dɔktrˈɨna pˌɔtpɔʒˌɔntkɔvˈaɲʲa sˌubɔrdɨnˈatsji pˌɔʃtʃɛɡˈulnɨx ˈɔsub bˈɔskix f trˈujtsɨ znˌajdɔvˈawa zvˌɔlɛnɲˈikuf fɕrˈut ɲʲɛktˌurɨx pisˈaʒɨ xʃˌɛɕtɕijˈaɲskix pʃɛt sɔbˈɔrɛm ɲitsˈɛjskim, jˈak tɛrtˈuljan ɔkˈɔwɔ. stˈɔ pʲɛɲdʑˈɛɕɔnd dvʲˈɛɕcʲɛ tʃtɛrdʑˈɛɕcʲi i ˌɔrɨɡˈɛnɛs stˈɔ ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲdʑ dvʲˈɛɕcʲɛ pʲɛɲdʑˈɛɕɔnttʃtˈɛrɨ.
Doktryna podporządkowania (subordynacji) poszczególnych Osób boskich w Trójcy znajdowała zwolenników wśród niektórych pisarzy chrześcijańskich przed soborem nicejskim, jak Tertulian (ok. 150–240) i Orygenes (185–254).