Мәүлиҙәне һағыныптыр, мейем ҡасандыр уның сөгөлдөр баҫыуында иларҙай булып әйткән һүҙҙәрен ҡаҙып сығарҙы: «...Беҙгә мәңге ошо ысвикла бисәләре араһында бил бөгөргә, батҡаҡ кисеп ҡартайырғамы ни?! Алыҫҡа-алыҫҡа китер инем күрмәҫ өсөн шул сөгөлдөрҙәрен, биллаһи!»
Видать, от тоски по Мавлиде в этот момент в безбрежном океане памяти всплыли ее слова, сказанные сквозь слезы на свекольном поле: «Небо свидетель, уехала бы куда глаза глядят, далеко-далеко, лишь бы не видеть эту свеклу!»