utfˈɔrɨ tɛ (en)mˈaɪnəs(pl) pʃˌɛɕɔŋkɲʲˈɛntɛ tɨpˈɔvɔ dˌɛkadˈɛntskim nastrˈɔjɛm mˌɛlanxˈɔlji, rɔspˈatʃɨ i ɲˌiçilˈizmu (en)mˈaɪnəs(pl) ˌɔpɔvʲadˈajɔ̃ ɡwˈuvɲʲɛ ɔ vˌɨpalˈɔnɨx” artˈɨstax pˌɔzbavʲˈɔnɨx nadʑˈɛi ˌɔras lˈudʑaɣ z mˌarɡʲinˈɛsu spˌɔwɛtʃnˈɛɡɔ.
Utwory te − przesiąknięte typowo dekadenckim nastrojem melancholii, rozpaczy i nihilizmu − opowiadają głównie o „wypalonych” artystach pozbawionych nadziei oraz ludziach z marginesu społecznego.