Ана, хужабикә үҙе лә килә, шаяртып һөйләнә-һөйләнә: — Ата ҡаҙы булмаһа ла, башҡаларҙан ҡалышмай инә ҡаҙым, үҙемә оҡшаған, – Гөлгәүһәр апайымды табып ҡалыуы на һаман һөйөнөп бөтә алмай ул, шул һөйөнөсөн яйы сыҡҡан һайын уртаҡлаша, кем менән булһа ла.
А вот и сама хозяйка приближается с шутками-прибаутками: — Моя гусыня и без гусака не пропадает, точно как я сама, – она не может нарадоваться, что когда-то решилась родить тетю Гульгаухар, и при каждом удобном случае делится этой своей радостью с другими.