Shkruaj një poemë që krahasoj natyrën me një emocion njerëzor.
Pemët lëkunden në një erë të butë, si valët e emocionit që duket se ngrihen. Dielli shkëlqen nëpër retë aq gri, duke u ngritur në mënyra të trishtuara si një ditë e re. Nxehja e ujit e një valë të madhe, shumë si një ndjenjë pasionante brenda. Yjet që notojnë në qiellin e natës, na kujtojnë një kohë të kaluar. Retë që rrotullohen mbi male të larta, duke u ngritur dhe rënë ashtu si një frymëzim. Era që fryn nëpër pemë dhe bar, si një trishtim të dhembshëm ndërsa shikojmë në të kaluarën. Natyra ka mënyrën e saj për të përcjellë emocionin, Një mendim që shpesh duhet të mendohemi mbi të. Është një gjë për ne të kujtojmë, Sepse bukuria e saj është një pamje për të shijuar.