Күп саҡта Салауаттың көйҙәре һағышлы була торғайны, ләкин был юлы уның көйөндә тәрән һағыш түгел, ә туған халҡына, Урал тауына, уның сәскә атҡан яландарына һәм ҡайнап торған йылғаларына, атаһына, йәш кәләшенә, әсәһенә һәм инде тыуырға тейеш булған бәләкәс улына ҡарата дәртле саҡырыу яңғырай ине...
Напевы Салавата в большинстве были грустные, но на этот раз в его пении звучала не глухая тоска, не грусть, а отчаянный зов к родному народу, к горам Урала, к его цветущим степям и кипучим рекам, к отцу, к молодой жене, к матери и маленькому сыну, который, конечно, был должен родиться...