Ләкин Лилиәнең күргәндәре ҡапыл иҫенә төшөп, тәне сымырлап, йөрәге өшөп китте: алдаша йылан, ышанырға ярамай.
Но тут же, вспомнив об увиденном Лилией, он вздрогнул, сердце похолодело: врет змея, нельзя ей верить.