รถถัง
รถถังเริ่มนำมาใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ครั้งแรกโดยอังกฤษ ได้แก่ เพื่อใช้มันสนับสนุนทหารราบในการฝ่าทะลุแนวสนามเพลาะ พวกมันถูกใช้ในยุทธการซอมม์ในจำนวนน้อยมาก ในช่วงที่มันถูกสร้างขึ้นมันถูกเรียกว่ายานลำเลียงน้ำเพื่อปกปิดวัตถุประสงค์การใช้งานจริงของมัน คำว่า"แท็งค์" ("tank") นั้นมาจากคำว่า "Water tank" ที่แปลว่าถังน้ำ ด้วยวัตถุประสงค์หลักเพื่อสนับสนุนทหารราบมันจึงทำความเร็วสูงสุดได้เพียง 5-6 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การมาของ ทำให้ฝ่ายเยอรมันพัฒนารถถังของตนเอง ได้แก่ เพื่อตอบโต้ฝ่ายอังกฤษ
ปืนต่อสู้รถถัง
ปืนต่อสู้รถถัง (; AT-Gun) จัดเป็นปืนใหญ่ มีวิถีราบ อำนาจการยิงไกล มีความเร็วต้นของกระสุนและอำนาจทะลุทะลวงสูง พัฒนามาจากปืนใหญ่วิถีราบ () หรือปืนใหญ่สนาม () ในสมัยแรก ปืนต่อสู้รถถังบางส่วนได้รับการพัฒนามาจากปืนต่อสู้อากาศยานที่มีขนาดลำกล้องใหญ่ โดยเปลี่ยนจากใช้กระสุนระเบิดแรงสูง (High-explosive ; HE) มาเป็นกระสุนเจาะเกราะ (Armor-Piercing ; AP) เช่น ปืน ขนาด 88 มม.ของนาซีเยอรมัน ปืน ขนาด 90 มม.ของสหรัฐอเมริกา ฯลฯ เป็นต้น