การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
คนท้าใหญ่
ประเทศจีนใน ค.ศ. 1920 ในยุคขุนศึกเป็นใหญ่ หลังการปฏิวัติซินไฮ่ หม่าปังเต๋อ (เก่อโยว) พร้อมด้วยภริยา (หลิว เจียหลิง) และเสธ.ทัง กำลังเดินทางไปรับตำแหน่งเจ้าเมืองทางตอนใต้ของประเทศด้วยการซื้อตำแหน่ง แต่แล้วขบวนรถไฟก็ถูกดักปล้นจาก จางหม่าจื่อ (เจียง เหวิน) หัวหน้าขบวนการโจรที่แม่นปืน จางหม่าจื่อจับกุมตัว หม่าปังเต๋อ ไว้ ส่วนเสธ.ทังเสียชีวิตระหว่างถูกปล้น ในขบวนรถไฟไม่มีทรัพย์สินเงินทอง จางหม่าจื่อจึงคิดสวมรอยปลอมตัวเป็นหม่าปังเต๋อเจ้าเมืองคนใหม่แทน เพื่อไปหาเงินข้างหน้าและให้หม่าปังเต๋อ เป็นเสนาธิการ ทัง (ตามที่หม่าปังเต๋อโกหกเพื่อเอาตัวรอดระหว่างถูกปล้นยึดตำแหน่ง) ที่เมืองมีเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลที่ขูดรีดชาวบ้านอยู่ คือ หวงซื่อหลาง (โจว เหวินฟะ) ซึ่งหวงซื่อหลางเองก็ต้องการใช้เจ้าเมืองคนใหม่นี้เพื่อการค้าฝิ่น ขณะที่จางหมาจื่อเองก็จะหลอกใช้หวงซื่อหลางเองด้วยเช่นกัน การหักเหลี่ยมเฉือนมุมและการแย่งชิงความเป็นใหญ่กันของทั้ง 2 ฝ่ายจึงบังเกิดขึ้น โดยมีหม่าปังเต๋อเจ้าเมืองตัวจริงที่โดนลดตำแหน่งโดยตัวเองโดยไม่เจตนา เป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งแทรกอยู่ในเรื่องราวการเฉือนคมที่เข้มข้น