Торсонбай туҡтап ҡалды, тексәйеп ҡарап торҙо ла, эйәрҙә сырайы ҡасып ултырған Ғилмияза яғына ынтылды. — Төш бында, яуыз! Алдар уның юлына арҡыры төштө.
Турсунбай остановился, постоял, уставившись на него, потом кинул бешеный взгляд на съежившуюся в седле Гильмиязу: — Слезай, подлая, иди сюда!