Бына бер мәлде ул Сәмиғуллиндың кесе ҡыҙы Әлфирә һәм тағы бер нисә ҡыҙ шырҡылдашып баҫып торған ергә ейәнен, Иҙел аръяғына килен булып төшкән ҡыҙының улы Вилмирҙе, арҡаһынан төрткөләп тигәндәй, йәүкәләп килтереп баҫтырҙы.
Вот он, слегка подталкивая, подводит своего внука Вильмира, сына единственной дочери, живущей замужем в соседнем районе, к группе весело смеющихся девчушек, где была и Альфира – дочь Самигуллина.