Кәбирҙең йөрәге дарҫлап тибә, сөнки белә (Бүреһуҡҡан олатай бит уның остазы): төлкө – көслө йәнлек, йәш бүренән кәм түгел.
Подсознательно понимаю, что девочка – это я сама сегодняшняя, то есть в детстве, а в вышине, куда тянусь, – незнакомое, волнующее грядущее...