คลื่นสึนามิ
พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) - สึนามิจากแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย คลื่นสึนามิครั้งแรกในประเทศไทยเกิดจากแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ระลอกคลื่นยักษ์ดังกล่าวทำให้มีผู้เสียชีวิตล่าสุดจำนวนกว่า 165,000 ราย (มากกว่า 105,000 รายเสียชีวิตในอินโดนีเซีย) คลื่นสึนามิได้ถาโถมเข้าถล่มและคร่าชีวิตผู้คนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในพื้นที่หรือบริเวณที่ใกล้กับจุดเกิดแผ่นดินไหว เช่น อินโดนีเซีย, ไทย, และพื้นที่บริเวณชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซีย ไปจนถึงพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายพันกิโลเมตรในบังกลาเทศ, อินเดีย, ศรีลังกา, หมู่เกาะมัลดีลฟ์, และแม้กระทั่งโซมาเลีย, เคนยา, และแทนซาเนีย ซึ่งตั้งอยู่ในแถบแอฟริกาตะวันออก
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 1 กันยายน ก็บริเวณความกดอากาศต่ำขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะกวม ในวันถัดไป สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้เริ่มตรวนสอบหย่อมความกดอากาศต่ำนั้น ต่อมาอย่างรวดเร็ว มีการสังเกตการณ์ได้ถึงการหมุนเวียนลมเข้าหาศูนย์กลาง ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นจึงออกประกาศเตือนพายุหมุนเขตร้อน วันที่ 3 กันยายน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นใช้ชื่อ "16W" ให้กับพายุหมุนเขตร้อน ต่อมา 16W ได้เร่งความเร็วขึ้นไปทางเหนือ 18 นอต (33 กม./ชม.; 21 ไมล์/ชม.) และมีลม 40 นอต (74 กม./ชม.; 46 ไมล์/ชม.) ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น จึงแจ้งปรับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน ต่อมา สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ "โนรู" หลังจากนั้นโนรูเดินทางขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันค่อย ๆ ลดระดับความรุนแรงลงจนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น ได้ปรับลดความรุนแรงของโนรูลงเป็นดีเปรสชันเขตร้อน วันที่ 6 กันยายน โนรูได้ลดระดับความรุนแรงลงอีกและกลายเป็นพายุไซโคลนทางตะวันออก-ตะวันออกเฉียงใต้ (east-southeast) ของเกาะฮกไกโด สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นจึงได้ออกประกาศเตือนภัยพายุเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่มันจะสลายตัวไป