Ғәмәлдә, Арҡайымдың тәбиғәте бик ярлы ине: һөҙәк кенә яланғас тауҙар унда-бында суҡайышып ултыра, ҡаласыҡ эргәһендәге түбәләс һыртында шыйыҡ ҡына ҡайынлыҡ шаулай, төҙөлөп бөтмәгән дамба гигант ҡарышлауыҡтай һуҙылған, тар ғына Ҡараған йылғаһы аға, өҫтәрәк уға Үтәгән ҡушыла һәм дүрт яҡта ла үләне ҡояшта янып һарғайып бөткән дала йәйрәп ята.
— Ага, красиво тут! – несмело поддакнула Науфиля. На самом деле природа Аркаима довольно скудна: невысокие голые горы, реденький березняк, гигантская гусеница недостроенной дамбы, узенькая речка Караган и её приток Утяган. А дальше – необъятная степь с выгоревшей на солнце желтоватой травой.