tˈɛkst pˌɔɕfʲɛntsˈɔnɨ kˌɔɕtɕɔwˈɔvi zˈɔstaw pʃˈɛz vwˈadʑɛ kɔɕtɕˈɛlnɛ uznˈanɨ za xˌɛrɛtˈɨtski, dlatˈɛɡɔ dʑˈɛwɔ frˈɨtʃa znalˈazwɔ ɕɛ w tˈɨɕɔnts ʃˈɛɕsɛt tʃˈɨ rˈɔku f pʲˈɛrʃɨm pˈɔlskim indˈɛkɕɛ kɕˈɔŋɡ zˌakazˈanɨx pɔfstˈawɨm z ˌiɲitsjatˈɨvɨ bʲiskˈupa bɛrnˈarda mˌatɕɛjɔfskʲˈɛɡɔ, a pʲˈɛrʃɛ jɛj vɨdˈaɲʲɛ ˌukazˈawɔ ɕɛ bˈɛz dvˈux ɔstˈatɲix kɕˈɔŋk.
Tekst poświęcony Kościołowi został przez władze kościelne uznany za heretycki, dlatego dzieło Frycza znalazło się w 1603 roku w pierwszym polskim Indeksie Ksiąg Zakazanych powstałym z inicjatywy biskupa Bernarda Maciejowskiego, a pierwsze jej wydanie ukazało się bez dwóch ostatnich ksiąg.