Ул уйламай-нитмәй, бер нәмә лә хәтерләмәй, ҡыймылдарға ла тырышмай, япраҡтарҙы һәм күкте күреүгә шатланып, бер килке тик ятты.
Он лежал несколько мгновений, не думая, ничего не вспоминая, не пытаясь пошевелиться и испытывая радость от самого созерцания листьев и неба.