w utfˈɔrax asnˈɨka zatʃˈɛwa s tʃˈasɛm dˌɔminˈɔvatɕ pɔstˈava ɛpˈitska; w mʲˈɛjstsɛ lˌirɨtʃnˈɛɡɔː ɔbrˈazu lˈutskix pʃˈɛʒɨtɕ pɔjˈaviw ɕɛ zˌɔbjɛktˌɨvizɔvˈanɨ, ɛpˈitski ˈɔbras ɕfʲˈata, rɛflˈɛksja tsˈɔras tʃˈɛɲɕtɕɛj zˌastɛmpˈujɛ kɔmˈɛntaʃ lirˈɨtʃnɨ.
W utworach Asnyka zaczęła z czasem dominować postawa epicka; w miejsce lirycznego obrazu ludzkich przeżyć pojawił się zobiektywizowany, epicki obraz świata, refleksja coraz częściej zastępuje komentarz liryczny.