ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲa tˌɛɡɔː uʒˈɨva ɕɛ najtʃˈɛɲɕtɕɛj f stɔsˈuŋku dɔ fʃˈɨstkix pˈaɲstf stˈarɛj” ˈuɲʲi ˌɛwrɔpˈɛjskʲɛj ˌɔras krˈajuf ˈɛfta islˈandji, ljˌɛxtɛnʃtˈajnu, nɔrvˈɛɡji i ʃfajtsˈarji.
Określenia tego używa się najczęściej w stosunku do wszystkich państw „starej” Unii Europejskiej oraz krajów EFTA (Islandii, Liechtensteinu, Norwegii i Szwajcarii).