prɔvˈadʑi tɔ dɔ vɲʲˈɔsku, ʒˈɛ jˈɛɕli istɲʲˈɛjɔ̃ jˈakʲɛɕ fspˈulnɛ nˈɔrmɨ, tɔ sɔ̃ ˌɔnɛ vɨɲˈikʲɛm pɔdˈɔbnɛj zˌavartˈɔɕtɕi umˈɨswuv vʲɛŋkʃˈɔɕtɕi lˈudʑi, lˈup nˈavɛd ʒˈɛ ɲʲˈɛma tʃˈɛɡɔɕ takʲˈɛɡɔ jˈak fspˈulnɛ nˈɔrmɨ i kˈaʒdɨ pˌɔswuɡˈujɛ ɕɛ sfˈɔim prɨvˈatnɨm sɨstˈɛmɛm nakˈazuf mɔrˈalnɨx.
Prowadzi to do wniosku, że jeśli istnieją jakieś wspólne normy, to są one wynikiem podobnej zawartości umysłów większości ludzi, lub nawet że nie ma czegoś takiego jak wspólne normy i każdy posługuje się swoim prywatnym systemem nakazów moralnych.