xˈɛnrɨk wɔvmʲˈaɲski zvrˈutɕiw uvˈaɡɛ na ɲʲˌɛswɔvʲˈaɲskɔ̃ ɡɛnˈɛzɛ nˈazvɨ ˈantuf i na jɛj dˈavnɛ vˌɨstɛmpɔvˈaɲʲɛ na kawkˈaʑɛ f pʃɛkˈazax pˌɔmpɔɲʲˈuʃa mˈɛli"dˈɛ xˌɔrɔɡrˈafja" i, tʃɨnˈaɕtɕɛ: sˈupɛr ˌamazˈɔnas ˈɛt xˌɨpɛrbɔrˈɛɔs tɕimmˈɛrji, tɕˈisɕi, ansʲˈatsɛ lˈup: tɕisɕˈantʲi, ˌaxaˈɛi, ɡˌɛɔrɡʲˈili, mˈɔʃi...i pliɲʲˈuʃa"nˌaturˈalis çistˈɔrja" vˈi, tʃɨdʑˈɛɕcʲipʲˈɛɲtɕ: ˈultra ˈɛɔs plˈanɛ ˈiam stsˈɨsɛ, tɕimmˈɛrji, tɕˈisɕi, ˈansi, ɡɛˈɔrɡʲi ˈɛt ˌamazˈɔnum ɡˈɛns..., jˈɛdnak ɔdʒˈutsaw kɔntsˈɛptsjɛ wɔntʃˈɛɲʲa ix s tʃˌɛrkʲɛsˈamiadˈɨɡɛ, lˌɛzɡʲinˈami, ˌalanˈami, tʃɨ tˈɛʃ pɔɡlˈɔndɨ jˈak napʃˈɨkwad. vˌɛrnatskʲˈɛɡɔ, jakˈɔbɨ tɕi swɔvʲˈaɲʲɛ zɔstˈali pɔdbʲˈitɕi pʃˈɛs ˈantufalˈanuf i ˌɔtʃɨmˈali nˈazvɛ sfˈɨɣ zdɔbˈɨftsuf, pɔɲʲˈɛvaʃ sˈami swɔvʲˈaɲʲɛ ɲˈiɡdɨ tɛj nˈazvɨ ɲʲɛ ˌuʒɨvˈali, a pˌɔswuɡʲivˈali ɕɛ ɲʲˈɔ̃ ɡˈɔtɕi, ktˌuʒɨ pʃˌɛkazˈali jˈɔ̃ ʑrˈudwɔm bʲˌizantˈɨɲskim, zrˈɛʃtɔ̃ na krˈutkɔ, bˈɔ pɔ psˈɛwdɔmawrˈɨtsɨm ulˈɛɡa ˌɔna zˌapɔmɲʲˈɛɲʲu z vɨjˈɔntkʲɛm ɡˈɔtuf, ktˌuʒɨ mˈɔɡli zˌapamjˈɛntatɕ jˈɔ̃ dwˈuʒɛj, jɛʒˈɛli prˈavdɔ̃ jˈɛst, ʒˈɛ pʃˈɛʃwa dɔ bˌɛɔvˈulfa i ʑrˈudɛw lˌɔŋɡɔbˈartskix jˈakɔː ˌɔkrɛɕlˈɛɲʲɛ swˈɔvʲan.
Henryk Łowmiański zwrócił uwagę na niesłowiańską genezę nazwy Antów i na jej dawne występowanie na Kaukazie w przekazach Pomponiusza Meli ("De Chorographia" I, 13: super Amazonas et Hyperboreos Cimmerii, Cissi, Anthiacae (lub: Cissianti, Achaei), Georgili, Moschi...) i Pliniusza ("Naturalis historia" VI, 35: Ultra eos plane iam Scythae, Cimmerii, Cissi, Anthi, Georgi et Amazonum gens...), jednak odrzucał koncepcje łączenia ich z Czerkiesami-Adyge, Lezginami, Alanami, czy też poglądy jak np. Vernadsky'ego, jakoby ci Słowianie zostali podbici przez Antów-Alanów i otrzymali nazwę swych zdobywców, ponieważ sami Słowianie nigdy tej nazwy nie używali, a posługiwali się nią Goci, którzy przekazali ją źródłom bizantyńskim, zresztą na krótko, bo po Pseudo-Maurycym ulega ona zapomnieniu (z wyjątkiem Gotów, którzy mogli zapamiętać ją dłużej, jeżeli prawdą jest, że przeszła do Beowulfa i źródeł longobardzkich – jako określenie Słowian).