Ылау артынан һыбай килгән Әлмисаҡ та арбала ятҡан мәйеткә, башын эйеп арбала ултырған Алдарбайға ҡарап ауыр көрһөнә, әммә үҙенең яратҡан кешеһенә һис нисек тә ярҙам итә алмай.
Поглядывая на поникшего Алдара, он время от времени тяжело вздыхает, но ничем не может помочь человеку, к которому искренне привязан.