Алдар ҡайтып төшөп, ниңә саҡырғандарын, нисек йөрөп ҡайтыуын һөйләп биргәс, Иҫәкәй, күңеле йомшарып, дымланған керпектәрен ҡул һырты менән һөртөп алды ла: — Һай, улым, күп йәшәгерем, нәҫелебеҙҙәге тарханлыҡ исемен яңырттың бит, – тип Алдарҙың арҡаһынан дөпөлдәтеп яратып алды.
В Уфе, в крепости, под приглядом солдат Алдара ждал его собственный конь. Не трудно догадаться, что возвращение Алдара в родное становище и его рассказ о пережитом произвели на сородичей неизгладимое впечатление. Отец, прослезившись от радости, любовно похлопал его по спине: — Хай, сынок, возвеличил ты наш род и тарханство наше продлил!