Ә бала-саға тынмай, әсәләренән һораша, әсәләре – Айымдан, Айым үҙе – иренән төпсөнә. Айымдың эше күп.
Соблюдая приличия, близко не подходили, глазели со стороны на важных господ в париках с буклями и в сюртуках, проникались почтением, узнавая от Аим, что каждый из них – абыз.