— Нурия, бер көйәнтә ҡойо һыуы килтереп бирһәңсе, ҡолоҡасым. – Ҡартәсәйем, шөкөр, баяғы тетрәнеүенән мандып килә икән, донъяһын ҡайғырта башланы. – Хәҙер һиңә имгәк булабыҙ инде, мин дә, теге өйҙәге өсәү ҙә...
— Нурия, колокасым, сходи-ка за водой на Биксэнэй, – промолвила картэсэй, напоминая и мне, и себе, что жизнь продолжается.