Нурияның әхирәте Мәүлиҙәнең Олексийҙы яратып, кейәүгә сығып, уның ватанын үҙ итеүенә бәйле, 1948 йылда Украинаға ярҙамға бер вагон башҡорт йәштәре китеүе, әлеге мәлдә ун дүрт мең башҡорттоң шунда йәшәүе, ә Башҡортостанда илле биш мең тирәһе украин төпләнеүе, Башҡортостандың халыҡ шағиры Рәшит Ниғмәтиҙең улы, Украинаның атом энергетикаһы министры булған Нур Ниғмәтуллин, Ярослав Мудрый ордены кавалеры академик Вил Һәүбән улы Бәкиров һымаҡ күренекле шәхестәр хаҡында белешмәләр ҙә – ҡыҙыҡлы рәсми-фактик материалдар әҫәрҙең художество туҡымаһына органик инеп киткән.
Здесь Нурия узнает от московской ученой Люси, приехавшей на эту таинственную землю, о древнеегипетской богине Изиде и навсегда запоминает строки, вошедшие в исторические источники (III – IV вв. до н. э.) под названием «Гимн Изиды»: «Я – почитаемая и презираемая; я – блудница и святая; я – жена и дева; я – мать и дочь; я – руки матери моей; я – мать моего отца; я – сестра моего мужа...»