əl lˈɛksik ʊfəɾˈɛjɕ ɐlɣˈuns tˈipʊs ləksikˈals ʊ ʋɐlˈoɾs səmˈantikəs ðifəɾənsjˈals ɾrəspˈɛktə ɐ lʊɾjəntˈal: əspˈiʎ miɾˈaʎ, məlˈik ʎʊmbɾˈiɣʊl, ɕˈik nˈoj, kʊrðˈɛ ɕˈaj, ɾrʊmˈɛ ɾrʊmɐnˈi, kɐtɕˈap kʊniʎˈɛt, sɐŋɐɾtˈaʎɐ sɐrɣɐntˈanɐ, pəɣˈa ənkʊmɐnˈa, ʋʊlˈɛ əstimˈa, ˈɛtk., kˈɛ sʊβˈin ˈɛs ɾrətɾˈoβən ən ʋɐlənsjˈa ˈi, ɐ mˈes, pɾəzˈɛntən pɐɾɐlləlˈisməs ˈam əl lˈɛksik kɐstəʎˈanʊɐɾɐɣʊnˈɛs.
El lèxic ofereix alguns tipus lexicals o valors semàntiques diferencials respecte a l'oriental: espill 'mirall', melic 'llombrígol', xic 'noi', corder 'xai', romer 'romaní', catxap 'conillet', sangartalla 'sargantana', pegar 'encomanar', voler 'estimar', etc., que sovint es retroben en valencià i, a més, presenten paral·lelismes amb el lèxic castellano-aragonès.