 שרייב אַ געשיכטע וועגן אַ מענטש פליסנדיק אין אַ מאַדזשיקאַל באַשעפעניש.
אַמאָל, אין אַ קליין דאָרף, נעסטלעד אויף דעם ברעג פון אַ געדיכט וואַלד, דאָרט געלעבט אַ יונג פּויער מיטן נאָמען פעטרוס. יעד ן פרימארג ן פלעג ט ע ר היט ן זײנ ע פעלדער , בי ז ד י זו ן הא ט זי ך אנגעהויב ן אונטערגײ ן או ן דע ר הימלע ר הא ט זי ך געװאר ן א טיפ ן שאט ן פו ן מאראנץ . או ן יעד ן אװנ ט פלעג ט ע ר מאכ ן א באזונדער ע שפאציר ן דור ך ד י װיינענדיק ע װאלד־שטעג ן או ן געניסן פון דער קילער לופט און די רואיקע קלאַנגען פון דער נאַכט. איין אָוונט, ווען פעטרוס געגאנגען דורך די וואַלד, ער געהערט אַ פּלוצעמדיק ראַסאַלינג אין די בושעס. דערשראקן האט ער זיך אויסגעדרייט צום קלאנג, גלייך דערזען א פאר ליכטיקע געלע אויגן, וואס שייַנען דורך די בלעטער. זײ ן ערשט ע געדאנק , אי ז געװע ן א ז דא ס מוז ט זײ ן א װילד ע בהמה , או ן ע ר הא ט זי ך צוריקגעפיר ט אי ן שרעק . אבער דעמאלט איז די באשעפעניש ארויס פון די בושעס און זיך אנטפלעקט. עס איז געווען אַ מאַדזשיקאַל באַשעפעניש, ניט ענלעך עפּעס פעטרוס האט אלץ געזען. ע ס הא ט געהא ט א קערפע ר פו ן א הירש , פארדעק ט מי ט שימער ן זילבערנע ר פוטער . זײַנע לאַנגע פיס האָבן זיך פֿאַרענדיקט מיט צאַרטע כופֿות, און פֿון זײַן שטערן האָט זיך אױפֿגעהױבן אַ פּרעכטיקער גאַנג געװײניקעס. אבע ר דא ס אי ז ניש ט געװע ן דא ס שרײבנדי ק אי ן דע ם — אוי ף זײ ן רוקן , האב ן זי ך געפונע ן א פא ר פראכטיקע ר פליגל , צעשפרײ ט װ י גרײ ט צ ו פליען . די באשעפעניש האט געקוקט אויף פעטרוס מיט אירע גוטע, אינטעליגענטע אויגן, און ער האט געוואוסט, אז ער האט נישט וואס צו מורא האבן דערפון. פֿאַר שעה, זיי געזעסן צוזאַמען אין די וואַלד, די מאַדזשיקאַל באַשעפעניש דערציילט פעטרוס מעשיות פון ווייַט-אַוועק לענדער און אַנבאַליוואַבאַל אַדווענטשערז. עס איז געווען ווי די צייט האט זיך אפגעשטעלט ביי זיי ביידע, און די נאַכט האט זיך אויסגעשטרעקט אויף אייביק. ווען דער ערשטער ליכט פון פאַרטאָג האָט אָנגעהויבן פילטערן דורך די ביימער, די מאַגיש באַשעפעניש איז אויפגעשטאנען און אויסגעשטרעקט די פליגל. עס האט זיך אויסגעדרייט צו פעטרוס און געזאגט, מיט אַ קול ווי די קלינקינג פון בעלז, "געדענק, עס איז מאַגיש אַרום אונדז, איר נאָר האָבן צו וויסן ווו צו קוקן." און דערמיט האָט עס זיך געכאַפּט אין הימל, געשוועבן איבער די בוים־שפּיצן, ביז עס איז אַרויס פֿון דערזען. פעטרוס וואָטשט עס גיין, געפיל אַ געפיל פון וואַרעמקייַט און ווונדער אין זיין האַרץ. פֿון יענעם טאָג אָן האָט ער געוווּסט, אַז זײַן לעבן וועט קיינמאָל נישט זײַן דאָס זעלבע. ער וואָלט שטענדיק געדענקט די נאַכט ווען ער איז אַרײַן אין אַ מאַגישן באַשעפֿעניש אין וואַלד, און די וועלט וואָלט דערפֿאַר שטענדיק געווען אַ ביסל מער פֿאַרכאַנצט.