نوانس در موسیقی چیست و با سازهای ایرانی چطور اجرا می‌شود؟
نوانس یا ویبراتو به معنای درجه شدت و ضعف در یک نغمه (نت) پیوسته موسیقی است، یعنی هرگاه یک صوت شروع می‌شود قبل از آنکه تمام شود شدت صدا کم و زیاد شود. نوانس لرزش صدا یا حالت دادن به صوت است. این‌کار در آواز ایرانی به کمک تربیت حجره یا در مواردی کمک گرفتن از زبان و دهان انجام می‌شود. در سنتورنوازیبه کمک کم و زیاد کردن شدت نواخت مضراب‌های راست و چپ در ریز، تحریر یا شلال، در تارنوازی، سه‌تارنوازی و کمانچه‌نوازی به کمک لغزش دست چپ روی دسته ساز و کمی هم استفاده از لغزش مضراب (یا کمان) روی ساز با دست راست، در تمبک‌نوازی (به شیوه مدرن) با کم و زیاد کردن فشار یک دست روی پوست (یا حرکت دادن دست در شعاع) و حرکت دادن یا ضربه زدن به پوست با دست دیگر و در نی‌نوازی بیشتر به کمک کم و زیاد کردن مقدار هوای وارد شده به ساز به کمک گلو و لب‌های نوازنده. از دیدگاه موسیقیدانان، انجام بیش از حد نوانس در جملات موسیقی ایرانی ممکن است در کیفیت زیبایی‌شناسانه موسیقی تأثیر منفی داشته باشد.
بهترین رنگ برای سنتور آن است که سطح چوب و منافذ آن را نپوشاند تا بر صدا تأثیر منفی نگذارد. سازهایی که رنگ شده‌اند به احتمال زیاد کیفیت صدای آن‌ها افت کرده و یا سنتورهای خوبی از آب در نمی‌آیند.