שרייב א קורצע מעשה וועגן אן עלטערער מענטש וואס הייבט אן גארטן.
אמאל איז געװען אן עלטערע פרוי מיטן נאמען מרת. זי האט געוואוינט אליין אין א קליין הויז מיט א הינטן הויף וואס איז שוין יארן געווען פארשוואונדן. איין טאג, ווען זי איז געזעסן ביי איר פענצטער, האט זי באמערקט ווי די אנדערע הייזער אויף איר גאס האבן שיינע גאַרדענס, פול מיט בלומען און גרינס. מרת האט געפילט א בענקשאפט צו האבן אן אײגענעם גארטן, אבער זי האט נישט געװאוםט װאו זי זאל אנהויבן. באשלאסן צו מאַכן עפּעס פון איר ומפרוכפּערדיק באַקיאַרד, מרתא באַשלאָסן צו באַזוכן די היגע גאָרטן קראָם. די באַזיצער, אַ ליב יונג מענטש, געענטפערט אַלע איר פראגעס און געהאָלפֿן איר קלייַבן די רעכט בלומען און וועדזשטאַבאַלז פֿאַר איר גאָרטן. מרתא האָט פֿאַרלאָזט די קראָם מיט האָפענונג און יקסייטאַד, גרייט צו אָנהייבן איר נייַע פּרויעקט. דער ווייַטער טאָג, מרת וואָוק אַרויף פרי און אנגעהויבן ארבעטן אויף איר גאָרטן. זי האט אויסגעגראבן דעם באָדן, געפלאנצט די זוימען און זיי געטרונקען. די טעג זײַנען פֿאַרבײַגעגאַנגען און מרת האָט מיט ליבשאַפֿט און זאָרג געהיט איר גאָרטן. פּאַמעלעך האָבן די בלומען אָנגעהויבן בליען, און די גרינס האָבן אָנגעהויבן שפּריצן. מרתא האָט געפילט אַ געפֿיל פון שטאָלץ און דערגרייכונג ווען זי האָט געזען איר גאָרטן קומען צו לעבן. דער גאָרטן איז געווארן אַ מקור פון פרייד און שלום פֿאַר מרת. זי האט פארבראכט אירע טעג מיט אכטונג צו די פלאנצן, הנאה געהאט פון זונשייַן און צוגעהערט צו די פײגל. שכני ם האב ן באל ד אנגעהויב ן באמערק ן אי ר שײנע ם גארטן , או ן פלעג ן זי ך אפשטעלן , זי ך אפצושטעלן . מרתא האט געמאכט נייַע פרענדז און אַפֿילו אנגעהויבן צו טיילן איר וועדזשטאַבאַלז מיט זיי. מרתא האָט איינגעזען אַז די אָנהייב פון אַ גאָרטן איז געווען איינער פון די בעסטער דיסיזשאַנז זי האט אלץ געמאכט. עס האָט איר געבראכט אַזוי פיל גליק און געגעבן איר אַ נייַ ציל אין לעבן. זי איז געווען דאַנקבאַר פֿאַר די געלעגנהייט צו פאַרבינדן זיך מיט די נאַטור און איר קהל אויף אַזאַ אַ ווונדערלעך וועג. פֿון דעמאָלט אָן איז איר גאָרטן געבליבן אַ טײַערער טייל פֿון איר לעבן, און זי האָט זיך אָפֿט מאָל געקאָנט געפֿינען אין דרױסן, מיט אַ שמייכל אױפֿן פּנים היטנדיק אירע טײַערע פֿלאַנצן.