pɔt kˈɔɲʲɛdʑ ʒˈɨtɕa prˌɔjɛktˈujɛ sˌɨnaɡˈɔɡɛ bˈɛsʃˈɔlɔm w ˈɛlkins pˈark tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔnttʃtˈɛrɨ, nakrˈɨtɔ̃ bˈardʑɔ strˈɔmɨm dˈaxɛm z rɔdʑˈajɛm ʒˈabɛk na zɛvnˈɛntʃnɨx krˈɔkfʲax, mˈa f sˈɔbjɛ tsˈɔɕ fsxɔdɲʲˈɛɡɔ, xˈɔtɕ ˌaɲi jˈɛdɛn ʃtʃˈɛɡuw ɲʲɛ pʃˌɨpɔmˈina arˈapskɔbʲˌizantˈɨjskix sɨnˈaɡɔk ˌɛwrɔpˈɛjskix s tʃˈasuf ˌɛklɛktˈɨzmu.
Pod koniec życia projektuje synagogę Beth-Szolom w Elkins Park (1954), nakrytą bardzo stromym dachem z rodzajem żabek na zewnętrznych krokwiach, ma w sobie coś wschodniego, choć ani jeden szczegół nie przypomina arabsko-bizantyjskich synagog europejskich z czasów eklektyzmu.