การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ
สหรัฐอเมริกา อังกฤษและแคนาดา ได้ร่วมมือกันตั้งโครงการลับ "ทูบอัลลอยด์" และ "สถานีวิจัยคลาค รีเวอร์" เพื่อออกแบบและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ลูกแรก ภายใต้โครงการที่เรียกว่า "โครงการแมนฮัตทัน" ภายใต้การค้นคว้าวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ และนักฟิสิกส์อเมริกัน นาม เจ. โรเบิร์ต ระเบิดปรมาณูที่ใช้ถล่มเมืองฮิโรชิมะของญี่ปุ่น ที่ชื่อ "ลิตเติลบอย" นั้น ได้ใช้ ยูเรเนียม - 235, ลูกระเบิดลูกแรกถูกทดสอบที่ ทรีนิตี้, นิวเม็กซิโก ในวันที่ 16 กรกฎาคม 2488 ส่วนระเบิดที่ชื่อ “แฟตแมน” ซึ่งใช่ถล่มนางาซากินั้นใช้ พลูโตเนียม - 239
การทดลองอาวุธนิวเคลียร์
การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ ใต้ดินก่อให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนคล้ายคลื่นแผ่นดินไหว ดังนั้นเราอาจสามารถเทียบหาอำนาจทำลายของระเบิดนิวเคลียร์ (เทียบกับระเบิดทีเอ็นที) จากค่าขนาดที่ตรวจได้จากคลื่นสั่นสะเทือน Paul G. Richards and John Zavales (1996) ได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างขนาดคลื่นหลักกับอำนาจทำลายของระเบิดนิวเคลียร์ดังนี้
David Bowers, et al., (2001) ให้ความสัมพันธ์ดังนี้