Kjo detyrë ka të bëjë me leximin e një fragmenti të dhënë dhe ndërtimin e një pyetjeje rreth informacionit të pranishëm në fragment. Ndërtoni një pyetje në një mënyrë të tillë që (i) ajo të jetë e paqartë, (ii) të përgjigjet nga fragmenti, (iii) përgjigja e saj është unike (iv) përgjigja e saj është një hapësirë e vazhdueshme tekste nga paragrafi. Shmangni krijimin e pyetjeve që (i) mund të përgjigjen saktësisht pa e kuptuar në të vërtetë paragrafin dhe (ii) përdor të njëjtat fjalë ose fraza të dhëna në fragment.
Teoritë e kohës ofrojnë një alternativë që bën thirrje për strukturën kohore të potencialeve të veprimit, kryesisht bllokimin e fazës dhe bllokimin e mënyrës së potencialeve të veprimit në frekuenca në një stimul. Mënyra e saktë se si kjo strukturë kohore ndihmon kodimin e lartësisë në nivele më të larta është ende e diskutueshme, por përpunimi duket se bazohet në një auto-korrelacion të potencialeve të veprimit në nervin e dëgjimit. Sidoqoftë, është vënë re prej kohësh se nuk është gjetur një mekanizëm nervor që mund të realizojë një vonesë.
A është e nevojshme një vonesë kohore për të prodhuar një model auto-korrelacioni të perceptimit të tonit?