kˈal nʊtˈa kˈɛ ən əls ðjɐlˈɛktəs ʊɾjəntˈals kɐtɐlˈans, ən tˈots ɐkˈɛsts kˈazʊs sɐplˈikən ləs ɾrˈɛɣləs ðə nəwtɾɐlidzɐsjˈo ðə ʋʊkˈals ˈatʊnəs əɡzˈɛmləs: əns ðiɾˈɛw ənzðirˈɛw, dˈinˈos dˈirnʊs, i ləs ʋʊkˈals ˈaltəs βˈaɾra ˈi,ˈu βˈaɾra ən kʊntˈaktə ˈam ˌunɐ ˈaltɾɐ ʋʊkˈal ˈɛs ɾrəðwˈɛjɕən ɐ ləs sˈɛβəs fˈorməs kʊnsʊnˈantikəs ʑˈɔtɐ,ʋˈe ðˈoβlə əɡzˈɛmləs: ˈi ɐniɾˈa ʑənˈirɐ, ˈo ɐɣɐfɐɾˈa ʋˈe ðˈoβlə (en)ʃwˈɑː(ca) sˈimbʊldˈɔssˈistɾˈes (en)ʃwˈɑː(ca) ˈɛfɐ (en)ʃwˈɑː(ca) ˈɛrə ɐ.
Cal notar que en els dialectes orientals catalans, en tots aquests casos s'apliquen les regles de neutralització de vocals àtones (exemples: ens direu [ənzdi'rɛw], dir-nos ['dirnus]), i les vocals altes /i,u/ en contacte amb una altra vocal es redueixen a les seves formes consonàntiques [j,w] (exemples: hi anirà [jəni'ra], ho agafarà [wəɣəfə'ra]).