kɔmˈɔrɨ tɛ pˌɔfstavˈawɨ pʃˈɛs tsˈawɛ ʒˈɨtɕɛ ˌɔsɔbɲˈika, dʑˈɛŋki tˌɛmu ʒˈɛ ˌamɔɲˌitɔvˈatɨ rˈɔsnɔnts pɔvʲˈɛŋkʃaw i dˌɔbudɔvˈɨvaw ɔt strˈɔnɨ ˈujɕtɕa kɔmˈɔrɛ mʲɛʃkˈalnɔ̃, pʃˌɛsuvˈajɔnts ɕɛ f kʲɛrˈuŋku ˈujɕtɕa, a pˈustɔ̃ pʃˈɛstʃɛɲ s tˈɨwu ɔddʑˈɛlaw ˌaraɡˌɔɲitˈɔvɔ̃ pʃɛɡrˈɔdɔ̃ ɔt kɔmˈɔrɨ mʲɛʃkˈalnɛj.
Komory te powstawały przez całe życie osobnika, dzięki temu że amonitowaty rosnąc powiększał i dobudowywał od strony ujścia komorę mieszkalną, przesuwając się w kierunku ujścia, a pustą przestrzeń z tyłu oddzielał aragonitową przegrodą od komory mieszkalnej.