 בויען אַ סאָלילאָקווי פֿאַר האַמלעט אין די נוסח פון שייקספּיר.
צו זיין אָדער ניט צו זיין, דאָס איז די קשיא וואָס פּלאַגז מיין ומרויק מיינונג, ווען איך קלערן די ווערט פון לעבן און די אומרעכט וואָס מיר געפֿינען. אוי , װא ס טרויעריק ע ברענג ט מי ר מײ ן מיד ע האר ץ צ ו זע ן ד י װעל ט צעריס ן פו ן פארדארטע ר קרעפטן , אל ץ צעריסן . אבער ווער בין איך צו שטיין קעגן די יאַמ - פלייץ, אַ בלויז שטאַרביק, מיט גאָרנישט אָבער מיין כּבֿוד צו פירן? אָבער נאָך, עפּעס אין מיר ברענט מיט אַ צאָרנדיק פלאַם, ערדזשינג מיר צו קעמפן, צו רעכט די אומרעכט און צוריקקריגן. אבע ר װײ , װא ס קא ן אײנע ר טא ן קעג ן דע ר װאג ט פו ן א משוגענע ר װעלט , װא ם פארראט ן או ן פארנאכלײ ט װער ן דע ר נײע ר פאד ? קען איך טאַקע מאַכן אַ חילוק מיט מיין סאָלילאָקוויעס און מיין שווערד, אָדער וועט מיין השתדלות זיין אַרויסגעוואָרפן, מיין קול אויף אייביק איגנאָרירט? נאָר נײן, איך װעל זיך ניט אָפּשלאָגן, צוליב אַלץ װאָס איז גוט, װעל איך זיך שטײן הויך, אַ בליק פֿון האָפֿענונג אין אַ אומפֿאַרשטענדלעכער װעלט. ווארים כאָטש איך קען זיין בלויז איין מענטש, איך בין נישט אַליין, פֿאַר עס זענען אנדערע וואָס טיילן מיין גלויבן און צו זיי, מיין סיבה איז באקאנט. אזוי קום וואס זאל, זאל דער גורל באשליסן, איך וועל נישט פעלן, איך וועל זיך נישט באהאלטן. פֿאַר אין די סוף, עס איז נישט די אַוטקאַם וואָס איז די מערסט וויכטיק, אָבער די אַקשאַנז מיר נעמען, און די וואַלועס וואָס מיר האַלטן, וואָס וועט לעבן ווי אונדזער גייַסט.