<p>A estela, lápida funeraria alta e estreita que sinala a sepultura baixo terra, é a forma típica do medio rural galaico-romano. Estas apareceron illadas ou reaproveitadas en muros de igrexas.
Todas elas revelan unh forte influencia romana, ben nos nomes latinizados dos mortos e dedicantes, ben na súa decoración. A presenza de series de arcos, rosetas e crescentes luares, forman parte do repertorio simbólico do tránsito ao alén propio das estelas romanas, nas que se quere expresar a idea de "traspaso" e o destino astral das almas.
Manifestan trazos ou simboloxía pagá todas, agás a estela antropomorfa de Victorinus (nº3), cuxa fórmula funeraria "in pace", revela xa unha crenza cristiá.
</p>
Podemos datar todos estes epígrafes en torno aos séculos III-finais do IV d.C.
<a rel="nofollow" class="external text" href="https://www.flickr.com/people/92249242@N00">Álvaro Pérez Vilariño</a>
CC BY-SA 2.0
<a href="//commons.wikimedia.org/wiki/Flickr" class="mw-redirect" title="Flickr">Flickr</a>: <a rel="nofollow" class="external text" href="https://www.flickr.com/photos/92249242@N00/7326101502">Morrer na aldea (estelas funerarias)</a>