xˈɔtɕaʃ ˈajnʃtajn uvˈaʒaw tɛˈɔrjɛ maɡzvˈɛlla za swˈuʃnɔ̃, fskˈazaw, ʒˈɛ vʲˈɛlɛ ɲʲˌɛvɨtwˌumatʃˈalnɨɣ zjˈavisk mɔɡwˈɔbɨ bˈɨdʑ vˌɨjaɕɲʲˈɔnɛ, ɡdˈɨbɨ ɛnˈɛrɡja mˌaɡzvɛllˈɔfskʲɛj fˈali ɕfʲˈɛtlnɛj bˌɨwa zlˌɔkalˌizɔvˈana f puŋktˈɔvɨx kfˈantax, pˌɔruʃajˈɔntsɨx ɕɛ ɲʲˌɛzalˈɛʒɲʲɛ ɔt ɕˈɛbjɛ, nˈavɛt jɛʒˈɛli sˈama fˈala rˌɔspʃɛstʃˈɛɲʲa ɕɛ f pʃɛstʃˈɛɲi f spˈɔsup tɕˈɔŋɡwɨ.
Chociaż Einstein uważał teorię Maxwella za słuszną, wskazał, że wiele niewytłumaczalnych zjawisk mogłoby być wyjaśnione, gdyby energia maxwellowskiej fali świetlnej była zlokalizowana w punktowych kwantach, poruszających się niezależnie od siebie, nawet jeżeli sama fala rozprzestrzenia się w przestrzeni w sposób ciągły.