tˈɛ ɔstˈatɲʲɔ̃ rˌɛɡulˈarnɔɕtɕ mˈɔʒna vˌɨtwumˈatʃɨdʑ zmɲʲɛjʃˈɛɲʲɛm pɔvʲˈɛʃxɲi tʃɔ̃stˈɛtʃɛk rˌɔzɡawɛ̃ʑˈɔnɨx f stɔsˈuŋku dɔ liɲʲˈɔvɨx, pʃˈɛs tsˈɔː ɔbɲˈiʒa ɕɛ lˈidʒba ˌɔddʑawˈɨvaɲ mʲˌɛndʑɨtʃˌɔ̃stɛtʃkˈɔvɨx, a vʲˈɛnts ix pˌɔkɔnˈaɲʲɛ stˈajɛ ɕɛ mɔʒlˈivɛ w ɲˈiʃʃɨx tˌɛmpɛratˈurax.
Tę ostatnią regularność można wytłumaczyć zmniejszeniem powierzchni cząsteczek rozgałęzionych w stosunku do liniowych, przez co obniża się liczba oddziaływań międzycząsteczkowych, a więc ich pokonanie staje się możliwe w niższych temperaturach.