Улар сусайып торған таштарға, тау ағастарының сыбалып бөткән ныҡ тамырҙарына, селек ботаҡтарына йәбешә-йәбешә, өндәшмәй-нитмәй үрмәләйҙәр.
Они карабкались молча, цепляясь за выступы камня, за скрюченные крепкие корни горных кустарников, за их колючие ветви.