Әммә һуңыраҡ Аҙнабикә күк айғырҙың һаман да өйөр өйөрөп йөрөүен күреп ҡалды – уны йәлләп, Юлай ябай ғына бер алаша салған, ә тегеһен ситке йәйләүҙәргә ебәреп торған икән.
Чуть позже видит Азнабика – сивый жеребец цел и невредим, гоняет свой косяк кобылиц. Это Юлай, пожалев красавца, отогнал его на другое джайляу, а вместо него пустил под нож обычного мерина.