Krijo një poemë për natyrën që ndjek strukturën e një soneti.
Qielli ishte i mbushur me një blu pa fund, Me yje që shkëlqejnë si diamante gjithashtu. Dielli hodhi ngjyrën e tij të butë, të ndritshme, Dhe më kërkoi të filloja përsëri. Zogjtë kënduan në një stil melodik, duke pëshpëritur butësisht nëpër luginë. Rrymat e shkëlqejnë fluturuan ndërsa ata buzëqeshën, Shpirtrat magjepsëse ndërsa lundruan. Pemët qëndruan të larta nga dyshemi i pyllit, Të gjallë dhe të fuqishëm përgjithmonë; Zemra ime dëshironte diçka më shumë, Rrënjët dhe gjethet mbanin derën të mbyllur. Drita e hënës hodhi shkëlqimin e saj eterik, Natyra e mbushti shpirtin tim me shpresë dhe vuajtje. Dhe edhe pse unë mund të mos e di kurrë me të vërtetë, Bukuria e Natyrës ende më la të ndezur.