pɔ pʃˌɛprɔvadʑˈɛɲʲu tˌɛɡɔ rˌɔzumɔvˈaɲʲa mˈɔʒna pˈɔjɔɲtɕ, jˈak na drˈɔdʑɛ ˌɛvɔlˈutsji mˈukw pˈɔfstadʑ ɡˈɛn nˌakazujˈɔntsɨ rˌɔbɔtɲˈitsɨ sˌamɔbˈujtʃɨ ˈatak na kaʒdˈɛɡɔː ˌamatˈɔra mʲˈɔdu, ˈabɨ ɔbrˈɔɲitɕ tsˈawɨ ˈul. tˌaki skrˈajnɨ pʃˈɛjaf ˌɔsɔbɲitʃˈɛɡɔː ˌaltruˈizmu jɛst pʃɛjˈavɛm ˌɛɡɔˈizmu ɡˈɛnuf” zˈɔp. sˌamɔlˈubnɨ ɡˈɛn.
Po przeprowadzeniu tego rozumowania można pojąć, jak na drodze ewolucji mógł powstać gen nakazujący robotnicy samobójczy atak na każdego amatora miodu, aby obronić cały ul. Taki skrajny przejaw osobniczego altruizmu jest przejawem „egoizmu genów” (zob. Samolubny gen).