ฟุตบอลในประเทศไทย
เมื่อปี พ.ศ. 2458 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) เป็นผู้ริเริ่มนำกีฬาฟุตบอลเข้ามาเล่นในไทยเป็นครั้งแรก จนกระทั่งเกิดความนิยมแผ่ขยายกว้างขวางไปทั่วประเทศ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้ง"สโมสรคณะฟุตบอลสยาม" ขึ้นโดยมีพระองค์และพระบรมวงศานุวงศ์ทรงลงแข่งขันเป็นผู้เล่นเอง และเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 มีการจัดแข่งขันในระดับนานาชาติขึ้นเป็นครั้งแรกระหว่างทีมชาติสยาม (ปัจจุบันคือ ฟุตบอลทีมชาติไทย) กับทีมราชกรีฑาสโมสร ที่สนามราชกรีฑาสโมสร โดยมีดักลาส โรเบิร์ตสัน เป็นกรรมการผู้ตัดสิน
สโมสรฟุตบอลไดสตาร์ กรุงเทพฯ
หลังจากที่สโมสรลงเล่นใน ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ก. ฤดูกาล 2538 ต่อมาทาง สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ดำริที่จะจัดการแข่งขันฟุตบอลในระบบ ลีกอาชีพขึ้น โดยได้นำ 18 สโมสรที่ลงเล่น มาแข่งขันในนามของ 2539/40 ซึ่งสโมสร ก็นับว่าเป็นหนึ่งสโมสรที่ก่อตั้งลีกสูงสุดด้วย โดยเกมในลีกอาชีพเกมแรกของสโมสร คือเกมที่แข่งกับ สโมสรราชวิถี โดย ธเนศ บุญลาภ ได้ถูกบันทึกว่าเป็นนักเตะคนแรกของสโมสรที่ยิงประตูได้ในระบบฟุตบอลลีก แต่อย่างไรก็ดี ด้วยการที่ผลงานของสโมสรไม่สม่ำเสมอ และประกอบกับทางสมาคมฯ ในยุคนั้นเปลื่ยนแปลงสโมสรที่ตกชั้น โดยให้ตกชั้น ถึง 5 สโมสร ทำให้สโมสรตกชั้นแบบไม่ได้รับความเป็นธรรมนัก