fprˌɔvadʑˈɛɲʲɛ dɔ bˌudɔvɲˈitstfa ʒɛlˈiva tˈɨɕɔnts ɕˈɛdɛmsˌɛt ɕɛdɛmdʑˈɛɕɔnddʑˈɛvʲɛɲtɕ, pˈuʑɲʲɛj stˈali, i vˌɨnalɛʑˈɛɲʲɛ ʒɛlbˈɛtu jˈɔt. mˈɔɲʲɛr tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt tʃtɛrdʑˈɛɕcʲidʑˈɛvʲɛɲtɕ, dˌɔprɔvadʑˈiwɨ dɔ pɔdʑˈawu na ʃtˈukɛ zdɔbjˈɛɲʲa” i ʃtˈukɛ bˌudɔvˈaɲʲa”.
Wprowadzenie do budownictwa żeliwa (1779), później stali, i wynalezienie żelbetu (J. Monier 1849), doprowadziły do podziału na „sztukę zdobienia” i „sztukę budowania”.