pʃɛvˈɔdɲʲɔ̃ idˈɛɔ̃ tɛj kˌɔnfɛrˈɛntsji bˌɨwɔː ˌustalˈɛɲʲɛ, tʃɨ mɔʒlˈivɛ jɛzd za pɔmˈɔtsɔ̃ kˌɔmputˈɛruf skˌɔnstruɔvˈaɲʲɛ tˈakʲɛj ɕˈɛtɕi wɔntʃnˈɔɕtɕi, ktˌura bˈɨ ɲʲɛ pˌɔɕadˈawa tsˈɛntral ktˌurɛ vrˈuk mˈɔʒɛ wˈatfɔ zɲˈiʃtʃɨtɕ, lˈɛtʃ ˌumɔʒlivʲˈawa ˌawtɔmatˈɨtʃnɛ vˌɨʃukivˈaɲʲɛ pɔwˈɔntʃɛɲ mʲˌɛndʑɨ dɔvˈutstfɛm i ˌɔddʑawˈami pˌɔlɔvˈɨmi nˈavɛt pʃɨ dˈuʒɨm stˈɔpɲʲu zɲiʃtʃˈɛɲʲa ˌinfrastruktˈurɨ tˌɛlɛkˌɔmuɲˌikatsˈɨjnɛj krˈaju.
Przewodnią ideą tej konferencji było ustalenie, czy możliwe jest za pomocą komputerów skonstruowanie takiej sieci łączności, która by nie posiadała central (które wróg może łatwo zniszczyć), lecz umożliwiała automatyczne wyszukiwanie połączeń między dowództwem i oddziałami polowymi nawet przy dużym stopniu zniszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej kraju.