pˌɔvɔdɔvˈawɔ tɔ kɔɲʲˈɛtʃnɔɕtɕ tfɔʒˈɛɲʲa ˈɔdmʲan rˌɛɡʲɔnˈalnɨɣ dla fˈɔntuf, napʃˈɨkwad. vˈɛrsji dla ɕrɔtkˈɔvɛj ɛwrˈɔpɨ, pˈaɲzdv bawtˈɨtskix ˌi taɡ dˈalɛj. fˈɔntɨ ɡrˈɛtskʲɛ, tsˌɨrɨlˈitsa, znˈaki z ˈinnɨx jɛ̃zˈɨkuf, znˈaki fˌɔnɛtˈɨtʃnɛ, pˌiktɔɡrˈamɨ, sɨmbˈɔlɛ nˈut ˌi taɡ dˈalɛj. z zˌawɔʒˈɛɲʲa zˌavʲɛrˈawɨ ɕɛ ɔt rˈazu w ɔdrˈɛmbnɨɣ zɛstˈavaɣ dvʲˈɛɕcʲɛ pʲɛɲdʑˈɛɕɔntʃˈɛʑdʑ znakˈɔvɨx.
Powodowało to konieczność tworzenia odmian regionalnych dla fontów, np. wersji dla środkowej Europy, państw bałtyckich itd. Fonty greckie, cyrylica, znaki z innych języków, znaki fonetyczne, piktogramy, symbole nut itd. z założenia zawierały się od razu w odrębnych zestawach 256 znakowych.