Алдарбай иһә тамағын ҡырып ҡуйҙы ла асыуланмай ғына әйтте: — Ярар, ярар, юҡҡа әсең көтөрләмәһен, һин дә һырпалан, яу юлына сығыу алдынан бер ҙә яҙыҡ булмаҫ.
Алдар, кашлянув, сказал незлобиво: — Не ворчи, и тебе нелишне было бы прильнуть перед расставанием.