asˈɨrja ˌɔɕɔŋɡnˈɛwa ʃtʃˈɨt pɔtˈɛŋɡʲi w lˈatax tˈɨɕɔndʑ dvʲˈɛɕcʲɛ tʃtɛrdʑˈɛɕcʲitʃˈɨ tˈɨɕɔndʑ dvʲˈɛɕcʲɛ ɕˈɛdɛm pˈɛ.ˈɛn.ˈɛ. za pˌanɔvˈaɲʲa tukˈultʲiɲinˈurtɨ i, ktˌurɨ tsˌawkɔvˈitɕɛ pˌɔtpɔʒɔntkˈɔvaw sˈɔbjɛ bˌabʲilˈɔɲʲɛ pɔ pˌɔkɔnˈaɲʲu jɛj vwˈattsɨ, kˌaʃtʲilˈaʃa ˌifˈaw, a tˈaɡʒɛ zdˈɔbɨw ʑˈɛmʲɛ lˈudu nˈɛri w ˌanatˈɔlji.
Asyria osiągnęła szczyt potęgi w latach 1243–1207 p.n.e. za panowania Tukulti-Ninurty I, który całkowicie podporządkował sobie Babilonię po pokonaniu jej władcy, Kasztilasza IV, a także zdobył ziemie ludu Nairi w Anatolii.