ɡalˈɔis fskˈazaw iɣ zˌastɔsɔvˈaɲʲɛ f tˌɛzˌɛdvˈu. tɛˈɔrji ɡalˈɔiz dajˈɔntsɛj ˈɛm.ˈin. dˌɛfiɲitˈɨvnɔ̃ ɔtpˈɔvʲɛtɕ na pɨtˈaɲʲa ɔ rˌɔsstʃɨɡɲʲˈɛɲtɕɛ mˌɔʒlivˈɔɕtɕi vˌɨkɔnˈaɲʲa klasˈɨtʃnɨx kɔnstrˈuktsji w ɡˌɛɔmˈɛtrji ˌɛwklidɛsˈɔvɛj tʃɨ tˈɛʒ zɡrˈabɲʲɛ ˌuzasˌadɲʲajˈɔntsɛj brˈak ɔɡˈulnɨɣ vzˈɔruf na pʲɛrvʲˈastki vʲˌɛlɔmjˈanuv vˈɨʃʃɨx stˈɔpɲi.
Galois wskazał ich zastosowanie w tzw. teorii Galois dającej m.in. definitywną odpowiedź na pytania o rozstrzygnięcie możliwości wykonania klasycznych konstrukcji w geometrii euklidesowej czy też zgrabnie uzasadniającej brak ogólnych wzorów na pierwiastki wielomianów wyższych stopni.