ɲʲɛmjˈɛtstsɨ ɕrˌɛdɲʲɔvʲˈɛtʃɲi krˌɔɲikˈaʒɛ ɲʲɛ mʲˌɛli vʲˈɛŋkʃɨx ɔpˈɔruf, ˈabɨ ˌɔpisˈɨvadʑ bʲˈitfɨ pʃɛɡrˈanɛ pʃˈɛs ix rɔdˈakuf, xˈɔtɕ tˈak jˈaɡ vʲˈɛŋkʃɔɕtɕ krˌɔɲikˈaʒɨ s tˌɛɡɔː ɔkrˈɛsu kˌɔlɔrˌɨzɔvˈali rɛlˈatsjɛ s tɨɣ zˈajɕtɕ, ˌɔpisˈujɔnts pɔtstˈɛmpnɔɕtɕ” i ɔɡrˈɔmnɔ̃ pʃɛvˈaɡɛ litʃˈɛbnɔ̃” pʃˌɛtɕivɲˈikuf.
Niemieccy średniowieczni kronikarze nie mieli większych oporów, aby opisywać bitwy przegrane przez ich rodaków, choć tak jak większość kronikarzy z tego okresu koloryzowali relacje z tych zajść, opisując „podstępność” i „ogromną przewagę liczebną” przeciwników.