tɨmtʃˈasɛm, zɡˈɔdɲʲɛ s çˌipɔtˈɛzɔ̃ ˌatraktsˈɨjnɨx sˈɨnuf, ɡdˈɨ dˈana ˌintɛnsˈɨvnɔɕtɕ tsˈɛxɨ napʃˈɨkwad. ˈɔɡɔn ɔ dwuɡˈɔɕtɕi tʃɨdʑˈɛɕcʲi tsˌɛˈɛm stˈaɲʲɛ ɕɛ ˌatraktsˈɨjna dla vʲɛŋkʃˈɔɕtɕi sˈamits, ɲʲˈɛma spɔsˈɔbu, ˈabɨ ˈinna ˌintɛnsˈɨvnɔɕtɕ tɛj tsˈɛxɨ napʃˈɨkwad. ˈɔɡɔn ɔ dwuɡˈɔɕtɕi dvadʑˈɛɕtɕa lˈup tʃtɛrdʑˈɛɕcʲi tsˌɛˈɛm stˈawa ɕɛ dla ktˌurɛjkˈɔlvʲɛɡ z ɲˈix ˌatraktsˈɨjna.
Tymczasem, zgodnie z hipotezą atrakcyjnych synów, gdy dana intensywność cechy (np. ogon o długości 30 cm) stanie się atrakcyjna dla większości samic, nie ma sposobu, aby inna intensywność tej cechy (np. ogon o długości 20 lub 40 cm) stała się dla którejkolwiek z nich atrakcyjna.