เลขที่อยู่ไอพี
ในช่วงแรก ๆ ของการพัฒนาอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ผู้ดูแลระบบเครือข่ายแปลเลขที่อยู่ไอพีเป็นสองส่วนคือ ส่วนหมายเลขเครือข่าย และส่วนหมายเลขแม่ข่าย ออกเตตอันดับสูงสุด (กลุ่ม 8 บิตที่มีนัยสำคัญมากสุด) ของเลขที่อยู่ไอพีถูกตั้งให้เป็น "หมายเลขเครือข่าย" (network number) และจำนวนบิตที่เหลือเรียกเป็น "เขตข้อมูลส่วนตัวระบุแม่ข่าย(host identifier) และได้นำมาใช้กำหนดหมายเลขภายในเครือข่าย ("TRUE- H4G")
การหลีกเลี่ยงการตรวจพิจารณาทางอินเทอร์เน็ต
เครือข่ายส่วนตัวเสมือนมีการส่งต่อการสื่อสารตามโพรโทคอลต่าง ๆ ที่ไม่เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นวีพีเอ็นสำหรับอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล (ไอพี) เช่น มันก็จะส่งต่อการสื่อสารแบบไอพีทั้งหมดของระบบผู้ใช้ไปยังระบบบริการ ซึ่งให้ความปลอดภัยโดยมีการพิสูจน์ตัวจริง ป้องกันบูรณภาพของข้อมูล และเข้ารหัสลับ เมื่อข้อมูลไปถึงระบบบริการแล้ว มันก็จะส่งข้อมูลดั้งเดิมคือถอดรหัสลับแล้วต่อไปยังระบบปลายทาง ทำให้ผู้ใช้สามารถเข้าถึงระบบปลายทางได้เป็นปกติ ระบบบริการปลายทางเช่น เว็บไซต์ต่าง ๆ ที่อาจถูกบล็อกถ้าพยายามเข้าถึงโดยตรง