jˈɛɡɔː istˈɔtɔ̃ bˌɨwɔː uznˈaɲʲɛ vˈarstfɨ muzˈɨtʃnɛj za ɛlˈɛmɛnt rˌuvnɔvˈaʒnɨ vˈɔbɛdʑ vˈarstfɨ tɛkstˈɔvɛj ˌɔras ɕˈilnɛ zrˌuʒɲitsɔvˈaɲʲɛ ˈarji, rˌɛtsɨtatˈɨvu i arjˈɔsɔ, stˌɔsɔvˈanɨɣ dla pˌɔtkrɛɕlˈɛɲʲa ˌɔtpɔvʲˈɛdɲʲɔ lˌirɨtʃnˈɛɡɔ, nˌaratsɨjnˈɛɡɔ lˈub drˌamatɨtʃnˈɛɡɔ xˌaraktˈɛru utfˈɔru.
Jego istotą było uznanie warstwy muzycznej za element równoważny wobec warstwy tekstowej oraz silne zróżnicowanie arii, recytatywu i arioso, stosowanych dla podkreślenia odpowiednio lirycznego, narracyjnego lub dramatycznego charakteru utworu.