Хәстәрлегенә яуап алғандай, көтмәгәндә уларҙы күрҙе: ишек алдына Волька килә, бәләкәйҙе – ялан аяҡлы, төймәһе ҡаптырылмаған оҙон кофта кейгән, илаған һеңлеһен етәкләгән.
И словно в ответ на свои заботы вдруг увидела их – по двору шла Волька, ведя за ручку малую – босую, в длинной незастегнутой кофте, уже заплаканную.