דערקלערן די גרונט פּרינציפּן פון רעלאַטיוויטי.
רעלאטיוויטעט איז א טעאריע אין פיזיק וואס ערקלערט די שייכות צווישן פלאץ און צייט. עס איז געווען ערשטער פארגעלייגט דורך אלבערט איינשטיין אין די פרי 20 יאָרהונדערט און איז באזירט אויף צוויי הויפּט פּרינציפּן: 1. דער פּרינציפּ פון רעלאַטיוויטי: דער פּרינציפּ זאגט אַז די געזעצן פון פיזיק זענען די זעלבע פֿאַר אַלע אַבזערווערז אין מונדיר באַוועגונג רעלאַטיוו צו איינער דעם אנדערן. אין אנדערע ווערטער, עס איז קיין בילכער רעפֿערענץ ראַם און אַלע באַוועגונג איז קאָרעוו. 2. דער פּרינציפּ פון דער קאָנסטאַנסי פון די גיכקייַט פון ליכט: דער פּרינציפּ זאגט אַז די גיכקייַט פון ליכט אין אַ וואַקוום איז שטענדיק די זעלבע, קיין ענין די באַוועגונג פון די ליכט מקור אָדער די אַבזערווער. דאס מיינט אז די ליכטיגקייט איז קעסיידערדיק און אומאפהענגיק פון דער רעלאטיווער באוועגונג צווישן דעם מקור און דעם באקוקער. די צוויי פּרינסאַפּאַלז האָבן געפֿירט איינשטיין צו אַנטוויקלען זיין טעאָריע פון ספּעציעל רעלאַטיוויטי, וואָס אַפּלייז צו אַבדזשעקץ וואָס מאַך מיט קעסיידערדיק ספּידז אין אַ גלייַך שורה. שפעטער האט ער אנטוויקלט די טעאריע פון אלגעמיינער רעלאטיוויטעט, וואס נעמט אין באטראכט פארשנעלערונג און ערלעכקייט. איינער פון די מערסט באַרימט קאַנסאַקווענסאַז פון רעלאַטיוויטי איז דער געדאַנק אַז צייַט און פּלאַץ זענען נישט אַבסאָלוט, אָבער זענען רעלאַטיוו צו די אַבזערווער. דאס מיינט אז די צייט קען זיך באווייזן צו באוועגן לאנגזאם פאר אן אביעקט אין באוועגונג רעלאטיוו צו א סטאנציאנירע אבזערוואטאר, און אז די גרייס און פארעם פון אביעקטן קען זיך באווייזן צו טוישן לויט דער רעלאטיווער באוועגונג צווישן דעם אבזערוואטאר און דעם אביעקט.