tɛ zˌamiwɔvˈaɲʲa i ˌɔɕɔŋɡɲʲˈɛɲtɕa w ˌɔɡrɔdɲˈitstfʲɛ pʃˌɛɲʲɛɕˈɔnɛ zɔstˈawɨ dɔ lɛɡˈɛndɨ f pɔstˈatɕi viʃˈɔntsɨx ɔɡrˈɔduf sˌɛmiramˈidɨ”, zˌalitʃˈanɨɣ dɔ ɕˈɛdmju tsˈuduf ɕfʲˈata, a faktˈɨtʃɲʲɛ bɛndˈɔntsɨx ˌɔɡrɔdˈami zˌakwadanˈɨmi na pwˈaskiɣ dˈaxax i tarˈasax pawˈatsuv w bˌabʲilˈɔɲʲɛ.
Te zamiłowania i osiągnięcia w ogrodnictwie przeniesione zostały do legendy w postaci „wiszących ogrodów Semiramidy”, zaliczanych do siedmiu cudów świata, a faktycznie będących ogrodami zakładanymi na płaskich dachach i tarasach pałaców w Babilonie.