Бала кеүек ҡыуанды, Толпарлының был боронғо ғәҙәтен белгәс, баш тартманы: – Һеҙ ашыҡмай ғына атлағыҙ, мин Фатихтың ата-әсәһенә елдем!» – тине лә, арбаһының тәгәрмәстәрен көслө ҡулдары менән зыр әйләндереп, алға оздойҙо.
Накинула шарф на шею дяде Хайри, он обрадовался, как ребенок: «Вы идите потихоньку, а я полетел к родителям Фатиха!» – сказал и, толкая колеса своей коляски, помчался дальше.