ʒˈɛbɨ ɲʲɛ vɨmˈuʃatɕ na prˌɔɡramˈistax ɲʲˌɛnatˌuralnˈɛɡɔ stˈɨlu prˌɔɡramɔvˈaɲʲa, a zarˈazɛm pɔzvˈɔlitɕ na uʒˈɨtɕɛ mˌɔʒlivˈɔɕtɕi bʲˌibljɔtˈɛki prˌɔɡramistˈɨtʃnɛj, tfˈɔʒɨ ɕɛ bʲˌibljɔtˈɛki ɔ zbliʒˈɔnɛj fˌuŋktsjɔnalnˈɔɕtɕi lˈɛtʃ ɔː ˌintɛrfˈɛjɕɛ pʃˌɛpisˈanɨm vˈɛdwuk pravˈidɛw i zˈasad dˌɔtsɛlɔvˈɛɡɔ ɕrˌɔdɔvˈiska.
Żeby nie wymuszać na programistach nienaturalnego stylu programowania, a zarazem pozwolić na użycie możliwości biblioteki programistycznej, tworzy się biblioteki o zbliżonej funkcjonalności lecz o interfejsie przepisanym według prawideł i zasad docelowego środowiska.