Шул хатты уҡығас, шым ғына урамға йүгереп сыҡтым да, Гөлбикә апайҙың соланына кереп, башымды бүрәнәгә бәреп-бәреп иланым.
Когда прочитали вслух письмо, я ушла, не проронив ни слова, забежала в сени тети Гульбики и долго плакала, билась головой о бревна.