 שרייב אַ דערציילונג וואָס כולל די אותיות, באַשטעטיקן און טעמע אין די אַרייַנשרייַב.
אַמאָל אין אַ קליין באַרג דאָרף נעסטלעד צווישן לאַש גרינערי און סיניק שיינקייט לעבן צוויי שוועסטער, אננא און עלאַ. ד י שװעסטע ר זײנע ן געװע ן ד י בעסטע ר פרײנט , או ן ז ײ האב ן זי ך געגלײב ט א ליבשאפט , פאר ן אויספאר ן ד י װיינ ־ טענדי ק בארג־שטעג ן או ן ד י ברעטטייק ע אנקוק ן פו ן דע ר שפיץ . זיי האָבן געלעבט אַ פּשוט אָבער צופֿרידן לעבן אין זייער קליין הייַזקע, אַרומגערינגלט מיט שכנים און פרענדז, וואָס האָבן זיך באַנוצט מיט זיי. אָבער, עס איז געווען איין זאַך וואָס קעסיידער נאַגד בייַ זיי. װע ן ז ײ האב ן זי ך ארויסגעלאז ט אויפ ן בארג , האב ן ז ײ שטענדי ק זי ך אפגעשטעלט , אוי ף מור א צ ו גײ ן װײטער . דא ם שטעט ל אי ז געװע ן פו ל מי ט מעשהלע ך פו ן גרוים ע בהמות , או ן פאררעטלעכע ר גאםן , װא ס זײנע ן געלעגן , או ן ד י שװעסטע ר האב ן געפונע ן א ז ז ײ קענע ן קײנמא ל ניש ט אויסרופ ן דע ם מוט , צ ו זי ך װײטער . אבער איין טאג, ווען זיי זענען געזעסן ביי זייער קאמימען, האט אננא זיך געוואנדן צו עלא און געזאגט: "איך בין מיד פון מורא האבן, מיר וועלן קיינמאל נישט וויסן וואס עס ליגט ווייטער אויב מיר וועלן אפילו נישט פרובירן." עלא האט זיך ערשט געכאפט, אבער זעענדיג די פעסטקייט אויפן פנים פון איר שוועסטער, האט זי זיך געכאפט, און צוזאמען האבן זיי געמאכט א פלאן צו איבערנעמען זייערע פחדים און דערגרייכן דעם שפיץ פון בארג. צומארגנ ס האב ן ז ײ געפאק ט א זעק ל מי ט פראוויזיע ם או ן זי ך געלאז ט פרײ , ד י הערצע ר הא ט געקלאפ ט מי ט אויפרײסונ ג או ן שרעק . ווען זיי זענען אַריבער די פונט זיי האָבן קיינמאָל ניטאָ ווייַטער פון פריער, זיי געפּלאָנטערט שטיינערדיק פּאַטס און אַראָפאַנג קליימז, אָבער זיי פּערסאַווירד, ענקערידזשינג יעדער אנדערער יעדער שריט פון די וועג. ענדלע ך האב ן ז ײ דערגרײכ ט דע ם שפיץ , או ן ד י ראיה , װא ס הא ט זי ך געטראפ ן אי ן זײער ע אויגן , אי ז געװע ן מע ר ברעטערדיק , װ י ז ײ האב ן זי ך ניש ט געקענ ט פארשטעלן . רױלענדיקע בערגלעך און טאָלען, אויסגעשטרעקט פֿאַר מיילן אין יעדער ריכטונג, פֿאַרדעקט אין אַ ים פֿון גרין. אין דעם מאָמענט, אַ געפיל פון ימפּאַוערמאַנט געוואשן איבער זיי, ווי זיי איינגעזען אַז די בלויז זאַך וואָס האלט זיי צוריק אַלע די צייַט איז זייער מורא. האַנט אין האַנט, די שוועסטער געמאכט זייער וועג צוריק אַראָפּ, זייער שטימונג שוועבן. פון יענעם טאג אן האבן זיי געוואוסט אז מיט מוט און פעסטקייט קענען זיי איבערקומען יעדן שטערונג וואס קומט צו זיי.