pʃɛt pɔfstˈaɲʲɛm prˌɔtsɛsˈɔruf rˈizdʑ vʲˈɛlu kˌɔmputɛrˈɔvɨx ˌarçitˈɛktuf prˌubɔvˈawɔ zmɔstkˈɔvatɕ lˈukɛ sˌɛmantˈɨtʃnɔ̃ ˈabɨ zˌaprɔjɛktˈɔvadʑ zɛstˈavɨ rɔskˈazuf, ktˌurɛ fspʲɛrˈawɨbˌɨ jɛ̃zˈɨki prˌɔɡramɔvˈaɲʲa vˌɨsɔkʲˈɛɡɔ pɔʑˈɔmu pʃˈɛz dˌɔstartʃˈɛɲʲɛ rɔskˈazuv vˌɨsɔkʲˈɛɡɔ pɔʑˈɔmu napʃˈɨkwad. vˌɨvɔwˈaɲʲa fˈuŋktsji i zvrutsˈɛɲʲa jɛj vartˈɔɕtɕi, instrˈuktsjɛ pˈɛntli tʃɨ kˌɔmplɛksˈɔvɛ trˈɨbɨ ˌadrɛsɔvˈaɲʲa.
Przed powstaniem procesorów RISC wielu komputerowych architektów próbowało zmostkować lukę semantyczną – aby zaprojektować zestawy rozkazów, które wspierałyby języki programowania wysokiego poziomu przez dostarczenie rozkazów wysokiego poziomu np. wywołania funkcji i zwrócenia jej wartości, instrukcje pętli czy kompleksowe tryby adresowania.