ˈɔprudʒ ɡrˈupɨ tˌɛɔrɛtˈɨkuv vˌɔjskɔvˈɔɕtɕi, ktˌuʒɨ pʃˌɛvidɨvˈali w ɔkrˈɛɕɛ mʲˌɛndʑɨvɔjˈɛnnɨm, ʒˈɛ tʃˈɔwɡ bˌɛɲdʑɛ pˌɔtstavˈɔvɨm ɕrˈɔtkʲɛm vˈalki f pʃˈɨʃwɛj vˈɔjɲʲɛ, lˈitʃɲi vɔjskˈɔvi, bˈɔɲtɕ tsˌawkɔvˈitɕɛ nˌɛɡɔvˈali znatʃˈɛɲʲɛ brˈɔɲi pantsˈɛrnɛj, bˈɔɲdʑ bˌɨli bˈardʑɔ stsɛptˈɨtʃɲi tsˈɔ dɔ jɛj mˌɔʒlivˈɔɕtɕi bɔjˈɔvɨx.
Oprócz grupy teoretyków wojskowości, którzy przewidywali w okresie międzywojennym, że czołg będzie podstawowym środkiem walki w przyszłej wojnie, liczni wojskowi, bądź całkowicie negowali znaczenie broni pancernej, bądź byli bardzo sceptyczni co do jej możliwości bojowych.