nˌajvaʒɲʲˈɛjʃɔ̃ ix fsxˌɔdɲʲɔˌɛwrɔpˈɛjskɔ̃ ɔdmʲˈanɔ̃ s krˈulɛm w mˌajɛstˈatɕɛ na avˈɛrɕɛ i xˈɛrbɛm na rɛvˈɛrɕɛ sɔ̃ flɔrˈɛnɨ bʲˈitɛ ɔt ˌiksˌifˈaw vʲˈɛku pʃˈɛz vwˈattsuf krulˈɛstfa vˈɛŋɡʲɛr, ɡdʑˈɛ vˈuftʃas ɔtkrˈɨtɔ najvʲˈɛŋkʃɛ w ɛwrˈɔpʲɛ zwˈɔʒa zwˈɔta jˈɛɡɔ rˈɔtʃnɛ vˌɨdɔbˈɨtɕɛ na pɔtʃˈɔntku ˌiksˌifˈaw vʲˈɛku pʃˌɛkratʃˈawɔ pʲˌɛɲtɕɔkrˈɔtɲʲɛ wˈɔntʃnɛ vˌɨdɔbˈɨtɕɛ na ɕlˈɔ̃sku i f tʃˈɛxax, druɡʲˈɛɡɔ ftˈɛdɨ na kˌɔntɨnˈɛɲtɕɛ ɔpʃˈaru zwˌɔtɔnɔɕnˈɛɡɔ.
Najważniejszą ich wschodnioeuropejską odmianą (z królem w majestacie na awersie i herbem na rewersie) są floreny bite od XIV wieku przez władców królestwa Węgier, gdzie wówczas odkryto największe w Europie złoża złota (jego roczne wydobycie na początku XIV wieku przekraczało pięciokrotnie łączne wydobycie na Śląsku i w Czechach, drugiego wtedy na kontynencie obszaru złotonośnego).