 שאַפֿן אַ דערציילונג מיט די צוגעשטעלט אינפֿאָרמאַציע ווי גיידאַנס.
אַמאָל איז געווען אַן 80-יאָר-אַלט דאַמע מיטן נאָמען מרת. זי איז געווען אַ געוועזענער ביבליאָטעק, וואָס האָט שטענדיק געניסן פון דער שלום און איינזאַמקייט פון לייענען און פון די וואונדער פון דער נאַטירלעך וועלט. טראָץ איר עלטער, זי געפונען גוואַלדיק פרייד אין טענדינג צו איר גאָרטן. יעדער מאָרגן, זי וואָלט פאַרברענגען שעה ווידינג און וואָטערינג איר געוויקסן, וואַטשינג זיי וואַקסן און בליען אונטער איר זאָרג. איין טאג איז אבער געטראפן געווארן עפעס מאדנע. עס האט אנגעהויבן מיט בלויז איין אָדער צוויי געוויקסן פאַרשווונדן, אָבער באַלד, מער און מער זענען ניטאָ אָן אַ שפּור. מרתא האט נישט געקאנט פארשטײן װאם ם׳טוט זיך. זי האָט געפּרואווט אויפשטעלן טראַפּס און דיטעררענץ, אָבער גאָרנישט האָט אויסגעזען. צום סוף, האָט זי באַשלאָסן צו נעמען די זאַכן אין די אייגענע הענט און אויסשטעלן איר גאָרטן, כּדי צו כאַפּן דעם שולדיקן. זי האט געדולדיק געװארט, און זיכער, װי די זון האט אנגעהויבן אונטערגײן, האט זי דערזען א פאמיליע פון קיניגלען ארײנגײכן אין איר גארטן און אנהויבן צו קניפן אירע פלאנצן. מרת האט זיך נישט געקאנט צו שאדן די שיינע בהמות. אַזוי אַנשטאָט, זי געקומען מיט אַ ינדזשיניאַס לייזונג. זי באַשלאָסן צו פאַבריק אַ באַזונדער אָפּטיילונג פון איר גאָרטן נאָר פֿאַר די ראַבאַץ. זי אָנגעפילט עס מיט אַלע זייער באַליבסטע פודז און געמאכט זיכער עס איז לייכט צוטריטלעך. פֿאַרשטייט זיך, די רביצין האָבן אויפֿגעהערט עסן אירע טײַערע בלומען און גרינס און זיך אָנשטאָט געפֿאַסט אויף זייער נײַעם בופֿע. מרת'ס גארטן איז ווידעראמאל געווען זיכער, און זי האט אפילו הנאה געהאט צו זען די קיניגלען שפילן זיך און שפילן זיך. מרתא האָט איינגעזען אַז, מאל, דער בעסטער לייזונג צו אַ פּראָבלעם איז נישט צו קעמפן, אָבער צו געפֿינען אַ וועג צו קאָויגזיסט מיט שלום. און אַזוי, איר גאָרטן איז געווארן אַ האַווען פֿאַר ביידע איר און די וויילדלייף מיט זי שערד עס. פֿון יענעם טאָג אָן האָט זי מיט נאָך מער ליבשאַפֿט און זאָרג געהיט צו אירע פֿלאַנצן, וויסנדיק, אַז זיי האָבן געבראַכט פרייד ניט נאָר צו איר, נאָר צו אַלע באַשעפֿענישן, וואָס האָבן געהייסן איר גאָרטן אַהיים.