tɔ vwˈaɕɲʲɛ ftˈɛdɨ, w lˈataɣ dvadʑˈɛɕtɕa. ˌiksˈiɡz vʲˈɛku, jˈɛɡɔ fspˌuwpratsɔvɲˈitsɨ pɔt jˈɛɡɔ nadʑˈɔrɛm ˌɔpratsɔvˈali tˌɛxnɔlˈɔɡjɛ prɔdˈuktsji tsɨklˈɔnu bˈɛ, ktˌurɨ xˈɔtɕaʃ pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ bˈɨw pʃˌɛvidʑˈanɨ jˈakɔ ɕrˈɔdɛɡ dɔ dˌɛzɨnfˈɛktsji i dˌɛzɨnsˈɛktsji, zˈɔstaw pˈuʑɲʲɛj zˌastɔsɔvˈanɨ pʃˈɛs ɲʲˈɛmtsuf f kɔmˈɔraɣ ɡazˈɔvɨx pˈɔttʃas ˌiˈi vˈɔjnɨ ɕfʲatˈɔvɛj.
To właśnie wtedy, w latach 20. XX wieku, jego współpracownicy pod jego nadzorem opracowali technologię produkcji cyklonu B, który chociaż początkowo był przewidziany jako środek do dezynfekcji i dezynsekcji, został później zastosowany przez Niemców w komorach gazowych podczas II wojny światowej.