 דזשענערייט אַ טויזנט ווערטער פון טעקסט באזירט אויף די געגעבן פּינטלעך.
די אַלטע איז געגאַנגען דורכן געדיכטן וואַלד, אירע טריט פֿעסט און זיכער אַפֿילו מיט איר עלטער. זי האָט זיך באַוועגט מיט אַ חן און עלאַגאַנס, וואָס קומט נאָר מיט יאָרן פֿון דערפֿאַרונג, אירע אויגן האָבן געזוכט דעם אונטערגראָוון, ווען זי האָט זיך געמאַכט טיפֿער אין וואַלד. זי האט געלעבט לעבן דעם װאלד איר גאנצער לעבן, און זי האט עס געװאוסט אזוי גוט װי זי האט געװאוסט דעם האנט פון איר. עס איז געווען איר אָפּדאַך, איר מקור פון שלום און טרייסט, און זי וואָלט אָפט וואַנדערן דורך די וואַלד צו זיין אַליין מיט איר געדאַנק. ווען זי געגאנגען, די סאָונדס פון אַנימאַלס וואָס גיין וועגן זייער טעגלעך רוטינז אָנגעפילט די לופט. פײגע ל האב ן געציטער ט או ן געזונגען , דרײע ר האב ן געקלאפ ט או ן געשמאכט , או ן ארום , הא ט מע ן זי ך דערהערט , דא ס גערויש ט פו ן בלאטע ר או ן צװײגן . די זקנה האט זיך א מאמענט אפגעשטעלט, דאס אלץ ארײנגענומען, און דאן האט זי װײטער געצויגן אויפן װעג. ז י הא ט טי ף אײנגעאטעמט , ארײנגענומע ן דע ם פרישן , רײנע ם ריח ן פו ן װאלד , או ן ז י הא ט ניש ט געקענ ט אפנעמע ן א שמײכל . זי איז דא אלעמאל געווען אין שטוב און זי האט געוואוסט אז זי וועט אלעמאל זיין. וואס טיפער זי איז געגאנגען, אלץ דיקער איז דער וואלד געווארן. ד י בוימע ר זײנע ן זי ך נענטע ר צוזאמענגעװאקס ן , זײער ע צוױג ן האב ן זי ך געקנאפ ט או ן זי ך אײנגעװיקלט , געשאפ ן איבע ר אי ר א חופה . די זונשייַן פילטערד דורך די בלעטער, קאַסטינג אַ דאַפּאַלד מוסטער אויף די וואַלד שטאָק. די אַלטע איז געגאַנגען ווײַטער, אירע טרעטן האָבן זיך ניט געאײַלט, און זי איז צום סוף געקומען צו אַ קליינעם קלירענעם. אי ן צענטע ר פו ן דע ר קלײע ר אי ז געשטאנע ן א גרויםע ר דעמבעם , זײנ ע צװײג ן האב ן זי ך אויסגעשטרעק ט אי ן אל ע זײטן . זי איז צוגעגאנגען צום בוים און זיך צוגעלײגט צו זײן שטאם, צוגעמאכט די אויגן. די אַלטע פרוי האָט געהאַט פיל זכרונות פון דעם אָרט. זי איז אָפט געקומען אַהער ווען זי איז געווען יונג, צו שפּילן און ויספאָרשן. ז י אי ז ארויפגעקראכ ן אויפ ן בוים , או ן זי ך געזעס ן אי ן זײנ ע צװײגן , קוקנדי ק װ י ד י װעל ט גײ ט פארבײ . זי האט זיך געלעגן אין גראז, ארויפגעקוקט אויפן הימל, געחלומט פון אלע ערטער, װאם זי װעט אמאל גײן. און איצט, ווי זי איז געשטאַנען דאָרט, אַן אַלטע פרוי מיט אַ לעבן פון איבערלעבענישן הינטער איר, האָט זי פאַרשטאַנען, אַז קיינער פון די חלומות איז קיינמאָל נישט פאַרווירדיק געוואָרן. זי האט קײנמאל נישט פארלאזט איר קלײן דארף, קײנמאל נישט געפארן קײן װײטע לענדער און נישט געזען די װונדער, װאם די װעלט האט צו געבן. אבער װי זי האט געעפנט די אויגן און זיך ארומגעקוקט, האט זי געװאוסט, אז זי האט נישט קײן חרטה. ז י הא ט געהא ט א גוט ן לעבן , ארומגערינגל ט מי ט ד י שײנ ע װאלד , או ן ז י אי ז געװע ן צופרידן . די זקנה איז א צײט געבליבן אין דער קלײםונג, זיך געבאקן אין שלום און רו. דערנאָך, געפיל דערקוויקט, זי פּושט