 דזשענערייט אַ קורץ געשיכטע שייַכות צו אַ פלאַטערל.
אמאל איז געװען א שײן פלאַטערל. אירע פליגלען זײנען געװען ליכטיק און קאלירפול און האבן געשײנט װי א רעגנבויגן אין דער זון. זי האט געװאוינט אין א בלומען־פולע לאנקע, װאו זי װאלט געפלאטערט פון אײן בלום צום צװײטן, זיפנדיק זיסן נעקטער און טאנצט חן אין װינט. איין טאג, ווען זי איז געפלויגן איבער דער לאָנקע, האָט זי דערזען אַ קליינעם טרויעריק-קוקן רויפּע קריכן פּאַמעלעך אויפן גראָז. די רויפּע האָט אַ קוק געטאָן אויף אירע פֿליגלען מיט מורא און אויסגעשריגן: "אָ, הלוואי וואלט איך געקענט זיין אזוי שיין ווי דיר!" דער פלאַטערל האָט זיך אַראָפּגעלאָזט צום רויפּע און געזאָגט: "מיין טייערע, זייט נישט טרויעריק, דו ביסט שוין שיין אויף דיין אייגענעם אופן, אבער איין טאג וועסטו ווערן נאך מער אַמייזינג." די רויפּע האָט איר נישט געגלויבט און האָט פאַרצווייפלט דעם קאָפּ געהאנגען. אבער דער פלאַטערל האָט ווייטער געזאָגט, "נאָר האַלטן פאָרויס, פאָרזעצן צו וואַקסן און טוישן. איין טאָג, ווען די צייט איז רעכט, איר וועט געפֿינען זיך אין אַ קאַקון. זייט נישט דערשראָקן, עס איז נאָר טייל פון דעם פּראָצעס. ווען איר אַרויסקומען, דו װעסט אויך זײן א פלאַטערל, מיט פֿליגלען ליכטיק װי די הימלען. דער רויפּע האָט זיך צוגעהערט צו די ווערטער פון דעם פלאַטערל און האָט אָנגעהויבן פילן אַ שפּיצל פון האָפענונג. זיכער גענוג, מיט די צייט, זי געפונען זיך אין אַ קאַקון. און ווען די צייט איז געווען רעכט, זי ימערדזשד ווי אַ סטאַנינג פלאַטערל, איר פליגל נאָך ליכטיק ווי זי האָט קיינמאָל ימאַדזשאַנד. זי איז ארויף צוגעפלויגן צום רעגנבויגן פלאַטערל און געפלאמט מיט די פליגל פון פרײד. # — א דאנק , — האט זי געזאגט . "איר געווען רעכט, איך בין שיין, און איך קענען פליען און זען די וועלט ווי איך קיינמאָל געקענט פריער." ד י צװ ײ פלאַטערל ן האב ן זי ך אװעקגעפלאטער ט אי ן דע ר לאנקע , פארשפרײ ט פרײ ד או ן שײנקײט , װא ו ז ײ זײנע ן געגאנגע ן . און פון דעמאלט אן האט די קלײנע רויפע װידער קײן מאל ניט מורא געהאט אדער טרויעריק. זי האָט געוווּסט, אַז מיט דער צײַט קאָן זי אויך וואַקסן און פֿאַרענדערן זיך, פּונקט ווי דער פלאַטערל.