 געגעבן אַ וואָכעדיק סיטואַציע, מאַכן אַ קורץ געשיכטע אַרום אים.
לענאַ איז אַרײַן אַרײַן אויפֿן ברודיקישן אונטערבאַן־וואָגאָן, די באַקאַנטע מעטאַל־ראָט אונטער אירע פֿיס האָט אַ ווייכער געקלאַפּעניש, ווען זי האָט זיך געמאַכט צו אַ דערבײַ ליידיקער זיצפּלאַץ. ז י הא ט זי ך אװעקגעזעצ ט או ן ארײנגעצויג ן אי ר בײטל , צװיש ן ד י פים , א בליק ן זי ך ארום , אוי ף ד י קאמיטע ר שוי ן אײנגענומע ן אי ן זײער ע טעלעפאן , ביכער , אדע ר שמועסן . ווען די ונטערבאַן האָט אָנגעהויבן אַרומקלאַפּן פֿאָרויס, האָט לענאַ צוגעקוקט ווי די שטאָטישע שאַפֿונג אַרויס איר פֿענצטער פֿאַרקלעקט זיך אין פאַרביק סטרים. און זי האָט ניט געקענט אויסהערן צו שמייכלען, ווען זי האָט זיך דערמאָנט אין אירע גרויסע אַדווענטשערז ווי אַ קינד, זיך פאַרהיטנדיק אַז זי איז געווען אויף אַ קויל באַן אויף אַ וועג צו עטלעכע עקזאָטיש דעסטיניישאַן. אַריבער די דורכגאַנג פון איר, זי באמערקט אַן עלטערע פרוי זיך סטראַגאַלינג צו הייבן איר שווער טשעמאָדאַן אויף די באַגאַזש געשטעל אויבן. לענאַ ספּרינג אין קאַמף, געשווינד געמאכט איר וועג צו העלפן. די פרוי האט געשמייכלט אין אנערקענונג, זיך פארשטעלט אסתר און באדאנקט לנע פאר איר גוטסקייט. די צוויי שמועסן פֿאַר די רעשט פון זייער ונטערבאַן פאָר, ייַנטיילונג מעשיות וועגן זייער טראַוואַלז, פאַמיליעס, און האפענונגען פֿאַר דער צוקונפֿט. ווען לענאַ איז אַוועק פון די ונטערבאַן ביי איר האַלטן, זי קען נישט העלפן אָבער פילן דאַנקבאַר פֿאַר די קשר וואָס זי האָט געמאכט בעשאַס איר קורץ פאָר. און ווען זי האָט זיך אַרויפֿגעטראָגן אַרײַן אויף דער פּלאַטפֿאָרמע און אַרײַן אין דער ברודיקער שטאָט, האָט זי נישט געקאָנט וואַרטן אויף איר נעקסטן ונטערבאַן פּאַסירונג.