ɡrˈɛtskʲɛ pˈismɔ zɔstˈawɔ nˌazɨvˈanɛ ˌalfabˈɛtɛm skˈɔnt nˈazva ta rˌɔspʃɛstʃɛɲˈiwa ɕɛ tˈɛʃ na pˈismɔ watɕˈiɲskʲɛ, tsˌɨrɨlˈitskʲɛ azbˈukɔ̃, pˈɔlskʲɛ ˌabɛtsˈadwɛm, zˈɛ vzɡlˈɛndu na zˈɛstav znˈakuf sˈɛnz dvˈa.i pɔʒˈɔndɛk ˌalfabɛtˈɨtʃnɨ sˈɛns tʃˈɨ.danˈɛɡɔ pˈisma, z vˌɨkɔʒɨstˈaɲʲɛm nˈasf pʲˈɛrʃɨx lˈitɛr pˈɔlskʲɛ: a, bˈɛ, tsˈɛ, dˈɛ”; ɡrˈɛtskʲɛ: ˈalfa, bˈɛta”; stˌarɔtsˌɨrɨlˈitskʲɛ: ˈas, bˈuki”.
Greckie pismo zostało nazywane alfabetem (skąd nazwa ta rozprzestrzeniła się też na pismo łacińskie), cyrylickie – azbuką, polskie abecadłem, ze względu na zestaw znaków (sens 2.) i porządek alfabetyczny (sens 3.) danego pisma, z wykorzystaniem nazw pierwszych liter (polskie: „a, be, ce, de”; greckie: „alpha, beta”; starocyrylickie: „az, buki”).