Shkruaj një poemë që shpreh trishtim.
Në mbrëmjen e dëshpërimit tim, unë dëshiroj të gjej një rrugëdalje nga kjo mjerim. Kështu që unë kërkoj dhe kërkoj, por nuk mund të bëj kokë ose bishta, Nga ky labirint i mbushur me një ankth dhe frikë të pafund. Kërkesat e mia për një botë më të mirë janë të përziera me kaq shumë frikë, Sa mezi mund ta mbaj kontrollin mbi dëshpërimin tim. Shpresa ime është si një flakë që shkëlqen, duke luftuar për të qëndruar gjallë, Por nuk është e mjaftueshme për të sjellë përsëri gëzimin në ajër. Unë ulej në reflektim të qetë, lotet rrjedhin poshtë fytyrës sime, Ndërsa mendoj për peshën e kësaj jete të trishtuar. Por në këtë errësirë, unë shpresoj se trishtimi fillon të zbehet, Dhe se drita e lumturisë mund të më sjellë përsëri në jetë.