ɔkˈɔwɔ stˈɔ dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntɕˈɛdɛm ˈɛr. dˌɔkɔnˈanɔ pɔdʑˈawu vˈɨspɨ na dvʲˈɛ prɔvˈintsjɛ britˈanɲʲa supˈɛrjɔr i infˈɛrjɔr; ɔkˈɔwɔ. tʃˈɨsta pʲˈɛɲtɕ w nˈɔvɨm pɔdʑˈalɛ ˌadmiɲˌistratsˈɨjnɨm djˌɔklɛtsjˈana zˌamjɛɲʲˈɔnɔ jˈɔ̃ w jˈɛdnɔ̃ s tʃɨnˈaɕtɕɛ djɛtsˈɛzji tsɛsˈarstfa britˈanɲʲɛ pˌɔdʑɛlˈɔnɔ̃ na pʲˈɛɲtɕ prɔvˈintsji britˈanɲi i, mˈaksimˌa tsˌaɛsarjˈɛnɕis, flˈavja tsˌaɛsarjˈɛnɕis, valˈɛntja, britˈanɲi ˌiˈi.
Około 197 r. dokonano podziału wyspy na dwie prowincje (Britannia Superior i Inferior); ok. 305 w nowym podziale administracyjnym Dioklecjana zamieniono ją w jedną z 13 diecezji cesarstwa (Britanniae) podzieloną na 5 prowincji (Britanni I, Maxima Caesariensis, Flavia Caesariensis, Valentia, Britanni II).