٢_ نتیجه وحدت گفتمانی در صورت حضور چند کاندید اصلی لزوما رأی آوردن و رئیس جمهور شدن اصلح نخواهد بود، بلکه احتمال بسیاری وجود دارد که بجای اصلح، صالح رأی بیاورد، در حالیکه ما باید زمینه را به گونه ای مهیا کنیم که فقط اصلح رأی بیاورد نه حتی صالح   شواهدی که ثابت می کنند وحدت گفتمانی وجود ندارد :

 ١_ اختلافاتی که بین احزاب انقلابی (شورای ائتلاف و پایداری و...) در تمام انتخابات های سابق دیدیم و به شدت بیشتر شده.

٢_ گروه های به اسم انقلابی مثل عدالتخواه ها و برخی پایداری ها به شورای ائتلاف و بزرگانی چون آقایان پناهیان و کاشانی و... اصولگرا (غیر انقلابی) می گویند و اصلا قائل به وحدت با اینها نیستند و البته گروه مقابل هم انتقادات جدی به شیوه ی عدالتخواهی و انقلابی گری این گروه دارند. 

٣_ در انتخابات سال ٩٢ شاهد این وحدت گفتمانی نداشتن بین آقایان جلیلی و قالیباف بودیم. واین باعث سردرگمی مردم و ریختن رای خاکستری به سبد گفتمان واحد غیر انقلابی ‌(روحانی و عارف) شد.

۴_ اختلافاتی که بین طرفداران کاندیدهای انقلابی وجود دارد و روز به روز بیشتر شده است و باعث ‌شده به تضعیف کاندید یکدیگر هم بپردازند.  همه اینها ثابت می کنند چیزی به اسم وحدت گفتمانی بین انقلابی ها وجود ندارد و با توجه به مبنایی بودن برخی اشکالات به همدیگر و فرصت کمی که تا انتخابات داریم تقریبا محال است که به وحدت گفتمانی برسیم

لذا بنظر می رسد تنها راه برای رسیدن به وحدت گفتمانی ، حضور فردی است که همه جریانات و گروه ها گفتمان او را قبول دارند و اون فرد با توجه به سابقه و اخبار موجود فقط آیت‌الله رئيسی است.