 דזשענערייט אַ רשימה פון פינף געגעבן נאַונז אין אַ געשיכטע.
אמאל איז געווען א פרוי וואס האט גענומען א באן פארן אין א ווייטן שטאט. בשעת זי איז געזעסן ביים פענצטער, צוקוקן ווי די שיינע דעקאָראציעס גייען פארביי, האט זי זיך געכאפט צום בייטל ארויסצונעמען געלט צו קויפן פארביז אויפן באן. זי האט צו איר פארצװײפלט אײנגעזען, אז זי האט איבערגעלאזט איר בײטל. זי האָט געפילט אַ באַדויערן בשעת איר טראַכטן וועגן ווי זי וואָלט פירן די רעשט פון איר נסיעה אָן קיין געלט. ד י באן־פאר ט הא ט זי ך געפיל ט װ י דורות , או ן אי ר ברומע ן מאגן , הא ט אי ר דערמאנען , א ז ע ם אי ז שוי ן צײט . זי האט דאן געדענקט, אז זי האט ארײנגעפאקט א בלײפעסטער און עטלעכע בלעטלעך פאפיר אין איר זעקל. זי האָט זיי גיך אַרויסגענומען און אָנגעהויבן צייכענען, האָפֿנדיק צו פֿאַרקויפֿן אירע סקיצען צו די אַנדערע פּאַסאַזשירן אויפֿן באַן, און פֿאַרדינען עטלעכע געלט פֿאַר אירע מאָלצייטן. װע ן ז י הא ט זי ך גענומע ן אפגעבן , הא ט ז י דערזע ן װ י א פוטער ן הונט , װאג ט זי ך מיט ן עק , געגאנגע ן צ ו אי ר מי ט א בײטל ע אי ן מויל . צו איר חידוש, דאָס איז געווען איר בייַטל! דער הונט האט עס געפונען און געבראכט עס צוריק צו איר. עס האָט זיך אַרויסגעוויזן, אַז דער הונט האָט געהערט צו דעם באַן-קאָנדוקטאָר, וועלכער האָט באַמערקט די פֿרױס אומגליק, און האָט איר געוואָלט העלפֿן. די פרוי איז געווען זייער צופרידן, געקויפט איר מיטאָג, און פארבראכט די רעשט פון איר נסיעה פּלייינג מיט איר פערי פרייַנד. זי ריטשט איר דעסטיניישאַן מיט אַ שמייכל אויף איר פּנים, דאַנקבאַר פֿאַר די גוט מענטשן און הינט זי באגעגנט אויף איר נסיעה.