ภูมิทัศน์
โดยทั่วไปคำว่า "ภูมิทัศน์" หมายถึง "ภาพรวมของพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง" ที่มนุษย์ "รับรู้ทางสายตาในระยะห่าง" อาจเป็นพื้นที่ธรรมชาติที่ประกอบด้วยรูปทรงของแผ่นดิน น้ำ ต้นไม้ สัตว์และสรรพสิ่งมนุษย์สร้างในสภาพอากาศหนึ่งและช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกว่าภูมิทัศน์ธรรมชาติ หรือภาพรวมของเมืองหรือส่วนของเมือง เรียกว่าภูมิทัศน์เมืองนอกจากนี้ยังมีการใช้คำ “ภูมิทัศน์” กับพื้นที่ที่มีลักษณะเฉพาะเด่นชัด เช่น "ภูมิทัศน์ทะเล" "ภูมิทัศน์ภูเขา" "ภูมิทัศน์ทะเลทราย" หรือ "ภูมิทัศน์พระจันทร์" ซึ่งหมายถึงภาพรวมของพื้นที่บนผิวดวงจันทร์ที่มนุษย์อวกาศไปเยือน
ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมมีวัตถุประสงค์เพื่อเข้าใจพลวัตทางภูมิศาสตร์กายภาพ ตลอดจนวิธีการที่สังคมมนุษย์กำหนดกรอบความคิดให้กับสิ่งแวดล้อม (ภูมิศาสตร์มนุษย์) ด้วยเหตุนี้ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมอาจถูกมองว่าเป็นตัวแทนของ "มานุษยภูมิศาสตร์กายภาพ" () ซึ่งถูกคิดขึ้นโดยอัลเบรชท์ เพงค์ นักภูมิศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยเวียนนาใน พ.ศ. 2467 รวมถึงวัฒนธรรมทางภูมิศาสตร์หรือนิเวศวิทยามนุษย์ที่กำหนดโดยฮาร์ลาน เอช. แบร์โรวส์ ใน พ.ศ. 2466 ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมในสหรัฐอเมริกาได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่จากสำนักคิดของคาร์ล ซาวเออร์ แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ซึ่งมีมุมมองในเชิงประวัติศาสตร์ และกิลเบิร์ต เอฟ. ไวต์ แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโกเป็นผู้พัฒนามุมมองในการประยุกต์มากขึ้น