ˌantɨarjˈaɲska ˌarɡumɛntˈatsja ˌatanazˈɛɡɔ vˌɨɲikˈawa z ˌɔpsɛrvˈatsji prˈɔstɛj vʲˈarɨ kɔɕtɕˈɔwa, ktˌurɨ f sfˈɛj prˈaktɨtsˌɛ mˌɔdlitˈɛvnɛj i lˌiturɡʲˈitʃnɛj ɲʲɛ tˌɨlkɔ kʲɛrˈɔvaw ɕɛ dɔː ˈɔjtsa pʃˈɛs sˈɨna, lˈɛtʃ rˈuvɲʲɛʃ fprˈɔzd dɔ xrɨstˈusa, tsˈɔ z ˌarjaɲskʲˈɛɡɔ pˈuŋktu vidʑˈɛɲʲa jˈakɔː ˌadɔrɔvˈaɲʲɛ stfɔʒˈɛɲʲa, bˌɨwɔ bˌawvɔxfˈalstfɛm.
Antyariańska argumentacja Atanazego wynikała z obserwacji prostej wiary Kościoła, który w swej praktyce modlitewnej i liturgicznej nie tylko kierował się do Ojca przez Syna, lecz również wprost do Chrystusa, co z ariańskiego punktu widzenia jako adorowanie stworzenia, było bałwochwalstwem.