plˈutarx mˈa dɔkwˈadɲʲɛ ɔdvrˈɔtnɔ̃ ɔpˈiɲʲɛ ɔ fspˌuwspiskˈɔftsu kasjˈuʃa: tsnˈɔtɨ brutˈusa z drˈuɡʲɛj strˈɔnɨ ˌutʃɨɲˈiwɨ ɡˈɔ pˌɔpulˈarnɨm fɕrˈut ʃˌɛrɛɡˈɔvɨx, kɔxˈanɨm pʃˈɛs pʃɨjˈatɕuw i pˌɔdʑivʲˈanɨm pʃˈɛs ʃlˈaxtɛ, pˈɔttʃaz ɡdˈɨ nˈavɛt jˈɛɡɔ vrɔɡˈɔvʲɛ ɡˈɔ znalˈɛʑli ɲʲɛ mˈɔʒna ɡˈɔ ɲʲˌɛnavˈidʑitɕ”.
Plutarch ma dokładnie odwrotną opinię o współspiskowcu Kasjusza: „Cnoty Brutusa z drugiej strony uczyniły go popularnym wśród szeregowych, kochanym przez przyjaciół i podziwianym przez szlachtę, podczas gdy nawet jego wrogowie go znaleźli nie można go nienawidzić”.