ɔt lˈad dʑˌɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnt. jˈɛdnak f kɔnstrˈuktsji bɔjˈɔvɨɣ vˈɔzuf pʲɛxˈɔtɨ zatʃˈɛntɔ stɔpɲʲˈɔvɔ fprɔvˈadʑatɕ tsˈɔraz bˈardʑɛj zˌaavˌansɔvˈanɛ sɨstˈɛmɨ kʲˌɛrɔvˈaɲʲa ˈɔɡɲʲɛm, zvʲˌɛŋkʃajˈɔntsɛ skutˈɛtʃnɔɕtɕ uʒˈɨtɕa ˌuzbrɔjˈɛɲʲa, zvwˈaʃtʃa w rˈuxu i w nˈɔtsɨ, dˌɔruvnujˈɔntsɛ w ɲʲɛktˌurɨx pʃɨpˈatkax fspuwtʃˈɛsnɨm tʃˈɔwɡɔm.
Od lat 90. jednak w konstrukcji bojowych wozów piechoty zaczęto stopniowo wprowadzać coraz bardziej zaawansowane systemy kierowania ogniem, zwiększające skuteczność użycia uzbrojenia, zwłaszcza w ruchu i w nocy, dorównujące w niektórych przypadkach współczesnym czołgom.