tʃˈɛ̃stɔ, vɨmjˈɛnɲʲɛ s tɛrmˈinɛm fˈuŋktsja xˌɔlɔmɔrfˈitʃna”, stɔsˈujɛ ɕɛ rˈuvɲʲɛʃ nˈazvɛ fˈuŋktsja ˌanalitˈɨtʃna, jˈɛdnak jɛst ˌɔna tˈaɡʒɛ ˌuʒɨvˈana f ʃˈɛrʃɨm sˈɛnɕɛ fˈuŋktsji ʒˌɛtʃɨvˈistɛj, zˌɛspɔlˈɔnɛj lˈup ˌɔɡulɲʲɛjʃˈɛɡɔ tˈɨpu, ktˌura jɛst rˈuvna sfɔjˈɛmu rˌɔzviɲʲˈɛɲtɕu f ʃˈɛrɛk tˌaɨlˈɔra w dɔvˈɔlnɨm pˈuŋktɕɛ sfˈɔjɛj dʑɛdʑˈinɨ.
Często, wymiennie z terminem „funkcja holomorficzna”, stosuje się również nazwę funkcja analityczna, jednak jest ona także używana w szerszym sensie – funkcji (rzeczywistej, zespolonej lub ogólniejszego typu), która jest równa swojemu rozwinięciu w szereg Taylora w dowolnym punkcie swojej dziedziny.