เพชรพระอุมา
พนมเทียนนั้นมีวิธีการเขียนเนื้อเรื่องเพชรพระอุมาในรูปแบบการเขียนของตนเอง ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยพยายามเขียนบรรยายถึงลักษณะท่าทาง ตลอดจนอากัปกิริยาต่าง ๆ ของตัวละครทุกตัวที่ปรากฏในเพชรพระอุมา โดยไม่ยอมให้เป็นการเขียนที่เรียกได้ว่าเขียนแบบผ่านเลยไป ทำให้ผู้อ่านที่ติดตามอ่านมาโดยตลอดไม่ได้อรรถรสและความเข้มข้นของเนื้อเรื่อง แต่พนมเทียนจะเขียนโดยแจกแจงอากัปกิริยาทุกขณะและทุกฝีก้าวของตัวละคร เพื่อให้ผู้อ่านสามารถมองเห็นการกระทำต่างหรือการเคลื่อนไหวต่าง ๆ เช่นกระทิงหรือเสือโคร่งถูกรพินทร์ ไพรวัลย์ยิงล้มลง ก็จะเขียนบรรยายเริ่มตั้งแต่รพินทร์และคณะเดินทางพบเจอกับสัตว์ เกิดการต่อสู้หรือติดตามแกะรอยจนถึงประทับปืนและเหนี่ยวไกยิง จนกระทั่งสัตว์นั้นล้มลงเสียชีวิต หรือแม้แต่การพูดจาเล่นลิ้นยั่วยวนกวนประสาทของแงซายและรพินทร์ ไพรวัลย์ จนถึงการพร่ำพรรณนาคำรักหวานซึ้งระหว่างไชยยันต์ อนันตรัยและมาเรีย ฮอฟมัน พนมเทียนก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีเยี่ยมจนสามารถทำให้ผู้อ่านได้รับรู้ว่าในขณะนั้นเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง จนทำให้เพชรพระอุมากลายเป็นนวนิยายที่มีความยาวมากที่สุดในโลก
ตำราทองคำ
ตำราฉบับนี้ถูกเขียนโดยท่านอิมามริฎอ(อฺ)ทายาท คนที่เจ็ดของท่านศาสดา(ศ็อลฯ) และอิมามท่านที่แปดของบรรดาชีอะห์สิบสองอิมาม ท่านเกิดเมื่อวันที่ ๑๑ ซุลเกาะอฺดะฮ์ ภายในบ้านของอิมามมูซากาเซ็ม(อิมามท่านที่เจ็ด) (อฺ) ณ เมืองมะดีนะ ท่านถูกเรียกตัวไปยังเมืองคุราซานโดยคอลีฟะฮ์มะอฺมูน ในที่สุดท่านถูกวางยาพิษโดยมะอฺมูนจนเสียชีวิต และถูกฝังอยู่ ณ เมืองมัชัด ปัจจุบันเมืองมัชฮัดเป็นหนึ่งในเมืองที่มีความสำคัญมากที่สุดและมีผู้คนมากมายจากทั่วโลกไปซียาเราะห์กุโบร์ของท่าน