ta tsˈɛxa nɔrmˈalna vɛ ftʃˈɛsnɨx lˈatax ˌɔɕɛmdʑɛɕˈɔntɨx ˌiksˈiɡz vɨ. ˌupraʃtʃˈawa kɔnstrˈuktsjɛ sɨstˈɛmu, pʃˈɛdɛ fʃˈɨstkim zˌaʒɔndʑˈaɲʲɛ pamjˈɛɲtɕɔ̃, ktˌura pˈɔza ɔpʃˈarɛm zˌarɛzˌɛrvɔvˈanɨm dla sɨstˈɛmu, bˌɨwa dɔstˈɛmpna tˌɨlkɔ dla jɛdnˈɛɡɔ prɔtsˈɛsu.
Ta cecha – normalna we wczesnych latach osiemdziesiątych XX w. – upraszczała konstrukcję systemu, przede wszystkim zarządzanie pamięcią, która poza obszarem zarezerwowanym dla systemu, była dostępna tylko dla jednego procesu.