 שרײַבט אַ סאָנעט װעגן דער זומער־סעזאָן.
 זומערצייט שײנט די זון ליכטיק, איר װארעמקײט ארומגענומען פון יעדע לעבעדיקע נשמה, א סימפאניע פון דער נאטור, אלץ א צײכן אז דאם לעבן בליט, איר שײן צו דערהויבן. די כוואליעס גלעטן דעם ברעג מיט ריטמישן חן, ווי פעלדער פון גרין וואגן זיך מילד אין דעם ווינטל, און ארום ארום איז נישטא קיין איין שפור פון עפעס אחוץ רײן און בעםער לײכט. יעד ן טא ג הויב ט זי ך דע ר ליכטיקע ר ארו ב פו ן זײ ן בעט , או ן פאמעלע ך ארוי ס אויפ ן לײטע ר צ ו זײ ן טראָן , צ ו הערשן , מי ט בורשטין , א ברענענדיק ע פײע ר באל ע אלײן . אָ זומער, ווי איר פּלאָמבירן אונדזער הערצער מיט פריילעכקייַט, די צייַט פון פרייד, אויף אייביק טייַער.