pˈɛvnɨm ˌidɛˈawɛm bˌɨwɨ badˈaɲʲa prˌɔvadʑˈɔnɛ f spˈɔsup, ktˌurɨ ˌɔɡraɲˈitʃa fpwˈɨv badˈatʃa na ˌɔpsɛrvɔvˈanɛ ɕrˌɔdɔvˈiskɔ, a tˈaɡʒɛ ˌumɔʒlˌivʲajˈɔntsɛ stfɔʒˈɛɲʲɛ pˌɔɡwɛmbjˈɔnɛj xˌaraktɛrˈɨstɨkˌi, a tˈaɡʒɛ bˈardʑɛj pˌɔɡwɛmbjɔnˈɛɡɔ pɔrtrˈɛtu ˌinfɔrmatˈɔruf ˌɔras ix ɕrˌɔdɔvˈiska kˌulturɔvˈɛɡɔ, ktˌurɛ stanˈɔvi pʃˈɛdmʲɔd zˌaintˌɛrɛsɔvˈaɲʲa ˌɛtnɔɡrˈafuf.
Pewnym ideałem były badania prowadzone w sposób, który ogranicza wpływ badacza na obserwowane środowisko, a także umożliwiające stworzenie pogłębionej charakterystyki, a także bardziej pogłębionego portretu informatorów oraz ich środowiska kulturowego, które stanowi przedmiot zainteresowania etnografów.