kˌɔlɔɲˈiɕtɕi skˈarʒɔ̃ ɕɛ w ɲʲˈɛj na nˌadlɛɕɲitʃˈɛɡɔ z vʲɔntʃˈɨɲʲa, ktˌurɨ fskˈutɛk rˌɛkfizˈɨtsji naʒˈɛɲdʑi i zvʲˈɛʒɔnt pˌɔtɕɔŋɡˈɔvɨx, ɔdbjˈɛra im ɕrˈɔtki ˌutʃɨmˈaɲʲa ˌɔras ɲʲɛ dɔpˈuʃtʃa dɔ kˌartʃɔvˈaɲʲa lˈasu.
Koloniści skarżą się w niej na nadleśniczego z Wiączynia, który wskutek rekwizycji narzędzi i zwierząt pociągowych, odbiera im środki utrzymania oraz nie dopuszcza do karczowania lasu.