nˈo ʊbstˈan ɐjɕˈɔ, ən lɐ tɛˌoɾˈiɐ kwˈantikɐ, kˈɛ ðəskɾˈiw ləs intəɾɐksjˈons ɐ əskˈalɐ ðə pɐɾtˈikʊləs ələməntˈals, kˈal pʊstʊlˈa ˌunɐ pɐɾtˈikʊlɐ pʊɾtɐðˈoɾɐ ðə lɐ fˈorsɐ ɣɾɐβitɐtˈɔɾiɐ, similˈa ɐls ˈaltɾəs kˈams ðə fˈorsəs kʊnəɣˈuts, kˈom lələktɾʊmɐɡnətˈismə ˈam əl fʊtˈo ʊ lɐ fˈorsɐ nʊklɛˈa fˈɛβlə ˈam əls βʊzˈons ʋˈe ðˈoβlə i zˈetɐ.
No obstant això, en la teoria quàntica, que descriu les interaccions a escala de partícules elementals, cal postular una partícula portadora de la força gravitatòria, similar als altres camps de forces coneguts, com l'electromagnetisme (amb el fotó) o la força nuclear feble (amb els bosons W i Z).