spʃɨjˈawa tˌɛmu vɨrˈaʑna ɔdrˈɛmbnɔɕtɕ kˌulturˈɔva ˌɔtɔtʃˈɛɲʲa, ˌutrudɲʲajˈɔntsa ˌasɨmilˈatsjɛ, jˈakʲɛj pˌɔdlɛɡˈawɨ pˈɔlskʲɛ ɔsˈadɨ znˌajdujˈɔntsɛ ɕɛ w ˈinnɨx tʃˈɛɲɕtɕax ɕfʲˈata ˌɔraz brˈak spʃɛtʃnˈɔɕtɕi ˌintɛrˈɛsuf, a vʲˈɛnts i ʒɨtʃlˈivɨ stɔsˈunɛɡ vwˈats turˈɛtskix.
Sprzyjała temu wyraźna odrębność kulturowa otoczenia, utrudniająca asymilację, jakiej podlegały polskie osady znajdujące się w innych częściach świata oraz brak sprzeczności interesów, a więc i życzliwy stosunek władz tureckich.