วุลเวอรีน
วุลเวอรีนเป็นสัตว์ที่แข็งแรงกว่าที่เห็นมาก สามารถเข้าโจมตีสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าอย่างกวาง กวางมูส กวางเอลก์ และกวางแคริบู (เรนเดียร์) อย่างไรก็ตาม มันจะอ่อนแอลงเมื่อติดอยู่ในชั้นหิมะหรือหาอาหารไม่ได้ในฤดูหนาว วุลเวอรีนที่อาศัยอยู่ในโลกเก่า โดยเฉพาะคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย มักจะล่าสัตว์ได้เก่งกว่าญาติ ๆ ของมันที่อยู่อีกทวีปหนึ่ง อาจเป็นเพราะในยูเรเชียไม่ค่อยมีสัตว์นักล่าที่ตัวใหญ่กว่า ทำให้วุลเวอรีนมีโอกาสฝึกทักษะการล่าเพื่อตนเองมากกว่าที่จะฉกฉวยเหยื่อของสัตว์อื่นมากินเสียเอง 
วุลเวอรีนมีขากรรไกรที่แข็งแกร่ง กรงเล็บที่แหลมคม และมีผิวหนังหนา มันชอบไปรบกวนความเป็นอยู่ของสุนัขป่าและเสือภูเขา มันยังสามารถสังหารสัตว์นักล่าที่มีขนาดใหญ่กว่ามันได้ เคยพบว่ามีวุลเวอรีนหนัก 27 ปอนด์พยายามขโมยอาหารจากหมีดำซึ่งเพศผู้หนักได้ถึง 400-500 ปอนด์ แต่โชคร้ายที่หมีเป็นฝ่ายชนะ
โรควัวบ้า
โรคนี้อาจส่งผ่านสู่มนุษย์ได้ง่ายที่สุดโดยการกินอาหารที่ปนเปื้อนด้วยสมอง ไขสันหลังหรือทางเดินอาหารของสัตว์ที่ติดเชื้อ
 ทว่า เชื้อก่อโรคซึ่งแม้กระจุกในเนื้อเยื่อประสาทสูงสุด แต่สามารถพบได้แทบทุกเนื้อเยื่อทั่วร่างกาย รวมทั้งเลือด ในมนุษย์ถือว่าโรคเป็นชนิดย่อย (variant) หนึ่ง ของโรคครอยท์ซเฟลดท์–ยาคอบ (vCJD หรือ nvCJD) และในเดือนตุลาคม 2552 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 166 คนในสหราชอาณาจักร และที่อื่น 44 คน มีสัตว์ที่ติดเชื้อ BSE ระหว่าง 460,000 ถึง 482,000 ตัวเข้าสู่ห่วงโซ่อาหารของมนุษย์ก่อนมีการริเริ่มควบคุมเครื่องในสัตว์ความเสี่ยงสูงในปี 2532 สาเหตุของโรคเกิดจาก พรีออน ซึ่งเป็น คือ โปรตีนขนาดเล็ก ไม่ละลายน้ำ ทนความร้อน พรีออนเป็นปรสิตต่อคนและสัตว์