Байтаҡ ғүмер үтеп киткәс, көндәрҙән бер көн, Аҡъял батырҙың әйтеп ҡалдырған һүҙҙәре буйынса, Урман батыр таң алдынан сығып йондоҙ һанап ҡараны, ти.
Прошло много дней, и однажды Урман-батыр вспомнил слова Акъял-батыра, сказанные при прощании.