dʒɛvˈɔrɨt ʃtɔrtsˈɔvɨ pɔzvˈɔliw bˈɔvʲɛm rɨtˈɔvadʑ vɛ fʃˈɨstkix kʲɛrˈuŋkax vzdwˈuʒnɨ, zˈɛ vzɡlˈɛndu na budˈɔvɛ dˈɛski, pɔɕˈadaw f tɨm vzɡlˈɛɲdʑɛ pˈɛvnɛ ˌɔɡraɲitʃˈɛɲʲa i uzˈɨskadʑ bˈardʑɛj malˈarskʲɛ ɛfˈɛktɨ.
Drzeworyt sztorcowy pozwolił bowiem rytować we wszystkich kierunkach (wzdłużny, ze względu na budowę deski, posiadał w tym względzie pewne ograniczenia) i uzyskać bardziej malarskie efekty.