#สุโอนิเร 🫖📒 -สุขสันต์วันตรุษจีน 🪭🧧

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณสุโอ !!!” น้ำเสียงร่าเริงที่เอ่ยขึ้นดังมาก่อนที่ตัวคนพูดจะมาถึงเสียอีก 

สุโอที่กำลังเดินสองมือไพล่หลัง มองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อย หันไปมองไปยังทิศทางที่มีเสียงเรียกชื่อของตน 

รอยยิ้มค่อยๆ แต่งแต้มเมื่อเห็นนิเรอิกำลังวิ่งมาหาแล้วหยุดยืนหอบหายใจน้อยๆ ตรงหน้า

“อรุณสวัสดิ์นิเรคุง วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ มีเรื่องอะไรดีๆ หรือเปล่า” หลังทักทายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยหยอกเย้าต่อ 

บ้านของสุโอกับนิเรอิอยู่ในละแวกเดียวกัน ห่างกันเพียงไม่กี่ซอย ดังนั้น ที่ผ่านมาพวกเขาทั้งคู่จึงมักจะเดินไปโรงเรียนด้วยกันในตอนเช้า โดยมีสถานที่นัดหมายเป็นสวนสาธารณะที่อยู่ตรงทางผ่าน สวนนั้นห่างจากบ้านของสุโอมากกว่าบ้านของนิเรอิอยู่เพียงไม่กี่ร้อยเมตร

แต่ถึงจะมีระยะทางไม่มาก บางวันคนตัวเล็กก็มาสายกว่าเวลานัดหมายเล็กน้อย เพราะอยู่จดบันทึกหรือทำงานจนดึกดื่น ผิดกับสุโอที่เข้านอนเร็วเป็นเวลาจนเป็นกิจวัตร

“แหะๆ” นิเรอิหัวเราะ ใบหน้าไร้เดียงสายิ้มแป้นแล้น มือยกเกาหลังคออย่างคนที่ติดจะเขินอยู่ไม่น้อย 

วันนี้เขามาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาที แล้วยังเป็นฝ่ายวิ่งไปรับคุณสุโอที่หน้าซอยอีก จะโดนเดาได้ว่าตื่นเช้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“ก็วันนี้คุณสุโอจะกลับมาเรียนหลังจากลาหยุดวันตรุษจีนไปนี่ครับ ผมก็เลยมาเร็วกว่าทุกวัน”

น้ำเสียงสดใสอธิบายพร้อมด้วยรอยยิ้มดั่งดวงตะวันเปี่ยมสุข

สุโอยกยิ้มมุมปาก มือข้างขวาจับคางทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะโยนระเบิดลูกเบ้อเริ่มใส่คนข้างๆ

“ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน นิเรคุงก็คิดถึงฉันซะแล้วเหรอ”

“ .... ”

เจ้าของเรือนผมสีแดนดิไลออนนิ่งเงียบไปจนสุโอนึกสงสัย ตอนที่เอ่ยออกไปก็คาดหวังจะได้รับคำตอบว่า ‘ไม่ได้คิดถึง’ หรือ ‘โธ่ อย่าแกล้งกันสิครับ’ อะไรพวกนี้เสียมากกว่า

“นิเรคุง ?” (1)