בויען אַ דערציילונג מיט די 4 ווערטער: טעפּעך, באַקפּאַק, וואַסערפאַל, באָוולינג אַלייע
איין זוניק נאָכמיטאָג האָט מיאַ אָנגעכאַפּט איר באַקפּאַק, וואָס איז געלעגן אויפֿן ווייכן טעפּעך פֿון איר שלאָפצימער שטאָק, אָנגעפֿילט מיט פֿאַרבײַסן, אַ וואַסער־פֿלאַש און איר אַפּאַראַט, און זיך אַװעקגעפֿאָרן אויף אַ פּאַסירונג אין דעם דערבײַדיקן נאַציאָנאַלן פּאַרק. זי האט געהערט רומאָרס פון אַ סטאַנינג וואַסערפאַל פאַרבאָרגן טיף ין דער פּאַרק און איז געווען באשלאסן צו געפֿינען עס. מיא האט זיך שעהן ארומגעכאפט, נאכגעגאנגען די וויינלינגע וועגען, וואס האבן איר געפירט טיפער אין דער מדבר. ווען זי איז געגאַנגען, האָט זי זיך ניט געקענט אויסלערנען ווי באַוואונדערן די שיינקייט אַרום איר. די ביימער האָבן זיך אויסגעשטרעקט הויך אין הימל, און די פײגל האָבן געזונגען זיסע ניגונים. סוף־כּל־סוף, נאָך וואָס האָט זיך געפֿילט ווי תּקופֿות, איז מיאַ אָנגעקומען צום וואַסערפֿאַל. עס איז געווען ברעטטייקינג. די וואַסער קאַסקייד אַראָפּ די ראַקס אין אַ גראַציעז לויפן, שאַפֿן אַ נעפּל וואָס גלימערד אין די זונשייַן. מיא האט זיך אװעקגעזעצט, ארויסגעצויגן א פארבײז פון דעם רוקן־פאק און זיך א װײל גערוט, ארײנגענומען פאר איר די נוף. עווענטועל, עס איז געווען צייט פֿאַר איר צו לאָזן, אָבער זי צוגעזאגט זיך זי וועט קומען צוריק צו דעם קליין רעפטל פון גן עדן. אויף איר וועג צוריק אַהיים, מיאַ איז דורכגעגאנגען דורך אַ נייַ באָוולינג אַלייע וואָס האט נאָר געעפנט. זי האט שטענדיק ינדזשויד באָוולינג, אַזוי זי באַשלאָסן צו קאָנטראָלירן עס. זי האָט זיך אויסגעגליטשט פֿונעם רוקן־פּאַק און אויסגעהאַנדלט די שפּאַציר־שיך פֿאַר אַ פּאָר באָוולינג־שיך. זי געשפילט אַ ביסל שפּילערייַ און אפילו געראטן צו כעזשבן אַ ביסל סטרייקס. עס איז געווען די שליימעסדיק וועג צו סוף איר אַדווענטשעראַס טאָג. מיא האט זיך אומגעקערט אהײם, מיד אבער צופרידן. זי האט אראפגעלאזט איר רוקן־זאק אויפן טעפּעך און איז גלײך אװעק צו איר בעט. ווען זי האָט זיך געדריפט שלאָפֿן, האָבן אין איר קאָפּ געטאַנצט בילדער פֿון דעם וואַסערפֿאַל און פֿון דער באָוולינג־אַלייע.