stˈawɔ ɕɛ pʃˈɛstɔ mɔʒlˈivɛ vɨɡˈɔdnɛ stˌɔsɔvˈaɲʲɛ nˈaras ɲʲɛ tˌɨlkɔː ˌalfabˈɛtuf fʃˈɨstkix jɛ̃zˈɨkuf ˌindɔˌɛwrɔpˈɛjskix, ˌalɛ nˈavɛt nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɨɣ znˈakuf jɛ̃zˈɨkuv dˌalɛkʲˈɛɡɔ fsxˈɔdu.
Stało się przez to możliwe wygodne stosowanie naraz nie tylko alfabetów wszystkich języków indoeuropejskich, ale nawet najważniejszych znaków języków Dalekiego Wschodu.