«Һеҙ, полковник Салауат Юлаевич әфәнде, беҙгә асыу тотмаһағыҙ ине, һеҙ күрһәткәнсә, беҙ батшаға биргән антыбыҙ һәм үҙ выжданыбыҙ ҡушҡанса, ныҡ һуғыштыҡ. Байтағыбыҙ баштарын һалды, ҡойолған ҡандан аҡ ҡар ҡыҙарҙы, ләкин дарыбыҙ, йәҙрәләребеҙ, ҡурғашыбыҙ етмәне, һөңгөләр, ҡылыстар менән генә утлы яуға ҡаршы тороп булмай шул.
«И вам бы, господину полковнику Салавату Юлаевичу, гнева на нас не положить, поелику дрались с ворьём-супротивниками, как вы указали, как присяга и совесть велит, и многие пали в боях, и снег на полях стал красен от крови, однако же пороху, ядер, свинцу недостача, да против огненна боя с пиками, с саблями не устоять.