Был мәлдә Ғәҙелбанат йылға буйындағы муйылды ҡосаҡлап, күңеленә тулышҡан мөхәббәт тойғоларын тыя алмайынса, буҫығып-буҫығып илай ине.
А в это время Газельбанат у ручья, обняв ствол черемухи, плакала навзрыд от избытка чувств, выплакивала счастливые слезы любви.