ประเทศสิงคโปร์
หมู่เกาะมีการตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และต่อมาเป็นของจักรวรรดิท้องถิ่นต่าง ๆ สิงคโปร์สมัยใหม่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1819 โดยเซอร์สแตมฟอร์ด รัฟเฟิลส์ (Stamford Raffles) เป็นสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกโดยการอนุญาตจากรัฐสุลต่านยะฮอร์ อังกฤษได้อธิปไตยเหนือเกาะใน ค.ศ. 1824 และสิงคโปร์กลายเป็นหนึ่งในนิคมช่องแคบอังกฤษใน ค.ศ. 1826 หลังถูกญี่ปุ่นยึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง สิงคโปร์ได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1963 และเข้าร่วมกับอดีตดินแดนของอังกฤษอื่นเพื่อตั้งประเทศมาเลเซีย แต่ถูกขับอีกสองปีต่อมาผ่านพระราชบัญญัติโดยเอกฉันท์ นับแต่นั้น ประเทศสิงคโปร์พัฒนาอย่างรวดเร็ว จนได้รับการรับรองว่าเป็นหนึ่งในสี่เสือแห่งเอเชีย
อาณานิคมไนจีเรีย
อาณานิคม และ รัฐในอารักขาไนจีเรีย เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษในแอฟริกา ตะวันตก ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 และ ศตวรรษที่ 20 เริ่มแรกนั้นได้ตราพระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าทาส ค.ศ. 1807 เพื่อควบคุมดูแลการค้าทาส ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการจัดระเบียบการปกครอง. ต่อมาได้มีการการผนวกดินแดนลากอส ค.ศ. 1861 และ แม่น้ำออยล์ในอารักขา ค.ศ. 1884. สหราชอาณาจักรได้เข้าครอบครองดินแดนไนเจอร์ในอารักขาตลอดศตวรรษที่ 19, ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวทางบริเตนยังไม่ได้เข้ามาจัดการปกครองจนถึง ค.ศ. 1885. ภายหลังจากชาติเจ้าอาณานิคมในยุโรป ต่างแย่งชิงพื้นที่แห่งนี้จนเกิดเป็น Berlin Conference.