frˈans ɛˈɛmil sˌillanpˈɛɛ ˈur. ʃɛsnˈaɕtɕɛ vʒˈɛɕɲʲa tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔntˈɔɕɛm f xˌɛmiŋkˈɨrɛ, zˌɛtˈɛm. tʃˈɨ tʃˈɛrftsa tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnttʃtˈɛrɨ f xɛlɕˈiŋkax jˈɛdɛn z nˌajvɨbʲitɲʲˈɛjʃɨx pˌɔvʲɛɕtɕˌɔpisˈaʒɨ i nˌɔvɛlˈistuf fˈiɲskix ˌiksˈiɡz vʲˈɛku, pʃˌɛtstavˈitɕɛl rˈuxu mˌɔdɛrɲˌistɨtʃnˈɛɡɔ w lˌitɛratˈuʒɛ ˌɔras lawrˈɛat lˌitɛrˈatskʲɛj naɡrˈɔdɨ nˈɔbla za tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt tʃɨdʑˈɛɕcʲidʑˈɛvʲɛɲtɕ rˈɔk, ktˌurɔ̃ (en)mˈaɪnəs(pl) z ˌuzasadɲʲˈɛɲʲa jˈurɨ (en)mˈaɪnəs(pl) ɔtʃˈɨmaw za ɡwɛmbˈɔkʲɛ pʃˌɛɲikɲʲˈɛɲtɕɛ w ʒˈɨtɕɛ fˈiɲskix xwˈɔpuf i vɨbˈɔrnɛ ˌɔpisˈaɲʲɛ ix ˌɔbɨtʃˈajuv w vʲˈɛ̃ʑi s pʃɨrˈɔdɔ̃”.
Frans Eemil Sillanpää (ur. 16 września 1888 w Hämeenkyrö, zm. 3 czerwca 1964 w Helsinkach) – jeden z najwybitniejszych powieściopisarzy i nowelistów fińskich XX wieku, przedstawiciel ruchu modernistycznego w literaturze oraz laureat literackiej Nagrody Nobla za 1939 rok, którą − z uzasadnienia jury − otrzymał za „głębokie przeniknięcie w życie fińskich chłopów i wyborne opisanie ich obyczajów w więzi z przyrodą”.