Бер осор, әлеге аслыҡтан һуң, Николаевка урыҫтары (ошо урында мейессе Оҫта знакум менән Әбизәтелнә бабайҙың һөйләшкәне иҫемә төшөп, саҡ ҡысҡырып көлөп ебәрмәнем: көлкөмдө быуып өлгөрҙөм, тамағым сатнап, танауым эстән әсетеп бер булды аҙаҡ) шашып алды, арыраҡ ялан башҡорттарын тирмәндәренә индермәй, ярты юлда бороп ебәреп ҡыландылар. «Һеҙгә мосолман автономияһы кәрәк инеме ни әле, ана шунда барығыҙ!» – тип күҫәк күтәреп торалар, ти.
В одно время, после того голодного года, стали бушевать жители Николаевки: перестали пускать на свою мельницу башкир из соседних селений, встречали их с дубинками: «Вы хотели мусульманскую автономию, вот туда и отправляйтесь!»