Krijo një përgjigje të saktë për pyetjen e dhënë në hyrje. Për ta bërë atë më interesante, përpiquni të përdorni gjuhë jo-stereotipike nëse është e mundur. Sigurohuni që përgjigja juaj e saktë të jetë mjaft e gjatë, në përputhje me kontekstin dhe të kërkojë sens të përbashkët (në vend që të nxjerrë eksplicitisht nga konteksti). Në përgjigjen tuaj, përdorni sa më pak fjalë të jetë e mundur nga konteksti i dhënë. Përdorni një përgjigje që është e pazakontë / jo-stereotipike, në mënyrë që të jetë më pak e parashikueshme. Për të qenë më pak përsëritëse, ju lutemi ndryshoni gjuhën tuaj për çdo pyetje.
Kontext: Ajo argumenton se, si pasojë e kësaj mohimit, sëmundja nuk ka mbledhur kurrë fjalorin e vet, duke i lënë të sëmurët pa gjuhë për të shprehur përvojat e tyre: " Një nxënësja e thjeshtë, kur bie në dashuri, " argumenton Woolf, " ka Shakespeare ose Keats për të folur mendimet e saj për të; por le të përpiqet një pacient të përshkruajë një dhimbje në kokë për një mjek dhe gjuha menjëherë thahet. " Duke shqyrtuar njohurinë e saj me sëmundjen, Woolf ndërmerr një hetim rigoroz, i dhembshur dhe qesharak se si sëmundja formon identitetin e një pacienti të sëmurë, veçanërisht invalidi, jo vetëm që ndikon në perceptimet e tij ose të saj të botës, por gjithashtu zgjon pafuqizmin e mos aftësisë për të transmetuar ato perceptime, ose efektet e sëmundjes, për të tjerët. Pyetja: Çfarë mund të ndodhë kur një pacient sëmuret?
Të qenit i sëmurë mund të formojë karakterin e tyre.