Бикбулаттың усағында ут һүнгәнме-юҡмы, әммә шул төндө үк, элек бер ваҡыт атаһы Аптыраҡ менән Бирҙеғол тархандың йәйләүҙәренә төшкән халыҡ ҡарғышы һымаҡ, уның өйөнә лә ҡыҙыл әтәс ҡунды.
И огонь в очаге Бикбулата от проклятий не погас, зато той же ночью, как это некогда случилось с его отцом Аптыраком и тарханом Бирдегулом, которым отлились людские слезы, загулял по подворью красный петух, пожирая огнем осиное гнездо.