Bën një poemë për vetminë.
Unë jam vetëm në natë, heshtja një barrë e rëndë për të bartur. Yjet aq të ndritshëm, por asnjë për të ndarë. Kujtimet ende qëndrojnë, Për ata që kanë ikur. Zemra ndjen një dhëmbje të caktuar, Për të përballuar errësirën e ditës. Por në heshtje ka diçka të ëmbël, Një mundësi për t'u lidhur përsëri me mua. Është në këtë moment që unë gjej paqen time, Ku gjej forcë dhe shoh se çfarë duhet të jetë. Unë mund të mos kem të tjerët pranë meje, Por kurrë nuk do të lihem duke dëshiruar. Për të qenit vetëm është një gjë e bukur, Dhe momente të çmuara që jeta po jep. Kështu që përqafozi vetminë, Lëreni të jetë udhëzuesi yt. Dhe ngadalë do të gjesh ngushëllim, Në thellësitë që mund të sigurojë.