Әммә ҡайным миңә ҡарамай ҙа, әйтерһең, юҡмын бында, ғөмүмән, донъяла юҡмын, ул улына ғына төбәп өндәшә: — Йыйын, ҡайт, мин тимерлектә эшләр йәштә түгел, әсәң сирләй.
Смотрит мимо меня, всем своим видом давая понять, что я – пустое место: — Собирайся, Хайрулла, я уже стар для работы в кузнице.