tʃˈɨnnɔɕtɕ pʃˌɨɡɔtɔvˈaɲʲa tˈakʲɛj brˈɔɲi dɔ stʃˈawu vˌɨmaɡˈawa ˌubʲijˈaɲʲa pˌɔʃtʃɛɡˈulnɨx kˌɔmpɔnˈɛntuf w lˈufjɛ, tˈaɡ bˈɨ ʃtʃˈɛlɲʲɛ vˌɨpɛwɲʲˈawɨ jɛj vnˈɛntʃɛ, tˈɔtɛʃ nˌazɨvˈanɔ jˈɔ̃ nˌabʲijˈaɲʲɛm” brˈɔɲi.
Czynność przygotowania takiej broni do strzału wymagała ubijania poszczególnych komponentów w lufie, tak by szczelnie wypełniały jej wnętrze, toteż nazywano ją „nabijaniem” broni.