Анатолийымдың дуҫ-иштәре күҙҙәрен һөртә, ә минең йәш сыҡманы, йөрәгемдә кибеп ҡалды, күрәһең, шуға ла ауырта торғандыр әле?.. һуңғы йыуанысымды һәм өмөтөмдө ят ергә, немец еренә, күмдем шулай; улымдың батареяһы үҙ командирын йыраҡ юлға оҙатып, гөмбөлдәтеп атып ебәрҙе, йөрәктә нимәлер өҙөлгән кеүек булды...
Товарищи-друзья моего Анатолия слезы вытирают, а мои невыплаканные слезы, видно, на сердце засохли. Может, поэтому оно так и болит?.. Похоронил я в чужой, немецкой земле последнюю свою радость и надежду, ударила батарея моего сына, провожая своего командира в далекий путь, и словно что-то во мне оборвалось…