Таңғы сәғәттә, Толпарсыҡҡан күле аръяғынан сығасаҡ ҡояштың керпектәре нур бөркмәҫ элгәре уянғанымда, тәбиғәттәге илаһи шул минуттарҙа, аманати бурысымды гелән-гелән иҫләп алам да, ярар, кис еткәс, эш бөткәс яҙырмын, туҡтаған еренән генә, өҙмәй дауам итермен, ти ҙә алдаша инем.
Всякий раз утренними часами, просыпаясь еще до первых лучей солнца, в божественные минуты я непременно вспоминала о начатых сочинениях и думала: вечером обязательно сяду, вот только закончу свои кое-какие дела и продолжу с того места, где остановилась.