Уның үҙен дә шыйыҡ томан уралтҡан, томан ары табан ҡуйыра бара, ҡуйыра бара һәм бына, шул томан шаршауын йыртып, һылыу йөҙөнән, серле ҡарашынан яҡты нур сәсеп, Ғилмияза килеп сыға...
Он стоял в жидком тумане, чем дальше, тем туман становился гуще, и вдруг в этой белой мути возникла Гильмияза.