Obraz Longobardów w "Liber Pontificalis". Od inwazji na Italię do upadku królestwa (568/569–774)
Maciej Dawczyk
Artykuł dotyczy obrazu Longobardów w Liber Pontificalis, kronice pontyfikatów papieży, reprezentującej punkt widzenia biskupów Rzymu i ich otoczenia. W biogramach papieży z końca VI w. Longobardowie pojawiają się stosunkowo często, jako najeźdźcy pustoszący Italię. Jednak ze względu na ogólnie lakoniczny sprawozdawczy charakter tych vitae informacje dotyczące ludu są krótkie pozbawione wyraźnych cech retorycznych. VII nieobecni. Związane jest to najprawdopodobniej faktem, że tym czasie przestali stanowić dla bezpośrednie zagrożenie. stali ponownie przedmiotem zainteresowania autorów biogramów VIII w., wraz wznowieniem longobardzkiej presji militarnej. Biogramy tego okresu bardzo rozbudowane literacko skupiają głównie poczynaniach władców longobardzkich. Obraz królów dość zróżnicowany, choć wszyscy traktowani zagrożenie Stolicy Apostolskiej. przypadku Liutpranda odnotowywane jednak także elementy, które stawiają go pozytywnym świetle. Podobny wizerunek Ratchisa. skrajnie negatywny sposób przedstawiony został Aistulf, dążący otwarcie do zdobycia Rzymu. Wypadkową wizerunków Aistulfa natomiast obraz ostatniego longobardzkiego króla – Dezyderiusza. Słuszne twierdzenie, za okresie odpowiada pewnym stopniu brak wcześniejszych intensywnych kontaktów między nimi a papiestwem, potęgujący poczucie obcości pamięć o zagrożeniu, jakie stwarzali pod koniec Wydaje jednak, kluczowym czynnikiem, wpływającym była po prostu konieczność przedstawienia jak najlepszym świetle kolejnych podejmowanych przez nich działań, co odbywało kosztem stanowiących Longobardów.
Przegląd Nauk Historycznych|University of Lodz Repository (University of Łódź)