Ана, беҙ теҙелеп ултырып үгеҙ йөҙөк уйнаған йыуан имән бүрәнә, уға ямғыр ҙа, ҡар ҙа ҡурҡыныс түгел, бешегеп ҡоростай нығынып алған да ята бирә.
Встретились у того самого бревна, сидя на котором мы когда-то играли в колечко. Знаю, это дуб, ему не страшны ни дождь, ни снег, только тверже становится.