lɐ ˈɛ ˈɛ tɐnkˈaðɐ ðəl ʎɐtˈi ʋʊlɣˈa pɾʊsəðˈen dˈɛ ʎˈarɣɐ ʊ ðˈi bɾˈɛw ʎɐtˈinəs ˈɛs mɐntˈe tɐnkˈaðɐ: pˈɛɾɐ (en)stɹˈɛs(ca) pˈe ˈɛ (en)ˈɑːtap ˌəʊpənˈɛː(ca), kɐðˈɛnɐ, ɐlˈe, fɾɐnsˈes mˈɛnɾə kˈɛ ən kɐtɐlˈa ʊɾjəntˈal es ˈɛ ʊβˈɛɾtɐ ən ʑənəɾˈal: pˈɛɾɐ (en)stɹˈɛs(ca) pˈe (en)ˌəʊpənˈɛː ˈɑːtap ʃwˈɑː(ca); ʊ ʋʊkˈal nˈɛwtɾɐ ɐ pˈaɾt ðə ləs βɐlɛˈas: pˈɛɾɐ (en)stɹˈɛs(ca) pˈe (en)ʃwˈɑː ˈɑːtap ʃwˈɑː(ca).
La [e] e tancada del llatí vulgar (procedent d'E llarga o d'I breu llatines) es manté tancada: pera [ˈpeɾɛ], cadena, alé, francés (mentre que en català oriental és e oberta en general: pera [ˈpɛɾə]; o vocal neutra a part de les Balears: pera [ˈpəɾə]).