vˌɨruʒɲʲajˈɔntsɨm ˌɛlɛmˈɛntɛm blitskrjˈɛɡu bˌɨwɔ tɔ, ʒˈɛ dɨvˈizjɛ tʃˈɔwɡuf pɔ vɨɡrˈaɲʲu pʲˈɛrʃɨɣ bʲˈitɛf ɲʲɛ zˌatʃɨmɨvˈawɨ ɕɛ f tsˈɛlu ˌumɔtsɲʲˈɛɲʲa pʃɨtʃˈuwkuf na nˈɔvɛj lˈiɲʲi frˈɔntu, ˌalɛ pˈarwɨ ftɕˈɔ̃ʒ dɔ pʃˈɔdu, ɕtɕiɡˈajɔnts pˌɔkɔnˈanɛ vˈɔjskɔː i vdʑɛrˈajɔnts ɕɛ w ɡwˈɔmp tˌɛrɨtˈɔrjum ˌatakˌɔvanˈɛɡɔ pˈaɲstfa pʃɨ fspˈartɕu zmˌasɔvˈanɨx ɕˈiw pɔvʲˈɛtʃnɨx.
Wyróżniającym elementem blitzkriegu było to, że dywizje czołgów po wygraniu pierwszych bitew nie zatrzymywały się w celu umocnienia przyczółków na nowej linii frontu, ale parły wciąż do przodu, ścigając pokonane wojsko i wdzierając się w głąb terytorium atakowanego państwa przy wsparciu zmasowanych sił powietrznych.