znˈajɔnts nˈumɛr tˌɛlɛfˈɔnu dɔ danˈɛɡɔ bˌɛbˌɛˈɛsa, mˈɔʒna bˌɨwɔ pɔdwˈɔntʃɨtɕ ɕɛ dɔ ɲʲˈɛɡɔ vdʑvˈɔɲitɕ”i kɔʒˈɨstadʑ z jˈɛɡɔ zasˈɔbuf pʃˈɛdɛ fʃˈɨstkim z lɔkˈalnɛj pˈɔtʃtɨ ˌɛlɛktrɔɲˈitʃnɛj, ɡrˈup ˌɔɡwɔʃɛɲʲˈɔvɔdˌɨskusˈɨjnɨx, ˌudɔstɛmpɲʲˈanɛj bˈazɨ plˈikuf, a w ɲʲɛktˌurɨɣ bˈardʑɛj zˌaavˌansɔvˈanɨɣ bˌɛbˌɛˈɛsˈaɣ bˌɨwa tˈaɡʒɛ mɔʒlˈivɔʑdʑ zdalnˈɛɡɔː ˌuruxɔmjˈɛɲʲa prɔɡrˈamu napʃˈɨkwad. bˈaza dˈanɨx, ɡrˈa kˌɔmputɛrˈɔva, tˌɛlɛkˌɔnfɛrˈɛntsja, s kturˌɛɡɔ mˈɔʒna bˌɨwɔ kɔʒˈɨstatɕ f pˌɔjɛdˈɨŋkɛ lˈub z innˈɨmi ˌaktuˈalɲʲɛ pˌɔwɔntʃɔnˈɨmi ˌuʒɨtkˌɔvɲikˈami, a nˈavɛt s sˈamɨm ˌadmiɲˌistratˈɔrɛm bˌɛbˌɛˈɛsa.
Znając numer telefonu do danego BBS-a, można było podłączyć się do niego („wdzwonić”) i korzystać z jego zasobów – przede wszystkim z lokalnej poczty elektronicznej, grup ogłoszeniowo-dyskusyjnych, udostępnianej bazy plików, a w niektórych bardziej zaawansowanych BBS-ach była także możliwość zdalnego uruchomienia programu (np. baza danych, gra komputerowa, telekonferencja), z którego można było korzystać w pojedynkę lub z innymi aktualnie połączonymi użytkownikami, a nawet z samym administratorem BBS-a.