pˌɔtʃɔntkˈɔvɔ ɡwˈuvnɨm ɕrˈɔtkʲɛm vɨrˈazu bˌɨwa ˈu ɲʲˈɛɡɔː ˌintɛliɡˈɛntna i vˌɨrafˌinɔvˈana satˈɨra, ktˌurɔ̃ pˌɔswuɡʲˈivaw ɕɛ f tsˈɛlu krˈɨtɨkˌi ʒˈɨtɕa, a pɔstˈavɔ̃ pɔɡˈɔdnɨ i ˌirɔɲˈitʃnɨ stsɛptˈɨtsɨzm, ˌukrɨvajˈɔntsɨ ɡwɛmbˈɔki xumˈaɲizm.
Początkowo głównym środkiem wyrazu była u niego inteligentna i wyrafinowana satyra, którą posługiwał się w celu krytyki życia, a postawą pogodny i ironiczny sceptycyzm, ukrywający głęboki humanizm.