خدای رحیم و فیاض
> 
> «خداوند از برابر موسی گذشت و چنین ندا کرد: یهوه، یهوه، خدای رحیم و فیّاض، دیرخشم و آکنده از مَحبت و وفا، پایدار در مَحبت برای هزار پشت و آمرزنده تقصیر و نافرمانی و گناه. اما تقصیرکار را هرگز بی‌سزا نمی‌گذارد، بلکه جزای تقصیرات پدارن را به فرزندان و فرزندان فرزندان تا پشت سوم و چهارم می‌رساند.» (خروج ۳۴: ۶-۷)
> 
> 
> 
خدای حقیقی و زنده که خود را بر بالای کوه سینا بر موسی مکشوف ساخت -چنانکه در این آیات می‌خوانیم- تفاوت ذاتی و ماهوی با خدای محمد دارد. او که نام خود را بر موسی اعلام داشت، سرشار است از نیکویی و فیض. او به جای تهدید و ایجاد ترس و وحشت در دل گناهکاران صبورانه انتظار می‌کشد تا کسانی که به او گناه ورزیده‌اند توبه کرده و به سویش بازگردند تا آن‌ها را با آغوش باز پذیرا شود. خداوند بسیار دیرخشم است و با نشان دادن صبر و بردباری خویش گناهکاران را به سوی خود دعوت می‌کند. او همچون اقیانوس بی‌پایانی است از مَحبت و رحمت. از همه مهمتر اینکه او  به قول و وعده‌اش کاملاً وفادار است؛ خداوند همیشه به وعده خود وفادار مانده و غیرممکن است که آن را بشکند. رحمت خداوند به هزار نسل می‌رسد اما مجازات گناه تنها به نسل سوم و چهارم زیرا رحمت او بر عدالت غلبه می‌کند. آری، خدای حقیقی شایسته ستایش ماست
> 
> «زیرا خشم او دمی بیش نمی‌پاید اما لطفش همه عمر را در بر می‌گیرد.» (مزمور ۳۰: ۵)
> 
> 
> 
شناخت خدای واقعی و پی بردن به این واقعیت که او دوست‌داشتنی‌ترین و پرمحبت‌ترین ذات‌هاست، باعث می‌شود که ما از صمیم قلب جویای او شویم.
شیوه برخورد صبورانه و پر از مَحبت خداوند را در تاریخ مقدس قوم اسرائیل می‌بینیم؛ به عنوان مثال زمانی که قوم به انحراف کشیده شده و بت‌های کشورهای همسایه‌اش را می‌پرستید، خداوند از زبان ارمیاء نبی آن‌ها را اینگونه دعوت به بازگشت می‌کند:
> 
> «پس برو و این سخنان را به جانب شمال ندا کرده، بگو: خداوند می‌فرماید، ای اسرائیل بی‌وفا بازگرد. من بر تو با ناخوشنودی نخواهم نگریست، زیرا که من وفادار هستم و خشم خویش را تا به ابد نگاه نخواهم داشت، این است فرموده خداوند.» (ارمیاء ۳: ۱۲)
> 
> 
> 
بردباری مَحبت و رحمت خداوند نسبت به بنی‌آدم به‌قدری مطلب مهمی است که خداوند ضروری می‌بیند تا آن را تکرار کند؛ چند صد سال بعد از موسی، داوود نبی -تحت هدایت روح‌القدس- در مزامیر خود چنین می‌نویسد:
> 
> « او راه‌های خود را به موسی آموخت و اعمال خویش را به بنی‌اسرائیل. یهوه رحیم و فیّاض است، دیرخشم و آکنده از محبت. تا به ابد محاکمه نخواهد نمود و خشم را همیشه نگاه نخواهد داشت. او با ما مطابق گناهانمان عمل ننموده و به ما به حسب تقصیراتمان جزا نداده است. زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است، به همان اندازه نیز مَحبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است. به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است به همان اندازه نیز گناهان ما را از ما دور کرده است. چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است؛ همچنان خداوند بر ترسندگان خود رأفت می‌نماید.» (مزمور ۱۰۳: ۷-۱۳)
> 
> 
> 
خدای حقیقی در ذات وجودی‌اش خدای مَحبت و رحمت است. هر آنچه که برای شناخت وی لازم و ضروری است تنها در کتاب مقدس یافت می‌شود؛ جایی که او خود را بر ما مکشوف می‌سازد. اگر او این کار را نکند ما همچنان در تاریکی باقی می‌مانیم. اما در کتاب مقدس گویی  پرده از ذات خود پرده برداشته و با مطالعه کلامش درمی‌یابیم که او خدایی است قدوس که گناه را بدون مجازات نخواهد گذاشت و هر چند به او اهانت شده اما آشتی‌پذیر است. او همچون پدری مهربان بر ما رحم می‌کند، گناهان و معاصی ما را بخشوده و ما را به فرزندخواندگی خود درمی‌آورد. خداوند به پدری آسمانی تشبیه شده زیرا مثال بهتری نمی‌توان زد تا نیکی و مَحبت او را نسبت به ما نشان دهد. هرچند که ما علیه او طغیان کرده، یوغ اطاعت او را از گردن انداخته، به گناه -که او از آن نفرت دارد- گرفتار و معتاد شده‌ایم اما او حاضر به پذیرش ماست. اگرچه گناهان ما درهای رابطه با خداوند و بهشت را برای همیشه به روی ما بسته اما او راهی را فراهم کرده تا گناهان ما را چنانکه مشرق و مغرب از هم فاصله دارند، از ما دور سازد تا بتوانیم دوباره به سوی او بازگردیم. فیض و محبت خداوند بخشش گناهان ایمانداران را امکان‌پذیر ساخته؛ او حاضر است تا به رایگان -بدون در نظرگرفتن اعمل نیک- تمامی گناهان و خطاهای ما را بخشوده و ما را به ملکوت خود پذیرا گردد.
خدای محمد در ذات و ماهیتش با خدایی که خود را در کتاب مقدس بر ما آشکار می‌سازد تفاوت کامل دارد. به ما گفته شده که الله بخشنده و مهربان است؛ اما بخشندگی الله همچون بخشش قاضی شرع اسلام است که وقتی دوستان و نزدیکانش میلیاردها پول بیت‌المال را چپاول می‌کنند، آن‌ها را بخشوده و مجازات نمی‌کند. الله بخشنده است بدین معنا که وقتی پیامبرش قافله‌ای را در بیابان چپاول می‌کند تمام ثروت حاصل از دزدی را به او و یارانش می‌بخشد. وقتی مرتکب قتل و غارت می‌شود او را نه تنها به خاطر گناهش مجازات نمی‌کند بلکه آن‌ها را به او بخشوده و به علاوه به او پاداش ابدی هم وعده می‌دهد. الله نسبت به همه پیروانش بخشنده است و در زمان جهاد و جنگ با مخالفین تمام اموالی را که غارت کرده‌اند به ایشان بخشیده و حلال می‌کند. حتی زنها و دخترانی را که به اسارت گرفته‌اند به آن‌ها می‌بخشد تا چنانکه مایلند شهوت خود را با آن‌ها فروکش سازند. اگر پیامبرش -علی رغم داشتن چندین زن- همچنان در آتش شهوت می‌سوزد، تمام زنها را به او می‌بخشاید و حتی برایش آیه خاصی نازل می‌کند. خدای محمد به پیروانش هرچه را که در این دنیا بتوانند با زور شمشیر، با تهدید و ارعاب و یا قتل و آزار به چنگ آورند، می‌بخشد. اگر به دنبال خلافت و قدرت زمینی هستند این را نیز به آن‌ها می‌بخشد. الله این حق را به همه پیروانش می‌بخشد تا به جنگ و کشورگشایی دست زنند و هرچه را که غصب کردند از آن خود سازند؛ چه زمین کشاورزی، چه حیوانات و چه زنان و دختران. این بخشندگی الله لشکریان مسلمان را بدل ساخت به بی‌باک‌ترین و خطرناکترین جانبازانی که این دنیا به خود دیده است. الله هر چه را که آدمی از این دنیا بخواهد به او می‌بخشد.
در کتاب مقدس مکتوب است که خداوند ما عیسی مسیح در زمان خدمت زمینی‌اش اینگونه وسوسه شد:
> 
> «دیگربار، ابلیس او را بر فراز کوه بلندی برد و همه حکومتهای جهان را با تمام شکوه و جلالشان به او نشان داد و گفت: اگر در برابرم به خاک افتی و مرا سجده کنی، این همه را به تو خواهم بخشید.» (انجیل متی ۴: ۸-۹)
> 
> 
> 
حکومتهای اموی، صفوی، حکومتهای اسلامی و ولایت فقیه با تمام جلال و ثروت حاصل از چپاول دیگران و یا فروش نفت، چیزی است که الله به پیروانش می‌بخشد. از زمان پایگیری دین عربی تا به این لحظه رزمندگان اسلام برای گسترش و برپایی این حکومت‌ها جنگیده‌اند. اگر دست‌اندرکاران حکومت اسلامی دزدی و اختلاس کردند نباید تعجب کنیم، این حقی است که الله به آن‌ها بخشیده است. بخشندگی الله اینگونه است دوستان عزیز! اما او بخشنده گناهان و معاصی نیست. تنها خدای حقیقی است که می‌تواند گناهان را ببخشاید.
الله فقط نام مهربان را یدک می‌کشد ولی در ذاتش چنین نیست. چگونه یک نیروی متعال و قدرتمند می‌تواند مهربان بوده و یا مَحبت نشان دهد؟ تنها یک «شخص» است که می‌تواند مَحبت نشان دهد. الله یک شخص نیست، او یک قادر متعال با نیرویی لایزال و مهیب است. مهربانی الله همچون مهربانی دایه‌ای است که وقتی کودک نوپایی تخم‌مرغی را بدون اجازه او و پنهانی خورد، دستش را با آهن داغ می‌سوزاند تا درس عبرتی بگیرد. زمانی هم که بزرگ‌تر شد و شتری را دزدید، دستور می‌دهد تا دستش را قطع کنند تا دیگران درس عبرتی بگیرند. اما نه الله و نه دینش توان این را ندارند تا از آن دزد یک فرد شریف بسازند؛ دین محمدی فقط قادر است تا از آن‌ها دزدان شریفی بسازد.
مهربانی الله همچون مهربانی مادر مسلمانی است که تنها پسر نوجوانش را -که با خون جگر بزرگ کرده- تشویق می‌کند تا جانش را در راه الله قربانی کند؛ مادران شهید در زمان جنگ با عراق، مادران فلسطینی، مادران مسلمانهای پناهنده به اروپا که فرزندانشان را به نوعی بار می‌آورند تا جان خود -و دیگران را- به خاطر الله نابود سازند. زیرا الله قول داده تا جنایت آن‌ها را پاداشی ابدی بدهد و این پاداش شامل بخشودگی مادرانشان هم می‌شود؛ این است مَحبت الله. او به دشمنانش رحم و محبتی نشان نمی‌دهد، او حتی به پیروانش دستور داده تا گردن دشمنان را با شمشیر اسلام قطع کنند. خدای محمد ذره‌ای هم به دشمنان و مخالفینش رحم نمی‌کند. پیروان او هم دقیقاً شبیه به او عمل می‌کنند، اگر به آن‌ها یا دینشان توهین شد نباید ذره‌ای هم انتظار رحم و عطوفت و بخشش داشته باشید.
الله به قول و وعده‌اش وفادار نیست؛ او همچون دیکتاتوری جبّار است که اگر اراده کرد می‌تواند و این حق را به خود می‌دهد تا قولش را زیر پا بگذارد؛ الله به هیچ‌کس جوابگو نیست. وقتی که فوج لشکریان اعرابی -برای گسترش دین خود- به نواحی اطراف عربستان حمله کردند، کسانی که مورد هجوم قرار گرفته بودند جز تسلیم شدن یا مرگ انتخاب دیگری را نداشتند. در ابتدا محمد وعده داده بود که «لااکراه فی‌الدین» اما با رسیدن به قدرت این وعده نیز مثل دیگر وعده‌های الله زیر پا گذارده شد. به جای آن برای نجات از شمشیر برهنه اعراب تنها یک راه وجود داشت: «قولوا لاالله الا الله تفلحوا». به الله نمی‌شود اعتماد کرد زیرا او به قولش وفادار نیست و می‌تواند وعده خود را زیر پا بگذارد. حتی یک مسلمان هم نیست که یقین داشته باشد -با وجود همه تلاش و دینداری‌اش- الله او را به بهشت خواهد فرستاد. حتی کتابی هم که به پیامبرش داده است از این قاعده مستثنی نیست زیرا آیات فراوانی در آن هست که آیه‌های قبلی را نقض و باطل می‌کند.
ذهن یک مسلمان کاملاً با این واقعیت که خدای حقیقی به کلامش وفادار است و قولش را زیر پا نمی‌گذارد، ناآشناست. او خیال می‌کند کلام خدا قابل‌تغییر است و او کلام خود را توسط دیگر پیامبران نقض کرده است! تصور یک مسلمان از خدا،  یک دیکتاتور بسیار قدرتمند است که می‌تواند اگر خواست زیر قولش بزند؛ همان کاری که پیامبر اسلام و خلفای اسلام کردند. خدای حقیقی اما -در تضاد با خدای محمد- خدایی است قدوس که هرگز گناه نمی‌کند، هرگز دروغ نمی‌گوید، همواره به قول خویش وفادار است؛ کاملاً قابل اطمینان و دوست‌داشتنی، خدای مَحبت و فیض، خدایی که به ذات خود قسم می‌خورد و قول خود را هرگز زیرپانمی‌گذارد:
> 
> «من خداوند هستم، تغییر نمی‌کنم؛ از این روست که شما، ای فرزندان یعقوب هلاک نشده‌اید.»(ملاکی ۳: ۶)
> 
> 
> 
اما شاید بزرگترین اختلاف خدای حقیقی و خدای محمد در زمینه فیض باشد؛ خدای حقیقی فیّاض است؛ بدین معنا که مجازاتی را که ما -به خاطر گناهانمان- شایسته دریافتش هستیم به ما نمی‌دهد و در عوض پاداشی را به ما عطا می‌کند که ما هرگز نمی‌توانیم شایسته دریافتش باشیم. اما همه مسلمین می‌دانند که «بهشت را به بها دهند و نه به بهانه». الله - جنت را که در هر گوشه‌ای از آن حوری و غلمان زیباروی در کنار حوضچه آبی منتظر مسلمین تشنه‌کام نشسته‌اند - به رایگان به کسی نمی‌بخشاید. هیچ مسلمانی تا به حال چنین چیزی نشنیده است که بتوان بهشت را به رایگان و بدون اعمال ثواب به میراث برد! اگر امکان داشت که دیگر میلیونها نفر یک ماه از سال را به خود تشنگی و گرسنگی نمی‌دادند. اگر ممکن بود که جوانهای مسلمان به جنگ و جهاد نمیرفتند و دست به عملیات انتحاری نمی‌زدند. اگر ممکن بود که آن بیچاره‌ها پنج بار در روز روی سجاده خم و راست نمی‌شدند. الله نه رحیم است، نه بخشنده است، نه مهربان، نه فیّاض و نه قابل‌اعتماد. لذا شایسته پرستش و ستایش ما نیست، حتی ذکر نامش تنها دلهره و هراس ایجاد می‌کند؛ الله اکبر!
دوست عزیز! شاید شما به تجربه پی برده‌اید که ایرادی اساسی در الله و دین محمد هست. شاید به این نتیجه منطقی رسیده‌اید که چون اسلام آخرین دین است و این همه ایراد دارد درنتیجه خدایی نیست! شاید از شنیدن نام خدا نفرت دارید و از او فراری شده‌اید! باید به شما حق داد. هدف نویسنده این است که با توسل به برهان، دلیل، شواهد تجربی و استناد به کلام خداوند به شما ثابت سازد که خدای حقیقی با خدای محمد میلیونها سال نوری فاصله دارد. تمام عمر به ما دروغ گفته شده و ما بزرگترین دروغ ممکن را باور کرده‌ایم. ممکن است شما به آن خدای خرافی و پرغضب پشت کرده و در عمق وجودتان از خدا، مذهب و دین کاملاً زده شده باشد!
اما خدای دیگری هست که با آن خدای خرافی متفاوت است! آیا این حقیقت را می‌دانستید؟  خدایی که خود را در کتاب مقدس بر ما مکشوف ساخته، خدای حقیقی و زنده؛ خدای تثلیث. همان خدایی که خود را بر موسی مکشوف ساخت و نه خدای محمد.
> 
>    «ای خداوند، چون تو کسی نیست! تو عظیمی و نامت عظیم در قدرت! ای پادشاه قومها، کیست که از تو نترسد؟ چرا که در میان جمله حکیمان قومها و در همه ممالک ایشان چون تو کسی نیست. آنان جملگی ابلهند و نادان...بدیشان بگویید؛ خدایانی که زمین و آسمان را نساخته‌اند، از روی زمین و از زیر آسمان نابود خواهند شد.» (ارمیاء ۱۰: ۸-۱۱)
> 
> 
> 
خدایی که زمین و آسمان را آفرید، خدایی است فیّاض، آکنده از مَحبت و وفاداری، خدای محبت، خداوند-نجات‌دهنده عیسی مسیح. خدای زنده و دوست‌داشتنی، خدایی که می‌شود با او دوست شد و به طور شخصی مشارکت داشت. خدایی که آدمی را چنان مَحبت نمود که حاضر شد برای نجاتش ملکوت آسمان را رها کرده و تناسخ یابد. نجات‌دهنده‌ای که با مرگش بر روی صلیب گناه را از میان برداشت تا آن را همچنانکه شرق و غرب از هم فاصله داشته و هرگز به هم نمی‌رسند، از ما جدا سازد تا بتوانیم به سوی پدر آسمانی بازگردیم و پذیرفته شویم. خدایی رحیم که صبور و بردبار است و در زندگی به ما فرصت می‌دهد تا  از گناهان خود ابراز پیشمانی کرده، آن‌ها را کنار گذارده و به سوی او بازگردیم. خدای زنده که به ما قدرت شنوایی بخشیده -بر خلاف خدای محمد- دعای ما را می‌شنود -وقتی که در نام پسریگانه‌زادش او را می‌خوانیم- و به آن‌ها پاسخ می‌دهد. بدون شک اگر نزد او آمده و از او بخواهید تا گناهان شما را -به خاطر مسیح و مرگش بر صلیب- ببخشاید، شما را بخشیده و می‌پذیرد. او پدر آسمای شما گشته و از شما، انسان نو و تازه‌ای می‌سازد؛ شما را بدل می‌کند به یکی از فرزندان خود. دیگر گناه و مرگ بر شما تسلط نخواهند داشت، سعادت ابدی و بشهت جاودان سهم شما خواهد شد به فیض و رحمت خداوند، به خاطر کار نجات‌بخش او بر روی صلیب.
دکتر رزین قلوب: لندن. اُکتبر ۲۰۱۷ میلادی
> 
> «پس خداوند خدا او را از باغ عدن بیرون کرد تا بر روی زمینی که از آن گرفته شده بود کار کند. پس آدم را بیرون کرد و به طرف شرقی باغ عدن کروبیان را قرار داد و شمشیری آتشبار که به هر سو گردش می‌کرد تا راه درخت حیات را نگاهبانی کند.» (پیدایش ۳: ۲۳-۲۴)
> 
> 
> 
بنی‌آدم که گناه را بر اطاعت از خداوند برگزیده بود از حضور خداوند رانده شده و رابطه‌اش با او قطع گشته است. وی طعمه‌ای شده برای قدرتهای تاریکی، روحی که اکنون در فرزندان سرکش عمل می‌کند. آدمی خلق شده بود تا در پادشاهی کسی خدمت کند؛ نه اینکه همچون خدا «مختار کامل» باشد بلکه تا خداوند را خدمت کند. زمانی که وی یوغ پارسایانه خدمت به خدا را از دوش خود فرومی‌اندازد، پادشاهی ظالم بی‌درنگ او را به خدمت خود خواهد گرفت. آنچه که به او به عنوان -آزادی انتخاب- ارائه شده، تله ماهرانه‌ای است تا او را به اسارت درآورد؛ اسارت در گناه.
این توهم باطلی است که آدمی گمان می‌برد که آزاد بوده و صاحب‌اختیار؛ البته وی برای مدت کوتاهی ممکن است مطابق خواسته دلش و آنچه که پسندش می‌آید زندگی کند ولی به سرعت درمی‌یابد که جامی که این دنیا به دستش می‌دهد، او را مسموم می‌سازد و هرگز تشنگی‌اش را از میان نمی‌برد (یوحنا ۴: ۱۳). در قیاس با نیاز جان و روح آدمی، این جهان یک بیابان برهوت است که غیرممکن است بتواند خلاء درونی وی را پر سازد. آدمی خلق شده بود تا بر جهان غلبه کند اما اینک دنیا او را مغلوب ساخته است. تصور اینکه «من ناخدای کشتی زندگی‌ام هستم» خیالی است کاملاً باطل!‌ البته سفر او در این دنیا به این سادگی‌ها نیست؛ او باید دنیا را با دیگران شریک شود و به سرعت درمی‌یابد که جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند محدودیت‌هایی را به او تحمیل می‌کند و مانع کارهایی می‌شود که او دوست دارد تا انجامشان دهد. هرچند اگر شورش و انقلاب کرده و اصول آن جامعه را به هم بریزد، جامعه تازه‌ای با اصول و محدودیتهای تازه جای آن را می‌گیرد؛ آری، چنین است تقدیر نیک خداوند برای بنی‌آدم. درنتیجه وی بهترین شیوه را در آن می‌بیند تا هم‌رنگ جماعت شود.
چنین فردی -به خاطر وجدانش- ممکن است مذهبی بشود؛ ظاهر یک دین را حفظ کند بدون اینکه هیچ تغییر و تحول اساسی در او رخ داده باشد. او هنوز هم -در درون و عمق وجودش- همان یاغی فراری از خداست و با کارهای ریاکارانه‌اش همه -حتی خودش را- گول می‌زند؛ گویی با شریعتمداری‌اش بار دیگر به خدمت خداوند درآمده است! درحالیکه تنها هدف و نیت او از انجام آن اعمال مذهبی گریز از عذابی است که وجدانش به او می‌گوید روزی در انتظارش خواهد بود. تمام رفتار مذهبی او برای گریز از مجازات است. رابطه او با خداوند -خالقش که او را از حضور خود رانده- هنوز عوض نشده است. چنین فردی گاهی وجدانش نیز به او گواهی می‌دهد که امیدی برای نجاتش نیست.
وجدان
خداوند آدمی را متفاوت از دیگر حیوانات و به شباهت خود آفریده (پیدایش ۱: ۲۶)، هرچند که سقوط در گناه این شباهت را کاملاً از میان برده است. خداوند در اندرون هر بشری -در هر کجای از دنیا و در هر فرهنگ و جامعه‌ای که بزرگ شده باشد- اصول اخلاقی طبیعی را نوشته است؛ همه انسان‌ها به طور طبیعی می‌دانند که کشتن دیگران، دزدی کردن، شهادت دروغ دادن و زنا  خطاست. توافق فکری افراد یک جامعه -که فرهنگ آن‌ها را تشکیل می‌دهد- فضای فکری است که فرد در آن بزرگ می‌شود. البته جوامع مختلف به افراد جامعه از نو تعلیم می‌دهد تا این یا آن اصل اخلاقی را نادیده بگیرد.
وجدان آدمی همچون دفتر ثبتی است که تمام آنچه را که وی در طول زندگی‌اش انجام می‌دهد به ثبت می‌رساند. سابقه گناه هرگز از بین نمی‌رود، خود فرد ممکن است آن را به باد فراموشی بسپارد ولی سابقه آن ماندگار و پاک‌ناشدنی است. خدواند نیازی ندارد تا «دفتر اعمال» برای تک تک ما باز کند، در درون هر یک از ما وجدانی با حافظه نازدودنی و غیرقابل نابود شدن قرار داده شده است.
وجدان همچون شاهد و گواهی عمل می‌کند برای تمام رفتارها و اندیشه‌های آدمی. وجدان آدمی زمانی که توسط خداوند به گواهی دادن خوانده شود حتی به مخفی‌ترین گناهان -چه آنچه که کاملاً در خفا صورت گرفته و یا آنچه که در ذهن و اندیشه بوده- اعتراف خواهد کرد؛ نه تنها جزئیات آن گناه بلکه نیت انجام آن را نیز ارائه می‌کند.
وجدان آدمی نقش متهم کننده را دارد؛ فرد خطاکار را محکوم می‌کند، آرام و قرار را از او می‌گیرد و گاه خواب را از چشمان وی می‌رباید. هرچند مرور زمان و اصرار بر گناه صدای وجدان را خاموش می‌سازد. فرد خطاکار نیز با شیوه‌های مختلف و با آوردن عذر و بهانه سعی می‌کند تا رفتارش را توجیح کند. اما زمانی -این متهم کننده که در سینه ماست- به فریاد خواهد آمد. همچون کٍرمی که از درون ما را می‌خورد و هرگز نمی‌میرد. (داستایوفسکی در رمان معروف «جنایت و مکافات» این موضوع را به خوبی تحلیل و بررسی کرده است.)
وجدان همچون یک قاضی درونی عمل می‌کند. خداوند به ما قدرت تشخیص نیکی و بدی را داده و هربار که ما بدی را برمی‌گزینیم، این قاضی درونی ما را محکوم می‌سازد. اما به مرور زمان که فرد صدای قاضی را ناشنیده می‌گیرد، این صدای درونی رو به خاموشی می‌گذارد. اما زمانی خواهد آمد که سکوت خود را خواهد شکست و ابدیت هم آن را خاموش نخواهد ساخت.
وجدان همچون مامور اعدام عمل می‌کند؛ گاه فرد خاطی را از ترس و هراس پر می‌سازد. گناه -که وجدان را معذب ساخته- بعضی اوقات باعث می‌شود تا چنان ترسی فرد را فراگیرد که از صدای فروافتادن یک برگ درخت هم به وحشت بیفتد. این ترس می‌تواند آدمی را کاملاً برده خود سازد و برای فرار از این ترس آدمی شیوه‌های فراوانی را ابداع کرده است. با این حال فرد همچنان برای گناهانش دلیل تراشیده، بهانه منطقی آورده و حتی به کارهای بدتر دیگران اشاره می‌کند تا به شیوه زندگی‌اش -که در طغیان علیه خداوند و شریعت اوست- ادامه بدهد.
آدمی -در شرایط طبیعی- هیچ علاقه و تمایلی به شریعت خداوند ندارد؛ وی درواقع -در طرز اندیشه و در خواسته دلش- بر ضد آن است . همه آنچه را که خداوند ممنوع کرده وی دوست داشته و از آن لذت می‌برد. بنی‌آدم تا زمانی که در این شرایط دشمنی و ضدیت قرار دارد کاملاً ناتوان است تا خود را از اسارت گناه و عواقب آن آزاد سازد. آدمی نمی‌تواند گذشته‌اش را پاک کرده و یا به نوعی جبران خسارت کند؛ او را از سابقه زندگی‌اش هیچ فراری نیست. شمشیری بر بالای سر او آویزان است و هرلحظه ممکن است فرود آید.
آدمی خلق شده بود تا با خداوند مشارکت داشته باشد و به او امکان حیات جاودان عرضه شده بود، اما به جای آن گناه را برگزیده و اینک یک زندانی دست و پا بسته است در ملکوت گناه و مرگ. اینک لعنت خدا بر او قرار گرفته و مرگ-که ثمره و پاداش گناه است- بر هستی او حکمفرماست. مرگ همچون سرطانی است که وجود او را روز به روز تحلیل برده و به سوی هلاکت ابدی سوق می‌دهد. مرگ همچون کرمی است که میوه حیات او را ذره ذره تحلیل می‌برد. در این شرایط سنگین‌ترین زنجیری که جان و روح او را خرد می‌سازد بار گناه است؛ به این نحو است که گناه بر او تسلط یافته است. مرگ و وحشت و هراس از آن زنجیر گران‌بار دیگری است که تمامی عمر آن را به دوش خواهد کشید. وی سعی می‌کند تا به نحوی خود را مشغول بدارد، همه تلاشش را می‌کند تا به نحوی جبران خسارت کند، حتی ممکن است اعمالی به ظاهر مذهبی انجام دهد. ممکن است خود را فریب دهد که ترازوی عدالت به نفعش سنگین شده است. بویژه وقتی که ترس از مرگ به خاطرش آمد و یا سنگینی بار گناهانش را حس کرد به مذهب روی می‌آورد تا صدای وجدان را خفه سازد یا خود را تبرئه حساب کند. وی هر کاری را برای فرارش انجام می‌دهد، از هر برگ انجیری برای خود جامه پارسایی می‌دوزد، اما به پلیدی گناه فکر نمی‌کند، هرگز نیت خود را امتحان نمی‌کند، هرگز از صمیم قلب توبه نمی‌کند و از آن روی برنمی‌گرداند. حتی ممکن است گاه احساس شرم و ندامت کند ولی دوباره همچون سگی که تحوعش را لیس می‌زند، به سمت گناه بازمی‌گردد.
دوست عزیز، این شرایط طبیعی من و شماست؛ بسیار ناامیدکننده، تیره و مصیبت‌بار اما حقیقت محض. زیرا این تصویر درستی است که خالق ما از وضعیت ما در کلامش به ما نشان می‌دهد. آن «آدمی» که از برکات وجود خداوند محروم شده و رابطه‌اش با او قطع گشته، شما هستید! اگر همین اکنون لحظه‌ای به زندگی گذشته خود فکر کنید خواهید دید که تفسیر خداوند -که در سطور گذشته مطالعه کردید- دقیقاً با وضعیت شما تطابق دارد.
وقتی که به اطرافمان نگاه می‌کنیم و آدمی را می‌بینیم که در مصیبت به دنیا می‌آید و در بدبختی از جهان رخت برمی‌بندد، وقتی که بی‌عدالتی اجتماعی، بیماریهای لاعلاج، نیاز، نگرانی، آشفتگی، ناامیدی، سیاه‌روزی، سرخوردگی، اعتیاد، مرگ و هرگونه مصیبت دیگری را در جهان اطراف خود می‌بینیم، بگذارید به جای اینکه خالق جهان را محکوم کنیم، به جای اینکه مشت به سوی آسمان بلند کرده و آفریننده نیک را نفرین کرده و مغرورانه بپرسیم که چرا آدمی در وضعیت تلخ و سیاه کنونی درآمده است، به جای آن بیایید تا به کلام خداوند نگاه کنیم و ببینیم که پدر و مادر اول ما چه کردند؛ آن‌ها بودند که پشت به خدا، رحمت و مَحبت او کرده، وسوسه شیطان را باور کردند و ما را نیز وارثین لعنت خدا ساختند. اگر اعتراض دارید که این کار آن‌ها بود و ربطی به شما ندارد، از خود بپرسید که تا به همین لحظه آیا شما نیز همین کار را نکرده‌اید؟ آیا شما نیز خدا را مانع سعادت خود فرض نکرده و خوشبختی و شادی خود را در جای دیگری جستوجو نکرده‌اید؟ آیا شما نیز -همچون فرزندانی خلف- در‌واقع به نوعی زندگی نکرده‌اید که گویی خدایی وجود نداشته و تمام توجه و امیدتان را بر این جهان فانی نگذارده‌اید؟ آیا جایی برای خدا در ذهن، اندیشه و برنامه روزانه شما هست؟
بیایید تا واقیعت وضعیت خود را -که خداوند در کلامش به ما نشان می‌دهد- بپذیریم؛ هریک از ما به بیراهه کشیده شده‌ایم، هیچ یک از ما محبتی به خدای حقیقی و زنده نداریم -اگر داشتیم این مَحبت را با زندگی به دور از گناه نشان می‌دادیم-، هر یک از خود را به بردگی گناه سپرده و خدمت به آن را برگزیده‌ایم، ما هرگز جویای خدای حقیقی نبوده و با او مشارکت و دوستی نداشته‌ایم.(رومیان ۳: ۱۰-۱۸) ما به دور از خدا، بدون خدا، بدون امید و بدون مسیح پای به این جهان می‌گذاریم. روزهای عمر خود را در همین وضعیت و در جهالت نسبت به خدای حقیقی و کلام حیات‌بخشش سپری کرده و در نهایت ثمره آنچه را که عمری کاشته‌ایم برداشت می‌کنیم. شیوه زندگی هر یک از ما رأی و انتخاب ماست نسبت به خداوند؛ در طول زندگی او را جویا نشده و مرگ تنها همان چیزی را به ما می‌بخشد که عمری برایش زندگی کردیم؛ جدایی ابدی از خدای زنده و تمام رحمت‌هایش؛ خدایی که منشاء و سرچشمه حیات و تمام نیکویی‌هاست. مرگ تمام چیزهای نیکو را از ما می‌رباید. ما برهنه و بدون خدا پای به جهان می‌گذاریم و برهنه و بدون خداوند-نجات‌‌دهنده از جهان خواهیم رفت به جایی که دیگر هرگز نیکی خداوند را نخواهیم چشید. در آن مکان وجدانی -که یک عمر آن را سرکوب نموده بودیم- بیدار شده، چون شعله سوزان و خاموش‌ناشدنی آرام و قرار را از ما می‌گیرد.
> 
> «جایی که کٍرم آن‌ها نمی‌میرد و آتش خاموشی نمی‌پذیرد.» (مرقس ۹: ۴۸)
> 
> 
> 
تنها امید و راه نجات
> 
> «سپاس بر خدا برای هدیه وصف‌ناپذیرش» (دوم قرنتیان ۹: ۱۵)
> 
> 
> 
پولس -رسول خداوند حقیقی- وقتی که به فیض عظیم خداوند فکر می‌کند به شگفتی درمی‌آید و کلامی به جز سپاسگزاری بر زبانش جاری نمی‌شود. خداوند پیامبران و رسولان واقعی‌اش را فرستاد تا به آدمی مژده نجات و رستگاری را بدهند. (پیامبران دروغین هم هستند که کلامی دیگر و راهی دیگر را به آدمی نشان می‌دهند.)
از همان لحظه‌ای که آدمی در باره صحت کلام و تهدید خداوند شک کرده و به جایش سخن شیطان را باور کرد، پیش از آنکه خداوند او را از بهشت برین به این دنیای تحت لعنت تبعید کند، خداوند از روی رحمت و فیض عظیمش به نسل آتی وعده‌ای داد. در همان طلوع آفرینش که روایت آن در اولین کتاب مکاشفه کلام خداوند آمده است؛ در سفر پیدایش فصل سوم خداوند به او که آدمی را فریب داد چنین گفت:
> 
> «میان تو و زن، میان تو و نسل زن دشمنی می‌گذارم؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنه پای وی را خواهی زد.» (پیدایش ۳: ۱۵)
> 
> 
> 
از نسل آن زن -حوا- کسی خواهد آمد که سر شیطان را خواهد کوبید؛ به عبارتی شیطان و کارش را کاملاً نابود خواهد کرد. شیطان با فریفتن آدمی گویی هدف خداوند از آفرینش وی را باطل ساخته بود؛ آدمی که برای مشارکت با خدا خلق شده بود برای همیشه از حضورش رانده شد. اما خداوند کسی را خواهد فرستاد که از نسل زن است، یعنی یک انسان کامل است و هم توانایی آن را دارد تا قدرتمندترین فرشتگان سقوط کرده را نیز شکست دهد؛ یعنی خداست. این است نقشه و راه رستگاری آدمی که خداوند در کلام مکاشفه توسط موسی -پیامبر حقیقی خداوند- نوشته شده است. دیگر پیامبران راستین بعدی در مورد این نجات‌دهنده که سرانجام خواهد آمد تا شیطان را نابود ساخته و اسیران را از دستش نجات دهد، پیشگویی کرده‌اند. ۳۹ کتاب عهد عتیق درباره اوست و آمدنش به این جهان و ۲۷ کتاب عهد جدید به ما مژده آمدن او را می‌دهند و کاری که برای نجات قوم خویش انجام داد.
مطابق اراده و حکمت عظیم خداوند و چنانکه تمامی کتاب‌های پیامبران واقعی خداوند بیان داشته‌اند، در لحظه‌ای از تاریخ همان خدایی که آدمی را آفرید، همان خدایی که زمین و آسمان را خلق کرد، تناسخ یافت و به جهان پای گذاشت. خداوند-نجات‌دهنده پا به دنیای خاکی گذاشت و همچون یکی از ما شد تا با مرگ خود بر روی صلیب گناه و ثمره آن را برای همیشه از میان بردارد. خداوند پیامبرانش را نفرستاد تا آدمی را به راه راست هدایت کنند، زیرا آدمی نیاز به یک هدایت‌کننده ندارد بلکه به یک نجات‌دهنده. آدمی وجدان دارد تا او را هدایت کند اما تمایل درونی و باطنی‌اش همواره به سوی شرارت است و نه شریعت خداوند. آدمی به نوعی آفریده شده که تفاوت نیک و بد را می‌داند ولی اراده‌اش همواره به سوی بدی معطوف است. او نیاز به تغییری درونی دارد تا مشتاق و متمایل به شریعت خداوند بشود، تا همان کسی را که مانع لذت بردنش می‌دانست یگانه امید و لذت خود بداند.
شما نیاز به تغییری درونی و اساسی دارید؛ تا خواسته دل شما هماهنگ با خواسته خدا باشد و نه در تقابل و تضاد با آن. تنها خداوند است که قدرت و توان این کار را -که برای شما غیرممکن است- دارد. باید از گناهان خود احساس شرم کرده و توبه کنید. باید به آن‌ها پشت کرده و به خداوند-نجات‌دهنده ایمان آورید. خداوند عیسی مسیح به این جهان آمد تا با مرگش بر روی صلیب کار شیطان را باطل سازد، تا نتیجه گناه را نابود سازد، تا ما را که یاغی و فراری هستیم به خانه پدری برگرداند، تا ما را از بهشتی که از آن رانده شده‌ایم بازگرداند. ضرورت دارد تا با تمام وجود توبه کرده و از خدواند بخواهید تا بر شما رحمت نشان داده و به خاطر پسرمحبوبش -خداوند عیسی مسیح- شما را بخشوده و پذیرا شود. شما تا این لحظه از زندگی خود در طغیان و دوری از خداوند سپری کرده‌اید، هرگز او را به عنوان پدر آسمانی نشناخته‌اید، هرگز به دعای شما پاسخی داده نشده است. بدون خدا، بدون یک نجات‌دهنده و بدون امید در این دنیا. اما ضرورتی ندارد تا در این شرایط حتی یک لحظه دیگر هم باقی بمانید. اگر به گناهکار بودن خود اعتراف کرده، دست از آن‌ها شسته و به سوی خدای حقیقی بازگردید او شما را خواهد پذیرفت. باید به خداوند عیسی مسیح، به مرگش بر روی صلیب برای بخشش گناهان و رستاخیزش از میان مردگان ایمان آورید. اگر شکی در دلتان هست از او بخواهید تا آن را از میان بردارد. با تمام وجود او را بخوانید، دست از طغیان برداشته و به سوی خدای حقیقی و نجات‌دهنده خود برگردید تا با آغوش باز شما را بپذیرد.
دکتر زرین‌قلوب – لندن اکتبر 2017