Ана, сөгөлдөр баҫыуы, көмөш еп менән нағышланған аҡ юрған ябынғандай, ҡышҡы сағыу ҡояш нурында ем-ем килеп балҡып ята.
Вон там раскинулись свекловичные поля, сверкают на ярком зимнем солнце, словно укрытые белым одеялом, вышитым серебряными нитями.