Cal notar que en els dialectes orientals catalans, en tots aquests casos s'apliquen les regles de neutralització de vocals àtones (exemples: ens direu [ənzdi'rɛw], dir-nos ['dirnus]), i les vocals altes /i,u/ en contacte amb una altra vocal es redueixen a les seves formes consonàntiques [j,w] (exemples: hi anirà [jəni'ra], ho agafarà [wəɣəfə'ra]).
kˈal nʊtˈa kˈɛ ən əls ðjɐlˈɛktəs ʊɾjəntˈals kɐtɐlˈans, ən tˈots ɐkˈɛsts kˈazʊs sɐplˈikən ləs ɾrˈɛɣləs ðə nəwtɾɐlidzɐsjˈo ðə ʋʊkˈals ˈatʊnəs əɡzˈɛmləs: əns ðiɾˈɛw ənzðirˈɛw, dˈinˈos dˈirnʊs, i ləs ʋʊkˈals ˈaltəs βˈaɾra ˈi,ˈu βˈaɾra ən kʊntˈaktə ˈam ˌunɐ ˈaltɾɐ ʋʊkˈal ˈɛs ɾrəðwˈɛjɕən ɐ ləs sˈɛβəs fˈorməs kʊnsʊnˈantikəs ʑˈɔtɐ,ʋˈe ðˈoβlə əɡzˈɛmləs: ˈi ɐniɾˈa ʑənˈirɐ, ˈo ɐɣɐfɐɾˈa ʋˈe ðˈoβlə (en)ʃwˈɑː(ca) sˈimbʊldˈɔssˈistɾˈes (en)ʃwˈɑː(ca) ˈɛfɐ (en)ʃwˈɑː(ca) ˈɛrə ɐ.