Тура һүҙле Дөмәй уҫал көлөмһөрәне лә, сал ҡунған мыйығын һыпырып әйтте: — Ул хәтлем меҫкен булып ҡыланма, Хажибәк ҡорҙаш.
Прямодушный Дюмей зло усмехнулся, сказал, погладив тронутые сединой усы: — Ты уж не прибедняйся так, Хажибек-кордаш.