ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์
องค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์
ก่อนการก่อตั้งมาเลเซียเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 องค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์มีบทบาทสำคัญในการร่วมมือกับองค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน ที่นำโดยตุน ฟูอัด สตีเฟน และสหพันธรัฐมลายาเพื่อเรียกร้องเอกราชจากอังกฤษ ใน พ.ศ. 2518 เลขาธิการทั่วไปขององค์กรแห่งชาติสหซาบะฮ์ ฮาร์ริส ซัลเละฮ์ได้ออกจากพรรคและไปรวมกลุ่มกับองค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุนเพื่อก่อตั้งพรรคใหม่คือเบอร์จายา พรรคใหม่นี้ชนะองค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์ในการเลือกตั้งระดับรัฐ พ.ศ. 2519 และได้จัดตั้งรัฐบาลจนถึง พ.ศ. 2528 องค์กรแห่งชาติสหซาบะฮ์ยังคงเข้าร่วมการเลือกตั้งอย่างต่อเนื่องใน พ.ศ. 2524 2528 2529 และ 2533 แต่ไม่เคยได้จัดตั้งรัฐบาลอีก ใน พ.ศ. 2533 องค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์รวมกับเบอร์จายาและเข้าร่วมกับอัมโนกลายเป็นอัมโนสาขาซาบะฮ์โดยมีตุน มุสตาฟาเป็นประธาน