kˌɔnsɛkfˈɛntsjɔ̃ bˌɨwa rˌɛzɨɡnˈatsja s tɨpˈɔvɨɣ dla stˌarɔʒˈɨtnɛj vˌɔjskɔvˈɔɕtɕi stratˈɛɡji dwˌuɡɔtrfawˈɛɡɔː ɔstʃˈawu brˈɔɲʲɔ̃ mʲˌɔtajˈɔntsɔ̃ i fstˈɛmpnɨx manˈɛvruf tsˈɛlɛm zmɛntʃˈɛɲʲa ɲʲˌɛpʃɨjatɕˈɛla na ʒˈɛtʃ krutkʲˈɛɡɔ ɡvˌawtɔvnˈɛɡɔː atˈaku vˌɨpɔsaʒˈɔnɛj w ˌustandˌarɨzɔvˈanɛ ˌuzbrɔjˈɛɲʲɛ ɔxrˈɔnnɛ i zatʃˈɛpnɛ pʲɛxˈɔtɨ.
Konsekwencją była rezygnacja z typowych dla starożytnej wojskowości strategii długotrwałego ostrzału bronią miotającą i wstępnych manewrów celem zmęczenia nieprzyjaciela na rzecz krótkiego gwałtownego ataku wyposażonej w ustandaryzowane uzbrojenie ochronne i zaczepne piechoty.