Koincydencja sacrum i profanum w estetyce Walahfrida Strabona (ok. 808-849): (rozważania w oparciu o przyrodniczy poemat "De cultura horturum")
Małgorzata Chudzikowska-Wołoszyn
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie estetycznej wrażliwości karolińskiego mnicha i erudyty Walahfrida Strabona. Podstawą analiz stał się spisany przez Strabona botaniczny poemat De cultura hortorum. Kontemplacyjne rozważania wczesnośredniowiecznego poety dowodzą, w jak ścisłym zespoleniu trwały dwa odległe, a jednocześnie jednak tak bardzo bliźniacze światy - antyczny chrześcijański. Wyznacznikiem tej koincydencji był nie tylko uniwersalizm języka łacińskiego, ale także stopniowo przyswajana, uświadamiana konwertowana sztuka filozofia. Walahfrid zajmuje ważne miejsce procesie kształtowania myśli estetycznej. Jest ogniwem łączącym Alkuina, przepowiadającego ideę ładu, z Janem Szkotem Eriugeną, który wspomniany ład odważył spektakularnie zdefiniować jako chrześcijańską estetykę opartą na Greków Rzymian.
Humanistyka i Przyrodoznawstwo