Шоңҡар иһә мыҙылып, көттөрөп тора торғандарҙан түгел ине, ултырыр-ултырмаҫтан һөйләй башланы: — Минең оҙаҡ йөрөгәнемә аптырағанһығыҙҙыр инде, Алдарбай тархан.
— Иду, иду, – отозвался Шункар, вошел в горницу, потирая руки, и заговорил, еще не успев присесть на нары: – Наверно, обеспокоил я тебя, Алдарбай-тархан, долго пробыл в пути.