ˈɛpɔz dˈɔbɨ pˈisma vɨkʃtˈawtɕiw ɔdmʲˈanɛ çˌistɔrˈɨtʃnɔ̃, ˌukazujˈɔntsɔ̃ vˌɨdaʒˈɛɲʲa jˈɛʃtʃɛ ɲʲˌɛpʃɛbʒmʲˈawɛ napʃˈɨkwad. pˌɔɛmˈatɨ sˌamuˈɛla tfˌardɔfskʲˈɛɡɔ, trˌansaktsˈɨja vˈɔjnɨ xɔtɕˈimskʲɛj vatswˈava pˌɔtɔtskʲˈɛɡɔ, a tˈaɡʒɛ bʲiblˈijnɔ̃, ktˌura za pɔmˈɔtsɔ̃ ɕrˈɔtkuv bʲiblˈijnɨx pʃɛtstˈavja lˈɔsɨ bˌɔxatˈɛruf pˈisma ʑvʲˈɛntɨ., zvwˈaʃtʃa xrɨstˈusa, ˌalɛ tˈɛʃ tsˈawɔ̃ çistˈɔrjɛ ɕfʲˈɛntɔ̃ ɔdmʲˈanɛ tˈɛ rˌɛprɛzɛntˈujɔ̃ napʃˈɨkwad. xrɨstjˈada mˈartsa ɡʲˌirɔlˈama vˈidɨ, rˈaj ˌutratsˈɔnɨ dʒˈɔna miltˈɔna.
Epos doby pisma wykształcił odmianę historyczną, ukazującą wydarzenia jeszcze nieprzebrzmiałe (np. poematy Samuela Twardowskiego, Transakcyja wojny chocimskiej Wacława Potockiego), a także biblijną, która za pomocą środków biblijnych przedstawia losy bohaterów Pisma św., zwłaszcza Chrystusa, ale też całą historię świętą (odmianę tę reprezentują np. Chrystiada Marca Girolama Vidy, Raj utracony Johna Miltona).