 דערציילן אַ געשיכטע וועגן אַ סיטואַציע אין וואָס דער מענטש פילז עלנט.
אמאל איז געווען א יונגע פרוי וואס האט געהייסן אננא. זי האט געלעבט אלײן אין א שטעטל װײט פון אירע פאמיליע און פרײנד. אננא איז אריבערגעפארן אהין צוליב איר טרוים־ארבעט, אבער וואס מער צייט זי האט פארבראכט אין שטאט, אלץ מער אפגעזונדערט האט זי זיך געפילט. טראָץ איר פאַרנומען אַרבעט פּלאַן, זי אָפט געפונען זיך קומען היים צו אַ ליידיק הויז, מיט גאָרנישט אָבער איר געדאַנק צו האַלטן איר פירמע. אנהײ ב הא ט אננא געפרואװ ט אנפיל ן ד י ריק ע מי ט פארשידענ ע טעטיקײטן . זי איז געגאַנגען שפּאַצירן, אויסגעפֿאָרשט נײַע ערטער, און אַפֿילו זיך אַרײַנגענומען אין אַ פּאָר קלאַבן. אבער נישט קיין חילוק וואס זי האט געטאן, דאס געפיל פון איינזאמקייט האט איר קיינמאל נישט פארלאזט. ע ס הא ט זי ך געבליב ן אויפ ן הינטערגרונד , זי ך אי ן אפיל ו ד י גליקלעכסט ע מאמענט ן פו ן אי ר לעבן . א באזונדער שװער נאכט איז אננא געזעסן בײ איר קיך־טיש און געקוקט אויפן לײדיקן שטול אנטקעגן איר. טרערן האָבן זיך געטראָפן איבער איר פּנים ווען זי האָט פאַרשטאַנען ווי אַליין זי איז. איר טעלעפאן איז געזעםן בלײדיק בײ איר, אבער זי האט זיך נישט געקאנט רופן קײנעם. עס האָט געפילט ווי קיינער וואָלט נישט פֿאַרשטיין וואָס זי גייט דורך. טרא ץ דע ר ענגשאפטלעכע ר עלנטקייט , הא ט אננא , אפגעזאג ט אפצוגעבן . זי האָט אָנגעהויבן האַלטן אַ זשורנאַל און פֿאַרשריבן אַלץ וואָס זי האָט געפֿילט. מיט דער צײַט האָט זי זיך בעסער פֿאַרשטאַנען און זיך אויסגעלערנט נײַע וועגן צו קאָפּע מיט אירע עמאָציעס. יווענטשאַוואַלי, אננא געפונען טרייסט אין איר אייגן פירמע און איינגעזען אַז זיין אַליין טוט נישט דאַווקע מיינען אַז זי איז עלנט. צום סוף, אננא געפונען די מוט צו דערגרייכן איר משפּחה און פרענדז. זי האט געטיילט איר ראנגלענישן און געפונען אַז זיי זענען מער ווי גרייט צו הערן און שטיצן איר. כאטש זי האט נאך געלעבט ווייט, האט אננא זיך מער קיינמאל נישט געפילט אליין. זי האט געלערנט צו געפינען טרייסט אין זיך, און דאָס האט איר די שטאַרקייַט צו פּנים אַלץ וואָס געקומען איר וועג.