หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสร้างขึ้นในสมัยจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ซึ่งมีดำริให้สร้างหอประชุมขึ้นภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับพระมหากษัตริย์เสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานปริญญาบัตร ทรงดนตรี และงานสำคัญของมหาวิทยาลัย เช่น การรับแขกบ้านแขกเมือง การประชุมสัมนาต่างๆ การแสดงละครของนิสิต ฯลฯ เริ่มสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2481 โดยมีพระสาโรชรัตนนิมมานก์เป็นสถาปนิกออกแบบก่อสร้างอาคาร และพระพรหมพิจิตรเป็นผู้ออกแบบลายกนก อาคารหลังนี้แล้วเสร็จลงในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2482 และเปิดใช้ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2482 สองปีต่อมา (พ.ศ. 2484) มหาวิทยาลัยต้องทำการซ่อมแซมหอประชุม เนื่องจากหลังคาของอาคารรั่วและพื้นหอประชุมมีน้ำซึม สร้างความเสียหายถึงเพดานและดวงโคมภายในอาคาร
จนกระทั่งใน พ.ศ. 2527 มหาวิทยาลัยจึงดำเนินการบูรณะและปรับปรุงหอประชุมครั้งใหญ่ โดยการปรับปรุงอาคารนี้อยู่ภายใต้ความดูแลของ รองศาสตราจารย์ ดร.ภิญโญ สุวรรณคีรี ศิลปินแห่งชาติ ด้านสถาปัตยกรรมไทย ร่วมกับคณะกรรมการอีกหลายท่าน เป็นการตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด พร้อมติดตั้งระบบปรับอากาศ ระบบแสง-เสียงให้มีคุณภาพดี ปรับขนาดเวทีให้ใหญ่ขึ้นและได้ประดิษฐานพระบรมสาทิสลักษณ์สีน้ำมันของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว บนผนังทั้งสองข้างของเวทีอีกด้วย
อาคารสวนกุหลาบ
ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2542 สมัยที่นายธานี สมบูรณ์บูรณะ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน อนุมัติโครงการจัดสร้าง พิพิธภัณฑ์การศึกษาแห่งชาติ ภายในบริเวณอาคารทั้งหมด โดยดำเนินการจัดทำพิพิธภัณฑ์โรงเรียน บริเวณชั้นล่างก่อน เมื่อการบูรณะแล้วเสร็จ นายศิริ สุงคาสิทธิ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนในสมัยนั้น มีการจัดพิธีรับขวัญอาคารสวนกุหลาบ เพื่อฉลองในโอกาสที่บูรณะอาคารจนเสร็จสมบูรณ์ แล้วจึงจัดทำห้องแสดงนิทรรศการถาวรของพิพิธภัณฑ์ ภายในอาคาร จำนวน 14 ห้อง ประกอบด้วย ห้องสำนักงาน ห้องรับรองพิเศษ ห้องรับรองทั่วไป และ ห้องนำเสนอ โดยมี อาจารย์จรูญรัตน์ สุวรรณภูสิทธิ์ ผู้เสนอโครงการจัดทำพิพิธภัณฑ์ และหอจดหมายเหตุ เป็นหัวหน้างานพิพิธภัณฑ์การศึกษา โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย คนแรก ระหว่างปี พ.ศ. 2545-พ.ศ. 2547