แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ฉบับที่ 2)
(1) ประชาชนไม่น้อยกว่าร้อยละ 50 ของประชากรทั้งประเทศ มีความรอบรู้ สามารถเข้าถึง สร้างสรรค์ และใช้สารสนเทศอย่างมีวิจารณญาณ รู้เท่าทัน มีคุณธรรมและจริยธรรม (Information Literacy) ก่อ
เกิดประโยชน์ต่อการเรียนรู้ การทำงาน และการดำรงชีวิตประจำวัน
(2) ยกระดับความพร้อมทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของประเทศ ขึ้นอย่างน้อย 15 อันดับ ใน Networked Readiness Index 
(3) เพิ่มบทบาทและความสำคัญของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในระบบเศรษฐกิจของประเทศ โดยมีสัดส่วนมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรม ICT ต่อ GDP ไม่น้อยกว่าร้อยละ 20
สารสนเทศชุมชน
เป็นกังวลต่อ ศักยภาพในการปฏิบัติให้แย่งชิงโดยนโยบายหรือวาระการประชุมทางวิชาการ มากกว่าการขับเคลื่อนด้วยเป้าหมายชุมชนในการพัฒนาประเทศว่าโปรแกรมหรือในโครงการตั้งอยู่ในประเทศที่พัฒนาน้อย จริยธรรมของเทคโนโลยีการแทรกแซงในชุมชนท้องถิ่นไม่ได้รับการสำรวจเพียงพอ แม้จะมอง ICTs เป็นเครื่องมือสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในชุมชนนั้น
ช่วงการวิจัยและการปฏิบัติความกังวลกับชุมชนเสมือนหมดจดถึงสถานการณ์ที่สื่อสารเสมือนหรือออนไลน์ที่ใช้ในการเสริมสร้างชุมชนที่มีอยู่ในเมืองหรือสถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่ห่างไกลในประเทศที่พัฒนาหรือกำลังพัฒนาเพื่อประยุกต์ใช้ ICTs สำหรับช่วงของพื้นที่ที่น่าสนใจในชุมชนรวมทั้งพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจ,การจัดการสิ่งแวดล้อม,สื่อและผลิตเนื้อหา,กำกับการจัดการภาครัฐของผู้อื่น เกี่ยวกับส่วนกลางแต่ไม่ตระหนักเสมอ ในการอยู่ร่วมกับชุมชนempowering กับ ICT ที่มั่นใจว่าเทคโนโลยีที่สามารถใช้ได้สำหรับชุมชนต่อไปนี้แสดงถึงแนวทางการพัฒนาที่ค่อนข้างมากขึ้นกว่าด้านบน