zasˈada sˌupɛrpɔzˈɨtsji ˈaŋk. dˈɛ priɲtɕˈiplɛ ˈɔf sˌupɛrpɔsˈitjɔn tɔ jˈɛdna z ɡwˈuvnɨɣ zˈasat strˌatɨɡrˈafji, stˌɔsɔvˈana dɔ vˌɨznatʃˈaɲʲa vʲˈɛku vzɡlɛndnˈɛɡɔ vˈarstf skˈaw ˌɔsadˈɔvɨx ɲʲɛ stɔsˈujɛ ɕɛ dɔ skˈaw ˌintruzˈɨvnɨx, ktˌura zakwˈada, ʒˈɛ f sˈɛrji ɲʲˌɛzabuʒˈɔnɨɣ vˈarstf, najstˈarʃɛ znajdˈujɔ̃ ɕɛ na spˈɔdʑɛ sɛkfˈɛntsji i sɔ̃ pʃɨkrˈɨtɛ pʃˈɛs tsˈɔras mwˈɔtʃɛ vˈarstfɨ.
Zasada superpozycji (ang. the principle of superposition) to jedna z głównych zasad stratygrafii, stosowana do wyznaczania wieku względnego warstw skał osadowych (nie stosuje się do skał intruzywnych), która zakłada, że w serii niezaburzonych warstw, najstarsze znajdują się na spodzie sekwencji i są przykryte przez coraz młodsze warstwy.