ləs ʎˈɛŋwəs ɣʊjðˈɛlikəs ən ɡɐˈɛlik irlɐndˈɛs: tɛˌaŋˈakɐ ɣˌaɛlˈakɐ; ən ɡɐˈɛlik əskʊsˈɛs: kˈanɐnˌan ɡʊjðɛˌalˈak; ən ɡɐˈɛlik mˈanɕ: səŋɐɣˈin ɡˌaɛlɣˈaɡ kʊnfˈormən ˌunɐ ðə ləs ðwˈɛs βɾˈankəs ðə ləs ðə ʎˈɛŋwəs sˈɛltikəs insʊlˈas ʊ sˈɛltikkˈu; lˈaltɾə ɣɾˈup sˈɛltik əl kʊnfˈormən ləs ʎˈɛŋwəs βɾitˈɔnikəs ʊ sˈɛltikpˈe. ləs ʎˈɛŋwəs ɣʊjðˈɛlikəs ʋˈan fʊrmˈa istˈɔɾikɐmˌen ʊn kʊntˈinʊwm liŋwˈistik kˈɛ səstənˈiɐ ðəs ðəl sˈut ðirlˈandɐ, pɐsˈan pə lˈiʎɐ ðə mˈan, fˈins ɐl nˈort ðəskˈɔsiɐ.
Les llengües goidèliques (en gaèlic irlandès: teangacha Gaelacha; en gaèlic escocès: cànanan Goidhealach; en gaèlic manx: çhengaghyn Gaelgagh) conformen una de les dues branques de les de llengües cèltiques insulars (o cèltic-Q); l'altre grup cèltic el conformen les llengües britòniques o cèltic-P. Les llengües goidèliques van formar històricament un contínuum lingüístic que s'estenia des del sud d'Irlanda, passant per l'illa de Man, fins al nord d'Escòcia.