Төп өйҙә йәнә табын артына ултырғас, Иҫәкәй яҡты донъя ҡәҙере, кешегә был ерҙә йәшәү өсөн һанаулы ғына көндәр бирелеүе, мәңгелектең теге донъяла ғына булыуы тураһында вәғәз һымағыраҡ хәбәр һөйләп ултырҙы ла: — Бына шулай, уландар, – тип һаҡалын һыпырҙы.
В избе, когда вновь расселись у скатерти, Исякай произнес что-то вроде проповеди о том, что надо дорожить кратким пребыванием в этом светлом мире, ибо человеку на земле отпущены считанные дни, жизнь вечна только на том свете. — Вот так, сыны, – продолжал он, поглаживая бороду.