 דזשענערייט אַן צונעמען ענטפער צו דעם לימעד: "שרייַבן אַ געשיכטע וואָס סטאַרץ מיט די פראַזע 'עס איז געווען אַ קאַלט ווינטער נאַכט'."
ם׳איז געװען א קאלטע װינטער־נאכט. שניי איז געפאלן ווייך פון הימל, א רואיגע שטילקייט איבער דער פארשלאפענער שטאט. דע ר אײנציקע ר קלאנג , װא ס הא ט זי ך דערהערט , אי ז געװע ן דע ר קראנ ק פו ן טריט , אי ן שנײ . עמאַ האָט זיך אײַנגעבונדלט אין איר מאַנטל, אַרײַנגעוויקלט דעם שאַל אַרײַן דעם האַלדז, און אָנגעהויבן דעם לאַנגן שפּאַציר אַהיים פֿון איר שפּעטע שיפט אין דינער. װע ן ז י אי ז געגאנגע ן הא ט ז י ניש ט געקענ ט אפהיטן , װ י ד י אײנזאמקײט ן זיפ ן אי ר אי ן ד י בײנער ן מי ט דע ר קעלט . זי האָט געבענקט נאָך דער וואַרעמקייט פֿון אַ היים, אַ משפּחה צו קומען צוריק צו נאָך אַ לאַנגן טאָג פֿון אַרבעט. אבער זינט איר עלטערן זענען געשטארבן און איר סיבלינגז אַלע אריבערגעפארן אַוועק, עמאַ איז געווען אַליין. פארלוירן אין אירע געדאנקן, האט זי כמעט נישט געזען די קלײנע געשטאלט אײנגעכאפט אין געסל. ס׳אי ז געװע ן א ױנגע ר ײנגל , ציטערנדי ק או ן אלײן , זײנ ע קלײדע ר פארשאפ ט או ן צעשטערט . עמא האט זיך צעבראכן בײם דערזען. א ן צװײט ן געדאנק , הא ט ז י זי ך אראפגעכאפ ט ב ײ אים , ארויפגעקלאפ ט אי ר שאל ן או ן זי ך פארשאפ ט איבע ר זײ ן קלײנע ם ראם . — ביסט פארלוירן, װאו זענען דיינע עלטערן? — האט זי װײך געפרעגט. דאָס ייִנגל האָט זיך אַ שמעק געטאָן, מיט אַ קליינער האַנט געריבן די רויטע נאָז. "איך האב נישט קיין," ער שושקעט. עמא'ס אויגן האבן זיך פול מיט טרערן. דאָס געפֿיל האָט זי גאָר גוט געקענט. # — קום , — האט זי א מילד געזאגט , איהם העלפען אויף די פיס . — לאמיר דיך ארויס פון דער קעלט. און דערמיט האָט עמאַ גענומען דעם ייִנגל אין האַנט, אים געפירט דורך די שניייקע גאַסן צו איר קליינער וווינונג. זי האט נישט געוואוסט וואס די צוקונפט וועט ברענגען, אבער צום ערשטן מאל אין לאנגע צייט האט זי געפילט אז זי האט א ציל. יענע קאלטע ווינטער־נאכט האט עמא געפונען עפעס וואס זי האט אפילו נישט געוויסט אז זי זוכט — פאמיליע.