pɔ skɔɲtʃˈɛɲʲu ɲʲɛ bˈɛs trudnˈɔɕtɕi ʃkˈɔwɨ ɕrˈɛdɲʲɛj, w tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsɛt tʃtˈɛrɨ zˈɔstaw zˌaaktsˌɛptɔvˈanɨ jˈakɔ stˈudɛnd vʲˌɛdɛɲskʲˈɛɡɔ kˌɔnsɛrvatˈɔrjum f klˈaɕɛ arnˈɔlda ʃɛnbˈɛrɡa, ktˌurɨ f tɛn tʃˈas rɔspˈɔtʃɔw ˌɛkspɛrɨmˈɛntɨ z muzˈɨkɔ̃ dˌɔdɛkˌafɔɲˈitʃnɔ̃.
Po skończeniu (nie bez trudności) szkoły średniej, w 1904 został zaakceptowany jako student wiedeńskiego konserwatorium w klasie Arnolda Schönberga, który w ten czas rozpoczął eksperymenty z muzyką dodekafoniczną.