การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
คิงดอม
ในประเทศจีนโบราณยุคจั้นกั๋ว ซิ่นและเพี่ยวเป็นเด็กกำพร้าจากสงครามที่อาศัยในรัฐฉิน ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันและมีความมุ่งหมายร่วมกันที่จะเป็นยอดขุนศึกในใต้หล้า จนกระทั่งวันหนึ่งเสนาบดีชางเหวินจวินได้นำตัวเพี่ยวไปรับราชการในวังของรัฐฉิน ปล่อยให้ซิ่นยังคงอยู่เป็นทาสอยู่ที่หมู่บ้าน ไม่กี่เดือนต่อมา เพี่ยวได้กลับมาที่หมู่บ้านในสภาพที่ถูกทำร้ายใกล้ตาย ก่อนตายเพี่ยวได้บอกให้ซิ่นเดินทางไปยังอีกหมู่บ้าน ที่ซึ่งซิ่นได้พบกับเด็กหนุ่มที่หน้าตาเหมือนเพี่ยว ซึ่งก็คืออิ๋งเจิ้ง อ๋องผู้เยาว์แห่งรัฐฉิน ซิ่นจึงได้รู้ความจริงว่าเพี่ยวถูกนำไปเป็นตัวตายตัวแทนของอิ๋งเจิ้ง และเสียชีวิตจากเหตุการณ์รัฐประหารภายในวังของรัฐฉิน ซิ่นรู้สึกแค้นอิ๋งเจิ้งที่เป็นสาเหตุทำให้เพี่ยวต้องตาย แต่เพื่อสนองต่อความปรารถนาสุดท้ายของเพี่ยว ซิ่นจึงช่วยเหลืออิ๋งเจิ้งในการฟื้นฟูอำนาจกลับคืนมา และต่อสู้เพื่อความมุ่งหมายในการเป็นยอดขุนศึกในใต้หล้า