bˈartuɡ bˈɨw jˈuʃ jˈɛdnak ˈɔstrɔ krˌɨtɨkɔvˈanɨ pʃˈɛs rˌɛtsɛnzˈɛntuv zˈa, jˈak tɔ fˌɔrmuwɔvˈali, xˈaɔz dʑvʲɛŋkˈɔvɨ” i kˌakɔfɔɲˈitʃnɛ ɡrɨmˈasɨ”, a publˈitʃnɔɕtɕ stratɕˈiwa dlˈaɲ zˌaintˌɛrɛsɔvˈaɲʲɛ.
Bartók był już jednak ostro krytykowany przez recenzentów za, jak to formułowali, „chaos dźwiękowy” i „kakofoniczne grymasy”, a publiczność straciła dlań zainteresowanie.