jˈak pˈisaw xˌɛidˈɛɡɡɛr f sfˈɔim sˈɛin ˈund zˈɛit, tʃˈas ɲʲɛ jˈɛst” ɔbˈɛtsnɨ ˌaɲi f pɔdmʲˈɔtɕɛ, ˌaɲi tˈɛʃ f pʃɛdmʲˈɔtɕɛ; ɲʲɛ jɛzd vˈɛvnɔndʒ bˈɨtu, ˌaɲi na jˈɛɡɔ zˈɛvnɔntʃ i jˈɛst” ɔn ftʃˈɛɕɲʲɛj” ɔt fʃˈɛlkʲɛj sˌubjɛktɨvnˈɔɕtɕi ˌɔras ˌɔbjɛktɨvnˈɔɕtɕi, pɔɲʲˈɛvaʃ stanˈɔvi varˈunɛk mˌɔʒlivˈɔɕtɕi nˈavɛd dla ɔvˈɛɡɔ ftʃˈɛɕɲʲɛj”.
Jak pisał Heidegger w swoim Sein und Zeit, czas nie „jest” obecny ani w podmiocie, ani też w przedmiocie; nie jest wewnątrz bytu, ani na jego zewnątrz i „jest” on „wcześniej” od wszelkiej subiektywności oraz obiektywności, ponieważ stanowi warunek możliwości nawet dla owego „wcześniej”.