ˌalɛksandrˈɨjtʃɨk mˈuviw bˈɔvʲɛm ɔ sˈɨnu i dˈuxu jˈakɔː ɔː ˌɛmanˈatsjax ˈɔjtsa, ktˌurɛ mˌajɔ̃ fspˈulnɨ z ˈɔjtsɛm bˈɨt, supstˈantsjɛ ɡjˌɛˈɛr. ɔˈuɕa pɔdˈɔbɲʲɛ jˈak swˈɔɲtsɛ ˌɔras prɔmjˈɛɲʲɛ ɕfʲˈatwa swˌɔnɛtʃnˈɛɡɔ sɔ̃ tɛj sˈamɛj supstˈantsji.
Aleksandryjczyk mówił bowiem o Synu i Duchu jako o emanacjach Ojca, które mają wspólny z Ojcem byt, substancję (gr. ousia) – podobnie jak słońce oraz promienie światła słonecznego są tej samej substancji.