pɔɲʲˈɛvaʃ rˌuʒɲitʃkɔvˈaɲʲɛ f sˈɛnɕɛ zˌɛspɔlˈɔnɨm jɛst liɲʲˈɔvɛ i spˈɛwɲʲa rɛɡˈuwɨ ˌilɔtʃˈɨnu, ˌilɔrˈazu i wˌaɲtsuxˈɔvɔ̃, tɔ sˈumɨ, ˌilɔtʃˈɨnɨ i zwɔʒˈɛɲʲa fˈuŋktsji xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɨx sɔ̃ xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɛ, a ilˈɔraz dvˈux fˈuŋktsji xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɨx jɛst xˌɔlɔmɔrfˈitʃnɨ tˈam, ɡdʑˈɛ mʲanˈɔvɲik jɛst rˈuʒnɨ ɔd zˈɛra.
Ponieważ różniczkowanie w sensie zespolonym jest liniowe i spełnia reguły iloczynu, ilorazu i łańcuchową, to sumy, iloczyny i złożenia funkcji holomorficznych są holomorficzne, a iloraz dwóch funkcji holomorficznych jest holomorficzny tam, gdzie mianownik jest różny od zera.