ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ skˌɔmplikɔvˈanɛ jɛzd vˌɨznatʃˈɛɲʲɛ ɛntˈalpji stˌɔsɔvˈanɛj f tˈɛxɲitsˌɛ pˈarɨ vˈɔdnɛj napʃˈɨkwad. f kˈɔtwax i turbʲˈinax parˈɔvɨx, suʃˈarɲʲax, vˌɨmjɛnɲˈikax tɕˈɛpwa, sprɛ̃ʒˈarkax i vˌɛntɨlatˈɔraɣ dɔ ɡˈazuv vilɡˈɔtnɨx, ɕilɲˈikax tɕˈɛplnɨx, zvwˈaʃtʃa s ftrˈɨskʲɛm vˈɔdɨ bˈɔɲtɕ pˈarɨ vˈɔdnɛj, ɕˈɛtɕi i vˈɛ̃zwuf tɕˌɛpwɔvɲˈitʃɨx i ˈinnɨx, ɡdˈɨʃ jɛj pˌaramˈɛtrɨ sɔ̃ ˌɔddalˈɔnɛ f stˌɔsuŋkˈɔvɔ ɲʲɛvʲˈɛlkim stˈɔpɲʲu ɔt lˈiɲʲi nˌasɨtsˈɛɲʲa i pˈuŋktu krˌɨtɨtʃnˈɛɡɔ.
Szczególnie skomplikowane jest wyznaczenie entalpii stosowanej w technice pary wodnej (np. w kotłach i turbinach parowych, suszarniach, wymiennikach ciepła, sprężarkach i wentylatorach do gazów wilgotnych, silnikach cieplnych, zwłaszcza z wtryskiem wody bądź pary wodnej, sieci i węzłów ciepłowniczych i innych), gdyż jej parametry są oddalone w stosunkowo niewielkim stopniu od linii nasycenia i punktu krytycznego.