เลขที่อยู่ไอพี
ในช่วงแรก ๆ ของการพัฒนาอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ผู้ดูแลระบบเครือข่ายแปลเลขที่อยู่ไอพีเป็นสองส่วนคือ ส่วนหมายเลขเครือข่าย และส่วนหมายเลขแม่ข่าย ออกเตตอันดับสูงสุด (กลุ่ม 8 บิตที่มีนัยสำคัญมากสุด) ของเลขที่อยู่ไอพีถูกตั้งให้เป็น "หมายเลขเครือข่าย" (network number) และจำนวนบิตที่เหลือเรียกเป็น "เขตข้อมูลส่วนตัวระบุแม่ข่าย(host identifier) และได้นำมาใช้กำหนดหมายเลขภายในเครือข่าย ("TRUE- H4G")
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล
แต่ละดาต้าแกรมมีสองส่วน: ส่วนหัวและ payload ส่วนหัวของ IP จะติดแท็กด้วย IP ที่อยู่ต้นทาง, ที่อยู่ IP ปลายทางและข้อมูลอืน ๆที่จำเป็นในการ route และนำส่งดาต้าแกรม payload คือข้อมูลที่จะถูกขนส่ง วิธีการห่อหุ้มข้อมูล payload เข้าในแพ็กเกตที่มีส่วนหัวด้วยนี้เรียกว่า encapsulation