jˈɛdnak jˈɛɡɔ mɛtˈɔda mʲˈawa kˈilka ˌɔɡraɲˈitʃɛɲ: pɔ pʲˈɛrʃɛ, vˌɨmaɡˈawa vˌɨstɔmpʲˈɛɲʲa spˌɛtsɨfitʃnˈɛɡɔ zjavˈiska ˌastrɔnˌɔmitʃnˈɛɡɔ f tɨm vɨpˈatku, pʃˈɛjɕtɕa mˈarsa f tɛj sˈamɛj rˌɛktastsˈɛnsji tsˈɔ kɕˈɛ̃ʒɨts i ˌɔpsɛrvˈatɔr mˈuɕaw pɔrˈuvnatɕ ˌɔpsɛrvˈatsjɛ z danˈɨmi z ˌalmanˈaxu.
Jednak jego metoda miała kilka ograniczeń: po pierwsze, wymagała wystąpienia specyficznego zjawiska astronomicznego (w tym wypadku, przejścia Marsa w tej samej rektascensji co Księżyc) i obserwator musiał porównać obserwacje z danymi z almanachu.