ˈabɨ ɔɕˈɔŋɡnɔɲtɕ ˌɔptɨmˈalnɛ vɨɲˈiki mˌiɲimˈaksɛm, vˈaʒnɛ jɛst pˌɔɕadˈaɲʲɛ dˈɔbrɛj fˈuŋktsji ɔtsˈɛnɨ stˈanu ɡrˈɨ ˈɛs. ˌɔptɨmˈalnɛj fˈuŋktsji ˈɛz zazvˈɨtʃaj ɲʲɛ znˈamɨ, bˈɔ f tˈakim vɨpˈatku ɡrˈa bˈɨwabˌɨ jˈuʃ rˌɔzvʲɔ̃zˈana znˈalibˌɨɕmɨ ˌɔptɨmˈalnɔ̃ stratˈɛɡjɛ jˈak napʃˈɨkwad. f kˈuwkɔː i kʃˈɨʒɨk, dlatˈɛɡɔ stɔsˈujɛ ɕɛ rˈuʒnɛ xɛwrˈɨstɨkˌi, zazvˈɨtʃaj vˌɨraʒˈɔnɛ jˈakɔ liɲʲˈɔvɨ vʲɛlˈɔmjan ɔt pˌaramˈɛtruf stˈanu ɡrˈɨ.
Aby osiągnąć optymalne wyniki minimaxem, ważne jest posiadanie dobrej funkcji oceny stanu gry S. Optymalnej funkcji S zazwyczaj nie znamy, bo w takim wypadku gra byłaby już rozwiązana (znalibyśmy optymalną strategię jak np. w kółko i krzyżyk), dlatego stosuje się różne heurystyki, zazwyczaj wyrażone jako liniowy wielomian od parametrów stanu gry.