Тәүге төндә таң алдынан ғына серемгә китте Алдар һәм ап-асыҡ итеп Ғилмиязаны төшөндә күрҙе. ...Имеш, Алдар, Ерәнҡашҡаһын менеп, ҡайҙандыр ҡайтып төшкән.
Неужто суждено ему, Алдару, прожить жизнь, высматривая свою любовь вот так, в тумане, и тоскуя по чарующему голосу Гильмиязы?