 שרייב אַ ערשטער מענטש חשבון פון קליימינג אַ באַרג.
ווען איך געשטאנען בייַ די באַזע פון די באַרג, איך קען נישט העלפן אָבער פילן אַ געפיל פון אַדרענאַלאַן און יקסייטמאַנט קאַמיש דורך מיין גוף. אי ך הא ב שטענדי ק געחלומ ט צ ו קריכ ן א בארג , או ן דע ר טא ג אי ז ענדלע ך אנגעקומען . די אַרויסרופן פאָרויס פון מיר געווען דאָנטינג, אָבער איך איז געווען באשלאסן צו קאַנגקער עס. אי ך הא ב אנגעהויב ן מײ ן ארויפשטײג , גענומע ן אײ ן טריט , פארזיכטי ק געשטעל ט ד י פיס , אויפ ן שטיינערדיק ן טעריין . וואס העכער איך בין געשטיגן, אלץ שווערער איז די רייזע געווארן. דער שיפּוע איז געװארן שטײגער, די שטײנער זײנען געװארן גרעסער און שארפער, און די לופט איז געװארן דינער. אָבער איך האָב זיך אָנגעשטויסן, אינספּירירט פֿון די בריליאַנטע קוקן וואָס האָבן מיך אַרומגערינגלט. די קריכן איז געווען לאַנג און שווער, און עס זענען געווען מאָומאַנץ ווען איך פּעלץ ווי געבן אַרויף. אבער איך רימיינדיד זיך פון וואָס איך אנגעהויבן דעם נסיעה און פּושט אויף. יעדער מאָל איך ריטשט אַ נייַ מיילסטאָון, איך פּעלץ אַ געפיל פון אַקאַמפּלישמאַנט וואָס פיואַלד מיין פאַרלאַנג צו דערגרייכן דעם שפּיץ. צום סוף, נאָך שעה פון קליימינג, איך ריטשט די שפּיץ. דאָס געפֿיל פֿון שטיין אויפֿן שפּיץ, אַראָפּקוקן אויף דער וועלט אונטן, איז געווען ניט צו באַשרייבן. איך פּעלץ אַ געפיל פון יירעס - האַקאָוועד און ווונדער פון די שיינקייט וואָס סעראַונדאַד מיר. דער געפיל פון אַקאַמפּלישמאַנט און צופֿרידנקייט איך פּעלץ איז געווען אָוווערוועלמינג. ווען איך האָב זיך געמאַכט מיין אַראָפּגאַנג, האָב איך ניט געקענט אויסהאַלטן אַ געפיל פון טרויער, ווען די רייזע איז געקומען צו אַ סוף. קליימינג דעם באַרג איז געווען אַ טראַנספאָרמאַטיוו דערפאַרונג, איינער וואָס האט טשאַלאַדזשד מיר ביידע פיזיקלי און מענטאַלי. ווען איך דערגרייכט די דנאָ, איך געוואוסט אַז דער באַרג וועט שטענדיק האַלטן אַ ספּעציעל אָרט אין מיין האַרץ, און אַז די מעמעריז פון מיין קריכן וואָלט בלייַבן מיט מיר פֿאַר די מנוחה פון מיין לעבן.