Төнгө һәр ғәмәлгә шаһит ул. Шул мәл төпкө яҡта йоҡлап ятҡан йәремә ихтыярһыҙҙан күҙ һалдым да аһ иттем: сәстәре көмөш, маңлайы алтын даһа уның – айым шуға ишара бирә, әтеү үҙем белмәйем.
В эту минуту я взглянула на спящего любимого и ахнула: его волосы струились серебром, а лоб отливал золотом. Это луна решила подчеркнуть его достоинства – как будто я сама не знаю об этом.