Шағир күңеле ҡанатланды, һабантурғай шикелле, талпынып-талпынып осто, еренә, халҡына гәүһәр һүҙҙәрен һирпте, кешеләрҙең нурлы йөҙөн күреп, сәскә атты, ҡояштай балҡыны, шатланды, ғорурланды.
Душа поэта окрылилась, она, словно жаворонок, взлетела над площадью, изливая свою драгоценную песню народу, она расцвела, видя приветливые лица, светилась, как солнце, и торжествовала.