Федот Евграфычтың иң ҡурҡҡаны – ҡыҙҙарҙың юрамал төртмә телләнеүе, йәнәһе, ул ҡасан һәм кем артынан йөрөй башлар ҙа кемгә күҙ һалыр. Бәйләнеп ҡуймаһындар, тигәндәй, хәҙер старшина башын һәлендереп, күҙен ергә текләп йөрөй, һөйләшкәндә, команда биргәндә ҡарашын ситкәрәк төбәй.
Пуще же всего Федот Евграфыч страшился намеков и шуточек насчет возможных ухаживаний и поэтому всегда ходил, уставясь в землю, словно потерял денежное довольствие за последний месяц.