w ɔbrˈazaɣ ɡʲˌɔrɡʲɔnˈɛɡɔ krajˈɔbras ɲʲɛ stanˈɔvi jɛdˈɨɲʲɛ twˈa stsˈɛnɨ, ˌalɛ tfˈɔʒɨ fʃˌɛxɔɡˌarɲʲajˈɔntsɔ̃ pʃˈɛstʃɛɲ; zɡˈɔdɲʲɛ z dˈuxɛm rˌɛnɛsˈansu, tʃwˈɔvʲɛk w jˈɛɡɔː ɔbrˈazax pˌɔzɔstˈajɛ w ˌidɛˈalnɛj xarmˈɔɲʲi z natˈurɔ̃.
W obrazach Giorgionego krajobraz nie stanowi jedynie tła sceny, ale tworzy wszechogarniającą przestrzeń; zgodnie z duchem renesansu, człowiek w jego obrazach pozostaje w idealnej harmonii z naturą.