pˈɔttʃas i vˈɔjnɨ ɕfʲatˈɔvɛj xrˈɔznɨ pˈɛwɲiw swˈuʒbɛ vɔjskˈɔvɔ̃ w vʲˈɛdɲʲu i ʃtʃɛɲɕlˈivʲɛ trˈafiw na pʃˌɛwɔʒɔnˈɛɡɔ bˈɨw ɲˈim pɔrˈutʃɲik kˌammɛrɡrˈubɛr ktˌurɨ dɔ prˈatsɨ nˌaukˈɔvɛj xrɔznˈɛɡɔː ɔdnˈɔɕiw ɕɛ z vʲˈɛlkim zrˌɔzumjˈɛɲʲɛm, tˈɔtɛʃ jˈɛʃtʃɛ f tʃˈaɕɛ vˈɔjnɨ xrˈɔznɨ ˌɔpublikˈɔvaw ɡramˈatɨkˌɛ dˈɔtɔnt ɲʲˌɛznanˈɛɡɔ jɛ̃zˈɨka xˌɛtɨtskʲˈɛɡɔː i vɨkˈazaw, ʒˈɛ nalˈɛʒaw ɔn dɔ rɔdʑˈinɨ ˌindɔˌɛwrɔpˈɛjskʲɛj djˈɛ sprˈaxɛ dˈɛr xɛsˈisɛr, ˈiɣr bˈau ˈunt ˈixrɛ zˌuɡɛxˌɛrikkˈɛid zˈum ˌindɔɡˌɛrmaɲˈiʃɛn sprˈaxstamm.
Podczas I wojny światowej Hrozný pełnił służbę wojskową w Wiedniu i szczęśliwie trafił na przełożonego – był nim porucznik Kammergruber – który do pracy naukowej Hroznego odnosił się z wielkim zrozumieniem, toteż jeszcze w czasie wojny Hrozný opublikował gramatykę dotąd nieznanego języka hetyckiego i wykazał, że należał on do rodziny indoeuropejskiej (Die Sprache der Hethither, ihr Bau und ihre Zugehörigkeit zum indogermanischen Sprachstamm.