ราชวงศ์ชิง
ตลอดระยะเวลาที่ราชวงศ์ชิงระส่ำระส่าย เป็นประเทศล้าหลังและวุ่นวาย ชาวจีนถูกชาวตะวันตกและญี่ปุ่น ขนานนามว่าเป็น ขี้โรคแห่งเอเชีย ทำให้ชาวจีนบางส่วนต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีของประเทศ โดยมีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงประเทศให้เจริญและเป็นประชาธิปไตย โดยมีขบวนการถงเหมิงฮุ่ย มี ดร. ซุน ยัตเซ็น เป็นผู้นำ ราชวงศ์ชิงครองแผ่นดินจีนจนถึงปี พ.ศ. 2454 เกิดการปฏิวัติซินไฮ่ซึ่งเป็นการลุกฮือต่อต้านราชวงศ์ชิง ราชวงศ์ชิงถูกยึดอำนาจในปีนั้น และใน พ.ศ. 2455 จักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิองค์สุดท้ายถูกบังคับให้สละราชสมบัติ ถือเป็นจุดอวสานของราชวงศ์ชิง และการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นเวลานับ 5,000 ปีของประวัติศาสตร์จีน ถงเหมิงฮุ่ยได้เปลี่ยนแปลงประเทศนำไปสู่การปกครองแบบประชาธิปไตย และมีชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐจีน
รายนามประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน
ก่อน ค.ศ. 1949 สาธารณรัฐจีนปกครองจีนแผ่นดินใหญ่และเกาะนอกฝั่ง ครั้นฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1949 สาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าควบคุมประเทศจีน ทำให้รัฐบาลสาธารณรัฐจีนต้องหนีมาตั้งมั่นยังไต้หวัน มีศูนย์กลางอำนาจอยู่ที่ไทเป ซึ่งได้รับการรับรองจากสหประชาชาติมาจนถึง 25 ตุลาคม ค.ศ. 1971 จากสหรัฐจนถึง 1 มกราคม ค.ศ. 1979 และจากประเทศตะวันตกอื่น ๆ ภายใต้บริบทของสงครามเย็น อย่างไรก็ดี เมื่อถอยมาอยู่ไต้หวันใน ค.ศ. 1949 แล้ว สาธารณรัฐจีนมีอำนาจควบคุมไต้หวันและเกาะข้างเคียงเท่านั้น ไม่มีอำนาจไปถึงแผ่นดินใหญ่อีกต่อไป รัฐบาลสาธารณรัฐจีนยกเลิกกฎอัยการศึกทั่วไต้หวันในคริสต์ทศวรรษ 1980 และจัดให้ประชาชนเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1996
ในยุคนี้ ประมุขแห่งรัฐของรัฐบาลแห่งชาติ คือ ตำแหน่งประธานาธิบดี ( "กั๋วหมิน เจิ้งฝู่")) ในสมัยรัฐบาลคณะชาติ ไม่มีตำแหน่งรองประธานาธิบดี