jˌɛdnɔtʃˈɛɕɲʲɛ, vɨrˈazɨ watɕˈiɲskʲɛ pˌɔjavˈiwɨ ɕɛ f tʃɛʃtʃˈɨʑɲʲɛ tʃˈɛ̃stɔ za pˌɔɕrɛdɲˈitstfɛm jɛ̃zˈɨka ɲʲˌɛmjɛtskʲˈɛɡɔ napʃˈɨkwad. pˈɔlski klˈaʃtɔr” pɔxˈɔdʑi ɔt tʃɛskʲˈɛɡɔ klˈaʃtɛr, tɛn zˈaɕ ɔt stˌarɔɲʲˌɛmjɛtskʲˈɛɡɔ klˈɔstɛr, ktˌurɨ f kˈɔɲtsu vɨvˈɔdʑi ɕɛ ɔt wˌatɕiɲskʲˈɛɡɔ klˈawstrum.
Jednocześnie, wyrazy łacińskie pojawiły się w czeszczyźnie często za pośrednictwem języka niemieckiego (np. polski „klasztor” pochodzi od czeskiego klášter, ten zaś od staroniemieckiego kloster, który w końcu wywodzi się od łacińskiego claustrum).