jˈɛ̃zɨk tʃˈɛski bˈɨw tˈɛʃ tʃˈɛ̃stɔː arbʲˈitrɛm pˈɔttʃas fspˌuwzavɔdɲˈitstfa rˈuʒnɨx fɔrmˈantuf jˌɛ̃zɨkˈɔvɨx, napʃˈɨkwad. pʃɨ kˌɔŋkurˈɛntsji na” z nˈaj” f stˈɔpɲʲu najvˈɨʃʃɨm pʃˌɨmjɔtɲˈika lˈup pʃɨswˈufka fpwɨnˈɛwɨ na ˌɔstatˈɛtʃnɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ pʃɨrˈɔstka nˈaj.
Język czeski był też często arbitrem podczas współzawodnictwa różnych formantów językowych, np. przy konkurencji „na-” z „naj-” w stopniu najwyższym przymiotnika lub przysłówka wpłynęły na ostateczne zwycięstwo przyrostka naj-.