สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ต่อมา เวียดนามเข้าร่วมเป็นสมาชิกประเทศที่เจ็ด ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ไม่นานหลังจากนั้น ลาวและพม่าได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกประเทศที่แปดและเก้าตามลำดับ ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 ส่วนกัมพูชาประสงค์จะเข้าร่วมเป็นสมาชิก แต่ถูกเลื่อนออกไปจากปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองภายในประเทศ จนกระทั่งในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2542 กัมพูชาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกประเทศที่สิบ หลังจากรัฐบาลกัมพูชามีความมั่นคงแล้ว
ในช่วงพุทธทศวรรษ 2530 สมาชิกอาเซียนได้มีประสบการณ์ทั้งในด้านการมีประเทศสมาชิกเพิ่มมากขึ้น รวมไปถึงความพยายามในการรวบรวมกลุ่มประเทศให้เป็นหนึ่งเดียวไปอีกขึ้นหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2533 มาเลเซียได้เสนอให้มีความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก ซึ่งประกอบด้วยประเทศกลุ่มสมาชิกอาเซียน สาธารณรัฐประชาชนจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ โดยมีเจตนาเพื่อถ่วงดุลอิทธิพลของสหรัฐอเมริกาซึ่งเพิ่มพูนมากขึ้นในความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (APEC) และภูมิภาคเอเชียโดยรวม แต่ว่าข้อเสนอดังกล่าวถูกยกเลิกไป เพราะได้รับการคัดค้านอย่างหนักจากญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา แม้ว่าจะประสบความล้มเหลวในด้านดังกล่าว แต่กลุ่มสมาชิกก็ยังสามารถดำเนินการในการรวมกลุ่มประเทศให้เป็นหนึ่งเดียวกันต่อไปได้
สากลวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขาภิบาล
สากลวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขาภิบาลก่อตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2489 และพัฒนามาเป็นโรงเรียนแพทย์หลวงในปี พ.ศ. 2496 ต่อมาได้มีการย้ายแผนกแพทยศาสตร์ และ เภสัชศาสตร์ไปเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยพนมเปญ(มหาวิทยาลัยภูมินทร์พนมเปญในปัจจุบัน) จนกระทั่งกัมพูชาเผชิญกับความไม่แน่นอนทางการเมือง เมื่อกัมพูชากลายเป็นประเทศคอมมิวนิสต์กัมพูชาประชาธิปไตย ในช่วงปี พ.ศ. 2518-2521 รัฐบาลเขมรแดงมองว่าการเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาขัดแย้งต่ออุดมการณ์ของรัฐบาลเขมรแดง ทำให้มีการสังหารบุคลากรที่มีการศึกษาไปเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงแผนกแพทย์ศาสตร์และเภสัชศาสตร์ได้รับความเสียหายและถูกทิ้งร้าง 
ต่อมาเมื่อเขมรแดงพ้นจากอำนาจ แผนกแพทย์ศาสตร์ได้เปิดการเรียนการสอนอีกครั้ง แต่ก็ต้องเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์เป็นอย่างมาก จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2537 จึงเริ่มมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ และในปี พ.ศ. 2540 ได้รับการยกฐานะเป็นสากลวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขาภิบาล สังกัดกระทรวงสุขาภิบาล(กระทรวงสาธารณสุขกัมพูชา)