xˈɔtɕaʃ tʃˈɛ̃stɔ mˈuvi ɕɛ, ʒˈɛ zmˈar s pɔvˈɔdu ɔtrˈutɕa dˈaɲʲɛm z vʲˌɛpʃɔvˈinɨ, ktˌurɛ pˌɔdarˈɔvaw mu ɕfʲˈɛtski vɨznˈaftsa, tɔ z rɛlˈatsji dʲˌiskɔˈursɛ ˈɔv dˈɛ ɡrˈɛad dˌɛtsɛˈasɛ” jˈasnɔ vɨɲˈika, ʒˈɛ bˈudda vɨzdrˈɔvʲaw pɔ xɔrˈɔbjɛ, a jˈɛɡɔ ɕmʲˈɛrtɕ nˌastɔmpˈiwa jˈakiɕ tʃˈas pˈuʑɲʲɛj s pʃˈɨtʃɨn nˌaturˈalnɨx.
Chociaż często mówi się, że zmarł z powodu otrucia daniem z wieprzowiny, które podarował mu świecki wyznawca, to z relacji „Discourse of the Great Decease” jasno wynika, że Budda wyzdrowiał po chorobie, a jego śmierć nastąpiła jakiś czas później z przyczyn naturalnych.