fʃˈɨstkʲɛ tɛ fˈɔntɨ bˌɨwɨ pˌɔdʑɛlˈɔnɛ na dvˈa tʃˈɛɲɕtɕi: pʲˈɛrʃɛ stˈɔ dvadʑˈɛɕtɕaˈɔɕɛm znˈakuv bˌɨwɔ najtʃˈɛɲɕtɕɛj tˈakʲɛ sˈamɔ, a drˈuɡa pɔwˈɔva stˌanɔvˈiwa dla kˈaʒdɛj z vˈɛrsji jˌɛ̃zɨkˈɔvɨx ɔddʑˈɛlnɨ rˌɛpɛrtˈuar znˈakuf xˌaraktˌɛrɨstˈɨtʃnɨ dla dˈanɛj ɡrˈupɨ jɛ̃zˈɨkuf s tˌɔvaʒɨʃˈɛɲʲɛm pˈɛvnɛj lˈidʒbɨ ˈinnɨx ˌuɲivɛrsˈalnɨx sɨmbˈɔli.
Wszystkie te fonty były podzielone na 2 części: pierwsze 128 znaków było najczęściej takie samo, a druga połowa stanowiła dla każdej z wersji językowych oddzielny repertuar znaków charakterystyczny dla danej grupy języków z towarzyszeniem pewnej liczby innych uniwersalnych symboli.