ɪt "ɪz mˈoːɹ ɔːɹ lˈɛs ɪkwˈɪvələnt tə ðə sˈʌmə ˌɛpɪtˈɑːsiz ʌv doʊnˈæɾəs ænd lˈæɾɑːməs ænd tə wʌt wɪlˈɪtʃɪəs sˈʌmtaɪmz kˈɔːld ðɪ ɛkstɹˈɛmə ˌɛpɪtˈɑːsiz," ænd wʌz fˈɜːst jˈuːzd ɪn wˈʌn θˈaʊzənd sˈɪkshˈʌndɹɪd sˈɪkstiːn ɪn ˈɪŋɡlənd.
It "is more or less equivalent to the summa epitasis of Donatus and Latomus and to what Willichius sometimes called the extrema epitasis," and was first used in 1616 in England.