קאַמפּאָוז אַ געשיכטע וועגן ענדזשויינג די נאַכט שטערן.
אמאל האט געוואוינט א יונג מיידל, וואס האט ליב געהאט פארברענגען די נאכט אין דרויסן, אנקוקן אויף די שטערן. איר נאָמען איז געווען לונאַ, און גאָרנישט געבראכט איר מער שלום ווי דער קיינמאָל-סאָף הימל אָנגעפילט מיט פינקלען לייץ. יעדער נאַכט, לונאַ האט פּאַקט איר טאַש מיט אַ היימיש פאַרדעקן, עטלעכע פֿאַרבייַסן, און אַ פלאַשליגהט, און פירנעם זיך אין איר הינטן. דארט װאלט זי זיך געלעגן אויפן גראז און געלאזט די אויגן װאנדערן צום הימל. ד י שטער ן האב ן געמאכ ט אל ע גערויש ן פו ן דע ר װעלט , ניש ט איבערגעלאז ן נא ר א פרידלעכ ע או ן רואיק ע אטמאספערע . לונאַ ליב געהאט די פאַרשידענע קאַנסטאַליישאַנז, שאַפּעס און פארמען וואָס די שטערן וואָלט מאַכן. ווי אַ קינסטלער, זי וואָלט אָפט סקיצע די שטערן און די פאַרשידן בילדער וואָס זי געדאַנק זיי געשאפן. זי האט געקאנט לײגן שעהן, פארלוירן אין דער שײנקײט איבער איר. איין נאַכט, לונאַ פארבעטן איר פריינט צו פאַרבינדן איר. ז י הא ט געבוי ט א קלײ ן לאגע ר מי ט דעקאטע ן או ן הא ט אנגעצונד ן ליכט , װא ס האב ן ארויסגעגעב ן א װארעמע ן או ן באלעבאטיש ן ריח . ד י מײדלע ך זײנע ן געלעגע ן אײנע ר דע ם צװײט ן או ן צוגעקוק ט דע ם הימל , װ י ד י נאכט . זיי האבן געלאכט און געטיילט מעשיות, און אויך הנאה געהאט פון דער שטילקייט וואס איז געקומען מיט די נאכטשטערן. עס איז געווען אַ מאָמענט פון אחדות, ווו אַלץ פּעלץ גאנץ, און די פראבלעמען פון דער וועלט געווען צו פאַרשווינדן. פֿאַר לונאַ, עס איז געווען די בעסטער נאַכט פון איר לעבן. פו ן יענע ר נאכט , פלעג ן זי ך אפטמא ל זי ך צושלעפ ן אי ר פרײנד . צוזאַמען, זיי וואָלט ליגן אַראָפּ אונטער די שטערן, געניסן די שיינקייט וואָס די אַלוועלט געפֿינט. ם׳זײנע ן געװע ן נעכט , װא ו מע ן פלעג ט רעד ן או ן נעכט , װא ם ז ײ פלעג ן זיצ ן אי ן שטילקײט . אבער יעדער נאַכט, זיי וואָלט פילן דאַנקבאַר. לונאַ האָט איינגעזען אַז די שטערן זענען אַ דערמאָנונג אַז עס איז שיינקייט אין פּאַשטעס. ניט קיין ענין ווי שווער לעבן קען זיין, עס וואָלט שטענדיק זיין מאָומאַנץ פון שלום וואָס קען זיין געפֿונען. און פֿאַר איר, עס איז געווען אונטער די נאַכט שטערן.