mˈimɔ dˌɛɡradˈatsji i ˌasɨmilˈatsji ˌatrɨbˈutuv bɔɡʲˈiɲi ʑˈɛmi, pʃˌɛpɔvʲˈɛdɲʲɛ nˈadal ɡwɔɕˈiwa kapwˈaŋka pˈɨtja f pˌɔvaʒɲʲˈɛjʃɨx sprˈavax stˌɔsujˈɔntsa mˌanɛˈisa, ʃˈaw pˌɔɛtˈɨtski, stˈan prˌɔfɛtˈɨtʃnɛj ɛkstˈazɨ znˈanɨ z ˈinnɨx rɛlˈiɡji ˌindɔˌɛwrɔpˈɛjskix i ˈɔbʒɛnt sstˌɛmpɔvˈaɲʲa dɔ pɔdʑˈɛmi, ˈat utˈɛrum, ktˌurɛj pʃˈɛkas twumˈatʃɨw prˈɔrɔk.
Mimo degradacji i asymilacji atrybutów Bogini Ziemi, przepowiednie nadal głosiła kapłanka Pytia (w poważniejszych sprawach stosująca maneisa, szał poetycki, stan profetycznej ekstazy znany z innych religii indoeuropejskich i obrzęd zstępowania do podziemi, ad uterum), której przekaz tłumaczył prorok.