Ә Ирина ҡулдарын түшенә ҡаушырған; ирендәре аҡбур ише ап-аҡ, ниҙер бышылдай, керпеген дә ҡаҡмай миңә баға, үҙе, көслө елгә ҡаршы торорға тырышҡандай, һаман алға йомола...
А Ирина прижала руки к груди; губы белые как мел, что-то она ими шепчет, смотрит на меня, не сморгнет, а сама вся вперед клонится, будто хочет шагнуть против сильного ветра…