Имам ҡартатайым совет заманынаса йәшәй алмаған, ә ағаһы яңы осорҙо күргән, насип иткәс. Әй, шәжәрә тигәндән, игеҙәктәр тыуғас, ҡартәсәйем Камилға төбәп әйтеп торҙо: ағасыбыҙ ҡоромаҫ, иншалла, тип.
Заодно память мне припомнила, как картэсэй, когда родился Камил, долго смотрела на него и сказала: — Какое счастье, что внук родился, не засохнет теперь, слава Аллаху, древо нашего рода!