tˈakʲɛ rˌɔzumjˈɛɲʲɛ blˈiskʲɛ jɛst pravnˈɛmu tʃɨ krˌɨminˌalistɨtʃnˈɛmu rˌɔzumjˈɛɲʲu pɔjˈɛɲtɕa dɔvˈɔdu, ɡdʑˈɛ swˈɔvɔ dˈɔvut uznˈajɛ ɕɛ za sɨnˈɔɲim pʃɛdmʲˈɔtu lˈub zdaʒˈɛɲʲa, stˌanɔvʲɔntsˈɛɡɔ pˌɔtstavˈɔvɨ ɛlˈɛmɛnt w rˌɔzumɔvˈaɲʲu dˌɔvɔdˈɔvɨm, ˌupravɲʲajˈɔntsɨ dɔ pʃɨjˈɛɲtɕa tˈɛzɨ napʃˈɨkwad. ˌɔskarʒˈɛɲʲa za pravdʑˈivɛ.
Takie rozumienie bliskie jest prawnemu czy kryminalistycznemu rozumieniu pojęcia dowodu, gdzie słowo dowód uznaje się za synonim przedmiotu lub zdarzenia, stanowiącego podstawowy element w rozumowaniu dowodowym, uprawniający do przyjęcia tezy (np. oskarżenia) za prawdziwe.