Юлбаҫарҙарҙың береһе Заҡуан ағай икән, исемен ишетеү менән һуғыштан һуң «биләмәләргә» бүленгән ауыл, урланған мөхәббәттән тыуған балалар, яуҙа башын һалған ирҙәренә тоғролоҡ һаҡлаған апайҙар (улар – күпселек!), сәскә атмаған гөлдәй ҡыуарған, ҡыҙлай ҡартайған һылыуҙар иҫемә төшөп йөрәгем һыҙылып әрнеп ҡуйҙы.
Одним из дебоширов оказался дядя Закуан. Услышав его имя, я вспомнила о поделенной на отдельные «владения» послевоенной деревне, детях, рожденных от ворованной любви, женщинах, хранивших верность не вернувшимся с фронта мужьям (их – большинство!), девушках, которые так и состарились в невинности, словно цветы, увядшие, не раскрыв бутоны...