ˌalɛksˈandɛr frˈɛdrɔ bˈɨw tʃwɔvʲˈɛkʲɛm pˈɛwnɨm vɛvnˈɛntʃnɨx spʃɛtʃnˈɔɕtɕi: aktˈɨvnɨ i zˌaaŋɡˌaʒɔvˈanɨ f sprˈavɨ publˈitʃnɛ, ʃˈukaw zarˈazɛm sˌamɔtnˈɔɕtɕi i pʃɛjˈavʲaw skwˈɔnnɔʑdʑ dɔ mˌizantrˈɔpji.
Aleksander Fredro był człowiekiem pełnym wewnętrznych sprzeczności: aktywny i zaangażowany w sprawy publiczne, szukał zarazem samotności i przejawiał skłonność do mizantropii.