_:n37ff122db4eb481a99f9b3dc0e722ca0xb0
<http://schema.org/articleBody>
"Bazen gusül de fayda etmez...\r\n\r\nYazmaya heves etmemin nedeni yaşadığım absürt anılarımı, zor yoldan öğrendiğim doğrularımı parça parça sizinle paylaşmak ve hep beraber gülüp eğlenmektir. Fakat bu benim için ilk ve daha önce herhangi bir yerde yazmadığımdan her şeyi en baştan anlatmak istedim.\r\n\r\n(“Bize ne senden, kimsin ki?” diyenler: Sağ üstte bi çarpı tuşu var ona basın lütfen :)\r\n\r\nHikayemin başlangıcı tahmin ediyorum ki çoğunuzla aynı...\r\n\r\n16 yaşımda iken aklı yarım, ergen bir arkadaşımın artçısı olmam ile başladı her şey. Daha önce cool abilerin bindiği, kuryelerin ekmek teknesi olan, trafikte arabamızın yanından hızla geçen\r\n\r\n2 tekerlekli ve nasıl çalıştığından bihaber olduğum şey bana sahip olduğum en iyi bilgisayar oyunlarının dahi yaşatamadığı adrenalini ve heyecanı sadece bir turda yaşatmıştı. Sonrası malum; eve gittiğim gibi ebeveynlerimin başını ağrıtana kadar 'ben motosiklet istiyorum' konuşması yapıp sonucunda da ps2 aldırtmıştım. Ve sonra 2 turda buna bindim :(\r\n\r\n\r\nBu başarısız girişimimle, Türk Aile Kuralları gereğince motosiklet hayalim rafa kaldırılmıştı. Ta ki ben 18 yaşıma bastığımda büyük kuzenim kendine Ninja 250R alana kadar.\r\n(Hem de siyah ! Yapılır mı bu bana !)\r\n\r\n\r\nKuzenimin bu atağıyla hem motosiklet isteğim yeniden kabarmış (o yaşta her şeye kabarıyorduk zaten) hem de nasıl bir yol çizmem gerektiğini anlamıştım.\r\n\r\n\r\nChapter 1: Ehliyet\r\n\r\nBuraya kadar sıkılıp 'sen ne anlatıyon la değişik' demediyseniz eğer asıl aksiyonları kaçırmayacaksınız demektir.\r\n\r\nKuzenden aldığım akıl ve gaz ile üniversite sınavından sonra, hemen babamın yanında amele olarak işe girdim. (Aslında iş bana girdi de diyebiliriz.) Sabah 8 akşam 5 – 7 - 11  artık mesai ne verdiyse yardırıp, 1.5 ayda sürücü kursu paramı toparlamayı başardım ve peder beyin odasına girip; 'hesabı kes müdürr' diyerekten işten ayrıldım.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n\r\n\r\nSürücü Kursundan “Ders ve eğitim istemediğimi” söyleyerek en ucuz şekilde araba + motosiklet ehliyeti almak için sürücü kursuna kaydoldum ki ebeveynlerimin bundan haberi dahi yoktu. “Sınava çalışmana gerek yok, son akşam önceden çıkmış sorulara bak, zaten geçersin.”\r\n\r\nİşte trafik kurallarından bihaber gençleri ve zaten eğitim düzeyi düşük vatandaşı yakan; dolayısıyla ölümlere, trajedilere, her türlü kayba yol açan cümle bu! Babası uyurken arabayı kaçırıp tecrübe edinmiş, kaputu açtığında motor bloğuna boş-boş bakan, ilk yardım denince aklına suni teneffüsten başka bir şey gelmeyen bir genç olarak pek tabii ben de bu lanetli cümlenin mağdurlarındandım. Fakat ne kadar sövsem de bu taktik ile sınavdan geçmeyi başarmıştım, keza direksiyon sınavından da.\r\n\r\nUfak bir seviye atlayıp araba ehliyetini hallettikten sonra sıra motosiklet eğitimine gelmişti fakat sıkıntı şuradaydı ki; İstanbul’da okuyordum, çevremde motosiklet süren kimse yoktu. Sürücü kursum Bursa’daydı ve sınav tarihi çok yakındı.\r\n\r\nSınav zamanı geldiğinde 'düşen uçakta ateist olmaz' felsefesiyle yaradana sığınarak sınav alanına intikal ettim. Kursun motosiklet eğitmeninin 'sen bizim öğrencimiz misin ?' sorusu ise uçağı düşmekten kurtaracaktı.\r\n\r\nErgenlikten öleceğim...\r\n\r\n\r\n\r\nSınav komisyonu üyelerinden uzak bir alanda, bir scooter ile ilk defa ön seleye oturmanın heyecanını bastırmaya çalışarak eğitmenin söylediklerini anlamaya çalışıyordum. Nitekim anlamıştım da. Kaskımı taktım, kontağı çevirdim, ön freni sıktım, hafif(!) gaz vererek marş a bastım ki fren manetini bırakıp, yarım futbol sahası büyüklüğünde bir alanda park halindeki araçla çarpışmam çoktan gerçekleşmişti.\r\n\r\nBirkaç denemenin ardından sınav sırası bana geldiğinde eğitmenin ve kurs sahibinin sınav komisyonu üyelerini muhabbete tutması, 100 metre düz gitmem ile bana motosiklet ehliyetini kazandırmıştı.\r\n\r\nŞimdi sıra motosiklet almaktaydı!\r\n"
<https://www.motoetkinlik.com/bahtsiz-motorcunun-gunlugu-bolum-1-2/>