שרייב א קורצע דערציילונג וואָס שילדערט אַ אויסגעקליבן פראַזע.
"ניין, איך האב נישט געזען עס," האט געזאגט דזשיין, ווען זי ראַמאַדזשד דורך די שפּיץ שופלאָד. איר ראָאָממאַטע, קאַטערין, איז געקומען אַהיים אין אַ כאַבאַרניק זוכן פֿאַר איר באַליבסטע האַלדזבאַנד. עס איז געווען אַ יידל קייט מיט איין דימענט וואָס געכאפט ליכט אין יעדער ווינקל. קאטערין האט עס באקומען אלס ירושה פון איר באבע און זי האט עס טיעף געהאלטען. דזשיין האָט צוגעקוקט ווי קאַטערין איז אַרומגעלאָפן איבערן צימער, אומקערן די קישן און ליידיג די שופלאָדן. זי האט זיך אװעקגעזעצט אויף איר בעט, באזיגט, מיט דער דערקענונג, אז האלדז איז אװעק. דזשיין איז געזעסן ביי איר און ארויפגעלייגט איר אָרעם, פרובירט איר צו טרייסטן. — ס׳װע ט זי ך אפקערן , זארג ט זי ך נישט . דער טאָג האָט זיך פֿאַרוואַנדלט אין וואָכן, און דאָס האַלדזבאַנד האָט נאָך געפֿעלן. קאַטערין האט פאַרפאַלן האָפענונג, אָבער דזשיין קיינמאָל פארשטאפט קוקן. אײ ן טא ג װע ן ז י אי ז געגאנגע ן מי ט איר ע טאג־טעגלעכ ע ארבעט , הא ט ז י דא ם געפונע ן א גלאנציקנדי ק אי ן אונטער ן װעש־קוש . זי האט עס אויפגעהויבן און האט נישט געקענט ווארטן צו זען דעם שמייכל אויפן פנים פון קאטערין ווען זי האט דאס געזען. ווען קאַטערין געקומען היים, דזשיין דערלאנגט עס צו איר מיט אַ בליען. קאַטערינס אויגן האָבן זיך געשוואָלן און זי האָט זיך שטאַרק אַרומגענומען מיט דזשיין, דאַנקען איר פֿאַר נישט געבן זיך. פֿון יענעם טאָג אָן האָט דאָס האַלדזבאַנד געהאַלטן נאָך מער באַטײַט און עס האָט געדינט אַלס סימבאָל פֿון דער אומברעיקלעכער בונד און פֿרײַנדשאַפֿט צווישן צוויי רומז־מייטעס.