w tˈɨɕɔndʑ dʑˈɛvʲɛɲtɕsˌɛt ɔɕɛmdʑˈɛɕɔnttʃtˈɛrɨ lɔndˈɨɲstsɨ krɨtˈɨtsɨ tˌɛatrˈalɲi, pɔ zˌapɔznˈaɲʲu ɕɛ s tʃˈɛma ʃtukˈami miŋɡˈɛlli a lˈittlɛ lˈikɛ drˈɔvɲiŋk, lˈɔvɛ bʲˈitɛs, tfˈɔ plˈaŋks ˈant a pˈasɕɔn pʃɨznˈali mu mʲˈanɔ najbˈardʑɛj ˌɔbjɛtsˌujɔntsˈɛɡɔ drˌamatˈurɡa rˈɔku.
W 1984 londyńscy krytycy teatralni, po zapoznaniu się z trzema sztukami Minghelli – A Little Like Drowning, Love Bites, Two Planks and a Passion – przyznali mu miano najbardziej obiecującego dramaturga roku.