zˈɛ vzɡlˈɛndu na bˈardʑɔ ɲʲɛvʲˈɛlkɔ̃ ˈilɔʑdʑ ʑˈɛmi nˌadajˈɔntsɛj ɕɛ w ɡrˈɛtsji pɔt uprˈavɛ ɡrˈɛtstsɨ rɔlɲˈitsɨ, stˌanɔvʲˈɔntsɨ tʃˈɔn vˈɔjsk pˌɔʃtʃɛɡˈulnɨx mʲˈast, ɲʲɛ mˈɔɡli pɔzvˈɔlitɕ sˈɔbjɛ na rɨzˈɨkɔ jɛj utrˈatɨ w ɔkrˈɛɕɛ pˌɔpʃɛdʑajˈɔntsɨm ʒɲˈiva ʃˈɨpkʲɛ ɔtpˈartɕɛ ɲʲˌɛpʃɨjatɕˈɛla pˌɔzvalˈawɔ zˌabɛspʲˈɛtʃɨdʑ bˌɛspʲɛtʃˈɛɲstfɔ ʒˌɨvnɔɕtɕˈɔvɛ fspulnˈɔtɨ na kɔlˈɛjnɨ rˈɔk.
Ze względu na bardzo niewielką ilość ziemi nadającej się w Grecji pod uprawę greccy rolnicy, stanowiący trzon wojsk poszczególnych miast, nie mogli pozwolić sobie na ryzyko jej utraty w okresie poprzedzającym żniwa – szybkie odparcie nieprzyjaciela pozwalało zabezpieczyć bezpieczeństwo żywnościowe wspólnoty na kolejny rok.