Алдарбай ап-аҡ тештәрен йылтыратып көлдө лә: — Ҡартаймай торайыҡ әле, бисәкәй, – тип Көнбикәнең мыймылдап торған осаһына һуғып алды.
Алдар засмеялся, блеснув белыми зубами, шутливо хлопнул ее по мягкому месту. — Не столь мы уж и стары, женушка.