ˈazɔd vˈɔlnɨ z ˌatmɔsfˈɛrɨ ɲʲɛ jɛst pʃˌɨjmɔvˈanɨ pʃˈɛs rɔɕlˈinɨ, pɔɲʲˈɛvaʒ vˌɨmaɡˈajɔ̃ ˌɔnɛ zvʲˈɔ̃skuf, dˌɔdatkˈɔvɔ dʑˌɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnddʑˈɛvʲɛɲtɕ prˈɔtsɛnt azˈɔtu ɡlˌɛbɔvˈɛɡɔ pˌɔzɔstˈajɛ w zvʲˈɔ̃skax ˌɔrɡaɲˈitʃnɨx ɔ zbˈɨd zwɔʒˈɔnɛj budˈɔvʲɛ, bˈɨ mˈɔɡwa jˈɛ pʃˈɨjɔɲdʑ vʲˈɛŋkʃɔʑdʑ ɡatˈuŋkuf rˈɔɕlin.
Azot wolny z atmosfery nie jest przyjmowany przez rośliny, ponieważ wymagają one związków, dodatkowo 99% azotu glebowego pozostaje w związkach organicznych o zbyt złożonej budowie, by mogła je przyjąć większość gatunków roślin.