Алдар батыр киң, итләс маңлайын сырыштырып, уйсанланып, эйәген усына терәп ултыра. Был мәлдә ул ҡарағалпаҡтар яғынан кисә генә ҡайтып төшкән Шоңҡар һөйләгәндәрҙе лә күңеленән йәнә бер тапҡыр кисерә ине.
Алдар-батыр сидел, наморщив широкий, мясистый лоб, подперев подбородок ладонью, думал еще и о том, что рассказал вернувшийся вчера из поездки Шункар.