ɔt ɔkrˈɛsu mˌurɔmˈaçi tˈɨɕɔnts tʃˈɨsta tʃɨdʑˈɛɕcʲiʃˈɛɕtɕ tˈɨɕɔnts pʲˈɛɲtɕsɛt ɕˌɛdɛmdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ ʒɛʑbjˈɛɲʲɛ pɛjzˈaʒɨ bɔnsˈɛki rˌɔzvijˈawɔ ɕɛ na rˈuvɲi s tsˌɛrɛmɔɲʲˈalnɨm pʃˌɨʒɔndʑˈaɲʲɛm i pˈitɕɛm ʑɛlˈɔnɛj xɛrbˈatɨ xˈanˈɔːjˈu i ˌukwadˈaɲʲɛm ˌikɛbˈanɨ.
Od okresu Muromachi (1336–1573) rzeźbienie pejzaży bonseki rozwijało się na równi z ceremonialnym przyrządzaniem i piciem zielonej herbaty (cha-no-yu) i układaniem ikebany.