mʲˌɛʃaɲˈinɨ ˌazɛˌɔtrɔpˈɔvɛ mˈɔʒna rɔzdʑˈɛlitɕ mɛtˈɔdɔ̃ dˌɛstɨlˈatsji ˌazɛˌɔtrɔpˈɔvɛj, ktˌura pɔlˈɛɡa na rˌɔzdɛstˌɨlɔvˈaɲʲu ix pɔː upʃˈɛdɲim fprˌɔvadʑˈɛɲʲu dˌɔdatkɔvˈɛɡɔ skwadɲˈika, tˌɛzˌɛdvˈu. tʃɨnɲˈika ˌazɛˌɔtrɔpˌujɔntsˈɛɡɔ, ktˌurɨ tfˈɔʒɨ s sˌupstantsjˈami ˌazɛˈɔtrɔp trˌujskwadɲikˈɔvɨ, vʒˈɔntsɨ w ˈinnɛj tˌɛmpɛratˈuʒɛ i z ˈinnɨm stɔsˈuŋkʲɛm skwadɲˈikuf ɲˈiʃ mʲˌɛʃaɲˈina vɨjɕtɕˈɔva.
Mieszaniny azeotropowe można rozdzielić metodą destylacji azeotropowej, która polega na rozdestylowaniu ich po uprzednim wprowadzeniu dodatkowego składnika, tzw. czynnika azeotropującego, który tworzy z substancjami azeotrop trójskładnikowy, wrzący w innej temperaturze i z innym stosunkiem składników niż mieszanina wyjściowa.