שרייב א מעשה אנהייבענדיג מיט דעם פאלגנדן זאץ: עס האט גערעגנט שווער יענעם טאג.
ם׳האט יענעם טאג שװער גערעגנט. דער הימל איז געװען גרוי און דער רעגן האט זיך אראפגעגאסן אין שײטלעך, מאכן אלץ אויםשטענדיק און אומדערצײלט. כ׳בין געװען אלײן אין שטוב, געזעםן בײם פענצטער און צוגעקוקט דעם רעגן, װען כ׳האב דערהערט א הויך קלאפ אין דער טיר. כ׳האב מיך דערשראקן און זיך א מאמענט געקװענקלט, זיך געװאונדערט, װער קאן ארויס זײן אין אזא װעטער. אי ך הא ב געעפנ ט ד י טיר , כד י אי ך הא ב געטראפ ן א מי ט נאס ן או ן ציטערנדיק ן מאן , װא ס אי ז געשטאנע ן אוי ף מײ ן גאניק . ע ר הא ט געהאלט ן א קלײ ן בינטל , אײנגעװיקל ט אי ן דעקלעך , או ן ע ר הא ט ארוי ף אוי ף מיר , מי ט בעטנדי ק אויגן . "ביטע העלף מיר," ער האט געזאגט. "מייַן מאַשין איז צעבראכן און מיין בעיבי איז קראַנק. איך דאַרפֿן ערגעץ וואַרעם צו וואַרטן פֿאַר הילף." אָן כעזאַטיישאַן, איך וועלקאַמד דעם מענטש און זיין בעיבי אין מיין היים, העלפּינג אים אויס פון זיין נאַס קליידער און ראַפּינג די בעיבי אין וואַרעם בלאַנגקאַץ. איך האָב אָנגעטאָן דעם קעסל און מיר געמאַכט טיי, טאן מיין בעסטער צו מאַכן זיי פילן באַקוועם. ווען מיר זענען געזעסן צוזאַמען, זופּנדיק אונדזער טיי און געקוקט אויף דעם רעגן, דער מענטש דערציילט מיר זיין געשיכטע. ער איז געווען אַ איין פאטער און איז געווען סטראַגאַלינג צו מאַכן ענדס. זיין אויטא איז געווען צעבראכן און ער איז געגאנגען אין די רעגן פֿאַר שעה ווען ער סטאַמבאַלד אויף מיין הויז. מי ר זײנע ן געזעס ן צוזאמע ן שעה ן או ן גערעד ט או ן געלאכט , בי ז דע ר רעג ן ענדלע ך הא ט זי ך געלאז ט או ן דע ר מענטש ן הא ט געקענ ט רופן . איך וואָטשט ווי ער און זיין בעיבי דראָווע אַוועק, געפיל דאַנקבאַר פֿאַר די געלעגנהייט צו העלפן עמעצער אין נויט. יענעם טאָג האָב איך זיך דערוווּסט, אַז אַפילו אין די פינצטערסטע און שטורעמסטע טעג איז שטענדיק אַ געלעגנהייט צו ברענגען ליכט און וואַרעמקייט אין עמעצנס לעבן.