bˈudda ɔkrˈɛɕla ˌɔɕfʲɛtsˈɛɲʲɛm ˌuvɔlɲʲˈɛɲʲɛ ɕɛ ɔt pˌɛrmanɛntnˈɛɡɔ tsˈɨklu ˌɔdradʑˈaɲʲa i ɕmʲˈɛrtɕi samsˈarɨ ˌɔras ɔt tɕɛrpʲˈɛɲʲa, ktˌurɛ jɛst ˌimmanˈɛntnɔ̃ tsˈɛxɔ̃ lˈutskʲɛj natˈurɨ.
Budda określa oświeceniem uwolnienie się od permanentnego cyklu odradzania i śmierci (samsary) oraz od cierpienia, które jest immanentną cechą ludzkiej natury.