fʃˈɨstkʲɛ jˈɛɡɔ pˌublikˈatsjɛ pˌɔzɔstˈawɨ jˈɛdnak ɲʲˌɛzawvaʒˈɔnɛ, dɔpʲˈɛrɔ tʃtˈɛrɨ lˈata pɔ jˈɛɡɔ ɕmʲˈɛrtɕi ˈinnɨ vwˈɔski xˈɛmik stˌaɲislˈaɔ kˌanɲizzˈarɔ na kɔŋɡrˈɛɕɛ xɛmˈikuf ɲʲɛmjˈɛtskix f karlsrˈuxɛ pʃɛtstˈaviw pʃˌɛwɔmˈɔvɛ znatʃˈɛɲʲɛ prˈats ˌavɔɡˈadra, ktˌurɛ rˌɔzvʲɔ̃zɨvˈawɔ pɔvˈaʒnɛ prɔblˈɛmɨ xɛmˈikuf ˈɔvɨx tʃˈasuf.
Wszystkie jego publikacje pozostały jednak niezauważone, dopiero 4 lata po jego śmierci inny włoski chemik Stanislao Cannizzaro na kongresie chemików niemieckich w Karlsruhe przedstawił przełomowe znaczenie prac Avogadra, które rozwiązywało poważne problemy chemików owych czasów.