Ҡартәсәйем: «Рәхмәт, Зәңгәр шишмә, ҡотоң үҙең менән!» – тине лә, кеҫәһенән тәңкә алып, һыуға һалды, ә еңгәм әллә ҡайҙарға ашығып туҡтамай йүгергән йылғыр тулҡындарға ҡараны ла: «Ағып китте...» – тип моңайып башын эйҙе.
— Благодарю, Голубая речка, за твою милость! – сказала картэсэй и бросила в воду монетку. А тетя с грустью посмотрела на быстрые волны, убегающие вдаль, и смиренно склонила голову.