Kjo detyrë ka të bëjë me leximin e një fragmenti të dhënë dhe ndërtimin e një pyetjeje rreth informacionit të pranishëm në fragment. Ndërtoni një pyetje në një mënyrë të tillë që (i) ajo të jetë e paqartë, (ii) të përgjigjet nga fragmenti, (iii) përgjigja e saj është unike (iv) përgjigja e saj është një hapësirë e vazhdueshme tekste nga paragrafi. Shmangni krijimin e pyetjeve që (i) mund të përgjigjen saktësisht pa e kuptuar në të vërtetë paragrafin dhe (ii) përdor të njëjtat fjalë ose fraza të dhëna në fragment.
Kujtimi sensorik mban informacionin sensorik më pak se një sekondë pasi një objekt perceptohet. Aftësia për të parë një objekt dhe për të kujtuar se si dukej vetëm me një pjesë të dytë të vëzhgimit, ose memorizimit, është një shembull i kujtesës sensore. Ajo është jashtë kontrollit njohëse dhe është një përgjigje automatike. Me prezantime shumë të shkurtra, pjesëmarrësit shpesh raportojnë se duket se " shohin " më shumë sesa mund të raportojnë në të vërtetë. Eksperimentet e para që eksplorojnë këtë formë të kujtesës sensore u kryen nga George Sperling (1963) duke përdorur "paradigmën e raportit të pjesshëm". Subjektet u prezantuan me një rrjet prej 12 shkronjave, të renditura në tre rreshta prej katër. Pas një prezantimi të shkurtër, subjektet pastaj u luajtën ose një ton të lartë, mesatar ose të ulët, duke u treguar atyre se cila nga rreshta duhet të raportojnë.
Sa kohë duhet për të ruajtur informacionin?