ปัญหาเยอรมัน
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2349 จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งฮับส์บูร์ก สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากความพ่ายแพ้ต่อจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งในสงครามนโปเลียน จึงเท่ากับเป็นการสิ้นสุดลงของจักรวรรดิแบบหลวม ๆ ซึ่งรวมดินแดนเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นมาหลายร้อยปี จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีสถานะเป็นรัฐชาติโดยแท้จริง แม้ว่าชื่อที่่ใช้เรียกขานในภายหลังจะเพิ่มคำว่า "แห่งชาติเยอรมัน" เข้าไปด้วยก็ตาม ทั้งนี้ผู้ปกครองของจักรวรรดิต้องเผชิญกับปัญหาการสูญเสียพระราชอำนาจการปกครองให้แก่รัฐของจักรวรรดิตลอดช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ผลของสงครามสามสิบปียังส่งผลต่อพระราชอำนาจของจักรพรรดิอย่างร้ายแรง ทั้งยังส่งผลให้เกิดการแข่งขันกันระหว่างรัฐทรงอำนาจในยุโรปสองรัฐคือ ราชอาณาจักรฮับส์บูร์ก (ในฐานะรัฐที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวรรดิ) และบรันเดนบูร์ก-ปรัสเซีย ซึ่งขยายอาณาเขตของตนเกิดกว่าอาณาเขตของจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันนั้นเองนครรัฐขนาดเล็กจำนวนมากภายในจักรวรรดิก็กระจัดกระจายกันออกไป จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 จึงมีนครรัฐขนาดเล็กมากกว่า 1,800 แห่ง และแต่ละแห่งปกครองแยกจากกันอย่างอิสระ
จักรพรรดิกาเลริอุส
จักรพรรดิกาเลริอุส หรือ กาอิอัส กาเลริอุส วาเลริอัส แม็กซิมิอานัส () (ราว ค.ศ. 260 – ปลายเมษายนหรือต้นพฤษภาคม ค.ศ. 311) กาเลริอุสทรงเป็นซีซาร์ภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนระหว่างราววันที่ 1 มีนาคม หรือ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 293 ถึงวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 305 ต่อมาก็ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันร่วมกับคอนแสตนติอัส คลอรัสระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 305 ถึงปลายเดือนเมษายนหรือต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 311, ร่วมกับเฟลเวียส วาเลริอัส เซเวรัส จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 307, ร่วมกับคอนสแตนตินที่ 1 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 308 และร่วมกับลิซินิอัส จนถึง ค.ศ. 311