จักรพรรดิซ่งหลี่จง
จ้าว ยฺหวิน เป็นทายาทรุ่นที่สิบของจ้าว ควงอิ้น ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่งขึ้นเมื่อกว่า 250 ปีก่อน เดิมจ้าว ยฺหวิน มีชื่อตัวว่า "จ้าว ยฺหวี-จฺวี่" (趙與莒) เมื่อเด็กอาศัยอยู่ในเช่าซิง (紹興), เจ้อเจียง (浙江) วันหนึ่งฝนตก จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ไปหลบฝนใต้สะพาน ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหยู เทียนซี (余天錫) ขุนนางที่ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน อัครมหาเสนาบดี (丞相) ส่งมาตามหาผู้สืบราชบัลลังก์ เพราะรัชทายาทเพิ่งสิ้นพระชนม์ เมื่อทราบว่า เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นใคร หยู เทียนซี ก็รีบกลับไปรายงานฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน และฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน เห็นสมควรให้จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ขึ้นเป็นรัชทายาทคนใหม่ เมื่อเป็นรัชทายาทแล้ว จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว กุ้ยเฉิง" (趙貴誠) ต่อมาใน ค.ศ. 1224 จักรพรรดิซ่งหนิงจงสิ้นพระชนม์ พระนางหยางไท่โฮ่ว มเหสีของซ่งหนิงจง ก็ยกจ้าว กุ้ยเฉิง ขึ้นสืบราชสมบัติต่อ และจ้าว กุ้ยเฉิง เปลี่ยนชื่อตัวอีกครั้งเป็น "จ้าว ยฺหวิน"
จ้าว ปิ่ง
จ้าว ปิ่ง เป็นโอรสองค์ที่ 17 ของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับนางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ "ซิงหรง" (修容) จ้าว ปิ่ง ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ชื่อ (趙昰) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตฺวันจง (宋端宗) จ้าว ปิ่ง ได้รับฐานันดรศักดิ์ "ซิ่นหวัง" (信王) ใน ค.ศ. 1274 ภายหลังได้เลื่อนเป็น "กวั่งหวัง" (廣王)