pʲɛrvˈɔtɲʲɛ pɔjˈɛɲtɕɛ tɔ mʲˈawɔ xarˈaktɛr ˌambʲivalˈɛntnɨ, stˌanɔvˈiwɔ zarˈuvnɔ pˌɔzɨtˈɨvnɛ jˈak i nˌɛɡatˈɨvnɛ ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲɛ nadlˈutskʲɛj istˈɔtɨ dɛmˈɔnɨ bɨvˈawɨ ɡrˈɔʑnɛ, ˌalɛ i dˌɔbrɔtlˈivɛ jˈakɔ tˈakʲɛ pɛwɲˈiwɨ na pʃˈɨkwat fˈuŋktsjɛ dˈuxuf ˌɔpʲɛkˈuɲtʃɨx f tˈakim rˌɔzumjˈɛɲʲu pisˈali ɔ dɛmˈɔnax ˈɛm.ˈin. plˈatɔn, sɔkrˈatɛs, xɛrˈaklit.
Pierwotnie pojęcie to miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie nadludzkiej istoty – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły na przykład funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit).