Иртәнге ысыҡтай саф йәшлек яҙҙарыңда ҡайнар йөрәк ялҡының менән күктәргә яҡты йондоҙ итеп күтәргән тәүге һөйөүеңдең дөм ҡараңғы төндә күңел күгеңде аҙаҡҡы тапҡыр балҡытып ялтлағандан һуң, гонаһлы ергә табан атылып, мәңгегә һүнеп ҡалыуын күреүҙәре һәм кисереүҙәре, ай-һай, ауыр икән...
Невыносимо больно, оказывается, видеть, как первая любовь, которую в юности пламя сердца вознесла на небеса светлой звездой, в последний раз вспыхнула, осветив небосвод души твоей, и устремившись на грешную землю, погасла навеки. Сорок лет хранил он в сердце светлый образ Земфиры...