ราชวงศ์โชซ็อน
ขณะเดียวกัน พระเจ้าโกจง ก็ทรงลี้ภัยไปประทับที่สถานกงสุลรัสเซีย ฝ่ายจักรวรรดิญี่ปุ่นได้อำนาจก็ทำการปรับปรุงจักรวรรดิโชซ็อนให้ทันสมัย โดยยกเลิกประเพณีเก่า ๆ โดยเฉพาะสั่งให้ผู้ชายทุกคนตัดจุก (ลัทธิขงจื๊อห้ามตัดผม) สร้างความไม่พอใจแก่ชาวเกาหลีอย่างมาก ชาวโชซ็อนทุกชนชั้นจึงรวมตัวกันเป็น สมาคมเอกราช (ทงนิบ-ฮย็อบพี) ต่อมาในปี พ.ศ. 2440 พระเจ้าโกจงทรงทนการรบเร้าจากสมาคมเอกราชมิได้ จึงทรงกลับมาประทับที่พระราชวังทอกซู และมีพระบรมราชโองการเลื่อนฐานะของอาณาจักรโชซ็อน เป็นจักรวรรดิโชซ็อนพร้อมเปลี่ยนสถานะของพระองค์จากพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรโชซ็อนเป็น สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโชซ็อน ภายหลังญี่ปุ่นได้สยบพระราชอำนาจของพระองค์ลงได้และสั่งให้นำตัวพระราชวงศ์ทั้งหมดไปอยู่ที่เกาะญี่ปุ่น ประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์โชซ็อนที่ยาวนานถึง 600 ปีจึงสิ้นสุดเพียงเท่านี้
นัมอึน
นัมอึนมีบทบาทสำคัญเมื่อร่วมมือกับ ช็อง โด-จ็อน และขุนนางอีกหลายคนในการโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าคงยัง พร้อมกับสถาปนาอี ซ็อง-กเยขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อนเมื่อ พ.ศ. 1935 แต่เพราะความเห็นต่างทางการเมืองกับ องค์ชายช็องอัน ทำให้เขาถูกลอบสังหารพร้อมกับช็อง โด-จ็อนในเหตุการณ์ที่เรียกว่า เหตุการณ์จลาจลขององค์ชายครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 1941