Зөлхизә өләсәйем, Төхвәтулла бабайының иҫке зыяраттағы ҡәберен тәрбиәләргә барышлай, гелән ҡолағыма киртеп ҡуйыр ине: «Мине яңыһында ерләрһегеҙ, әтеү йә оноторһоғоҙ, мына лаһа, иҫкеһенә минең һуҡмағым да, Рәйхана ҡоҙағыйҙыҡы, тағы Татар килендең эҙе ята», – тип.
Направляясь на старое, чтобы привести в порядок могилку своего старика Тухватуллы, бабушка Зульхиза всегда напоминала мне: «Похороните меня на новом кладбище, боюсь, иначе забудете про меня. Ведь сюда, на старый погост, ведут только мои следы да сватьи Райханы, и снохи Татарки».