ซามูไร
หลังจากการผ่านพ้นของซามูไรพเนจรศตวรรษที่ 11 เป็นต้นมา ผู้ที่จะมาเป็นซามูไรต่างได้รับการคาดหวังว่าจะต้องเป็นผู้ที่มีวัฒนธรรมและอ่านออกเขียนได้ โดยพวกเขาจะต้องสามารถใช้ชีวิตให้กลมกลืนไปกับคำกล่าวโบราณที่ว่า "บุง บุ เรียว โดะ" (สว่าง, ศิลปะอักษร, ศิลปะการทหาร, วิถีทั้งสอง) หรือ "ความกลมกลืนแห่งพู่กันและดาบ" ให้ได้ โดยจะเห็นจากชื่อเฉพาะที่ใช้เรียกเหล่านักรบในช่วงแรกๆ ว่า "อุรุวะชิ" คำนี้ถูกเขียนขึ้นมาด้วยตัวอักษรคันจิที่มีการผสมรวมระหว่างลักษณะเฉพาะตัวของศิลปะอักษร ( ตรงกับภาษาจีน "บุ๋น") และศิลปะการทหาร ( ตรงกับภาษาจีน "บู๊") เข้าด้วยกัน และมโนทัศน์เช่นเดียวกันนี้ ยังถูกกล่าวไว้ในเรื่องเล่าแห่งเฮเกะ (เฮเกะ โมะโนะงะตะริ, สมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12) โดยมีการอ้างอิงไว้ในคำกล่าวของตัวละครที่มีต่อการตายของ ไทระ โนะ ทะดะโนริ นักดาบ-นักกวีผู้มีการศึกษาคนหนึ่งว่า:
มหาอุด
ชื่อวิชาไสยศาสตร์ไทยโบราณ ที่เชื่อว่าสามารถป้องกันอันตรายจากปืนโดยเฉพาะ กล่าวคือ ทำให้อาวุธปืนที่ยิงมานั้นมีอันผิดพลาด ลูกขัดลำกล้อง กระสุนด้าน ยิงไม่ออก อย่างแรงเชื่อว่าสามารถทำให้ถึงกับกระบอกปืนแตกหรือปืนเสียไปเลยก็มี วิชามหาอุดมีหลายลักษณะ เช่น เป็นคาถาสำหรับบริกรรมภาวนา เรียกว่าคาถามหาอุด เช่น อะนิทัสสะนะอัปปะฏิฆา หรือทำเป็นเครื่องรางพกติดตัวในรูปแบบต่างๆ เช่น ตะกรุด ผ้าประเจียด หรือพระเครื่อง การทำตะกรุดมหาอุดบางกรณี ผู้ทำต้องดำลงไปจารอักขระใต้น้ำ และมีผู้รู้กล่าวอีกว่าวิชานี้ต้องปลุกเสกด้วยธาตุน้ำ เพราะน้ำเป็นคู่ปรับกับไฟ ผู้ชำนาญทางกสิณน้ำ หรืออาโปธาตุ เชื่อว่าจะสามารถทำวิชามหาอุดได้สำเร็จ พระเถระที่นับถือกันว่าสำเร็จวิชามหาอุดมีหลายรูป ที่รู้จักกันดีเช่น หลวงปู่ศุข เกสโร วัดปากคลองมะขามเฒ่า, หลวงปู่นาค วัดห้วยจระเข้, หลวงพ่อทา วัดพะเนียงแตก เป็นต้น.