zarˈuvnɔː ˌadmiɲistrˈatsja radʑˈɛtska, jˈak i pˈɔlska ˌɔdnɔɕˈiwɨ ɕɛ dɔ nɔblˈistɨ ʒɨtʃlˈivʲɛ, a ɔn sˈam, vˈɔbɛdʑ dɛtsˈɨzji ɔ pʃˌɨwɔntʃˈɛɲʲu dɔlnˈɛɡɔ ɕlˈɔ̃ska dɔ pˈɔlski, ɔtʃˈɨmaw zˌapɛvɲʲˈɛɲʲɛ ɔ zˌɔrɡaɲˌizɔvˈaɲʲu mu spˌɛtsjalnˈɛɡɔ pɔtɕˈɔŋɡu, ktˌurɨm bˌɛɲdʑɛ mˈuɡw vɨjˈɛxadʑ vrˈaz zˈɛ sfˈɔim dɔbˈɨtkʲɛm i ˌɔtɔtʃˈɛɲʲɛm dɔ drˈɛzna lˈub bɛrlˈina.
Zarówno administracja radziecka, jak i polska odnosiły się do noblisty życzliwie, a on sam, wobec decyzji o przyłączeniu Dolnego Śląska do Polski, otrzymał zapewnienie o zorganizowaniu mu specjalnego pociągu, którym będzie mógł wyjechać wraz ze swoim dobytkiem i otoczeniem do Drezna lub Berlina.