w ɕrˌɔdɔvˈisku lˌipidˈɔvɨm bjˈawka bwˈɔn sɔ̃ zdˈɔlnɛ dɔ dɨfˈuzji bˈɔtʃnɛj lˌatɛrˈalnɛj, jˈɛɕli ɲʲɛ sɔ̃ ˌɔɡraɲitʃˈɔnɛ spˌɛtsɨfitʃnˈɨmi ˌɔddʑawˌɨvaɲʲˈami na pʃˈɨkwat ˌɔddʑawˌɨvaɲʲˈami ɔt strˈɔnɨ tsˌɨtɔplˌazmatˈɨtʃnɛj zˈɛ ʃkʲɛlˈɛtɛm kˌɔmurkˈɔvɨm vʲˈɛlɛ bjˈawɛɡ bwˈɔnɨ jɛst trfˈalɛ z ɲˈim zvʲɔ̃zˈana, tsˈɔː ˌuɲʲɛmɔʒlˈivja ix rˈuxɨ lˌatɛrˈalnɛ, ɲʲɛ mˌajɔ̃ natˈɔmjazd zdɔlnˈɔɕtɕi dɨfˈuzji f pˈɔpʃɛɡ bwˈɔnɨ;
w środowisku lipidowym białka błon są zdolne do dyfuzji bocznej (lateralnej), jeśli nie są ograniczone specyficznymi oddziaływaniami (na przykład oddziaływaniami od strony cytoplazmatycznej ze szkieletem komórkowym – wiele białek błony jest trwale z nim związana, co uniemożliwia ich ruchy lateralne, nie mają natomiast zdolności dyfuzji w poprzek błony;