Лагерь буйлап барам, йондоҙҙарға ҡарайым, улар менән дә хушлашам, үҙем: «Бына, Андрей Соколов, лагерса әйтһәң, өс йөҙ утыҙ беренсе номер, шулай барлыҡ ғазаптарҙың ахырына етәһең инде», – тип уйлайым.
Иду по лагерному двору, на звезды поглядываю, прощаюсь и с ними, думаю: «Вот и отмучился ты, Андрей Соколов, а по-лагерному – номер триста тридцать первый».