Үҙ сәғәтен көтөп кенә торғандай, ошо йән көйҙөргөс һүҙҙәр, уларҙы әйткән кеше – атайым, гелән янымда, күҙ алдымда булмаһа ла, исеме-есеме йөрәгемә уйылған Баязит моряк – тағы аңымды биләп алды.
Эти обидные слова и тот, кто их сказал – мой папа, Баязит-моряк, образ которого безраздельно живет в моем сердце, хоть его самого и нет рядом, – вновь захватили мои мысли, как будто только и ждали своего часа.