(Әсәй тапҡан икмәктең ниндәй әсе икәнен беләм дәһә, сөнки уға күҙ йәштәре, нахаҡ һүҙ үте, йоҡоһоҙ төндәр зары ҡушылған...)
Ведь я помню, как горек хлеб, добытый одинокой женщиной, потому что он замешан на слезах, на печали бессонных ночей.