Әле генә күргән яфанан ярһып ташҡан асыуынан, ҡатыны күргән йәбер өсөн ғәрләнеүҙән, йорт-илгә ҡайта-ҡайтыуҙан уҡ үҙен шундай ҡот осҡос хәл көтөп тороуҙан, таш кеүек ҡатып, өндәшмәҫкә әйләнгән Нарбай ҙа телгә килде.
Он, застывший камнем от обрушившегося на него несчастья, облизнул запекшиеся губы, произнес рвущимся голосом: