s kɔlˈɛi bˈɛrksɔn dˌɔkɔnˈujɛ ˌistɔtnˈɛɡɔ rˌɔzruʒɲʲˈɛɲʲa pɔmjˈɛndʑɨ mˌatɛmatˈɨtʃnɨm, dɨskrˈɛtnɨm tʃˈasɛm naˈuka rɔzbʲˈitɨm na xfˈilɛ i pˌɔjmɔvˈanɨm f spˈɔsup pʃɛstʃˈɛnnɨ, a tʃˈasɛm ʒˌɛtʃɨvˈistɨm”, tʃˈɨstɨm dʑˈaɲʲɛm ɕɛ, tɕɔŋɡwˈɔɕtɕɔ̃, ktˌura dˈana nˈam jɛst w ˌintrɔspɛktsˈɨjnɨm dˌɔɕfʲattʃˈɛɲʲu.
Z kolei Bergson dokonuje istotnego rozróżnienia pomiędzy matematycznym, dyskretnym czasem (nauka) rozbitym na chwile i pojmowanym w sposób przestrzenny, a czasem „rzeczywistym”, czystym dzianiem się, ciągłością, która dana nam jest w introspekcyjnym doświadczeniu.