เลขที่อยู่ไอพี
บ่อยครั้งมากที่เลขที่อยู่ไอพีถูกกำหนดโดยดีเอชซีพีอย่างพลวัตบนแลนและเครือข่ายแถบความถี่กว้าง ดีเอชซีพีนำมาใช้เพราะช่วยหลีกเลี่ยงภาระของผู้ดูแลระบบในการกำหนดเลขที่อยู่สถิตให้กับอุปกรณ์บนเครือข่ายแต่ละอุปกรณ์ ช่วยให้อุปกรณ์ทั้งหลายใช้ปริภูมิเลขที่อยู่อันจำกัดบนเครือข่ายร่วมกัน ถึงแม้ว่าอุปกรณ์บางอุปกรณ์จะออนไลน์เพียงแค่เวลาหนึ่ง ๆ การตั้งค่าเลขที่อยู่ไอพีพลวัตได้เปิดใช้งานอยู่แล้วในระบบปฏิบัติการปัจจุบันเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นผู้ใช้จึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปตั้งค่าใด ๆ ด้วยตนเองเพื่อที่จะเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายที่มีดีเอชทีพีเซิร์ฟเวอร์ ดีเอชซีพีไม่ได้เป็นเทคโนโลยีเดียวที่ใช้กำหนดเลขที่อยู่ไอพีอย่างพลวัต ไดอัลอัปและเครือข่ายแถบความถี่กว้างบางแห่งใช้คุณลักษณะกำหนดเลขที่อยู่พลวัตของโพรโทคอลแบบจุดต่อจุด (PPP)
หมายเลขโทรศัพท์ในประเทศไทย
หมายเลขสำหรับโทรศัพท์พื้นฐานและโทรศัพท์ทางไกล รวมถึงโทรศัพท์สาธารณะ ทั้งหมดมีตัวเลข 9 หลัก โดยขึ้นต้นด้วยรหัสต่อไปนี้เดิมหมายเลขสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่มีตัวเลข 9 หลักเหมือนโทรศัพท์พื้นฐาน โดยขึ้นต้นด้วยรหัส 01, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09 (ปะปนกับรหัสโทรศัพท์ทางไกล) ภายหลังปรากฏว่าไม่เพียงพอต่อความต้องการ คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) จึงได้กำหนดให้เปลี่ยนเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็น 10 หลักเพื่อขยายจำนวนเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ให้รองรับการใช้งานที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างเพียงพอ โดยเติมเลข 8 เข้าไปข้างหลังเลข 0 กลายเป็น 081, 083, 084, 085, 086, 087, 088, 089 ตามลำดับ เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2549 และยกเลิกระบบ 9 หลักเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 หมายเลขสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่จึงมีตัวเลขทั้งหมด 10 หลัก และเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 ขยายรหัสเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ เพิ่มขึ้นเป็น 080, 082, เป็น 091, 092 ในปี พ.ศ. 2556, ในปี พ.ศ. 2557 กลายเป็น 061, 062 ในปี พ.ศ. 2559 กลายเป็น 063, 064, 065 และในปี พ.ศ. 2561 กลายเป็น 066 ตามลำดับ โดยปัจจุบันเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ใช้รหัสต่อไปนี้ ก็คือหมายเหตุ** เนื่องจากปัจจุบันสามารถเปลี่ยนผู้ให้บริการเครือข่ายโดยใช้หมายเลขเดิมได้ ดังนั้นหมายเลขที่ย้ายไปจะไม่เข้าหลักการตามด้านบน