w jɛ̃zˈɨku ˌakadˈɨjskim bʒmʲˈawɔː ˌɔnɔː ˈilu ˈɛm, kˌananˈɛjskim ˈɛl lˈup ˈil, a w arˈapskim, jˈakɔː ɛlˈɛmɛnt imjˈɛɲʲa ˌuʒɨvanˈɛɡɔ pʃˈɛs lˈudʑi, ˈɛl. sˈamɔː ˈɛl jˈakɔː ˌɔsɔbʲˈistɛ ˈimjɛ bˈɔɡa vˌɨstɛmpˈujɛ w bʲˈiblji bˈardʑɔ ʒˈatkɔ, napʃˈɨkwad. f kɕˈɛndʑɛ rɔdʑˈaju tʃɨdʑˈɛɕcʲitʃˈɨ,dvadʑˈɛɕtɕa: (en)ɪdʒˈɛktɪv(pl) ˈɛ ˈɛl litɛradvˈabˈɛdˈɛ ˈɛ ˈɛl ɔ xˈa ˈɛ jˈɔt jisrˈaɛl ˈɛl, bˈuk ˌizraˈɛla slˈɛʃ jakˈuba slˈɛʃ, pˈɔr.
W języku akadyjskim brzmiało ono ilu(m), kananejskim el lub il, a w arabskim, jako element imienia używanego przez ludzi, el. Samo El jako osobiste imię Boga występuje w Biblii bardzo rzadko, np. w Księdze Rodzaju 33,20: ʼElʽElohej Jisrael (El, Bóg Izraela /Jakuba/, por.