dʑˈɛwɔ vˌɛsaljˈusa ˌuznavˈanɔ za kˌulminˈatsjɛ xˌumaɲˌistɨtʃnˈɛɡɔː ˌɔdrɔdʑˈɛɲʲa naˈuki stˌarɔʒˈɨtnɛj, jˈɛdnak ɲʲɛ bˌɨwa tɔ naˈuka stˌarɔʒˈɨtna f sˈɛnɕɛ vɨwˈɔntʃɲʲɛ klasˈɨtʃnɨm: vˌɨkʃtawtsˈɛɲʲɛ vˌɛsaljˈusa ˌɔpʲɛrˈawɔ ɕɛ na tradˈɨtsji arˈapskʲɛj i na jˈɛɡɔ vwˈasnɨɣ dɔkwˈadnɨx ˌɔpsɛrvˈatsjax, ktˌurɨɣ vɨɲˈiki ʃɛrˈɔkɔ rˌɔspɔfʃˈɛxɲʲaw drˈukʲɛm.
Dzieło Vesaliusa uznawano za kulminację humanistycznego odrodzenia nauki starożytnej, jednak nie była to nauka starożytna w sensie wyłącznie klasycznym: wykształcenie Vesaliusa opierało się na tradycji arabskiej i na jego własnych dokładnych obserwacjach, których wyniki szeroko rozpowszechniał drukiem.