Һаранбай менән Дәүләтбай, нисек итеп был икәүҙе оҫтараҡ алдарға ла бөтә ҡаҙҙы бер үҙем генә ашарға икән тип, төнө буйы баш ватып сыҡҡандар.
И Харанбай, и Давлетбай заснули только перед рассветом, и тот и другой всю ночь думали: «Как бы половчей обмануть тех двоих и самому съесть гуся?»