sˈʌlɪvən ænd ɹˈoʊzən nˈaɪntiːnhˈʌndɹɪd ˈeɪɾi fˈaɪv ˌɪntɹədˈuːst ɐ mˈɛθəd ʌv klˈæsᵻfˌaɪɪŋ dˈɛbɪɾɪdʒ ˌɪntʊ fˈoːɹ kˈæɾɪɡɚɹiz: kəmplˈiːt flˈeɪks, bɹˈoʊkən pɹˈɑːksɪməl flˈeɪks, flˈeɪk fɹˈæɡmənts mˈiːdiːəldɪstˈæl flˈeɪks, ænd fɹˈæɡmənts ðæt ɑːɹ ʌnˈeɪbəl təbi ˈoːɹiəntᵻd.
Sullivan and Rozen (1985) introduced a method of classifying debitage into four categories: complete flakes, broken (proximal) flakes, flake fragments (medial-distal flakes), and fragments that are unable to be oriented.