_:n270e6f0a7641482299b6be0f58bc2194xb0
<http://schema.org/description>
"İslâm, doğduğu çağda kurulu düzenin kurumlarına başkaldırmış ekonomik ve sosyal bir devrim hareketiydi. Tıpkı İsa’nın Yahudi din tüccarlığına ve Musa’nın Firavun ekonomi-politiğine isyanı gibi. İsa’nın yolu Hıristiyanlık, Musâ’nın davası Yahûdîlik kazalarına uğratıldığı gibi Muhammed’in devrimci çıkışları da mezhepçilik, tarîkâtçılık, bölgecilik, kavmiyetçilik, cinsiyetçilik, ganimetçilik, kölecilik ve iktidara gelmenin düzenbazlığı kazalarına kurban edildi. Bin yılı aşkın süredir Hıristiyanlıkta İsa ve Yahûdîlikte Mûsa ne kadar söz sahibiyse İslam’da da Muhammedî amaç ve pratik o kadar egemendir. İslam, daha ilk yüzyılda öz değerleri üstüne küller serpilmiş ehl-i kitap karakterine sahip bir yapıya dönüştürülmüş, politik arenanın en kullanışlı malzemesi olmuş, afyonlamanın en etkili aracına dönüşmüş, ayrıştırmanın en kuvvetli zehri haline gelmiştir. Barış demek olan İslam, güven anlamındaki iman kutuplaştırmanın adresi yapılmıştır. Müslim, barışçı olmaktan çıkarılmış; mü’min, güven kaynağı olmaktan uzaklaştırılmıştır. Bu tür sonuçları belirleyen uzun sürecin gerçekleşmesinde en verimli ortam halkın cehâleti ve kutsallaştırdığı dînî ve siyâsî liderlere koşulsuz bağlılığı olmuştur. Kitleler ne kadar aptallaştırılırsa, ne kadar cahil bırakılırsa, bilgi ve bilinçten ne kadar uzaklaştırılırsa; uyarıcıların etkisi ne kadar kırılırsa politik ve dinsel egemenlik o kadar uzun sürer. İslam adına taht kavgaları, din adına ganimet paylaşımı, Kur’an adına cariye pazarlaması, hadis adına köleci ekonomi, âyet adına zulüm düzenine itaat pompalaması devrin hükmedenleri tarafından en kullanışlı metalardı."
<https://www.florakitap.com/product-page/direni%C5%9F%C3%A7i-dayan%C4%B1%C5%9Fma>