ən əls sˈɛɣləs səɣwˈens, dəs ðə ləs əstˈɛpəs əwɾɐzjˈatikəs, əls ɣɾˈups ðə pˈarlɐ tˈurkɐ ʋˈan pənətɾˈa ən ˈaltɾəs ɾrəɣjˈons: əls ʊjɣˈus ʋˈan əmiɣɾˈa kˈap ɐl tʊrkəstˈan ʊɾjəntˈal, əls kipːtɕˈaks kˈap ɐ ləs əstˈɛpəs pˈɔntikəs i əls ʊɣˈuzs pɾinsipɐlmˈen kˈap ɐl sˈutˈɛst, kˈap ɐ iɾˈan i ɐnɐtˈɔliɐ, ˈɛtk.
En els segles següents, des de les estepes eurasiàtiques, els grups de parla turca van penetrar en altres regions: els uigurs van emigrar cap al Turquestan oriental, els kiptxaks cap a les estepes pòntiques i els oghuzs principalment cap al sud-est, cap a Iran i Anatòlia, etc.