Мин барып житкәндә язмыш гали җәнаплары шул хәлне аткара иде: Әдисәем ташкын су астына төшеп югалды да, икенче бер төштән калкып чыгып, кычкырып өлгерде: «Җанкисәк!» – диеп...
Когда я дошла до берега, злой рок завершал свое дело: мой Адисай исчез под вешней водой, затем на миг показался и только успел выкрикнуть: «Жанкисэк!» Почему не уехала?