zˌalɛtˈami tˌɛɡɔ pɔdˈɛjɕtɕa sɔ̃ mɔʒlˈivɔɕtɕ ˌɔblitʃˈɛɲʲa vartˈɔɕtɕi fˈuŋktsji nˈavɛt ftˈɛdɨ, ɡdˈɨ ɲʲɛ jɛst mɔʒlˈivɛ vˌɨznatʃˈɛɲʲɛ vartˈɔɕtɕi kturˈɛɡɔʑ z jɛj ˌarɡumˈɛntuf, ɔː ˈilɛ tˌɨlkɔ ɲʲɛ jɛst ɔn ˌuʒɨvˈanɨ, vzrˈɔzd vˌɨdajnˈɔɕtɕi dʑˈɛŋki ˌuɲikɲʲˈɛɲtɕu vˌɨkɔnɨvˈaɲʲa ɲʲˌɛpɔtʃˈɛbnɨx ɔblˈitʃɛɲ ˌɔras mɔʒlˈivɔɕtɕ tfɔʒˈɛɲʲa ɲʲˌɛskɔɲtʃˈɔnɨx strˈuktur dˈanɨx.
Zaletami tego podejścia są możliwość obliczenia wartości funkcji nawet wtedy, gdy nie jest możliwe wyznaczenie wartości któregoś z jej argumentów, o ile tylko nie jest on używany, wzrost wydajności dzięki uniknięciu wykonywania niepotrzebnych obliczeń oraz możliwość tworzenia nieskończonych struktur danych.