การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
เฉิน ฉีเหม่ย์
ในปี ค.ศ. 1911 หลังการก่อการกำเริบอู่ชาง กองกำลังของเฉินเข้ายึดเมืองเซี่ยงไฮ้ไว้ได้ จากนั้นเขาก็ทำหน้าที่ผู้ว่าการรัฐทหารในภูมิภาคนี้ เขาหนีไปญี่ปุ่นกับ ดร.ซุน ยัตเซ็น หลังจากความล้มเหลวของการปฏิวัติต่อต้านเผด็จการของยฺเหวียน ชื่อไข่ พวกเขาก็ได้ก่อตั้งพรรคคณะจีนปฏิวัติซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นพรรคก๊กมินตั๋ง หรือจีนคณะชาติ ขณะที่เขากำลังจะกลับไปเซี่ยงไฮ้เพื่อทำการปฏิวัติอีกรอบเขาได้ถูกคนของยฺเหวียน ชื่อไข่ ลอบยิงสังหารเมื่อวันที่ 18 เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1916 การลอบสังหารมีการสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นคำสั่งของ จาง จงชาง นายพลขุนศึกที่จงรักภักดีต่อยฺเหวียน ชื่อไข่