Күбеһе ирһеҙ донъя көткән апай-инәйҙәр, был хәтирәне тыңлағандан һуң, уфтанышып ҡуйғайнылар: «Их, әхирәттәр, ҡатын-ҡыҙҙы ирһеҙ ҡалдырмаған замандар булған бит әй...»
Женщины, в большинстве своем коротавшие век в одиночестве в основном из-за войн, выпадавших на каждое поколение, послушав поучительную историю, тяжело вздыхали: «Эх, подружки, были же времена, когда баб без мужей не оставляли...»