Ә әсемдән, ҡатын-ҡыҙ асылымдағы «үҙем»дәрҙең береһенән, быға яуап ебәрелде: «Заһираны уйла, тыуып-үҫкән төйәген ҡалдырып, ата-әсәһен, нәҫел-нәсәбенән айырылып китәсәк Толпарлыға, сит кешеләр, ят холоҡ-ғәҙәттәр араһына?!»
В ответ на это наблюдение отозвалось одно из моих неусыпных «я»: «Лучше подумай о Загире, ведь она покинет родную деревню, расстанется с родителями, близкими и поедет в Тулпарлы – к чужим людям, в окружение новых обычаев и привычек!»