Аҙаҡтан иң төптә аяҡ бөкләп ултырған Иҫәкәй, һаҡал-мыйығын сепрәк менән һөртөп ҡоротҡас, амин тотто ла тамағын ҡыра-ҡыра һүҙ башланы: — Бөгөнгө мәжлескә Һағынбай ағайҙы саҡырып алғанда, һөйләшеп, кәңәш-төйөш итергә арыу булыр, тигәйнем дә...
Когда доели мясо, запивая его кумысом, Исякай осушил тряпицей усы, мазнул ладонями по щекам – аминь, дескать, – и заговорил, прокашлявшись: — Я думал, позовем на сегодняшний ужин и дядю моего, Хагынбая, посовещаемся, да прихворнул он...