znˈatʃɲʲɛ vʲˈɛŋkʃɨ fpwˈɨf na sˌɨtuˈatsjɛ ɲʲˌɛvɔlɲˈikuf f kɔlˈɔɲʲax frantsˈuskix mʲˈawɔ zvɨtɕˈɛ̃skʲɛ pɔfstˈaɲʲɛ ɲʲˌɛvɔlɲˈikuv vɛ frantsˈuskʲɛj kɔlˈɔɲʲi sˈainddˌɔmiŋɡˈuɛ vɨbˈuxwɔ w nˈɔtsɨ z dvadʑˈɛɕtɕadvˈa na dvadʑˈɛɕtɕatʃˈɨ ɕˈɛrpɲʲa tˈɨɕɔnts ɕˈɛdɛmsˌɛd dʑɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔntjˈɛdɛn, ktˌurɛ dˌɔprɔvadʑˈiwɔ w rˈɔku tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsɛt tʃtˈɛrɨ dɔ prˌɔklamɔvˈaɲʲa ɲʲˌɛpɔdlɛɡwˈɔɕtɕi xaˈitʲi, pˈaɲstfa bˈɨwɨx ɲʲˌɛvɔlɲˈikuf, na ktˌurɛ ˈɔttɔnt pˌɔvɔwɨvˈali ɕɛ ˌabɔlˌitsjɔɲˈiɕtɕi.
Znacznie większy wpływ na sytuację niewolników w koloniach francuskich miało zwycięskie powstanie niewolników we francuskiej kolonii Saint-Domingue (wybuchło w nocy z 22 na 23 sierpnia 1791), które doprowadziło w roku 1804 do proklamowania niepodległości Haiti, państwa byłych niewolników, na które odtąd powoływali się abolicjoniści.