การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ
สหรัฐอเมริกา อังกฤษและแคนาดา ได้ร่วมมือกันตั้งโครงการลับ "ทูบอัลลอยด์" และ "สถานีวิจัยคลาค รีเวอร์" เพื่อออกแบบและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ลูกแรก ภายใต้โครงการที่เรียกว่า "โครงการแมนฮัตทัน" ภายใต้การค้นคว้าวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ และนักฟิสิกส์อเมริกัน นาม เจ. โรเบิร์ต ระเบิดปรมาณูที่ใช้ถล่มเมืองฮิโรชิมะของญี่ปุ่น ที่ชื่อ "ลิตเติลบอย" นั้น ได้ใช้ ยูเรเนียม - 235, ลูกระเบิดลูกแรกถูกทดสอบที่ ทรีนิตี้, นิวเม็กซิโก ในวันที่ 16 กรกฎาคม 2488 ส่วนระเบิดที่ชื่อ “แฟตแมน” ซึ่งใช่ถล่มนางาซากินั้นใช้ พลูโตเนียม - 239
ระเบิดนิวเคลียร์มาร์ก 17
ระเบิดนิวเคลียร์ทั้งสองรุ่นถูกออกแบบโดยห้องปฏิบัติการแห่งชาติ ลอส อลามอสในปี ค.ศ. 1954 มีอำนาจการทำลายล้างเทียบเท่ากับ 15 เมกะตันทีเอ็นที มีลักษณะภายนอก ขนาด และน้ำหนักใกล้เคียงกัน แตกต่างกันที่ขั้นตอนการจุดระเบิดในขั้นแรก โดยมีความยาว 24 ฟุต 8 นิ้ว (7.52 เมตร) เส้นผ่านศูนย์กลาง 61.4 นิ้ว (1.56 เมตร) มีน้ำหนัก 21 ตัน ใช้ร่มชูชีพขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 64 ฟุต (20 เมตร) เพื่อหน่วงเวลา