Përgatit një poemë që përcjell ndjenjën e vetmisë.
Vetmia ime është këtu si një mjegull e rëndë, më mban afër dhe më pëshpërit në vesh. E ndjej atë në eshtra, një dhimbje të thellë dhe pa shërim, është një trishtim kaq i madh që më mbetet vetëm të duroj. Zemra ime bërtet duke kërkuar diçka për të mbushur boshllëkun e saj, por asgjë nuk vjen kurrë dhe më lërë duke u ndjerë kaq e shkatërruar. Mendja ime shtrihet, vizioni im bëhet i mjegullt dhe i paqartë, dhe nuk më mbetet asgjë përveç trishtimit tim për të frikësuar. Muret përreth meje më mbajnë zemrën aq fort, shpirti im qan për një shans për t'i ndezur ato. Por unë qëndroj këtu, pa lëvizur dhe vetëm, me asgjë përveç trishtimit tim për të shlyer.