w tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnt ɲʲɛmjˈɛtstsɨ badˈatʃɛ vɨ. krˈatʃmar i dˈɛ. xˈuffman ˌɔpublˌikɔvˈali vzɡlˈɛndɲʲɛ tˈaɲʲɔ̃ i vɨdˈajnɔ̃ mɛtˈɔdɛ sɨntˈɛzɨ fˌulɛrˈɛnuf pˈɔpʃɛs kˌɔntrɔlɔvˈanɛ vˈɛŋɡla w wˈuku ˌɛlɛktrˈɨtʃnɨm w ˌatmɔsfˈɛʒɛ xˈɛlu, ktˌura ˌɔtfɔʒˈɨwa drˈɔɡɛ dɔ prˌaktɨtʃnˈɛɡɔ zˌastɔsɔvˈaɲʲa tɨɣ zvʲˈɔ̃skuf, lˈɛtʃ ɲʲɛ zɔstˈali ˌuvzɡlɛndɲʲˈɛɲi w naɡrˈɔdʑɛ nˈɔbla.
W 1990 niemieccy badacze W. Kratschmar i D. Huffman opublikowali względnie tanią i wydajną metodę syntezy fulerenów poprzez kontrolowane  węgla w łuku elektrycznym w atmosferze helu, która otworzyła drogę do praktycznego zastosowania tych związków, lecz nie zostali uwzględnieni w nagrodzie Nobla.