Тәүге төндә таң алдынан ғына серемгә китте Алдар һәм ап-асыҡ итеп Ғилмиязаны төшөндә күрҙе. ...Имеш, Алдар, Ерәнҡашҡаһын менеп, ҡайҙандыр ҡайтып төшкән.
Этой ночью Алдар заснул лишь перед самым рассветом, и приснился ему нежданный сон.