za ɔstˈatɲʲɔ̃ ʒˈɨvɔ̃ ˌɛpɔpˈɛjɛ” uvˈaʒa ɕɛ nˌavʲɔ̃zujˈɔntsɔ̃ dɔ pɔtʃˈɔntkuv buddˈɨzmu tˌɨbɛtaɲskʲˈɛɡɔː ˌɛpɔpˈɛjɛ ɔ krˈulu ɡɛsˈaʒɛ.
Za ostatnią „żywą epopeję” uważa się nawiązującą do początków buddyzmu tybetańskiego Epopeję o Królu Gesarze.