موزه عبرت
ایران، تهران، تهران، میدان امام خمینی (ره)، ابتدای خیابان فردوسی جنوبی، خیابان کوشک مصری، خیابان شهید یارجانی، پلاک ۱۱
موزه عبرت تهران یکی از ساختمان‌هایمیدان مشق (باغ ملی) است که مخوف‌ترین شکنجه‌گاه ایران به شمار می‌رود و بازدیدکنندگان را با گوشه‌ای از تاریخ این مرزوبوم آشنا می‌کند تا درک بهتری از اتفاقات آن روزگار داشته باشند. این موزه از جمله مقاصد گردشگری سیاه محسوب می‌شود که رنج زندانیان در زیر شکنجه را روایت می‌کند و از همین نظر با سایرموزه‌های تهرانتفاوت دارد. در نتیجه درست مثل گردشگری سیاه که برای تفریح و خوش‌گذرانی انجام نمی‌شود، در اینجا نیز هدف آشنایی با وقایع تلخ تاریخی است. علاوه بر معماری مدور با راهروهای تودرتو و دالان‌های تنگ و باریک که امکان فرار از زندان را به صفر رسانده بودند، وجود نرده‌های بلند آهنی و دیوارهای بتنی و بلند، خود گواه یک بنای خوف‌انگیز و نفوذناپذیر است که بهترین جا برای شکنجه زندانیان در دوره پهلوی به شمار می‌رفت. برای آشنایی هرچه بیشتر با موزه عبرت، با این مقاله همراه شوید. هرآنچه باید درباره موزه عبرت تهران بدانید: درباره موزه عبرتموزه عبرت کجاست؟ ساعت کار موزه عبرتبلیط موزه عبرتمحدودیت سنی موزه عبرتتاریخچه موزه عبرتمعماری موزه عبرتشکنجه‌های ساواک در موزه عبرتتصاویر موزه عبرتبخش‌های مختلف موزه عبرتدرباره موزه عبرتموزه عبرت یکی ازجاهای دیدنی تهراندر حوالی میدان امام خمینی (ره) است. این موزه از حال و روز زندانیان سیاسی در زمان پهلوی پرده برمی‌دارد و بازدیدکنندگان را به سفری تلخ در تاریخ کشور می‌برد. علاوه بر مجسمه چهره‌های سرشناس و زندانیان که با ظرافت زیادی طراحی و ساخته شده‌اند، وضعیت زندانیان در آن دوران و شکنجه آن‌ها به نمایش گذاشته‌شده است. عکاس: نامشخصرضا شاه پهلوی در سال ۱۳۱۱ دستور ساخت این بنای چهار طبقه ضدزلزله را داد که در نتیجه آن معماران آلمانی موفق به ساخت سازه‌ای در قلب تهران در مجموعه نظمیه شدند که راه فراری به بیرون نداشت و اولین زندان مدرن ایران به شمار می‌رفت. در دوره پهلوی دوم، این موزه در اختیار کمیته مشترک ضدخرابکاری قرار گرفت که برای بازداشت و شکنجه زندانیان سیاسی استفاده می‌شد و از همین جهت، عنوان مخوف‌ترین زندان کشور را از آن خود کرد. از چهره‌های سرشناس و معروف که تجربه زندانی شدن در این محل را داشته‌اند، می‌توان به رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، سید محمد بهشتی، شهید رجایی، اسدالله لاجوردی و … اشاره کرد. منبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) جالب است بدانید که راهنمایان موزه، روزگاری زندانیان این شکنجه‌گاه بوده‌اند و زجرهای آن روز را با پوست و گوشت خود تجربه کرده‌اند؛ به همین دلیل شنیدن روایت آن روزها از زبان این افراد، تصویر دقیق‌تر و ملموس‌تری را در اختیارتان قرار می‌دهد. فروشگاه محصولات فرهنگی نیز با ارائه کتاب خاطرات زندانیان، کتاب‌های تاریخی و انقلابی، فیلم‌هایی با محوریت دفاع مقدس و انقلاب باعث آشنایی هرچه بیشتر مردم با تاریخ این مرزوبوم می‌شود. موزه عبرت کجاست؟ منبع عکس: سایت موزه عبرتموزه عبرت در ضلع شمالی میدان امام خمینی (ره) در خیابان یارجانی قرار دارد. تلفن:۰۲۱ - ۶۶۷۲۲۰۹۶ - ۷ آدرس: تهران، میدان امام خمینی (ره)، ابتدای خیابان فردوسی جنوبی، خیابان کوشک مصری، خیابان شهید یارجانی، پلاک ۱۱ (نمایش روی نقشه) سایت: Ebratmuseum. irساعت کار موزه عبرتمنبع عکس: سایت موزه عبرتبازدید از موزه عبرت در همه‌روزه‌های هفته حتی جمعه‌ها امکان‌پذیر است. ساعت بازدید از موزه در ۶ ماه اول سال از ساعت ۹ صبح تا یک بعدازظهر و از ساعت دو بعدازظهر تا پنج عصر است. در ۶ ماهه دوم سال این مجموعه از ساعت ۹ صبح تا ۱۲ ظهر و از ساعت یک ظهر تا چهار بعدازظهر پذیرای علاقه‌مندان است. در دوران همه‌گیری بیماری کرونا امکان بازدید از همه بخش‌های موزه عبرت وجود ندارد؛ هرچند برای دیدن بقیه بخش‌ها باید این موارد را رعایت کنید: استفاده از ماسک در طول مسیر بازدیدرعایت حداقل یک متر فاصله اجتماعی بین بازدیدکنندگانلمس نکردن اشیای موزهبازدیدهای گروهی فقط در گروه‌های ۱۰ نفره و با هماهنگی قبلیبلیط موزه عبرتمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) هزینه بلیط موزه عبرت برای اتباع ایرانی معادل ۳۰۰۰ تومان و برای اتباع خارجی ۱۰ , ۰۰۰ تومان است. محدودیت سنی موزه عبرتسیاست موزه عبرت همواره در جهت فراهم‌آوردن زمینه بازدید اقشار مختلف جامعه با شرایط سنی ۱۵ سال به بالا از موزه بوده است؛ زیرا فضای خاص این محل برای بازدید کودکان و دانش‌آموزان کمتر از این سن مناسب نیست. تاریخچه موزه عبرتعکاس: آرش صیادهمان طور که گفتیم، کلنگ ساختمان موزه عبرت در سال ۱۳۱۱ زده شد و در سال ۱۳۱۶ به‌عنوان نخستین زندان مدرن ایران برای توقیفگاه عدلیه آغاز به کار کرد که بعدها برای زندان موقت شهربانی و اولین زندان اختصاصی زنان به کار رفت. با آغاز مبارزه مردم در دهه چهل، رژیم پهلوی برای مقابله با این حرکت انقلابی، کار سرکوب و ارعاب مردم را به ساواک، شهربانی، ضد اطلاعات ارتش (رکن دو) و ژاندارمری محول کرد. عدم هماهنگی نیروهای مختلف نظامی و امنیتی باعث شد تا سران رژیم برای تمرکز فعالیت این گروه‌ها و قراردادن آن‌ها تحت یک فرماندهی واحد، از سیستم اطلاعاتی انگلیس در مبارزه با ارتش آزادی‌بخش ایرلند الگوبرداری کرده و کمیته مشترک ضدخرابکاری را تاسیس کنند. منبع عکس: سایت موزه عبرتاین کمیته در سال ۱۳۵۰ فعالیت خود را آغاز کرد و محل کنونی موزه عبرت به‌عنوان ساختمان اصلی آن به کار گرفته شد. این زندان مخوف پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بازداشتگاه توحید نام گرفت. اسناد و مدارک مکتوب و شفاهی موجود در این محل برای نشان‌دادن وقایع زندان استفاده شد و هنرمندان مجرب نیز با ساخت مجسمه‌های متعدد، در بازسازی فضای آن و جنایات رژیم پهلوی تاثیر بسزایی داشتند. در نهایت نیز موزه عبرت در هشت بهمن سال ۱۳۸۲ هجری شمسی افتتاح شد. معماری موزه عبرتمنبع عکس: سایت موزه عبرتمعماران آلمانی کار طراحی و ساخت زندان را برعهده داشتند که معماری بسیار پیچیده آن با چندین لایه حفاظتی، هیچ راه فراری برای زندانیان نمی‌گذاشت و کسانی که قصد فرار داشتند، در یکی از مسیر‌ها گیر می‌افتادند و نمی‌توانستند راه ورود و خروج را تشخیص دهند. جالب اینکه در ساخت این سازه دقت شده بود که هیچ صدایی به آن وارد یا از آن خارج نشود! به‌دلیل همین ویژگی، کسی تا سال‌ها از وجود زندان ساواک در دل شهر خبر نداشت. با اینکه صدایی از زندان به بیرون نمی‌رفت، پژواک فریادهای دردناک زندانیان به‌خوبی در دل زندان می‌پیچید که همین موضوع عامل دیگری برای شکنجه روحی و تضعیف روحیه زندانیان محسوب می‌شد. منبع عکس: سایت موزه عبرتیکی از ویژگی‌های جالب زندان، سیستم تهویه پیچیده آن بود که باعث می‌شد در زمستان، هوای بسیار سرد و در تابستان، هوای به‌شدت گرم بر زندان حاکم باشد و گذران زندگی برای زندانیان دشوارتر شود. شکنجه‌های ساواک در موزه عبرتاتاق شکنجه در طبقه دوم قرار داشت که با ابزارهای مختلفی مثل تخت شلاق، مشت، لگد و … زندانیان را شکنجه می‌کردند. آپولومنبع عکس: سایت موزه عبرتآپولو که با الهام از آپولوی فضانوردان ساخته‌شده بود، وحشتناک‌ترین ابزار شکنجه در زندان به حساب می‌آمد. زندانی به این دستگاه بسته می‌شد و کلاهی آهنی روی سرش قرار می‌گرفت تا هنگام خوردن شلاق به کف پایش، فریاد بزند و صدایش در این کلاه بپیچد. از آنجا که کف پا رابطه مستقیمی با مغز دارد، زندانی پس از چند ضربه شلاق متوجه برخورد کابل به کف پایش نمی‌شد و احساس می‌کرد که کابل به فرق سرش می‌خورد. در انتها نیز برای جلوگیری از عفونت کف پا، روی آن پودر پنی‌سیلین می‌ریختند که سوزش زیادی را برای زندانی به وجود می‌آورد. شلاق زدنعکاس: سعید سرشاراز دیگر شکنجه‌های این زندان می‌توان به شلاق‌زدن کف پای زندانی اشاره کرد که او را مجبور می‌کردند تا با پای زخمی روی برف و یخ راه برود. تخت شلاق نیز روش دیگر شکنجه‌گران بود؛ به این ترتیب که دست و پای زندانی را به بالا و پایین تخت می‌بستند. معمولا دو نفر کار شکنجه را برعهده داشتند تا فرصت نفس‌کشیدن را از زندانی بگیرند! زدن شلاق به کف پای او شروع می‌شد؛ در حالی که با روشن‌کردن اجاقی در زیر تخت، پشت زندانی را می‌سوزاندند. حالت فنری تخت نیز باعث می‌شد که زندانی بعد از مدتی احساس کند، مهره‌های کمرش در حال بازشدن از هم هستند. کشیدن ناخنمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) کشیدن ناخن دست و پای مبارزان با انبردست یا گازانبر یکی دیگر از شیوه‌های بسیار قدیمی شکنجه بود که در مواردی درد زیاد آن باعث از هوش رفتن مبارز و عفونت زخم وی می‌شد. شکنجه‌های روحیشکنجه‌های روحی-روانی نیز از شیوه‌های رایج در آن روزگار بود؛ به‌طوری که ماموران با پخش نوار‌های موسیقی، صدای ناله، آژیر، تیراندازی و … آرامش زندانی را به هم می‌زدند؛ به‌خصوص که این شکنجه اغلب از ساعت هفت شب تا پنج صبح و با صدای بلند جریان داشت. آویزان کردن از سقفعکاس: بهنام صمدیآویزان کردن از سقف نیز از روش‌های وحشتناک شکنجه ساواک بود که زندانی از مچ دست یا پا به گیره‌ای در سقف اتاق بازجویی آویزان می‌شد و با کابل به بدن برهنه زندانی شلاق می‌زدند. اتاق تمشیتدر اتاق تمشیت یا اتاق زیر هشت، از شوک برقی برای شکنجه استفاده می‌شد که این ابزار را به نقاط حساس بدن نظیر شقیقه، زبان و لب، سینه و تمام اندام تحتانی وصل می‌کردند. علاوه بر این برای برخی افراد، سوند الکترونیکی به کار می‌بردند که با واردکردن آن به مجرای ادراری، عذاب جانکاهی را برای او به وجود می‌آورند. شکنجه در حوض زندانمنبع عکس: سایت موزه عبرتدر وسط حیاط دایره‌ای‌شکل زندان، حوض آبی قرار داشت که همیشه پر از آب بود و برای شکنجه استفاده می‌شد. شکنجه‌گرها نه‌تنها صورت زندانی را تا مرز خفگی در آب فرومی‌بردند، بلکه بدن مجروح بعضی از آن‌ها را در سرمای زمستان در حوض می‌انداختند. پس از خیس‌شدن بدن زندانی نیز شروع به زدن کابل و شلاق به او می‌کردند که بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود. قفس داغعکاس: بهنام صمدیقفس داغ ۸۰ سانتی‌متر ارتفاع و نیم متر عرض و ارتفاع داشت و از لوله‌های فلزی ساخته‌شده بود که از آن برای شکنجه و تحقیر دانش‌آموز، دانشجو، روحانی، بازاری، استاد و غیره استفاده می‌شد. ابتدا زندانی را از ورودی کوچک آن در قفس می‌کردند. بعد با روشن‌کردن یک بخاری برقی در زیر پای او، قفس به‌تدریج داغ می‌شد و بدن زندانی شروع به سوختن می‌کرد. زندانی با بدن برهنه جای هیچ حرکتی نداشت و برای اینکه حتی چند ثانیه از سطح داغ قفس فاصله بگیرد، میله‌ها را می‌گرفت و خود را بالا می‌کشید که ناگهان شکنجه‌گر، آتش سیگار پشت دست او می‌گذاشت یا با زدن شلاق به دستهایش باعث می‌شد که میله را رها کند. در بعضی موارد نیز اشیایی به سقف قفس زده می‌شد تا با ایجاد صداهای ناهنجار، اعصاب و روان زندانی را به هم بریزند. صندلی داغ نیز روش دیگر سوزاندن بدن زندانی بود که زیر آن اجاق برقی روشن می‌کردند و زندانی با نشستن روی آن می‌سوخت. سایر شکنجه هاکشیدن گوشت بدن با انبردست، خاموش‌کردن آتش سیگار روی بدن زندانی، وادارکردن زندانی به تقلید صدای حیوانات، فرو کردن سوزن در انگشت، ممانعت از دستشویی رفتن زندانی، بیدار نگه‌داشتن زندانی برای مدت طولانی، عمل منافی عفت، لگدزدن به شکم زن باردار، کوبیدن مشت بر دهان و شکستن دندان‌ها، اتاق فوتبال، لگدزدن به زانو و شکم زندانی، بستن به نرده‌های حیاط و دیوارها، سوزاندن لب متهم و غیره از جمله شکنجه‌های وحشتناک آن دوران بودند. تصاویر موزه عبرتمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا)، نیو وی آر، سایت موزه عبرتبخش‌های مختلف موزه عبرتورودیمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) در ابتدای ورود به موزه شاهد خودرو‌ی ماموران ساواک خواهید بود که از آن‌ها برای تعقیب و گریز و دستگیری استفاده می‌کردند. خودروهای پژو به دستگیری افراد عادی اختصاص داشت و بنزهای ضدگلوله به‌منظور دستگیری افراد شرکت‌کننده در فعالیت‌های مسلحانه و چریکی به کار می‌رفت. لیموزین‌های ارتشبد حسین فردوست، رئیس دفتر ویژه اطلاعات و تیمسار نعمت‌الله نصیری، سومین رئیس ساواک نیز در این محل نگهداری می‌شوند. عکاس: علی نقیبیروی دیوار راهروی ورودی زندان، پلاک‌هایی نصب‌شده است که اسم، تاریخ دستگیری و شغل زندانیان مبارز از ابتدای تشکیل شکنجه‌گاه کمیته مشترک ضدخرابکاری ساواک و شهربانی دیده می‌شود. ۴۰۰۴ نفر به اتهام خیانت به شاه توسط ساواک دستگیر و در این محل شکنجه‌شده بودند. اتاق افسر نگهبانمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) زندانیان پس از بازداشت با چشمان بسته به اتاق افسر نگهبان برده می‌شدند تا اسم و مشخصاتشان ثبت شود. پس از بازرسی بدنی و گرفتن وسایل، لباس زندان به آن‌ها داده می‌شد. محل نگهداری لباس زندانیانمنبع عکس: سایت موزه عبرتکمدهای فلزی برای نگهداری لباس زندانیان وجود داشت که لباس و کلیه لوازم شخصی آن‌ها در کیسه‌ای ریخته می‌شد و بر اساس شماره هر زندانی، در یکی از این کمدها قرار می‌گرفت. عکاس خانهمنبع عکس: سایت موزه عبرتدر عکاس‌خانه، از زندانی عکس می‌گرفتند تا آن را در پرونده‌اش قرار دهند؛ برای این منظور ورقه‌ای از مشخصات زندانی روی بدنش قرار می‌گرفت و بعد مامور مربوطه از او عکس می‌گرفت. سلول‌های عمومی و انفرادیمنبع عکس: سایت موزه عبرتساختمان زندان علاوه بر چهار بند انفرادی که شامل ۸۶ سلول می‌شد، دو بند عمومی با ۱۸ سلول ۳۰ متری داشت که حدود ۲۵۰ زندانی را در خود جای می‌داد؛ هرچند در شرایط بحرانی سال ۱۳۵۷ تعداد بسیار بیشتری از مبارزان در این محل زندانی می‌شدند، به‌نحوی که در برخی موارد تعداد زندانیان یک سلول انفرادی به پنج نفر می‌رسید. این ساختمان چهار طبقه دارای طراحی مدور است که بند‌های انفرادی و عمومی آن از طریق یک سری هشتی به هم متصل می‌شدند. منبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) زندانیان به‌صورت نوبتی و به‌شکل کتابی استراحت می‌کردند و هر چهار ساعت یک‌بار اجازه رفتن به دستشویی داشتند. تنها وسیله گرمایشی سلول‌ها یک دستگاه بخاری کارگاهی بدون دودکش بود که کل فضا را پر از دود می‌کرد و باعث سیاه‌شدن رنگ دیوارها می‌شد. زندانیان را هر دو هفته یک‌بار به حمام می‌بردند که بعد از خروج از سلول، پشت سر هم به‌طرف حمام حرکت می‌کردند و از آنجا که در طول مسیر چشمشان بسته بود و جایی را نمی‌دیدند، دستشان را روی شانه نفر جلویی قرار می‌دادند. هر حمام برای استفاده چهار تا پنج نفر بود و فقط برای سه تا پنج دقیقه وقت استحمام داشتند. منبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) از آنجا که در همه سلول‌ها دارای لبه‌ها و قرنیزهای بلندی بود و افراد با چشم‌بسته وارد زندان می‌شدند، نمی‌توانستند این لبه‌ها را ببینند و زمین می‌خوردند. اتاق‌های شکنجهمنبع عکس: خبرگزاری میزان (عکاس: علیرضا عبدالرضا) در ادامه اتاق‌های شکنجه قرار دارند که با گذاشتن پیکره‌های نمادین زندانیان سیاسی، این واقعیت‌های تلخ ملموس‌تر شده‌اند. در اینجا زندانیانی را می‌بینید که آویزان شده‌اند یا دست آن‌ها با دستبند‌های فولادی بسته‌شده است و در حال شلاق‌خوردن هستند. در اتاق مذکور انواع و اقسام شکنجه اعمال می‌شد که تعدادشان به بیش از ۷۹ مورد می‌رسید و شامل شکنجه با کابل برق، شوک الکتریکی، المنت‌های روی تخت‌های فلزی و غیره می‌شد. یکی از متخصصان شکنجه در ساواک، فردی به نام محمد علی شعبانی معروف به دکتر حسینی بود که سواد نداشت و در زمینه شکنجه حرفه‌ای بود. اتاق پانسمانعکاس: Ali Aliloاتاق پانسمان که در طبقه همکف قرار داشت، به‌نوعی ادامه شکنجه زندانیان بود؛ زیرا مداوای آن‌ها بدون استفاده از داروی بی‌حسی و با بی‌رحمی انجام می‌شد. تعویض پانسمان عذاب بزرگی برای زندانیان بود؛ زیرا آن‌ها از روی عمد باندهای خونی خشک‌شده روی زخم‌ها را از روی پوست می‌کندند تا زندانی درد مضاعفی را تجربه کند. محل ملاقات زندانیانمنبع عکس: سایت موزه عبرتبا اینکه اغلب زندانیان ملاقات ممنوع بودند، فضایی مجهز به تورهای حفاظتی در هر دو طرف وجود داشت که زندانی می‌توانست در حضور یک نگهبان با خانواده‌اش دیدن کند. اتاق رئیس زندانعکاس: بهراد موعودیاتاق رئیس کمیته مشترک ضدخرابکاری ساواک به‌شکل همان دوران بازسازی‌شده و مجهز به وسایل ارتباطی، تخصصی و … است. علاوه بر این اعضای کمیته، نقشه‌های عملیاتی را در این محل بررسی می‌کردند. بند مشاهیرمنبع عکس: سایت موزه عبرتبند مشاهیر، یکی از بخش‌های جالب زندان است که به معرفی چهره‌های سرشناس زندانی می‌پردازد و مجسمه‌هایی از شهید بهشتی، شهید قدوسی، آیت‌الله طالقانی، شهید رجایی و … در اینجا به نمایش درآمده است. یادبودهای زندانیانمنبع عکس: سایت موزه عبرتیادگاری‌های زندانیان آن دوران سیاه از جمله گلدان کوچکی که خانم طاهره سجادی با خمیر نان در زندان درست کرده بود، یکی از بخش‌های جالب موزه است. گل رز روی این گلدان با قرص‌های آسپرین و بخش‌های سیاه با دوده بخاری نفتی روی دیوار سلول رنگ‌آمیزی شده است. منبع عکس: حسن سیدیعکس و اسامی زندانیان سیاسی زن و مرد به‌عنوان چهره‌های ماندگار در بند سه موزه در معرض دید قرار دارد. اتاق معرفی خاندان پهلویدر بخشی از موزه عبرت شاهد تصاویری از خاندان پهلوی خواهید بود که امکان آشنایی بیشتر با آن‌ها را برای بازدیدکنندگان فراهم می‌کند. اتاق اسلحهمنبع عکس: سایت موزه عبرتیکی از اتاق‌های موزه به نمایش اسلحه‌ها، وسایل نظامی و ابزار جاسوسی آن دوران اختصاص‌یافته که برای آشنایی بازدیدکنندگان در نظر گرفته‌شده است. اگر تاکنون از موزه عبرت دیدن کرده‌اید، در پایین این مقاله ازکجارومی‌توانید نظر و تجربه خود را با کاربران ما به اشتراک بگذارید. نویسنده: صدیقه شجاعیعکس‌های گالری از گوگل‌مپ (عکاسان: بهنام صمدی و مجید ایرانی) پرسش‌های متداولموزه عبرت کجاست؟ موزه عبرت در خیابان یارجانی در ضلع شمالی میدان امام خمینی (ره) تهران قرار دارد. ساعت کار موزه عبرت چگونه است؟ ساعت بازدید در ۶ ماه اول سال از ساعت ۹:۰۰ تا ۱۳:۰۰ و از ساعت ۱۴:۰۰ تا ۱۷:۰۰، در ۶ ماهه دوم سال از ساعت ۹:۰۰ تا ۱۲:۰۰ و از ۱۳:۰۰ تا ۱۶:۰۰ است. امکان بازدید در کل هفته حتی جمعه‌ها وجود دارد. آیا بازدید از موزه عبرت محدودیت سنی دارد؟ اقشار مختلف جامعه با شرایط سنی ۱۵ سال به بالا می‌توانند از موزه عبرت بازدید کنند؛ چراکه فضای موزه برای بازدید کودکان و دانش‌آموزان تا مقطع سوم راهنمایی مناسب نیست. ساختمان موزه عبرت چه زمانی ساخته شد؟ کلنگ ساختمان موزه عبرت در سال ۱۳۱۱ زده شد و در سال ۱۳۱۶ به‌عنوان نخستین زندان مدرن ایران برای توقیفگاه عدلیه آغاز به کار کرد که بعدها برای زندان موقت شهربانی و اولین زندان اختصاصی زنان به کار رفت.