istɲʲˈɛjɔ̃ rˈuvɲʲɛʃ tʃtɕˈɔŋki” pˌɔzbavʲˈɔnɛ ˈɔtʃka, tˌɛzˌɛdvˈu. ɕlˈɛpɨ matˈɛrjaw zɛtsˈɛrski, tʃˈɨli justˈunɛk sɔ̃ tɔ fʃˈɛlkʲɛ mˌɛtalˈɔvɛ kˈɔstki, blˈaʃki i ʃtˈapki vˌɨpɛwɲʲajˈɔntsɛ pˈustɛ mʲˈɛjstsɛ vˈɔkuw tʃtɕˈɔnɛk tˈak, ˈabɨ pʃɨ zvʲɛŋkʃˈɛɲʲu ˌɔdlɛɡwˈɔɕtɕi mʲˌɛndʑɨ znakˈami i vʲɛrʃˈami, ˌɔras pɔ vˌɨpɛwɲʲˈɛɲʲu pˈustɨx pɔvʲˈɛʃxɲi wamˈanɛj kɔlˈumnɨ stˌanɔvˈiwa ˌɔna nˈadal jˌɛdnɔlˈitɨ masˈɨvnɨ blˈɔk.
Istnieją również „czcionki” pozbawione oczka, tzw. ślepy materiał zecerski, czyli justunek – są to wszelkie metalowe kostki, blaszki i sztabki wypełniające puste miejsce wokół czcionek tak, aby przy zwiększeniu odległości między znakami i wierszami, oraz po wypełnieniu pustych powierzchni łamanej kolumny stanowiła ona nadal jednolity masywny blok.