jɛʒˈɛli ɔdwˈɔʒɨ ɕɛ zbˈɨd ɡrˈuba vˈarstfa ɔsˈadu, tʃˈɛɲɕtɕ kɔlˈɔɲʲi ɡʲˈiɲʲɛ, pˌɔzɔstavʲˈajɔnts skˌamjɛɲʲˈawɔɕtɕ ɔ xˌaraktˌɛrɨstˈɨtʃnɨm vɨɡlˈɔɲdʑɛ pˌɔmarʃtʃˈɔnɛj swɔɲʲˈɔvɛj skˈurɨ” i ɡrˌuzɛwkɔvˈatɛj tɛkstˈuʒɛ.
Jeżeli odłoży się zbyt gruba warstwa osadu, część kolonii ginie, pozostawiając skamieniałość o charakterystycznym wyglądzie pomarszczonej „słoniowej skóry” i gruzełkowatej teksturze.