فیزیوتراپی لگن برای چه افرادی لازم است؟
لگن یکی از نواحی حساس بدن بوده که با آسیب های جزئی و به مرور زمان دچار آسیب های جدی تر و دردهای شدید می شود. در رفتگی ها، شکستگی های استخوان های لگن، خشکی و سفتی و اسپاسم های عضلانی، کشیدگی رباط ها و تاندون ها و همچنین عارضه هایی از جمله پوکی استخوان و آرتروز می تواند باعث ایجاد آسیب های لگن، درد و ضعف در لگن شود. فیزیوتراپی لگن به بهبود اینگونه آسیب ها پرداخته و به فرد کمک می کند تا حد ممکن از اینگونه آسیب ها و یا تبدیل آسیب های جزئی به آسیب های بزرگ و شدید جلوگیری کند. این درمان برای افرادی مناسب است که:
دچار شکستگی و در رفتگی لگن شده اند. (در سنین کهن سالی و جوانی)
دچار سختی و سفتی و خشکی و اسپاسم های عضلانی لگن هستند.
دچار ناراحتی و آسیب عصب سیاتیک شده اند.
جراحی های مخصوص و مرتبط به لگن انجام داده اند.
(زنان بارداری) که لگن ضعیفی دارند و یا شرایط زایمان آن ها سخت است.
دچار یبوست های شدید و یا افتادگی های مثانه می باشند.
در ران و مچ پا دچار درد هستند.
دچار آسیب های کمر و دردهای کمر هستند.
معلولینی که روی تخت و در بستر بیماری هستند.
دچار بی ثباتی در مفصل لگن و یا نیمه در رفتگی می باشند.
دچار عفونت و التهاب های لگنی هستند.
دچار بورسیت مفصل لگن هستند.
هنگامی که بیمار در طولانی مدت و حدود 6 تا 12 ماه دچار علائم عارضه پارگی روتاتور کاف باشد و همچنین با انجام درمان های دیگر از جمله تمرینات فیزیوتراپی و روش های درمانی وضعیت بیمار بهبود پیدا نکند و در مواردی که درمان های دیگر درد بیمار را از بین نبرند و درد شدیدتر شود و یا ضعف عضلانی شدید در شانه داشته باشد، یعنی پارگی شدید و عمیق بوده و حتما نیاز به جراحی ترمیم روتاتور کاف شانه است.