ˈɔttɔnt jˈɛɡɔ tfˈurtʃɔɕtɕ xˌaraktˌɛrɨzɔvˈawa ɕɛ najbˈardʑɛj zˌaavˌansɔvanˈɨmi ɕrɔtkˈami dʑvʲˌɛŋkɔvˈɨmi nˌɛɔrˌɔmantˈɨzmu i nˌavʲɔ̃zɨvˈawa dɔː utfˈɔruf ˈɛf. lˈiʃta i ˈɛr. strˈawssa, bˈɨ stɔpɲʲˈɔvɔ nabjˈɛratɕ ˌɔrɨɡʲinˈalnɨx tsˈɛx.
Odtąd jego twórczość charakteryzowała się najbardziej zaawansowanymi środkami dźwiękowymi neoromantyzmu i nawiązywała do utworów F. Liszta i R. Straussa, by stopniowo nabierać oryginalnych cech.