Les paraules no s'afegeixen les unes a les altres linealment sense més, sinó que responen a una estructura o jerarquia oracional,[1] que indica quins llocs pot tenir en una frase (en funció del verb que en sigui el nucli i els complements que admeti).
ləs pɐɾˈawləs nˈo sɐfəɣˈɛjɕən ləs ˌunəs ɐ ləs ˈaltɾəs linɛˌalmˈen sˈɛnsə mˈes, sinˈo kˈɛ ɾrəspˈonən ɐ ˌunɐ əstɾʊktˈuɾɐ ʊ ʑəɾɐrkwˈiɐ ʊɾɐsjʊnˈal,ˈu kˈɛ indˈikɐ kwˈins ʎˈoks pˈot tənˈi ən ˌunɐ fɾˈazə ən fʊnsjˈo ðəl ʋˈɛrp kˈɛ ən sˈidʑi əl nˈukli i əls kʊmləmˈens kˈɛ ɐdmˈɛti.