— Кәрәкмәй, дуҫ, иҫеңә төшөрмә! – тинем мин баҫынҡы ғына, ә ул ишетмәнеме, тулҡынланыуын эске көсөргәнеш менән еңеп, ҡапыл гына сәйер үҙгәреп киткән, ҡарлыҡҡан тауышы менән әйтте: — Теге юлы төртөп ебәреүем өсөн һуңғы минутыма ҡәҙәр, гүргә ингәндә лә ғәфү итмәйәсәкмен үҙемде!
— Не надо, друг, не вспоминай! – тихо проговорил я, но он, наверное, не слышал моих слов и, каким-то огромным усилием воли поборов волнение, вдруг сказал охрипшим, странно изменившимся голосом: — До самой смерти, до последнего моего часа, помирать буду, а не прощу себе, что тогда ее оттолкнул!..