 אין 200 ווערטער אָדער ווייניקער, שרייַבן אַ דערציילונג וועגן אַ מויז מיט די פאלגענדע אינפֿאָרמאַציע:
אַמאָל, אין אַן אַלטן פֿאַרלאָזטן פֿאַרוויילערישן פּאַרק, האָט געוווינט אַ קליינע מויז מיטן נאָמען מאַקס. מאקס'ס שטוב איז געווען א היימישע וואקעלע אונטער א געוואלדיקן אלטן וואל-קאסטרוסטער, וואו ער האט געלעבט א פרידלעכן און צופרידענער לעבן, זיך ארומגערינגלט און זיך ארומגערינגלט און געזאמלט ברעקל שפייז און געבויט זיין נעסט. איין טאָג, מאַקס אַקסאַדענאַלי וואַנדערד צו ווייַט פון שטוב און פאַרפאַלן. ווען די נאכט איז געפאלן האט ער זיך געפונען אויף דער אנדערער זייט פונעם פארק, אן ארט וואס ער איז נאך קיינמאל נישט געווען. ער האָט געוווּסט, אַז ער דאַרף זיך אומקערן צו זײַן היים, אָבער עס איז געווען אַ גרויסע פּראָבלעם: אַ סטאַדע בייז קאַוז האָט בלאָקירט דעם וועג. ד י קי ץ זײנע ן אנטלאפ ן פו ן א נאענטע ר פארם , או ן האב ן איבערגענומען , דע ם פארק , טענהנדיק , א ז ע ם אי ז א ן אײגענע ם טעריטאריע . זיי וואָלט באַשולדיקן ווער עס יז אָדער עפּעס אַז דערד צו קרייַז זייער וועג. מאַקס איז געווען דערשראָקן אָבער ער געוואוסט ער האט צו באַקומען היים. דער געדאַנק צו פֿאַרברענגען די נאַכט אַליין אין דער אומבאַקאַנטער געגנט האָט אים אָנגעפילט מיט שרעק. ע ר הא ט זי ך ארומגעקוק ט או ן ניש ט געזע ן קײ ן אנדער ע װעג , הא ט ע ר זי ך צוזאמענגענומע ן דע ם מוט , או ן זי ך געשלאפ ן פאראויס , זי ך אװע ק פו ן ד י קעפלעך , או ן זי ך אפגעהיט ן פו ן ד י קי ץ בײז ע שנארכן . ער איז געלאפן אזוי שנעל ווי ער האט געקענט, זיך גליטשן און זיך צעשלאגן, ביז ער האט זיך ענדליך דערגרייכט צו דער זיכערקייט פון זיין קליינעם וואקעלע אונטער דער וואלקעסטער. סוף־כּל־סוף, זיכער, האָט ער זיך אַרײַנגעכאַפּט אין זײַן נעסט און איז אײַנגעשלאָפֿן, אויסגעמאַטערט אָבער גליקלעך צו זײַן אַהיים.