Күңелемдә, тәрәндә-тәрәндә ятҡан хис-тойғолар боларырға тотондо: был кешегә минең әсәйемдән башҡа яңғыҙ ҡатын бөткәнме ни донъяла, алһын, ана, Ҡарағаш Мәсрүрәне, уның малайы ла атай менән үҫер!
И тут из самой глубины души восстало глухое недовольство: неужели на свете мало других одиноких женщин? Пускай женится на Каракаш Масруре, пусть ее сын тоже растет с отцом!