การสังหารหมู่นานกิง
การสังหารหมู่นานกิง () หรือรู้จักกันในนามการข่มขืนนานกิง () เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน
การลอบสังหาร
การลอบสังหารเป็นหนึ่งในเครื่องมือทางการเมืองที่เก่าแก่ที่สุด อาจจะย้อนไปได้ไกลถึง 1129 ปีก่อนพุทธกาลเมื่อถูกสังหารโดยชาวยิวในซึ่งถูกบันทึกเอาไว้โดย กษัตริย์ฟิลิปที่สองแห่งมาเซโดเนีย (บิดาของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ มหาราช) สำหรับในประวัติศาสตร์จีนการลอบสังหารพบเห็นอยู่เนือง ๆ ตัวอย่างเช่นการลอบปลงพระชนต์ฉินซีฮ่องเต้ของจิง เค่อ ในประวัติศาสตรฺอินเดีย กุนซือนาม ชานาคยา เขียนรายละเอียดเกี่ยวกับการลอบสังหารลงในตำราของเขา "" พ.ศ. 1735 ถูกลอบสังหารโดยนักฆ่าของ