dɔ pʲˈɛkwa, i tʃˈɛɲɕtɕi bˈɔskʲɛj kɔmˈɛdji, nˌavʲɔ̃zˈujɛ zvʲˈɔ̃zɛk frˌazɛˌɔlɔɡʲˈitʃnɨ stsˈɛnɨ dantˈɛjskʲɛ”, ˌɔznatʃajˈɔntsɨ vˌɨdaʒˈɛɲʲa fstʃˌɔ̃sajˈɔntsɛ, strˈaʃnɛ, budʑˈɔntsɛ ɡrˈɔzɛ; vˌɨraʒˈɛɲʲɛ ɔkrˈɛɕla zazvˈɨtʃaj zˌaxɔvˈaɲʲa ɕɛ twˈumu ˌɔɡarɲʲɛntˈɛɡɔ paɲˈikɔ̃, rɔspˈatʃɔ̃, w mɔmˈɛɲtɕɛ kˌatastrˈɔfɨ, kˌataklˈizmu.
Do Piekła, I części Boskiej komedii, nawiązuje związek frazeologiczny „sceny dantejskie”, oznaczający wydarzenia wstrząsające, straszne, budzące grozę; wyrażenie określa zazwyczaj zachowania się tłumu ogarniętego paniką, rozpaczą, w momencie katastrofy, kataklizmu.