– Өләсәйем тағы үҙен үҙе туҡтатты: – Әй, бер иҫләй башлаһаң, туҡтамай өс көн, өс төн иҫләргә булалыр...
Мой деверь Гайнулла, земля ему пухом... – И сама себя оборвала: – Эх, начнешь все вспоминать, трое суток можно рассказывать без умолку!