Почталағылар, алимент ул тәртиптә ебәрелмәй, тип ҡараһалар ҙа, хатта ки был аҡсаларҙың кемдән һәм ҡайҙан икәнлеген белһәләр ҙә, ауылдың үҙ тәфтише – һалдаттар сөгөлдөр ташыған мәлде ҡайтанан иҫкә төшөрөргә, «полковник»тан малай тапҡан Ҡарағашты, самогонсы Сәмәй ҡарсыҡты ла ҡалдырмай, йәшенле йәй фажиғәһен дә ҡуҙғатып, хәтер барлап сығырға форсат тыуҙы. ...Теге юлы, Мөслимә апайҙың хәрби частан килгән хаттарҙы йыртып ырғытып тороуын почтальонка Зөмәрә апай аша белгәс, Мәүлиҙә менән икәүләп Олексийҙан сер тартып ҡарарға булдыҡ: кем менән осрашып йөрөнө икән ул беҙҙең Сафура һылыуыбыҙ?
Хотя работники почты говорили, что это вовсе не алименты, а обычные денежные переводы, знали, откуда и кто шлет их, у деревни свои законы – удобный случай вновь вспомнить то время, когда солдаты возили свеклу, посудачить о родившей от «полковника» тете Каракаш, приплетая туда же бабку-самогонщицу Самай, и непременно освежить в памяти трагедию того грозового лета. ...Кстати, узнав тогда от почтальонки Зумары-апай, что тетя Муслия просто рвала письма, приходящие из воинской части, мы с Мавлидой попытались вызнать у Олексия, с кем встречалась наша красавица Сафура.