jˌɛdnɔsˌɔtʃɛfkˈɔvɛ mˌikrɔskˈɔpɨ lˌɛɛwvˌɛnxɔˈɛka bˌɨwɨ mɲʲˈɛj vɨɡˈɔdnɛ w uʒˈɨtɕu ɲˈiʒ vʲˌɛlɔsˌɔtʃɛfkˈɔvɛ mˌikrɔskˈɔpɨ zwɔʒˈɔnɛ rɔbˈɛrta xˌɔɔkˈɛa, ˌalɛ dʑˈɛŋki prˌɛtsɨzɨjnˈɛmu ʃlˌifɔvˈaɲʲu sɔtʃˈɛvɛk, davˈawɨ dˈuʒɔ vʲˈɛŋkʃɛ pˌɔvʲɛŋkʃˈɛɲʲɛ ɔkˈɔwɔ. dvʲˈɛɕcʲɛ ɕˌɛdɛmdʑˈɛɕɔnt rˈazɨ f pˌɔruvnˈaɲʲu z dvadʑˈɛɕtɕa pʲɛɲdʑˈɛɕɔnt rˈazɨ f pʃɨpˈatku mˌikrɔskˈɔpuf xˌɔɔkˈɛa i vˌɨraʑɲʲˈɛjʃɨ ˈɔbras ʃtʃɛɡˈulɲʲɛ pʃɨ vʲˈɛŋkʃɨx pˌɔvʲɛŋkʃˈɛɲʲax.
Jednosoczewkowe mikroskopy Leeuwenhoeka były mniej wygodne w użyciu niż wielosoczewkowe mikroskopy złożone Roberta Hooke'a, ale dzięki precyzyjnemu szlifowaniu soczewek, dawały dużo większe powiększenie (ok. 270× w porównaniu z 20-50× w przypadku mikroskopów Hooke'a) i wyraźniejszy obraz (szczególnie przy większych powiększeniach).