ɲʲɛ mˈuɕi tɔː ɔznˈatʃatɕ rˌɔsstʃɨɡalnˈɔɕtɕi fʃˈɨstkix mɔʒlˈivɨx tfʲˈɛrdʑɛɲ dˈanɛj tɛˈɔrji, xˈɔdʑ bˈɨwbɨ tɔ stˈan ˌidɛˈalnɨ; tfʲɛrdʑˈɛɲʲɛ ɡˈɛdla mˈuvi jˈɛdnak, ʒˈɛ nˈavɛd dla tˈak prˈɔstɛj tɛˈɔrji jˈak ˌarɨtmˈɛtɨkˌa istɲʲˈɛjɔ̃ tfʲɛrdʑˈɛɲʲa, ktˌurɨx ɲʲɛ dˈa ɕɛ vˌɨprɔvˈadʑidʑ z jɛj ˌaksjɔmˈatuf.
Nie musi to oznaczać rozstrzygalności wszystkich możliwych twierdzeń danej teorii, choć byłby to stan idealny; twierdzenie Gödla mówi jednak, że nawet dla tak prostej teorii jak arytmetyka istnieją twierdzenia, których nie da się wyprowadzić z jej aksjomatów.