f tɨm sˈamɨm tʃˈaɕɛ badˈaɲʲa nat prˌɔmjɛɲʲɔvˈaɲʲɛm tɕˈawa dˌɔskɔnˈalɛ tʃarnˈɛɡɔ prˌɔvadʑˈɔnɛ pʃˈɛs pˈɔnat tʃtˈɛrɨ dɛkˈadɨ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnt tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt pʃˈɛz vʲˈɛlu badˈatʃɨ zɔstˈawɨ ˌuvʲɛɲtʃˈɔnɛ çˌipɔtˈɛzɔ̃ mˈaksa plˈantska ɡwɔʃˈɔntsɔ̃, ʒˈɛ ɛnˈɛrɡja vˌɨprɔmjˌɛɲʲɔvɨvˈana pʃˈɛs tɕˈawɔ dˌɔskɔnˈalɛ tʃˈarnɛ mˈa pˈɔstatɕ tʃˈɔ̃stɛk.
W tym samym czasie badania nad promieniowaniem ciała doskonale czarnego prowadzone przez ponad cztery dekady (1860–1900) przez wielu badaczy zostały uwieńczone hipotezą Maxa Plancka głoszącą, że energia wypromieniowywana przez ciało doskonale czarne ma postać cząstek.