w ˌɔtsɛˈaɲʲɛ ˌatlantˈɨtskim, ɡdʑˈɛ zˌasɔlˈɛɲʲɛ vɨnˈɔɕi tʃˈɨ,dvˈa prˈɔtsɛnt, fˈalɛ fˌawˌɛlˈɛf mˈɔɡɔ̃ pʃɛɲˈikatɕ na ɡwɛmbˈɔkɔʑdʑ dʑˈɛɕɛɲdʑ dvadʑˈɛɕtɕa mˈɛtruf; pʃɨ mɲʲˈɛjʃɨm zˌasɔlˈɛɲʲu, napʃˈɨkwad. w mˈɔʒu ɕrudʑˈɛmnɨm, tʃɨ bawtˈɨtskim tɛn sˈam sˈɨɡnaw mˈɔʒɛ pʃɛɲˈiknɔɲtɕ na ɡwɛmbˈɔkɔɕtɕ pˈɔnat tʃtɛrdʑˈɛɕcʲi mˈɛtruf.
W Oceanie Atlantyckim, gdzie zasolenie wynosi 3,2%, fale VLF mogą przenikać na głębokość 10-20 metrów; przy mniejszym zasoleniu, np. w Morzu Śródziemnym, czy Bałtyckim ten sam sygnał może przeniknąć na głębokość ponad 40 metrów.