ɔ pʃɨjˈɛɲtɕu tɛˈɔrji xˌandʲitsˈapu i ˌɔdʒutsˈɛɲʲu ftʃɛɕɲʲˈɛjʃɛj çˌipɔtˈɛzɨ ˌatraktsˈɨjnɨx sˈɨnuv zˌadɛtsˌɨdɔvˈawɨ tʃˈɨ tʃɨnɲˈiki: jˈɛdɛn spʃˈɛtʃnɔɕtɕ çˌipɔtˈɛzɨ ˌatraktsˈɨjnɨx sˈɨnuv z ɔɡˈulnɔ̃ tɛˈɔrjɔ̃ dɔbˈɔru nˌaturalnˈɛɡɔ dvˈa dˈanɛ ˌɛmpirˈɨtʃnɛ tʃˈɨ brˈak kˌɔŋkluzɨvnˈɔɕtɕi çˌipɔtˈɛzɨ ˌatraktsˈɨjnɨx sˈɨnuf.
O przyjęciu teorii handicapu i odrzuceniu wcześniejszej hipotezy atrakcyjnych synów zadecydowały trzy czynniki: 1) sprzeczność hipotezy atrakcyjnych synów z ogólną teorią doboru naturalnego 2) dane empiryczne 3) brak konkluzywności hipotezy atrakcyjnych synów.