pˌɔlɛɡˈawa ˌɔna na vˌɨraʒˈɛɲʲu fʃˈɨstkix nˌajistɔtɲʲˈɛjʃɨx tsˈɛx struktˈurɨ vˌizuˈalnɛj pʃɛdmʲˈɔtu, a vʲˈɛnts mˌɔdɛlˈuŋku brˈɨwɨ i jɛj ˌumjɛʃtʃˈɛɲʲa f pʃɛstʃˈɛɲi i ˌatmɔsfˈɛʒɛ, ɕfʲˈatwa i ɡwˈɛmbʲi pʃɛstʃˈɛnnɛj, za pɔmˈɔtsɔ̃ ukwˈadu bˈarf ɔ rˈuʒnɨm nˌatɛ̃ʒˈɛɲʲu bˈarf i rˈuʒnɛj tˌɛmpɛratˈuʒɛ.
Polegała ona na wyrażeniu wszystkich najistotniejszych cech struktury wizualnej przedmiotu, a więc modelunku bryły i jej umieszczenia w przestrzeni i atmosferze, światła i głębi przestrzennej, za pomocą układu barw o różnym natężeniu barw i różnej temperaturze.