stɔsˈujɛ ɕɛ jˈɔ̃ na jˈaxtax pʃɨ zʒutsˈɔnɨɣ ʒˈaɡlax, wˈɔdʑax rˌatuŋkˈɔvɨx, ˌi tɛmˌu pɔdˈɔbnɛ. drɨfkˈɔtfa vˌɨʒutsˈana jɛst na dˈɔʑdʑ dwˈuɡʲɛj lˈiɲʲɛ ɔ vˌɨtʃɨmawˈɔɕtɕi lˈinɨ kɔtfˈitʃnɛj i dwuɡˈɔɕtɕi rˌɛɡulɔvˈanɛj tˈak, bˈɨ jˈaxt i drɨfkˈɔtfa jˌɛdnɔtʃˈɛɕɲʲɛ fpwɨvˈawɨ na fˈalɛ i sxɔdʑˈiwɨ w brˈuzdɨ dʑˈɛŋki tˈɛmu, zmɲʲˈɛjʃa ɕɛ dʑˌawajˈɔntsɛ na kˈadwup ʃarpɲʲˈɛɲtɕa.
Stosuje się ją na jachtach przy zrzuconych żaglach, łodziach ratunkowych, itp. Dryfkotwa wyrzucana jest na dość długiej linie o wytrzymałości liny kotwicznej i długości regulowanej tak, by jacht i dryfkotwa jednocześnie wpływały na falę i schodziły w bruzdy (dzięki temu, zmniejsza się działające na kadłub szarpnięcia).