วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2553
ต่อมาคณะรัฐประหารได้แต่งตั้งรัฐบาลชั่วคราว ซึ่งมีพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่างปี 2549-2550 ซึ่งในช่วงดังกล่าว มีกลุ่มออกมาเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐประหารหลายกลุ่ม กลุ่มที่มีชื่อเสียง คือ แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) โดยกล่าวหาว่า พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี อยู่เบื้องหลังรัฐประหาร และต้องการขับไล่ คมช. และรัฐบาล
รัชต์ยุตม์ ศิรโยธินภักดี
ในปี 2534 เกิดรัฐประหาร 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 ซึ่ง คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (รสช.) ได้ยึดอำนาจจากรัฐบาล ซึ่งในขณะนั้นมี “พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ” เป็นนายกรัฐมนตรี โดยให้เหตุผลหลักว่า มีการฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างหนักในรัฐบาล และรัฐบาลพยายามทำลายสถาบันทหาร 
ข้าพเจ้าและเพื่อนจำนวนมากที่เป็นมิตรสหายเริ่มเห็นเค้าลางและความสับสนปั่นป่วนของการเมืองไทยที่อยู่ในวังวน ที่ถูกครอบงำโดยชนชั้นนำ และสถาบันทหาร เพื่อนมิตรจำนวนมาก มีมติ ร่วมกัน ว่าจำเป็นต้องฟื้นการจัดตั้งของพวกเรา โดยมีการเสนอให้ มีการจัดตั้งเป็นเครือข่าย ตามสายงานและเขตงานที่พวกเราเคยอยู่ ร่วมกันในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย