Шулай уҡ, Мусаны үлемдән ҡотҡарыусы тимерсе ҡарт образына бәйләп, Һомайғошҡа табыныусы, борон заманда Урал тауы аръяғынан күсеп килгән Мөйтән ырыуынан таралған, телдәре иран теленә яҡын булған пуштундар хаҡында тарихи белешмәләр, тел-ҡан берлеге, уртаҡ тарихи тамырҙар хаҡында фекерҙәр, тарихсы-этнолог Люсяның башҡорттарҙың бик боронғо халыҡ икәнлеген иҫбатлаусы этногенез, этнонимикаға бәйле архив сығанаҡтарына һылтанмалар яһауы, Геродот, Ибн Фаҙлан, Лев Толстой, Зәки Вәлидиҙең башҡорттар хаҡындағы яҙмаларына, хеҙмәттәренә таяныуҙар, боронғо башҡорт амазонкалары, Ерәнсә сәсән менән уның ҡатыны Бәндәбикә тураһындағы һәм башҡа күп төрлө ҡыҙыҡлы мәғлүмәттәр роман йөкмәткеһен ифрат байыта, интеллектуаль яңғырашын көсәйтә, хикәйәләү ҡоласын киңәйтә.
Здесь Нурия узнает от московской ученой Люси, приехавшей на эту таинственную землю, о древнеегипетской богине Изиде и навсегда запоминает строки, вошедшие в исторические источники (III – IV вв. до н. э.) под названием «Гимн Изиды»: «Я – почитаемая и презираемая; я – блудница и святая; я – жена и дева; я – мать и дочь; я – руки матери моей; я – мать моего отца; я – сестра моего мужа...»