jɛj tsˈɛxɔ̃ xˌaraktˌɛrɨstˈɨtʃnɔ̃ jɛst tɔ, ʒˈɛ pˌɔʃtʃɛɡˈulnɛ fiɡˈurɨ ɡˌɛɔmɛtrˈɨtʃnɛ zˌapamjˌɛntɨvˈanɛ sɔ̃ f spˈɔsup pˌaramɛtrˈɨtʃnɨ, na pʃˈɨkwad dla ɔkrˈɛŋɡu bˌɛndɔ̃ tɔ fspuwʒˈɛndnɛ jˈɛɡɔ ɕrˈɔtka i dwˈuɡɔɕtɕ prɔmjˈɛɲʲa, dla ɔttɕˈiŋka fspuwʒˈɛndnɛ pˈuŋktuf kɔɲtsˈɔvɨx, a dla kʃˈɨvɨx pˌaramɛtrˈɨtʃnɨx fspuwʒˈɛndnɛ pˈuŋktuf kɔntrˈɔlnɨx.
Jej cechą charakterystyczną jest to, że poszczególne figury geometryczne zapamiętywane są w sposób parametryczny, na przykład dla okręgu będą to współrzędne jego środka i długość promienia, dla odcinka współrzędne punktów końcowych, a dla krzywych parametrycznych – współrzędne punktów kontrolnych.