zvʲɛŋkʃˈaɲʲɛ vˌɨtʃɨmawˈɔɕtɕi lˈuf, vˌɨɡwadʑˈaɲʲɛ iɣ vnˈɛntʃa bˈɨ mʲˌawɨ jˌɛdnɔlˈitɕɛ rˈuvnɨ pʃˈɛkruj i ɕtɕiɕlˈɛjʃɛ dˌɔpasˌɔvɨvˈaɲʲɛ pɔtɕˈiskuv dˌɔprɔvadʑˈiwɨ dɔ stfɔʒˈɛɲʲa brˈɔɲi pˈalnɛj sˈɛnsu strˈitstɔ, ktˌurɛj ɡwˈuvnɨm tʃɨnɲˈikʲɛm raʒˈɔntsɨm jɛzd vˌɨʒutsˈanɨ tɕiɕɲʲˈɛɲʲɛm ɡˈazuf prɔxˈɔvɨx, z vʲˈɛlkɔ̃ prɛntkˈɔɕtɕɔ̃, pˈɔtɕisk.
Zwiększanie wytrzymałości luf, wygładzanie ich wnętrza by miały jednolicie równy przekrój i ściślejsze dopasowywanie pocisków doprowadziły do stworzenia broni palnej sensu stricto, której głównym czynnikiem rażącym jest wyrzucany ciśnieniem gazów prochowych, z wielką prędkością, pocisk.