pɔː ˌɔpratsɔvˈaɲʲu mˈɛtɔt sɨntˈɛzɨ, ʒˈuwtɕɛɲ xrɔmˈɔva ˌɔbɔɡ ʒuwtɕˈɛɲi kadmˈɔvɛj bˌɨwa najtʃˈɛɲɕtɕɛj stˌɔsɔvˈanɨm piɡmˈɛntɛm, tsˈɔ zˌavdʑɛntʃˈawa jaskrˈavɛj bˈarvʲɛ i ˌɔtpɔrnˈɔɕtɕi na fˌɔtɔdˌɛɡradˈatsjɛ.
Po opracowaniu metod syntezy, żółcień chromowa obok żółcieni kadmowej była najczęściej stosowanym pigmentem, co zawdzięczała jaskrawej barwie i odporności na fotodegradację.