ละหมาด
ละหมาด หรือ นมาซ คือการนมัสการพระเจ้า อันเป็นศาสนกิจอย่างหนึ่งในศาสนาอิสลาม เพื่อแสดงถึงความเคารพสักการะ ความขอบคุณ และความภักดีต่ออัลลอฮ์ โดยทั่วไปการละหมาดคือการขอพร ส่วนทางศาสนาหมายถึงการกล่าวและการกระทำ การละหมาดจะกระทำ 5 เวลา ได้แก่ ยามรุ่งอรุณ ยามบ่ายช่วงตะวันคล้อย ยามอาทิตย์ตกดิน และยามค่ำคืน ซึ่งการละหมาดทุกครั้งจะต้องหันหน้าไปทางทิศกิบละฮ์ในเมืองมักกะฮ์
ชาลอม
การใช้ชาลอมในคัมภีร์มักจะชี้ให้เห็นถึงการกระทำที่อยู่นอกเหนือจากสิ่งทั้งหมด ชาลอมถูกอ้างถึงเกี่ยวความรู้สึกดีของสิ่งอื่น (ปฐมกาล 43.27, อพยพ 4.18) การทำพันธสัญญา (1 พงศ์กษัตริย์ 5.12) และในบทสวดเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของบ้านเมืองหรือประชาชาติ (Psalm 122.6, Jeremiah 29.7) รากศัพท์ shalem ที่พบในเยรูซาเลมหมายถึงสันติภาพ และมีความหมายรวมถึงความจริงและการพิพากษา (สดุดี 85.10, อิสยาห์ 48.18, 22, 57.19-21) ความเป็นทั้งหมดของชาลอม ผ่านความหมายในด้านความจริงและการพิพากษา เป็นแรงบันดาลใจของคำเกี่ยวกับความหวังเกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ และอ้างถึงเวลาแห่งสันติภาพในสมัยของพระองค์ (ฮักกาย 2.7-9, อิสยาห์ 2.2-4, 11.1-9)
ความหมายเกี่ยวกับความสมบูรณ์ของชาลอมได้รับการยืนยันในคำที่มีรากศัพท์อย่างเดียวกันในภาษากลุ่มเซมิติกอื่นๆ shelam ในภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดียนหมายถึงทั้งสันติภาพและการฟื้นคืน อนุพันธ์ของ shalom และ shalam ในภาษาอราเมอิก มีความหมายเกี่ยวกับสันติภาพ ความปลอดภัย และสวัสดิภาพ salamu ในภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียหมายถึงสวัสดิภาพ ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดทั้งทางด้านแนวคิดและการกระทำของชาลอมพบในภาษาอาหรับ salaam ซึ่งหมายถึงความปลอดภัย และการให้อภัย และที่นอกเหนือจากนี้ Salaam ยังเป็นรากศัพท์ของคำว่ามุสลิมและอิสลามซึ่งแปลตรงตัวว่าผู้ยอมมอบตนแด่อัลลอหฺ และการมอบตนต่ออัลลอหฺตามลำดับ