Ҡатын Салауатҡа табан түгел, ә Бохайырға табан атланы, һәм писарь ҡапыл унан сигенде, ҡурҡып, стенаға һыйынды, ни булғанын берәү ҙә аңлап өлгөрмәне, шул саҡта Бохайыр ауыр ыңғырашып иҙәнгә ултырҙы, бер яҡҡа ауҙы ла хырылдай ҙа башланы.
Женщина шагнула не к Салавату, а к Бухаиру. Писарь попятился от неё, трусливо прижался к стене, и никто не успел понять, что случилось, когда Бухаир с глухим стоном сел на пол, свалился на бок и захрипел.