Әммә Федот Евграфыч шыйҙаларҙы йыйып алырға һәм бер ҡарағайға һөйәп ҡуйырға ҡушты: — Кәрәге тағы тейер әле, бәлки, – тине.
Федот Евграфыч усмехнулся, покрутил головой и только разинул рот, чтоб шугануть их, как Осянина опять прокричала: — Идите!