Ниңәлер, илаһи Күк есеменең ҡәҙимге әйләнешен ҡатын-ҡыҙ ғүмеренә сағыштырҙымсы ошо юлы: Йыһан ҡарынынан алһыу битле сабыйға оҡшап тәгәрәп килеп сыға ла Күк йөҙөндә йәш ҡыҙҙай наҙлана бер килке, ә төшлөктә сәмләнеп, бөтә дәртен һалып нур һибә – уңған килендәй, шунан әкренләп талғынлана – донъяһы бөтөн, күңеле түңәрәк олпат ҡатындай, ә шәфәҡ мәлендә тағы көсәнеп ала – яҡты биреп, балҡып ҡалайым әле, ғүмер барҙа, тигәндәй... һәм һәр көндөң – үҙ Ҡояшы: берсә таңдан ҡыҙҙыра, байығансы һүрелмәй, Күге менән ҡан илап айырылыша; берсә мыжып ҡына пәйҙә була ла һүлпән генә офоҡ артына инеп юғала; көн оҙонона болот менән йәшенмәк уйнағаны ла бар...
По утрам солнце выходит из лона Вселенной улыбающимся розовощеким младенцем, некоторое время красуется на небосклоне, как беззаботная девчушка, в полдень – словно хлопотливая невестка, затем – степенная женщина, а в предзакатную пору – «бабье лето» вновь начинает светить ярче, будто пытается, пока есть время, одарить жизнь вокруг теплыми лучами... И у каждого дня – свое Солнце: то оно печет с утра до самого заката и прощается с небом кровавыми слезами; то появляется как бы нехотя и так же медленно уходит за горизонт; есть и такое светило, которое любит целый день играть в прятки с облаками... Мы снова расстались с подругой, не теряя в душе надежду на новые встречи.