Иҫемә төшөп, артынан ҡысҡырып һорашып ҡалдым: — Әй, олатай, теге ҡалҡыулыҡҡа, Дөйә үркәсенә, тим, Зәңгәр шишмә нисек аға икән ул, йылғалар үргә аҡмай ҙаһа, аға алмай...
Опомнившись, я задала ему вопрос, который давно не давал мне покоя: — Ой, олатай, интересно, а как Голубая речка течет вверх, то есть на Верблюжий горб? Ведь реки не могут взбираться на холм, он же высокий, почти что гора?!