w nastˈɛmpnɨx lˈataɣ bˈartuk pɔzˈɔstaw jˈɛdnɨm z nˌajradˌɨkalɲʲˈɛjʃɨx ˌɔdnɔvitɕˈɛli jɛ̃zˈɨka mˌuzɨtʃnˈɛɡɔ jakkˈɔlvʲɛk ɲʲˈɛbɨw ftˈɛdɨ znˈanɨ i dˌɔtsɛɲʲˈanɨ na ɕfʲˈɛtɕɛ.
W następnych latach Bartók pozostał jednym z najradykalniejszych odnowicieli języka muzycznego – jakkolwiek nie był wtedy znany i doceniany na świecie.