Ҡылт итеп уйыма килде: батша әрмеһендә сирек быуат хеҙмәт иткән олатайҙар, илен-ерен һөйгән өсөн яуға күтәрелгән, йәнтөйәгенән ел дә килеп иҫмәҫ, ҡош та осоп етмәҫ тарафтарға һөргөндә башын һалған Салауаттар, үҙем ишетеп белгән Әдисәй бабай, күреп белгән Гөлбикә апайҙар нисек кенә сыҙаны икән юҡһыныу һағыштарына?!
В эту минуту резануло по сердцу, обожгла мысль: как же могли вынести тоску по отчему краю наши прадеды, вынужденные служить по двадцать пять лет в царской армии; наш батыр Салават и его сподвижники, поднявшиеся на борьбу за справедливого царя (извечная мечта россиян), сосланные за это на чужбину, куда не мог долететь даже ветер с родимых мест; тетя Гульбика, прошедшая через лагеря ГУЛАГа?!