Ярҙан юрғалап аҫҡа төшәм дә йылғаның уртаһына тиклем кисеп, көйәнтәмде туғармай ғына һирпеп таҙа һыу алам ғәҙәттә, шунан, Гөлбикә апай өйрәткәнсә, осаларымды һәлмәк кенә бәүелдереп юрғалайым.
Обычно я проворно спускаюсь с берега, вхожу в воду почти до самой середины реки и, не снимая ведер с коромысла, зачерпываю ими чистой воды, а затем, мягко покачивая бедрами, как учила тетя Гульбика, быстрыми мелкими шажками возвращаюсь назад.