Шул саҡ ҡартәсәйемдең, төйөнсөгөн күтәреп үҙ нигеҙенә ҡайтырға йыйынғанда, «килендең дә йәшлеге зая үтә, мин уның юлын бикләп ятҡас, мүкләнгән таш кеүек...» тигәне иҫемә төштө...
В эту минуту я вспомнила, что говорила картэсэй, уходя жить в свой дом с узелком в руках: «Как замшелый камень, лежу поперек дороги снохи, а жизнь-то проходит...»