wˈɛ fˈilmʲɛ vwˌadɨswˈava pˌaɕikɔfskʲˈɛɡɔ psˈɨ tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnddvˈa znalˈazwa ɕɛ stsˈɛna, f ktˌurɛj pijˈaɲi dˈavɲi fˌuŋktsjɔnarjˈuʃɛ swˈuʒbɨ bˌɛspʲɛtʃˈɛɲstfa, ɔbˈɛtsɲʲɛ bɛndˈɔntsɨ pˌɔlitsjantˈami, ɕpʲɛvˈajɔ̃ ballˈadɛ, ɲʲˈɔsɔnts na ramjˈɔnax sfɔjˈɛɡɔ zˌamrɔtʃɔnˈɛɡɔː ˌalkɔxˈɔlɛm kɔlˈɛɡɛ, kpʲˈɔnts s traɡˈɛdji i z utfˈɔru, bˌɛndɔntsˈɛɡɔ vˈaʒnɔ̃ pʲˈɛɕɲʲɔ̃, sɨmbˈɔlɛm dla strˌajkujˈɔntsɨx rˌɔbɔtɲˈikuf.
W filmie Władysława Pasikowskiego Psy (1992) znalazła się scena, w której pijani dawni funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, obecnie będący policjantami, śpiewają Balladę, niosąc na ramionach swojego zamroczonego alkoholem kolegę, kpiąc z tragedii i z utworu, będącego ważną pieśnią, symbolem dla strajkujących robotników.