— Бөрйән башҡорто – Алдарбай булам. Атайым – Иҫәкәй тархан. Ул һеҙҙе күргәнем бар, ти ине. Ошо яҡҡа йылҡылар һатырға килгәнендә. Бына шуға һеҙҙе һорашып килдем, һуғылып китәйем тинем, – тип Алдарбай үҙен ныҡлабыраҡ таныштырырға теләне. Йылҡыбай маңлайын сырыштырып өндәшмәй ултыра биргәс: — Хәтерләй алмайым ғуй, – тине. – Ярай, беҙ башҡорттар менән әүәлдән ҡатнашып йәшәйбеҙ. Минең Мәмбәтсура атлы дуҫым да була торғайны.
— Что-то не припомню я Исякая, – сказал Елкибай, морща лоб.— Да ладно, мы ведь с вами бок о бок живем, есть у меня и друг среди башкир, Мамбетсурой зовут, не знаешь его?