dɔpʲˈɛrɔ w rˈɔku tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛd dvadʑˈɛɕtɕatʃˈɨ mixˈaɛl farˈadaj stfʲˈɛrdʑiw, ʒˌuwtɔʑɛlˈɔnɛ krɨʃtˈawɨ vˌɨtrɔntsajˈɔntsɛ ɕɛ f tˌɛmpɛratˈuʒɛ dʑˈɛɕɛɲtɕ stˈɔpʲɛɲ tsˈɛ z vˈɔdɨ xlɔrˈɔvɛj ɲʲɛ sɔ̃ stˈawɨm xlˈɔrɛm, lˈɛtʃ xˌɨdratˈami i ɔkrˈɛɕliw ix skwˈat jˈakɔ ɔbˈɛtsɲʲɛ vʲadˈɔmɔ, ʒˈɛ krɨʃtˈawɨ tɛ sɔ̃ klˌatratˈami ɔ zrˌuʒɲitsɔvˈanɛj zˌavartˈɔɕtɕi vˈɔdɨ; zvˈɨklɛ pʃˌɨpisˈujɛ im ɕɛ skwˈat.
Dopiero w roku 1823 Michael Faraday stwierdził, żółtozielone kryształy wytrącające się w temperaturze <10 °C z wody chlorowej nie są stałym chlorem, lecz hydratami i określił ich skład jako  (obecnie wiadomo, że kryształy te są klatratami o zróżnicowanej zawartości wody; zwykle przypisuje im się skład ).