Бер мәлде гармун туҡтаны, бейеү тыпырлағы тынды ла, һәммә башҡа тамашанан айырылып, халыҡ сәхнә яғына ынтылды: Менәүәрә шиғыр һөйләйәсәк икән. һүҙ бәҫе юғары улай ҙа беҙҙең халыҡта. ...Ғәзиз ауылым, ғүмер үрҙәренән Үҙ-үҙемә бағыр күҙем һин.
Но вот замолкла гармошка, прекратилась пляска, и все потянулись ближе к сцене: Мунавара вышла читать свои стихи. Что ни говори, а наши люди ценят художественное слово.