 שרייב אַ געשיכטע פֿון דער פּערספּעקטיוו פון אַ טיניידזשער וואָס האָט געפֿילט.
ווי אַ טיניידזשער, איך קיינמאָל געדאַנק איך וואָלט פאַרפירן היים אַזוי פיל ווי איך טאָן איצט. גראָוינג אַרויף, איך וואָלט שטענדיק חלום פון פּאַסירונג און זען די וועלט אַרויס פון מיין קליין שטאָט. אָבער איצט, ווען איך זיצן אויף מיין בעט אין מיין קאָלעגע דאָרם צימער הונדערטער פון מייל אַוועק פון שטוב, אַלע איך קען טראַכטן וועגן די טרייסט מעמעריז פון מיין קינדשאַפט. עס איז נישט ווי קאָלעגע איז נישט גרויס. איך מאַכן נייַע פרענדז און דערפאַרונג נייַע זאכן, אָבער עס איז די נאַדזשינג געפיל פון בענקשאַפט פֿאַר עפּעס באַקאַנט. איך פאַרפירן דעם שמעקן פון מיין מאַם ס כאָוממייד ספּאַגעטי סאָוס פילונג די הויז און די געזונט פון מיין טאַטע ס געלעכטער ווען מיר וואָטשט אונדזער באַליבסטע טעלעוויזיע ווייַזן. איך פעלן צו ליגן אונטער די שטערן אין מיין בעסטער פרייַנד 'ס באַקיאַרד ווען מיר גערעדט וועגן אונדזער חלומות. איך קיינמאָל איינגעזען ווי פיל איך גענומען די ביסל מאָומאַנץ פֿאַר געגעבן ביז זיי זענען ניטאָ. איצט, ווען איך מעגילע דורך בילדער פון מיין משפּחה און פרענדז אויף געזעלשאַפטלעך מידיאַ, טרערן שטעכן אין די עקן פון מיין אויגן. איך ווייס, אַז איך זאָל הנאה האָבן פֿון דער דאָזיקער נײַ־געפֿונען פֿרײַהייט, אָבער איך קאָן נישט אָפּטרייסלען דאָס געפֿיל פֿון היימישקייט. עס איז מאָדנע ווי ווי אַ טיניידזשער איר שטענדיק ווינטשן צו וואַקסן אַרויף, צו זיין פרייַ און פריי. אָבער איצט אַז איך בין דאָ, אַלע איך ווילן איז צו גיין צוריק צו דער פּאַשטעס פון מיין קינדשאַפט. צו באַצירן אין דער וואַרעמקייַט פון מיין משפּחה 'ס ליבע און די טרייסט פון מיין קליין שטאָט. אבער איך ווייס אז דאס איז נאר א טייל פון אויפוואקסן, פון פארשפרייטן מיינע פליגל און געפינען מיין אייגענעם וועג. איך דערמאָנען זיך אַז דאָס איז נאָר אַ צייַטווייַליק געפיל און אַז איך וועט יווענטשאַוואַלי מאַכן דעם נייַ אָרט מיין היים. אבער ביז דעמאלט וועל איך אנהאלטן די זכרונות פון שטוב און טרעפן טרייסט אין וויסן אז ווי ווייט איך גיי נישט, וועט עס שטענדיק זיין דארט, ווארטן אויף מיר מיט אפענע הענט.