badˈaɲʲa tɛ kˌɔntɨnuˈɔvaw jˈɛɡɔː ˈutʃɛɲ, xˈɛnri mɔˈissan, ktˌurɨ ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntʃˈɛɕtɕ rˈɔku ɔtʃˈɨmaw flˈuɔr pʃˈɛs ˌɛlɛktrɔlˈizɛ flˌuɔrˌɔvɔdˈɔru zˌavʲɛrˌajɔntsˈɛɡɔ dɔdˈatɛk bˌɨwɔ tɔ pʃˌɨpatkˈɔvɛ zˌaɲʲɛtʃɨʃtʃˈɛɲʲɛ mˌatɛrjˈawu dɔː ˌɛlɛktrɔlˈizɨ.
Badania te kontynuował jego uczeń, Henri Moissan, który ostatecznie w 1886 roku otrzymał fluor przez elektrolizę fluorowodoru zawierającego dodatek  (było to przypadkowe zanieczyszczenie materiału do elektrolizy).