fˈawstus jˈuʃ w ɛpˈɔtsɛ klasˈɨtʃnɛj zˈatʃɔw vɨxˈɔdʑidʑ z rˈɔli imjˈɛɲʲa i vˌɨstɛmpˈɔvatɕ wˈɛ fˈuŋktsji pʃɨdˈɔmka tsɔɡnˈɔmɛn.
Faustus już w epoce klasycznej zaczął wychodzić z roli imienia i występować w funkcji przydomka (cognomen).