พระสุนทรโวหาร (ภู่)
สุนทรภู่เป็นกวีที่มีความชำนาญทางด้านกลอน ได้สร้างขนบการประพันธ์กลอนนิทานและกลอนนิราศขึ้นใหม่จนกลายเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางสืบเนื่องมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ผลงานที่มีชื่อเสียงของสุนทรภู่มีมากมายหลายเรื่อง เช่น "นิราศภูเขาทอง" "นิราศสุพรรณ" "เพลงยาวถวายโอวาท" "กาพย์พระไชยสุริยา" และ "พระอภัยมณี" เป็นต้น โดยเฉพาะเรื่อง "พระอภัยมณี" ได้รับยกย่องจากวรรณคดีสโมสรว่าเป็นยอดของวรรณคดีประเภทกลอนนิทาน และเป็นผลงานที่แสดงถึงทักษะ ความรู้ และทัศนะของสุนทรภู่อย่างมากที่สุด งานประพันธ์หลายชิ้นของสุนทรภู่ได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งในหลักสูตรการเรียนการสอนนับแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน เช่น "กาพย์พระไชยสุริยา" "นิราศพระบาท" และอีกหลาย ๆ เรื่อง
กฤษณา อโศกสิน
สำหรับนามปากกา 'กฤษณา อโศกสิน' นั้น เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2501 ด้วยผลงานนวนิยายที่ชื่อว่า วิหคที่หลงทาง ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ลงใน 'สตรีสาร' และได้รับการต้อนรับจากผู้อ่านเป็นอย่างดี เธอเคยกล่าวถึงที่มาของนามนี้ว่า "ชื่อนี้นี่ประหลาด มันแว่บขึ้นมาในสมอง ในขณะที่กำลังนั่งคิดอยู่ว่าจะใช้นามปากกาอะไรดีนั้น ก็เกิดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แปลออกมาได้ความว่า ไม้หอม (กฤษณา) และ ทรัพย์ที่ปราศจากทุกข์ (อโศกสิน)..." ซึ่งนามปากกานี้ ได้สร้างสรรค์กลั่นกรองผลงานออกมาอย่างมากมายหลายหลาก อย่างเช่น 'น้ำผึ้งขม', 'ระฆังวงเดือน', 'ชลธีพิศวาส' และเรื่องอื่น ๆ อีกกว่าหนึ่งร้อยเรื่อง รวมทั้ง 'ปูนปิดทอง' เรื่องที่ทำให้เธอกลายเป็นนักเขียนรางวัลซีไรท์ ผลงานของเธอได้รับการยกย่องและชื่นชมว่า เป็นงานเขียนที่กระเทาะเปลือกสังคมได้อย่างสะใจและถึงแก่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง 'ลานลูกไม้', 'ลมที่เปลี่ยนทาง', 'เสื้อสีฝุ่น', 'รอบรวงข้าว', 'บุษบกใบไม้', 'เรือมนุษย์', 'ฝนหลงฤดู' และ 'ไฟทะเล' ฯลฯ