stɔˈitsɨ uznˈali jˈakɔ pʲˈɛrfɕi, ʒˈɛ dˈɔbrɔ tɔ ɲʲɛ bˈɨt ˌɔbjɛktˈɨvnɨ, lˈɛtʃ pɔ prˈɔstu dʑawˈaɲʲɛ zɡˈɔdnɛ z ɔɡˈulnɨm pɔʒˈɔntkʲɛm ɕfʲˈata, nˌaʒutsˈanɨm pʃˈɛs ˌapstraktsˈɨjnɨ, bˌɛzɔsɔbˈɔvɨ apsˈɔlud zvˈanɨ pʃˈɛzɲih pnˈɛwmɔ̃.
Stoicy uznali jako pierwsi, że dobro to nie byt obiektywny, lecz po prostu działanie zgodne z ogólnym porządkiem świata, narzucanym przez abstrakcyjny, bezosobowy absolut zwany przez nich pneumą.