چه خوش است
نیمه شبی مهتابی و پر آرامش،
که مریدی مشتاق، با پای برهنه، 
راه به سوی معبدی بلند می سپرد 
به نگاهبانی و پاسبانی از خلوت ملکوتی مرادش، بر محرابی سراسر نور...
دوست دارم صدای متناوب قدم های آن مرید نگهبان باشم که خلوت ملکوتی و نورباران مرادی چون تو را پاس می دارد...  به تو از دور سلام...  علی ناصری