f çistˈɔrji pˈɔlskʲɛj mˈɨɕli ɡˌɛɔɡrafˈitʃnɛj ɡˌɛɔɡrˈafja spɔwˈɛtʃnɔːˌɛkɔnɔmˈitʃna ˌɛvɔlˌuɔvˈawa ɔd ɡˌɛɔɡrˈafji xandlˈɔvɛj f pɔwˈɔvʲɛ ˌiksˌiˈiɡz vɨ., pˈɔpʃɛs ˌantrɔpˌɔɡɛɔɡrˈafjɛ w i pɔwˈɔvʲɛ ˌiksˈiɡz vɨ., dɔ ɡˌɛɔɡrˈafji ˌɛkɔnɔmˈitʃnɛj i ɡˌɛɔɡrˈafji spɔwˈɛtʃnɔːˌɛkɔnɔmˈitʃnɛj w ˌiˈi pɔwˈɔvʲɛ ˌubjɛɡwˈɛɡɔ stulˈɛtɕa.
W historii polskiej myśli geograficznej geografia społeczno-ekonomiczna ewoluowała od geografii handlowej w połowie XIX w., poprzez antropogeografię w I połowie XX w., do geografii ekonomicznej i geografii społeczno-ekonomicznej w II połowie ubiegłego stulecia.