stˈɔrr sˌuɡɛrˈujɛ, ʒˈɛ istɲʲˈɛjɔ̃ psˌɨxɔlɔɡʲˈitʃnɛ pˌɔdɔbjˈɛɲstfa pɔmjˈɛndʑɨ ʃˌalɔnˈɨmi mˌɛsjaʃˈami”, takˈimi jˈaɡ dʒˈim jˈɔnɛs tʃɨ dˈavit kˈɔrɛʃ, a ʃˌanɔvanˈɨmi pʃˌɨvuttsˈami rˌɛliɡʲijnˈɨmi, napʃˈɨkwad. jɛzˈusɛm, prubˈujɛ spˈɔjʒɛtɕ na jɛzˈusa jˈakɔ na jɛdnˈɛɡɔ spˈɔɕrud vʲˈɛlu ɡˈuru.
Storr sugeruje, że istnieją psychologiczne podobieństwa pomiędzy szalonymi „mesjaszami”, takimi jak Jim Jones czy David Koresh, a szanowanymi przywódcami religijnymi, np. Jezusem, próbuje spojrzeć na Jezusa jako na jednego spośród wielu guru.