mɔʒlˈivɛ, ʒˈɛ pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ ɡjˈɛ. vˈɛrdʲi mˈɨɕlaw ɔ vʲˈɛlkim spɛktˈaklu, jˈɛdnak pɔ zˌapɔznˈaɲʲu ɕɛ z vˌaruŋkˈami tɛˈatru f kaˈiʒɛ dʑˈɛwɔ zɔstˈawɔ dˌɔstɔsɔvˈanɛ dɔ mˌɔʒlivˈɔɕtɕi ɔpˈɛrɨ ɔpˈɛra kaˈirska bˌɨwa ɲʲɛvʲˈɛlkim budˈɨŋkʲɛm, na vidˈɔvɲi mʲɛɕtɕˈiwɔ ɕɛ tˌɨlkɔ ˈɔɕɛmsˌɛt pʲɛɲdʑˈɛɕɔnd vˈidʑuf dla pˌɔruvnˈaɲʲa lˈa stsˈala w mˌɛdjɔlˈaɲʲɛ mʲˈɛɕtɕi tʃˈɨ tɨɕˈɔntsɛ ʃˈɛɕsɛt ˈɔsup.
Możliwe, że początkowo G. Verdi myślał o wielkim spektaklu, jednak po zapoznaniu się z warunkami teatru w Kairze dzieło zostało dostosowane do możliwości opery (Opera Kairska była niewielkim budynkiem, na widowni mieściło się tylko 850 widzów – dla porównania La Scala w Mediolanie mieści 3600 osób).