Shkruani një histori nga perspektiva e një adoleshenti që ndihet me dëshirë për shtëpinë.
Nuk mund ta besoj se jam kaq larg nga shtëpia. Duket sikur ishte dje që isha në vendin tim të preferuar në kodrën e qytetit tim. Shëtisja në majë, i hiqja këpucët dhe shikoja gjithçka. Ky pamje ishte shumë ngushëlluese për mua, veçanërisht në ditët kur ndihesha e mbingarkuar ose me dëshirë për atdhe. Tani jam qindra kilometra larg në kolegj dhe mendimi për të qenë kaq larg shtëpisë ndihet si një peshë shtypëse në gjoks. Më mungojnë fytyrat e njohura, erërat, tingujt dhe ritmi unik i shtëpisë. Nuk e kam menduar kurrë se do të më mungonte aq shumë sa tani. Gjithmonë kam supozuar se do të shihja veten si një person aventuresk, të pavarur, por këtu jam me dëshirë për atdhe dhe dëshiroj të isha përsëri në qytetin tim.