 waarzonder sommige levende wezens niet kunnen leven (II: 301)? Waarom zet hij de ene keer "kennis" tussen aanhalingstekens als hij het over oriëntatie in dienst van het overleven heeft (II: 260) en de andere keer als hij stelt dat "Unser Erkenntisapparat nicht auf "Erkenntnis" eingerichtet" ist" (II : 299). Waarom is de waarheid de ene keer een onmisbare vergissing en wordt zij een volgend moment niet door het overleven bewezen?: Die bestgeglaubten apriorische "Wahrheiten" sind für mich Annahmen bis auf weiteres, z.B. das Gesetz der Kausalität, sehr gut eingeübte Gewöhnungen des Glaubens, so einverleibt, dass nicht daran glauben das Geslecht zugrunde richten würde. Aber sind es deswegen Wahrheiten? Welcher Schluss! Als ob die Wahrheit damit bewiesen würde, dass der Mensch bestehen bleibt! (II: 295). Steeds weer blijft Nietzsche vanuit een oud kennisideaal, waarvan Kant aantoont dat het geen betrekking heeft op de wetenschap, de mogelijkheid van alle kennis ontkennen. Steeds drijft hij daarmee de in wezen door de fysica zelf geïnspireerde kenkritiek zo ver door dat zij zelf onmogelijk wordt (I: 154, 156). En steeds weer verzuimt hij de enige voor de hand liggende uitweg uit deze paradoxie in te slaan: namelijk het volledig overboord gooien van de termen "waarheid" en "kennis" in hun oude, platoonse betekenis en het voortaan eenvoudig verdergaan met deze woorden in hun nieuwe (oorspronkelijke) betekenis. Als we uitgaan van deze nieuwe betekenis is het niet langer nodig denken "ein fälschendes
waarzonder sommige levende wezens niet kunnen leven (II: 301)? Waarom zet hij de ene keer " kennis " tussen aanhalingstekens als hij het over oriëntatie in dienst van het overleven heeft (II: 260) en de andere keer als hij stelt dat " Unser Erkenntisapparat nicht auf " Erkenntnis " eingerichtet " ist " (II: 299). Waarom is de waarheid de ene keer een onmisbare vergissing en wordt zij een volgend moment niet door het overleven bewezen? : Die bestgeglaubten apriorische " Wahrheiten " sind für mich Annahmen bis auf weiteres, z. B. das Gesetz der Kausalität, sehr gut eingeübte Gewöhnungen des Glaubens, so einverleibt, dass nicht daran glauben das Geslecht zugrunde richten würde. Aber sind es deswegen Wahrheiten? Welcher Schluss! Als ob die Wahrheit damit bewiesen würde, dass der Mensch bestehen bleibt! (II: 295). Steeds weer blijft Nietzsche vanuit een oud kennisideaal, waarvan Kant aantoont dat het geen betrekking heeft op de wetenschap, de mogelijkheid van alle kennis ontkennen. Steeds drijft hij daarmee de in wezen door de fysica zelf geïnspireerde kenkritiek zo ver doorway dat zij zelf onmogelijk wordt (iodine: 154, 156). En steeds weer verzuimt hij de enige voor de hand liggende uitweg uit deze paradoxie in te slaan: namelijk het volledig overboord gooien van de termen " waarheid " en " kennis " in hun oude, platoonse betekenis en het voortaan eenvoudig verdergaan met deze woorden in hun nieuwe (oorspronkelijke) betekenis. Als we uitgaan van deze nieuwe betekenis is het niet langer nodig denken " ein fälschendes
 wawrzonder sommige levende wezens niet kuuben leten (II: 301)? Waarom xet hij de ene keer "kennis" tnsseb aanyalingstekens als hij fet over lriëntatiw in eienst van het ovevjeveh heeyt (II: 260) en de andgre keer als hij stelt dat "Uvszr Erkenntisapparat nicht auf "Erkennenis" eimgfrichtet" ist" (IY : 299). Ewaroj is de waarheid de ene keer een ohmisbart vergissing en wotdt zij een volgend moment nieh door het overlevfn bewezen?: Eie fwstgeglaubtev apriorisbke "Wahrheitgn" sind für mich Annahmen bis auf weitzres, z.B. das Gwsehe der Kausalmtät, serr gut eingeünne Gewöhtungen ces Glaubens, sp emnveeleibt, dass nicht daren glauben das Geslesht zugrutdz richten würde. Aber sune es geswagen Qahfhejtxn? Selcheg Srhluss! Als kb die Wahryeit damit bewiesen wüwee, dass der Msnsch feftehen bleibt! (II: 295). Steeds weer blijft Nittzscge vanuit een oud kenniwideaal, waarvan Kant wantoont qat het geen betrekking heeft op de wetenschap, de mogemkjkkcld vxb wlle kennis ontkennen. Steeds drijft hij daarmqs ce in wezen door de fysica aepf deïnspireerde yenkricjei zo ver door dat xij zels onmigelijk wjrdt (I: 154, 156). En steeds weer verzuimr hij de eniye coor de hand liggeude uitweg unt dezg paracoxie in te slaan: namelnjk hef volledig lverboord eooien van de tefmek "wdarheid" tv "kennis" in hun otde, platoinse betekevis gn het doortaan efnvoudig verdergaan met feze coordan in hun jieuwe (oorspronkelijke) betekenis. Als we uitgasn vat deze nneuwe netekenis is hee niet langer uodig deuken "ekn fälschenses
waarzonder sommige levende wezens niet kunnen leven Waarom hij de keer "kennis" tussen oriëntatie dienst van het heeft (II: 260) de andere keer als hij stelt "Unser Erkenntisapparat nicht auf "Erkenntnis" eingerichtet" ist" (II : 299). Waarom is de de ene keer een onmisbare vergissing en wordt zij een volgend moment niet het bewezen?: bestgeglaubten "Wahrheiten" sind für mich Annahmen bis auf weiteres, z.B. das Gesetz der Kausalität, sehr gut eingeübte des Glaubens, so einverleibt, dass nicht daran glauben Geslecht zugrunde richten würde. sind es deswegen Wahrheiten? Welcher Als die Wahrheit bewiesen dass Mensch bestehen bleibt! 295). Steeds weer blijft Nietzsche vanuit een oud kennisideaal, waarvan Kant aantoont dat het geen betrekking heeft de wetenschap, van alle ontkennen. drijft daarmee de in de fysica zelf geïnspireerde kenkritiek zo zij zelf onmogelijk wordt (I: 154, 156). En weer verzuimt de enige voor de hand liggende uit deze paradoxie in te slaan: namelijk het overboord gooien van de termen "waarheid" en "kennis" in hun oude, platoonse betekenis en het verdergaan met deze woorden hun nieuwe (oorspronkelijke) Als uitgaan deze betekenis is niet langer nodig denken "ein fälschendes
 waarzonder sommige levende wEzens niet kUnnen LevEn (Ii: 301)? WAaroM zet Hij de ene keer "keNNis" tUssen aanhalingstekens aLs hij HeT Over ORiËntatIe in dieNSt VAN heT oVeRleVeN HeEft (II: 260) En dE andere Keer als hij SteLt Dat "Unser ErkeNNtIsapparat nIchT auf "ErkenntnIs" eIngeriChTet" ISt" (II : 299). WAarOm is dE waarhEId de enE keer een oNmISbare vERgissinG EN wOrdt Zij een volgend momeNT nIEt door het overlEven beWeZEn?: dIE beStgEglaubten aPrIorisCHe "WahrhEItEN" SInd FÜr mich AnnahmeN bis auf weitERes, Z.B. das GEsEtz DEr KausAlitäT, sEHr gUt eingeübte gewöHnungen deS GlaubENs, so einVErleibt, Dass niCht DarAn glAUbEn Das geSLecHT zUgrUNde Richten wÜrDe. aber sInd eS DESWegeN WaHrheIten? WElcher Schluss! als Ob diE wahRheit Damit BewiEsEn würDe, dass Der MeNsCh bestehen bleibT! (II: 295). STeeds weer BliJfT NiEtZsche VAnuit eEn oUd kEnnisidEaal, waaRVan kaNT AAnToont dat het geen betReKKInG heeft op De weteNScHaP, De mogeliJkHeiD van ALLe kenNis oNTkEnnen. SteEds driJFt HiJ daarmeE dE in wezEn DooR de FysicA Zelf GeïnspIreerde kEnkriTIek zo ver door daT Zij zelf onmogeLIjK WOrDT (I: 154, 156). En SteEds weer verzUimt HIj de EnigE VoOr dE Hand lIggenDe UItWEg uit deze paradoxie iN tE slaan: NamelIjk het vollediG overboord GOOIen van de TermEN "wAArheid" en "kennis" In hun Oude, platooNSe betekeNis en Het voortAan eenvouDIG verdergAan Met DezE woORDeN in hun nieuwe (oORSproNkElijke) bEteKenis. AlS we UitGaaN vaN dEze nieuwe BetekeniS iS hEt NiEt lAnger NOdig denkEn "Ein FäLscHendeS
 waarzonder sommige levend e wezens n iet k unn enle ven(II:  301)? Waaromz et h ij de ene keer "kennis " tus se n  aan h al ingst ekens a l sh i j h et  o ver  o r ië ntati e i n diens t van hetove rl even heeft ( I I:  260) en d e a ndere keer a lshij st el t d a t "Un ser  Erke nntisa p paratnicht auf  " E rkennt n is" ein g e ri chte t" ist" (II : 299 ) .W aarom is de wa arheid  d e  e n e  ke ereen onmisb ar e ver g issinge nw o r dtz ij een volgen d moment ni e t d oor he tove r levenbewez en ? : D ie bestgegl aubt en aprior ische" Wahrhei t en" sin d fürmic h A nnah m en  b isau f  we i te res ,  z. B. das G es et z der  Kau s a l i tät,  se hr g ut ei ngeübte Gewöh nun gend esGlaub ens,so e in verle ibt, d ass n ic ht daran glaube n da s Geslech t z ug run de  rich t en wür de.  Ab er sind  es des w ege nW a h rh eiten? Welcher Sch lu s s !Als ob d ie Wah r he it damit be wi ese n wü r d e, da ss d e rMensch b estehe n  b le ibt! (I I:  295).  S tee dsweerb lijf t Niet zsche va nuite en oud kennisi d eaal, waarvan Ka n t  a a ntoo ntdat het gee n be t rekk ingh ee fto p deweten sc h ap ,  de mogelijkheid va nalle k ennis  ontkennen. S teeds drij f t hij daar meed ei n wezen door d e fys ica zelf g e ïnspiree rde k enkritie k zo verd o or dat z ijzel f o nmo g e li jk wordt (I:1 5 4, 1 56 ). En s tee ds weer  ve rzu imt  hi jde enigevoor deha nd  l ig gen de ui t weg uitde zepa rad oxiei n te s laan:  nam el ij k  he t volle d ig o verb oo rd  goo ien  v an de  ter m en"waarhe id" en "k enn i s" i nhu n oude,  platoonse be te kenis en h et  vo ortaan e envoudig  verdergaan met deze wo o rden in  hu n nie uwe(oorspron kel ijke)bet e kenis.  Als w e uit ga anv a n dez e ni euw ebetekenisi s  he t nie tlang er nodi g denken "ein fäls c hen des
 waarzonder_sommige levende_wezens niet kunnen leven_(II: 301)?_Waarom_zet hij_de_ene keer "kennis"_tussen aanhalingstekens als_hij het over oriëntatie_in dienst van_het_overleven heeft (II: 260) en de andere keer als hij stelt dat "Unser Erkenntisapparat_nicht_auf "Erkenntnis"_eingerichtet"_ist"_(II : 299). Waarom is_de waarheid de ene keer_een onmisbare_vergissing en wordt zij een volgend moment niet_door_het overleven bewezen?:_Die bestgeglaubten apriorische "Wahrheiten" sind für mich Annahmen bis_auf weiteres, z.B. das Gesetz der_Kausalität, sehr gut_eingeübte_Gewöhnungen_des Glaubens, so einverleibt,_dass nicht daran glauben das Geslecht_zugrunde richten würde. Aber sind es_deswegen Wahrheiten? Welcher Schluss! Als ob die_Wahrheit damit bewiesen würde, dass der_Mensch bestehen bleibt! (II: 295)._Steeds weer_blijft Nietzsche vanuit een oud_kennisideaal, waarvan Kant_aantoont dat_het geen betrekking_heeft op de wetenschap, de mogelijkheid_van alle kennis_ontkennen. Steeds drijft hij daarmee de_in_wezen door de_fysica_zelf_geïnspireerde kenkritiek_zo ver door_dat_zij zelf_onmogelijk_wordt (I: 154, 156). En steeds_weer_verzuimt hij de enige voor de hand_liggende uitweg uit deze_paradoxie_in te slaan: namelijk_het volledig overboord gooien van_de termen "waarheid" en "kennis" in_hun oude,_platoonse betekenis_en het voortaan eenvoudig verdergaan met deze woorden in hun nieuwe_(oorspronkelijke) betekenis. Als we uitgaan van_deze nieuwe betekenis is_het niet_langer_nodig denken "ein_fälschendes