ˌɛvɛntuˈalnɛ pʃˌɛɡwɔsɔvˈaɲʲɛ statˈusu krˈaju stˌɔvaʒˌɨʃɔnˈɛɡɔ pʃˈɛs mʲɛʃkˈaɲtsuv bɔnˈɛrɛ mɔɡwˈɔbɨ zˈaxfʲatɕ tsˈawɨm prɔtsˈɛsɛm pʃˌɛkʃtawtsˈaɲʲa antˈɨli xˌɔlɛndˈɛrskix vˈɛdwuɡ ʒˈɔndu xˌɔlɛndɛrskʲˈɛɡɔ vˈuftʃas ɲʲɛ bˌɨwɔ jˈuʃ mˌɔʒlivˈɔɕtɕi pʃɨznˈaɲʲa bɔnˈɛrɛ innˈɛɡɔ statˈusu ɲˈiʃ nˌɛɡɔtsjɔvˈanɨ dɔ tɛj pˈɔrɨ ɡmˈina zamˈɔrska xɔlˈandji, a jɛʒˈɛlibˌɨ mʲɛʃkˈaɲtsɨ bɔnˈɛrɛ ɡˈɔː ˌɔdʒutɕˈili w rˌɛfɛrˈɛndum, tɔ jɛdˈɨnɨm ˌaktsɛptɔvˈanɨm pʃˈɛs xɔlˈandjɛ rˌɔzvʲɔ̃zˈaɲʲɛm bɨwˈɔbɨ pʃɨznˈaɲʲɛ ɲʲˌɛpɔdlɛɡwˈɔɕtɕi vˈɨspʲɛ.
Ewentualne przegłosowanie statusu kraju stowarzyszonego przez mieszkańców Bonaire mogłoby zachwiać całym procesem przekształcania Antyli Holenderskich – według rządu holenderskiego wówczas nie było już możliwości przyznania Bonaire innego statusu niż negocjowany do tej pory (gmina zamorska Holandii), a jeżeliby mieszkańcy Bonaire go odrzucili w referendum, to jedynym akceptowanym przez Holandię rozwiązaniem byłoby przyznanie niepodległości wyspie.