געגעבן אַ קורץ געשיכטע, אַדאַפּט עס אין די פאָרעם פון אַ ליד.
 אי ן דע ר שטילע ר װינטער־ציטערניש , גײ ט א מײד ל אלײן , שנײע ר קראכ ט װ י זי , פארלויר ן אי ן געדאנקע ן אומבאקאנט . טראַכטנדיק די לעבנס־שטעג, װוּנטשן זיך אַ ענדערונג, דעם קאַלטן ווינטערדיקן טאָג, אירע געדאַנקען, רײַסן זײ. װי קאן דאס זײן אנדערש, װאונדערט זי זיך אין זינען, װי שנײ־פלײקן דרעמלן זיך ארום, ענטפערט זי האפט צו געפינען. אי ן דע ר שטילקײ ט פו ן שנײ , געפינע ן ז י רו ב או ן שטיל , או ן כאט ש אי ר געדאנקע ן װאנדער ן זי ך נא ך פו ן ד י האפענונגע ן או ן ציטערניש . פֿאַר לעבן איז שטענדיק טשאַנגינג, יעדער שריט אַ געלעגנהייַט צו וואַקסן, אַ נסיעה צו אַנטדעקן, ווי זי גייט דורך די שניי.