Zakaz używania łuku i kuszy w średniowiecznej myśli Kościoła katolickiego o wojnie
Daniel Marek
Broń miotająca towarzyszy człowiekowi od najdawniejszych czasów. Łuk i kusza używane były przez niemal wszystkie cywilizacje na każdym kontynencie. Duża skuteczność tej broni widoczna jest w nadawaniu jej bez mała właściwości nadprzyrodzonych, które odnaleźć można chociażby Biblii. Początkowo Kościół nie odnosił się bezpośrednio do działań łuczników kuszników, a jedynie rozważał zagadnienie wojny ogóle. Dopiero pod koniec wieku XI rozpoczęło kościelne ograniczanie zasad dotyczących posługiwania kuszą. Podczas Soboru Laterańskiego II 1139 r. kanonem 29. zabroniono karą klątwy walce między chrześcijanami używania zarówno łuku, jak kuszy. Śledząc jednak rozwój miotającej, wydaje się, że średniowieczną wojskowość miało to większego wpływ. Pojawia więc pytanie o sens wprowadzenia zakazu drogą zwołania soboru powszechnego następnie umieszczenia go powszechnym prawodawstwie kościelnym. Dla zrozumienia wydania sankcji trzeba spojrzeć decyzję pryzmat średniowiecznej myśli kanonistów prawników. Kanon komentowany był kontekście innego ważnego zagadnienia, jakim była wojna sprawiedliwa. Otóż według teologów prawników zakaz łuków kusz dotyczył sytuacji prowadzenia sprawiedliwej, ta zaś konceptem przejętym z rzymskiej rozbudowanym wieki dzięki chrześcijańskim intelektualistom. Najważniejszym powodem będzie dążenie ograniczenia samej wojny. początku swego istnienia zasadność Dopóki Cesarstwo Rzymskie było zarządzane pogańskich władców, jawiła chrześcijańskiej jako coś niepotrzebnego, nawet zakazanego. Wraz pojawieniem Konstantyna Wielkiego chrystianizacją Imperium Romanum zmieniło chrześcijańskie podejście Upadek cesarstwa Zachodzie napływ ludów germańskich spowodował ponowną zmianę podejścia zawodu żołnierza. Brak silnej władzy centralnej wymusił hierarchii kościelnej poszukiwanie nowego sojusznika zapewnianiu pokoju świecie. Inicjatywy pokojowe skierowane przeciw rycerzom możnym pałającymi grabieżą rozbojem miały zmniejszyć skalę przemocy Europie wczesnego średniowiecza. Instytucje rozejmu Bożego wraz zawiązywanymi ligami paradoksalnie siłą zaczęły walczyć zaprowadzenie spokoju ochronę najbardziej narażonych nieograniczoną wojnę: chłopów, duchownych kupców. Wypowiedziano wojnę wojnie. Jednakże chrystianizacja rycerstwa doprowadziła militaryzacji samego Kościoła. zakazany zawód żołnierza czasem umożliwiał dostąpienie zbawienia zmiany drogi życiowej. W tym przestał mieć znaczenie rodzaj sposób wojowania, jeśli tylko walka spełniała warunki sprawiedliwej.
Acta Universitatis Lodziensis