ɛpˈɔsɨ xˌaraktˌɛrɨzˈujɔ̃ rˈuvɲʲɛʃ: tˈɨb bˌɔxatˈɛra xˈɛrɔs, pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ krˈul bˈɔɲtɕ rˈɨtsɛʃ, pˈuʑɲʲɛj tˈaɡʒɛ xˈɛrɔz duxˈɔvɨ; pˈɔstatɕ prˌɔɡramˈɔvɔː ˌidɛˌalizɔvˈana, pɔdɲʲˈɔswɨ rˈɛjɛstr stˌɨlistˈɨtʃnɨ, kɔntsˈɛptsja pɔdmʲˈɔtu tfurtʃˈɛɡɔ narˈatsja tʃˌɛtɕɔˌɔsɔbˈɔva ˌɔras tfɔʒˈɨvɔ pˌɔɛtˈɨtskʲɛ pˌɔtʃɔntkˈɔvɔː awtˈɔʒɨ ɛpˈɔsuf ɕɛŋɡˈali najtʃˈɛɲɕtɕɛj pɔ zdaʒˈɛɲʲa mitˈɨtʃnɛ bˈɔɲtɕ lˌɛɡɛndˈarnɛ, dɔ tʃˈasu ˈɔjtsuf”, pˈuʑɲʲɛj tˈaɡʒɛ pɔ vˌɨdaʒˈɛɲʲa çˌistɔrˈɨtʃnɛ.
Eposy charakteryzują również: typ bohatera (heros, początkowo król bądź rycerz, później także heros duchowy; postać programowo idealizowana), podniosły rejestr stylistyczny, koncepcja podmiotu twórczego (narracja trzecioosobowa) oraz tworzywo poetyckie (początkowo autorzy eposów sięgali najczęściej po zdarzenia mityczne bądź legendarne, do „czasu ojców”, później także po wydarzenia historyczne).