prˈavnɨ ˌɔbɔvʲˈɔ̃zɛk ˌawtɔrɨzˈatsji pˌɔddavˈanɨ jɛst krˈɨtɨtsˌɛ jˈakɔ rˌɛliktˈɔvɛ i ɲʲˌɛskutˈɛtʃnɛ rˌɔzvʲɔ̃zˈaɲʲɛ miɲʲˈɔnɛj ɛpˈɔki, w ʒˌɛtʃɨvistˈɔɕtɕi nˌakʲɛrɔvˈanɛ na ˌumɔʒlivʲˈɛɲʲɛ pɔlˈitɨkˌɔm i ɔsˈɔbɔm znˈanɨm blˌɔkɔvˈaɲʲa pˌublikˈatsji vˌɨpɔvʲɛdʑˈanɨx pʃˈɛs ɕˈɛbjɛ pɔxˈɔpɲʲɛ swˈuf.
Prawny obowiązek autoryzacji poddawany jest krytyce jako reliktowe i nieskuteczne rozwiązanie minionej epoki, w rzeczywistości nakierowane na umożliwienie politykom i osobom znanym blokowania publikacji wypowiedzianych przez siebie pochopnie słów.