dɔkwˈadɲʲɛj f pʲˈɛrʃɛj pɔwˈuftsɛ znˈaki ɔd zˈɛrɔː dɔ tʃɨdʑˈɛɕcʲijˈɛdɛn ˌɔraz znˈak stˈɔ dvadʑˈɛɕtɕaɕˈɛdɛm zˌavʲɛrˈawɨ tˌɛzˌɛdvˈu. kˈɔdɨ stˌɛrujˈɔntsɛ jˈaɡ znˈak tˌabulˈatsji pɔʑˈɔmɛj dʑˈɛvʲɛɲtɕ, pɔvrˈɔtu karˈɛtki tʃɨnˈaɕtɕɛ tʃɨ ɛskˈɛjp dvadʑˈɛɕtɕaɕˈɛdɛm, ˌɔraz znˈaki ɔt tʃɨdʑˈɛɕcʲidvˈa dɔ stˈɔ dvadʑˈɛɕtɕaʃˈɛʑdʑ zˌavʲɛrajˈɔntsɛ znˈaki drˌukɔvˈalnɛ, tʃˈɨli fʃˈɛlkʲɛ vʲˈɛlkʲɛ i mˈawɛ litˈɛrɨ, tsˈɨfrɨ, spˈatsjɛ i ˈinnɛ sɨmbˈɔlɛ jˈak pʃɛtɕˈinɛk tʃtɛrdʑˈɛɕcʲitʃtˈɛrɨ, krˈɔpka tʃtɛrdʑˈɛɕcʲiʃˈɛɕtɕ tʃɨ ɕrˈɛdɲik pʲɛɲdʑˈɛɕɔnddʑˈɛvʲɛɲtɕ.
Dokładniej – w pierwszej połówce znaki od 0 do 31 oraz znak 127 zawierały tzw. kody sterujące jak znak tabulacji poziomej (9), powrotu karetki (13) czy escape (27), oraz znaki od 32 do 126 zawierające znaki drukowalne, czyli wszelkie wielkie i małe litery, cyfry, spację i inne symbole jak przecinek (44), kropka (46) czy średnik (59).