ftʃˈɛsnɛ ɕrˌɛdɲʲɔvʲˈɛtʃɛ uʒˈɨva vɨwˈɔntʃɲʲɛ tsˈɨvr ʒˈɨmskix, na ˈɔɡuw ɲʲɛ zmʲɛɲʲˈɔnɨx, tˌɨlkɔ tsˈɨfrɨ i lˈidʒbɨ tʃtˈɛrɨ, dʑˈɛvʲɛɲtɕ, tʃtɛrdʑˈɛɕcʲi, dʑˌɛvʲɛɲdʑˈɛɕɔnt sɔ̃ pisˈanɛ tʃˈɛɲɕtɕɛj ˈijji, vjjˈi, ˌiksˌiksˌiksˈiks, ˌɛlˌiksˈiksˌiksˈiks ɲˈiʃ ˌɔtpɔvʲˈɛdɲʲɔː ˌifˈaw, ˈiks, ˌiksˈɛl, ˌikstsˈɛ.
Wczesne średniowiecze używa wyłącznie cyfr rzymskich, na ogół nie zmienionych, tylko cyfry i liczby 4, 9, 40, 90 są pisane częściej IIII, VIIII, XXXX, LXXXX niż odpowiednio IV, IX, XL, XC.