– Ошо гөлдәрҙе, ошо ауылды, һеҙҙе, Камил, һине – һағынырмын инде! – тине уҡытыусыбыҙ, баҡсаға сыҡҡас. — Йылда ҡунаҡҡа килерһегеҙ! – тигән Камилға һоҡланып ҡараным. Оло кеше һымаҡ һөйләшеп торасы. — Һинең ҡулыңа ҡала был баҡса, Камил.
— Очень буду скучать по этим цветам, по деревне, по всем вам! – сказала на прощанье Альфия апа и обратилась лично к Камилу: – Сад оставляю на тебя, сынок.