w tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnt frantsˈuskɔ̃ nˈazvɛ ˌɛdjatsˈarjɛn” pˌɔxɔdʑˈɔntsɔ̃ ɔd vzɡˈuʃ ˌɛdjatsˈara f pˌɔwudɲʲˈɔvɛj awstrˈalji, ktˌurɛ s kɔlˈɛi zɔstˈawɨ nazvˈanɛ ɔt ˌabɔrˌɨɡɛɲskʲˈɛɡɔ djjˈakra” ˌɔznatʃˌajɔntsˈɛɡɔː ɔbˈɛtsnɔʑdʑ vˈɔdɨ dɔdˈanɔ dɔ kˌɔŋkurɛntsˈɨjnɨx fˈɔrm ɕˈiɲʲan” i vˈɛrdjan” dla ˌɔznatʃˈɛɲʲa bˌɛspɔɕrˈɛdɲʲɔ prˌɛkambrˈɨjskix skˈaw.
W 1960 francuską nazwę „Ediacarien” – pochodzącą od wzgórz Ediacara w południowej Australii, które z kolei zostały nazwane od aborygeńskiego „diyakra” (oznaczającego obecność wody) – dodano do konkurencyjnych form „Sinian” i „Verdian” dla oznaczenia bezpośrednio prekambryjskich skał.