ɡdˈɨ bɔɡʲˈiŋki f tˈatrax dʑˌivɔʒˈɔnɨ ɲʲˈɔswɨ pɔrvˈanɔ̃ pˌɔwɔʒɲˈitsɛ, mˈɔɡwa ˌɔna xfˈɨtɕitɕ ɕɛ vwˈaɕɲʲɛ tˌɛɡɔ kfʲˈatu bɔɡʲˈiŋki bˈɔjɔnts jˈɛɡɔ mˈɔtsɨ, zˈɛ zwˈɔɕtɕɔ̃ ˌupuʃtʃˈawɨ pɔrvˈanɔ̃ mwˈɔdɔ̃ mˈatkɛ.
Gdy boginki (w Tatrach – dziwożony) niosły porwaną położnicę, mogła ona chwycić się właśnie tego kwiatu – boginki bojąc jego mocy, ze złością upuszczały porwaną młodą matkę.