stˈɔnt rˌɔzvaʒˈaɲʲa na tˈɛmat ix natˈurɨ” ɲʲɛ mˌajɔ̃ ʒadnˈɛɡɔ sˈɛnsu, a fʃˈɛlkʲɛ vˌɨtfɔʒˈɔnɛ pʃˈɛz vʲˈɛki dˌɛfiɲˈitsjɛ” dˈɔbra i zwˈa mˈɔʒna zˈafʃɛ sprɔvˈadʑidʑ dɔː ˌɛlɛmɛntˈarnɛj tˌawtɔlˈɔɡji dˈɔbrɔ tɔ fʃˈɨstkɔ tɔ, tsˈɔ jɛst pʃɨjˈɛntɛ za dˈɔbrɛ w dˈanɨm sɨstˈɛmjɛ ɛtˈɨtʃnɨm.
Stąd rozważania na temat ich „natury” nie mają żadnego sensu, a wszelkie wytworzone przez wieki „definicje” dobra i zła można zawsze sprowadzić do elementarnej tautologii – dobro to wszystko to, co jest przyjęte za dobre w danym systemie etycznym.