เพชรพระอุมา
พนมเทียนนั้นมีวิธีการเขียนเนื้อเรื่องเพชรพระอุมาในรูปแบบการเขียนของตนเอง ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยพยายามเขียนบรรยายถึงลักษณะท่าทาง ตลอดจนอากัปกิริยาต่าง ๆ ของตัวละครทุกตัวที่ปรากฏในเพชรพระอุมา โดยไม่ยอมให้เป็นการเขียนที่เรียกได้ว่าเขียนแบบผ่านเลยไป ทำให้ผู้อ่านที่ติดตามอ่านมาโดยตลอดไม่ได้อรรถรสและความเข้มข้นของเนื้อเรื่อง แต่พนมเทียนจะเขียนโดยแจกแจงอากัปกิริยาทุกขณะและทุกฝีก้าวของตัวละคร เพื่อให้ผู้อ่านสามารถมองเห็นการกระทำต่างหรือการเคลื่อนไหวต่าง ๆ เช่นกระทิงหรือเสือโคร่งถูกรพินทร์ ไพรวัลย์ยิงล้มลง ก็จะเขียนบรรยายเริ่มตั้งแต่รพินทร์และคณะเดินทางพบเจอกับสัตว์ เกิดการต่อสู้หรือติดตามแกะรอยจนถึงประทับปืนและเหนี่ยวไกยิง จนกระทั่งสัตว์นั้นล้มลงเสียชีวิต หรือแม้แต่การพูดจาเล่นลิ้นยั่วยวนกวนประสาทของแงซายและรพินทร์ ไพรวัลย์ จนถึงการพร่ำพรรณนาคำรักหวานซึ้งระหว่างไชยยันต์ อนันตรัยและมาเรีย ฮอฟมัน พนมเทียนก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีเยี่ยมจนสามารถทำให้ผู้อ่านได้รับรู้ว่าในขณะนั้นเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง จนทำให้เพชรพระอุมากลายเป็นนวนิยายที่มีความยาวมากที่สุดในโลก
ฉัตรารัศมิ์ แก้วมรกต
ร่มแก้ว เริ่มงานเขียนตั้งแต่เรียนอยู่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยมีหนังสือเล่มแรกในชีวิตเป็นหนังสือ กลอนวัยรุ่น ตีพิมพ์กับ สำนักพิมพ์ใยไหม จากนั้นเริ่มเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายจริงจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย โดยได้ส่งเรื่องสั้นไปตามนิตยสาร ต่างๆ ไม่นานก็เริ่มคิดเรื่องของตนเอง เริ่มคิดอยากมีผลงานของตนเองออกเป็นเล่ม ๆ บ้าง ก็เลยให้เวลากับการเขียนหนังสือ จนกระทั่งเรียนจบจึงลองส่งนวนิยายที่เขียนไว้เสนอไปยังนิตยสาร สำนักพิมพ์ และโพสต์ลงตามเว็บไซต์ต่าง ๆ กระทั่ง “แอบรักออนไลน์” เป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ผ่านการพิจารณา และได้รับการตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ปริ๊นเซส ในเครือสถาพรบุ๊คส์ในปี 2548