เลขที่อยู่ไอพี
ในช่วงแรก ๆ ของการพัฒนาอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ผู้ดูแลระบบเครือข่ายแปลเลขที่อยู่ไอพีเป็นสองส่วนคือ ส่วนหมายเลขเครือข่าย และส่วนหมายเลขแม่ข่าย ออกเตตอันดับสูงสุด (กลุ่ม 8 บิตที่มีนัยสำคัญมากสุด) ของเลขที่อยู่ไอพีถูกตั้งให้เป็น "หมายเลขเครือข่าย" (network number) และจำนวนบิตที่เหลือเรียกเป็น "เขตข้อมูลส่วนตัวระบุแม่ข่าย(host identifier) และได้นำมาใช้กำหนดหมายเลขภายในเครือข่าย ("TRUE- H4G")
เครือข่ายซ้อนทับ
ปัจจุบัน อินเทอร์เน็ตได้ปฏิบ้ติการบนพื้นฐานของหลากหลายเครือข่ายที่อยู่ด้านล่าง ที่สามารถถูกสร้างขึ้นเพื่อประโยชน์ในการจัดการด้านการค้นหาเส้นทางระหว่างโหนดในเครือข่ายการจัดเส้นทางเพื่อส่งข้อความไปยังโหนดปลายทางด้วยการกำหนดค่าที่อยู่ของโหนดด้วยเลขที่อยู่ไอพี ตัวอย่าง ในระบบ distributed hash table ได้นำวิธีการจัดเส้นทางข้อความไปยังโหนดที่มีที่อยู่ในแบบlogical address เพราะโหนดต่าง ๆ จะไม่มีวันรู้จักที่อยู่เลขที่อยู่ไอพีของโหนดปลายทางได้ล่วงหน้าก่อน