Ошо уйҙар байтаҡ ваҡыт тынғылыҡ бирмәгәйне Алдарбайға. Тора-бара онотолдо. Әле килеп, йәнә иҫенә төштө. «Ҡыҙыҡ, Торсонбайҙы ҡабат осратһам, үҙен нисегерәк тотор ине икән?» Алдарбай теҙген осо менән атына һуға, юртып китеп, был уйҙарынан ҡотолорға тырыша.
Мысли об этом долго не давали Алдару покоя, но постепенно о казахах он забыл, а теперь опять вспомнил и, разволновавшись, принялся нахлестывать коня, будто мог таким образом ускакать от нахлынувшего беспокойства.