jˈɛʃtʃɛ jˈɛdnɨm ˌɔɡraɲitʃˈɛɲʲɛm tɛj sɨntˈɛzɨ jɛst kɔɲʲˈɛtʃnɔɕtɕ ˌuʒɨvˈaɲʲa pʲˌɛrʃɔʒɛndˈɔvɨx xˌalɔɡˈɛŋkuf ˌalkilˈɔvɨx, ɡdˈɨʃ rɛˈaktsja ˌamɔɲʲˈaku s xˌalɔɡɛŋkˈami vɨʃʃˈɛɡɔ ʒˈɛndu prɔvˈadʑi w znˈatʃnɨm stˈɔpɲʲu dɔː ˌɛliminˈatsji xˌalɔɡˌɛnɔvɔdˈɔru i pˌɔfstavˈaɲʲa vʲˈɔ̃zaɲ tsˈɛ rˈuvna ɕˌɛ tsˈɛ, a ɲʲɛ sˌupstɨtˈutsji.
Jeszcze jednym ograniczeniem tej syntezy jest konieczność używania pierwszorzędowych halogenków alkilowych, gdyż reakcja amoniaku z halogenkami wyższego rzędu prowadzi w znacznym stopniu do eliminacji halogenowodoru i powstawania wiązań C=C, a nie substytucji.