ɐ lɐ litəɾɐtˈuɾɐ, əl mˈa a əstˈat sinˈɔnim sʊβˈin də lɐ mˈoɾt, sˈidʑi pəls mˈonstɾəs mˈaɾins sʊrɣˈits ðə lɐ mitʊlʊɣˈiɐ, pə ɐnɐlʊɣˈiɐ ðə lɐ mətˈafʊɾɐ ðəl ɾrˈiw kˈom lɐ ʋˈiðɐ kˈɛ ɐkˈaβɐ ən dəzəmbʊkˈa ən əl mˈa ʊ pə lɐ kwɐntitˈat ðə ɾrəfəɾˈɛnsjəs ɐkwˈatikəs ən əskɐtʊlʊɣˈiɐ lɐ ʎɐkˈunɐ əstˈiɣiɐ ʊ əl ɾrˈiw ðə lɐ mˈoɾt əɣˈipsi, pə əɡzˈɛmlə.
A la literatura, el mar ha estat sinònim sovint de la mort, sigui pels monstres marins sorgits de la mitologia, per analogia de la metàfora del riu com la vida (que acaba en desembocar en el mar) o per la quantitat de referències aquàtiques en escatologia (la llacuna Estígia o el riu de la mort egipci, per exemple).