ɔkˈɔwɔ tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsɛt tʃtˈɛrɨ zˈɛtknɔw ɕɛ z ˌawtɛntˈɨtʃnɔ̃, vɛŋɡʲˈɛrskɔ̃ muzˈɨkɔ̃ xwˈɔpskɔ̃, ɲʲˌɛskaʒˈɔnɔ̃ mʲɛjskˈimi fpwɨvˈami i zˌasadɲˈitʃɔ ruʒɲʲˈɔntsɔ̃ ɕɛ ɔt pˌɔpulˈarnɨɣ vɛŋɡʲˈɛrskix mɛlˈɔdji, ktˌurɛ bˌɨwɨ vˌɨkɔnɨvˈanɛ ɡwˈuvɲʲɛ pʃˈɛz zɛspˈɔwɨ tsɨɡˈaɲskʲɛ i ˌutɔʃsamjˈanɛ s fɔlklˈɔrɛm.
Około 1904 zetknął się z autentyczną, węgierską muzyką chłopską, nieskażoną miejskimi wpływami i zasadniczo różniącą się od popularnych węgierskich melodii, które były wykonywane głównie przez zespoły cygańskie i utożsamiane z folklorem.