Ут өҫтөндәге ҡыҙған һауа, саф һыуҙың үтә күренеүсән тулҡындары һымаҡ, үргә аға, ә уның артында күренгән урмандар һәм тауҙар, күлдә сағылған шәүлә кеүек, сайҡалып торалар.
Раскалённый над костром воздух струился вверх, как волны чистейшей воды, а видимые за ним леса и горы дрожали и колебались, как отражение в озере.