שאַפֿט אַ יינציק ליד מיט דעם וואָרט "שניי".
 מי ט א שושקע ן פאל ט דע ר שנײע ר פו ן הימל , א מילד , פארשטומט ן װיג־שיר , דור ך דע ר נאכ ט פליע ן ד י פלעק ן או ן דרײע ן זיך , ברענגנדי ק װינטע ר אי ן א װארטנדיקע ר װעלט . א ליידיגע קלייד לײגט דער שניי מילד, איבער די ביימער אין ליכטיקע בוקאַץ, באַדעקט די וועלט אין אַ פאַרדעקן פון ווייסן, אַ שטילע שיינקייט צו זען אין דערזען. פון די וואלקנס פליען טאקע די שנייעלע, אין א טאנצן צווישן ערד און הימל, א מיסטישע ווינטער-סימפאניע, א מייסטערווערק פאר אלע צו זען. דער שניי ברענגט מיט זיך א מאגיש געפיל, אין א וועלט פארוואנדלט, א מעשה אנטפלעקענדיג, א וואונדערלאנד וואס דארף נישט קיין טראָן, ווי שניי נעמט אריין די וועלט אין זיך. אזו י זא ל ד י שנײע ן קומע ן װ י ס׳זאל , א מתנ ה פו ן װינטע ר צ ו העלכ ן אונדזע ר טאג , װײ ל אי ן שנײע ן געפינע ן זי ך א מאגיש , אי ן דע ר שײנ ע או ן װאונדער ן פו ן דע ם הערלעכ ן שנײ .