Нарбайҙың ҡатынын бер ваҡыт теленән төшөрмәй талпынып ҡайтыуҙары, уныһының һағынып-һарғайып, күҙ йәштәренә мансыла-мансыла көтөүҙәре бөтәһе лә юҡҡа сыҡты, аяҡ аҫтында тапалды.
Он, как молитву, повторял ее имя, рвался к ней из дальних далей; она томилась и ждала, в слезах молясь Всевышнему, чтоб не убили его – и все истоптано, изгажено.