Исмаһам, әҙәп өсөн сыйылдаған да булмайҙар бит әле – юҡ шул, танауҙарын брезентҡа төртөп шым булдылар, боҫтолар, йәнәһе. Федот Евграфычҡа, кеше баҡсаһына төшкән алама малай шикелле, үҙенә табан ялтыратырға тура килде.
И хоть бы завизжали, что ли, для приличия, так нет же: уткнули носы в брезент, затаились, и Федоту Евграфычу пришлось пятиться, как мальчишке из чужого огорода.