pɔɲʲˈɛvaʃ jˈɛdnak ɲʲɛ dˈa ɕɛ tsawˈɛɡɔ kˈɔwa bˈarv zapˈɛwɲidʑ barvˈami prɔstˈɨmi pˌɔzɔstˈajɛ pˈɛvʲɛn frˈaɡmɛnd zvˈanɨ barvˈami purpˈurɨ na ɡraɲˈitsɨ fˈal najkrˈutʃɨx i najdwˈuʃʃɨx, tɔ dla dwuɡˈɔɕtɕi fˈali w ˌɔkɔlˈitsaɣ ʑɛlˈɛɲi ɲʲɛ dˈa ɕɛ dˈɔbradʑ drˈuɡʲɛj bˈarvɨ prˈɔstɛj dɔ pˈarɨ stˌanɔvʲˈɔntsɛj bjˈɛl.
Ponieważ jednak nie da się całego koła barw zapełnić barwami prostymi (pozostaje pewien fragment zwany barwami purpury na granicy fal najkrótszych i najdłuższych), to dla długości fali w okolicach zieleni nie da się dobrać drugiej barwy prostej do pary stanowiącej biel.