من آن گمگشته ی ایام دردم
زمستانم ، خموشم ، سرد سردم
شبیه کودکی مشتاق مادر
چنان زخمی که داند ارزش مرهم
تو گویی رستمم ، خاکم به سر شد
پس از قتل پسر هر لحظه هر دَم
در تحیر از ندانم کاری این عقل باطل
مگر ‌مجنون رود راهب که با پای خودم رفتم …
#بداهه
#بداهه