pɔjˈɛɲtɕɛ bˌɛxavʲɔrˈɨzmu fˌuŋktsjɔnˈujɛ rˈuvɲʲɛʃ w ˌinfɔrmˈatɨtsˌɛ, ɡdʑˈɛ tˈɛrmin bˌɛxavʲˈɔrɨzm ɔbjˈɛktu ɔznˈatʃa ˈɔpiz zˌaxɔvˈaɲʲa ɕɛ ɔbjˈɛktu zbjˈur jˈɛɡɔ fˈuŋktsji, a tˈaɡʒɛ f tɛˈɔrji lˌitɛratˈurɨ, ɡdʑˈɛ ɔznˈatʃa ˌɔdʒutsˈɛɲʲɛ ˌintrɔspˈɛktsji i pʃˌɛtstavʲˈaɲʲɛ tˌɨlkɔ zaxˈɔvaɲ i djalˈɔɡuv bˌɔxatˈɛruf.
Pojęcie behawioryzmu funkcjonuje również w informatyce, gdzie termin behawioryzm obiektu oznacza opis zachowania się obiektu (zbiór jego funkcji), a także w teorii literatury, gdzie oznacza odrzucenie introspekcji i przedstawianie tylko zachowań i dialogów bohaterów.