Ҡайтышлай, Фариза еңгә менән Хәйрулла ағай ҡыуып етте: «Һиңә лә бар суҡлы билбауым, Нурия!» – тип шыбырланы еңгәм, былай ҙа урынынан ҡупҡан йөрәгемде тулатып.
На пути домой меня догнали дядя Хайрулла и тетя Фариза, она успела шепнуть мне на ухо: «У меня и для тебя припасен поясок с кистями, Нурия!»