vˈɛdwuk tɛˈɔrji supˈɛrstrun, kˈaʒda tʃˈɔ̃stka fˌundamɛntˈalna jɛst pʃɛjˈavɛm innˈɛɡɔ rɔdʑˈaju drɡˈaɲ sˌupɛrstrˈunɨ strˈunɨ drɡˈajɔ̃ bˌɛzustˈanɲʲɛ f spˈɔsup pɔdˈɔbnɨ jˈak fˈalɛ stɔjˈɔntsɛ: tʃˈɔ̃stki mʲˈawɨbˌɨ bˈɨtɕ ɔbrˈazɛm drɡˈaɲ ˌanalɔɡʲˈitʃɲʲɛ jˈak ˌɔrbʲitˈalɛ ˌatɔmˈɔvɛ w mɔdˈɛlu atˈɔmu bˈɔxra sɔ̃ vɛ̃zwˈami fˈali stɔjˈɔntsɛj vˈɛdwuk tɛˈɔrji fˈal matˈɛrji.
Według teorii superstrun, każda cząstka fundamentalna jest przejawem innego rodzaju drgań superstruny (struny drgają bezustannie w sposób podobny jak fale stojące: cząstki miałyby być obrazem drgań analogicznie jak orbitale atomowe w modelu atomu Bohra są węzłami fali stojącej według teorii fal materii).