ˈɛnɾə əl pˈoβlə ˌɛɾɐ əstˈɛs əl kˈostʊm də ðˈi ɐl kwˈi əstərnʊðˈaβɐ "ʋiβˈiw!" ʊ ðənkʊmɐnˈalˈo ɐ zˈɛws, "zˈɛws ˈɛt ɣwˈarði" indˈisi ðəl ðəzˈik ðə fˈɛ fɐβʊɾˈaβlə lɐmbidʑitˈat ðə lɐwɣˈuɾi.
Entre el poble era estès el costum de dir al qui esternudava "Viviu!" o d'encomanar-lo a Zeus, "Zeus et guardi" indici del desig de fer favorable l'ambiguitat de l'auguri.