Алты километрҙай үтеп, инде батарея торған ҡалҡыуға сығыр өсөн ат юлына боролам ғына тигәндә, ян-яҡҡа күҙ һалһам – инәңдең күлмәге! – Юлдың уң яғында ла, һул яғында ла беҙҙең пехота ап-асыҡ ҡыр буйлап саптыра ғына, араларына төшөп, миналар ҙа ярыла башланы.
Пробежал километров шесть, скоро мне уже на проселок сворачивать, чтобы пробраться к балке, где батарея стояла, а тут гляжу – мать честная – пехотка наша и справа и слева от грейдера по чистому полю сыпет, и уже мины рвутся по их порядкам.