ˈinnɨm tɛmˈatɛm f tfurtʃˈɔɕtɕi kɛmˈusa jɛst ˌɔsamɔtɲʲˈɛɲʲɛ tʃwɔvʲˈɛka vˈɔbɛts jˈɛɡɔː ˌɔtɔtʃˈɛɲʲa, ɲʲɛmˈɔʒnɔʑdʑ zrˌɔzumjˈɛɲʲa jˈɛɡɔ zamjˈɛʒɛɲ i intˈɛntsji, ɲʲɛswˈuʃna ix ˌintɛrprɛtˈatsja, nˌadʲintˌɛrprɛtˈatsja ɲʲˈɛras; w ɛfˈɛktɕɛ utɕˈɛtʃka ɔt tʃwˌɔvʲɛtʃˈɛɲstfa a tɔ pʃˌɛtɕɛʃ jɛzd dla kɛmˈusa dʒˈumɔ̃.
Innym tematem w twórczości Camusa jest osamotnienie człowieka wobec jego otoczenia, niemożność zrozumienia jego zamierzeń i intencji, niesłuszna ich interpretacja, nadinterpretacja nieraz; w efekcie ucieczka od człowieczeństwa – a to przecież jest dla Camusa dżumą.