การรัดเท้า
การรัดเท้า (; ) เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
ชุดชั้นในสตรี
แนวคิดของชุดชั้นในสตรี ให้เป็นชุดชั้นในที่ดึงดูดสายตา ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีเลดี้ดัฟฟ์ กอร์ดอน แห่งลูเซลเป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาชุดชั้นในสตรีที่จากชุดเครื่องรัดตัวที่เข้มงวด. ผ่านช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้หญิงสวมชุดชั้นในด้วยเหตุผลหลักสามประการ: เพื่อปรับเปลี่ยนรูปร่างภายนอกของพวกเธอ (ชุดแรก คือ ชุดเครื่องรัดตัว และต่อมา คือ ชุดชั้นในยกทรง) ด้วยเหตุผลด้านสุขอนามัย  ก่อนการประดิษฐ์ของครีโนลิน ชุดชั้นในของผู้หญิงมักมีขนาดใหญ่ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีขนาดรัดตัว เล็กลง น้อยและกระชับ และถูกแทนที่ด้วยชุดชั้นในยกทรง ได้รับการจดสิทธิบัตรครั้งแรกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดย คาเรสซี ครอสบี้ เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้หญิงพบว่าตนเองมีบทบาทในการทำงานของผู้ชายมากขึ้น จึงมีความต้องการกางเกงในมากขึ้น ผู้ผลิตเริ่มใช้ผ้าที่มีน้ำหนักเบาและระบายอากาศมากขึ้น อันเดร คัร์เรกส เป็นคนแรกที่ทำชุดชั้นในผู้หญิงสำหรับกลุ่มเยาวชน ในคอลเลกชั่นปี ค.ศ. 1965 นำเสนอชุดชั้นในในรูปแบบเซ็กซี่ เย้ายวน สื่อถึงภาพลักษณ์ผู้หญิงในสมัยใหม่