pˈɔpʃɛs ˌɛkspɛrˌɨmɛntˈalnɔ̃ mˌaɲipulˈatsjɛ dwuɡˈɔɕtɕɔ̃ pʲˈur ˌɔɡɔnˈɔvɨx sˈamtsuv vikwˈatʃa ˌɔlbʒɨmjˈɛɡɔ ɛwplˈɛtstɛs prˈɔɡnɛ, ptˈakuv z rɔdʑˈinɨ vˌikwatʃɔvˈatɨx, ˈandɛrssɔn ˌudɔkˌumɛntˈɔvaw, ʒˈɛ ˌɔsɔbɲˈiki z dwuʃʃˈɨmi pʲurˈami mˌajɔ̃ vʲˈɛŋkʃɛ ʃˈansɛ na zdɔbˈɨtɕɛ samˈitsɨ.
Poprzez eksperymentalną manipulację długością piór ogonowych samców wikłacza olbrzymiego (Euplectes progne), ptaków z rodziny wikłaczowatych, Andersson udokumentował, że osobniki z dłuższymi piórami mają większe szanse na zdobycie samicy.