Һунарсы ҡарттың Юлбарыҫы – һирәк кенә, ҡарлыҡҡан, ялҡау тауыш менән, ә Әсмәнең атаһынан ҡалған Аҡҡолағы дәртле өрә, уның, кәртәгә алғы тәпәйҙәрен һалып, урман ауыҙынан килеп сығырымды көтөүен дә беләм, сос томшоғона минең еҫем күптән барып эләккәндер – бер-беребеҙҙе беләбеҙ ҙәһә.
Юлбарыс старого охотника подает хриплый голос изредка, с ленцой. А Акколак, доставшийся Асме после смерти отца, лает задорно. Я знаю, что он уже почуял меня и, положив передние лапы на карду, ждет моего появления в лесной опушке.