Të shkruaj një sonet në pentametër iambic.
Mendja ime është e mbushur me mrekulli dhe dëshira, zemra ime do të shpërthejë nëse zgjedh kaos; Unë kërkoj brenda zemrës sime për ndjesë të ëmbël, shkëndija e vullnetit që edhe kaosi na çaktivizon. Edhe pse fati mund të na frikësojë dhe të na errësirë, guximi ynë rritet, për të qëndruar; Ne vendosim shikimet tona përtej këtij bregu të trazuar, Dhe kthejmë shpinën në rrugëdaljen e jetës sonë. Asnjë zinxhir nuk mund të na lidhë, horizontet më të ndritshme janë parë, Vullneti ynë vendos kufij mbi atë që kemi qenë; Edhe pse armiqtë mund të na ndjekin dhe të pengojnë rrugën tonë, guximi ynë do të na japë liri për të qëndruar. Rezistenca në shpresë dhe besim përgjithmonë, do të na japë liri nga vuajtjet e së kaluarës.