w ɔkrˈɛɕɛ pˌɔpʃɛdʑajˈɔntsɨm rɛfˈɔrmɛ vˌalutˈɔvɔ̃ z lˈat tˈɨɕɔnts ˈɔɕɛmsˌɛt ɕɛdɛmdʑˈɛɕɔntjˈɛdɛn ɕˌɛdɛmdʑˈɛɕɔnttʃˈɨ w ˌiˈi ʒˈɛʃɨ fˈɛɲik ˌɔtpɔvʲˈadaw vartˈɔɕtɕi jˈɛdɛn slˈɛʃ tʃˈɨsta talˈara, a w nastˈɛmpstfʲɛ fprˌɔvadʑˈɛɲʲa mˈarki rˈuvnɛj tʃˈɛtɕɛj jˈɛɡɔ tʃˈɛɲɕtɕi, f sɨstˈɛmjɛ dˌɛtsɨmˈalnɨm stˈaw ɕɛ jɛj sˈɛtnɔ̃ jˈɛdɛn slˈɛʃ stˈɔ tʃˈɛɲɕtɕɔ̃.
W okresie poprzedzającym reformę walutową z lat 1871-73 w II Rzeszy fenig odpowiadał wartości 1/300 talara, a w następstwie wprowadzenia marki równej trzeciej jego części, w systemie decymalnym stał się jej setną (1/100) częścią.