ضرورت روشن شدن ذهن
«و به ایشان گفت؛ همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم٬ ضروری است که آنچه در تورات موسی و صحف انبیاء درباره من مکتوب است به انجام رسد. و در آنوقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتاب‌ها را بفهمند.» (انجیل لوقا ۲۴: ۴۴-۴۵ )
در روایت انجیل می‌خوانیم که خداوند ما عیسی مسیح پس از رستاخیزش از میان مردگان چندین مرتبه بر شاگردانش ظاهر شده و با آن‌ها سخن گفت؛ آیه ذکر شده یکی از این موارد است. اگر این این فصل را بخوانیم می‌بینیم که شاگردان از دیدن او که رستاخیز کرده و در میانشان ایستاده تعجب کرده و و حتی ترس بعضی‌ها را فراگرفته بود زیرا گمان می‌بردند که آنچه می‌بینند روح و یا شبهی است. آن‌ها هنوز نمی‌توانستند باور کنند که مسیح باسیتی بر صلیب شده و دوباره رستاخیز نماید. ذهن ایشان هنوز باز نشده بود و در آیه فوق می‌خوانیم که مسیح ذهن آن‌ها را روشن کرد تا کتاب‌ها و نوشته‌های دیگر پیامبران را بفهمند.
منور شدن ذهن توسط روح خداوند برای درک کلام خداوند بسیار ضروری است و بدون آن غیرممکن است که کسی کلام و پیام خداوند را به درستی درک کند. هرچندکه پیام نجات بخش انجیل به زبان ساده‌ای نوشته شده و حتی برای فردی کم سواد هم قابل فهم است. اما کتاب مقدس مثل نوشته‌ها و کتاب‌های دیگر نیست٬ چون این کلام روحانی است لذا کاملاً ضروری است که ابتدا از خداوند بخواهیم تا ذهن و اندیشه ما را آماده سازد تا کلام او را به درستی بفهمیم. کسی که به ذهنی شکّاک و یا با اندیشه‌ای که توسط خداوند روشن نشده باشد به روایت کلام خداوند رجوع کند می‌تواند در آن نکات ضدونقیضی را پیدا کند. به نظر می‌رسد که روایت یکی از اناجیل با روایت نویسنده دیگر انجیل هم‌خوانی نداشته و یا یکی از اناجیل به مطلبی اشاره می‌کند که انجیل دیگر آن را از قلم انداخته و یا آن را به نوع دیگری ثبت کرده است. برای ذهنی که روح خداوند آن را روشن نکرده کلام خداوند مملو است از مشکلات غامض و حل ناشدنی؛ مگر ممکن است که خداوند متعال که قدرتی بی‌نهایت دارد وارد قالب بشری فانی شود؟ چرا مسیحیان خیال می‌کنند که خدای یگانه و واحد خدای تثلیت است؟
همان مشکلی که در زمان حیات و خدمت زمینی خداوند ما عیسی مسیح وجود داشت هنوز هم ادامه دارد. در آن زمان هم با اینکه مسیح تمامی بیماران را در حضور چشمان یهودیان شفا داده٬ کورها را بینا ساخته٬ کران را شنوا گردانیده٬ دیوها را از افراد دیوزده اخراج نموده و حتی مردگان را در برابر دیدگان نظاره‌گر صدها نفر به حیات بازگردانیده بود٬ با وجود تمام این شواهد که دلالت بر ذات الهی او داشت اما یهودیان ناباور که ذهن ایشان روشن نشده بود قصد کشتن او را داشتند. یک بار او را به بلندای کوهی بردند تا او را به پایین پرتاب کنند٬ یک بار سنگ برداشتند تا سنگسارش کنند چون خود را برابر با خدا دانسته بود. سرانجام هم او را به دست ماموران امپراتوری روم سپردند تا مصلوبش نمایند. اگر برخورد عوام یهودیان با مسیح این‌گونه بود تلقی شاگردان و یاران نزدیکش هم بهتر از آن‌ها نبود؛ در روایت اناجیل بارها و بارها با این نکته روبرو می‌شویم که شاگردانش متوجه گفتار او نشدند. اگر او به زبان ساده روزمره مثلی به آن‌ها می‌زد متوجه معنی روحانی آن نشده و در خلوت از او معنایش را سؤال می‌کردند . پطرس حتی سعی کرد تا او را از رفتن به اورشلیم که منجر به دستگیری و مصلوب شدنش می‌شد باز دارد. تنها ذهنی که روح‌القدس آن را روشن کرده باشد می‌تواند کلام خداوند را با شادمانی دریافت کند و بفهمد. کتاب مقدس همچون نامه پرمحبتی است از پدری آسمانی برای تمام فرزندانش و بعد از منوّر شدن اندیشه ماست که آن را اینگونه دریافت کرده و از راه مطالعه روزانه آن به شناخت روزافزونی از خداوند و ذاتش می‌رسیم. بدون تأثیر آن بر اندیشه ما٬ کتاب مقدس نوشته‌ای تحریف شده٬ کهنه و غیرقابل اعتماد است که عده‌ای آن را به نفع باورهای اشتباه خود دستکاری کرده‌اند.
مردم فکر می‌کنند که مسیح یک پیامبر اعظم بود که روایت زندگی‌اش تحریف شده تا او را به اشتباه خداوند جلوه دهد٬ در نتیجه از مطالعه کتاب مقدس منع شده‌اند زیرا این عقیده کفرآمیز را تعلیم داده و خواندنش ممکن است باعث گمراهی از دین محمدی شود. اما روح خداوند باید ذات واقعی خود را آشکار سازد تا بدانیم که مسیح کیست. او این کار را برای همه حق جویان واقعی انجام می‌دهد. چنانکه در روایت انجیل می‌خوانیم: «و هنگامی که عیسی به نواحی قیصریّه آمد از شاگردان خود پرسیده گفت مردم مرا که پسر انسانم چه شخص می‌گویند؟ گفتند٬ بعضی یحیی تعمید دهنده و بعضی الیاس و بعضی ارمیاء یا یکی از انبیاء. ایشان را گفت؛ شما مرا که می‌دانید؟ شمعون پطرس گفت که تویی مسیح پسر خدای زنده. عیسی در جواب وی گفت؛ خوشا به حال تو ای شمعون پسر یونا زیرا جسم و خون این را بر تو کشف نکرده بلکه پدر من که در آسمان است.» (متی ۱۶: ۱۳-۱۸)
«دزد نمی‌آید مگر آنکه بدزدد و بکشد و هلاک کند. من آمدم تا ایشان  یابند» (انجیل یوحنا۱۰: ۱۰)
این آیات سخنان عیسی مسیح است که دو نکته‌ٔ مهم را به ما معرفی می‌کند؛ نکته اوّل اینکه کسانی آمده‌اند که تعالیمشان منجر به هلاکت و مرگ دیگران می‌شود و در این آیه به عنوان دزد از آن‌ها یاد شده٬ معلمینی که تنها به فکر منافع فردی خود هستند و در این راه حتی از کشتن دیگران هم دریغ نمی‌ورزند. نکته دوّم که این آیه به ما یادآور می‌شود علت فرستادن عیسی مسیح به این جهان می‌باشد. از آنجا که در این مورد سوءتفاهم زیادی وجود دارد لذا ضروری است که از زبان خود خداوند دلیل آمدن وی را به این دنیا بشنویم؛ خداوند به ما نمی‌گوید که عیسی مسیح یک فرستاده و یا پیامبری است که برای هدایت و یا راهنمایی بشر فرستاده شده است. همچنین علت آمدن او این نبود تا به پیروانش برکات دنیوی و جسمانی رساند. (زیرا بهترین این برکات٬ موقتی و ناپایدار هستند درحالیکه سلطنت او آسمانی است و جاودانی.)
به علاوه او به این دنیا نیامد تا آن را بدل به مکانی بهتر سازد تا همه در آسایش و آرامش با همدیگر زندگی کنند. دلیل آمدنش این هم نبود که گناهکاران٬ جنایتکاران و افراد شریر را مجازات کند. (هر چندکه او هر دو این کارها را در زمان بازگشت دوباره‌اش انجام خواهد داد.) بلکه علت تناسخ خداوند ما عیسی مسیح این بود که امکان رستگاری و  ابدی را برای همه انسان‌ها من جمله جنایتکاران و افراد شریر و ظالم فراهم سازد. او به این جهان فرستاده شد تا امکان  را برای ما پدید آورد. بدیهی است که منظور کلام در اینجا  جسمانی نیست زیرا خداوند این هدیه را به تک تک ما داده و ضرورتی نداشت تا برای بخشیدن دوباره آن کسی به این جهان بیاید. اگر او آمده تا به ما ی را برساند می‌توان به طور منطقی نتیجه گرفت که ما فاقد آن  هستیم. این دقیقاً تعلیمی است که کتاب مقدس در مورد وضعیت هریک از ما به دست می‌دهد: مطابق آموزه روشن و صریح کتاب مقدس همه ما مرده در گناه هستیم. ( افسسیان۲: ۱) رابطه ما با خداوند قطع شده و از تمام برکات مربوط به مشارکت با خداوند محروم هستیم.
از سویی شایسته توجه است که تنها خداوند است که قدرت  بخشیدن را دارد. تنها و تنها اوست که بدون نیاز به هیچ نیرویی خارج از خود از ازل تا به ابد وجود داشته و خواهد بود٬ او سرچشمه  و زندگی تک تک ماست و هرآنچه که قابل رویت است و حتی فرشتگان و جهان غیرمرئی. این آیه به ما می‌آموزد که عیسی مسیح در خود این قدرت الهی را دارد تا به هرکس که اراده نمود  ببخشد٬ زیرا او همان خدای متعال است که در زمانی موعود وارد قابل بشری شد و به جهان مادی پای گذارد. در کلام خداوند به ما اطلاع داده شده که این مسیح بود که در ابتدا همه هستی‌ها را از نیستی پدید آورد. هم او که در ابتدا با گفتن کلامی کائنات را آفرید به این جهان آمد تا به هرکه بدو ایمان آورد  جاودانی ببخشد؛ ی که از لحظه ایمان آغاز شده و تا به بهشت و ابدیت ادامه خواهد کرد. ی که کسی قادر به گرفتن آن از ما نخواهد بود.
این مژده نیک باید حداقل ما را به پرس وجو و کنجکاوی وادارد٬ شایسته است که از خود بپرسیم چگونه می‌شود به این  رسید؟ ما در جامعه‌ای بزرگ شده‌ایم که از وقتی ما را به دبستان فرستادند و اول صبح به صف شدیم تا وقتی که بالغ گشته و به نمازجمعه رفتیم٬ مکرراً فریادمان این بوده: مرگ بر آمریکا٬ مرگ بر انگلیس٬ مرگ بر اسرائیل٬ مرگ بر منافق٬ مرگ بر ضد ولایت فقیه... ما دیگران را دیده‌ایم که به بهانه‌های مختلف به دار کشیده شدند. صفحات روزنامه‌ها پر است از تصاویر افراد اعدامی و کشته شدگان. اینک حلق آویز کردن مجرمان در ملاء عام چنان عادی شده که مردم گویی به تماشای مسابقه فوتبال می‌روند! زن و مرد٬ پیر و جوان با شوق به دور محکوم حلقه زده و انتظار می‌کشند تا شاهد آخرین دست و پازدن‌های فرد قربانی باشند. کوچکترها منتظرند تا پس از پایان اعدام به سرعت سکّه‌هایی را که از کیسه محکوم به زمین ریخته شده جمع آوری کنند. مرگ بسیار عادی و رومزه شده و تنها چیزی که ارزش ندارد زندگی من و شماست. این دیگران بودند که قبرستانها را آباد می‌کردند. آری اکنون مرگ به صحنه  کشیده شده و جزئی از زندگی روزانه ما. در چنین تاریکی مرگزا و ناامیدکننده‌ای است که مسیح به ما مژده  واقعی و جاودانی را می‌دهد؛ او به این دنیا آمد تا به ما  بدهد. به هر یک از ما که به او ایمان آوریم٬ زیرا خدای مَحبت از وضعیت مرگبار ما به خوبی آگاه است و می‌داند که راه دیگری وجود ندارد. او با مرگ خود بر صلیب٬‌ مرگ و صاحب قدرت مرگ را نابود ساخت تا برای آدمی  را به ارمغان آورد٬ ی که به وفور به تک تک ایمانداران داده خواهد شد.