dəs ðə ʎɐβˈoɾs i ðʊɾˈan lɐ ðˈɛkɐðɐ ðəls səjɕˈantɐ iβɐɲˈɛz ʋˈa kɾɛˈa ɐlɣˈuns ðəls sˈɛws miʎˈoɾs pərsʊnˈadʑəs pə ɐ ðifəɾˈens ɾrəβˈistəs ðə ləðitʊɾjˈal: lɐ fɐmilˈiɐ tɾɐpizˈondɐ pʊlɣɐrsˈitʊ nˈum. mˈil kwˈatɾəsˈɛnts ðiβˈujt, sˈɛt ðə ʑʊljˈol ðə mˈil nˌɔusˈɛnts sinkwˌantɐʋˈujt, tɾˈɛdzə, ɾrwˈɛ ðəl pərsˈɛβə tˈiʊ ʋˈiβʊ, mˈil nˌɔusˈɛnts səjɕˌantɐˈu, əl βʊtˈonəs sɐkɐɾˈinʊ dˌeðˌetˈe, mˈil nˌɔusˈɛnts səjɕˌantɐtɾˈes, ɾrʊmpətˈɛkʊs tˈiʊ ʋˈiβʊ, mˈil nˌɔusˈɛnts səjɕˌantɐkwˈatɾə i pˈɛpə ɣʊtˈɛɾɐ ˈi ɣɾɛɣɐ ʊtˈiljʊ tˈiʊ ʋˈiβʊ, mˈil nˌɔusˈɛnts səjɕˌantɐsˈis.
Des de llavors i durant la dècada dels 60 Ibáñez va crear alguns dels seus millors personatges per a diferents revistes de l'editorial: La familia Trapisonda (Pulgarcito núm. 1418, 7 de juliol de 1958), 13, Rue del Percebe (Tío Vivo, 1961), El botones Sacarino (DDT, 1963), Rompetechos (Tío Vivo, 1964) i Pepe Gotera y Otilio (Tío Vivo, 1966).