 דזשענערייט אַ דערציילונג מיט די ווערטער "פּרינצעסין", "שלאָס" און "דראַגאָן".
אמאל, אין א ווייטן קעניגרייך, האט געוואוינט א שיינע פרינצעסין וואס האט געהייסן איסאבלא. זי האט געוואוינט אין א גרויסן שלאס ארומגערינגלט מיט הויכע גרינע פעלדער און הויכע וועלדער. פּרינסעס יסאַבעללאַ איז געווען ניט ענלעך קיין אנדערע פּרינסעס אין דעם לאַנד ווייַל זי האט אַ האַרץ אָנגעפילט מיט מוט און גוטהאַרציקייַט. איין טאָג, אַ צאָרנדיק שלאנג ארויס אין די מלכות, טעראָרייזינג די מענטשן און ברידינג פייַער אומעטום עס געגאנגען. די ווילידזשערז זענען דערשראָקן, און קיין איינער געוואוסט וואָס צו טאָן. אָבער פּרינסעס יסאַבעללאַ באַשלאָסן אַז זי קען נישט זיצן ליידיק ביי און היטן איר מענטשן ליידן. זי האט אנגעטאן איר פאנצער און מאָונטעד איר פערד, באשלאסן צו באַזיגן דעם שלאנג און ברענגען שלום צוריק צו די מלכות. װע ן ז י אי ז צוגעקומע ן צ ו דע ר בהמה , הא ט דע ר שלאנגע ן ארויסגעלאז ט א טײערדיק ן ברום , או ן הא ט צ ו אי ר אפגעאטעמ ט א שטרא ם פײער . אָבער פּרינסעס יסאַבעללאַ איז געווען שנעל, און זי דאַדזשד די פלאַמעס מיט יז. זי האט געצויגן איר שווערד און אנגעקלאפט אויפן שלאנג. דער שלאַכט איז געווען לאַנג און צאָרנדיק, אָבער יווענטשאַוואַלי, פּרינסעס יסאַבעללאַ ימערדזשד וויקטאָריאַסלי. די ווילידזשערז האָבן זיך געפרייט און געלויבט די העלדיש פּרינסעס פֿאַר איר מוט. און פֿון דעם טאָג אָן, די מלכות איז געווען אין שלום, און פּרינסעס יסאַבעללאַ איז געווארן אַ לעגענדע - די פּרינסעס וואָס דיפיטיד די שלאנג און געראטעוועט איר מענטשן. וואָס שייך דעם שלאָס, איז עס געשטאַנען הויך ווי אַ סימבאָל פון האָפענונג און אַ דערמאָנונג, אַז אפילו אין די פינצטערסטע צייטן איז שטענדיק אַ ליכט וואָס שיינט.