Бөтәһе лә шаулағанда, бәхәсләшкәндә, ул тын ултырҙы, һәм ҡапыл уның ауыҙынан моңло йыр, гүйә, үҙенән-үҙе ағылды, был данлы батыр Мораҙым сығарған йыр ине.
Когда все шумели и спорили, он молчал, и вдруг из горла его словно сама полилась грустная песнь, которую, по преданию, сложил славный батыр Мурадым.