nastˈɛmpnɨm krˈɔkʲɛm bˌɨwɔ fprˌɔvadʑˈɛɲʲɛ w lˈataɣ dʑˌɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnt. ˌiksˈiɡz vɨ. vˌidɛˌɔɛndɔskˈɔpuf, ɡdʑˈɛ rˌɛzɨɡnˈujɛ ɕɛ zˈɛ ɕfʲˌatwɔvˈɔduf na ʒˈɛtʃ mˌiɲʲaturˈɔvɛj kamˈɛrɨ tsˌɛtsˌɛdˈɛ, ˌumjɛʃtʃˈanɛj na fprˌɔvadʑˈanɨm dɔ patsjˈɛnta kˈɔɲtsu ˌɛndɔskˈɔpu.
Następnym krokiem było wprowadzenie w latach 90. XX w. videoendoskopów, gdzie rezygnuje się ze światłowodów na rzecz miniaturowej kamery CCD, umieszczanej na wprowadzanym do pacjenta końcu endoskopu.