Федот Евграфыч тағы бер ҡат һемәйҙе: немецты йәпләп ҡармайым тигәнсе, уныһы бысағын һөйрәп сығара һалды һәм ялт та йолт итеп һелтәй башланы.
А Федот Евграфыч, подумав и похмурившись (ох, не хотел он делать этого, не хотел!), буркнул Осяниной, не глядя: — За ноги ее подержи.