Ҡартәсәйемә лә биҙрәгә тултырып бәшмәк алып барғайным, ул тиктомалға: «Ҡатын ҡырҡтан уҙған, уҡаһы ҡойолған...» – тип һөйләнеп йөрөйсө? «Уҡа»ға сибәрлек, йәшлек мәғәнәһе һалынғанын белһәм дә, юрамал һораған булдым: «Кемдең уҡаһы ҡойолған, йыйып алһын да кире баҫып ҡуйһын, бәс».
Отнесла картэсэй целое ведро грибов, а она ни с того ни с сего вспомнила пословицу: «Только перешагнет женщина за сорок, так красота ее блекнет, как позумент на ношеном камзоле...»