ما را مجوی زاهد در صومعه که هرگز
در صومعه نگنجد رند شرابخانه
  آن شد که من نشستم، چون زاهدان به خلوت
عنقا چگونه گنجد در کنج آشیانه؟  منبعد با حریفان دور مدام دارم
در گوشه خرابات با زخمه ی چغانه
چه خوش بود که گردد چون چشم مست ساقی
پیمانه چشم ساقی، باقی همه بهانه  مولانا جلال الدین
 محمد بلخی