– Алдар һаман табындан ситтәрәк ни эш менәндер булашып йөрөгән Ғилмиязаға өндәшергә ҡыйыулыҡ итте: – Еңгә тимме, һин дә күстәнәсте тәмләп ҡара.
Разлил кумыс по плошкам, сшитым из верблюжьей кожи, и, набравшись духу, обратился к хлопотавшей в сторонке Гильмиязе: — И ты, не знаю, как тебя назвать, енгэ, что ли, отведай.