jˈɛɡɔ zˌaɕadajˈɔntsɛ na trˈɔnax madˈɔnnɨ w ˌɔtɔtʃˈɛɲʲu aɲʲˈɔwuf sɔ̃ jˈɛʃtʃɛ f pˈɛwɲi ɡɔtˈɨtskʲɛ, a jˈɛdnak tɔː ɔn nˌamalˈɔvaw pɔ rˈas pʲˈɛrʃɨ ɔt prˈavʲɛ tɨɕˈɔntsa lˈat pˈɔrtrɛt rˌɛalistˈɨtʃnɨ pˈɔstadʑ ʑvʲˈɛntɨ. fraɲtɕˈiʃka z asˈɨʒu, ubˈɔɡɔː ˌɔdʑanˈɛɡɔ, ɔ tfˈaʒɨ starˈɛɡɔ tʃwɔvʲˈɛka, dˈɔbrɛj, pˌɔɔrˈanɛj zmarʃtʃkˈami, zɲiʃtʃˈɔnɛj vʲˈɛkʲɛm.
Jego zasiadające na tronach Madonny w otoczeniu aniołów są jeszcze w pełni gotyckie, a jednak to on namalował po raz pierwszy od prawie tysiąca lat portret realistyczny – postać św. Franciszka z Asyżu, ubogo odzianego, o twarzy starego człowieka, dobrej, pooranej zmarszczkami, zniszczonej wiekiem.