iziðˈoɾ ðə səβˈiʎɐ, kˈɛ əskɾˈiw pˈok ɐβˈans ðə lˈɛpʊkɐ ɐndɐlʊzˈinɐ, ɐpʊntˈaβɐ ɐ ləs sˈɛwəs ətimʊlˈoɣjəs ɐ ʊn ʊɾˈiɣən ɡɾˈɛk: pɾʊβindɾˈiɐ ðəl ɣɾˈɛk (en)ˈalfəmjˈuːˈalfəˈʊpsɪlənɹˈəʊəsˈɪɡmə(ca), «fˈosk, kˈonfʊs, ʊmbɾˈiβʊl, sˈɛk».
Isidor de Sevilla, que escriu poc abans de l'època andalusina, apuntava a les seues Etimologies a un origen grec: provindria del grec αμαυρoς, «fosc, confus, ombrívol, cec».