f tɛn spˈɔsup udˈawɔ ɕɛ ɔtʃˈɨmatɕ ˈɛm.ˈin. ˌantɨprɔtˈɔnɨ, ˌantɨnɛwtrˈɔnɨ, pˌɔzɨtˈɔnɨ ˌantɨˌɛlɛktrˈɔnɨ, a tˈaɡʒɛ atˈɔmɨ ˌantɨvɔdˈɔru ɕtɕˈiɕlɛj ˌantɨprˈɔtu, tʃˈɨli pˈarɨ ˌantɨprˈɔtɔn ˌantɨɛlˈɛktrɔn ˌɔras jˈɔndra ˌantɨdɛwtˈɛru, ˌantɨtrˈɨtu i ˌantɨxˈɛlu.
W ten sposób udało się otrzymać m.in. antyprotony, antyneutrony, pozytony (antyelektrony), a także atomy antywodoru (ściślej antyprotu, czyli pary antyproton – antyelektron) oraz jądra antydeuteru, antytrytu i antyhelu.