การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
เกาะตาง
เกาะนี้เป็นพื้นที่ที่เกิดเหตุการณ์มายาเกวซซึ่งเป็นเหตุปะทะระหว่างสหรัฐและเขมรแดง ในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 นาวิกโยธินสหรัฐได้ส่งเครื่องบินมายังเกาะตางโดยหวังว่าจะปลดปล่อยลูกเรือมายาเกวซที่ถูกทหารเขมรแดงจับกุมเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 แต่ลูกเรือมายาเกวซไม่ได้อยู่ที่เกาะตางแต่ถูกนำตัวไปขึ้นแผ่นดินใหญ่ของกัมพูชาและถูกปล่อยตัวระหว่างที่ดำเนินการช่วยเหลือ เขมรแดงได้ยิงเฮลิคอปเตอร์ของสหรัฐสามลำในบริเวณใกล้เกาะตาง นาวิกโยธิน 15 คน และลูกเรือถูกฆ่า โดยคาดว่ามีทหารเขมรแดงถูกฆ่าราว 13-25 คน
ในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2521 เรือใบของจีนชื่อฟอกกีเลดีถูกพัดออกจากเส้นทางระหว่างสิงคโปร์ – กรุงเทพฯ ถูกพบทางตะวันตกของเกาะตางโดยเรือปืนของเขมรแดง ลูกเรือชาวแคนาดา สจ๊วต กลาสถูกฆ่า ส่วนจอห์น ดิวเฮิร์ส ชาวอังกฤษ และเกอร์รี ฮามิลชาวนิวซีแลนด์ถูกเขมรแดงจับไปขังคุกเอสวัน และบังคับให้เขียนคำรับสารภาพ ดิวเฮิร์สถูกประหารชีวิตเมื่อปลายเดือนสิงหาคม และฮามิลถูกฆ่าเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2521