Йо-мош-юл менән йөрөйөм әле шунда, тине лә ҡуйҙы. Әммә һәр ерҙә халыҡтың кәйеф-сафаһы, көнитмеше менән ҡыҙыҡһынды һәм бер үк күренешкә юлыҡты: кешеләр өҙлөкһөҙ ҡыйырһытылып, таланып йәшәүҙән туйған.
Останавливаясь на отдых в селениях, Алдар предпочитал умалчивать, куда и зачем едет, – мол, так, по делам своим, – но всюду интересовался житьем-бытьем и настроением собеседников и всюду сталкивался с одним и тем же: народ по горло сыт притеснениями и поборами.