f tɨm vɨpˈatku vˈalki ɡˈurskʲɛ bˌɨwɨ ɔkˈazjɔ̃ dɔ pɔzbˈɨtɕa ɕɛ lˈudʑi ɲʲɛpˈɛvnɨx pˌɔlitˈɨtʃɲʲɛ”, ɡwˈuvɲʲɛ ˌukraˈiɲtsuf i mʲɛʃkˈaɲtsuf kˌazaxstˈanu ˌɔras pɔfstˈaɲtsuf swɔvˈatskix, ktˌurɨɣ dɔvˈuttsa, ɡˈɛn. rˈudɔlv vʲˈɛst, bˈɨw zʒˈutkʲɛm z lɔndˈɨnu, ɡdʑˈɛ dʑˈawaw lɛɡˈalnɨ ʒˈɔnt tʃˌɛxɔswɔvˈatski pɔt pʃˌɛvɔdɲˈitstfɛm prˌɛzɨdˈɛnta ɛdvˈarda bɛnˈɛʃa.
W tym wypadku walki górskie były okazją do pozbycia się ludzi „niepewnych politycznie”, głównie Ukraińców i mieszkańców Kazachstanu oraz powstańców słowackich, których dowódca, gen. Rudolf Viest, był zrzutkiem z Londynu, gdzie działał legalny rząd czechosłowacki pod przewodnictwem prezydenta Edvarda Beneša.