f tɨm znatʃˈɛɲʲu napʃˈɨkwad. alfˈabɛt ɲˌidɛrlˈantski, alfˈabɛt çiʃpˈaɲski, alfˈabɛt tʃˈɛski i alfˈabɛd dˈuɲski rˈuʒɲʲɔ̃ ɕɛ mʲˌɛndʑɨ sˈɔbɔ̃ i ɔt ˈinnɨx nˌarɔdˈɔvɨɣ varjˈantuf pˈisma wˌatɕiɲskʲˈɛɡɔ, ʒˈɛ f kˈaʒdɨm z ɲˈix pˈɛvnɛ rˈuʒnɛ ɡrˈupɨ lˈitɛr sɔ̃ trˌaktɔvˈanɛ jˈak ɔdrˈɛmbna litˈɛra i zˌapisɨvˈanɛ w ˈinnɨm mʲˈɛjstsu, ɲˈiʒbɨ tɔ vˌɨɲikˈawɔ z ˌɔɡulnˈɛɡɔ pɔʒˈɔntku lˈitɛr vwˌaɕtɕivˈɛɡɔ dla ˌalfabˈɛtu wˌatɕiɲskʲˈɛɡɔ.
W tym znaczeniu np. alfabet niderlandzki, alfabet hiszpański, alfabet czeski i alfabet duński różnią się między sobą i od innych narodowych wariantów pisma łacińskiego, że w każdym z nich pewne (różne) grupy liter są traktowane jak odrębna litera i zapisywane w innym miejscu, niżby to wynikało z ogólnego porządku liter właściwego dla alfabetu łacińskiego.