tʃˈɛɲɕtɕ çˌistɔrˈɨkuv zvɨtɕˈɛ̃stfɔ pɔt ˈɛl ˌalamˈɛin pʃˌɨpisˈujɛ w ɡwˈuvnɛj mʲˈɛʒɛ pʃɛvˈadʑɛ litʃˈɛbnɛj i tɛxɲˈitʃnɛj spʃˌɨmjɛʒˈɔnɨx, a ɲʲɛ jakˈɔɕtɕi dˌɔvɔdʑˈɛɲʲa, fskazˈujɔnts na dˈuʒɛ strˈatɨ vwˈasnɛ i bˈardʑɔ pˈuʑnɔː ˌɔdɲʲɛɕˈɔnɛ zvɨtɕˈɛ̃stfɔ pɔ prˈavʲɛ dvˈux i pˈuw rˈɔku pɔrˈaʒɛk w afrˈɨtsɛ i zvɨtɕˈɛ̃skim mˈarʃu dˈuʒɔ swapʃˈɛɡɔː afrˈika kˈɔrps.
Część historyków zwycięstwo pod El Alamein przypisuje w głównej mierze przewadze liczebnej i technicznej sprzymierzonych, a nie jakości dowodzenia, wskazując na duże straty własne i bardzo późno odniesione zwycięstwo – po prawie dwóch i pół roku porażek w Afryce i zwycięskim marszu dużo słabszego Afrika Korps.