ˈi a tɾˈɛs klˈasəs ðɐðɾˈɛsəs ˌipˈe kˈɛ ˌunɐ ʊrɣɐnidzɐsjˈo pˈot ɾrˈɛβɾə ðə pˈaɾt ðəl ɾrəɣˈistɾə nˈortɐməɾikˈa ðə nˈombɾəs ðintərnˈɛt ˈaɾin ʊ ˌiˌɛssəpˈe ðə lʊrɣɐnidzɐsjˈo: klˈasə ˈa, bˈe i sˈe. ən lɐktwɐlitˈat, ˈaɾin ɾrəzˈɛrβɐ ləs ɐðɾˈɛsəs ðə klˈasə ɐ pə ɐls ɣʊβˈɛrns ðə tˈot əl mˈon ənkˈaɾɐ kˈɛ ən əl pɐsˈat sˈɛ lˈi ˈaɣin ɐtʊrɣˈat ɐ əmɾˈɛzəs ðə ɣɾˈan əmβərɣɐðˈuɾɐ kˈom, pə əɡzˈɛmlə, əwlˈɛtt pɐkkˈart i ləs ɐðɾˈɛsəs ðə klˈasə βˈe pə ɐ ləs midʑˈanəs əmɾˈɛzəs.
Hi ha tres classes d'adreces IP que una organització pot rebre de part del Registre Nord-americà de Nombres d'Internet (ARIN) (o ISP de l'organització): Classe A, B i C. En l'actualitat, ARIN reserva les adreces de Classe A per als governs de tot el món (encara que en el passat se li hagin atorgat a empreses de gran envergadura com, per exemple, Hewlett Packard) i les adreces de Classe B per a les mitjanes empreses.