mˈarjus pɛtʲˈipa stfˈɔʒɨw tˈam nˈɔvɨ ɡatˈunɛk bˈalɛddʲˌivɛrtʲissˈɛmɛnt, klasˈɨtʃnɨ dʑˈiɕ tˈɨb balˈɛtu ɔ nˌumɛrˈɔvɛj budˈɔvʲɛ, dɔ jˈakix nalˈɛʒɔ̃ ˈɛm.ˈin. w jˈɛɡɔ xˌɔrɛɔɡrˈafji: ɕpʲˈɔntsa krulˈɛvna tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnt i jɛʑˈɔrɔ wabˈɛɲdʑɛ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ, tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ, ɡdˈɨʃ ˈaktɨ rˌɔmantˈɨtʃnɛ, tˌɛjˈɔt. jˈi i ˈiv, sɔ̃ awtˈɔrstfa lvˈa ˌivanˈɔva, ˈɔba z muzˈɨkɔ̃ pʲˈɔtra tʃˌajkɔfskʲˈɛɡɔ.
Marius Petipa stworzył tam nowy gatunek – balet-divertissement, klasyczny dziś typ baletu o numerowej budowie, do jakich należą m.in. w jego choreografii: Śpiąca królewna (1890) i Jezioro łabędzie (1895, częściowo, gdyż akty romantyczne, tj. II i IV, są autorstwa Lwa Iwanowa), oba z muzyką Piotra Czajkowskiego.