jˈɛdnak trfajˈɔntsɛ nˈadal kwɔpˈɔtɨ skˈarbu spˌɔvɔdɔvˈawɨ, ʒˈɛ w tˈɨɕɔnts ʃˈɛɕsɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ ɛmˈisjɛ vznɔvʲˈɔnɔː i rˌɔsʃɛʒˈɔnɔ rˈuvɲʲɛʃ na mɛnɲˈitsɛ litˈɛfskʲɛ, traktˈujɔnts jˈɔ̃ jˈakɔ jɛdˈɨnɨ mɔʒlˈivɨ spˈɔsub vˈɨjɕtɕa z zapˈaɕtɕi fiskˈalnɛj i vɨpwˈatɨ zˌalɛɡwˈɛɡɔ ʒˈɔwdu.
Jednak trwające nadal kłopoty skarbu spowodowały, że w 1663 emisję wznowiono i rozszerzono również na mennice litewskie, traktując ją jako jedyny możliwy sposób wyjścia z zapaści fiskalnej i wypłaty zaległego żołdu.