rˌɔkɔvˈaɲʲɛ dˈɔbrɛ, jɛʒˈɛli ftʃˈɛɕɲʲɛ lɛtʃˈɔnɨ, pʃɛd vˌɨstɔmpʲˈɛɲʲɛm pɔvˈikwaɲ, a ɔɡˈulnɨ stˈan i ɔtpˈɔrnɔɕtɕ xɔrˈɛɡɔ pʃɛt xɔrˈɔbɔ̃ ɲʲɛ jɛst ˌupɔɕlɛdʑˈɔna.
Rokowanie dobre, jeżeli wcześnie leczony, przed wystąpieniem powikłań, a ogólny stan i odporność chorego przed chorobą nie jest upośledzona.