— Ярар, – тине ул ата-әсәһе, бисәләре менән хушлашҡанда, – Петр батша мине белә. Һине онотмам, тигән һүҙе лә бар, яман эшкә саҡырмайҙыр.
— Ладно, – сказал, прощаясь с близкими, – царь Петр меня знает, пообещал, что не забудет, наверно, ничего худого со мной не случится.