วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2553
ต่อมาคณะรัฐประหารได้แต่งตั้งรัฐบาลชั่วคราว ซึ่งมีพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่างปี 2549-2550 ซึ่งในช่วงดังกล่าว มีกลุ่มออกมาเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐประหารหลายกลุ่ม กลุ่มที่มีชื่อเสียง คือ แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) โดยกล่าวหาว่า พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี อยู่เบื้องหลังรัฐประหาร และต้องการขับไล่ คมช. และรัฐบาล
การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
อภิสิทธิ์เผชิญหน้ากับจำนวนผู้ที่ไม่พอใจต่อการบริหารงานของรัฐบาลของเขาเอง และท่ามกลางข่าวลือที่ว่าจะมีการยึดอำนาจเกิดขึ้น ในเดือนธันวาคม 2552 รองศาสตราจารย์เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง อดีต ส.ว.อ่างทอง เขียนบทความในหนังสือพิมพ์แนวหน้าโดยบอกว่า ประเทศอยู่ในภาวะสงครามกลางเมืองแล้ว แม้ว่ายังไม่มีการสังหารหมู่แต่อย่างใด อภิสิทธิ์ประกาศใช้พระราชบัญญัติความมั่นคงภายในราชอาณาจักร พ.ศ. 2551 และแต่งตั้ง ศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยขึ้นอีกครั้งภายหลังจากที่ยกเลิกพระราชกำหนดในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 และศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์แฉุกเฉิน โดยให้ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ พล.ต.อ.วิเชียร พจน์โพธิ์ศรี เป็นผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย โดยก่อนหน้านี้ศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย ได้เคยถูกจัดขึ้นมาแล้วก่อนประกาศพระราชกำหนดในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 โดยมีนายสุเทพ เทือกสุพรรณ รองนายกรัฐมนตรีเป็นผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย อีกทั้งกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารมีอำนาจ ตาม ประกาศพระราชกำหนดในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 และ พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ในการปิดเว็บไซต์ ดำเนินการต่อศาลเพื่ออกหมายจับกุม หมายเรียก กับผู้กระทำความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์ไทยและ พระราชบัญญัติกฎอัยการศึก พ.ศ. 2547 ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้บางช่วงระยะเวลา
รวมถึงประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 114 116 215 216 พระราชกำหนด แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2546