Аҡъял батыр бер нисә кешенең туҡмалғанын үҙ күҙе менән күреп торһа ла, бик ныҡ сабырлыҡ күрһәтеп, аҙаҡтан үҙе батшаның алдына бара ла: — Батшам-солтаным, әгәр рөхсәт итһәгеҙ, мин дә атып ҡарар инем, – тип һорағас, батша: — Күңелеңдә булғас, ниңә атмайһың, ат, – тип яуап ҡайтарған икән, шул саҡ Аҡъял батыр тағы ла: — Батшам-солтаным, улай булғас, атам, минең ҡоралдарымды алып килергә бер өс кеше бирһәңсе, – тигәс, батша аҙыраҡ аптырап ҡалып: — Ярар, ана өс һанатты бирәм, – тип яуап ҡайтарҙы, ти.
Обидные слова ничуть не смутили Акъял-батыра, и он сказал царю: — Благодарю вас, царь и султан мой, я буду стрелять, только пошлите трёх человек, чтобы доставить сюда моё оружие.