Оло бүлмәгә ҡабырғанан сыҡҡан ишек ҡыҫылып ҡына асылды ла баш күренде һәм һаман ҡысҡырыуҙан тыйылмаған кешегә өндәште: — Беҙ бик һуң яттыҡ. Зинһар, ҡамасаулама. Аҙ ғына йоҡларға ирек бир. Тегенеһе уның һайын тауышланды: — Ниндәй йоҡо, ти.
Одна из дверей, выходящих в залу, приоткрылась, и показалась чья-то голова, которая произнесла сонным голосом: — Ради Аллаха, прошу, не мешай нам, дай поспать, мы легли очень поздно!