vɨxˈɔdʑɔnts s tɨɣ zawˈɔʒɛɲ, xˈɛrmann fˈɔn xˈɛlmxɔldʑ vɨsˈunɔw çˌipɔtˈɛzɛ ɕmʲˈɛrtɕi tɕˈɛplnɛj fʃɛxɕfʲˈata, vˈɛdwuk ktˌurɛj fʃˈɛxɕfʲat f kˈɔɲtsu dˈɔjdʑɛ dɔ rˌuvnɔvˈaɡʲi tˌɛrmɔdˌɨnamˈitʃnɛj, f ktˌurɛj ɲʲˌɛmɔʒlˈiva bˌɛɲdʑɛ zamjˈana ɛnˈɛrɡji tɕˈɛplnɛj na prˈatsɛ, pʃˈɛs tsˈɔ ɲʲˌɛmɔʒlˈivɨ bˌɛɲdʑɛ rˈɔzvuj fʃɛxɕfʲˈata.
Wychodząc z tych założeń, Hermann von Helmholtz wysunął hipotezę śmierci cieplnej Wszechświata, według której Wszechświat w końcu dojdzie do równowagi termodynamicznej, w której niemożliwa będzie zamiana energii cieplnej na pracę, przez co niemożliwy będzie rozwój Wszechświata.