Аҡыллы ҡатын ине Көнбикә. Көндәш өҫтөнә килеп төшөүенә күңеле кителеберәк, үҙе менән рәтләп һөйләшмәй йөрөгән Ғилмиязаға икәүҙән-икәү ҡалған саҡтарында әйтте: — Һин көйһөҙләнеп йөрөмә, Ғилмияза.
Гильмияза опасливо косилась на нее, первой не заговаривала, и Кюнбика, умная женщина, однажды, когда остались наедине, сказала ей: — Ты, Гильмияза, не расстраивайся из-за меня.