dˈɛnɾə ləs kɐnsˈons pɾʊfˈanəs, ɐnʊmənˈaðəs ɐ ʋəɣˈaðəs ɡˈotɕs pə əkstənsjˈo, ɐlɣˈunəs son fˈɛtəs pə ɐ ðəmɐnˈa əls mənʑˈas tˈipiks ɡˈotɕs ðəls ˈɔws ðəl ɾrʊsəʎˈo, ɡˈotɕs ðə ləs βʊtifˈaɾrəs, dˈaltɾəs tˈɛnən kɐɾˈaktˌɛ ɐmʊɾˈos ɡˈotɕs ðə ləs ðʊnzˈɛʎəs, kˈoβləs ðə ləs miɲˈonəs, i ˌunəs ˈaltɾəs son kʊɾrˈandəs sirkʊmstɐnsjˈals kɐntˈaðəs.
D'entre les cançons profanes, anomenades a vegades 'goigs' per extensió, algunes són fetes per a demanar els menjars típics (goigs dels ous del Rosselló, goigs de les botifarres), d'altres tenen caràcter amorós (goigs de les donzelles, cobles de les minyones), i unes altres són corrandes circumstancials cantades.