— Бәшмәктең күплеге! Иртәгә лә киләйек, Лираны ла эйәртәйек, – тине Камила, эшен туҡтатмай ғына: ҡулындағы бысағы ялт-йолт итеп тора, күҙ ҙә эйәрмәй.
— Давайте завтра тоже придем и Лиру возьмем с собой, – предложила Камила, не прекращая работу: нож так и пляшет в ее руках, даже не уследишь.