pˈɔttʃas pɔdrˈuʒɨ dˈuʃɛ zmˈarwɨx muɕˈawɨ vʲɔswˈɔvatɕ, a xˈarɔn stɛrˈɔvaw wˈɔdʑɔ̃, zˈaʑ za sfˈɛ uswˈuɡʲi pɔbjˈɛraw ɔpwˈatɛ mɔnˈɛtɛ ɔ vartˈɔɕtɕi jˈɛdɛn ɔbˈɔla, dlatˈɛɡɔ zɡˈɔdɲʲɛ zˈɛ zvɨtʃˈajɛm ˌɔbɔvʲˈɔ̃skʲɛm rɔdʑˈinɨ bˌɨwɔː ˌumjɛʃtʃˈaɲʲɛ mɔnˈɛtɨ w ˈustaɣ zmarwˈɛɡɔ.
Podczas podróży dusze zmarłych musiały wiosłować, a Charon sterował łodzią, zaś za swe usługi pobierał opłatę – monetę o wartości 1 obola, dlatego zgodnie ze zwyczajem obowiązkiem rodziny było umieszczanie monety w ustach zmarłego.