jˈɛɕli jɛst pʃˌɛprɔvadʑˈɔnɛ pɔprˈavɲʲɛ, zˈaʑ zbjˈur pʃɛswˈanɛk ɲʲɛ zavʲˈɛra zdˈaɲ fawʃˈɨvɨx, tɔ vɲʲˈɔski vˌɨtɕɔŋɡɲʲˈɛntɛ w vɨɲˈiku rˌɔzumɔvˈaɲʲa dˌɛduktsɨjnˈɛɡɔ sɔ̃ ɲʲˌɛɔtpˈartɕɛ pravdʑˈivɛ i ɲʲɛ mˈɔʒna iɣ zasˈadɲʲɛ zˌakfɛstjɔnˈɔvatɕ; ɲʲɛ prɔvˈadʑi ɲˈiɡdɨ ɔt prˈavdɨ dɔ fˈawʃu.
Jeśli jest przeprowadzone poprawnie, zaś zbiór przesłanek nie zawiera zdań fałszywych, to wnioski wyciągnięte w wyniku rozumowania dedukcyjnego są nieodparcie prawdziwe i nie można ich zasadnie zakwestionować; nie prowadzi nigdy od prawdy do fałszu.