Берәүгә лә, хатта Зинзиләгә лә, иғтибар ҙа итмәйенсә көндәр буйы бер нөктәгә ҡарап ултырҙы, төндәр буйы, күҙҙәрен шар асып, керпек тә ҡаҡмай сыҡты.
Он сидел долго, уставившись в одну точку, не воспринимая даже Зинзилю, ночами лежал с открытыми глазами, не в силах заснуть.