Башҡа ваҡытта уның бындай эшкә ҡулы бармаҫ ине: ҡыш тыумаҫ борон ул бесәнгә бер ҡасан да тотонманы – һыйырын да, атын да ихата артына, буш баҡсаларға, ҡурпыға, көҙгө ҡурайҙарға һәм ҡамылға ҡыуҙы.
В другое время вряд ли он позволил бы себе такую роскошь: до самой зимы никогда не разрешал прикасаться к сену – и корову и лошадь выгонял пастись на задворье, по пустым огородам, по отаве, по осенним кура-ям да по стерне.