שאַפֿן אַ קורץ געשיכטע מיט אַ מאַשין, אַ בוים און אַ טייַך.
אַמאָל האָט אַ פֿרוי מיטן נאָמען מרים באַשלאָסן צו פֿאָרן אין איר בלאַנק רויטן מאַשין. זי איז ארומגעפארן אויפן קאנטרי, הנאה געהאט פון דער זון און דער פרישער לופט, ביז זי איז אנגעקומען צו א שיינעם טייך, וואס האט געציטערט אין דער זון. ז י הא ט זי ך צוגעצויג ן א ן נאענטע ר קוק ן או ן ארײנגעאטעמ ט דע ם בארױנדיק ן קלאנג , פו ן לוינדי ק װאסער . װע ן ז י אי ז געגאנגע ן צורי ק צ ו אי ר מאשין , הא ט ז י באמערק ט א ן אלט ן בוים , װא ס אי ז געשטאנע ן הוי ך בײ ם טײ ך ברעג . ע ס הא ט געהא ט א געדיכט ן שטאם , או ן ד י צװײג ן האב ן זי ך ארויםגעגרײ ט הוי ך אויפ ן הימל . מרים האט באשלאסן זיך צוזעצן אונטערן בוים'ס שאָטן צו לייענען אַ בוך וואָס זי האָט מיטגעבראַכט. די צייט איז דורכגעגאנגען ווען זי האט געלייענט און איידער זי האט עס געוואוסט, איז די זון אונטערגעגאנגען. זי איז אויפגעשטאנען און איז צוריק צוגעגאנגען צו איר קאר. אָבער, איר מאַשין שליסלען זענען פעלנדיק. זי האט געזוכט אירע קעשענעס, זעקל און די ערד ארום איר, אלץ אן אומזיסט. נאַכט איז געפאלן שנעל און זי איז געווען סטראַנדיד דורך די טייַך. מיט א מאל האט זי דערהערט פון אויבן אן א רעשעניש. זי האט א קוק געטאן און דערזען א קלײן פײגעלע שטײט אויף א צװײג, פארהאלטנדיק אירע קאר־שליסלעך אין דעם שנאבל. עס האָט אַראָפּגעלאָזט די שליסלען אויף איר שויס, געציטערט און אַוועקגעפלויגן. מרים איז געװען איבערפרײד און האט געדאנקט דעם פײגעלע מיט איר גאנצן הארץ. מיט אַ שמייכל אויפן פּנים איז זי אַרײַן אין איר מאַשין און אָנגעהויבן דעם מאָטאָר. ווען זי איז צוריק אַהיים געפאָרן, האָט זי זיך ניט געקענט אויסהערן צו פילן דאַנקבאַר דעם אַלטן בוים, דעם טייך און דעם פויגל, וואָס האָט איר געהאָלפן אויף זייערע אייגענע וועגן. זי האָט געמאכט אַ צוזאָג צו שטענדיק אָפּשאַצן די ביסל זאכן אין לעבן און קיינמאָל נעמען זיי פֿאַר געגעבן. פון דעמאלט אן, יעדעם מאל וואס מרים איז געפארן ביי יענעם טייך, האט זי זיך אפגעשטעלט און זיך געזעסן אונטער דעם אלטן בוים, הנאה געהאט פון דער שלום און רואיקייט וואס עס האט איר געברענגט. און װער װײס, אפֿשר װאָלט דאָס פֿױגל נאָך אַ מאָל קומען צו איר באַזוכן.