ləskɾipːtˈuɾɐ ʑəɾʊɣlˈifikɐ kəðˈa ɾrəzərβˈaðɐ pə ɐls mʊnʊmˈens ɾrəjˈals, tˈɛmləs, pɐlˈaws, tˈombəs, ʑˈojəs, mˈoβləs ðə lɐ kˈoɾt, ɐmʊlˈɛts, ˈɛtk., pə kwəstjˈons nˈo sˈols əstˈɛtikəs sinˈo tɐmbˈe pəl sˈɛw kɐɾˈaktˌɛ simbˈɔlik i mˈaɣik, kˈa ɣɾɐβˈa əl nˈom dˈunɐ pərsˈonɐ ən ʑəɾʊɣlˈifik imlikˈaβɐ kˈɛ kʊmˈɛtɾə ʊn əɾrˈoɾ ən əskɾiwɾˈɛl ʊ əl fˈɛt ðə fˈɛˈʊ mɐlɐmˈen pʊðɾˈiɐ inflˈuj ən lɐ pərsˈonɐ ɐ kwˈi fəˈiɐ ɾrəfəɾˈɛnsiɐ.
L'escriptura jeroglífica quedà reservada per als monuments reials, temples, palaus, tombes, joies, mobles de la cort, amulets, etc., per qüestions no sols estètiques sinó també pel seu caràcter simbòlic i màgic, car gravar el nom d'una persona en jeroglífic implicava que cometre un error en escriure'l o el fet de fer-ho malament podria influir en la persona a qui feia referència.