ɐkˈɛstɐ təndˈɛnsiɐ ˈɛs ʋˈa mɐntˈindɾə tˈan ɐ ləs ələksjˈons ɣənɛˌals kˈom ɐ ləs ɐwtʊnˈɔmikəs i ˈɛs kʊmˈɛnsɐ ɐ pərsˈɛβɾə əl kˈamβi ɐ ləs ɣənəɾˈals ðə mˈil nˌɔusˈɛnts nʊɾˌantɐtɾˈes kwˈan ɐmbðˈos βˈandʊls iðɛˌolˈɔɣiks əmpɐtˈaɾən ən nˈombɾə ðəskˈons sˈiŋk pə ɐl pɐɾtˈit pʊpʊlˈa ðə sənɾəðɾˈɛtɐ, i sˈiŋk tɐmbˈe pə ɐ ləskˈɛɾrɐ i sənɾəəskˈɛɾrɐ ɾrəpɾəzəntˈaðɐ pəl pˌeˌɛssəpˈeʋˌe βˈaɪɕɐ i ˈɛwpβ.
Aquesta tendència es va mantindre tant a les eleccions geneals com a les autonòmiques i es comença a percebre el canvi a les generals de 1993 quan ambdós bàndols ideològics empataren en nombre d'escons (5 per al Partit Popular de centredreta, i 5 també per a l'esquerra i centreesquerra representada pel PSPV i EUPV).