dˌɔdatkˈɔvɨm bˈɔtɕtsɛm bˌɨwa ɔfˈɛrta xˌɔnɔrˈarjum stˈɔ pʲɛɲdʑˈɛɕɔnt tɨɕˈɛ̃tsɨ. frˈaŋkuf frantsˈuskiɣ w zwˈɔtɕɛ tsˈɔ bˌɨwɔ kfˈɔtɔ̃ bajˈɛtʃɲʲɛ vɨsˈɔkɔ̃, vˈɔlna rˈɛŋka w dɔbˈɔʒɛ vˌɨkɔnˈaftsuf fʃˈɨstkix rˈul i ɕfʲˈɛtnɛ varˈuŋki dla fʃˈɨstkix fspˌuwpratsɔvɲˈikuv vɛrdjˈɛɡɔ.
Dodatkowym bodźcem była oferta honorarium – 150 tys. franków francuskich w złocie (co było kwotą bajecznie wysoką), wolna ręka w doborze wykonawców wszystkich ról i świetne warunki dla wszystkich współpracowników Verdiego.