Аллағол иһә, атының ауыҙын шаҡара тартып, уның юлын ҡыйҙы. Бына улар йәнәш сабалар, ҡыҙ һаман ялтанырға, егет иһә уны ситкә ебәрмәҫкә тырыша. Аттары бер-береһенә яҡынайған мәлдә уларҙың аттары ҡорһаҡҡа-ҡорһаҡ терәп тиерлек елде һәм ҡайһылыр арала Аллағол кәләшен күтәреп алды ла үҙенең алдына күсереп ултыртты.
Вот наконец он поравнялся с Хырбикой, кони поскакали бок о бок, и Аллагул в мгновенье ока поднял невесту с ее седла, пересадил к себе.