Зирәк Рәйхананың аңыма һеңгән нотоҡтарын һүҙмә-һүҙ ҡабатланым яҙмыш зил-зиләһендә ҡалып, ҡойолоп төшкән дуҫыма: — Үткәндәрҙе хәтерләү кәрәк, әммә үҙ-үҙеңде аяуһыҙ битәрләү, үҙ ҡаныңды үҙең ағыулау, үҙ ҡанатыңды үҙең суҡып ҡанатыу өсөн түгел дәһә!
И я слово в слово повторила наставления Зиряк Райханы своей подруге, опустившей руки перед жестоким ударом судьбы: — Прошлое надо помнить, но не для того, чтобы бесконечно казниться, отравлять себе кровь и подрезать собственные крылья!