w ˌiksˌiksˈi vʲˈɛku vɨrˈuʒɲʲa ɕɛ ɛmpˈirɨzm mˌɛtɔdˌɔlɔɡʲˈitʃnɨ, ktˌurɨ ɡwˈɔɕi ɲʲˌɛistɲʲˈɛɲʲɛ sˈɔnduf sˌɨntɛtˈɨtʃnɨx a prjˈɔri, ˌɔras ɛmpˈirɨzm ɡˌɛnɛtˈɨtʃnɨ, ktˌurɨ ɡwˈɔɕi, ʒˈɛ ˈumɨsw lˈutski jɛst pʲɛrvˈɔtɲʲɛ pˌɔzbavʲˈɔnɨ trˈɛɕtɕi pɔznˈaftʃɨx ˈumɨsw jˈakɔ tabˈula rˈasa wˈats.
W XXI wieku wyróżnia się empiryzm metodologiczny, który głosi nieistnienie sądów syntetycznych a priori, oraz empiryzm genetyczny, który głosi, że umysł ludzki jest pierwotnie pozbawiony treści poznawczych (umysł jako tabula rasa – łac.