Атайлы – арҡалы... – Шулай тинем дә ҡуйҙымсы. Фатихтың ҡосағында минән башҡа кемдер булған, мин татыған наҙҙар шул башҡаға ла эләккән – ошо шик оялап та өлгөргәйне күңелемдең бер мөйөшөнә.
Рядом с отцом... – произнесла я, так как в каком-то уголке души успело зародиться сомнение, что до меня другая могла так же нежиться в объятиях Фатиха.