arjˈɔvʲɛ lˈup ˈindɔːˌiraɲtʃˈɨtsɨ tˈɛrmin ˌuʒɨvˈanɨ dˈavɲʲɛj dla ˌindɔˌiraɲskʲˈɛɡɔː ɔdwˈamu lˈuduf ˌindɔˌɛwrɔpˈɛjskix, ktˌurɨ w ˌiˌiˈi i ˌiˈi tˌɨɕɔntslˈɛtɕu pˈɛ.ˈɛn.ˈɛ. zˌamjɛʃkˈivaw ˈazjɛ ɕrɔtkˈɔvɔ̃, bˈɨ nastˈɛmpɲʲɛ rˌɔspʃɛstʃˈɛɲitɕ ɕɛ na tɛrˈɛnɨ ˌavɡaɲistˈanu, irˈanu lˈudɨ irˈaɲskʲɛ i ˈindji ˌindɔarjˈɔvʲɛ.
Ariowie (lub Indo-Irańczycy) – termin używany dawniej dla indoirańskiego odłamu ludów indoeuropejskich, który w III i II tysiącleciu p.n.e. zamieszkiwał Azję Środkową, by następnie rozprzestrzenić się na tereny Afganistanu, Iranu (ludy irańskie) i Indii (Indoariowie).