f pˌɔruvnˈaɲʲu dɔ pˌɔpʃɛdɲʲˈɛɡɔ pʃɨkwˈadu tʃtɛrnˈaɕtɕɛ vɨvˈɔwaɲ, ta vˈɛrsja vɨkˈɔna dʑˈɛɕɛɲdʑ vɨvˈɔwaɲ rˌɛkurɛntsˈɨjnɨx, pʃɨ tʃɨm jˈɛdnɔ z ɲˈix a jˈɛdɛn,jˈɛdɛn zɔstˈaɲʲɛ spˌamjɛntˈanɛ i vˌɨkɔʒɨstˈanɛ w jˌɛdɛnˈaɕtɕɛ vˌɨvɔwˈaɲʲu fˈuŋktsji dɔ bˌɛspɔɕrɛdɲʲˈɛɡɔ zvrutsˈɛɲʲa vɨɲˈiku.
W porównaniu do poprzedniego przykładu (14 wywołań), ta wersja wykona 10 wywołań rekurencyjnych, przy czym jedno z nich – A(1,1) zostanie spamiętane i wykorzystane w 11 wywołaniu funkcji do bezpośredniego zwrócenia wyniku.