_:n519815b785034cf79dcdec173080cca8xb0
<http://schema.org/articleBody>
" چو كاوس بشنيد از او اين سخنيكى تازه انديشه افگند بن‏\n دل رزمجويش ببست اندرانكه لشكر كشد سوى مازندران‏\n چنين گفت با سر فرازان رزمكه ما سر نهاديم يك سر ببزم‏\n اگر كاهلى پيشه گيرد دليرنگردد ز آسايش و كام سير\n\n\n چو كاوس بشنيد از او اين سخنيكى تازه انديشه افگند بن‏\n دل رزمجويش ببست اندرانكه لشكر كشد سوى مازندران‏\n چنين گفت با سر فرازان رزمكه ما سر نهاديم يك سر ببزم‏\n اگر كاهلى پيشه گيرد دليرنگردد ز آسايش و كام سير\n من از جمّ و ضحّاك و از كى‏قبادفزونم ببخت و بفرّ و بداد\n فزون بايدم زان ايشان هنرجهانجوى بايد سر تاجور\n سخن چون بگوش بزرگان رسيداز ايشان كس اين راى فرّخ نديد\n همه زرد گشتند و پرچين بروىكسى جنگ ديوان نكرد آرزوى‏\n كسى راست پاسخ نيارست كردنهانى روان‏شان پر از باد سرد\n چو طوس و چو گودرز كشواد و گيوچو خرّاد و گرگين و رهّام نيو\n به آواز گفتند ما كهتريمزمين جز بفرمان تو نسپريم‏\n ازان پس يكى انجمن ساختندز گفتار او دل بپرداختند\n نشستند و گفتند با يكدگركه از بخت ما را چه آمد بسر\n اگر شهريار اين سخنها كه گفتبمى خوردن اندر نخواهد نهفت‏\n ز ما و ز ايران بر آمد هلاكنماند برين بوم و بر آب و خاك‏\n كه جمشيد با فرّ و انگشترىبفرمان او ديو و مرغ و پرى‏\n ز مازندران ياد هرگز نكردنجست از دليران ديوان نبرد\n فريدون پر دانش و پر فسونهمين را روانش نبد رهنمون‏\n اگر شايدى بردن اين بد بسربمردى و گنج و بنام و هنر\n منوچهر كردى بدين پيش دستنكردى برين بر دل خويش پست‏\n يكى چاره بايد كنون اندرينكه اين بد بگردد ز ايران زمين‏\n چنين گفت پس طوس با مهترانكه اى رزم ديده دلاور سران‏\n مر اين بند را چاره اكنون يكيستبسازيم و اين كار دشوار نيست‏\n هيونى تكاور بر زال سامببايد فرستاد و دادن پيام‏\n كه گر سر بگل دارى اكنون مشوىيكى تيز كن مغز و بنماى روى‏\n مگر كو گشايد لب پندمندسخن بر دل شهريار بلند\n بگويد كه اين اهرمن داد ياددر ديو هرگز نبايد گشاد\n مگر زالش آرد ازين گفته بازو گرنه سر آمد نشان فراز\n سخنها ز هر گونه بر ساختندهيونى تكاور برون تاختند\n رونده همى تاخت تا نيمروزچو آمد بر زال گيتى فروز\n چنين داد از نامداران پيامكه اى نامور با گهر پور سام‏\n يكى كار پيش آمد اكنون شگفتكه آسانش اندازه نتوان گرفت‏\n برين كار گر تو نبندى كمرنه تن ماند ايدر نه بوم و نه بر\n يكى شاه را بر دل انديشه خاستبپيچيدش آهرمن از راه راست‏\n برنج نياگانش از باستاننخواهد همى بود همداستان‏\n همى گنج بى‏رنج بگزايدشچراگاه مازندران بايدش‏\n اگر هيچ سر خارى از آمدنسپهبد همى زود خواهد شدن‏\n همى رنج تو داد خواهد ببادكه بردى ز آغاز با كى‏قباد\n تو با رستم شير ناخورده سيرميان را ببستى چو شير دلير\n كنون آن همه باد شد پيش اوىبپيچيد جان بدانديش اوى‏\n چو بشنيد دستان بپيچيد سختتنش گشت لرزان بسان درخت‏\n همى گفت كاوس خود كامه مردنه گرم آزموده ز گيتى نه سرد\n كسى كو بود در جهان پيش گاهبرو بگذرد سال و خورشيد و ماه‏\n كه ماند كه از تيغ او در جهانبلرزند يك سر كهان و مهان‏\n نباشد شگفت ار بمن نگرودشوم خسته گر پند من نشنود\n و رين رنج آسان كنم بر دلماز انديشه شاه دل بگسلم‏\n نه از من پسندد جهان آفريننه شاه و نه گردان ايران زمين‏\n شوم گويمش هرچ آيد ز پندز من گر پذيرد بود سودمند\n وگر تيز گردد گشادست راهتهمتن هم ايدر بود با سپاه‏\n پر انديشه بود آن شب ديربازچو خورشيد بنمود تاج از فراز\n كمر بست و بنهاد سر سوى شاهبزرگان برفتند با او براه‏\n خبر شد بطوس و بگودرز و گيوبرهّام و گرگين و گردان نيو\n كه دستان بنزديك ايران رسيددرفش همايونش آمد پديد\n پذيره شدندش سران سپاهسرى كو كشد پهلوانى كلاه‏\n چو دستان سام اندر آمد بتنگپذيره شدندش همه بى‏درنگ‏\n برو سركشان آفرين خواندندسوى شاه با او همى راندند\n بدو گفت طوس اى گو سرفرازكشيدى چنين رنج راه دراز\n ز بهر بزرگان ايران زمينبر آرامش اين رنج كردى گزين‏\n همه سربسر نيك خواه توايمستوده بفرّ كلاه توايم‏\n ابا نامداران چنين گفت زالكه هر كس كه او را نفرسود سال‏\n همه پند پيرانش آيد بياداز آن پس دهد چرخ گردانش داد\n نشايد كه گيريم از و پند بازكزين پند ما نيست خود بى‏نياز\n ز پند و خرد گر بگردد سرشپشيمانى آيد ز گيتى برش‏\n به آواز گفتند ما با توايمز تو بگذرد پند كس نشنويم‏\n همه يك سره نزد شاه آمدندبر نامور تخت‏گاه آمدند\n"
<https://persian-man.ir/shahname/divan/keykavos/%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-%D9%83%D9%89%E2%80%8F%D9%83%D8%A7%D9%88%D8%B3-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%E2%80%8F/>