"Liber manualis" księżnej Dhuody z Septymanii (ok. 803-843) jako instrukcja i świadectwo kontemplacji Boga
Małgorzata Chudzikowska-Wołoszyn
Wszystko co obecny czytelnik wie na temat frankońskiej erudytki z Septymanii, zawdzięcza pozostawionemu przez nią bardzo oryginalnemu dziełu — Liber manualis (Handbook). Utwór ten autorka zadedykowała swemu synowi Wilhelmowi. Na unikatowość dzieła wpływa fakt, iż Dhuoda jest jedyną kobietą przestrzeni dziesięciu wieków, która przekazała historii tak osobiste świadectwo swej twórczości. Opracowała dzieło w gatunku, który był popularny pośród uczonych karolińskich, tzw. speculum zwierciadło. Jednocześnie gatunek posiada sięgającą starożytności bogatą tradycję literacką. Asumptem do skomponowania Podręcznika stały się dramatyczne okoliczności, których znalazła młoda arystokratka. Brutalna polityka wewnętrzna odebrała jej ukochanych synów. Fizyczna rozłąka najbliższymi stała dla Dhuody źródłem niewypowiedzianej tęsknoty i cierpienia. Dydaktyczne dzieło, które obliczu wielkich wzruszeń zdecydowała napisać, stało czymś rodzaju duchowego łącznika pomiędzy kochającą matką, a przebywającymi dala synami. Duchowy testament, stworzyła Dhuoda, stanowi efekt głębokich przemyśleń chrześcijańskiej miłości. Jest moralną religijną instrukcją dzieci. Praca arystokratki pierwszym, osobistym, świadectwem medytacji Boga osobę świecką. Zawiera liczne rady dotyczące spraw doczesnych duchowych. to niezwykle pomysłowe księżna upiększyła matczynymi, moralizatorskimi radami opartymi prawdzie o miłosierdziu. Analiza traktatu podpowiada, jedynym siły nadziei była miłość Boga. Bardzo głęboka dojrzała. Zdaniem autorki, wszystkie prawe zachowania człowieka są wypracowane dzięki uwielbieniu Taką zasadę starała przekazać potomnym. nie tylko sama kontempluje Boga, podpowiada także jak zbliżać sacrum. daje nam więc możliwość przelotnego wejrzenia serce duszę nieszczęśliwej, ale jednocześnie głęboko wierzącej, kobiety żyjącej wiekach średnich.
Studia Warmińskie|DOAJ (DOAJ: Directory of Open Access Journals)