kˈitaj, ɔt kitˈanuf, a w ɛpˈɔtsɛ ˈɔtkrɨdʑ ɡˌɛɔɡrafˈitʃnɨx çˈina i vˌɨvɔdʑˈɔntsa ɕɛ ɔt ɲʲˈɛj nˈɔva nˈazva watɕˈiɲska ɕˈina, ˈɔbjɛ pˌɔxɔdʑˈɔntsɛ s sanskrˈɨtu ɔd dɨnˈastji kˈin, ɡdˈɨʃ ˈindjɛ bˌɨwɨ pʲˈɛrʃɨm krˈajɛm ˈazji, dɔ kturˌɛɡɔ dˌɔpwɨnˈɛli pˌɔrtuɡaltʃˈɨtsɨ.
Kitaj, od Kitanów), a w epoce odkryć geograficznych China i wywodząca się od niej nowa nazwa łacińska – Sina, obie pochodzące z sanskrytu (od dynastii Qin), gdyż Indie były pierwszym krajem Azji, do którego dopłynęli Portugalczycy.