tʃˈɛ̃stɔː ˌɔkazˈujɛ ɕɛ, ʒˈɛ ˌaksjɔmˈatɨkˌa ɲʲɛ jɛzd zupˈɛwna, tɔ znˈatʃɨ istɲʲˈɛjɔ̃ pˈɛvnɛ tfʲɛrdʑˈɛɲʲa, dajˈɔntsɛ ɕɛ vɨrˈazitɕ w jɛ̃zˈɨku dˌɔvɔlnˈɛɡɔ mɔdˈɛlu dˈanɛj ˌaksjɔmˈatɨkˌi, ktˌurɨx prˌavdʑivˈɔɕtɕi ɲʲɛ dˈa ɕɛ rɔsstʃˈɨɡnɔɲtɕ na pɔtstˈavʲɛ tˌɛɡɔ zɛstˈavu ˌaksjɔmˈatuf.
Często okazuje się, że aksjomatyka nie jest zupełna, to znaczy istnieją pewne twierdzenia, dające się wyrazić w języku dowolnego modelu danej aksjomatyki, których prawdziwości nie da się rozstrzygnąć na podstawie tego zestawu aksjomatów.