 שרייב אַ ליד וועגן עמעצער מיט אַ צעבראכן האַרץ.
פסוק 1: עס פאלט א טרער אויף איר באק א ליבע וואס איז אמאל געווען, יעצט צעריסן און שוואך אן אפקלאנג פון געלעכטער, יעצט ווייטאג און צער א נעכטן געוואוינט צו אן איינזאמען מארגן כאר: אוי, דאס צעבראכענע הארץ, עס איז צעבראכן און צעריסן געווארן. די זכרונות וואס וועלן דויערן פון א ליבשאפט וואס איז יעצט א זאך פון דער פארגאנגענהייט פסוק ב': זי זעט זייער בילד און קען זיך נישט אויסלערנען וויינען א ליבשאפט וואס האט זיך יעצט געשוועבט האט זיך געזעגנט דער באראנג פון זיין האנט גליטשט זיך יעצט א ווארעמקייט יעצט קאלט, װי נאַכט װערט צו טאָג כאָר: אָ, דאָס צעבראָכענע האַרץ, ס'איז צעבראָכן און צעריסן די זכרונות װאָס װעלן דויערן פֿון אַ ליבשאַפֿט װאָס איז איצט אַ זאַך פֿון פֿאַרגאַנגענעם בריק: די צײַט קאָן היילן, אָבער די סקאַרס בלײַבן אַ דערמאָנונג פֿון דער ליבע און די ווייטיק די נסיעה, וואָס זי גייט, שריט דורך שריט פון אַ האַרץ וואָס נאָך וויינט און האט געוויינט כאָר: אָ, די צעבראכן האַרץ, עס איז צעבראכן און צעריסן די מעמעריז וואָס וועט געדויערן פון אַ ליבע וואָס איז איצט אַ זאַך פון די פאַרגאַנגענהייט אָוטראָ: אָבער זי — װע ט האלט ן א הוי ך דע ם קאפ ׳ או ן גײע ן װײטע ר א נײע ר קאפי ל שרײב ט זי , א נײע ר פארטאג , פא ר דא ס צעבראכענ ע הארץ , װא ס א מא ל אי ז געװע ן צעריסן , װע ט װידע ר קלאפן , שטארקע ר װ י פריער .