ɔznˈatʃa tɔ, ʒˈɛ fˈuŋktsja xˌɔlɔmɔrfˈitʃna mˈa pɔxˈɔdnɛ dˌɔvɔlnˈɛɡɔ ʒˈɛndu f kˈaʒdɨm pˈuŋktɕɛ sfˈɔjɛj dʑɛdʑˈinɨ i pɔkrˈɨva ɕɛ zˈɛ sfˈɔim ʃɛrˈɛɡʲɛm tˌaɨlˈɔra vzɡlˈɛndɛm pˈuŋktu w ˌɔtɔtʃˈɛɲʲu ʒˌɛtʃɨvˈiɕtɕɛ,  pɔkrˈɨva ɕɛ zˈɛ sfˈɔim ʃɛrˈɛɡʲɛm tˌaɨlˈɔra vzɡlˈɛndɛm w dɔvˈɔlnɨm kˈɔlɛ ɔ ɕrˈɔtku f tɨm pˈuŋktɕɛ, ktˌurɛ lˈɛʒɨ vˈɛvnɔndʒ dʑɛdʑˈinɨ tɛj fˈuŋktsji.
Oznacza to, że funkcja holomorficzna ma pochodne dowolnego rzędu w każdym punkcie  swojej dziedziny i pokrywa się ze swoim szeregiem Taylora względem punktu  w otoczeniu  Rzeczywiście,  pokrywa się ze swoim szeregiem Taylora względem  w dowolnym kole o środku w tym punkcie, które leży wewnątrz dziedziny tej funkcji.