ɐntiɣɐmˈen, sˌaβjən fˈɛt sərβˈi ˈaltɾəs ðˈiɣɾɐfs kˈom əl sˌeˈak sˈo βˈaɾra kˈe βˈaɾra ɐ finˈal ðə pɐɾˈawlɐ i ðə ʋəɣˈaðəs ɐ ðˈinɾə; ʊ ɐ ðˈinɾə, pə tˌeˈiks, sʊβɾətˈot ɐl pɐˈis ʋɐlənsjˈa i ən ɡɐllisˈisməs i kɐstəʎɐnˈisməs, ˈil, ˈil, lˈi, ˈiʎ tˈots ɐl pɾinsˈipi ɾrəpɾəzəntˈan dˈos sˈons mˈɛɲs ˌunɐ səmiβʊkˈal i ˌunɐ lɐtəɾˈal, ɐlβɛˌolˈa ʊ pɐlɐtˈal mˈɛɲs i ðəspɾˈes ˈam əl ʋɐlˈoɾ ðə lɐ ˈɛiɐ ɐktwˈal; ˈin pə lɐktwˈal ɲ; ɡˈu pə ɟˈe ðɐβˈan ˈa; ˌɛfɐˈɛfɐ pə ˈɛfɐ, sˌeˈak pə sˈe, tˌeˈak pə tˈe, pˌeˈak pə ˈɛfɐ, ɐkˈɛsts kwˈatɾə ðˈiɣɾɐfs ən kʊltˈisməs, ˈɛtk.
Antigament, s'havien fet servir altres dígrafs com el ch (so /k/ a final de paraula i de vegades a dintre; o a dintre, per tx, sobretot al País Valencià i en gal·licismes i castellanismes), il, yl, ly, yll (tots al principi representant dos sons -una semivocal i una lateral, alveolar o palatal- i després amb el valor de la ll actual); yn per l'actual ny; gu per g davant a; ff per f, ch per c, th per t, ph per f, aquests quatre dígrafs en cultismes, etc.