Беренсенән, илбаҫарҙар, иң ябай ҡарағына тиклем, шул заманда уҡ оло дәүләтселек һәм баҫҡынсылыҡ рухы менән ғәжәп ныҡ һуғарылған, улар алдан уҡ, үҙҙәре бармаҫ борон уҡ, көнсығыштағы бөтә ерҙе Рус дәүләтенең законлы, тәбиғи биләмәһе тип, ундағы төп халыҡтарҙы («яуыз шайтандарҙы», «динһеҙ ҡәбәхәттәрҙе») рус батшаһына яһаҡ түләргә тейеш, тип һанаған («ерҙәр буш», йәғни рустар юҡ, һәм «батша ҡаҙнаһына ул ерҙәрҙән һис ваҡыт яһаҡ түләнмәгән»); шулай уҡ рус батшаһы ла үҙе белмәгән ят ерҙәрҙең иҫәпһеҙ киңлектәрен тулыһынса биләү хоҡуғы менән сауҙагәрҙәргә өләшкән.
Во-первых, захватчики, вплоть до простого вора, уже в те времена были вдохновлены духом великой государственности и захватничества, они сначала, до своего прихода, считали все восточные земли законными, природными территориями Русского государства, а коренной народ («страшных шайтанов», «нерелигиозных подлецов»), обязанными платить ясак русскому царю («земли пустые», значит русских нет, и «никогда не выплачивался ясак царской казне с этих земель»); также русский царь поделился правом владения бескрайними землями с купцами.