เลขที่อยู่ไอพี
ในช่วงแรก ๆ ของการพัฒนาอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ผู้ดูแลระบบเครือข่ายแปลเลขที่อยู่ไอพีเป็นสองส่วนคือ ส่วนหมายเลขเครือข่าย และส่วนหมายเลขแม่ข่าย ออกเตตอันดับสูงสุด (กลุ่ม 8 บิตที่มีนัยสำคัญมากสุด) ของเลขที่อยู่ไอพีถูกตั้งให้เป็น "หมายเลขเครือข่าย" (network number) และจำนวนบิตที่เหลือเรียกเป็น "เขตข้อมูลส่วนตัวระบุแม่ข่าย(host identifier) และได้นำมาใช้กำหนดหมายเลขภายในเครือข่าย ("TRUE- H4G")
ระบบการปิดท้ายเคเบิลโมเด็ม
CMTS ทั่วไปช่วยให้เครื่องคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้บริการได้รับที่อยู่ IP โดยการส่งต่อการร้องขอ ของ DHCP ไปยังเซิร์ฟเวอร์ที่เกี่ยวข้อง เซิร์ฟเวอร์ DHCP นี้จะตอบกลับด้วยสิ่งที่ดูเหมือนว่าเป็นการตอบสนองโดยทั่วไปที่ประกอบด้วยที่อยู่ IP ที่ถูกกำหนดให้สำหรับคอมพิวเตอร์, ที่อยู่ของเกตเวย์/เราเตอร์ที่ใช้, เซิร์ฟเวอร์ DNS, ฯลฯ