Сумкамды ҡарға ҡуйып тороп, сәсемде йыйнап бүрек аҫтына йәшерәйем тип ҡулдарымды күтәргәйнем генә, ахмалға төшөп мине ҡыуып еткән Әмин абыйҙың ҡапыл әйткән һүҙенән шул рәүешемдә ҡатып ҡалдым.
Поставила сумку на снег и подняла руки, чтобы заправить волосы под шапку. И застыла в таком положении от неожиданных слов Амин-абыя, который, запыхавшись, догнал меня: