mʲˌɛndʑɨ ɕfʲˈatɛm pʃˌɛtstavʲˈɔnɨm a nˌaratˈɔrɛm zaxˈɔdʑi ˌɔkrɛɕlˈɔnɨ stɔsˈunɛk, ɡdˈɨ narˈatɔr jɛst ˈalbɔ ɲʲˌɛvidˈɔtʃnɨ, ˈalbɔː ˌuvidˈatʃɲʲa sfˈɔjɛ stˌanɔvˈiskɔ, lˈup f skrˈajnɨx pʃɨpˈatkax traktˈujɛ fabˈuwɛ jˈakɔ prˈɛtɛɡzd dɔ vwˈasnɨx pʃɛmˈɨɕlɛɲ i vˌɨpɔvʲˈɛdʑi.
Między światem przedstawionym a narratorem zachodzi określony stosunek, gdy narrator jest albo niewidoczny, albo uwidacznia swoje stanowisko, lub w skrajnych przypadkach traktuje fabułę jako pretekst do własnych przemyśleń i wypowiedzi.