– Бохайыр, үҙ күҙҙәренә үҙе ышанмайынса, туҡтап ҡалды, ҡағыҙға тағы бер тапҡыр текләп ҡараны һәм ғорур ҡәнәғәтлек менән, асыҡ итеп уҡыны: – йорт писары Бохайыр Рыҫбаевҡа тапшырырға...»
– Бухаир остановился, словно не веря своим глазам, ещё раз всмотрелся в бумагу и с гордым самодовольством внятно прочёл: – юртовому писарю Бухаиру Рысабаеву...»