Οι φιλόσοφοι και οι κοινωνικοί διανοητές αυτής της περιόδου αναζητούσαν αλλαγές στον τρόπο που κατανοούσε ο άνθρωπος την έννοια ανθρωπότητα, απορρίπτοντας το εκκλησιαστικό δόγμα και εισάγοντας μια εναλλακτική πρόταση θεώρησης της ανθρωπότητας βασισμένη στον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης και τις εμπειρικές επιστήμες.
i filˈosofˌi ke i cˌinonicˈi ðˌianoɪtˈes aftˈis tis pˌeriˈoðu ˌanazitˈusan ˌalajˈes ston drˈopo pu kˌatanoˈuse o ˈanθropˌos tin ˈeɲ ˌanθropˈotitˌa, ˌaporˈiptodˌas to ˌeklisjˌastikˈo ðˈoɣma ke isˈaɣodˌaz mɲa ˌenalˌakticˈi prˈotasˌi θeˈorisˌis tis ˌanθropˈotitˌaz vˌasismˈeni ston ˌorθolˌojistikˈo trˈopo scˈepsis ke tis ˌebiricˈes ˌepistˈimes.