pɔɲʲˈɛvaʃ mˈɔdɛl tʃˌɔ̃stɛtʃkˈɔvɨ ɲʲɛ mˈɔʒɛ wˈatfɔ vɨjˈaɕɲidʑ zˌawamˈaɲʲa, dɨfrˈaktsji i dvˌujwɔmnˈɔɕtɕi, pɔfstˈawɨ tɛˈɔrjɛ ɔ falˈɔvɛj natˈuʒɛ ɕfʲˈatwa, zˌaprɔpˌɔnɔvˈanɛ pʃˈɛs kˌartɛzjˈuʃa tˈɨɕɔnts ʃˈɛɕsɛt tʃɨdʑˈɛɕcʲiɕˈɛdɛm, rɔbˈɛrta xˌɔɔkˈɛa tˈɨɕɔnts ʃˈɛɕsɛt ʃɛʑdʑˈɛɕɔntpʲˈɛɲtɕ ˌɔras xrˌistjaˈana xˌuɨɡˈɛnsa tˈɨɕɔnts ʃˈɛɕsɛt ɕˌɛdɛmdʑˈɛɕɔntˈɔɕɛm.
Ponieważ model cząsteczkowy nie może łatwo wyjaśnić załamania, dyfrakcji i dwójłomności, powstały teorie o falowej naturze światła, zaproponowane przez Kartezjusza (1637), Roberta Hooke’a (1665) oraz Christiaana Huygensa (1678).