Писарь менән офицер икеһе лә, таштай ҡатып, һис нәмә аңламай, бер-береһенең күҙҙәренә ҡараштылар, һәм ҡапыл Бохайыр тантаналы, уҫал ҡысҡырып көлә башланы, үҙе, бармағын һуҙған килеш, Салауаттың йөҙөнә күрһәтеп, ишеккә сигенә барҙы.
Писарь и офицер оба остолбенело, непонимающе поглядели друг другу в глаза, и вдруг Бухаир разразился злобным и торжествующим смехом и вытянул палец, указывая в лицо Салавата и пятясь к дверям.