Ҡапыл, ҡорҙаштары алдында таш өҫтөндә торғанда, ул, ни өсөн икәнен үҙе лә белмәйенсә, иҙеүен ысҡындырып ебәреп, йәшел ебәккә төрөлгән бетеүҙе муйынынан өҙөп алды һәм бетеү эсенән сыҡҡан күмерҙе баш өҫтөнә күтәрҙе.
И вдруг, когда он стал на камне перед сходбищем сверстников, сам не зная зачем, он распахнул ворот, сорвал с шеи ладанку, зашитую в лоскуток зелёного шёлка, и поднял над головой уголёк.