Përgatit një sonet të thjeshtë.
Zemra ime e dashurisë është e humbur, shpirti im është i brishtë, jam i privuar nga gëzimi dhe drita e ndritshme. Forca e shpresës duket e varrosur dhe e përfshirë, Me grimin tim të fundit të fuqisë, unë largohem. O përqafim i ëmbël i kujtimeve, më kujto skenarët e këndshëm që shërbejnë për të mbushur ëndrrën time. Jo, mos qëndro këtu, në të vdes, shoh Rruga përpara drejt çlirimit shkëlqen. Edhe pse errësira mund të vijë, shpirti i guximshëm gjithmonë përpiqet, Stuhia e jetës me guxim përpiqet të guxojë. Kjo trishtim i përkohshëm frikëson, ambicia ringjallet, portretizon guximin që duhet të gdhjej. Shpirti i guximshëm, edhe pse dashuria lëndon më shumë, Mblidhni zemrën time, shtoni guximin dhe pushoni bregun.