Толпарлының һәр урамын урап сыҡтыҡ, Әнкәләр осондағы бүрәнәлә, усыбыҙға үгеҙ йөҙөк йомоп, шып-шым ғына Ҡарауылтауға ҡарап ултырҙыҡ, Күрәнлене кистек, күрән ҡыяҡтарына балтырҙарыбыҙ сыйылып бөттө.
Соскучилась она по дому, по родным людям, по дорогим ее сердцу местам. Наговориться с подругой не могли. Сидели на том памятном бревне, глядя на Караултау, переходили вброд Курэнле, исцарапав осокой в кровь ноги.