Бына ул күҙҙәрен асты, һорғолт һалҡын болоттар йөҙгән көҙгө күккә мәғәнәһеҙ ҡарашын төбәп ята биргәс, көсәнеп, бүлә-бүлә бер нисә һүҙен әйтте: — Ми...не Мә...сем тауы...на күм...һен..дәр...
Вот он открыл глаза, полежал, неосмысленно глядя в затянутое тучами небо и, напрягшись, проговорил: — Пусть ... похо... ронят ме...ня на Масем-тау...