اشکال اول : اجماع و وحدت اصلا ضرورتی ندارد و اصلا ما از اجماع در سال ٩۶ و کناره گیری قالیباف ضربه خوردیم و قسمتی از سبد رای ایشان به سبد روحانی طبق نظر سنجی ها ریخته شد. و لذا به حضور رئیسی برای اجماع سازی احتیاجی نیست و همین مقدار که کاندید ها همدیگر را تخریب نکنند برای پیروزی در انتخابات کافی است.   ١_ اجماعی که مد نظر ما است اجماع و وحدت گفتمانی که اگر بوجود بیاید نیازی به حضور رئیسی نیست. یعنی اگر چند کاندید هم از یک گفتمان واحد در انتخابات شرکت کنند و در انتخابات همدیگر رو هم تخریب نکنند و هم یک حرف واحد در مورد مسائل مختلف (برجام و سیاست خارجی و عدالت و اقتصاد و...) بزنند. اینگونه مردم حتی با وجود تعدد کاندیدها به افراد خارج از این گفتمان رای نخواهند داد.

نگارنده اشکال و همه جبهه انقلابی به ضرورت همچنین اجماع و وحدتی معترف هستند. با این حال باید عرض کنم که بین کاندیدهای انقلابی و احتمالی مطرح و نیز بین خود گروه ها و جریانات انقلابی (شورای ائتلاف / پایداری و...) وحدت گفتمانی وجود ندارد. (شواهد در صفحه بعد)   پاسخ ها :   ٢_ وحدت گفتمانی با حضور چند کاندید اصلی لزوما باعث رای آوردن اصلح از نمی شود، بلکه احتمال بسیاری وجود دارد که بجای اصلح، صالح رای بیاورد، در حالیکه ما باید زمینه را به گونه ای مهیا کنیم که فقط اصلح رای بیاورد.