— Бына һинең телеңдән төшмәгән яҡҡа ла килеп еттек. — Еттек, Торсонҡайым, рәхмәт яуһын һиңә, – тип Ғилмияза уның түшенә башын терәне лә илап ебәрҙе. — Китсе, ни эшләүең? Әле йырлай, әле илай...
Гильмияза тихонечко запела: Не Урал ли там, вдали, синеет, Или это лишь примнилось мне?..