ˌɔʒɛtʃˈɛɲʲɛ vˌɨraʒˈɔnɛ f sɨmbˈɔlu ɲitsˈɛjskim ˌɔkrɛɕlˈiwɔ, vbrˈɛf nˈawtsɛ arjˈuʃa, ʒˈɛ sˈɨn jɛst ɔdvʲˈɛtʃɲʲɛ zrɔdʑˈɔnɨ pʃˈɛs ˈɔjtsa, a vʲˈɛnts jɛst pˈɔza tʃˈasɛm, ɲʲˈɛma pɔtʃˈɔntku f kˌatɛɡˈɔrjax tʃasˈɔvɨx, bˈɛndɔnts ɕfʲˈatwɛm zˈɛ ɕfʲatwˈɔɕtɕi” i fspˌuwistˈɔtnɨ ˈɔjtsu”.
Orzeczenie wyrażone w symbolu nicejskim określiło, wbrew nauce Ariusza, że Syn jest odwiecznie zrodzony przez Ojca, a więc jest poza czasem, nie ma początku w kategoriach czasowych, będąc „światłem ze światłości” i „współistotny Ojcu”.