Булмышымдағы һәр саҡ уяу «үҙем»дәр бер-береһен бүлә-бүлә иҫкә төшөрҙө: «...Аҡман Ҡараның улы Арсен...», «Тар баҫмала ҡапма-ҡаршы...», «Боҙло һыуға һикергәйнең!..», «1973-төң оҙайлы көҙө...»
Недремлющие мои внутренние «я» стали напоминать, перебивая друг друга: «...Сын Акмана Черного – Арсен...», «На узком мосту шел навстречу...», «Ты спрыгнула в ледяную воду!..», «Затяжная осень 1973-го...»