z nˈazvɨ alkˈanu mˌajɔntsˈɛɡɔ tɛn sˈam ʃkʲˈɛlɛd vɛŋɡlˈɔvɨ usˈuva ɕɛ kɔɲtsˈufkɛˈan” i dɔdˈajɛ kɔɲtsˈufkɛˈɨn” lˈupˈin” pɔ spuwɡwˈɔskax tsˌɛxˈa, ˈɛf, ɡjˈɛ, kˈa, ˈɛl, a pʃˈɛdɲʲɔ̃ umjˈɛʃtʃa ɕɛ lˈɔkant fskˌazujˈɔntsɨ, pʃɨ ktˌurɨm atˈɔmjɛ vˈɛŋɡla vˌɨstɛmpˈujɛ pɔtrˈujnɛ vʲɔ̃zˈaɲʲɛ na pʃˈɨkwat xˈɛksan” i xˈɛɡz dvˈaˈɨn”.
Z nazwy alkanu mającego ten sam szkielet węglowy usuwa się końcówkę „-an” i dodaje końcówkę „-yn” (lub „-in” po spółgłoskach ch, f, g, k, l), a przed nią umieszcza się lokant wskazujący, przy którym atomie węgla występuje potrójne wiązanie – na przykład „heksan” i „heks-2-yn”.