αναπαριστούσε τον φθόγγο //, δηλ. προφερόταν σε διπλάσιο χρόνο, περίπου σαν διπλό όμικρον, γι' αυτό και ονομάζεται μακρό (ή μακρόχρονο) φωνήεν όπως και το ήτα.
ˌanapˌaristˈuse ton fθˈoŋɡo (en)slˈaʃslaʃ(el), ðˈil. prˌoferˈotan se ðiplˈasjo xrˈono, perˈipu sˈan ðiplˈo ˈomikrˌon, jˈi aftˈo ke ˌonomˈazetˌe makrˈo i makrˈoxronˌo fonˈien ˈopos ke to ˈita.