Στην νέα ελληνική αναπαριστά το ηχηρό τριβόμενο οδοντικό σύμφωνο /ð/ και το αντίστοιχο αλλόφωνο ενώ στην αρχαία ελληνική αναπαριστούσε το κλειστό /d/.
stin nˈea ˌelinicˈi ˌanapˌaristˈa to ˌiçirˈo trivˈomenˌo ˌoðodikˈo sˈimfonˌo (en)slˈaʃ ˈɛð slˈaʃ(el) ke to adˈistixˌo alˈofonˌo enˈo stin arçˈea ˌelinicˈi ˌanapˌaristˈuse to klistˈo (en)slˈaʃ dˈiː slˈaʃ(el).