dˌɨvizˈɔrɛk pʃˈɨʒɔnt f kʃtˈawtɕɛ dwˈuɡʲix, vˈɔ̃skiɣ vidˈɛwɛk, pʃˌɨtʃɨmujˈɔntsɨ kˈartkɛ z rˌɛŋkɔpˈisɛm, mˌaʃɨnɔpˈisɛm lˈub vɨdrˈukʲɛm na tɛnˈaklu pɔtstˈaftsɛ, ˌutʃɨmujˈɔntsɛj kˈartkɛ f pɔzˈɨtsji dɔɡˈɔdnɛj dɔ tʃɨtˈaɲʲa pʃˈɛz zɛtsˈɛra, tˌɛjˈɔt. ɔsˈɔbɛ zˌajmujˈɔntsɔ̃ ɕɛ skwˈadɛm tˈɛkstu.
Dywizorek – przyrząd w kształcie długich, wąskich widełek, przytrzymujący kartkę z rękopisem, maszynopisem lub wydrukiem na tenaklu (podstawce, utrzymującej kartkę w pozycji dogodnej do czytania przez zecera, tj. osobę zajmującą się składem tekstu).