najbˈardʑɛj znˈanɔ̃ ɛŋklˈavɔ̃ w ɛwrˈɔpʲɛ bˈɨw bˈɛrlin zaxˈɔdɲi; f çistˈɔrji pˈɔlski nˌalɛʒˈɔntsɨ dɔ ɲʲˈɛj w lˈatax tˈɨɕɔnts tʃtˈɛrɨstˌa dvanˈaɕtɕɛ tˈɨɕɔnts ɕˈɛdɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnddʑˈɛvʲɛɲtɕ tˌɛzˌɛdvˈu. zˈastaf spˈiski, tʃˈɨli ɡrˈupa zˈamkuf i tʃɨnˈaɕtɕɛ mʲˈast spˈiskiɣ bɛndˈɔntsɨx pɔlskˈimi ˌɛksklavˈami, stˌanɔvʲɔntsˈɨmi ɛŋklˈavɨ na tɛrˈɛɲʲɛ krulˈɛstfa vˈɛŋɡʲɛr.
Najbardziej znaną enklawą w Europie był Berlin Zachodni; w historii Polski należący do niej w latach 1412–1769 tzw. zastaw spiski, czyli grupa zamków i 13 miast spiskich będących polskimi eksklawami, stanowiącymi enklawy na terenie Królestwa Węgier.