Кит, тигәнде ишаралап ҡул һелтәргә генә уйланым да, сығып телем менән әйтергә булдым: «Бөгөндәрҙә генә килмәй тор, дуҫҡайым, әле саҡ сығып килә ҡулсанан – бер ыңғай ике кешеһен юғалтты», – тинем.
Хотела махнуть ему рукой, мол, иди, не до тебя сейчас, но вышла и сказала: «Не ходи пока, она только-только начала начала приходить в себя...»