ˌɔstatˈɛtʃnɛ ʑrˈudwɔ tʃˈasu stanˈɔvi tɨm sˈamɨm ɕfʲadˈɔmɔɕtɕ, ktˌura ˌuɔbˈɛtsɲʲa ɕɛ sˈɔbjɛ sˈamɛj bˈɛndɔndʑ ʑrˈudwɛm tʃˈasu jɛzd ʑrˈudwɛm fʃɛlkʲˈɛɡɔː istɲʲˈɛɲʲa nadˈajɔnts mu sˈɛns.
Ostateczne źródło czasu stanowi tym samym świadomość, która uobecnia się sobie samej – będąc źródłem czasu jest źródłem wszelkiego istnienia nadając mu sens.