 באַזירט אויף די פאלגענדע האַיקו, שאַפֿן אַ געשיכטע.
אַמאָל, אין אַ קליין דאָרף, נעסטלעד אין די האַרץ פון אַ לאַש וואַלד, דאָרט געלעבט אַ יונג מיידל מיטן נאָמען אַמאַראַ. זי האט ניט מער ליב געהאט װי צו פארברענגען די נאכמיטאג אין װאנדערן דורכן װאלד, ארײנגענומען די שײן פון דער נאטירלעכער װעלט ארום איר. אי ן אזא ן נאכמיטאג , הא ט ז י זי ך געפונע ן ליג ן אוי ף אי ר רוקן , אונטע ר ד י בײגעל ע פו ן א גרוים ן דעמבעם , קוקנדי ק װ י ד י צעפאלענ ע זונ ־ שלי ך טאנצ ט צװיש ן ד י צװײגן . אז זי איז דארט געלעגן, האט זי באמערקט אז די קלײנע בלעטער פאלן װײך פון דעם בוים, דריפטן אויף דעם מילד װינטל. דאָס שוואַכע שטױב, װאָס איז אױפֿגעשטאַנען פֿון זײער דורכפֿאַל, האָט געכאַפּט דאָס זונשײַן און האָט געשימערט װי גאָלד, און זי האָט דערפֿילט, אַז אַ געפֿיל פֿון שטילקײט און שלום שטעלן זיך איבער איר. פֿאַר שעהן, איז זי געלעגן, פּשוט צוקוקן די װעלט גײט פֿאַרבײַ, פֿאַרלוירן אין דער שטילער שײנקײט פֿון דעם מאָמענט. דאס מילדע גערויש פון די בלעטער און די בארואיקנדיקע ווארעמקייט פון דער זון אויף איר הויט זענען געווען גענוג צו אריינשלעפן אין א רואיגע צופרידנהייט. װע ן דע ר נאכמיטא ג הא ט זי ך אנגעהויב ן צוגײ ן צו ם אװנט , הא ט אמארא ע זי ך אוים ־ װײני ק אויפגעהויב ן פו ן אי ר פלא ץ אונטע ר דע ם בוים , או ן הא ט זי ך אנגעהויב ן מאכ ן אי ר װעג . ווען זי איז געגאנגען, האט זי געפילט ווי זי האט מיטגעטראגן א טייל פון דעם שלום פון יענעם מאמענט, ווי עס וואלט געווארן א טייל פון איר. או ן אי ן ד י נאכגעקומענ ע טע ג הא ט ז י זי ך געפונע ן אומקער ן צ ו דע ם בוים , זי ך נאכאמא ל זי ך אומקער ן צ ו דע ם בוים , זי ך באזונדער ן אי ן ד י רואי ק פו ן יענע ר פרידלעכ ע נאכמיטאג .