Шунан, ауылға арҡа ҡуйып, уҫаҡлыҡ яғына боролоп баҫтыҡ та өсәүләп «аһ» иттек: тау итәгенә оло балаҫ йәйгәндәрме ни – шау алтын ул балаҫ, төшлөккә үрләгән ҡояш нурында йылҡылдап ята – уҫаҡтар һары тәңкә-япраҡтарын ҡоя ғына башлаған мәл.
Посмотрели в сторону осинника и все трое ахнули: склон горы словно застелен огромным ковром – осины только-только начали сбрасывать желтые листья, и они горели чистым золотом под полуденным солнцем.