əl ɾrˈɛj ˈɛs ʋˈa ɾrəzistˈi ɐ ləs pɾəsjˈons i ʋˈa pɾʊmʊlɣˈa ʊn ʊrðənɐmˈen də ɾrəfˈormɐ ðɐkˈɛstəs institʊsjˈons, dəjɕˈan də βˈandɐ ləs pɾətənsjˈons nʊβiljˈaɾjəs, fˈɛt kˈɛ ɣənəɾˈa nˈoβəs tənsjˈons ən ləs kˈoɾts ðˈoskɐ mˈil ðˈɔssˈɛnts ʋujtˌantɐsˈis, ən ləs kwˈals əls əstɐmˈens ðɐɾɐɣˈo ʋˈan intəntˈa kʊndisjʊnˈa lɐ pʊlˈitikɐ məðitəɾrˈaniɐ.
El rei es va resistir a les pressions i va promulgar un ordenament de reforma d'aquestes institucions, deixant de banda les pretensions nobiliàries, fet que generà noves tensions en les corts d'Osca (1286), en les quals els estaments d'Aragó van intentar condicionar la política mediterrània.