Ҡартәсәйем уны ялан аяҡ көйөнә шишмәнең уртаһына индереп баҫтырҙы (үҙе итек кейгәйне: алдан уйлаған, йәй уртаһында нишләп итек кейҙе, тиһәм?), шунан сисендереп, устарына әҙләп-әҙләп һыу алып, доға уҡый-уҡый, башынан ҡойондорорға тотондо.
Картэсэй сняла с нее галоши, босиком повела на середину речки (сама она была в сапогах: заранее все обдумала, а я ломала голову, зачем она так обулась в летнюю жару?) и стала обливать ее с головы до ног, черпая студеную воду ладонями и шепотом произнося таинственные заклинания.