Të shkruaj një sonet për bukurinë e natyrës.
Bukuria e natyrës është përgjithmonë madhështore, Një pamje për t'u mahnitur në të gjithë tokën. Qielli lart, toka poshtë në dorë, aq shumë për të parë, asnjë sy nuk mund të kuptojë. Pemët që shtrihen në kërkesën e qiellit, Dansimi i luleve si një grup i çuditshëm, Shih pëshpëritjen e butë të erës madhështore, Ndërsa ajo zhurmëron gjethet në urdhër të natyrës. Lumi që paloset, vrapon dhe rrjedh, Në det si një shfaqje e ëmbël e nënvlerësuar, Dielli, i fshehur në mjegull, çfarë shkëlqim të lavdishëm, Ajo hedh si ngrohtësia e tij në përqafimin e tij. Oh, bukuria e natyrës, përgjithmonë madhështore, Një vizion për të frymëzuar, me gëzim që është madhështore.