prˈɔʑbɛ sfˈɔ̃ xjˈɛrɔn ˌiˈi ˌɔbvarˈɔvaw ʒɔndˈaɲʲɛm, kturˌɛɡɔ spɛwɲʲˈɛɲʲɛ pʃˌɛkrɛɕlˈawɔ vˌɨdavawˈɔbɨ ɕɛ mɔʒlˈivɔɕtɕ ˌutʃɨɲʲˈɛɲʲa zˈadɔʑdʑ ʒɨtʃˈɛɲʲu vwˈattsɨ.
Prośbę swą Hieron II obwarował żądaniem, którego spełnienie przekreślało – wydawałoby się – możliwość uczynienia zadość życzeniu władcy.