– Рөстәм был һүҙҙәрен ғорурлыҡ менән әйтте. уға иғтибарлап баҡҡас, Салауат улының төҫ-ҡиәфәтендә байтаҡ үҙгәрештәр шәйләне: ябыҡҡан, ҡояш күрмәүҙән йөҙө аҡһылланған, ә күҙҙәрендә тәжрибәле зэктарҙың быраулаусан, әңгәмәсеһен тишерҙәй ауыр ҡарашы...
– В голосе Рустама сквозила едва ли не гордость. Пристально взглянув на сына, Салават заметил в нем немало перемен: похудел, лицо побледнело без солнечного света, а взгляд – буравящий, как у бывалых зэков, будто пронзающий собеседника насквозь...