istˈɔtnɨ fpwˈɨf na lˈɔsɨ ɲʲˌɛvɔlɲˈitstfa mʲˈawa pɔlˈitɨkˌa vʲˈɛlkʲɛj brɨtˈaɲʲi, ɡdʑˈɛ w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsɛt ɕˈɛdɛm ˌuxfalˈɔnɔ zˈakas udʑˈawu ˌɔbɨvatˈɛli brɨtˈɨjskix f xˈandlu ɲʲˌɛvɔlɲikˈami, w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt tʃɨdʑˈɛɕcʲitʃˈɨ zɲʲɛɕˈɔnɔ ɲʲˌɛvɔlɲˈitstfɔ f tʃˈɛɲɕtɕi kɔlˈɔɲʲi brɨtˈɨjskix ˌɔstatˈɛtʃɲʲɛ w tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt tʃtɛrdʑˈɛɕcʲitʃˈɨ, a f pɔwˈɔvʲɛ lˈat ʃɛʑdʑˈɛɕɔnt. ˌiksˌiˈiɡz vʲˈɛku dˌɔprɔvadʑˈɔnɔ dɔ lˌikfidˈatsji trˌansatlˌantɨtskʲˈɛɡɔ xˈandlu ɲʲˌɛvɔlɲikˈami.
Istotny wpływ na losy niewolnictwa miała polityka Wielkiej Brytanii, gdzie w 1807 uchwalono zakaz udziału obywateli brytyjskich w handlu niewolnikami, w 1833 zniesiono niewolnictwo w części kolonii brytyjskich (ostatecznie w 1843), a w połowie lat 60. XIX wieku doprowadzono do likwidacji transatlantyckiego handlu niewolnikami.