ˌinulˈina jɛzd bjˈawɨm prˈɔʃkʲɛm bˈɛs smˈaku, pʃˌɨpɔmˌinajˈɔntsɨm vɨɡlˈɔndɛm zɛvnˈɛntʃnɨm skrˈɔbjɛ, ɲʲɛ dˈajɛ jˈɛdnaɡ zˌabarvʲˈɛɲʲa z jˈɔdɛm, rɔspˈuʃtʃa ɕɛ wˈatfɔ w ɡɔrˈɔntsɛj vˈɔdʑɛ, vˌɨpadˈajɔndʑ z rɔstfˈɔru w ɲˈiskix tˌɛmpɛratˈurax ta vwaɕtɕˈivɔɕtɕ uwˈatfja jɛj ˌɔtʃɨmɨvˈaɲʲɛ, pɔd dʑawˈaɲʲɛm kfˈasuf lˈup ɛnzˈɨmu ˌinulinˈazɨ zɔstˈajɛ rˌɔzwɔʒˈɔna tsˌawkɔvˈitɕɛ dɔ fruktˈɔzɨ.
Inulina jest białym proszkiem bez smaku, przypominającym wyglądem zewnętrznym skrobię, nie daje jednak zabarwienia z jodem, rozpuszcza się łatwo w gorącej wodzie, wypadając z roztworu w niskich temperaturach (ta właściwość ułatwia jej otrzymywanie), pod działaniem kwasów lub enzymu – inulinazy zostaje rozłożona całkowicie do fruktozy.