əl pɐjzˈadʑə kʊnitˈɛŋk es tˈipikɐmˌen məðitəɾrˈani; dəs ðəls ðˈɔs,sˈiŋk kˌeˈɛmɐ ðə plˈadʑəs ðə sˈoɾrɐ fˈinɐ, pɾʊtəɣˈiðəs pəls əspiɣˈons kˈɛ əls ðˈonən ləs sˈɛβəs fˈorməs ɐɾrʊðʊnˈiðəs kɐɾɐktəɾˈistikəs, pɐsˈan pəls plˈans ɐɣɾˈikʊləs əls ɐnʊmənˈats pɾˈats ðə kʊnˈit ʊ plˈanɐ ðəl kɐstˈɛʎ, sʊbʑˈɛktəs ɐ ˌunɐ fˈoɾtɐ pɾəsjˈo ʊrβɐnˈistikɐ, fˈins ɐ ləs sˈɛɾrəs ðəl sˈɛnɾə i nˈort ðəl mʊnisˈipi, pʊβlˈaðəs sʊβɾətˈot pə pinˈɛðəs fˈorsɐ βˈɛn pɾəzərβˈaðəs i ɐlɣˈunəs fˈorsɐ fɾʊndˈozəs.
El paisatge cunitenc és típicament mediterrani; des dels 2,5 km de platges de sorra fina, protegides pels espigons que els donen les seves formes arrodonides característiques, passant pels plans agrícoles (els anomenats Prats de Cunit o Plana del Castell), subjectes a una forta pressió urbanística, fins a les serres del centre i nord del municipi, poblades sobretot per pinedes força ben preservades i algunes força frondoses.