Гурвич итәген ҡымтып күтәреп, нәҙек сираҡтарын ялтыратып йылғаны кисеп сығып бара ине, арттан Васковтың килгәнен күреп, итәген төшөрҙө, лысма һыуланды.
Хохотали над охрипшей Осяниной, над Гурвич, что юбку прожгла, над чумазой Четвертак, над Женькой, как она фрицев обманывала, над ним, старшиной Васковым.