Солтан ҡартта һәр ваҡыт еткелекле бесән була, чиновник Һәм офицерҙарға – яҡшы аттарына һоло биреп ярай, теләһә ниндәй ваҡытта һарыҡ һуя ала, уның ҡарсығы Зөләйха өҫтәл тултырып ҡаймаҡ та, май ҙа, Һөт тә, йомортҡа ла ҡуя, һәр ваҡыт уның һаҡлап ҡуйған балы була, ә яҡшы кешеләр өсөн – әсе бал да, кеүәҫ тә табыла...
У старика Салтана было всегда напасено довольно сена, для добрых коней чиновникам и офицерам всегда мог старик угодить овсом, в любой час мог зарезать овечку, старуха его, Золиха, подавала к столу и сметану, и масло, и молоко, и яички, всегда у неё припасён был мёд, а для добрых людей – и кислушечка-медовуха, и бражка, и квас...