Иремә шул хаҡта кәңәш бирә алмағаныма әсендем: уның бит күпме ғүмере ҡалала үтте, хәҙер – дауаханала, ә мин гелән ауылда, колхозсылар араһындамын даһа, теге юҡ, был етешмәй, тип мыжығандарын да ишетеп йөрөйөм.
Ведь он столько времени учился в городе, теперь пропадает в больнице. А я всегда в деревне, среди колхозников, постоянно слышу их жалобы на тот или иной недостаток.