pˌɔxɔdʑˈɛɲʲɛ ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲa tʃˈɛski bwˈɔnt” ɲʲɛ jɛzd dɔ kˈɔɲtsa jˈasnɛ ɲʲɛktˌuʒɨ jˌɛ̃zɨkɔznˈaftsɨ sˌuɡɛrˈujɔ̃, ʒˈɛ ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲɛ vʑˈɛwɔ ɕɛ s tˈɛɡɔ, ˈiʒ vʲˈɛlɛ swˈuf w jɛ̃zˈɨku tʃˈɛskim pʃˌɨpɔmˈina swˈɔva z jɛ̃zˈɨka pɔlskʲˈɛɡɔ, f ktˌurɨx ktˈɔɕ pˌɔpʃɛstˈavʲaw ɡwˈɔski, napʃˈɨkwad. kˈapr kˈarp.
Pochodzenie określenia „czeski błąd” nie jest do końca jasne – niektórzy językoznawcy sugerują, że określenie wzięło się z tego, iż wiele słów w języku czeskim przypomina słowa z języka polskiego, w których ktoś poprzestawiał głoski, np. kapr – karp.