sfɔbˈɔdnɛ ˌɔpɛrɔvˈaɲʲɛ mˌɔtɨvˈami vˌɨrastˌajɔntsˈɨmi z rˈuʒnɨx ukwˈaduf skalˈɔvɨx i ˌintɛrvawˈɔvɨx, zvʲˈɛ̃zwɔɕtɕ i dɔsˈadnɔʑdʑ vˌɨpɔvʲˈɛdʑi muzˈɨtʃnɛj, vwaɕtɕˈiva mɛlˈɔdjɔm i rˈɨtmɔm ludˈɔvɨm, a ˈɔptsa ˌɛksprɛsˈɨjnɛj pɔˈɛtɨtsˌɛ vˌɨkrɛɔvˈanɛj pʃˈɛs tfˈurtsuf ˌiksˌiˈiɡz vʲˈɛku, vrˈɛʃtɕɛ ɕmʲˈawɔʑdʑ dˌɨsɔnansˈɔvɨx fspˈuwbʒmʲɛɲ xˌarmɔɲˈijnɨx fʃˈɨstkɔ tɔ zwɔʒˈɨwɔ ɕɛ na ˌɔrɨɡʲinˈalnɨ, nˈɔvɨ jˈɛ̃zɨk muzˈɨtʃnɨ bartˈuka.
Swobodne operowanie motywami wyrastającymi z różnych układów skalowych i interwałowych, zwięzłość i dosadność wypowiedzi muzycznej, właściwa melodiom i rytmom ludowym, a obca ekspresyjnej poetyce wykreowanej przez twórców XIX wieku, wreszcie śmiałość dysonansowych współbrzmień harmonijnych – wszystko to złożyło się na oryginalny, nowy język muzyczny Bartóka.