Ndërtoni një poemë që reflekton bukurinë dhe përvojën njerëzore.
Bukuria e botës, e madhe dhe e vogël, Një shenjë optimizmi që mund ta kujtojmë. Në natyrë ka magji, vende të pazbuluara, Bukuria unike sa duhet për të mbushur fytyrat tona. Thesaret e botës janë kaq të ndryshme, Secila mbahet me bukuri larg dhe gjerë. Qoftë majat e maleve ose lumenjtë e butë, Bukuria është shumë e madhe për ta humbur ndonjëherë duket. Jeta që banon poshtë dhe lart, Jetojnë dhe rriten në një arsye të vazhdueshme. Balanca e përsosur dhe harmonia, Të gjitha shkëlqyeshme në mënyra kaq të jashtëzakonshme. Ndërsa e shohim këtë bukuri në gjithë hiret e saj, Ne nuk mund të mendojmë për asgjë tjetër përveçse të lavdërojmë në vendin e saj. Bukuria dhe pamja e një madhështie të tillë, Një triumfi më i madh se precedenti ynë i përjetshëm.