שרייב אַ געשיכטע וועגן אַ דאָקטער און זיין פּאַציענט
ד"ר ריטשארד איז געווען אַ באַוווסט נעוראָכירורג, באַוווסט פֿאַר זיין מערקווירדיק סקילז און פיייקייט צו יבערמאַכן שווער קאַסעס אין הצלחה מעשיות. ער האט געהאט א לאנגע ליסטע פון פאציענטן, וואס זענען דורך אים סוקסעספול באהאנדלט געווארן און האבן יעצט געפירט נארמאלע לעבנס. איין טאג האט מען אים צוגעשטעלט א נייע פאציענט, עמילי, וואס איז געווען אין א שרעקליכען קאר עקסידענט און האט געליטן פון א שווערע קאפ שאדן. עמילי איז געווען אַ יונג און וויבראַנט פרוי אין די מיטן צוואַנציק יאָר. זי איז געווען אין אַ קאָמאַטאָזער מאַצעוו פֿאַר צוויי וואָכן נאָך דעם צופאַל, און איר משפּחה איז געווען פאַרצווייפלט פֿאַר איר צו וועקן זיך. ווען ד״ר ריטשארד האט זי ערשט דערזען, האט ער געקענט זען דעם ווייטאג און יסורים אין די אויגן פון אירע פאמיליע מיטגלידער. ער קען פילן זייער האָפענונג, און ער געוואוסט אַז ער האט צו טאָן אַלץ אין זיין מאַכט צו העלפן עמילי. ד"ר ריטשארד האט דורכגעמאכט עמילי'ס מעדיצינישע רעקארדס און באפוילן א סעריע טעסטס צו פארשטיין די מאָס פון אירע וואונדן. די רעזולטאטן האבן געוויזן אז זי האט שטארקע געשווילעכץ אין איר מוח, וואס האט גורם געווען א דרוק אויפן מוחשטעם. ד״ר ריטשארד האט געוואוסט אז דאס איז א קריטישע צושטאנד, וואס דארף באלדיגע אפעראציעס. ער האָט דערקלערט די סיטואַציע צו עמילי 'ס משפּחה און, מיט זייער צושטימען, פאָרזעצן מיט די כירורגיע. עס איז געווען א לאנגע און קאמפליצירטע פראצעדור, אבער ד"ר ריטשארד'ס בקיאות הענט האבן אומגעריג געארבעט צו באזייטיגן די געשעדיגטע געוועב און פארלייגן דעם דרוק אויפן מוח פון עמילי. ווען די כירורגיע איז געווען איבער, עמילי 'ס משפּחה געווארט אַנגקשאַסלי אַרויס די אַפּערייטינג צימער. ד״ר ריטשארד איז ארויס עטליכע שעה שפעטער, אויסגעזעהן אויסגעמאטערט, אבער באפרייט. ער דערציילט זיי אַז די כירורגיע איז געווען גוט, און עמילי איז איצט אין סטאַביל צושטאַנד. אין די קומענדיקע טעג, עמילי אנגעהויבן צו ווייַזן וואונדער פון פֿאַרבעסערונג. זי האט זיך ענדליך אויפגעכאפט פון איר קאמא און האט לאנגזאם גענומען זיך צוריקקריגן איר קראפט. ד״ר ריטשארד האט איר באזוכט יעדן טאג, נאכגעקוקט איר פארשריט און אנגעגעבן אירע ווערטער פון דערמוטיקונג. ווי די טעג זענען דורכגעגאנגען, עמילי ס צושטאַנד ימפּרוווד דראַמאַטיקלי. זי האט באלד װידער געקאנט גײן און רײדן, און איר זכרון האט זיך גענומען צוריק קומען. אי ר פאמילי ע אי ז געװע ן איבערגעפרײ ט או ן ז ײ האב ן דאנקבאר ט ד״ ר ריטשארד , פא ר זײ ן איבערגעגעבנקײ ט או ן בקיאות , צ ו ראטעװע ן זײע ר באליבטע ר טאכטער ס לעבן . ד"ר ריטשארד'ס באציאונג מיט עמילי האט זיך נישט פארענדיקט ווען זי איז ארויס פון שפיטאל. ער פארבליבן צו מאָניטאָר איר פּראָגרעס, און זי איז געווארן איינער פון זיין הצלחה מעשיות - אַ טעסטאַמענט צו זיין סקילז ווי אַ נעוראָכירורג. עמילי ס משפּחה וואָלט שטענדיק געדענקען אים ווי דער דאָקטער וואָס האָט זיי צוריקגעגעבן זייער טאָכטער, און ד"ר ריטשארד וואָלט שטענדיק געדענקען עמילי ווי דער פּאַציענט וואס דערמאנט אים וואָס ער