Ул яуапты икенсе «үҙем» әллә хуплап, әллә битәрләп ҡуйҙы: «Бер һөйгәне өсөн (әгәр һөйһә) алтмыш һөймәгәнде һөйөрмөн – үҙ итермен, күнермен, тимәгәнме ҡатындарҙың тоғроһо?!»
Но другое мое «я» то ли одобрило такой ответ, то ли возразило ему: «Разве верная жена не полна решимости полюбить, принять, мириться с шестьюдесятью нелюбимыми ради единственного любимого?»