xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɔɕtɕ fˈuŋktsji jɛzd varˈuŋkʲɛm dˈuʒɔ ɕilɲʲˈɛjʃɨm ɲˈiʃ rˌuʒɲitʃkɔvˈalnɔɕtɕ f sˈɛnɕɛ ʒˌɛtʃɨvˈistɨm, ɡdˈɨʃ fˈuŋktsja ɔ tɛj vwasnˈɔɕtɕi jɛst ɲʲˌɛskɔɲtʃˈɛɲʲɛ vʲˈɛlɛ rˈazɨ rˌuʒɲitʃkɔvˈalna i mˈɔʒɛ bˈɨtɕ pʃˌɛtstavʲˈɔna za pɔmˈɔtsɔ̃ vzˈɔru ʃɛrˈɛɡu tˌaɨlˈɔra.
Holomorficzność funkcji jest warunkiem dużo silniejszym niż różniczkowalność w sensie rzeczywistym, gdyż funkcja o tej własności jest nieskończenie wiele razy różniczkowalna i może być przedstawiona za pomocą wzoru (szeregu) Taylora.