ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
ภารกิจชิคาโก
ภารกิจชิคาโกเป็นภารกิจหลักของปืนใหญ่สนับสนุนการรบ เครื่องร่อน 44 ลำถูกใช้เป็นฐานปืนใหญ่ที่ A และ B ของกองพันปืนต่อสู้อากาศยาน (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 81 เครื่องร่อน 8 ลำมีคำสั่งให้ลำเลียงอุปกรณ์ของ กองพันทหารช่าง (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 326, กองร้อยทหารสื่อสารที่ 101, หมวดต่อสู้รถถังของกรมทหารราบเครื่องร่อนที่ 327 และ หน่วยผ่าตัดของกองร้อยเสนารักษ์ (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 326 และในนาทีสุดท้ายยังมีรองผู้บังคับการกรม พลตรีดอน เอฟ. แพรต (Don F. Pratt) ที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับการหน่วยขนส่งทางทะเลอีกด้วย เดิมภารกิจวางแผนไว้ว่าจะปล่อยเครื่องร่อนในเวลาใกล้ค่ำตอนบ่ายก่อนหน่วยสะเทือนน้ำสะเทือนบุกจู่โจม แต่เพื่อเป็นการป้องกันเครื่องร่อนจากการโจมตีจากภาคพื้นดิน เวลาจึงเปลี่ยนเป็น 04.00 น. ของวันดีเดย์ 2 ชั่วโมงก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น พื้นที่กำหนดให้ลงจอดคือ แลนดิงโซอี (Landing Zone E) ที่ถูกทับซ้อนด้วยพลร่มใน ดรอปโซนซี (Drop Zone C) โดยพื้นที่ลงจอดนี้ถูกเลือกให้เป็นศูนย์กลางการบังคับการของกรมสำหรับปฏิบัติการเนื่องจากเครื่องส่งสัญญาณ BUPS ("Beacon, Ultra Portable S-band") ได้ถูกเลือกให้ส่งสัญญาณในจุดนี้ โดยที่ผู้บังคับบัญชาสามารถนำทางโดยใช้เครื่องเอสซีอาร์ - 717 (SCR-717) ค้นหาตำแหน่งของเรดาห์ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องบินนำขบวนได้