔzvaʒˈaɲʲa pˌɔruvnˈaftʃɛ dˌɔtɨtʃˈɔntsɛ najnˈɔfʃɨɣ bˈadaɲ ɡˌɛɔmɛtrˈɨtʃnɨx”, kturˌɛɡɔ tˈɛzɨ stˈawɨ ɕɛ pˈuʑɲʲɛj prɔɡrˈamɛm ˌɛrlaŋɡˈɛɲskim pɔtstˈavɔ̃ nˌɔvɔtʃˈɛsnɛj klˌasɨfikˈatsji pˈɔjɛɲtɕ i tfʲˈɛrdʑɛɲ ɡˌɛɔmˈɛtrji.
W 1872 roku, obejmując stanowisko profesora na uniwersytecie w Erlangen, wygłosił wykład – „Rozważania porównawcze dotyczące najnowszych badań geometrycznych”, którego tezy stały się później programem erlangeńskim – podstawą nowoczesnej klasyfikacji pojęć i twierdzeń geometrii.