Бәс, ни хәсрәтем бар тызрайып йөрөргә – үҙем дә рәхәтләнеп ҡушылып көлдөм дә, ҡапҡаһы төбөндә бөйөрөнә таянып баҫып торған ҡартәсәйемде тәҙрәнән күреп ҡалып, сыға һалдым: «Ут күрше тигәс тә, иң алда бында, Атай йортона, инергә тейешһең!» – тип ҡысҡырып тора ине уның ҡиәфәте. ...Өс көн үтте.
Не удержалась и я – рассмеялась вместе с ней. В это время увидела в окно свою картэсэй, которая стояла, подбоченясь, у ворот, и поспешила выйти к ней. Весь ее вид говорил: «Хоть Гульбика и ближайшая соседка, ты должна сначала зайти сюда, в Отчий дом!» ...Прошло три дня.