Ул Хлопуша артынан йөрөнө, ул күрһәткән ерҙә төн уҙғарырға туҡтаны, бесән кәбәне эсенә инеп ятып һулыш алырға, һыуыҡта үҙ йылыһы менән генә йылынырға, тамырҙар менән туйынырға һәм ауыл аша үткәндә йорт өйрәген йәки берәй ҡыйырсыҡ икмәк урлап китеүҙән ауыҙ асып ҡалмаҫҡа өйрәнде...
Он слепо шёл за Хлопушей, останавливался на ночлег, где указывал тот, научился дышать, зарывшись глубоко в стог сена, согреваться на холоде только своим теплом, питаться корнями и не зевать, когда удавался случай стащить по дороге через деревню домашнюю утку или краюшку хлеба.