วัดบางพลี
วัดบางพลีเดิมชื่อ “วัดบางพลีใหญ่” เมื่อครั้งโบราณประชาชนฝ่ายรามัญอยู่เมืองหงสาวดีเกิดเหตุมีความเดือดร้อน  จึงได้เดินทางมาด้วยความยากลำบากมาอยู่ในประเทศไทย ได้พึ่งพระบรมโพธิสมภารมานานแล้ว  ได้มาพักอาศัยตามหมู่บ้านนี้เวลานาน  ต่อมามีประชาชนมากขึ้น  จึงได้ปรึกษากันว่าสมควรจัดการตั้งวัดนี้ขึ้นได้แล้ว  มีผู้มีจิตศรัทธาได้ถวายที่ดินเป็นจำนวน ๖ ไร่ ๓ งาน ให้สร้างวัดนี้ขึ้นเมื่อ พ.ศ. ๒๓๖๙ ประมาณ ๑๗๙ ปีเศษมาแล้ว  มีเจ้าอาวาสปกครองที่วัดบางพลี  ผ่านมาเป็นจำนวน ๘ รูป ได้บูรณปฏิสังขรณ์มาตลอดเวลา  ต่อมาเจ้าอาวาสองค์ที่ ๙  ในปัจจุบันได้จัดการก่อสร้างและบูรณปฏิสังขรณ์อาคารที่ชำรุดตลอดมา
วัดเส้าหลิน
วัดเส้าหลิน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1038 ในสมัยของไท่เหอเจ้าผู้ครองรัฐวุ่ยเหนือ ในปี พ.ศ. 929 - พ.ศ. 1077 เนื่องจากตั้งอยู่บนยอดเขาเส้าซื่อ () ทางด้านทิศตะวันตกของเทือกเขาซงซาน () ครอบคลุมอาณาเขตพื้นที่เกือบทั้งหมดด้วยป่าหรือ "หลิน" () ในภาษาจีนกลาง จึงกลายเป็นที่มาของชื่อ วัดเส้าหลิน ในยุคสมัยบุกเบิกยังไม่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ภายหลังจากสร้างขึ้นมาได้ประมาณ 32 ปี ในปี พ.ศ. 1070 พระโพธิธรรมเถระหรือตั๊กม้อ (สำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ต๋าหมอในสำเนียงจีนกลาง คำเรียกในภาษาจีนทั้งสองสำเนียงมาจากคำว่า (โพธิ)"ธรรมะ" ในภาษาสันสกฤต )พระภิกษุจากประเทศอินเดีย ได้เดินทางเข้ามาเผยแผ่พุทธศาสนานิกายเซนที่วัดเส้าหลินเป็นครั้งแรก อีกทั้งแลเห็นว่าวัดเส้าหลินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ มีความสงบร่มรื่น เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรปฏิบัติธรรมจนบรรลุธรรมตามนัยของพุทธศาสนานิกายเซน (เซน เป็นสำเนียงญี่ปุ่น ตรงกับคำว่า ฉาน ในสำเนียงจีนกลาง หรือ เซี้ยง ในสำเนียงแต้จิ๋ว รากศัพท์มาจากคำว่า ธยานะ ในภาษาสันสกฤต หรือ ฌาน ในภาษาบาลีนั่นเอง) ปรมาจารย์ตั๊กม้อจึงเข้าพำนักและดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสองค์แรก ทำให้ชื่อเสียงของวัดเส้าหลิน อยู่ในฐานะเป็นต้นกำเนิดของศาสนาพุทธนิกายเซนในประเทศจีน กลายเป็นที่รู้จักมากขึ้น