ən lɐ pɾimˈɛɾɐ məjtˈat ðəl ðəstˈakən kɐmˈiʎə pitˈon lˈɛ kʊstˈumə siβˈil ən fɾˈansə..., mˈil nˌɔusˈɛnts tɾˈɛdzə, ɐndɾˈe βlˈum istˈojɾə ðˈu kʊstˈumə, mˈil nˌɔusˈɛnts ʋˌintiʋˈujt, ɾrɐimˈondə sˈeə lˈɛ kʊstˈumə ðə lɐ ɾrˈeβʊlʊtjˌon ˈa nˈos ʑˈɔws, mˈil nˌɔusˈɛnts ʋˌintinˈow i lɐ istˈɔɾiɐ klˈasikɐ pə əɡzsəllˈɛnsiɐ, djˈɛ mˈoðə mˈil nˌɔusˈɛnts sˈɛt mˈɛɲs mˈil nˌɔusˈɛnts ʋˌintisˈiŋk, ʋˈujt ʋˈolʊms, də mˈaks ʋˈon bʊˈɛn mˈil ʋˈujtsˈɛnts səjɕˈantɐ mˈɛɲs mˈil nˌɔusˈɛnts tɾˌɛntɐðˈɔs; mˈes mʊðˈɛstɐ, kʊntˈinwɐ ʋiɣˈen lɐ pɐnʊɾˈamikɐ ðə kˈarl kʊlˈɛ pɾɐktˈiskə kʊstʊmkˈundə, mˈil nˌɔusˈɛnts ʋˈin.
En la primera meitat del  destaquen Camille Piton (Le costume civil en France..., 1913), André Blum (Histoire du costume, 1928), Raymonde Sée (Le costume de la révolution à nos jours, 1929) i la història clàssica per excel·lència, Die Mode (1907-1925, 8 volums), de Max von Boehn (1860-1932); més modesta, continua vigent la panoràmica de Carl Köhler (Praktische Kostümkunde, 1920).