tˈɛrmin tˈɛn, ɔt swˈɔva ˌɔɛtsɔlˈɔɡja, fprɔvˈadʑiw w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔntʃˈɛɕtɕ ˈɛr. ɲʲɛmjˈɛtski bjˈɔlɔk i ˌɛvɔlˌutsjɔɲˈista ˈɛrnst xaˈɛtskɛl, bˈɨ ɔkrˈɛɕlidʑ badˈaɲʲa nad zvʲˌɛʒɛntˈami i ix rˌɛlatsjˈami z ˌɔtatʃajˈɔntsɨm ɕfʲˈatɛm ɲʲˌɛɔrɡaɲˈitʃnɨm i ˌɔrɡaɲˈitʃnɨm, zˈɛ ʃtʃɛɡˈulnɨm ˌuvzɡlɛndɲʲˈɛɲʲɛm ˌintɛrˈaktsji, pʃɨjˈaznɨx lˈub vrˈɔɡʲix, z ˌɔrɡaɲizmˈami rˌɔɕlinnˈɨmi i zvʲˌɛʒɛntsˈɨmi, s kturˈɨmi fxˈɔdʑɔ̃ f kˈɔntakt.
Termin ten, od słowa oecologia, wprowadził w 1866 r. niemiecki biolog i ewolucjonista Ernst Haeckel, by określić badania nad zwierzętami i ich relacjami z otaczającym światem nieorganicznym i organicznym, ze szczególnym uwzględnieniem interakcji, przyjaznych lub wrogich, z organizmami roślinnymi i zwierzęcymi, z którymi wchodzą w kontakt.