Уның аҙ ғына ваҡытҡа булһа ла Ҡана буйҙарына ҡайтып әйләнгеһе, Ғилмиязаһының мөхәббәт тулы күҙҙәренә ҡарағыһы килә ине, һәм ҡолағына ҡасандыр ҡаҙаҡ далаһының төпһөҙ ҡараңғылығын тишеп сыҡҡан моң килеп бәрелә: ...Тыуған илкәйемә ҡайтыр инем, Аяҡтарым талһа, имгәкләп... ...Төнгөлөккә туҡтағанда ғына ял итеп, ҡояш байышы яғына табан мөмкин тиклем шәберәк барырға тырышалар ине.
Ах, как хотелось ему хоть ненадолго вернуться на берег Каны, повидаться с родными, заглянуть в полные любви глаза Гильмиязы – вспомнил о ней, и зазвучала в ушах ее песня, услышанная давным-давно в казахской степи: Я ползком бы до родной сторонки, Коль устанут ноги, доползла... Войско спешило на заход солнца, отдыхая лишь в ночное время.