 שאַפֿן אַן אָריגינעל געשיכטע וועגן אַ שטיפעריש קינד.
אַמאָל, אין אַ קליין דאָרף, האָט געוווינט אַ יינגל מיטן נאָמען מאַקס. מאַקס איז געווען באקאנט דורך אַלע די ווילידזשערז ווי די מערסט שטיפעריש קינד זיי האָבן אלץ קומען אַריבער. ע ר הא ט שטענדי ק געמאכ ט עפע ס או ן הא ט ליב , א ז ע ר הא ט געמאכ ט שטעק ן אוי ף ד י מענטש ן אי ן זײ ן דארף . איין טאָג, מאַקס באַשלאָסן צו שפּילן אַ שפּיצל אויף דעם דאָרף בעקער, הער ברוין. מאקס האט זיך ארײנגעגנבעט אין מיסטער בראון אין בעקערײ אינדערפרי, פונקט װי דער ערשטער ברויאט האט געמוזט ארײנגײן אין אוױון. מאקס האט גיך אויסגעטוישט דעם צוקער מיט זאלץ און זיך ארויסגעלאפן פון בעקעריי, גיכענדיק צו זיך. װע ן דע ר טא ג אי ז אדורכגעגאנגע ן האב ן ד י שטעטלע ך געווארט , אוי ף זײע ר טאג־טעגלעכ ן ברויט . װע ן דא ס ברוי ט אי ז ענדלע ך געװע ן צוגרײט , הא ט מי ר ברױ ן אי ם שטאל ץ ארויסגעשטעל ט אי ן זײ ן שוי ן פענצטער . ד י דארף־לײט ן האב ן זי ך געאײל ט קויפ ן ד י פריש־געבאקענ ע ברויט , אבע ר װ י באל ד ז ײ האב ן גענומע ן א ביס , האב ן ז ײ אי ם אויסגעשאפ ט מי ט מיאוס . דאָס ברויט איז געווען שרעקלעך געזאָלצן. הער בראַון איז געווען מאָראַפייד. ער האט נישט געקאנט פארשטײן װאם ם׳האט געקאנט זײן פאלש. ער האט נאכגעגאנגען זיין רעצעפּט צו די בריוו. מאַקס, וועלכער האָט נאָכגעקוקט דעם גאַנצן עפּיזאָד פֿון דער ווײַטנס, איז סוף־כּל־סוף פֿאָרגעקומען, לאַכן אָן קאנטראל. ער האָט דערצײלט הער בראון װעגן דעם שפּיצל װאָס ער האָט געשפּילט און װי אַזױ ער האָט אױסגעביטן דעם צוקער מיט זאַלץ. ד י װיללע ך האב ן אל ע געשאקלט ן מי ט אומגלויבנדיק ע קעפ . מאַקס ס שפּיצל איז געווען צו ווייַט דאָס מאָל. הער בראון האט אבער נאר געשאקלט מיטן קאפ און געשמײכלט. ער איז אליין געווען א שטיפעריש קינד און האט געוואוסט אז מאקס מיינט נישט קיין שאָדן. פון דעמאלט אן איז מאקס געווען אביסל מער פארזיכטיג מיט זיינע שידוכים. ער האט נאך ליב געהאט צו שפילן מיט זיי אבער האט זיכער געמאכט אז זיי זאלן קיינעם נישט שאטן. די ווילידזשערז האָבן ליב געהאט מאַקס און זיין שטיפעריש וועגן, און ער געוואקסן צו זיין אַ שפּאַס-לאַווינג און גוט-כאַרטיק יונג מענטש.