Йәнһылыу менән ҡыҙҙар Һырбикәне етәкләп алып китә башлағас, Аллағол уларға эйәрмәксе иткәйне, еңгәһе юрамал ғына асыуланған булып бармаҡ янаны: — Кейәү булһаң – түҙем бул, кискә тиклем түҙеп тор, был тирәнән шылып тор!
Аллагул, соскочив с коня, подался было за ними, но енгэ погрозила ему пальцем: — Поспешишь – людей насмешишь!