ยาลดความอ้วน
ในศตวรรษที่ 2 ได้มีความพยายามครั้งแรกในการที่จะผลิตสารที่ใช้ในการลดน้ำหนัก โดยแพทย์ชาวกรีกชื่อ โซลานุส จาก อีฟีซุส, เขาได้สั่งยาน้ำที่มีฤทธิ์เป็น ยาระบาย และยาถ่าย, รวมทั้งการนวดโดยใช้ความร้อน, และการออกกำลังกาย. แม้จะผ่านมาเป็นพันปีสิ่งเหล่านี้ยังคงเป็นวิธีหลักที่ใช้ในการรักษาให้น้ำหนักลด. จนกระทั่งมาถึงปี 1920 - 1930 ได้มีการเปลี่ยนแปลงและมีแนวทางการรักษาใหม่เกิดขึ้น. จาการรักษาที่มีประสิทธิภาพในกลุ่มที่มี ภาวะพร่องฮอร์โมนไฮโปไธรอยด์, ฮอร์โมนไธรอยด์ กลายมาเป็นการรักษาภาวะโรคอ้วนที่เป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มผู้ป่วยยูไธรอยด์.ยากลุ่มนี้ให้ผลดี แต่จะผลทำให้เกิดภาวะฮอร์โมนไธรอยด์สูงเกิน, เช่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และ การนอนหลับยาก. 2, 4-ไดไนโตรฟรีนอล (ดีเอ็นพี) ถูกสร้างขึ้นในปี 1933 ; ซึงทำงานโดย แยก กระบวนการทางชีวภาพของ อ๊อกซิเดทีฟ pฟอสโฟรีเลชั่น ใน ไมโตคอนเดีย, ซึ่งเป็นสาเหตุให้มีการผลิตความร้อนแทนการสร้างพลังงาน เอทีพี อาการข้างเคียงที่สำคัญส่วนใหญ่ได้แก่ ความรู้สึกอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา, เหงื่อออกบ่อย ๆ. การได้รับยาเกินขนาด, อาการข้างเคียงที่พบน้อย คือ ภาวะอุณหภูมิในร่างการสูง จนทำให้เกิดเป็นอันตรายได้ ในปลายปี 1938 ได้มีการยกเลิกการใช้สาร ดีเอ็นพีเนื่องจาก FDA ได้ออกมาบังคับให้โรงงานหยุดการผลิต และถอนยาตัวนี้ออกจากตลาด.
ลินด์ซีย์ โลเอิน
ลินด์ซีย์มักมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพ ทั้งน้ำหนัก สารเสพติด และ อาการติดแอลกอฮอล์ โดยเธอได้บำบัด ยาเสพติดที่พรอมมิส ศูนย์บำบัดในแถบมาลิบู ส่วนเรื่องน้ำหนักที่ลดลงของเธอ โดยลินด์ซีย์ เปิดใจถึงเรื่องนี้ว่า “บางทีการที่ฉันมีรูปร่างผอมบาง มันไม่ได้ทำให้ฉันดูมีสุขภาพดีเลยค่ะ และฉันเองก็ไม่ได้คิดถึงตรงนี้เลยด้วยซ้ำ น้ำหนักฉันลดลงไปมาก ในช่วงที่ฉันต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล และตอนนี้ ฉันอยากให้ตัวเองมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นกว่านี้ มันเป็นเรื่องที่ต้องอาศัยตั้งใจค่ะ เมื่อคุณเริ่มต้นที่จะเดินมาถูกทาง และถ้าเพื่อนของคุณยังเป็นเพื่อนคุณอยู่ เพราะว่าคุณมองหาทางหนทางที่แน่นอนแล้ว”