 זאג מיר א מעשה וואס פארוויילט מיר.
אמאל, אין א לאנד ווייט, ווייט, האט געוואוינט א מעכטיגע שלאנג מיטן נאמען דראג. דראָג איז געווען אַנדערש פון אנדערע דראַגאָנס - ער איז געווען ליב, מילד, און האט אַ ליבע פֿאַר קונסט און מוזיק. אָבער די מענטשן אין די מלכות האָבן מורא פֿאַר אים, ווייַל זיי געגלויבט אַז אַלע דראַגאָנס אָטעמען פייַער און געפֿירט צעשטערונג. אבער דראָג האט ניט אכטונג צו זייער מורא. ע ר הא ט װײטע ר געװאוינ ט אי ן זײ ן הײל , געמאל ט שײנ ע לאנדשאפט ן או ן געשפיל ט זײ ן לירע . איין טאג איז געקומען א נייעס אז די מלוכה איז אונטער אטאקע פון אן ארמיי פון שלעכטע טראלן. דער קעניג האט ארויסגעשיקט א פארצווייפלטע בעט אויף הילף, און דראג האט געוואוסט אז דאס איז זיין געלעגנהייט צו ווייזן פאר דער מלוכה זיין אמת'ע נאטור. מיט אַ צאָרנדיק פעסטקייַט, ער פלו אין שלאַכט, ניצן זיין שטאַרק פליגל צו מאַכן גאַסץ פון ווינט וואָס קלאַפּט די טראָללס אַוועק זייער פֿיס. דרוג האט נישט געאטעמט פײער; אנשטאט האט ער גענוצט מיט זיין מעלאדישע שטימע צו זינגען א וויג, וואס האט פארשלאפן די טראלן. די מלכות איז געראטעוועט געווארן, און דאס פאלק האט זיך געפרייט. פֿון יענעם טאָג אָן האָט מען געזען דראָג ווי אַ העלד, און מען האָט אים געפֿײַערט איבערן לאַנד. ער איז פארבעטן געווארן צו וואוינען אין שלאס, וואו ער האט געמאלט מויערלעך און געמאכט מוזיק צו דער פרייד פון אלע וואס האבן אים געהערט. מ׳האט שוין מער נישט מורא געהאט פאר דראג, נאר ליב געהאט און גע־ רעספעקטירט, װײל די מענטשן האבן פארשטאנען, אז ם׳איז נישט דער חוץ דעם, נאר װאם איז אינעװײניק. און אַזוי האָט דראָג געלעבט אַ לאַנג און גליקלעך לעבן, אַרומגערינגלט מיט פריינט, און די מלכות איז געווען בשלום.