รามเกียรติ์
ต้นเค้าของเรื่องรามเกียรติ์มาจากเรื่องรามายณะซึ่งเป็นนิทานที่แพร่หลายอยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียใต้ ต่อมาอารยธรรมอินเดียได้แพร่สู่ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ่อค้าชาวอินเดียได้นำวัฒนธรรมและศาสนามาด้วย ทำให้รามายณะแพร่หลายไปทั่วภูมิภาค กลายเป็นนิทานที่รู้จักกันเป็นอย่างดี และได้ปรับเปลี่ยนเนื้อหาให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมของประเทศนั้นจนกลายเป็นวรรณคดีประจำชาติไป ดังปรากฏในหลายชาติ เช่น ไทย ลาว พม่า เขมร มาเลเซีย อินโดนีเซียตัวละครหลักที่ปรากฏในเรื่อง มีดังนี้
แขกไทร
แขกไทร เป็นเพลงไทยเดิมอัตราสองชั้น ใช้ร้องเป็นเพลงประกอบละคร มีผู้ดัดแปลงเพลงนี้ไปหลายทาง เพลงเถานั้นมีผู้แต่งขยายเป็นสามชั้นในสมัยรัชกาลทื 5 และตัดลงเป็นชั้นเดียวในสมัยรัชกาลที่ 6 ทางหนึ่ง หลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง)แต่งขยายขึ้นเป็น 3 ชั้นและตัดลงเป็นชั้นเดียวอีกทางหนึ่ง ต่อมา นายเฉลิม บัวทั่งได้นำเพลงเดิมมาแต่งใหม่ให้มีสำเนียงไปทางชวาใน พ.ศ. 2513 เรียกแขกไทรทางชวา สำหรับบรรเลงด้วยวงอังกะลุง ต่อมานายมนตรี ตราโมทได้แต่งเป็นทางชวาอีกทางหนึ่งสำหรับบรรเลงด้วยวงปี่พาทย์ชวา