Ошо хозур мәлдең дә үҙ мәшәҡәттәре барлығын иҫкәрткәндәй, Хәйрулла ағайҙың тимерлегендә иртәнән кискәсә даңғыр тынмай, әммә ул тауыш та һоҡланғыс аһәңде боҙмай, йәмләй генә кеүек.
Из кузницы дяди Хайруллы доносятся гулкие удары молота по наковальне, напоминая, что и в эту волшебную пору есть житейские заботы, но и они не нарушают чудо весенней гармонии.