Аңыма килеп, зиһенемде йыйҙым да тирә-йүнде ныҡлап байҡаным – йөрәгемде кинәт кемдер ҡыпһыуыр менән ҡыҫҡан кеүек тойолдо: ян-яғымда үҙем алып бара торған снарядтар тырым-тырағай һибелгән, яҡында ғына, тәгәрмәстәрен өҫкә күтәреп, йәнселеп бөткән машинам ята, ә һуғыш тигәнең, бәй, минең артта бара...
Когда пришел в себя, опомнился и огляделся как следует, – сердце будто кто-то плоскогубцами сжал: кругом снаряды валяются, какие я вез, неподалеку моя машина, вся в клочья побитая, лежит вверх колесами, а бой-то, бой-то уже сзади меня идет…