stˌarɔʒˈɨtɲi pˌɔdʑɛlˈili ix na tʃˈɨ ɡrˈupɨ: ˌiŋɡvɛˈɔnuf pʃɔtkˈɔvʲɛ sˈasuf, tʃˈɨli ɲʲˈɛmtsuf s puwnˈɔtsɨ dɔ ktˌurɨɣ zalˈitʃa ɕɛ tˈɛʃ xɔlˈɛndruf, aŋɡlˈikuf, ˌistfɛˈɔnuf mʲɛʃkˈaɲtsuf ɔpʃˈaru nˌadrɛɲskʲˈɛɡɔː ˌɔras xˌɛrmiɲʲˈɔnuf mʲɛʃkˈaɲtsuf ɔpʃˈaru wˈabɨ, tʃˈɨli tɨx najdˈalɛj ˌɔddalˈɔnɨx ɔt pˈaɲstfa ʒɨmskʲˈɛɡɔ tˌɛzˌɛdvˈu. lˈudʑɛ krˈaju pʃtʃˈuw skˈɔnt mʲˈaw pɔxˈɔdʑitɕ najlˈɛpʃɨ mʲˈut.
Starożytni podzielili ich na trzy grupy: Ingweonów – przodkowie Sasów, czyli Niemców z północy (do których zalicza się też Holendrów), Anglików, Istweonów – mieszkańców obszaru nadreńskiego oraz Herminionów – mieszkańców obszaru Łaby, czyli tych najdalej oddalonych od państwa rzymskiego (tzw. ludzie kraju pszczół – skąd miał pochodzić najlepszy miód).