Тығыҙ түңәрәк булып, мендәр өҫтөнә ултырған, билдәренә еткән һаҡал күтәргән ағай-энеләре – ҡарттар, уландары, ейәндәре һәм йәш егеттәр, күҙҙәрен йылтыратышып, Юлайҙың һүҙе уның үҙе ҡатнашҡан һуғыштар тураһында буласағын белеп, түҙемһеҙлек менән көтәләр; старшинаның тирмәһенә инергә рөхсәт ителгән ярлы йәштәр, алама кейемле көтөүселәр, алыҫ туғандары һәм хеҙмәтселәре үҙ старшиналарына – ырыуҙың иң бай кешеһенә ғәҙәттәгесә хөрмәт күрһәтеп тын торалар.
Старики братья, опустив бороды к самым коленям, тесным кругом сидя на подушках, сыновья и племянники, юноши с искрящимися глазами, в необычной для молодёжи тишине, потому что все знали, что рассказ будет о битвах, о войне, в которой Юлай сам принимал участие; бедняцкая молодёжь, оборванные пастухи, дальние родичи и слуги, допущенные к кошу старшины, замерли в привычной почтительности к нему, самому богатому человеку и главе рода.