Ҡапыл атайым иҫемә төштө, шәүләһе өрлөктә сағылған сейә япраҡтарын уның күҙҙәренә оҡшатып, һағыныуымдан һаташыр сиккә етеүҙәрем, тауҙарҙан шаңдып әйләнеп ҡайтҡан ҡайтауаздай, йөрәгемде тетрәндерҙе.
Вдруг я вспомнила отца, вспомнила, как сильно скучала по нему и бредила наяву, пытаясь увидеть его глаза в игре теней на потолке. И вновь сердце сжалось, словно окрестные горы вернули эхо моих детских переживаний.