w ɔpˈiɲʲi twˈumu, tfʲˈɛrdʑiw ɛpˈikur, bɔɡˈɔvʲɛ vˌɨsɨwˈajɔ̃ vʲˈɛlkʲɛ zwˈɔ dla ɲʲˌɛɡɔdʑˈivɨx i vʲˈɛlkʲɛ bwˌɔɡɔswavʲˈɛɲstfɔ dla tɨx sprˌavʲɛdlˈivɨx, ktˌuʒɨ ɕɛ nˈaɲih vzɔrˈujɔ̃”, pˈɔttʃaz ɡdˈɨ w ʒˌɛtʃɨvistˈɔɕtɕi bɔɡˈɔvʲɛ w ɔɡˈulɛ ɲʲɛ zajmˈujɔ̃ ɕɛ lˈudʑmi.
W opinii tłumu, twierdził Epikur, „bogowie wysyłają wielkie zło dla niegodziwych i wielkie błogosławieństwo dla tych sprawiedliwych, którzy się na nich wzorują”, podczas gdy w rzeczywistości bogowie w ogóle nie zajmują się ludźmi.