nˈo ˈɛs pʊðɾˈiɐ pɐrlˈa ðə tɾənkˈa ləs ɾrˈɛɣləs ðəl klɐsisˈismə, dʊnˈat əl fˈɛt kˈɛ ən əl fˈins i tˈot, ˈon lɐtʊnɐlitˈat pɾəzəntˈaβɐ təkstˈuɾəs i məlˈoðjəs kʊnɾɐstˈans ˈamp ləstˈil klˈasik, ˈi ʋˈa ɐβˈɛ sistˈɛməs i nˈoβəs instɾʊksjˈons ðə kˈom ɐkʊnsədʑˈi ɐkˈɛʎɐ ɐtʊnɐlitˈat, kˈom ən səɾˌiɐ əɡzˈɛmlə əl ðʊðəkɐfʊnˈismə.
No es podria parlar de trencar les regles del classicisme, donat el fet que en el  fins i tot, on l'atonalitat presentava textures i melodies contrastants amb l'estil clàssic, hi va haver sistemes i noves instruccions de com aconseguir aquella atonalitat, com en seria exemple el dodecafonisme.