เลขที่อยู่ไอพี
ในช่วงแรก ๆ ของการพัฒนาอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ผู้ดูแลระบบเครือข่ายแปลเลขที่อยู่ไอพีเป็นสองส่วนคือ ส่วนหมายเลขเครือข่าย และส่วนหมายเลขแม่ข่าย ออกเตตอันดับสูงสุด (กลุ่ม 8 บิตที่มีนัยสำคัญมากสุด) ของเลขที่อยู่ไอพีถูกตั้งให้เป็น "หมายเลขเครือข่าย" (network number) และจำนวนบิตที่เหลือเรียกเป็น "เขตข้อมูลส่วนตัวระบุแม่ข่าย(host identifier) และได้นำมาใช้กำหนดหมายเลขภายในเครือข่าย ("TRUE- H4G")
Switched Multi-Megabit Data Service
เครือข่ายของ subscriber จากแหล่งกำเนิดข้อมูลนั้นอย่างถูกต้องตามกฎหมาย การมี address ต้นทางที่ถูกต้องตามกฎหมายช่วยป้องกันการนำ address ไปใช้ในทางผิดกฎหมาย ซึ่งการใช้เครือข่ายที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายย่อมหมายถึง address ต้นทางของอุปกรณ์ที่ผิดกฎหมาย การกรอง address ช่วยให้ subscriber สามารถติดตั้งเครือข่ายส่วนตัวที่ใช้จริง โดยแยกออกจากเครือข่ายที่ไม่พึงประสงค์ หาก address ใดไม่ได้รับอนุญาต หน่วยข้อมูลก็จะไม่ถูกส่งไปbit ที่สำคัญที่สุดสี่ตัวเลขของ address ปลายทางได้แก่ ตัวเลข 0001 ( รหัสเมืองของอเมริกาเหนือที่กำหนดใช้ทั่วโลก) หมายเลข 40 bit ถัดไปเป็นรหัสตัวเลขฐาน 2 ของ address ในเครือข่าย SMDS ที่มีตัวเลข 10 ตัว bit ตัวท้าย 16 ตัว (สำคัญน้อยที่สุด) มักซ่อนอยู่กับตัวเลขอื่นๆตัวเลข การตรวจสอบด้วยส่วนซ้ำซ้อนแบบวน (CRC) ของ Payload ไม่รวมถึงหน่วยข้อมูลที่มีการควบคุมการป้อนข้อมูลเข้าและข้อมูลการควบคุมเครือข่าย