ɡdˈɨ pɔ ɕmʲˈɛrtɕi ˈɔjtsa tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntʃˈɛɕtɕ vdˈɔva z dʑˈɛtɕmi pʃɛɲʲˈɔswa ɕɛ dɔ kɔlˈina, xrˈɔznɨ bɛndˈɔntsɨ vˈuftʃas f klˈaɕɛ mˌaturˈalnɛj trˈafiw w ɡʲimnˈazjum na çˌistɔrˈɨka nazvˈiskʲɛm jˈustʲin vˈaklaf prˈaʃɛk tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dvadʑˈɛɕtɕatʃtˈɛrɨ, ktˌurɨ jˈakɔ jˈɛdɛn s pʲɔɲʲˈɛruf tʃˈɛskʲɛj ˌɔrjɛntalˈistɨkˌi zˌaɔpʲɛkˈɔvaw ɕɛ mwˈɔdɨm, zˌapalˈɔnɨm ˌɔrjɛntalˈistɔ̃ i vˌɨpɔʒˈɨtʃaw mu sfˈɔjɛ kɕˈɔ̃ʃki.
Gdy po śmierci ojca (1896) wdowa z dziećmi przeniosła się do Kolína, Hrozný – będący wówczas w klasie maturalnej – trafił w gimnazjum na historyka nazwiskiem Justin Václav Prášek (1853–1924), który jako jeden z pionierów czeskiej orientalistyki zaopiekował się młodym, zapalonym orientalistą i wypożyczał mu swoje książki.