Алдар, киреһенсә, үҙен тыныс тоторға, алыш тураһында уйламаҫҡа тырышты. Иртәнсәк бәләкәйерәк турһығы төбөндә ҡалған һарыҡ ҡымыҙын эсте лә, бүтән нәмә ашаманы. Эйелеп-бөгөлөп алды, ҡыҙыу ғына атлап йөрөп әйләнде. Шунан башҡа әллә ни әҙерлек сараһы күрмәне.
Алдар разминаться не стал и вообще старался не думать о предстоящей схватке, ограничился тем, что утром выпил остатки овечьего кумыса да воздержался от завтрака, чтобы не отяжелеть.