dˌɔprɔvadʑˈɛɲʲɛ dɔː ˌɔbɛtsnˈɔɕtɕi na mˈɔrskim ʒaɡlˈɔftsu zawˈɔɡʲi skwˌadajˈɔntsɛj ɕɛ s sˈamɨx kˈɔbjɛt, bˌɨwɔ f tˈamtɨx tʃˈasaɣ ʒˈɛtʃɔ̃ ɲʲɛzvˈɨkwɔ̃ i ˌɔɕɔŋɡɲʲˈɛɲtɕɛm na mʲˈarɛ ɛpˈɔki napʃˈɨkwad. na xˌartsɛrskʲˈɛɡɔ zavˈiʃɛ, ktˌurɨ pˈɔdɲʲuz bandˈɛrɛ f tʃˈɛrftsu tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt tʃɨdʑˈɛɕcʲipʲˈɛɲtɕ ˈɛr., zɡˈɔdɲʲɛ s pˌanujɔntsˈɨmi vˈuftʃaz ʒˌɛɡlarskˈimi ˌɔbɨtʃajˈami i pʃˌɛsɔndˈami dʑɛftʃˈɛnta ɲʲɛ mʲˌawɨ fstˈɛmpu.
Doprowadzenie do obecności na morskim żaglowcu załogi składającej się z samych kobiet, było w tamtych czasach rzeczą niezwykłą i osiągnięciem na miarę epoki (np. na harcerskiego Zawiszę, który podniósł banderę w czerwcu 1935 r., zgodnie z panującymi wówczas żeglarskimi obyczajami i przesądami dziewczęta nie miały wstępu).