pʃˈɨkwat: ˈabɨ ˌudɔvˈɔdɲitɕ, ʒˈɛ vʲɛlˈɔmjan mˈa pʲɛrvʲˈastɛɡ ʒˌɛtʃɨvˈistɨ, zˌauvˈaʒmɨ, ʒˈɛ pʃɨjmˈujɛ ɔn vˈartɔɕtɕ ujˈɛmnɔ̃ dla i dɔdˈatɲʲɔ̃ dla pɔɲʲˈɛvaʃ jɛst fˈuŋktsjɔ̃ tɕˈɔŋɡwɔ̃, s tfʲɛrdʑˈɛɲʲa tsawxʲˈɛɡɔ vɨɲˈika, ʒˈɛ vʲɛlˈɔmjan mˈa mʲˈɛjstsɛ zɛrˈɔvɛ f pʃɛdʑˈalɛ ˈinnɨm pʃɨkwˈadɛm jɛzd vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲɛ zasˈadɨ ʃˌuflatkˈɔvɛj dʲˌirixlˈɛta.
Przykład: aby udowodnić, że wielomian  ma pierwiastek rzeczywisty, zauważmy, że przyjmuje on wartość ujemną dla  i dodatnią dla  Ponieważ  jest funkcją ciągłą, z twierdzenia Cauchy’ego wynika, że wielomian ma miejsce zerowe w przedziale  Innym przykładem jest wykorzystanie zasady szufladkowej Dirichleta.