nˌaukˈɔftsɨ zˌajmujˈɔntsɨ ɕɛ pˌɔdʑawˈami ɛwrˈɔpɨ vɨrˈaʑɲʲɛ ˌɔdruʒɲʲˈajɔ̃, w ujˈɛɲtɕu kˌulturˈɔvɨm, ɛwrˈɔpɛ pˌɔwudɲʲˈɔvɔfsxˈɔdɲʲɔ̃: dˈavnɛ bʲˌizantˈɨjskʲɛ tsɛsˈarstfɔ fsxˈɔdɲʲɛ i pˈaɲstfa stfɔʒˈɔnɛ pʃˈɛs swˈɔvʲan na puwvˈɨspʲɛ bawkˈaɲskim tˌɛrɨtˈɔrjum ɲʲˈɛɡdɨɕ pɔdbʲˈitɛ pʃˈɛs impˈɛrjum ɔsmˈaɲskʲɛ, ɔt ɛwrˈɔpɨ fsxˈɔdɲʲɛj, ktˌurɛj tsˈɛntrum kˌulturˈɔvɨm jɛst rˈɔsja, majˈɔntsa za sˈɔbɔ̃ dˌɔɕfʲattʃˈɛɲʲɛ vʲˌɛlɔlɛtɲʲˈɛɡɔ jˈaʒma tˌatarskʲˈɛɡɔː i ktˌura vˌɨkʃtawtɕˈiwa sfˈuj spˌɛtsɨfˈitʃnɨ mˈɔdɛl kˌulturˈɔvɨ.
Naukowcy zajmujący się podziałami Europy wyraźnie odróżniają, w ujęciu kulturowym, Europę Południowo-Wschodnią: dawne bizantyjskie cesarstwo wschodnie i państwa stworzone przez Słowian na Półwyspie Bałkańskim – terytorium niegdyś podbite przez Imperium Osmańskie, od Europy Wschodniej, której centrum kulturowym jest Rosja, mająca za sobą doświadczenie wieloletniego jarzma tatarskiego i która wykształciła swój specyficzny model kulturowy.