Шулай ҙа баш эйеп алға ынтылды, ә инде теге ҡараҡтар эргәһенән үткәндә, үҙен атта алып китеүсегә табан ҡапыл боролдо ла, йоҙроғон төйнәп, күҙенән уттар күрһәткәнсе, яңағына сатнатты.
Ей бы скорее в доме скрыться, но и Алпара не хотелось оставлять одного. Мать, выскочившая из дома на голоса, кинулась к ней, обнимая и плача, теперь уже от счастья: