Бөтөнләй ят булған, әммә миңә яҡынайып өлгөргән кеше ситәндән аяғүрә баҫты ла ағастай ҡаты, ҙур ҡулын һуҙҙы: — Һау бул, брат, бәхетле йәшә!
Чужой, но ставший мне близким человек поднялся, протянул большую, твердую, как дерево, руку: — Прощай, браток, счастливо тебе!