Изгенең аяҡтарына башҡынайы менән эйелгән дә илай, ти, ә башын ҡалҡытҡас, теге минең таныш кеше танып ҡалған: батша йөҙө балҡып тора, ти.
Припал головушкой в ножки святому угоднику, плачет, а голову поднял – и тот человек, мой знакомец, его и признал: лик-то царский сияет!