อาณาจักรรัตนโกสินทร์ (สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์)
อิทธิพลของตะวันตกเริ่มแผ่ขยายเข้ามาในภูมิภาค โดยเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2328 อังกฤษยึดครองปีนัง และใน พ.ศ. 2362 เข้ามาตั้งสิงคโปร์ ไม่นาน อังกฤษก็ได้เข้ามาแทนที่ฮอลันดาและโปรตุเกสเป็นชาติตะวันตกที่มีอิทธิพลทางเศรษฐกิจและการเมืองหลักในสยาม อังกฤษคัดค้านระบบเศรษฐกิจสยาม ซึ่งเจ้านายเป็นผู้ผูกขาดการค้า และธุรกิจถูกจัดเก็บภาษีตามอำเภอใจ ใน พ.ศ. 2364 ลอร์ดฮัสติงส์แห่งบริษัทอินเดียตะวันออก ซึ่งขณะนั้นเป็นข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดีย ส่งตัวแทนของบริษัท จอห์น ครอว์เฟิร์ด เป็นคณะทูตเพื่อเรียกร้องให้สยามยกเลิกการจำกัดการค้าเสรี อันเป็นสัญญาณแรกของประเด็นซึ่งจะครอบงำการเมืองของสยามในคริสต์ศตวรรษที่ 19
สุลต่านฮุสเซน ชาห์แห่งยะโฮร์
สุลต่านฮุสเซียน มูอัสซาม ชาห์ อิบนี มะห์มูด ชาห์ อะลาม (พ.ศ. 2319 – 5 กันยายน พ.ศ. 2378) เป็นสุลต่านองค์ที่ 18 แห่งยะโฮร์-รีเยา พระองค์เป็นที่จดจำในการลงนามมอบดินแดนให้อังกฤษ ซึ่งเป็นที่มาของการก่อตั้งสิงคโปร์สมัยใหม่ระหว่างที่พระองค์เป็นสุลต่านแห่งยะโฮร์และสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2362 และสุลต่านแห่งยะโฮร์ใน พ.ศ. 2367 อย่างไรก็ตาม สุลต่านฮุสเซียนได้รับการยอมรับมากกว่าเป็นหุ่นเชิดของอังกฤษ อย่างน้อยช่วงแรกของการปกครอง แต่ในช่วงปีสุดท้าย และครึ่งแรกของของการปกครองของพระโอรสในนามสุลต่านแห่งยะโฮร์ การยอมรับอยู่ในขอบเขตจำกัด อังกฤษให้ความกังวลเฉพาะผลดีต่อเศรษฐกิจและการเมืองของตนเท่านั้น