jakkˈɔlvʲɛk f pʃɨpˈatku tsˌɛnzurɔvˈaɲʲa kˌɔrɛspɔndˈɛntsji ʒɔwɲʲˈɛʒɨ pˈɔttʃaz vˈɔjnɨ stˌɔsɔvˈaɲʲɛ tɛj zasˈadɨ mˈɔʒna ˈuznadʑ za rˌatsjɔnˈalnɛ, tɔ pɔfʃˈɛxnɛ stˌɔsɔvˈaɲʲɛ tsɛnzˈurɨ kˌɔrɛspɔndˈɛntsji fʃˈɨstkix ˌɔbɨvatˈɛli, jˈak tɔ mʲˈawɔ mʲˈɛjstsɛ f pˈɔlstsɛ w lˈatax tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntjˈɛdɛn tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ, mʲˈawɔ bˈardʑɛj na tsˈɛlu ˌutʃɨmɨvˈaɲʲɛ ix f strˈaxu pʃɛt fʃˌɛxɔbɛtsnˈɔɕtɕɔ̃ pˈaɲstfa; tˌɛmu samˈɛmu tsɛlˈɔvi pˌɔtpɔʒˌɔntkɔvˈanɛ bˌɨwɔ jˈavnɛ pˌɔtswuçivˈaɲʲɛ f tɨm tʃˈaɕɛ rˈɔzmuf tˌɛlɛfɔɲˈitʃnɨx f pʲˈɛrʃɛj fˈaʑɛ stˈanu vˌɔjɛnnˈɛɡɔ fʃˈɨstkʲɛ tˌɛlɛfˈɔnɨ f pˈɔlstsɛ zɔstˈawɨ vˌɨwɔntʃˈɔnɛ, a pɔ kˈilku tɨɡˈɔdɲʲax, pɔː iɣ vwɔntʃˈɛɲʲu fʃˈɨstkʲɛ rɔzmˈɔvɨ bˌɨwɨ pˌɔtswuçivˈanɛ, pʃɨ tʃɨm w ɲʲɛktˌurɨx mʲˈastax pʃˌɨpɔmˈinaw ˈɔtɨm ˌɔttfaʒˈanɨ pˈɔttʃas rɔzmˈɔvɨ kˌɔmuɲˈikat rɔzmˈɔva kˌɔntrɔlɔvˈana”.
Jakkolwiek w przypadku cenzurowania korespondencji żołnierzy podczas wojny stosowanie tej zasady można uznać za racjonalne, to powszechne stosowanie cenzury korespondencji wszystkich obywateli, jak to miało miejsce w Polsce w latach 1981–1983, miało bardziej na celu utrzymywanie ich w strachu przed wszechobecnością państwa; temu samemu celowi podporządkowane było jawne podsłuchiwanie w tym czasie rozmów telefonicznych (w pierwszej fazie stanu wojennego wszystkie telefony w Polsce zostały wyłączone, a po kilku tygodniach, po ich włączeniu wszystkie rozmowy były podsłuchiwane, przy czym w niektórych miastach przypominał o tym odtwarzany podczas rozmowy komunikat „rozmowa kontrolowana”).