Përfundoni poemën më poshtë.
Njëherë në mesnatë, ndërsa mendova, i dobët dhe i lodhur mbi një vëllim të pazakontë dhe kurioz të njohurive të harruara, ndërsa ulja kokën, gati duke fjetur, papritmas erdhi një trokitje si dikush duke goditur butë, duke goditur në derën e dhomës sime.
Poezia është për një tregimtar që shqetësohet në mes të natës nga një trokitje në derën e tij. Ai e hedh poshtë me zemërgjerësi zërin, vetëm për t'i përgjigjur nga një korb i ulur në bustin e derës së tij. Ndërsa tregimtari flet me zogun, ai mposhtet nga ndjenja e zymtësisë dhe dëshpërimit, duke kujtuar dashurinë e tij të humbur, Lenore. Në fund, ai dorëzohet në fatin e tij të pikëllimit dhe vetmisë, me përsëritjen e vazhdueshme të zogut të fjalës "nuk më" duke dhënë një përfundim të zymtë për vuajtjet e folësit.