เครื่องราชอิสริยยศไทย
เครื่องยศ หรือ เครื่องราชอิสริยยศ คือ เครื่องหมายแสดงเกียรติยศ เครื่องประกอบยศ และบำเหน็จความชอบที่พระมหากษัตริย์ไทยตั้งแต่สมัยโบราณสร้างขึ้นเพื่อ พระราชทานให้แก่ ราชตระกูล ขุนนาง ข้าราชการ และบุคคลทั่วไป ที่มีตำแหน่ง หน้าที่ ความชอบในแผ่นดินให้ปรากฏตามยศชั้น และฐานันดรศักดิ์นั้นๆ ของผู้ได้รับพระราชทาน
จากจดหมายเหตุของ นิโคลาส แซแว กล่าวถึงความหมายของเครื่องยศในสมัยกรุงศรีอยุธยาว่า" "เราจะรู้จักความสำคัญของขุนนางเหล่านี้ในหน้าที่สาธารณะได้ ไม่เพียงแต่จากหีบหมากพระราชทาน จากรูปพรรณและเนื้อโลหะ ขอบหลอมพอก จากฐานะของเรือที่ใช้เป็นยานพาหนะ จากดาบที่คาด หรือที่มีผู้เชิญไปข้างหน้าเท่านั้น แต่ยังจะรู้ได้จากจำนวนทาสที่ติดตามข้างหลังอีกด้วย""
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา
ในปี พ.ศ. 2537 ได้มีการเปลี่ยนแปลงระบบการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เชิดชูเกียรติของเนเธอร์แลนด์ หลังจากที่เป็นที่ถกเถียงมากว่า 30 ปี โดยมีการผ่านกฏหมายให้ระบบพระราชทานมีความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น ลดทอนการพิจารณาที่ยึดโยงกับยศฐาบรรดาศักดิ์และสถานภาพทางสังคมลง ตามหลักการแล้วชาวดัตช์ทุกคนในสังคมมีสิทธิ์ที่จะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ แต่ในทางปฏิบัติจะพระราชทานแก่ชาวดัตช์ที่มีคุณความดีส่วนบุคคลหรือคุณความดีพิเศษยิ่งต่อสังคมเท่านั้น ก่อนหน้านี้เครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซาประกอบได้ด้วย 5 ลำดับชั้น บวกกับเหรียญเชิดชูเกียรติ 3 ลำดับชั้น (ทอง เงิน และทองแดง) ทั้งนี้เหรียญเชิดชูเกียรติมีไว้พระราชทานร่วมกับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เท่านั้น ไม่ได้แปลว่าผู้รับเหรียญจะมีสถานะเป็นผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้มีการยกเลิกเหรียญเชิดชูเกียรตินี้ไป และถูกแทนที่ด้วยเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นที่ 6 คือชั้นสมาชิก ซึ่งจำกัดไว้พระราชทานแก่ประชาชนชาวดัตช์เท่านั้น