f tɛn spˈɔsup w ksjˈi vʲˈɛku arˈapska nɔtˈatsja ˌupɔfʃɛxɲˈiwa ɕɛ vɛ vwˈɔskix kɕˈɛŋɡax xandlˈɔvɨx, a w ˌiksˌifˈaw vʲˈɛku trafˈiwa dɔː ˌɛpiɡrˈafikˌi kɔɕtɕˈɛlnɛj bˈɨ w ˌiksfˌawˈi vʲˈɛku vˈɨpʃɛtɕ tsˌawkɔvˈitɕɛ tsˈɨfrɨ ʒˈɨmskʲɛ s pˌɔtɔtʃnˈɛɡɔː uʒˈɨtɕa.
W ten sposób w XIII wieku arabska notacja upowszechniła się we włoskich księgach handlowych, a w XIV wieku trafiła do epigrafiki kościelnej by w XVI wieku wyprzeć całkowicie cyfry rzymskie z potocznego użycia.