การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
สันนิบาตฟื้นฟูเวียดนาม
บทบาทที่สำคัญของกวางฝุกโห่ยในเวียดนามมีไม่มากนัก แต่แนวคิดใหม่นี้ยังคงสืบทอดจนกลายเป็นขบวนการปฏิวัติชาตนิยมรุ่นต่อมา กวางฝุกโห่ยได้ตีพิมพ์พันธบัตรทหารในฮ่องกงและนำมาจำหน่ายในเวียดนามและจีนตามแนวชายแดน และจะใช้คืนให้เมื่อองค์กรขึ้นสู่อำนาจ ในช่วงสองเดือนแรกมีชาวจีนราว 200 คนให้ความสนใจและสนับสนุนองค์กร เจาได้ดำเนินการโดยวางแผนลอบสังหารข้าหลวงแห่งอินโดจีนฝรั่งเศส เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2455 แต่ล้มเหลว จากนั้นได้พยายามลอบสังหาร เงวียน ซุย ฮัน ผู้ว่าราชการจังหวัดไทบิญเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2456 และไม่สำเร็จอีก