swˈɔvɔ xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɨ” zɔstˈawɔ fprˌɔvadʑˈɔnɛ pʃˈɛz dvˈux studˈɛntuf tsawxʲˈɛɡɔ, brjˈɔta tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɕɛdɛmnˈaɕtɕɛ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔnddvˈa ˌɔraz bˌɔuɡvˈɛta tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛtnˈaɕtɕɛ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ, i pɔxˈɔdʑi ɔd ɡrɛtskʲˈɛɡɔ (el)lˈos(pl) xˈɔlɔs ˌɔznatʃˌajɔntsˈɛɡɔ tsˈawɔɕtɕ” ˌɔras (en)mjˈuːəɹˈəʊfˈaɪn(pl) mˈɔrfɛ ˌɔznatʃˌajɔntsˈɛɡɔ kʃtˈawt”, vˈɨɡlɔnt”.
Słowo „holomorficzny” zostało wprowadzone przez dwóch studentów Cauchy’ego, Briota (1817–1882) oraz Bouqueta (1819–1895), i pochodzi od greckiego ὅλος (holos) oznaczającego „całość” oraz μoρφń (morfe) oznaczającego „kształt”, „wygląd”.