Ул ҡайҙа табан барыуын, ни буласағын белә, күңеленән генә бисәләре, балалары, Ирәндеге, Ҡана буйҙары менән хушлаша; тормошто ҡәһәрләмәй, үкенес тойғоһо ла юҡ – әжәленә тура ҡарап бара.
Он знает, куда их ведут, что их ждет, и мысленно прощается со своими женами, детьми, с Ирендыком, долиной Каны, судьбу свою не проклинает и ни о чем не сожалеет – смотрит в глаза смерти прямо.