za ˌiɲitsjatˈɔra tˌɛɡɔː ɔtkrˈɨtɕa uvˈaʒa ɕɛ xarˈɔlda krˈɔtɔ z ˌuɲivˌɛrsɨtˈɛtu sˈussɛks f pˌɔwudɲʲˈɔvɛj ˈaŋɡlji, ktˈurɨ badˈajɔnts mˌɛtɔdˈami spˌɛktrɔskˌɔpɔvˈɨmi w rˈamax prˈatsɨ dɔktˈɔrskʲɛj pʃɛmjˈanɨ zvʲˈɔ̃skuv vˈɛŋɡla zˌaxɔdʑˈɔntsɛ w ˌɔkɔlˈitsaɣ vɨɡˈaswɨɣ ɡvʲˈast ˈɔtkrɨw xˌaraktˌɛrɨstˈɨtʃnɛ vˈɔ̃skʲɛ lˈiɲʲɛ spɛktrˈalnɛ, ktˌurɛ ˌɔtpɔvʲadˈawɨ ˌarɔmatˈɨtʃnɨm zvʲˈɔ̃skɔm vˈɛŋɡla.
Za inicjatora tego odkrycia uważa się Harolda Kroto z Uniwersytetu Sussex (w południowej Anglii), który – badając metodami spektroskopowymi w ramach pracy doktorskiej przemiany związków węgla zachodzące w okolicach wygasłych gwiazd – odkrył charakterystyczne wąskie linie spektralne, które odpowiadały aromatycznym związkom węgla.