wˈɔntʃɲik, pɔ ktˌurɨm vˈɨras ɲʲɛ mˈɔʒɛ bˈɨdʑ dʑɛlˈɔnɨ ˈu plˈuz dvˈa tɨɕˈɔntsɛ jˌɛdɛnˈaɕtɕɛ, kturˌɛɡɔ nalˈɛʒɨ ˈuʒɨtɕ na pʃˈɨkwat f swˈɔvʲɛ kˈa dvʲˈɛɕcʲɛ dʑˌɛvʲɛtnˈaɕtɕɛ.
łącznik, po którym wyraz nie może być dzielony (U+2011), którego należy użyć na przykład w słowie K‑219.