ɲʲɛ ulˈɛɡa jˈɛdnaɡ vˌɔntplivˈɔɕtɕi, ʒˈɛ f tʃˈasax mˌaxɔmˈɛta i bˌɛspɔɕrˈɛdɲʲɔ pɔ jˈɛɡɔ ɕmʲˈɛrtɕi rˌɔzumjˈanɔ dʒˈixat pʃˈɛdɛ fʃˈɨstkim jˈakɔ vˈalkɛ zbrˈɔjnɔ̃ i tɔ vwˈaɕɲʲɛ prɔvˈadʑɔndʑ vˈɔjnɛ maxˈɔmɛd zjɛdnˈɔtʃɨw arˈabuv vˈɔkuw ɕˈɛbjɛ, a pɔ jˈɛɡɔ ɕmʲˈɛrtɕi zˌaatˌakɔvˈali ˌɔɲi tsɛsˈarstfɔ bʲˌizantˈɨɲskʲɛ i pˈɛrsjɛ, f tɕˈɔŋɡu ɲʲˈɛtsɔ pˈɔnat stˈu lˈat pˌɔdbʲijˈajɔnts tsˈawɔ̃ afrˈɨkɛ puwnˈɔtsnɔ̃, puwvˈɨsɛp ˌibɛrˈɨjski, blˈiski fsxˈut i znˈatʃnɔ̃ tʃˈɛɲɕtɕ ˈazji ɕrɔtkˈɔvɛj.
Nie ulega jednak wątpliwości, że w czasach Mahometa i bezpośrednio po jego śmierci rozumiano dżihad przede wszystkim jako walkę zbrojną i to właśnie prowadząc wojnę Mahomet zjednoczył Arabów wokół siebie, a po jego śmierci zaatakowali oni Cesarstwo Bizantyńskie i Persję, w ciągu nieco ponad stu lat podbijając całą Afrykę Północną, Półwysep Iberyjski, Bliski Wschód i znaczną część Azji Środkowej.