Kjo detyrë ka të bëjë me leximin e një fragmenti të dhënë dhe ndërtimin e një pyetjeje rreth informacionit të pranishëm në fragment. Ndërtoni një pyetje në një mënyrë të tillë që (i) ajo të jetë e paqartë, (ii) të përgjigjet nga fragmenti, (iii) përgjigja e saj është unike (iv) përgjigja e saj është një hapësirë e vazhdueshme tekste nga paragrafi. Shmangni krijimin e pyetjeve që (i) mund të përgjigjen saktësisht pa e kuptuar në të vërtetë paragrafin dhe (ii) përdor të njëjtat fjalë ose fraza të dhëna në fragment.
Gjatë shekullit të 18-të, parulla e përkthyesve ishte lehtësia e leximit. Çdo gjë që ata nuk e kuptonin në një tekst, ose mendimi mund të mërziste lexuesit, ata e lëshonin. Ata me gëzim supozuan se stili i tyre i shprehjes ishte më i miri, dhe se tekstet duhet të bëheshin në përputhje me të në përkthim. Për studimet ata nuk u kujdesën më shumë se paraardhësit e tyre, dhe ata nuk u tërhoqën nga përkthimet nga përkthimet në gjuhë të treta, ose nga gjuhët që ata mezi dinin, ose si në rastin e "përkthimeve" të James Macpherson të Ossian nga tekstet që në të vërtetë ishin nga përbërja e vetë "përkthyesit".
Nëse një përkthyes nuk kuptonte diçka në një tekst ose e mendonte se ishte shumë e mërzitshme për t'u paraqitur lexuesve, çfarë bënin me të?