pˈɔttʃas pˌɔɕpʲɛʃnˈɛɡɔ tʃɨtˈaɲʲa tˈɛkstu tʃˈɛ̃stɔ na tˌɛɡɔ tˈɨpu lˌitɛrˈufki ɲʲɛ zvrˈatsa ɕɛ uvˈaɡʲi, nˈadal pɔprˈavɲʲɛ rˌɔzumjˈɛjɔnts trˈɛɕtɕ, i tɔ ɲʲɛ tˌɨlkɔ ftˈɛdɨ, ɡdˈɨ vˌɨstɛmpˈujɔ̃ ˌɔnɛ vɛ vnˈɛntʃu vɨrˈazuf, ˌalɛ nˈavɛt f kɔɲtsˈufkax, ɔː ˈilɛ pʃˌɛstavʲˈɔnɛ zɔstˈawɨ znˈaki tɛj sˈamɛj vˌɨsɔkˈɔɕtɕi zˌaxɔvˈana jɛst ftˈɛdɨ tˌɛzˌɛdvˈu. bɔˈuma.
Podczas pośpiesznego czytania tekstu często na tego typu literówki nie zwraca się uwagi, nadal poprawnie rozumiejąc treść, i to nie tylko wtedy, gdy występują one we wnętrzu wyrazów, ale nawet w końcówkach, o ile przestawione zostały znaki tej samej wysokości (zachowana jest wtedy tzw. bouma).