pˈɔdʑaw na dvˈa tʃˈɛɲɕtɕi vɨɲˈikaw s tˈɛɡɔ, ʒˈɛ pʲɛrvˈɔtɲʲɛ kˌɔdɔvˈaɲʲɛ tɔ bˌɨwɔ zalˈɛdvʲɛ ɕˈɛdɛmbʲitˈɔvɛ ˌɔfɛrɔvˈawɔ vʲˈɛndʑ znˈaki jɛdˈɨɲʲɛ z zakrˈɛsu zˈɛrɔː stˈɔ dvadʑˈɛɕtɕaɕˈɛdɛm, a ɲʲɛ jˈak ɔbˈɛtsɲʲɛ ˈɔɕɛmbʲitˈɔvɛ zˈɛrɔː dvʲˈɛɕcʲɛ pʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ.
Podział na 2 części wynikał z tego, że pierwotnie kodowanie to było zaledwie 7-bitowe (oferowało więc znaki jedynie z zakresu 0-127), a nie jak obecnie 8-bitowe (0-255).