ˌiksfˈawvʲˈɛtʃna mˌɛdɨtsˈɨna f krakˈɔvʲɛ pɔdˈɔbɲʲɛ jˈak na ˈinnɨx ˌuɲivˌɛrsɨtˈɛtax ˌɛwrɔpˈɛjskix ɲʲɛ mʲˈawa vʲˈɛlu ˈutʃɲʲuf, ˌaɲi prˌɔfɛsˈɔruf f tɨm tʃˈaɕɛ ɲˈikt ɲʲɛ ɔtʃˈɨmaw f krakˈɔvʲɛ stˈɔpɲʲa dɔktˈɔra mˌɛdɨtsˈɨnɨ dɔ vˌɨkɔnɨvˈaɲʲa prˈaktɨkˌi lɛkˈarskʲɛj vɨstˈartʃaw vˈuftʃas stˈɔpʲɛɲ bˌakawˈaʒa.
XV-wieczna medycyna w Krakowie (podobnie jak na innych uniwersytetach europejskich) nie miała wielu uczniów, ani profesorów – w tym czasie nikt nie otrzymał w Krakowie stopnia doktora medycyny (do wykonywania praktyki lekarskiej wystarczał wówczas stopień bakałarza).