พลังงานจากการแผ่รังสี
หนึ่งในโทรศัพท์ไร้สายยุคแรก ที่มีพื้นฐานมาจากพลังงานแผ่รังสีถูกประดิษฐ์โดย นิโคลา เทสลา อุปกรณ์ใช้เครื่องส่งและเครื่องรับที่มีการสั่นพ้องที่ความถี่เดียวกัน ทำให้มีการสื่อสารระหว่างกันได้ ในปี ค.ศ. 1916 เขานำเอาการทดลองที่เคยทำเมื่อปี ค.ศ. 1896 มาศึกษาใหม่ เขาพบว่า "เมื่อไรก็ตามทีผมได้รับผลกระทบของเครื่องส่ง หนึ่งในวิธีที่ง่ายที่สุด (ในการตรวจจับการส่งสัญญาณแบบไร้สาย) คือ ป้อนสนามแม่เหล็กให้เกิดกระแสในตัวนำ และเมื่อผมทำอย่างนั้น ความถี่ต่ำให้เสียงออกมา"
อากิโอะ โมริตะ
ในปี 1946 หลังสิ้นสุดสงคราม โมริตะและอิบูกะได้ร่วมกันจัดตั้งบริษัทวิศวกรรมโทรคมนาคมโตเกียวโดยที่โมริตะเป็นหุ้นส่วนใหญ่สุด ด้วยทุนจดทะเบียน 190,000 เยน และมีลูกจ้างเริ่มแรก 20 คน ซึ่งในขณะนั้นโมริตะมีอายุเพียง 25 ปี ในขณะที่อิบูกะมีอายุ 38 ปี ในระยะแรกผลิตเครื่องและอุปกรณ์บันทึกเทปตลอดจนวิทยุพกพา จนกระทั่งในปี 1958 ทั้งสองคนจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น "โซนี่" (มาจากคำละติน "sonus" แปลว่าเสียง กับคำอเมริกัน "Sonny-boys")