dlatˈɛɡɔ zˌaskakujˈɔntsɨm jˈɛst, ʒˈɛ studˈɛntka alfrˈɛda tarskʲˈɛɡɔ, vˈanda ʃmʲˈɛlɛf, ˌudɔvɔdɲˈiwa tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ, ʒˈɛ tɛˈɔrja pʲɛrʃˈɛɡɔ ʒˈɛndu ɡrˈup ˌabɛlˈɔvɨx, f pʃˌɛtɕivʲˈɛɲstfʲɛ dɔ ɲʲˌɛabɛlˈɔvɨx, jɛst rˌɔsstʃɨɡˈalna.
Dlatego zaskakującym jest, że studentka Alfreda Tarskiego, Wanda Szmielew, udowodniła (1955), że teoria pierwszego rzędu grup abelowych, w przeciwieństwie do nieabelowych, jest rozstrzygalna.