Ул ошо урында туҡтап ҡалған арала, мин Аҡназар ағайҙың ҡолаҡ төбөнә йоҙроғон ҡундырған ағайҙы күҙ алдыма килтерҙем: башта уның йәшен утынан һәләк булған ҡатынының кәүҙәһе һалынған ылауға ҡатар бәпес күтәреп атлап килгәнен, шунан матәм митингыһындағы баш китерлек ҡылығын, шунан... – юҡ, уның кәүҙәһенең ҡарама ботағында аҫылынып торғанын күрмәнем...
А я вспомнила и представила дядю Рамая, как он шел с грудным младенцем на руках рядом с телегой, где лежало тело жены, погибшей от молнии, его отчаянный поступок во время траурного митинга... Через год он повесился на ветке старого вяза...