Завод кешеләре, йөктәргә тейәлгән мөлкәттәре янында өймәкләшеп, бер һүҙ әйтергә лә ҡыймай, өндәшмәй генә күҙ йәштәрен түкте...
И заводчане, сбившись толпой над скарбишком, собранным на возы, не смея громко роптать, роняли молчаливые, сдержанные слезы...