vˌɨizɔlˈɔvaw tˈɛʒ baktˈɛrjɛ, ktˌura bˌɨwa vraʒlˈiva na dʑawˈaɲʲɛ lˌizɔzˈɨmu i nˈazvaw jˈɔ̃ mˌajkrɔtsˈɔtstsus lˌɨsɔdˌɛiktʲˈitsus pˈuʑɲʲɛj ˌɔkazˈawɔ ɕɛ, ʒˈɛ bˌɨwa tɔ znˈana jˈuʃ ftʃˈɛɕɲʲɛj mˌajkrɔtsˈɔtstsus lutˈɛus, a zɔstˈawa pɔbrˈana pʃˈɛs flɛmˈiŋɡa prˌavdɔpɔdˈɔbɲʲɛ z vwasnˈɛɡɔ nˈɔsa.
Wyizolował też bakterię, która była wrażliwa na działanie lizozymu i nazwał ją Micrococcus lysodeikticus (później okazało się, że była to znana już wcześniej Micrococcus luteus), a została pobrana przez Fleminga prawdopodobnie z własnego nosa.