f tˌaki spˈɔsub drˌukɔvˈanɔ kɕˈɔ̃ʃki f çˈinax pʃɛd vˌɨnalɛʑˈɛɲʲɛm tʃtɕˈɔŋki drukˈarskʲɛj f çˈinax ˌɛkspɛrˌɨmɛntɔvˈanɔ s tʃtɕˈɔŋkɔ̃ ruxˈɔmɔ̃ w ˌiksˈi vɨ., pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ tsˌɛramˈitʃnɔ̃, pˈɔtɛm tˈaɡʒɛ drɛvɲʲˈanɔ̃, ˌalɛ ɲʲɛ znalˈazwa ʃɛrʃˈɛɡɔ zˌastɔsɔvˈaɲʲa natˈɔmjazd zˌaxɔvˈawɨ ɕɛ tˈakʲɛ tʃtɕˈɔŋki f turfˈaɲʲɛ, ɡdʑˈɛ vˌɨkɔʒˌɨstɨvˈanɔ jˈɛ dɔ pˈisma ˌujɡurskʲˈɛɡɔ, a dˈɔkɔnt tˌɛxnɔlˈɔɡja ta zˌavɛndrɔvˈawa ʃlˈakʲɛm jɛdvˈabnɨm.
W taki sposób drukowano książki w Chinach przed wynalezieniem czcionki drukarskiej (w Chinach eksperymentowano z czcionką ruchomą w XI w., początkowo ceramiczną, potem także drewnianą, ale nie znalazła szerszego zastosowania – natomiast zachowały się takie czcionki w Turfanie, gdzie wykorzystywano je do pisma ujgurskiego, a dokąd technologia ta zawędrowała szlakiem jedwabnym).