Status oraz tradycje wychowawcze frankońskich matres familias – na przykładzie Herchenefredy (VII w.) oraz Dhuody z Septymanii (ok. 803-843)
Małgorzata Chudzikowska-Wołoszyn
Niniejszy artykuł podejmuje problematykę dotyczącą pozycji rodowej oraz uprawnień wychowawczych, które na drodze wielowiekowej tradycji stały się udziałem frankońskich arystokratek. Owe zacne i poważane matrony, podlegające bezwzględnej władzy swych mężów, a także reprezentujące naturalny sexus inferior, posiadały, jak okazuje, swoistego rodzaju pełnomocnictwo do zabrania otwartego głosu w sprawie moralnego wychowania własnych synów następców. Kobiety te uzyskały status chrześcijańskich matres familias. Nie brakowało im przy tym przekonania o pełnionej dla dobra całego rodu misji. Z okresu państwa frankońskiego zachowały dwa pisemne świadectwa tzw. matczynych zmagań wychowawczych. Unikatowe dowody macierzyńskiego trudu, który stawał ofiarą złożoną Bogu. Reprezentująca początek VII w. Herchenefreda, pozostawiła swojego syna Dezyderiusza trzy pouczające listy. Dhuoda z Septymanii, żyjąca połowie IX w., spisała – kolei długi wzorcotwórczy traktat poświęcony prawemu życiu, zaadresowała pierworodnego Wilhelma. Zachowane instrukcje wychowawcze Herchenefredy Dhuody poświadczają, jakie były oczekiwania społeczne względem matron. Okazuje się, że ponosiły one wielką odpowiedzialność za przekazanie swoim dzieciom moralnych idei praktyk. Tym samym, zajmowały ważną rolę budowaniu potęgi swoich małżonków. Oba kobiece szczegółowy sposób dostarczają nam dzisiaj odpowiedzi pytania związane ze statusem ówczesnych matek rodzicielek merowińskich karolińskich rodów. W artykule autorka podejmie próbę przybliżenia definicji frankońskiej mater familias, którą oprócz pradawnej plemiennej składała niewątpliwie zaadoptowana pedagogia patrystyczna.
Vox Patrum|Jagiellonian University Repository (Jagiellonian University)