เพชรพระอุมา
พนมเทียนนั้นมีวิธีการเขียนเนื้อเรื่องเพชรพระอุมาในรูปแบบการเขียนของตนเอง ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยพยายามเขียนบรรยายถึงลักษณะท่าทาง ตลอดจนอากัปกิริยาต่าง ๆ ของตัวละครทุกตัวที่ปรากฏในเพชรพระอุมา โดยไม่ยอมให้เป็นการเขียนที่เรียกได้ว่าเขียนแบบผ่านเลยไป ทำให้ผู้อ่านที่ติดตามอ่านมาโดยตลอดไม่ได้อรรถรสและความเข้มข้นของเนื้อเรื่อง แต่พนมเทียนจะเขียนโดยแจกแจงอากัปกิริยาทุกขณะและทุกฝีก้าวของตัวละคร เพื่อให้ผู้อ่านสามารถมองเห็นการกระทำต่างหรือการเคลื่อนไหวต่าง ๆ เช่นกระทิงหรือเสือโคร่งถูกรพินทร์ ไพรวัลย์ยิงล้มลง ก็จะเขียนบรรยายเริ่มตั้งแต่รพินทร์และคณะเดินทางพบเจอกับสัตว์ เกิดการต่อสู้หรือติดตามแกะรอยจนถึงประทับปืนและเหนี่ยวไกยิง จนกระทั่งสัตว์นั้นล้มลงเสียชีวิต หรือแม้แต่การพูดจาเล่นลิ้นยั่วยวนกวนประสาทของแงซายและรพินทร์ ไพรวัลย์ จนถึงการพร่ำพรรณนาคำรักหวานซึ้งระหว่างไชยยันต์ อนันตรัยและมาเรีย ฮอฟมัน พนมเทียนก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีเยี่ยมจนสามารถทำให้ผู้อ่านได้รับรู้ว่าในขณะนั้นเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง จนทำให้เพชรพระอุมากลายเป็นนวนิยายที่มีความยาวมากที่สุดในโลก
ม.มธุการี
ม.มธุการี เป็นนามปากกาของนักเขียนนวนิยายชาวไทยแนวโรแมนติกดราม่าไปจนถึงแนวชีวิตสะท้อนสังคม ที่ไม่เปิดเผยตัวตน โดยมีข้อมูลว่าท่านเริ่มมีผลงานขณะกำลังศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ม.มธุการีมีผลงานเขียนอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ประมาณ ปี พ.ศ.2510 จนถึงปัจจุบัน โดยตีพิมพ์ออกมาในนาม ม.มธุการี, เพชรน้ำค้าง, ดาหลา สุมาลิน, และ รุ้งพราย เพชรลดา ผลงานสร้างชื่อที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ ได้แก่ ระบำไฟ, หัวใจสองภาค, ข้าวเปลือก, คนมีคาว, คนละโลก, ชีวิตเปื้อนฝุ่น, ความรักสีดำ เป็นต้น