เพชรพระอุมา
จากโครงเรื่องเดิมของคิง โซโลมอน'ส มายน์ส เพียงแค่ 4 บรรทัดเท่านั้น แต่พนมเทียนสามารถนำมาเขียนเป็นเพชรพระอุมาโดยเล่าเรื่องราวการเดินป่า การดำรงชีวิตและการล่าสัตว์ รวมทั้งภูมิประเทศในป่าดงดิบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ไปจนจรดชายแดนพม่าและน่าจะล่วงเลยไปถึงแถบเทือกเขาหิมาลัย (เพราะในตอนท้ายเรื่องมีฉากที่ต้องอยู่ในภูมิประเทศที่มีหิมะตก) ในปัจจุบัน โดยดึงประเด็นจุดสำคัญของชีวิตการเดินป่าของตนเองที่เคยผ่านมาก่อนผสมเข้าในไปโครงเรื่องของเพชรพระอุมาด้วย
ความเป็นมาของตัวละครในเพชรพระอุมา
พรานบุญคำ เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงคือ บุญคำหรือตาคำ พนมเทียนจำลองเอาลักษณะนิสัยของพรานบุญคำ พรานคู่ใจและสมุนมือขวาของรพินทร์ ไพรวัลย์ มาจากอดีตพรานป่าที่อยู่ในภาคกลาง แล้วไปเป็นหัวหน้าคนงานที่ทำหน้าที่ตัดไม้หมอนรถไฟให้แก่สัมปทานของอาของพนมเทียน ที่อำเภอสุไหงปาตี จังหวัดนราธิวาส ในสมัยที่พนมเทียนเริ่มฝึกหัดเข้าป่าล่าสัตว์เมื่อประมาณ 40 กว่าปีมาแล้ว