kˈaʒda fˈuŋktsja xˌɔlɔmɔrfˈitʃna mˈɔʒɛ bˈɨtɕ pʃˌɛtstavʲˈɔna jˈakɔ sˈuma sfˈɔix tʃˈɛɲɕtɕi ʒˌɛtʃɨvˈistɛj i ˌurɔjˈɔnɛj, a kˈaʒda z ɲˈix jɛst rˌɔzvʲɔ̃zˈaɲʲɛm ruvnˈaɲʲa lˌaplatsˈɛa na innˈɨmi swˈɔvɨ, jɛʒˈɛli vɨrˈaʑi ɕɛ fˈuŋktsjɛ xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɔ̃ jˈakɔ tɔ tˈak jˈak i sɔ̃ fuŋktsjˈami xˌarmɔɲitʃnˈɨmi.
Każda funkcja holomorficzna może być przedstawiona jako suma swoich części rzeczywistej i urojonej, a każda z nich jest rozwiązaniem równania Laplace’a na  Innymi słowy, jeżeli wyrazi się funkcję holomorficzną  jako  to tak  jak i  są funkcjami harmonicznymi.