vɨrˈɔswa s xˈɨmnu ˌalɔjzˈɛɡɔ fˌɛliɲskʲˈɛɡɔ swˈɔva; muzˈɨka jˈan nˌɛpɔmˈutsɛn pʲˈɔtr kaʃˈɛfski na tʃˈɛɕtɕ tsˈara i krˈula krulˈɛstfa pɔlskʲˈɛɡɔ bˈɔʒɛ, zaxˈɔvaj krˈula” s tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛsnˈaɕtɕɛ ɔt tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmnˈaɕtɕɛ rˈɔku pɔt nˈazvɔ̃ pʲˈɛɕɲ nˌarɔdˈɔva za pɔmˈɨɕlnɔɕtɕ krˈula pˌɔfstawˈɛɡɔ na zˌamuvʲˈɛɲʲɛ vʲɛlkʲˈɛɡɔ kɕˈɛɲtɕa kˌɔnstantˈɛɡɔː i ˌadrɛsˌɔvanˈɛɡɔ dɔ tsˈara ˌalɛksˈandra i, vzˌɔrɔvanˈɛɡɔ na aŋɡʲˈɛlskim xˈɨmɲʲɛ ɡˈɔt sˈavɛ dˈɛ kˈiŋk.
Wyrosła z hymnu Alojzego Felińskiego (słowa; muzyka – Jan Nepomucen Piotr Kaszewski) na cześć cara i króla Królestwa Polskiego „Boże, zachowaj Króla” z 1816 (od 1818 roku pod nazwą Pieśń narodowa za pomyślność króla) powstałego na zamówienie wielkiego księcia Konstantego i adresowanego do cara Aleksandra I, wzorowanego na angielskim hymnie God save the King.