ˈukwat ʃtɔkxˈɔlmski ɲʲɛ pɔrˈuʃaw kfˈɛstji pʃɛpwˈɨvu ˈɔsup i kˌapitˈawuf ˌɔras ˈuɲʲi tsˈɛlnɛj mʲˌɛndʑɨ tʃwɔŋkˈami, a zˈɛ vzɡlˈɛndu na swˈabɔɕtɕ ˌinstɨtˌutsjɔnˈalnɔ̃ mɔʒlˈivɔɕtɕ skˌɔɔrdˌɨnɔvanˈɛɡɔ fpwɨvˈaɲʲa na pˈaɲstfa tʃˈɛtɕɛ bˌɨwa ˌɔɡraɲitʃˈɔna.
Układ sztokholmski nie poruszał kwestii przepływu osób i kapitałów oraz unii celnej między członkami, a ze względu na słabość instytucjonalną możliwość skoordynowanego wpływania na państwa trzecie była ograniczona.