i tˈak: f çiʃpˈaɲskim ˌɛlˈɛl jɛzd zˌapisɨvˈanɛ pɔ ˈɛl, f tʃˈɛskim tsˌɛxˈa jɛzd zˌapisɨvˈanɛ pɔ xˈa, w ɲˌidɛrlˈantskim xˌɔlɛndˈɛrskim lˌiɡatˈuraijˈɔt jɛst trˌaktɔvˈanɛ jˈakɔ sˌamɔdʑˈɛlna litˈɛra i zˌapisɨvˈanɛ na rˈuvɲi z ˈiɡrɛk, zˈaʑ w dˈuɲskim ˈaa jɛst trˌaktɔvˈanɛ jˈakɔː ˈinnɨ vˈarjand zapˈisu ˌaskˈuwcʲɛm i jɛst ɔstˈatɲʲɔ̃ litˈɛrɔ̃ ˌalfabˈɛtu.
I tak: w hiszpańskim ll jest zapisywane po l, w czeskim ch jest zapisywane po h, w niderlandzkim (holenderskim) Ĳ jest traktowane jako samodzielna litera i zapisywane na równi z y, zaś w duńskim aa jest traktowane jako inny wariant zapisu å i jest ostatnią literą alfabetu.