Бына арбалы ат яҡынлағандан-яҡынлай, Иҫәкәй уға күҙен алмай төбәлеп ҡарап тора. Ат таҡыр юлдан аласыҡ яғына боролғас, ул Турысайҙы ла, Алдарҙы ла таныны һәм шатланырға ла, хәүефләнергә лә белмәй ҡатып ҡалды.
Когда повозка приблизилась, Исякай, узнав и Воронка, и Алдара, застыл, охваченный одновременно и радостью, и тревогой.