ปัญหาเยอรมัน
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2349 จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งฮับส์บูร์ก สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากความพ่ายแพ้ต่อจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งในสงครามนโปเลียน จึงเท่ากับเป็นการสิ้นสุดลงของจักรวรรดิแบบหลวม ๆ ซึ่งรวมดินแดนเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นมาหลายร้อยปี จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีสถานะเป็นรัฐชาติโดยแท้จริง แม้ว่าชื่อที่่ใช้เรียกขานในภายหลังจะเพิ่มคำว่า "แห่งชาติเยอรมัน" เข้าไปด้วยก็ตาม ทั้งนี้ผู้ปกครองของจักรวรรดิต้องเผชิญกับปัญหาการสูญเสียพระราชอำนาจการปกครองให้แก่รัฐของจักรวรรดิตลอดช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ผลของสงครามสามสิบปียังส่งผลต่อพระราชอำนาจของจักรพรรดิอย่างร้ายแรง ทั้งยังส่งผลให้เกิดการแข่งขันกันระหว่างรัฐทรงอำนาจในยุโรปสองรัฐคือ ราชอาณาจักรฮับส์บูร์ก (ในฐานะรัฐที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวรรดิ) และบรันเดนบูร์ก-ปรัสเซีย ซึ่งขยายอาณาเขตของตนเกิดกว่าอาณาเขตของจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันนั้นเองนครรัฐขนาดเล็กจำนวนมากภายในจักรวรรดิก็กระจัดกระจายกันออกไป จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 จึงมีนครรัฐขนาดเล็กมากกว่า 1,800 แห่ง และแต่ละแห่งปกครองแยกจากกันอย่างอิสระ
ราชอาณาจักรซัคเซิน
ก่อนปี ค.ศ. 1806 ซัคเซินเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรวรรดิที่มีอายุพันปีที่พยายามรวมตัวกันเป็นอาณาจักรที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแต่กลับกลายมาเป็นรัฐที่แตกแยกกันออกไป ในฐานะนครรัฐอิเล็กเทอเรต (electorate) เจ้าผู้ครองซัคเซินจึงมีตำแหน่งเป็นเจ้าชายผู้มีสิทธิเลือกตั้ง (prince-elector) จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลาหลายร้อยปี เมื่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบเลิกหลังจากการพ่ายแพ้ของสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในยุทธการที่เอาสเตอร์ลิทซ์ (Battle of Austerlitz) อิเล็กเทอเรตซัคเซินก็ได้รับเลื่อนขึ้นเป็นราชอาณาจักรอิสระโดยการสนับสนุนของฝรั่งเศสประเทศมหาอำนาจของยุโรปในเวลานั้น เจ้าชายอีเล็คเตอร์องค์สุดท้ายของซัคเซินก็ได้เป็นพระเจ้าเฟรดริค ออกัสตัสที่ 1 แห่งซัคเซิน