f tɨm rˌɔzumjˈɛɲʲu ˌalfabˈɛtɨ sɔ̃ rˈuʒnɛ, xˈɔtɕ stanˈɔvjɔ̃ varjˈantɨ nˌarɔdˈɔvɛ tˌɛɡɔ samˈɛɡɔ pˈisma ˌalfabˌɛtɨtʃnˈɛɡɔ, ɡdˈɨ pˌɔɕadˈajɔ̃ vwˈasnɛ, ɔdrˈɛmbnɛ znˈaki, napʃˈɨkwad. alfˈabɛt pˈɔlski rˈuʒɲi ɕɛ ɔt ˌalfabˈɛtu ɲʲˌɛmjɛtskʲˈɛɡɔ, ɡdˈɨʃ zˌasadɲˈitʃɔ ɲʲɛ uʒˈɨva lˈitɛr fˈaw i kˈu, ˌɔras ɲʲɛ zavʲˈɛra w ɔɡˈulɛ lˈitɛr ˌaˈumlawt, ˌɔˈumlawt i ʃˌarfɛsˈɛs, a zˈatɔ uʒˈɨva lˈitɛr ˈɔ̃, ˈɛw i ʑˈɛt, ktˌurɨx pˌɔzbavʲˈɔnɨ jɛst alfˈabɛt ɲʲɛmjˈɛtski.
W tym rozumieniu alfabety są różne, choć stanowią warianty narodowe tego samego pisma alfabetycznego, gdy posiadają własne, odrębne znaki, np. alfabet polski różni się od alfabetu niemieckiego, gdyż (zasadniczo) nie używa liter v i q, oraz nie zawiera w ogóle liter ä, ö i ß, a za to używa liter ą, ł i ź, których pozbawiony jest alfabet niemiecki.