Арҡайымда алған тәьҫораттар йоғонтоһонда героиняның сал үткәнгә күңеленән «сәйәхәт ҡылғанында» башҡорттоң данлы тарихының айырым биттәре сағылып ҡала: Нурия хәтер баҫмаларында Тымыҡ океандан алып Көнбайыш Европағаса ятҡан киңлектәрҙә йәшәгән барса халыҡтарҙы дер ҡалтыратҡан бөйөк Сыңғыҙхан ҡашындағы ғорур ҡиәфәтле яугирҙы башҡорттоң данлыҡлы Майҡы бейен сырамыта, Рим империяһы менән даулашҡан затташтарҙы, сармат батшаһының Боспор ярҙарында һалған эҙҙәрен күрә, Ҡытай тарафтарында һөрәндәрен яңғыратҡан башҡорт яугирҙарын, Афғанда, Һиндиҡуш тауҙарында тауыш биргән мөйтән ырыуын, Амударъя менән һырдаръя тулҡындарында йырланған башҡорт йырын ишетә...
Здесь Нурия узнает от московской ученой Люси, приехавшей на эту таинственную землю, о древнеегипетской богине Изиде и навсегда запоминает строки, вошедшие в исторические источники (III – IV вв. до н. э.) под названием «Гимн Изиды»: «Я – почитаемая и презираемая; я – блудница и святая; я – жена и дева; я – мать и дочь; я – руки матери моей; я – мать моего отца; я – сестра моего мужа...»