dɔpʲˈɛrɔ kɔlˈɛjnɨ ɕlˈup klawdjˈuʃa z vwˈasnɔ̃ brˌataɲˈitsɔ̃ ˌaɡrɨpˈinɔ̃ i adˈɔptsja w rˈɔku pʲɛɲdʑˈɛɕɔnt jɛj sˈɨna s pˌɔpʃɛdɲʲˈɛɡɔ mawʒˈɛɲstfa nɛrˈɔna ˌɔswabʲˈiwɨ prˈava rˌɔdʑɔnˈɛɡɔ sˈɨna dɔ dʑɛdʑˈitstfa ˈɔjtsa, bˈɔvʲɛm nˈɛrɔn bˈɨw stˈarʃɨ ɔd brɨtˈaɲikˌa ɔ tʃtˈɛrɨ lˈata.
Dopiero kolejny ślub Klaudiusza z własną bratanicą Agrypiną i adopcja w roku 50 jej syna z poprzedniego małżeństwa – Nerona – osłabiły prawa rodzonego syna do dziedzictwa ojca, bowiem Neron był starszy od Brytanika o 4 lata.