Уйҙарым әллә ҡайҙарға, был өй тупһаһынан ғынамы, дәүләт, ваҡыт сиктәре аша сығып китеп барғанда, Камиланың тауышынан туҡтап ҡалды: — Апай, самаланым, биш тәҙрәгә тап-таман һинең бирнә селтәрең, бөгөн үк тегеп, килтереп элеп ҡуям.
Мысли носили меня далеко от порога этого дома, даже в далеких веках, когда голос Камилы вернул в действительность: — Апай, я прикинула, твоей тюли из приданого как раз хватит на пять ваших окон.