w zvʲˈɔ̃sku s tɨm fˈɔrmad dˌividˈi jɛst pʲˈɛrʃɨm f çistˈɔrji masˈɔvɔ rˌɔspɔfʃɛxɲʲˈɔnɨm nɔɕɲˈikʲɛm vidˈɛɔ, ktˌurɨ dɔrˈuvnaw jakˈɔɕtɕɔ̃, a zarˈazɛm rˌɔzdʑɛltʃˈɔɕtɕɔ̃, prˌɔfɛsjɔnˈalnɨm nɔɕɲˈikɔm vidˈɛɔ, tˈakim jˈak na pʃˈɨkwat ˌuʒɨvˈanɛ dɔ prɔdˈuktsji tˌɛfˈaw bɛtˈatsam ˌɛspˈɛ tʃtˈɛrɨstˌa tʃtɛrdʑˈɛɕcʲi ˈiks pʲˈɛɲtɕsɛt ɕˌɛdɛmdʑˈɛɕɔntʃˈɛɕtɕ piksˈɛli s tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntʃˈɛɕtɕ rˈɔku tʃɨ dʲˈiɡʲi bˈɛta rɔzdʑˈɛltʃɔɕtɕ rˈuvna dˌividˈi s tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ rˈɔku.
W związku z tym format DVD jest pierwszym w historii masowo rozpowszechnionym nośnikiem wideo, który dorównał jakością, a zarazem rozdzielczością, profesjonalnym nośnikom wideo, takim jak na przykład używane do produkcji tv Betacam SP (440x576 pikseli) z 1986 roku czy DigiBeta (rozdzielczość równa DVD) z 1993 roku.