Ә инде Яйыҡты кисеп, Таналыҡ буйҙарын үтеп, алыҫта Ирәндек күгәреп күренгәс, Ғилмияза түҙмәне, ултырған еренән ҡалҡына биреп, ҡысҡырып ебәрҙе: — Ана минең тауҙарым!
А когда пересекли Яик и миновали долину Таналыка, вдали открылась взгляду сизая вершина Ирендыка, и Гильмияза вскрикнула: — Вон мои горы!