w tˈɨɕɔndʑ dvʲˈɛɕcʲɛ pjɛtnˈaɕtɕɛ ˌifˈaw sˈɔbur lˌatɛrˈaɲski zabrˈɔɲiw klɛrˈɨkɔm, tʃˈɛ̃stɔ ʃkɔlˈɔnɨm mɛdˈɨtʃɲʲɛ w rˈamax mˌɛdɨtsˈɨnɨ mˌɔnastˈɨtʃnɛj, vˌɨkɔnɨvˈaɲʲa çˌirurɡʲˈitʃnɨx lˈup ʒˌɛmjɛɕlɲˈitʃɨx” tʃɨnnˈɔɕtɕi mɛdˈɨtʃnɨx ɛtstslˈɛɕa apxˈɔrɛt a saŋɡvˈiɲik, ˌinxɔnˈɛtum maɡʲˈistrum ˈin mˌɛdʲitɕˈina mˈanu ˌɔpɛrˈari.
W 1215 IV Sobór Laterański zabronił klerykom, często szkolonym medycznie w ramach medycyny monastycznej, wykonywania chirurgicznych lub „rzemieślniczych” czynności medycznych (Ecclesia abhorret a sangwinik, Inhonetum magistrum in medicina manu operari).