f sfˈɔix ɔbrˈazaɣ ɡʲɔrɡʲˈɔnɛ rˌɛalizˈujɛ nˈɔvɔ̃ kɔntsˈɛptsjɛ pʃˌɛtstavʲˈaɲʲa vɨɡlˈɔnduf natˈurɨ, ɔpˈartɔ̃ na kɔlˈɔʒɛ, ktˌurɔ̃ rɔzvˈinɔ̃ i ˌuzupˈɛwɲʲɔ̃ jˈɛɡɔ vʲˈɛltsɨ nastˈɛmptsɨ, jˈak tˈɨtsjan, vˌɛrɔnˈɛsɛ tʃɨ tʲˌintɔrˈɛttɔ, ɲʲɛ nˌaruʃˈajɔnts jɛj ɡˌɛnɛrˈalnɨɣ zawˈɔʒɛɲ.
W swoich obrazach Giorgione realizuje nową koncepcję przedstawiania wyglądów natury, opartą na kolorze, którą rozwiną i uzupełnią jego wielcy następcy, jak Tycjan, Veronese czy Tintoretto, nie naruszając jej generalnych założeń.