Алдар күҙҙәрен йома һәм уның ҡолағына, ысынлап та, күңел иреткес моң килеп бәрелә: Алыҫ ерҙән балҡып, ай, күренгән Урал микән, әллә көн микән...
И в самом деле, коснулся его слуха берущий за душу напев: «Не Урал ли там, вдали, синеет?..»