เพชรพระอุมา
พนมเทียนเริ่มต้นการเขียนเพชรพระอุมาในปี พ.ศ. 2507 โดยตกลงทำข้อสัญญากับสำนักพิมพ์ผ่านฟ้าพิทยา (ซึ่งปัจจุบันสำนักพิมพ์ผ่านฟ้าพิทยา ได้ยุติกิจการไปแล้ว) ในการเขียนนวนิยายแนวผจญภัยในป่าจำนวนหนึ่งเรื่อง โดยมีข้อกำหนดความยาวของนวนิยายเพียงแค่ 8 เล่มจบเท่านั้น แต่กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลามทำให้ต้องเขียนเพชรพระอุมาเพิ่มเติมต่อจนครบ 10 เล่ม และขอยุติการเขียนตามข้อสัญญา แต่ทางสำนักพิมพ์ผ่านฟ้าพิทยายังไม่อนุญาตให้พนมเทียนยุติการเขียน และได้ขอร้องให้เขียนเพิ่มเติมต่ออีก 5 เล่ม พร้อมกับบอกกล่าวถึงความนิยมของนักอ่านที่มีต่อเพชรพระอุมา ซึ่งมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นจนต้องมีการตีพิมพ์ซ้ำหลาย ๆ ครั้งด้วยกันในระยะปลาย ๆ ของเล่มที่ 10 จนสถิติการตีพิมพ์และการจัดจำหน่ายของนวนิยายเรื่องนี้มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น และได้รับการตอบรับจากนักอ่านหลาย ๆ รุ่นเป็นอย่างดีในการช่วยขัดเกลาเนื้อเรื่องของเพชรพระอุมา และแจ้งเตือนแก่พนมเทียนถึงชื่อตัวละครหรือสถานที่ที่ปรากฏในเพชรพระอุมาที่มีการผิดพลาด
ความเป็นมาของตัวละครในเพชรพระอุมา
คะหยิ่น เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงคือ ขะโนง หรือ คะโหน่ง พนมเทียนจำลองเอาลักษณะนิสัยของขะโนง หัวหน้าหมู่บ้านกะเหรี่ยงที่มีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น พูดจาสามหาว นิสัยทะลึ่งโวยวายและคุยโวโอ้อวด มีความสามารถเก่งกาจรอบด้าน แต่ยอมแพ้กับสิ่งที่มองไม่เห็นหรือผี ซึ่งเป็นการถอดลักษณะนิสัยทั้งหมดของกะเหรี่ยงขะโนง มาใส่ไว้ในตัวของคะหยิ่น กะเหรี่ยงหัวหน้าหมู่บ้านหล่มช้างที่ขออาสาสมัครติดตามคณะเดินทางของเชษฐา เพื่อค้นหาขุมทรัพย์เพชรพระอุมาและผู้สูญหาย