sˈam pɔznˈaftʃɨ kɔmpˈɔnɛnt ɛmpˈatji, tʃˈɨli zdˈɔlnɔʑdʑ dɔ vˌɨɔbraʒˈɛɲʲa sˈɔbjɛ pˌɛrspɛktˈɨvɨ mɨɕlˈɔvɛj nˌalɛʒˈɔntsɛj dɔː ˈinnɛj ɔsˈɔbɨ innˈɨmi swˈɔvɨ, rˌɔzɛznˈaɲʲa spɔsˈɔbuf rˌɔzumɔvˈaɲʲa ˈinnɛj ɔsˈɔbɨ, ˌɔkrɛɕlˈanɨ jɛst mʲˈanɛm dˌɛtsɛntrˈatsji tʃˌɛmu mˈɔʒɛ, ˌalɛ ɲʲɛ mˈuɕi tˌɔvaʒˈɨʃɨtɕ kɔmpˈɔnɛnt ˌɛmɔtsjɔnˈalnɨ ɛmpˈatji, tʃˈɨli zdˈɔlnɔʑdʑ dɔ jˌɛdnɔtʃɛsnˈɛɡɔ fspˌuwɔttʃuvˈaɲʲa stˈanuf ˌɛmɔtsjɔnˈalnɨx ˈɔvɛj ˈinnɛj ɔsˈɔbɨ.
Sam poznawczy komponent empatii, czyli zdolność do wyobrażenia sobie perspektywy myślowej należącej do innej osoby (innymi słowy, rozeznania sposobów rozumowania innej osoby), określany jest mianem decentracji (czemu może, ale nie musi towarzyszyć komponent emocjonalny empatii, czyli zdolność do jednoczesnego współodczuwania stanów emocjonalnych owej innej osoby).