ימאַדזשאַן איר זענט אויף אַ מיסיע צו מאַרס און שרייַבן אַ טאָגבוך פּאָזיציע וועגן דער דערפאַרונג.
טייערע טאגבוך, היינט איז דער טאג וואס איך האב געווארט אויף מיין גאנצע לעבן - איך בין ענדליך אויפן וועג קיין מארס! די יאָרן פון טריינינג, שווער אַרבעט און קרבנות האָבן לעסאָף באַצאָלט אַוועק און איך בין איינער פון די ווייניק מאַזלדיק מענטשן וואָס וועט האָבן די געלעגנהייט צו ויספאָרשן די רויט פּלאַנעט. דער ראַקעט קאַטער איז געווען יקסייטינג. איך איז געווען אָנגעפילט מיט יקסייטמאַנט און נערוועס ווען איך פּעלץ די ג-פאָרסעס דרינגלעך אַראָפּ אויף מיר בעשאַס אונדזער אַרופגאַנג. אבער אַמאָל מיר לינקס דער ערד 'ס אַטמאָספער און געקוקט אַראָפּ אויף אונדזער פּלאַנעט פון פּלאַץ, אַלע די דייַגעס צעלאָזן אַוועק און איך איז געווען אָנגעפילט מיט יירעס - האַקאָוועד און ווונדער. די רייזע צו מאַרס וועט נעמען עטלעכע חדשים, און איך בין שוין געוויינט צו לעבן אויף אונדזער ספּייסשיפּ. מיר האָבן אַ שטרענג געניטונג און דיעטע רעזשים צו ענשור אַז מיר בלייבן געזונט אין נול ערלעכקייט, און אונדזער טעג זענען פול מיט יקספּעראַמאַנץ, סיסטעם טשעקס און מיסיע פּלאַנירונג. אבער אין שטילע מאָמענטן, איך קען נישט העלפן אָבער טראַכטן וועגן וואָס מיר וועלן געפֿינען אויף מאַרס. וועלן מיר אַנטדעקן זאָגן פון פאַרגאַנגענהייַט לעבן? ווי וועט די מאַרשאַן לאַנדשאַפט אַנדערש פון ערד? די אַנטיסאַפּיישאַן איז פּאַלפּאַבאַל צווישן די קאָמאַנדע און מיר זענען לאָעט צו אָנהייבן אונדזער עקספּלעריישאַן. די מיסיע איז אַ הויפּט מיילסטאָון פֿאַר מענטשהייַט, און איך בין אַנערד צו זיין אַ טייל פון עס. איך קען נישט וואַרטן צו זען וואָס וואונדער דערוואַרטן אונדז אויף מאַרס. דיין אמת, [נאָמען].