معنی ایمان‌آوردن به مسیح چیست
خوشبختانه فقط چند چیز است که برای ما اهمیت مرگ و زندگی را دارد؛ مثل قطب نما برای سفری دریایی و یا یک راهنما برای مسافرتی در بیابان. بی‌توجهی و سرسری گرفتن حقایق روحانی٬ نوعی قمار کردن نبوده بلکه دست زدن به خودکشی است. در اینجا یا حیات است و یا هلاکت.
رابطه ما با مسیح٬ دقیقأ موضوع مرگ و زندگی است؛ کسی که با کتاب مقدس آشنایی دارد می‌داند که مسیح به این دنیا آمد تا گناهکاران را نجات دهد و انسان‌ها تنها از راه ایمان به مسیح و نه به خاطر اعمالشان است که رستگار می‌شوند. این نکته حقیقت دارد و ما بدان عقیده داریم٬ اما واضح است که مرگ و رستاخیز مسیح به صورت عام و خودبه‌خود همه انسان‌ها را نجات نمی‌دهد. باید پرسید که چگونه یک نفر وارد این رابطه نجات‌بخش می‌شود؟ می‌دانیم که عده‌ای وارد این رابطه شده و عده‌ای دیگر از آن هرگز بهره‌مند نمی‌شوند. اما چگونه بر این دره عمیق بین فدیه مسیح بر روی صلیب و دریافت آن به طور فردی٬ پل ارتباطی زده می‌شود؟ برای این سؤال که «چه باید کرد تا نجات یابم؟» بایستی پاسخی صحیح پیدا کنیم. هرگونه خطا و اشتباهی در این زمینه٬ شرط بندی روی آینده نیست بلکه قطعأ به هلاکت و دوری از خداوند می‌انجامد. در این زمینه ما باید از هرگونه فرض٬ احتمال٬ حدس و گمانی دوری کنیم زیرا در آخر باعث نابودی ما خواهد شد.
مسیحیان انجیلی به پرسش ذکر شده سه پاسخ داده‌اند؛ «به عیسی مسیح ایمان بیاور» - «مسیح را به عنوان نجات دهنده خود دریافت کن»- «مسیح را بپذیر» دو پاسخ اول نقل قول تقریبأ مستقیمی است از کتاب مقدس (نگاه کنید به انجیل یوحنا ۱: ۱۲ و رساله اعمال رسولان ۱۶: ۳۱) پاسخ آخری در‌واقع فرم ساده شده‌ای از مجموعه دو پاسخ اولی است. پس در حقیقت ما با سه پاسخ روبرو نبوده و تنها یک پاسخ در اختیار داریم. ولی از آنجا که اکثر ما از لحاظ روحانی تنبل هستیم٬ راحت‌ترین نوع پاسخ به این سؤال حیاتی را برای خود و دیگران به کار می‌گیریم که همان «مسیح را بپذیر» است. نویسنده این مقاله بر این عقیده است که این کار باعث ضرر به عده زیادی شده است.
اگر چه به ندرت گناهکار توبه کاری که مشتاقانه جویای یافتن خدای واقعی است٬ با شنیدن همین دستورالعمل ساده وارد رابطه حیاتی با مسیح می‌شود٬ اما نگرانی نویسنده آن است که بسیاری از حق جویان از این فرمول ساده برای راه سریع رسیدن به سرزمین موعود استفاده کرده ولی چون توبه نکرده و صداقت نداشته‌اند٬ در عاقبت در‌می‌یابند که سرزمینی دیگر رسیده‌اند؛ «به زمین ظلمت و سایه مرگ٬ به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات٬ زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.» (کتاب ایوب۱۰: ۲۲)
مشکل این است که کل عبارت «مسیح را دریافت کن» معنی اشتباهی را تلقی می‌کند: گویی این مسیح است که از ما خواهش و تمنا می‌کند و نه ما از او٬ گویی مسیح دست به سینه ایستاده و منتظر رأی و نظر ماست تا او را بخوانیم! چنین برداشت غلطی ممکن است از نظر عاطفی ما را به سوی پذیرش مسیح جلب کند بدون اینکه توبه کرده و یا از زندگی گذشته خویش روی برگردانده باشیم٬ فقط احساسات ما برانگیخته شده و در نتیجه می‌گوییم: من مسیحی شده‌ام.
بگذارید تا با یکی دو مثال این نوع بی‌فایده برخورد با این مساله حیاتی را به شما نشان دهیم:قوم اسرائیل را در نظر بگیرید که تحت خون بره پسخ «پذیرفته شده بودند»٬ حال به جای خروج از مصر و قید بندگی تصمیم بگیرند تا در آنجا مانده و به زندگی ادامه دهند! و یا در مثل پسر گمشده که به سرزمین دوری رفته بود٬ وقتی که دریافت پدرش او را بخشیده و «پذیرفته» به جای بیرون آمدن از آن سرزمین دور٬ همچنان در آنجا مانده و از علوفه خوکها تغذیه کند! آیا این نکته روشن نیست که اگر کسی به مسیح ایمان بیاورد٬ لاجرم بایستی تأثیر مثبتی- هماهنگ با ایمانش -در زندگی اخلاقی او گذارده باشد؟
به فرض اینکه عبارت « مسیح را بپذیر» یا «مسیح را به قلب خود راه ده» ایرادی ندارد و عبارتی بهتر از آن نمی‌شود یافت. حال بیائید ببینیم که وقتی چنین عباراتی را به کار می‌بریم٬ منظور ما از آن چیست؛ ایمان به مسیح یا پذیرفتن مسیح٬ عبارت است از ایجاد رابطه با شخص خداوند ما عیسی مسیح : تجربه‌ای کاملأ یگانه در تجارب انسانی. این رابطه٬ آگاهانه٬ ارادی و احساسی است.ایماندار مسیحی به نحوی شعورمندانه متقاعد گشته که مسیح تنها یک انسان نبوده بلکه پسر خدای ازلی و برابر با اوست٬ وی به طور ارادی تصمیم گرفته تا به هر قیمتی که هست و با تمام وجودش از مسیح اطاعت کند و در دل خویش نیز احساس شعف و شادی از مشارکت با او را دارد.
این رابطه کاملأ شمول است؛ وی مسیح را به طور کامل پذیرفته و هیچ دوگانگی و جدایی بین مقام‌های مختلف مسیح ایجاد نمی‌کند. بدین معنی که او امروز مسیح را به عنوان نجات دهنده بپذیرد و پذیرش او به عنوان رهبر٬ پادشاه و خداوند را به روزی دیگر موکول کند. خیر! ایماندار واقعی٬ مسیح را کاملأ و بدون چون و چرا می پذیرد. وی هیچ نقطه‌ای از وجودش را برای خود و تحت اراده خود نخواسته و این توسل دگرگون کننده٬ همه هستی‌اش را متأثر می‌سازد.
این رابطه کاملأ یگانه و خاص است؛ بدین معنی که مسیح یکی از چند انتخاب حیاتی نیست بلکه تنها و یگانه جاذبه ابدی است. همچنانکه زمین به دور خورشید می‌چرخد٬ او نیز مسیح را مرکز علاقه و توجه خود قرار داده و با جاذبه مَحبت مسیح سلوک کرده و تمامی حیات روحانی٬ روشنایی و شادی خود را از او می‌گیرد. در این شرایط عالی٬ البته او علایق دیگری نیز دارد ولی همه آن‌ها به رابطه او با مسیح بستگی دارند.
پذیرفتن مسیح و یا ایمان به او٬ کاملأ شمول و خاص بوده و بخشیدن آن به افراد٬ حق ویژه و اختصاصی خداوند است.در اینجا٬ ایمان -از راه شخص و کار مسیح- به خداوند می‌رسد ولی هرگز بین شخص مسیح و کار او جدایی ایجاد نمی‌کند. فردی که ایمان آورده٬ مسیح را بدون هیچ شرط و قیدی پذیرفته٬ دستوراتش را شیوه زندگی خود ساخته٬ از فدیه‌‌ٔ او بر صلیب بهره‌مند شده و در مسیح آرامش دارد. وی از کاری که مسیح اکنون در آسمان برای او و در درون او و تمامی ایمانداران انجام می‌دهد٬ راضی و خوشنود است.
پذیرفتن مسیح یعنی فهم این سخن که: «چنانکه او هست٬ ما نیز در این جهان همچنین هستیم» (رساله اول یوحنا۴: ۱۷) ما دوستان او را دوستان خود می‌شماریم٬ دشمنان وی دشمن ما هستند٬ راه او راه ماست٬ اگر او را طرد کردند ما نیز طرد شده محسوب می‌شویم٬ صلیب او صلیب ماست٬ حیات او حیات ما و آینده او آینده ما.
اگر وقتی از فرد حق جویی می‌خواهیم که «مسیح را به قلب خود راه ده» و یا «مسیح را بپذیر»٬ بهتر است که به وی توضیح دهیم که منظور ما چیست. در غیر این صورت او با مشکل روحانی عظیمی روبرو خواهد شد.
برگردان از نوشته ایدن. و. توزر (از کتاب «بهترین‌های توزر» جلد اول)
۱ -  همیشه از الهام، کفایت و برتری کتاب مقدس آموخته است. آن  به مردم گفته که «کلام نوشته‌شدۀ خدا» تنها دستور قابل اعتمادیست برای ایمان و عمل و زندگی دینی؛ که خدا چیزی را برای ایمان بیش از آنچه که در این کلام باشد نمی‌خواهد، و هیچ چیزی که با آن تضاد دارد درست نیست. آن هیچوقت اجازه نداده که منطق یا حکم و صدای کلیسا در فرای آن یا هم سطح کتاب مقدس قرار داده شود. بلکه پیوسته به این اعتقاد بوده که، هرچه ما آنرا به درستی نفهمیم، اما آن کتاب کهن برای تنها معیار و استاندارد زندگی و آموزش می‌باشد.
- ۲ -
 همیشه به کامل از گناهکاری، تقصیر و فساد ذات انسان آموخته است.  به مردم گفته که، ایشان در گناه، متولد شده، سزاوار خضب و لعنت خدا بوده، و طبیعتاَ به بدی تمایل دارند. آن هیچ وقت اجازه نداده که مردان و زنان موجوداتی ضعیف و رقت بار بوده، که وقتی مایل باشند می‌توانند خوبی کنند و خودشان با خدا آن صلح را ایجاد آورند. بر خلاف این، آن مسحیت حقیقی بطور مداوم از خطر و پستی انسان، و نیاز او برای آمرزش الهی و کفارۀ گناه خود، تولدی جدید با تحول روحانی، و تبدیل کامل دل اعلام کرده است.
- ۳ -
 همیشه در جلوی مردم، خداوندْ عیسی مسیح را به عنوان والاترین موضوع ایمان و امید در دین قرار داده است - یعنی عیسی مسیح به عنوان واسطۀ الهی بین خدا و انسان، تنها منبع آرامش وجدان، و ریشۀ تمام حیات روحانی است. اصول اساسی‌ای را که در مورد مسیح اصرار داشته اینها هستند:  کفارۀ گناهانمان را که او با مرگ خود بجا آورد، فدیۀ او بر صلیب، بازخرید کامل از تقصیر، گناه و محکومیت بتوسط خون او، پیروزی او بر قبر توسط قیام او، زندگی فعال در شفاعت او در دست راست خدا، و ضرورت مطلق از ایمان ساده به او می‌باشد. به خلاصه،  مسیح را در اول و آخر الهیات مسیحی قرار داده است.
- ۴ -
 همیشه به شخص خداوند روح القدس احترام گذاشته، و عملکرد او را تمجید و بلند می‌کند.  هرگز نیاموخته که تمام مسیحیان اسمی توسط گرفتن غسل تعمید، یا بخاطر اینکه عضو کلیسایی هستند طبیعتاَ فیض روح الهی را در دل خود دارند. بلکه آن پیوسته آموخته که ثمره‌های روح القدس تنها مدرک داشتن روح است، و آنکه این ثمره‌ها باید دیده شوند! آن همیشه آموخته که، ما باید با روح متولد شویم، با روح رهبری شویم، با روح پاک و مقدس شویم، و عملیات روح را در خود تجربه کنیم. تنها علامت‌های عملیات رضایت آمیز روح القدس و ثمرۀ آن را در پیروی نزدیک با خدا در راه فرمان و کلام او، زندگی مقدس، محبت، از خود انکاری، پاکدامنی، و غیرت و شوق برای کارهای نیک، دیده می‌شود.
 چنین است. برای دنیا چیز خوبی می‌شد اگر بطور بیشتری آنگونه مسیحیت را در طول ۱۹ قرن اخیر داشتیم! در بسیاری از موارد، و در بسیاری از نقاط دنیای مسیحیت، خیلی کم از آن وجود داشته است - و اینک دین مسیح بنظر می‌رسد که منقرض شده، و بسیار در تحت تمسخر و کاهش یافته است.
این مسیحیتی‌ است که در ایام رسولان «زمین را زیر و زبر نموده» بود! این بود که معابد بت‌پرستان را از مردم بت‌پرست خالی کرد؛ این بود که فیلسوفان یونانی و رومی را شکست داد، و حتی نویسندگان غیر مسیحی را مجبور کرد تا اعتراف کنند که پیروان این «خرافات جدید»، همانطور که ایشان مسیحیت را می‌خواندند، مردمی هستند که به همدیگر محبت داشته، و در زندگی پاک و مقدسی بسر می‌برند!
هیچوقت فراموش نکن، که اصول عمدۀ ، آنهایی هستند که در بیشتر مواقع انسان طبیعی را خوشحال نمی‌کند. بلکه برعکس، آنها دقیقاَ اصولی هستند که برای ناپسندی و توهین سنجیده شده‌اند. انسان مغرور دوست ندارد بشنود که او ضعیف و مجرم گناهکاری است  که او نمی‌تواند جان خود را نجات دهد، و باید به عمل شخص دیگری اعتماد کند  که او باید در پاکی و خود انکاری زندگی کند، و از این دنیا بیرون آید.
با این حال، این مسیحیتی است که در هر موقع به انجام اعمال نیک می‌باشد، در هر جا که خوبی واقعی عمل شود دیده می‌شود. تنها آموزش دینی که باعث اثرات محکم و مثبتی هست، آن است که به این آموزشهایی که ذکر کردم امتیاز عمده‌ای دهد. هرکجا که اینها بدرستی آموزش داده شود، مسیحیت می‌تواند به ثمره‌های خوب آن اشاره کند - که خود مدرک عالی هست برای اثبات سرچشمۀ الهی آن. هزاران نفر مسیحیان اسمی هستند که حیات یا واقعیت در دین و ایمان خود ندارند - و تنها اسماَ عضو کلیسای مسیح هستند. به جز حضور خود در کلیسا در روزهای یکشنبه، به هیچ وجه مدرکی دال از  ایشان موجود نیست. اگر که زندگی روزانۀ ایشان را نشان کنی می‌بینی که، ایشان نه به جان خود فکر می‌کنند، و احساس و مراقبتی برای روح خود، و هم برای خدا یا ابدیت ندارند. مردان و زنانی که در روزهای یکشنبه کلیساها را پر می‌کنند - و بعد از آن زندگی دنیوی و خودخواهانه‌ای را تا هفتۀ آینده در بر دارند - و همینها بهترین و کارآمدترین دوستان شیطان می‌باشند.
ایمان حقیقی فقط یک «پذیرش فکری» از چند نکات الهی نیست - بلکه یک حقیقت زنده، مشتعل و محرک است، که با محبت در عمل بوده، دل را پاکسازی می‌کند، بر دنیا پیروز شده، و ثمرۀ بسیاری از قدوسیت و اعمال نیک را حاصل می‌شود. پس بیایید تا آنگونه زندگی کنیم که نشانۀ ایمان ما به هر نقطه و واژه کتاب مقدس باشد - یعنی مثل اینکه یک مسیح مرده، رستاخیز شده، شفاعت کننده، و آینده را در پیش چشمان خود همیشه داریم!