ɔd vʲˈɔsnɨ tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt tʃtɛrdʑˈɛɕcʲitʃˈɨ rˈɔku nˌaɕilˈiwɨ ɕɛ pʲˈɛrʃɛ vˈalki pɔlskʲˈɛɡɔ pɔdʑˈɛmja ˌakˈa ˌɔras pˌartɨzˈantki pˈɔlskɔradʑˈɛtskʲɛj zˈɛ zbrˈɔjnɨm ramjˈɛɲʲɛm ˌɔrɡaɲizˈatsji ˌukraˈiɲskix nˌatsjɔnalˈistuf ˈupa, ktˌura dˌɔpuʃtʃˈawa ɕɛ vˈuftʃas mˈɔrduf na ludnˈɔɕtɕi tsɨvˈilnɛj, ɡrabjˈɛɲʲa i palˈɛɲʲa fɕˈi, pˌɔrɨvˈaɲʲa mʲɛʃkˈaɲtsuf.
Od wiosny 1943 roku nasiliły się pierwsze walki polskiego podziemia (AK oraz partyzantki polsko-radzieckiej) ze zbrojnym ramieniem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – UPA, która dopuszczała się wówczas mordów na ludności cywilnej, grabienia i palenia wsi, porywania mieszkańców.