دیروز که دست از زدنِ تــار کشیدم،
افتادم و آهی ز دلِ زار کشیدم؛
درخواب فرو رفتم و در عالمِ رویا،
نقاش شدم صورتِ بسیار کشیدم؛
جَدّپدرم آمد و پرسید زحالم،
شکلِ قفسُ و مرغِ گرفتار کشیدم؛
گفتا:پسرم ازچه غمین و نگرانی ؟
تصویر بسی آدمِ بیکار کشیدم؛
گفتا:چه شدآن یار،که دائم به برت بود؟
یک عاشقِ سرگشتهٔ بیمار کشیدم؛
گفتا:مگر آن یار چه میگفت و چه میخواست؟
یک کلبه و دورش دوسه دیوار کشیدم؛