Шул саҡ ҡайҙандыр юғарынан өйөрөлөп ел килеп ябырылды уймаҡ ҡалҡыулыҡҡа, Шаһимаран башын күтәрҙе, кәүҙәһен ҡалҡындырҙы һәм... һәм мин үҙемдең аҡ таҫмамды таныным. Анау йәшен фажиғәһенең ауыр тәьҫиренә сыҙай алмай, ошонда килеп илап ултырғайным, таҫмамдың сәсемдән тағалып төшөп ҡалғанын да һиҙмәгәнмен...
В этот момент дунул шальной ветер, Шахимаран поднял голову, и я узнала свою белую шелковую ленту, оброненную мной, когда рыдала здесь после той страшной трагедии в поле.