Вокзалға төштөк, мин иһә йәлләүҙән йөҙөнә лә ҡарай алмайым: илай-илай ирендәре күбеп бөткән, яулығы аҫтынан сәстәре туҙып сыҡҡан, күҙҙәре аҡылдан яҙған әҙәмдекеләй мәғәнәһеҙ, тоноҡ.
Пришли на вокзал, а я на нее от жалости глядеть не могу: губы от слез распухли, волосы из-под платка выбились, и глаза мутные, несмысленные, как у тронутого умом человека.