Икмәкте бар көсөмә түшемә ҡыҫтым, салоны һул ҡулыма тоттом. Эштең былай көтөлмәгәнсә осланыуы зиһенемде тотошлай сыуалтып ебәргән: рәхмәт тә әйтеп тормайса, һул яғыма боролдом да, ишеккә табан барам, ә үҙем әсемдән: «Хәҙер ике ҡалаҡ һөйәге араһына гөлтләтә инде был, ризыҡты дуҫтарға апҡайтып бирә алмам», – тип уйлайым.
Прижал я хлеб к себе изо всей силы, сало в левой руке держу и до того растерялся от такого неожиданного поворота, что и спасибо не сказал, сделал налево кругом, иду к выходу, а сам думаю: «Засветит он мне сейчас промеж лопаток, и не донесу ребятам этих харчей».