ซามูไร
หลังจากการผ่านพ้นของซามูไรพเนจรศตวรรษที่ 11 เป็นต้นมา ผู้ที่จะมาเป็นซามูไรต่างได้รับการคาดหวังว่าจะต้องเป็นผู้ที่มีวัฒนธรรมและอ่านออกเขียนได้ โดยพวกเขาจะต้องสามารถใช้ชีวิตให้กลมกลืนไปกับคำกล่าวโบราณที่ว่า "บุง บุ เรียว โดะ" (สว่าง, ศิลปะอักษร, ศิลปะการทหาร, วิถีทั้งสอง) หรือ "ความกลมกลืนแห่งพู่กันและดาบ" ให้ได้ โดยจะเห็นจากชื่อเฉพาะที่ใช้เรียกเหล่านักรบในช่วงแรกๆ ว่า "อุรุวะชิ" คำนี้ถูกเขียนขึ้นมาด้วยตัวอักษรคันจิที่มีการผสมรวมระหว่างลักษณะเฉพาะตัวของศิลปะอักษร ( ตรงกับภาษาจีน "บุ๋น") และศิลปะการทหาร ( ตรงกับภาษาจีน "บู๊") เข้าด้วยกัน และมโนทัศน์เช่นเดียวกันนี้ ยังถูกกล่าวไว้ในเรื่องเล่าแห่งเฮเกะ (เฮเกะ โมะโนะงะตะริ, สมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12) โดยมีการอ้างอิงไว้ในคำกล่าวของตัวละครที่มีต่อการตายของ ไทระ โนะ ทะดะโนริ นักดาบ-นักกวีผู้มีการศึกษาคนหนึ่งว่า:
ซากาตะ กินโทกิ
ในบางครั้ง กินโทกิและฮิจิคาตะจะแสดงออกว่าไม่ถูกกันเสียเต็มที่ แต่ในเวลาจำเป็นขีดสุดทั้งสองคนก็สามารถแท็กทีมสู้ชนิดเอาเป็นเอาตาย (ตูไม่อยากแพ้หมอนี่-ที่ทั้งสองคนคิด) ทั้งสองคนคล้ายๆ กันตรงที่ว่าเป็นซามูไรชั้นเยี่ยม ฝีมือดาบดีเข้าขั้นดีมาก ชอบอาหารอะไรสักอย่างแบบสุดตัว (กินโทกิชอบของหวาน ฮิจิคาตะชอบมายองเนส) ปกติจะไม่กลัวอะไร แต่ก็กลัวผีเหมือนกันแม้ปากจะพร่ำบอกว่าตนไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ก็ตาม (ตอน ระวังสายพานลำเลียงให้ดี) สนิทกับคาซึระ โคทาโร่ ซามูไรนักขับไล่ชายแดน ซึ่งคาซึระเองก็รู้จักกับกินโทกิมานานแล้ว เนื่องจากเป็นเพื่อนเรียนวิชาดาบกับอาจารย์โชโย และร่วมรบในสงครามขับไล่ต่างแดนมาด้วยกัน โดยจะเป็นห่วงกันอยู่ลึกๆ ตามแต่ละสถานการณ์ว่าจะแสดงออกมาแบบไหน