Тәвкилев тамаҡ ҡырып алды ла шуны уҡырға тотондо: «Аллаһы Тәғәләнең изге теләге буйынса, беҙ, яҡты ниәтле үә киң күңелле бөйөк государыня Анна Иоанновна, Бөтә Рәсәйҙең самодержец императрицаһы... ҡырғыҙ-ҡайсаҡтар урҙаһының ханы Абулхайырға, старшиналарға үә барлыҡ ҡайсаҡтар ғәскәренә бөйөк император ғали йәнәптәренең изге теләген тапшырабыҙ...»
Он кашлянул, прочищая горло, и торжественно приступил к чтению: — «Мы, Божией милостью благонамеренная и великодушная великая государыня Анна Иоанновна, всея России самодержица... доводим до хана киргиз-кайсацкой орды Абулхаира, старшин и всего кайсацкого воинства благое императорского величества желание и волю...» Надо думать, из-за высокого стиля и вычурного слога Грамоты слушатели напряглись, стараясь понять ее смысл.