เมืองยอง
คนเมืองยองสืบเชื้อสายมาจากผู้คนที่อพยพมาจากเมืองเชียงรุ่งและเมืองอื่น ๆ ในสิบสองพันนา ซึ่งเป็นคนลื้อหรือไทลื้อ และเมื่ออพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งใหญ่ในเมืองลำพูนในปี พ.ศ. 2348 คนทั่วไปจึงเรียกว่า คนเมืองยอง เพราะในสมัยนั้นรัฐประชาชาติหรือรัฐชาติ (nation state) แบบตะวันตกยังไม่เกิดขึ้น ในสมัยนั้นผู้คนต่างบ้านหลายเมืองที่มาอยู่ร่วมกัน จึงเรียนขานกันตามชื่อบ้านเมืองเดิม เช่น คนเมืองเชียงใหม่ คนเมืองลำปาง คนเมืองแพร่ คนเมืองน่าน คนเมืองเชียงตุง เป็นต้น ฉะนั้นคนไทยองจึงไม่ใช่คนไทที่เป็นชาติพันธุ์ยอง แต่เป็นคนไทลื้อที่อาศัยอยู่เมืองยองเขตกำแพงเมืองลักษณะกลมรีตั้งอยู่บนเนินสูง มีคูน้ำคันดิน ที่ตั้งประกอบด้วยประตูเมืองทั้ง 4 ด้าน ดังนี้
ซำเร
ชาวซำเร เป็นกลุ่มชนเดียวกับกลุ่มมอญ-เขมร ชนกลุ่มนี้จะอาศัยอยู่ในป่าทางภาคตะวันออก พบในเขตอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด ปัจจุบันมีคนผู้ภาษาดั้งเดิมของตัวเองได้ไม่มาก ไม่เกิน 50 คน นอกจากนี้ยังพบชาวซำเรในจังหวัดฉะเชิงเทรา แต่ปัจจุบันพูดภาษาดั้งเดิมไม่ได้แล้ว และเชื่อกันว่าคำว่าสำเหร่ ก็น่าจะมาจากชนกลุ่มนี้ ซึ่งถูกกวาดต้อนมาจากกัมพูชาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ นอกจากนี้ยังพบว่ามีชาวซำเรในจังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันยังคงพูดภาษาซำเรได้ (ซึ่งภาษาซำเรมีความใกล้เคียงกับภาษาชองเนื่องจากพบว่าเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน ชาวซำเรกลุ่มนี้เดินทางมาจากพระตะบอง ประเทศกัมพูชา ถูกเกณฑ์มาร่วมรบกับกองทัพแต่ไม่ระบุว่ากองทัพใด กว่า 2 ชั่วอายุคน) ชาวซำเร หรือปอร์ที่อาศัยอยู่บ้านพนมเรย จังหวัดพระตะบอง เป็นเครือญาติกับคนชองซำเร ในอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด (เจตน์จรรย์ อาจไธสง และคณะ, 2560) แต่ปัจจุบันเปลี่ยนมาเรียกตนเอง ว่า "กะซอง"