Алдарҙың һаман икеләнгән һымаҡ тороуын күреп, Шоңҡар, үҙ холҡона тап килмәгәнсә, ҡыйыуһыҙ ғына һүҙ ҡыҫтырҙы: — Мине килмешәк тип ҡарамаһағыҙ, Алдар, еңел-елпе генә уйлаған уйым түгел.
Видя, что Алдар колеблется, и Шункар вставил слово: — Вы не смотрите, Алдарбай, на меня, как на пришлого, и легкомысленным не считайте.