uɲˈika ɕɛ f tɛn spˈɔsup ɲʲˌɛjɛdnˌɔznatʃnˈɔɕtɕi w ˌintɛrprɛtˈatsji ɲʲɛktˌurɨx pɔdˈɔbɲʲɛ pisˈanɨɣ vɨrˈazuf, jˈak napʃˈɨkwad. ɲʲˌɛbjɛskˌɔʑɛlˈɔnɨ tˌɛjˈɔt. kˈɔlɔr ʑɛlˈɔnɨ ɔː ɔttɕˈɛɲʲu ɲʲɛbjˈɛskim i ɲʲɛbjˈɛskɔʑɛlˈɔnɨ tˌɛjˈɔt. kˈɔlɔr f pɔwˈɔvʲɛ pɔmjˈɛndʑɨ ɲʲɛbjˈɛskim i ʑɛlˈɔnɨm, lˈup w ˈinnɨm znatʃˈɛɲʲu dvˌukɔlɔrˈɔvɨ w rˌɔzumjˈɛɲʲu tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ ɲʲˌɛbjɛskʲˈɛɡɔ, a tʃɛɲɕtɕˈɔvɔ ʑˌɛlɔnˈɛɡɔ.
Unika się w ten sposób niejednoznaczności w interpretacji niektórych podobnie pisanych wyrazów, jak np. niebieskozielony (tj. kolor zielony o odcieniu niebieskim) i niebiesko-zielony (tj. kolor w połowie pomiędzy niebieskim i zielonym, lub w innym znaczeniu – dwukolorowy w rozumieniu częściowo niebieskiego, a częściowo zielonego).