pˈɔdɲʲus pˈɔʑɔm nˌautʃˈaɲʲa, lˈɛtʃ s kˈɔɲtsɛm rˈɔku ʃkɔlnˈɛɡɔ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔntɕˈɛdɛm slˈɛʃ tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔntˈɔɕɛm zrˌɛzɨɡnˈɔvaw, pɔ tʃɨm vɨjˈɛxaw dɔ pˈɛru; bˌɨwɔ tɔ mɔʒlˈivɛ dʑˈɛŋki zabjˈɛɡɔm ɛrnˈɛsta mˌalinɔfskʲˈɛɡɔ, ktˌurɨ nakwˈɔɲiw ʒˈɔnt tˌɛɡɔ krˈaju dɔ zˌatrudɲʲˈɛɲʲa pˈɔlskix ˌinʒɨɲʲˈɛrufˌɛmiɡrˈantuf.
Podniósł poziom nauczania, lecz z końcem roku szkolnego 1867/1868 zrezygnował, po czym wyjechał do Peru; było to możliwe dzięki zabiegom Ernesta Malinowskiego, który nakłonił rząd tego kraju do zatrudnienia polskich inżynierów-emigrantów.