«Изида гимны»ның тәү ҡарашҡа шаҡ ҡатырғыс, парадоксаль, әммә төбөндә ятҡан иҫ киткес аҡыллы, ғибрәтле, фәһемле: «Мин – бисә, үҙем изге, үҙем иблисә, мин – баламдың да әсәһе, иремдең дә әсәһе, атамдың да әсәһе, мин – кешелектең әсәһе ... мин – Тәү әсә», – тигән һүҙҙәре, «Төпкө аңыңа баҡ, иң изге, мөҡәддәс асылыңа ҡайт, шунан ғына хөкөм ҡыл башҡаларға», – тип ишаралауы – героиня быны шулай ҡабул итә – уны бер аҙға һыуындырып, айыҡ аҡыл менән уйлар хәлгә еткерә.
Здесь Нурия узнает от московской ученой Люси, приехавшей на эту таинственную землю, о древнеегипетской богине Изиде и навсегда запоминает строки, вошедшие в исторические источники (III – IV вв. до н. э.) под названием «Гимн Изиды»: «Я – почитаемая и презираемая; я – блудница и святая; я – жена и дева; я – мать и дочь; я – руки матери моей; я – мать моего отца; я – сестра моего мужа...»