ɐjɕˈi ðˈoŋks, ʑʊˈannəs kəplˈɛ, ən əls sˈɛws əskɾˈits nˈo ʋˈa sɐβˈɛ ðˈi ɾrˈɛs mˈes sˈoβɾə lʊɾˈiɣən də ləs ˈajɣwəs sʊbtəɾrˈanjəs, sinˈo kʊmpɐɾˈaləs ɐ ʊn ənˈormə ɐnimˈal kˈɛ səmpɐsˈaβɐ lˈajɣwɐ ðə lɐ mˈa i lɐ ðiɣəɾˈiɐ, sˈen lˈajɣwɐ ðˈolsɐ ðə ləs ðˈɛws əl pɾʊðˈuktə finˈal ðəl sˈɛw mətɐβʊlˈismə.
Així doncs, Johannes Kepler, en els seus escrits no va saber dir res més sobre l'origen de les aigües subterrànies, sinó comparar-les a un enorme animal que s'empassava l'aigua de la mar i la digeria, sent l'aigua dolça de les deus el producte final del seu metabolisme.