พลังงานจากการแผ่รังสี
หนึ่งในโทรศัพท์ไร้สายยุคแรก ที่มีพื้นฐานมาจากพลังงานแผ่รังสีถูกประดิษฐ์โดย นิโคลา เทสลา อุปกรณ์ใช้เครื่องส่งและเครื่องรับที่มีการสั่นพ้องที่ความถี่เดียวกัน ทำให้มีการสื่อสารระหว่างกันได้ ในปี ค.ศ. 1916 เขานำเอาการทดลองที่เคยทำเมื่อปี ค.ศ. 1896 มาศึกษาใหม่ เขาพบว่า "เมื่อไรก็ตามทีผมได้รับผลกระทบของเครื่องส่ง หนึ่งในวิธีที่ง่ายที่สุด (ในการตรวจจับการส่งสัญญาณแบบไร้สาย) คือ ป้อนสนามแม่เหล็กให้เกิดกระแสในตัวนำ และเมื่อผมทำอย่างนั้น ความถี่ต่ำให้เสียงออกมา"
การ์ดิเนอร์ กรีน ฮับเบิร์ด
ในปีค.ศ. 1843 การ์ดิเนอร์ได้รับการยอมรับให้เป็นสมาชิกเนติบัณฑิตยสภาและฝึกงานด้านกฎหมายจนกระทั่งในปีค.ศ. 1873 เขาได้มีส่วนร่วมในการจัดตั้งระบบสาธารณูปโภคของเมืองเคมบริดจ์และยังก่อตั้งบริษัทเคมบริดจ์แก๊ส (Cambridge Gas Co.) ต่อมาเขาได้จัดระบบรถรางจากเมืองเคมบริดจ์ไปยังเมืองบอสตันซึ่งถือเป็นหนึ่งในเส้นทางคมนาคมที่สะดวกอย่างมาก หลังจากปีค.ศ. 1873 เขาก็ได้ย้ายจากเมืองบอสตันไปอาศัยอยู่ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี ด้านครอบครัวเขาได้แต่งงานกับเกอร์ทรูด เมอร์เซอร์ แมคเคอร์ดีเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ปีค.ศ. 1846 ที่เมืองนิวยอร์ก ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 6 คน แต่ลูกสาวคนที่ 3 ของเขาชื่อ เมเบิล ป่วยเป็นโรคไข้อีดำอีแดง จึงทำให้เมเบิลกลายเป็นเด็กหูหนวกตั้งแต่ตอนอายุ 3 ปี เกอร์ทรูดกับการ์ดิเนอร์จึงช่วยสอนการให้ออกเสียงและอ่านริมฝีปากให้กับเมเบิล ต่อมาในปีค.ศ. 1874 เมเบิลก็ได้กลายมาเป็นศิษย์ของอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ (Alexander Graham Bell) ซึ่งเป็นผู้ประดิษฐ์โทรศัพท์เครื่องแรกของโลกและอื่นอีกมาก ตอนนั้นอเล็กซานเดอร์ทำหน้าที่สอนหนังสือในโรงเรียนสอนเด็กพิการหูหนวกและอเล็กซานเดอร์ก็ตกหลุมรักเมเบิลจนได้ ระหว่างช่วงปลายทศวรรษที่1860 การ์ดิเนอร์กับหุ้นส่วนของเขาคือโธมัส แซนเดอร์ส (Thomas Sanders) ได้สนับสนุนเงินให้กับอเล็กซานเดอร์ในการทดลองพัฒนาเครื่องช่วยฟังให้แก่คนพิการหูหนวก ซึ่งเป็นที่มาของโทรศัพท์เครื่องแรกของโลก