เมืองยอง
คนเมืองยองสืบเชื้อสายมาจากผู้คนที่อพยพมาจากเมืองเชียงรุ่งและเมืองอื่น ๆ ในสิบสองพันนา ซึ่งเป็นคนลื้อหรือไทลื้อ และเมื่ออพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งใหญ่ในเมืองลำพูนในปี พ.ศ. 2348 คนทั่วไปจึงเรียกว่า คนเมืองยอง เพราะในสมัยนั้นรัฐประชาชาติหรือรัฐชาติ (nation state) แบบตะวันตกยังไม่เกิดขึ้น ในสมัยนั้นผู้คนต่างบ้านหลายเมืองที่มาอยู่ร่วมกัน จึงเรียนขานกันตามชื่อบ้านเมืองเดิม เช่น คนเมืองเชียงใหม่ คนเมืองลำปาง คนเมืองแพร่ คนเมืองน่าน คนเมืองเชียงตุง เป็นต้น ฉะนั้นคนไทยองจึงไม่ใช่คนไทที่เป็นชาติพันธุ์ยอง แต่เป็นคนไทลื้อที่อาศัยอยู่เมืองยองเขตกำแพงเมืองลักษณะกลมรีตั้งอยู่บนเนินสูง มีคูน้ำคันดิน ที่ตั้งประกอบด้วยประตูเมืองทั้ง 4 ด้าน ดังนี้
พระเจ้าอินจงแห่งโครยอ
ภิกษุมโยชองเป็นชาวเมืองซอกยองและมีฐานอำนาจของตนอยู่ที่นั่น จึงวางแผนจะย้ายเมืองหลวงจากแคซองมาซอกยอง (서경, 西京) คือ เมืองหลวงตะวันตก หรือ เปียงยาง เพื่อที่ตนจะได้มีอำนาจเหนือราชสำนัก มโยชองทูลแนะนำพระเจ้าอินจงว่าเมืองแคซองนั้นไม่ปลอดภัย แต่เมืองซอกยองนั้นตั้งอยู่บนที่มงคลตามหลักฮวงจุ้ยเหมาะจะเป็นราชธานี แต่แผนการนี้ถูกต่อต้านโดยขุนนางอีกกลุ่มนำโดยคิมบูชิก (김부식, 金富軾 นักประวัติศาสตร์ผู้เขียนหนังสือซัมกุก ซากี) พระเจ้าอินจงมีพระราชโองการให้สร้างพระราชวังแทฮวาที่นอกเมืองซอกยอง แต่ก็ไม่ดำริจะย้ายเมืองหลวงอย่างจริงจัง มโยชองเห็นดังนั้นจึงรวบรัดก่อกบฏที่เมืองซอกยองในค.ศ. 1135 ตั้งอาณาจักรใหม่ชื่อว่า แทวี (대위국, 大爲國)