<http://schema.org/articleBody>
" Een beetje rebelse, Katholieke schoolmeisjes worden vaak aangetrokken tot wat verboden is. Ik ging \u00E9cht niet wachten met sex tot het huwelijk, dacht ik. Ik had niet echt een losse houding tegenover sex en ik wist er niks van, maar toen ik mijn toenmalige vriendje ontmoette was ik tot over mijn oren verliefd. Op je vijftiende gebeurt dat zomaar.  We waren niet losbandig. We waren verliefd. We waren na\u00EFef.  Het tweede jaar van de middelbare school was bijna voorbij en ik zei op een dag tegen een klasgenoot: &amp;quot;we gebruikten gister een blauw condoom en het scheurde.&amp;quot; &amp;quot;Dat gebeurt wel vaker,&amp;quot; zei ze. &amp;quot;Er is vast niks aan de hand.&amp;quot; Natuurlijk was ik niet zwanger. Dat kon niet. Het was een druk jaar. het jaar vol met sweet sixteens, schoolfeesten... Dit was het jaar dat ik over mijn toekomst na ging denken. Mijn hoofd vulde zich alleen maar met fantasie\u00EBn over mijn studie en wilde feestjes.  Maar ik was er niet zeker van. Wat als ik toch zwanger was? Een paar maanden niet ongesteld worden was ook weer niet zo raar, dacht ik. Mijn menstruele cyclus was nog niet regelmatig. Plus, ik liep nog gewoon rond in bikini! Er waren geen fysieke signalen dat er een klein mensje in me groeide - tot mijn spiegelbeeld me op een ochtend verbaasde. Wat was er gebeurd? Mijn borsten zagen er fantastisch uit.  Maar toen drong het tot me door. Plotseling kon ik alleen maar denken: misschien ben ik wel zwanger. Mijn aandacht werd getrokken door een kliniek die gratis zwangerschapstesten aanbood en ik ging. Een vriendin van de jeugd van de kerk reed me erheen en een vrouw hielp me met de test. Er verscheen een klein plusje.  Het voelde alsof mijn wereld verging. Ik deed net alsof ik vrolijk was en ik ging door met mijn leven alsof er niets aan de hand was. Ik was ongeveer 8 weken zwanger en verstijfd van angst en ik had mijn ouders nog steeds niets verteld. Maar dat zou niet lang meer duren. Het was een kwestie van tijd voordat mijn ouders erachter zouden komen: mijn borsten werden groter, mijn buik zou vast snel volgen. Toen ik ook nog last kreeg van ochtendmisselijkheid, was ik er klaar mee. Dit was mijn lichaam, mijn toekomst - ik wilde ook dat het mijn keuze zou zijn. Dat ik het hen niet vertelde, dat was iets waar ik controle over had, vooral omdat ik niet zeker wist hoe ze zouden reageren.  Maar ik kon natuurlijk niet verwachten dat een groep tieners zo&amp;#039;n goede roddel voor zichzelf zouden houden. Vrienden vertellen het aan vrienden die het weer aan vrienden vertellen. En hoewel de jeugdgroep waar ik in zat niet heel erg religieus was, begonnen er toch dingen te gebeuren. Eerst kreeg ik een raar telefoontje van een vriend. Ze mompelde iets over de gevaren van een abortus. Voordat ik het wist, stonden er onuitgenodigde gasten voor de deur. Verschillende meisjes van de jeugdgroep, een leider en een gekke ouder stonden om 2 uur &amp;#039;s nachts in mijn voortuin. Ik werd wakker door een klopje op het raam van mijn slaapkamer.  De groep gaf me een preek. Ze zeiden dat er geruchten rond gingen over een mogelijke abortus in de jeugdgroep. Ze smeekten me om te stoppen. Ik was woedend. Ik had nog helemaal niets besloten, maar hun brutaliteit zorgde ervoor dat ik er bijna \u00E9\u00E9n wilde doen. Het was hun zaak gewoon niet.  Ik zou graag geloven dat ze goede bedoelingen hadden, maar ik denk dat ze gewoon behoefte hadden aan wat drama. E\u00E9n van de moeders die bij de groep was zei: &amp;quot;God sprak tegen me en zei dat ik hier vanavond heen moest komen en tegen je ouders moest zeggen dat je zwanger bent.&amp;quot; En hoe kan je daar tegenin gaan?  Dus ik vertelde het mijn ouders.  Ze waren natuurlijk ongerust over de zwangerschap, maar ze waren niet in shock. Mijn ouders hebben me nooit onder druk gezet. Ze hebben nooit gezegd wat ik moest doen. In plaats daarvan beloofden ze me te steunen, welk pad ik ook koos. Nadat mijn vriendje het zijn familie verteld had, belde zijn moeder me op. Zijn ouders beloofden me te steunen waar ze konden. Zonder hen zouden we nergens zijn.  Zelfs met alle liefde die ik kreeg, was het gewoon rot om zwanger te zijn als tiener. Jurken werden ingeruild voor zwangerschapsoutfits. Dromen van een studie verdwenen achter de horizon. Ik schaamde me. Ik was depressief. September kwam eraan: het derde jaar begon zonder mij. Ik maakte het jaar af met thuisonderwijs, weggestopt, ge\u00EFsoleerd. Vriendinnen kwamen op bezoek, maar het deed pijn om te horen wat ik allemaal miste.  Op dat moment waren mijn vriendje en ik ook niet meer zo gek op elkaar. Relaties van tieners zijn dramatisch, vooral als er ook nog extra hormonen door de zwangerschap en veel stress bij komt kijken. We waren het echt over alles oneens. We zijn zelfs naar een counselor gegaan om een babynaam te kiezen. Toen ik me opgaf voor een cursus over geboorte, wilde ik niet dat hij erbij was. Mijn moeder zei dat dat moest. Dus met veel tegenzin nam ik hem mee.      En al snel kwam mijn dochter twee weken te vroeg na een bevalling van 23 uur. Toen mijn arts binnenkwam richtte ze zich naar mijn vriendje en grapte: &amp;quot;we rapen vaders niet van de vloer op, vooral niet als ze maar vriendjes zijn.&amp;quot;  Ik kon via de natuurlijke manier bevallen en ik had niet eens een ruggenprik nodig. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar mijn moeder, mijn vriendje en zijn moeder stonden aan mijn bed.  Hierdoor realiseerde ik me dat zwangere tieners absoluut veroordeeld worden. Ik werd talloze keren nagestaard door mensen. De dag na de geboorte waren mijn lichaam en geest kapot en ik voelde me als een last op deze wereld.  Ik had gelukkig een supportsysteem dat me maar bleef steunen. Maar het bleef lastig. Ik kan me niet voorstellen hoe het is voor meisjes die dit alleen moeten doormaken. Voor mij was het levensonderhoud een uitdaging. We woonden bij mijn ouders, dus zij zorgden ook voor spullen voor het kind, wat hielp. Ondertussen haalde ik mijn diploma en ging een opleiding volgen. Jaren later werd ik een verpleegkundige.  Twee decennia zijn nu voorbij. Mijn vriendje is een fantastische vader geworden. Hij is er voor haar, hij betaalt op tijd zijn alimentatie en hij reist uren om tijd met haar door te brengen. Hij is iemand waar je op kunt rekenen. Onze relatie eindigde al voordat onze dochter een jaar oud was. Soms was het co-ouderschap een echte nachtmerrie. Soms was het ook leuk. Uiteindelijk werden we volwassen en bracht hij een fantastische stiefmoeder ij ons ouders-team. En nu is onze dochter een briljante en toegewijde student.  Mensen denken vaak dat ik anti-abortus ben omdat ik als tiener mijn kind kreeg. Maar dat is niet zo. Het was mijn keus om een moeder te zijn, ik werd er niet toe gedwongen. Het was een keuze en ik ben dankbaar dat ik die had. Ik zou willen dat ik het beter kon doen, maar de magie van het moederschap is dat het meer waard is dan een studie of een sweet sixteen.  Bron: Cosmopolitan.com "^^<http://www.w3.org/2001/XMLSchema#string>
<http://www.cosmopolitan.nl/liefde-en-sex/a150881/real-life-zo-is-het-echt-om-op-je-vijftiende-zwanger-te-raken/>