pɔ pɔdʑˈalɛ antˈɨli xˌɔlɛndˈɛrskiɣ vˈɨspɨ kˌirasˈaɔ i ɕˈint maˈartɛn ˌuzɨskˈawɨ stˈatus ˌanalɔɡʲˈitʃnɨ dɔ statˈusu arˈubɨ krˈajɛ stˌɔvaʒɨʃˈɔnɛ w rˈamax krulˈɛstfa ɲˌidɛrlˈanduf, lˈɛtʃ ɲʲɛ fxɔdʑˈɔntsɛ f skwˈat xɔlˈandji, a vˈɨspɨ bɔnˈɛrɛ, sˈaba i ɕˈint ɛwstˈatjus stˈawɨ ɕɛ xˌɔlɛndɛrskˈimi ɡminˈami zˌamɔrskˈimi”, ktˌurɛ bˌɛndɔ̃ mˈɔɡwɨ zˈɔstadʑ vwɔntʃˈɔnɛ, jˈɛɕli sˈɔbjɛ tˌɛɡɔ zaʒˈɨtʃɔ̃, dɔː ˈuɲʲi ˌɛwrɔpˈɛjskʲɛj jˈakɔ jɛj rɛɡʲˈɔnɨ pˌɛrɨfɛrˈɨjnɛ.
Po podziale Antyli Holenderskich wyspy Curaçao i Sint Maarten uzyskały status analogiczny do statusu Aruby (kraje stowarzyszone w ramach Królestwa Niderlandów, lecz nie wchodzące w skład Holandii), a wyspy Bonaire, Saba i Sint Eustatius stały się holenderskimi „gminami zamorskimi”, które będą mogły zostać włączone, jeśli sobie tego zażyczą, do Unii Europejskiej jako jej regiony peryferyjne.