— Бала бар, йорт-ҡаралты... – Шым ғына дауам итте лә, Земфира ҡапыл һикереп тороп баҫты, ниндәйҙер һәләкәттән ҡотҡарырға теләгәндәй, ҡулдарымдан тотоп алды ла киҫкен тауыш менән әйтте: – Нурия!
— Ребенок, хозяйство... – тихим голосом продолжила Земфира, а потом вдруг вскочила, схватила меня за руки, словно пытаясь оградить от неминуемой беды, и с надрывом произнесла: – Нурия!