 קאַמפּאָוז אַ געשיכטע פון אַ טאָג אין דעם לעבן פון אַ בין.
אמאל איז געווען א בין, וואס אנדערש ווי קיין אנדערע באשעפעניש, האט הנאה געהאט פון דער ווארעמקייט פון דער זון און א גאנצן טאג געארבעט. יעדער טאג איז געווען פול מיט וואונדער און אנטדעקונגען, און היינט איז נישט געווען אנדערש. פאר דער בין האט זיך דער טאג אנגעהויבן װי אלע אנדערע טאג, מיט׳ן זי האט איבערגעלאזט איר הײמישע קלײנע כייב, װען זי האט ארומגענומען די גאלדענע זון־שטראלן. אי ר ערשטע ר אויפגאב ע אי ז געװע ן זאמלע ן נעקטער , פו ן בלומען , װא ס ז י הא ט געטא ן א ן פארשפעטיקונג . ווען זי איז געפלויגן פון בלום צו בלום, זי קען נישט העלפן אָבער אָפּשאַצן זייער לעבעדיק פארבן און פרייגראַנסיז. יעדער בלום וואָס זי באזוכט איז געווען אַ דילייטפאַל דערפאַרונג, און דער בעסטער טייל איז געווען אַז זי גאַט צו געשמאַק דעם נעקטער, וואָס איז געווען עפּעס וואָס זי קיינמאָל געווארן מיד פון. צװישן אירע באזוכן אין די בלומען, האט זי זיך געשפילט מיט אנדערע בינען, זיך נאכגעיאגט אין גארטן, א שפּאַסיק ביסל איבערלעבן פון דער אַרבעט. נאך א װײל האט די בין זיך אומגעקערט צו איר כײב, אנגעלאדענע מיט נעקטער, געװאגט צו בײשטײערן צו איר קאלאניע. ד י כיוו ה הא ט גערומע ן מי ט טעטיקײט , װ י יעדע ר בי ן הא ט געהא ט א ארבעט . טײ ל האב ן זי ך באװיז ן ד י ױנגע , אנדער ע האב ן געהיט ן ד י כיוו . די בינע האָט געברומט אַ פריילעכן ניגון, ווען זי האָט אָנגעהויבן אַרײַנלייגן דעם נעקטער וואָס זי האָט געקליבן אין דער האָניק. מיט דער הילף פון אירע שוועסטער איז דער נעקטער באלד פארוואנדלט געווארן אין האניג. ד י בי ן הא ט דא ן אנגענומע ן אי ר נעקסטע ר אויפגאב ע פו ן טאג , װא ס אי ז געװע ן צ ו העלפ ן בײ ם בויען , נײ ע קאםן . זיי געארבעט צוזאַמען ווי אַ קאָלעקטיוו, ניצן בעעסוואַקס צו שאַפֿן נייַע סעלז, יקספּאַנדיד זייער כייוו. די אַרבעט איז געווען מיד אָבער פולשטענדיק, און זי האט נישט מיינונג עס איין ביסל. עס איז געווען איר וועג צו ענשור אַז איר קאַלאַני איז געזונט באהאנדלט. ווען די זון איז אונטערגעגאנגען און די לבנה איז אויפגעשטאנען, האט די בין געוואוסט אז איר טאג קומט צו א סוף. ז י הא ט געהא ט א לעצט ע אויפגאבע , װא ס אי ז געװע ן צ ו ארײננעמע ן אי ן דע ר נאכט־װאך , פארזיכער ן א ז ד י כיוו ה אי ז זיכער , פו ן אײנדרוקן . עס איז געווען איר קער צו טאָן איר טייל, און זי ינשורד אַז זי טוט עס גוט. סוף־כּל־סוף, נאָך אַ לאַנגן טאָג פֿון שווערע אַרבעט, האָט די בין זיך צוריקגעצויגן צו איר קליינער צעל, אויסגעמאַטערט אָבער צופֿרידן. זי האט געטאן איר טייל, און די קאַלאַני איז בליענדיק. מי ט א שמײכ ל הא ט ד י בי ן צוגעמאכ ט ד י אויג ן , זי ך אויסגעקוק ט אוי ף װא ס דע ר װײטערדיקע ר טאג , װע ט האלט ן . דאָס לעבן פֿון אַ בין איז געווען אַ פֿול מיט אַרבעט און פּאַסירונגען, און זי וואָלט עס נישט געהאַט קיין אַנדער וועג.