Алдарбай тархан көй ыңғайына бәүелеп ултыра бирҙе лә йыр һуҙҙы: Яйыҡ буйҡайҙары, һай, яр икән, Ирәндектәй тауҙар бар микән? Донъя ҡыуып йөрөгән ир күңеле Ғүмере бөтмәҫ хәсрәт-зар микән?.. — Һыу-бәрәкәт! Бына шулай, бына шулай! – тип Иҫәкәй ҡарт ултырған еренән талпынып ҡуйҙы. Һуңғы ваҡыттарҙа ил өҫтөнә ниндәйҙер яман дауыл килерен көткән һымаҡ эстән хафаланып, баҫылып йәшәгән кешеләрҙең күңеле, көрәгә төбөнә йыйылышып ултырғас, күтәрелеп киткәйне. Бына һаман Ғәҙелбанатҡа ымһынып йөрөгән, әммә Иҫәкәйҙең ҡәтғи һүҙ әйтеүҙе һуҙыуы арҡаһында, ҡыҙ үҙе риза булһа ла, уның менән ҡауыша алмай үрһәләнгән Шоңҡар йырлап ебәрҙе: Йыраҡтарҙан ғына, ай, күренә Ирәндеккәй тауҙың аҡ ташы.
У Шункара, грустившего оттого, что все еще не смог сыграть свадьбу с Газельбанат, – несмотря на ее согласие, Исякай-тархан тянул, не говорил ни да ни нет – так вот, у Шункара возле кадки с медовухой настроение приподнялось, и он запел под мелодию курая: Издалека видать, издалека: Поднял главу свою Ирендык.