– Тып итеп алдыма килеп баҫҡан Камиланың ҡапыл шулай ябырылыуына ҡулымдағы миләш гөлләмәһен иҙәнгә төшөрөп ебәрҙем, Айыусы тәңгәлендә туҡтап, элекке клуб алдында үҫкән ҡыуаҡтарҙан бер нисә ботаҡ һындырып алғайным, Әсмә ҡасандыр миңә: «Күр, ҡыҙый, бына минең образым», – тип күрһәткән, олоно икегә асаланып киткән ҡарағайҙы ҡосаҡлап торған арала.
— Апай, я не поехала на дневном автобусе, жду тебя! – вылетела ко мне навстречу Камила и порывисто обняла. От неожиданности я выронила букет красной рябины на пол – несколько ее веток отломила от куста около бывшего клуба Аюсов, пока Асма стояла в обнимку с той сосной с двумя верхушками.