Атай йылыһын тойоп үҫмәһә лә, кәбәркәлә, эсендә затлы аҫылташтар ятҡандай, ҡәҙерләп һаҡлаған, «атай еҫе» һеңгән «Казбек» ҡумтаһын юҡ-юҡта ла асып ҡарап йыуанһа ла, атаһы тураһындағы уйҙары хәҙер инде бала саҡтағыса әрнеүле булмаһа ла, әле лә атай тип зарығыуҙары иҫкермәгән, ә киреһенсә, яңыра ғына барғанын һәр саҡ тойоп йөрөгән балиғ ҡыҙ, «бер ҡасан да һайыҡмаҫ һағышым булдың даһа, атай!» тип өҙгөләнә.
Самат-агай, отчим Нурии, по сути ставший для нее родным человеком; бригадир Искандер, командующий на свекловичном поле «бабьим легионом», как сам шутя выражался, – все они внесли свою лепту в становление личности пытливой девочки.