mɛtˈɔda pˌalɛˌɔmaɡnɛtˈɨtʃna ɔpʲˈɛra ɕɛ na fˈaktɕɛ, ʒˈɛ pˌɔfstajˈɔntsɛ skˈawɨ zarˈuvnɔ vɨlˈɛvnɛ, jˈak i ˌɔsadˈɔvɛ ˌulɛɡˈajɔ̃ trfawˈɛmu nˌamaɡnˌɛsɔvˈaɲʲu w mɔmˈɛɲtɕɛ zˌastɨɡˈaɲʲa lˈup sˌɛdɨmɛntˈatsji f spˈɔsub zɡˈɔdnɨ s pˌanujˈɔntsɨm w dˈanɨm tʃˈaɕɛ pˈɔlɛm mˌaɡnɛtˈɨtʃnɨm; nˌamaɡnˌɛsɔvˈaɲʲɛ tɔ pˌɔzɔstˈajɛ pɔmˈimɔ zmʲˈan kʲɛrˈuŋku zˌɛvnɛntʃnˈɛɡɔ pˈɔla mˌaɡnɛtɨtʃnˈɛɡɔ.
Metoda paleomagnetyczna opiera się na fakcie, że powstające skały (zarówno wylewne, jak i osadowe) ulegają trwałemu namagnesowaniu w momencie zastygania lub sedymentacji w sposób zgodny z panującym w danym czasie polem magnetycznym; namagnesowanie to pozostaje pomimo zmian kierunku zewnętrznego pola magnetycznego.