— Оҙаҡ йөрөмәм, атай, һеҙ ары-бире йыйынғансы, әйләнеп тә ҡайтырмын, – тип ныҡышты Алдар. Уның шулай дәрт итеүенә эстән генә ғорурланған Иҫәкәй аҙаҡ килеп һынды. — Ярар, улым, шул хәтлем ҡанатланғас, йөрөп ҡайт, – тине.
В конце концов Исякай, в душе гордившийся успехами сына, дал согласие: — Ладно, сынок, раз уж так захотелось, слетай.