Юҡ, ул тиклем үк тәкәббер, ул тиклем үк хыянатсыл була алмайым үҫмерлек буҫағаһынан һынап баҡҡан тура һүҙле, ғәрсел Нурия алдында: яраттым мин Кәбирҙе, Кәйҙерем сағында ла, Бөркөтсө булғас та – таңғы ысыҡтай саф, Биксәнәйҙең уймаҡ ҡойоһоноң иртәнге сәғәттәрҙәге мөлдөрәмә, әле бер кем тарафынан да сайпытыл-маған мәлендәгеләй илаһи хистәр менән яраттым.
Но нет, не могу так надменно лицемерить перед глазами прямолинейной и правдивой той Нурии: я любила Кабира. Любила – когда он был Торопыжкой и когда стал Беркутчи. Испытала к нему самые невинные чувства, чистые, как предрассветная роса, как прозрачная и первозданная утренняя вода в роднике Биксэнэй.