pɔ pɔnˈɔvnɨm pʃˌɛanˌalizɔvˈaɲʲu dˈanɨx, zˈɛspuw sˈarɨ sɛˈaɡɛr pɔttʃˈɨmaw ɔpˈiɲʲɛ, ʒˈɛ na vˈɛnuz zˈɔstaw vɨkrˈɨtɨ , jˈɛdnak wˈɛ mɲʲˈɛjʃɛj ilˈɔɕtɕi, ɲˈiʃ pɔdˈanɔ pʲɛrvˈɔtɲʲɛ ɔkˈɔwɔ. jˈɛdɛn pˌɛpˌɛbˈɛ, pʃɨ vartˈɔɕtɕi mˌaksɨmˈalnɛj dɔ pʲˈɛɲtɕ pˌɛpˌɛbˈɛ.
Po ponownym przeanalizowaniu danych, zespół Sary Seager podtrzymał opinię, że na Wenus został wykryty , jednak w mniejszej ilości, niż podano pierwotnie – ok. 1 ppb, przy wartości maksymalnej do 5 ppb.