burˈɔvʲɛ tˈaɡʒɛ bˌɔɛrˈɔvʲɛ; w jɛ̃zˈɨku ɲˌidɛrlˈantskim bˈɔɛr, vˈɨm., ɔznˈatʃa xwˈɔpa, rɔlɲˈika, farmˈɛra pˌɔtɔmkˈɔvʲɛ ɡwˈuvɲʲɛ xˌɔlɛndˈɛrskix, flamˈantskix i frɨzˈɨjskix kˌalviɲˈistuf, ɲʲɛmjˈɛtskix lutˈɛran i frantsˈuskix xˌuɡɛnˈɔtuf, ktˌuʒɨ ˌɔɕɛdlˈali ɕɛ w afrˈɨtsɛ pˌɔwudɲʲˈɔvɛj w ɡzvjˈi i ɡzvjˈi vʲˈɛku.
Burowie (także Boerowie; w języku niderlandzkim boer, wym. [], oznacza chłopa, rolnika, farmera) – potomkowie głównie holenderskich, flamandzkich i fryzyjskich kalwinistów, niemieckich luteran i francuskich hugenotów, którzy osiedlali się w Afryce Południowej w XVII i XVIII wieku.