 שאַפֿן אַ דערציילונג וועגן אַ תּלמיד געגאנגען צוריק צו שולע נאָך ברעכן.
עס איז געווען אַ העל און זוניק מאָרגן ווען עמילי סטעפּט אַוועק די ויטאָבוס און געמאכט איר וועג צו שולע. ז י אי ז פונק ט צוריקגעקומע ן פו ן װינטער־פרײז , או ן הא ט זי ך געפיל ט א געמיש ט פו ן אויפרײסונג , או ן שרעק . פון איין זייט, זי איז געווען יקסייטאַד צו זען איר פריינט, כאַפּן אַלע די לעצטע נייַעס און ונטערטוקנ זיך אין איר שטודיום. אויף די אנדערע האַנט, זי באַזאָרגט וועגן לעקציעס, טעסץ און האַלטן זיך מיט איר פאַרנומען פּלאַן. װע ן ז י אי ז געגאנגע ן אי ן ד י גאםן , הא ט ז י געקענ ט זען , א ז אלעמע ן אי ז געװע ן אי ן הויכע ר שטימונג , לאכ ט או ן שמועס ן אײנע ר מיט ן אנדערן . עמילי קען נישט העלפן אָבער שמייכלען ווען זי געכאפט זיך מיט איר פרענדז, ויסבייַטן מעשיות וועגן זייער האָלידייַס און וואָס זיי האבן געטאן בעשאַס די ברעכן. דער גלאָק האָט געקלונגען, סיגנאַלישנדיק די אָנהייב פון דער ערשטער קלאַס. עמילי האט זיך א וועג צו איר זיצפּלאַץ און ארויסגענומען איר העפט און פעדער. ווי דער לערער אנגעהויבן צו רעדן, עמילי פּעלץ אַ סערדזש פון ענערגיע און פאָקוס. זי האָט געוואוסט אַז זי איז צוריק אין איר עלעמענט, און איז געווען גרייט צו מאַכנ יעדער אַרויסרופן וואָס געקומען איר וועג. דער טאג איז שנעל אריבער, און איידער זי האט עס געוואוסט, איז עמילי צוריק אין שטוב, געזעסן ביי איר שרייַבטיש און געארבעט אויף איר לעקציעס. א מאמענט האט זי זיך געפילט איבערגענומען פון דער מאס פון ארבעט, וואס זי האט צו טאן, אבער דאן האט זי זיך דערמאנט ווי צופרידן זי איז צוריק אין שול, און דער דאזיקער געדאנק האט איר געגעבן די קראפט און מאטיוואציע צו ווייטער גיין. ווי די טעג דורכגעגאנגען, עמילי געזעצט צוריק אין איר רוטין, און איר זאָרג וועגן שולע סלאָולי פיידיד אַוועק. זי געוואוסט אַז עס וואָלט זיין טשאַלאַנדזשיז פאָרויס, אָבער זי אויך געוואוסט אַז זי האט די וויסן, סקילז און שטיצן פון איר פרענדז און לערערס צו באַקומען זיי. שולע איז געווען צוריק אין סעסיע, און עמילי איז געווען גרייט צו מאַכן די מערסט פון עס.