Юлайҙың өлкән улы Раҡай, ең эсенән ҡурайын һурып алып, тишектәрен төкөрөкләне лә, ауыҙының уң яҡ ситенә ҡабып, бал кеүек аҡрын, ялан көтөүе кеүек ҡырағай, һүҙһеҙ йырҙы геүләтеп ебәрҙе.
Старший сын Юлая, Ракай, вынул курай из рукава, послюнявил камыш у клапанов и, приложив его в угол рта, загудел медлительную, как мёд, и дикую, как степной табун, бессловесную песню.