pɔt kˈɔɲʲɛts ˌiksˌiˈiɡz vɨ. tsˈukʲɛr tʃtɕinˈɔvɨ zˈatʃɔw trˈatɕitɕ sfˈɔ̃ pɔzˈɨtsjɛ na ʒˈɛtʃ tsˈukru bˌuratʃanˈɛɡɔ, ˈabɨ w rˈɔku tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔnt spˈaɕtɕ na drˈuɡʲɛ mʲˈɛjstsɛ vˈuftʃas prɔdˈuktsja tsˈukru bˌuratʃanˈɛɡɔ pʃˌɛkrɔtʃˈɨwa pɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ ɕfʲatˈɔvɔ̃ prɔdˈuktsjɛ tsˈukru tʃtɕˌinɔvˈɛɡɔ.
Pod koniec XIX w. cukier trzcinowy zaczął tracić swą pozycję na rzecz cukru buraczanego, aby w roku 1880 spaść na drugie miejsce – wówczas produkcja cukru buraczanego przekroczyła po raz pierwszy światową produkcję cukru trzcinowego.