w ujˈɛɲtɕu fɔrmˈalnɨm jɛst tɔ fˈuŋktsja, ktˌurɛj vˌartɔɕtɕˈami sɔ̃ zdˈaɲʲa xˈɔtɕ tɔː ujˈɛɲtɕɛ ɲʲɛ ˌɛkspɔnˈujɛ mˌɔʒlivˈɔɕtɕi ˌɔtʃɨmˈaɲʲa s fˈuŋktsji zdaɲʲˈɔvɛj zdˈaɲʲa pʃˈɛs skfˌantɨfˌikɔvˈaɲʲɛ jɛj ˌarɡumˈɛntuf; jɛʒˈɛli wˈɛ fˈuŋktsji zdaɲʲˈɔvɛj ɔ vʲˈɛlu ˌarɡumˈɛntax skfˌantɨfˌikujˈɛmɨ tʃˈɛɲɕtɕ ˌarɡumˈɛntuf, a za tʃˈɛɲɕtɕ pˌɔzɔstˈawɨx pˌɔtstavˈimɨ ˌɛlɛmˈɛntɨ stɔsˈɔvnɨɣ zbjˈɔruf, tɔː ˌɔtʃɨmˈamɨ nˈɔvɔ̃ fˈuŋktsjɛ zdaɲʲˈɔvɔ̃ zalˈɛʒnɔ̃ ɔt tɨx ˌarɡumˈɛntuf, ktˌurɨx ˌaɲi ɲʲɛ skfˌantɨfˌikɔvˈanɔː ˌaɲi ɲʲɛ pˌɔtstavʲˈɔnɔ.
W ujęciu formalnym jest to funkcja, której wartościami są zdania - choć to ujęcie nie eksponuje możliwości otrzymania z funkcji zdaniowej zdania przez skwantyfikowanie jej argumentów; jeżeli w funkcji zdaniowej o wielu argumentach skwantyfikujemy część argumentów, a za część pozostałych podstawimy elementy stosownych zbiorów, to otrzymamy nową funkcję zdaniową zależną od tych argumentów, których ani nie skwantyfikowano ani nie podstawiono.