pˈɔɡlɔnt tɛn ˌɔbɔvʲɔ̃zˈujɛ dɔ dʑˈiɕaj w ˌɔfitsjˈalnɛj dɔktrˈɨɲʲɛ kɔɕtɕˈɔwa kˌatɔlitskʲˈɛɡɔ, atʃkˈɔlvʲɛk sɔ̃ dɔ ɲʲˈɛj tsˈɔras pɔfʃˈɛxɲʲɛj fprˌɔvadʑˈanɛ bˈardʑɛj fspuwtʃˈɛsnɛ pɔɡlˈɔndɨ na tˈɛmat sɨstˈɛmuf ɛtˈɨtʃnɨx tʃˈɛɡɔ pʃɨkwˈadɛm sɔ̃ ˈɛm.ˈin. vˌɨpɔvʲˈɛdʑi karˈɔla vɔjtˈɨwɨ, ktˌurɨ f sfˈɨm ˌɛlɛmɛntˈaʒu ɛtˈɨtʃnɨm naˈutʃa, ʒˈɛ pʃɨjˈɛmnɔɕtɕ, rˈadɔɕtɕ, zˌadɔvɔlˈɛɲʲɛ sɔ̃ ˌuvaʒˈanɛ jˈakɔ dˈɔbrɛ, a vʲˈɛnts tʃwˈɔvʲɛk stˈajɛ vˈɔbɛts ˌaltɛrnatˈɨvɨ pʃɨjˈɛmnɔɕtɕ, tʃɨ ˌɔbɔvʲˈɔ̃zɛk, za ktˌurɨm krˈɨjɛ ɕɛ pravdʑˈivɛ dˈɔbrɔ mɔrˈalnɛ.
Pogląd ten obowiązuje do dzisiaj w oficjalnej doktrynie Kościoła katolickiego, aczkolwiek są do niej coraz powszechniej wprowadzane bardziej współczesne poglądy na temat systemów etycznych czego przykładem są m.in. wypowiedzi Karola Wojtyły, który w swym Elementarzu etycznym naucza, że Przyjemność, radość, zadowolenie są uważane jako dobre, a więc człowiek staje wobec alternatywy - przyjemność, czy obowiązek, za którym kryje się prawdziwe dobro moralne.