การสื่อสารไร้สาย
เทคโนโลยีไร้สายที่พบมากที่สุดใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เช่นคลื่นวิทยุ ซึ่งอาจใช้ในระยะทางสั้นๆไม่กี่เมตรสำหรับโทรทัศน์ หรือไกลเป็นล้านกิโลเมตรลึกเข้าไปในอวกาศสำหรับวิทยุ การสื่อสารไร้สายรวมถึงหลากหลายชนิดของการใช้งานอยู่กับที่, เคลื่อนที่และแบบพกพา ได้แก่ วิทยุสองทาง, โทรศัพท์มือถือ, ผู้ช่วยดิจิตอลส่วนตัว (personal digital assistants หรือ PDAs) และเครือข่ายไร้สาย ตัวอย่างอื่น ๆ ของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีวิทยุไร้สายรวมถึง GPS, รีโมตประตูโรงรถ เม้าส์คอมพิวเตอร์ไร้สาย, แป้นพิมพ์และชุดหูฟังไร้สาย, หูฟังไร้สาย, เครื่องรับวิทยุไร้สาย, โทรทัศน์ผ่านดาวเทียมไร้สาย, เครื่องรับโทรทัศน์ทั่วไปและโทรศัพท์บ้านไร้สาย
บรอดแบนด์ไร้สาย
เชื่อมต่อไร้สายสามารถเป็นได้ทั้งที่มีใบอนุญาตและไม่มีใบอนุญาต ในสหรัฐอเมริกามีการเชื่อมต่อที่ได้รับใบอนุญาตใช้คลื่นความถี่ที่เป็นส่วนตัวของผู้ใช้มีหลักประกันสิทธิจาก Federal Communications Commission (FCC) ในประเทศอื่น ๆ สเปกตรัมได้รับใบอนุญาตจากหน่วยงานผู้มีอำนาจสื่อสารทางวิทยุของชาติ (เช่น ACMA ในออสเตรเลียหรือคณะกรรมการการสื่อสารในไนจีเรีย (NCC)) ใบอนุญาตมักจะมีราคาแพงและมักจะสงวนไว้สำหรับบริษัทขนาดใหญ่ที่มีความประสงค์ที่จะรับประกันการเข้าถึงส่วนตัวที่คลื่นความถี่ที่ใช้ในการสื่อสารแบบ point to point ด้วยเหตุนี้การใช้คลื่นความถี่ไร้สายของ ISP ส่วนใหญ่จะไม่มีใบอนุญาตเพราะใช้ความถี่สาธารณะ