Kjo detyrë ka të bëjë me leximin e një fragmenti të dhënë dhe ndërtimin e një pyetjeje rreth informacionit të pranishëm në fragment. Ndërtoni një pyetje në një mënyrë të tillë që (i) ajo të jetë e paqartë, (ii) të përgjigjet nga fragmenti, (iii) përgjigja e saj është unike (iv) përgjigja e saj është një hapësirë e vazhdueshme tekste nga paragrafi. Shmangni krijimin e pyetjeve që (i) mund të përgjigjen saktësisht pa e kuptuar në të vërtetë paragrafin dhe (ii) përdor të njëjtat fjalë ose fraza të dhëna në fragment.
Tekstet antike dhe mesjetare hindu identifikojnë gjashtë pramāṇas si mjete të sakta të njohurive dhe të vërtetave të sakta: pratyakṣa (perceptimi), anumāṇa (inferenca), upamāṇa (krahasimi dhe analogjia), arthāpatti (postulimi, rrjedhja nga rrethanat), anupalabdi (jo-perceptimi, prova negative / njohëse) dhe śabda (fjalë, dëshmi e ekspertëve të besueshëm të së kaluarës ose të tanishme). Secila prej tyre kategorizohet më tej në terma të kushtëzimit, plotësisë, besimit dhe mundësisë së gabimit, nga secila shkollë. Shkollat e ndryshme ndryshojnë se sa prej këtyre gjashtë janë rrugë të vlefshme të njohurive. Për shembull, filozofia Cārvāka nāstika mban se vetëm një (perceptimi) është një mjet i besueshëm epistemikisht i njohurive, shkolla Samperya mban tre (perceptimi, inferenca dhe dëshmia), ndërsa Advahmāya dhe Mīmāya mbajnë gjashtë
Cilat pramanë janë të kuptuarit e ekspertëve?