ɔbˈɛtsɲʲɛ zatʃˈɨna panˈɔvatɕ pʃˌɛkɔnˈaɲʲɛ, ʒˈɛ mˈɔdɛl stˌandardˈɔvɨ jɛst tɛˈɔrjɔ̃ tˌɨmtʃasˈɔvɔ̃ i trfˈajɔ̃ ˌintɛnsˈɨvnɛ prˈatsɛ nad znˌalɛʑˈɛɲʲɛm tɛˈɔrji bˈardʑɛj pˌɔtstavˈɔvɛj bˈɨtɕ mˈɔʒɛ tʃˈɔ̃stki ˌuvaʒˈanɛ za ˌɛlɛmɛntˈarnɛ” pʃˈɛs mˈɔdɛl stˌandardˈɔvɨ, w nˈɔvɛj tɛˈɔrji ɔkˈaʒɔ̃ ɕɛ tʃɔ̃stkˈami zwˌɔʒɔnˈɨmi; fizˈɨtsɨ mˌajɔ̃ tˈɛʃ nadʑˈɛjɛ, ʒˈɛ bˌɛɲdʑɛ ˌɔna zˌavʲɛrˈawa tʃˈɔ̃stki ɲʲˌɛujˈɛntɛ w mɔdˈɛlu stˌandardˈɔvɨm.
Obecnie zaczyna panować przekonanie, że model standardowy jest teorią tymczasową i trwają intensywne prace nad znalezieniem teorii bardziej podstawowej – być może cząstki uważane za „elementarne” przez model standardowy, w nowej teorii okażą się cząstkami złożonymi; fizycy mają też nadzieję, że będzie ona zawierała cząstki nieujęte w modelu standardowym.