mˈɔʒna jˈɔ̃ tˈɛʃ ˈuznadʑ za vwaɕtɕˈivɔɕtɕ ˌɛlɛmˈɛntu fˈiktsji lˌitɛrˈatskʲɛj, lˈup ˈinnɛj, sprˌavʲajˈɔntsa, ʒˈɛ xˈɔtɕ tʃɨtˈɛlɲik uznˈajɛ ɡˈɔ za ɲʲɛzɡˈɔdnɨ s pʃˌɨjɛntˈɨmi pʃˈɛs ɲʲˈɛɡɔ krˌɨtɛrjˈami ˌɛmpirˈɨtʃnɛj ʒˌɛtʃɨvistˈɔɕtɕi i vˈɛdlɛ jˈɛɡɔ najlˈɛpʃɛj vʲˈɛdʑɨ ɲʲˌɛpɔɕˌadajˈɔntsɨ ˌɔtpɔvʲɛdɲˈika w ɕfʲˈɛtɕɛ pˌɔzalˌitɛrˈatskim ˌɔras ɲʲˌɛɔbˈɛtsnɨ f tˈɛkstax, ktˌurɛ uznˈajɛ za rˌɛalistˈɨtʃnɛ, ɡˈɔdʑi ɕɛ w rˈamax lˌitɛrˈatskʲɛj ɡrˈɨ ˈuznadʑ ɡˈɔ za prˌavdɔpɔdˈɔbnɨ xˈɔtɕ ɲʲˌɛvʲarɨɡˈɔdnɨ w ɔbrˈɛmbjɛ kˌɔnstruɔvˈanɛj fˈiktsji i dˌɛtsɨdˈujɛ, ʒˈɛ ɲʲɛ narˈuʃa ɔn spujnˈɔɕtɕi narˈatsji.
Można ją też uznać za właściwość elementu fikcji literackiej, lub innej, sprawiająca, że choć czytelnik uznaje go za niezgodny z przyjętymi przez niego kryteriami empirycznej rzeczywistości i wedle jego najlepszej wiedzy nieposiadający odpowiednika w świecie pozaliterackim oraz nieobecny w tekstach, które uznaje za realistyczne, godzi się w ramach literackiej gry uznać go za prawdopodobny (choć niewiarygodny) w obrębie konstruowanej fikcji i decyduje, że nie narusza on spójności narracji.