Gjenero një poemë që eksploron idenë e vetmisë.
Vetëm në këtë botë kaq të gjerë, vetmia ime është e pakrahasueshme. Heshtjet që më rrethojnë, janë male që ende nuk i kam parë. Mendimet që ndjekin mendjen time, janë barishte të shkretë në maskë. Megjithëse kurrë nuk mund të jem me të vërtetë i lirë, trishtimi im është maskuar si një pushim. Sa më shumë që përpiqem të jem i kënaqur, aq më shumë ndjej një pakënaqësi të pashmangshme. Ditët shtrihen si një qiell i zbrazët pa fund, duke më bërë të ndihem i vogël dhe të dua të qaj. Por në mes të vetmisë sime, gjej, një ngushëllim të çuditshëm të brendshëm që mund ta definoj. Megjithëse bota e jashtme mund të mos jetë kurrë e mirë, paqen time të brendshme e gjej në mendjen time.