jˈɛɕli bˈɔvʲɛm tʃwˈɔvʲɛk pɔɕˈada rˌɔzviɲʲˈɛntɛ fspuwtʃˈutɕɛ dla ˈinnɨx tʃujˈɔntsɨx stfˈɔʒɛɲ i stˈara ɕɛ ʒˈɨdʑ z ɲˈim w zɡˈɔdʑɛ, tɔ ʒˈadnɛ ɛtˈɨtʃnɛ zasˈadɨ ɲʲɛ sɔ̃ mu pɔtʃˈɛbnɛ pʃɛtɕˈivɲʲɛ, zasˈadɨ ɛtˈɨtʃnɛ w mˌaxajˈaɲʲɛ sɔ̃ vidʑˈanɛ jˈakɔː ˌuprɔʃtʃˈɔnɛ ɔpˈisɨ zaxˈɔvaɲ rˌɔzviɲʲɛntˈɛɡɔ duxˈɔvɔ tʃwɔvʲˈɛka.
Jeśli bowiem człowiek posiada rozwinięte współczucie dla innych czujących stworzeń i stara się żyć z nim w zgodzie, to żadne etyczne zasady nie są mu potrzebne – przeciwnie, zasady etyczne w mahajanie są widziane jako uproszczone opisy zachowań rozwiniętego duchowo człowieka.