Të shkruaj një sonet Shekspir.
Ah mua, dhimbja e dashurisë që më kalon gjoksin atje vjen një depërtim i zemrës duke e copëtuar shpirtin dhe duke u larguar tani, duke lënë të gjitha kujtimet në erën e stuhive. Era kujton dhe nuk do të harrojë, Ajo është një jehonë e ftohtë mbi kohën time të kaluar, Një kohë e dhimbjes dhe ngushëllimit që kam takuar, Nga ku kam gjetur dashurinë që më bëri të ngjitem. Trishtimi, aq i gëzuar, kur mbush zemrën time Nëse vetëm dashuria do të mbushet në vrimën e saj thellësitë e humbjes unë ndahem në gjunjë dhe shikoj ditët dhe kurrë nuk ndahem. Nata e pafundme, siluetat për të parë A mund ta gjejmë dashurinë në errësirën tënde?