 קער דעם פּאַראַגראַף אין אַ געשיכטע.
יוחנן איז שטענדיק געווען אַ גיריק ליבהאָבער פון נאַטור, אָבער האט קיינמאָל געפונען די צייט צו טאַקע ייַנטונקען זיך אין די שיינקייט פון די ינ דרויסן ביז איצט. דער וואַרעם זומער וועטער, קאַפּאַלד מיט די געלעגנהייט צו לעסאָף האָבן אַ טאָג פון אַרבעט, איז געווען די שליימעסדיק אַנטשולדיקן פֿאַר אים צו אַרויספירן אין די אומבאַקאַנט. מי ט א האר ץ פו ל מי ט אויפרײסונג , הא ט דזשא ן זי ך ארויסגעלאז ט צ ו דע ם װאלד , װא ם ע ר הא ט שוי ן מאנא ט געחלומט . ווי ער איז געגאַנגען, האָט אים אַרומגערינגלט דער פרישער רייעך פון סאָסנע און די קלאַנגען פון געזאַנג פון פֿייגל. ער האט געקאנט שפירן דעם קילן װינטל צוזאמען זײן הויט, און ער האט געװאוםט, אז ער איז גענוי װאו ער האט געמײנט. יוחנן האָט אויסגעפאָרשט יעדן אינטש פונעם וואַלד, פון די הויכע ביימער ביז די בלאָזנדיקע ברוקן, און האָט אַריינגענומען אַלע דערזען און קלאַנגען אויפן וועג. זײַן רוקן־פּאַק איז געווען אָנגעפֿילט מיט פֿאַרבײַסן און סחורה, און ער האָט פֿאַרבראַכט דעם גאַנצן טאָג אין דער רויִקייט פֿון דער נאַטור. ווען די זון האָט אָנגעהויבן אונטערגיין, געמאָלן דעם הימל מיט שאַטן פֿון מאַראַנץ און ראָזעווע, האָט יוחנן געוווּסט, אַז דאָס וועט נישט זײַן זײַן לעצטע פּאַסירונג. ד י שײנ ע או ן רואיקײ ט פו ן װאלד , הא ט זי ך געכאפ ט דא ס הארץ , או ן ע ר הא ט זי ך געלויבט , א ז ע ר זא ל זי ך אומקער ן װ י אפט . מי ט א שמײכ ל אוי ף זײ ן פני ם הא ט דזשא ן זי ך אומגעקער ט אהײם , געפיל ט דאנקבאר ע פא ר ד י מעגלעכקײ ט צ ו אויספאר ן דע ם פראכטפול ן װאלד , װא ם ע ר הא ט זי ך אזו י לאנג .