ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
ไชน่าแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 120
ช่วงเช้าวันที่ 20 สิงหาคม เครื่องบิน โบอิง 737-800 ของสายการบินไชน่าแอร์ไลน์ พร้อมผู้โดยสาร 157 คน และลูกเรือ 8 คน ออกจาก ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวนในกรุงไทเป และลงจอดที่ท่าอากาศยานนาฮะบนเกาะโอกินาวะเมื่อเวลา 10.27น. ตามเวลาท้องถิ่นของญี่ปุ่น แต่หลังลงจอดได้ไม่นาน นักบินได้แจ้งกับหอบังคับการบินว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นที่บริเวณปีก จึงสั่งอพยพผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดลงจากเคริ่องบินได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่เครื่องบินจะเกิดระเบิดอย่างรุนแรงในไม่กี่วินาทีถัดมาเมื่อเวลา 10.34น. ตามเวลาท้องถิ่นของญี่ปุ่น
เหตุการณ์ครั้งนี้ ผู้โดยสารและลูกเรือทั้ง 165 คนรอดชีวิตทั้งหมด มีเพียงผู้โดยสาร 2 คน ลูกเรือ 1 คน และเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินอีก 1 คนที่ได้รับบาดเจ็บ
หลังเกิดอุบัติเหตุ ไชน่าแอร์ไลน์สั่งให้ตรวจสอบเครื่องบิน โบอิง 737-800 ที่มีอยู่ในสายการบินทั้งหมด 11 ลำ และที่มีอยู่ในแมนดารินแอร์ไลน์อีก 2 ลำโดยทันที
จากการตรวจสอบพบว่าสลักบริเวณปีกหลุดไปทะลุถังน้ำมันเซื้อเพลิง โดยตัวสลักนั้นมีขนาด 10.4 มิลลิเมตร ซึ่งเล็กกว่าสลักทั่วไปซึ่งมีขนาด 14 มิลลิเมตร หากหัวสลักหลุดออกไป สลักดังกล่าวไม่สามารถยึดอยู่กับที่ได้ จึงหลุดเข้าไปทิ่มถังน้ำมันจนน้ำมันรั่ว อันเป็นสาเหตุทำให้เครื่องบินเกิดไฟไหม้และระเบิดในที่สุด