Уның аты хәҙер, яраланып, көрткә ауҙы һәм, ҡар туҙаны туҙғытып, аяҡтары менән тыпырсынды, ләкин писарь әле дүрт аяҡлап, әле тау түбәненә тәгәрәп, әле аяҡ өҫтө ҡалҡып, йүгереп, ниндәйҙер хикмәт менән пулянан ҡотолоп ҡасты.
Лошадь его теперь упала, раненная, в сугроб и била ногами, вздымая снежную пыль, но писарь, то на четвереньках, то просто катясь под уклон с боку на бок, то снова вскочив и пускаясь бегом, каким-то чудом ушёл от выстрелов.