มหาวิทยาลัยมหิดล
มหาวิทยาลัยมหิดล มีความเป็นมาจากโรงศิริราชพยาบาล ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดสร้างขึ้นบริเวณพระราชวังบวรสถานพิมุข หรือที่เรียกว่า วังหลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2432 จึงมีพระบรมราชานุญาตให้จัดตั้งโรงเรียนแพทย์ ณ โรงศิริราชพยาบาล และตั้งชื่อโรงเรียนแพทย์ว่า "โรงเรียนแพทยากร" จัดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตร 3 ปี หลังจากนั้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินเปิดตึกของโรงเรียนแพทย์ จึงได้พระราชทานนามโรงเรียนแพทยากรใหม่ว่า "โรงเรียนราชแพทยาลัย"
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวขึ้นเป็น "จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" จึงได้รวมโรงเรียนราชแพทยาลัยเข้าเป็นคณะหนึ่งของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2460 โดยใช้ชื่อว่า "คณะแพทยศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" ต่อมา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "คณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล"
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล
โครงการนี้เป็นหลักสูตรนานาชาติระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งแรกของประเทศไทย และในอีก 6 เดือนต่อมา คือ เดือนกันยายน พ.ศ. 2529 ทางโครงการก็ได้ต้อนรับนักศึกษารุ่นแรก ในช่วงแรกนั้น โครงการเป็นเพียงโครงการเล็กๆ เช่นเดียวกับการเริ่มต้นโครงการทั่วไป มีสำนักงานอยู่บนชั้น 2 ของอาคารคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีนักศึกษา 45 คน อาจารย์ประจำ 2 คน และอาจารย์พิเศษ 20 คน เจ้าหน้าที่ 4 คน เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาเคมี และหลักสูตรการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ใน 7 วิชาเอก โดยมีความมุ่งหวังและความมุ่งมั่นในการดำเนินงานอย่างเต็มเปี่ยม ในช่วงปีแรกๆ ที่เปิดการเรียนการสอน โครงการศึกษาปริญญาตรี สำหรับนักศึกษานานาชาติ ก็เติบโตขึ้น จนในที่สุดจึงมีความจำเป็นต้องมีสถานที่เป็นของตัวเอง ในปี พ.ศ. 2535 ทางโครงการมีอาคารใหม่ของตัวเอง สามารถรองรับนักศึกษาจำนวน 486 คน และมีการจัดการเรียนการสอนเพิ่มขึ้นอีก 2 วิชาเอก คือ บริหารธุรกิจ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร