fʃˈɨstkʲɛ pɔvˈɨʃʃɛ vʲɛlkˈɔɕtɕi ɔdnˈɔʃɔ̃ ɕɛ dɔ pɔjˈɛɲtɕa ʃˌɛrɔkˈɔɕtɕi pˈɔla znˈaku, tʃˈɨli sˈumɨ ʃˌɛrɔkˈɔɕtɕi ɡlˈifu ˈɔtʃka vrˈaz z ɔbjˈɛma ˌɔtsatkˈami ɕfʲatwˈami, tsˈɔ f trˌadɨtsˈɨjnɨm zɛtsˈɛrstfʲɛ ˌɔtpɔvʲˈada ʃˌɛrɔkˈɔɕtɕi pwaʃtʃˈɨznɨ tʃɔwˈɔvɛj tʃtɕˈɔŋki.
Wszystkie powyższe wielkości odnoszą się do pojęcia szerokości pola znaku, czyli sumy szerokości glifu (oczka) wraz z obiema odsadkami (światłami), co w tradycyjnym zecerstwie odpowiada szerokości płaszczyzny czołowej czcionki.