Ҡартәсәйем ҡарашы менән шелтәләһә лә (өлкәндәр эшенә тығылдым бит), һүҙе менән йөпләп ҡуйҙы: «Нурия әйткәс, раҫ инде, тәүәккәллә, килен».
Несмотря на укор во взгляде (за то, что сую нос во взрослые дела), на словах картэсэй поддержала меня: — Раз Нурия сказала, значит, так тому и быть – решайся, Фариза-килен.