Аҡман-тоҡман бурандары үтеп китеп, яҙ елдәре уйнаҡлай, ҡуйынға уҡ тығылып ҡытыҡлаша башлаған бер мәлдә: «Нурия, клубҡа сыҡ бөгөн, нимә ултыраһың сепей баҫҡан ҡаҙ шикелле, «апа» булдым тигәс тә?!» – тип ишекте шарран асып, ябыр-япмаҫтан һөйләнеп, Әшрәф дуҫым килеп инде.
Прошли мартовские бураны, подули весенние ветры. В один из этих дней к нам заглянул Ашраф и заговорил с самого порога: — Нурия, приходи сегодня в клуб, хватит сидеть дома, как курица-наседка, или зазналась, учительница – «апа»?