ภูเขาฟูจิ
ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ 37 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา องค์การยูเนสโก ได้ประกาศให้ภูเขาไฟฟูจิเป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรม ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ.2545 ภายใต้ชื่อ "ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ" ทำให้ภูเขาไฟฟูจิเป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรม แห่งที่ 13 และเป็น มรดกโลก แห่งที่ 17 ของ ประเทศญี่ปุ่น โดยผ่านหลักเกณฑ์การพิจารณา ดังนี้
การปะทุของภูเขาไฟฟุจิ ปีโฮเอ
การปะทุของภูเขาไฟฟูจิ ปีโฮเอ () เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1707 (วันที่ 23 เดือน 11 ปีโฮเอที่ 4) และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1708 (วันที่ 9 เดือน 12 ของปีโฮเอที่ 4) ระหว่างยุคเอโดะ แม้การระเบิดครั้งนั้นจะไม่มีลาวาไหลออกมา แต่ก็ได้ปลดปล่อยเถ้าภูเขาไฟกว่า 800 ล้านลูกบาศก์เมตรกินบริเวณกว้างโดยรอบภูเขาไฟ และลอยไปไกลถึงเอโดะที่อยู่ห่างออกไปเกือบ 100 กิโลเมตร เถ้าถ่านตกลงมาราวกับฝนในจังหวัดอิซุ คาอิ ซางามิและมูซาชิ ในเอโดะ เถ้าภูเขาไฟมีความหนาหลายเซนติเมตร