stˌarɔʒˈɨtɲi ˌɛɡʲiptsjˈaɲʲɛ vˌɨtfaʒˈali brˈɔ̃s f stɔsˈuŋku dʑˌɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntjˈɛdɛn prˈɔtsɛnt mʲˈɛdʑi dɔ dʑˈɛvʲɛɲtɕ prˈɔtsɛnt tsˈɨnɨ jˈuʃ ɔkˈɔwɔ tʃˈɨ tɨɕˈɔntsɛ lˈat pˈɛ.ˈɛn.ˈɛ, a nastˈɛmpɲʲɛ zatʃˈɛntɔ prˌɔdukˈɔvatɕ tʃˈɨ rɔdʑˈajɛ brˈɔ̃zu: jˈɛdɛn. nˌadajˈɔntsɨ ɕɛ dɔ kˈutɕa na ʑˈimnɔ mʲˈɛdʑ z dɔdˈatkʲɛm tsˈɨnɨ pʲˈɛɲtɕ prˈɔtsɛnt; dvˈa. brˈɔ̃s nˌaʒɛɲdʑˈɔvɨ mʲˈɛdʑ z dɔdˈatkʲɛm tsˈɨnɨ dʑˈɛɕɛɲtɕ prˈɔtsɛnt; tʃˈɨ. brˈɔ̃s najtfˈartʃɨ, dɔ vˌɨrabjˈaɲʲa ˈɔzdup mʲˈɛdʑ z dɔdˈatkʲɛm tsˈɨnɨ pjɛtnˈaɕtɕɛ prˈɔtsɛnt.
Starożytni Egipcjanie wytwarzali brąz w stosunku 91% miedzi do 9% cyny już około 3000 lat p.n.e, a następnie zaczęto produkować trzy rodzaje brązu: 1. nadający się do kucia na zimno (miedź z dodatkiem cyny 5%); 2. brąz narzędziowy (miedź z dodatkiem cyny 10%); 3. brąz najtwardszy, do wyrabiania ozdób (miedź z dodatkiem cyny 15%).