Λόγω των διαφορών αυτών στον εορτασμό του Πάσχα από τις διάφορες εκκλησίες η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, που συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος στη Νίκαια της Βιθυνίας, το 325 μ.Χ., θέσπισε τα του προσδιορισμού της εορτής του Πάσχα με μία εγκύκλιο επιστολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όπου εκτίθεται ο γνωστός  από τότε ως «Όρος της Νικαίας».  Σύμφωνα μ’ αυτόν: «Το Πάσχα θα πρέπει να εορτάζεται την Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης, κι αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή τότε να εορτάζεται την επομένη Κυριακή (για να μην συμπέσει με τον εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα).
lˈoɣo ton ðˌiaforˈon aftˈon ston ˌeortasmˈo tu pˈasx apˌo tiz ðiˈaforˌes ˌeklisˈies i ˈalfa ˌikumˌenicˈi sˈinoðˌos, pu siŋɡˈalesˌe o mˈeɣas kˌonstadˈinos sti nˈiceˌa tiz vˌiθinˈias, to trˌiakˈoʂa ˌikosipˈente mˈi.çˈi., θˈespisˌe ta tu prˌosðiˌorismˈu tis ˌeortˈis tu pˈasxa me mˌia eŋɡˈikʎo ˌepistolˈi tu meɣˈalu kˌonstadˈinu, ˈopu ektˈiθetˌe o ɣnostˈos apˌo tˈote ˈos «ˈoros tiz nicˈeas».  sˈimfonˌa mˈi aftˈon: «to pˈasxa θa prˈepi na ˌeortˈazetˌe tiŋ ɡˌiriacˈi metˈa tim brˈoti pansˈelinˌo tis ˈaniksˌis, cˈi an i pansˈelinˌos simvˈi cˌiriacˈi tˈote na ˌeortˈazetˌe tin ˌepomˈeni cˌiriacˈi janˌa mˈin sibˈesi me ton ˌeortasmˈo tu ˌevraɪkˈu pˈasxa.