از کجا بفهمم که افسرده هستم؟
علائم و تشخیص در دنیای بهداشت روان که اغلب پیچیده و اسرارآمیز است ، تشخیص ها براساس معیارهای تعیین شده در کتاب مرجع به نام کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، چاپ پنجم انجام می شود. به طور خلاصه اکثر ما پزشکان آنرا dsm می نامیم. این کتاب برای بیشتر روانپزشکان و متخصصین سیستم بهداشت روان مانند یک کتاب مقدس تشخیصی ، با مجموعه ای از قوانین دقیق برای تصمیم گیری دقیق در مورد اینکه چه کسی با چه بیماری تشخیص داده می شود یا واجد شرایط تشخیص بیماری خاصی هست ، عمل می کند. وقتی نوبت به تشخیص افسردگی می رسد، خوشبختانه معیارها نسبتا ساده هستند. ابتدا ، dsm مجموعه ای از نه علائم اصلی تشخیصی را ارائه می دهد: حالت افسردگی از دست دادن علاقه یا لذت در همه (یا تقریباً همه فعالیت ها) افزایش یا کاهش زیاد اشتها / وزن بی خوابی یا پرخوابی کند شدن حرکات بدنی ، یا تحریک و آشفتگی زیاد خستگی شدید احساس گناه یا حس بی ارزش بودن (بیش از حد طبیعی) اختلال جدی در تمرکز یا تصمیم گیری افکار مکرر مرتبط با مرگ ، یا خودکشی برای تشخیص نیاز است که حداقل پنج تا از این علائم فوق در بیشتر روز ، تقریباً هر روز و به مدت دو هفته یا بیشتر وجود داشته باشد. این علائم همچنین باید باعث اختلال در عملکرد یا پریشانی شدید شوند. برخی بیماری های دیگر مانند مشکلات تیروئید ، سندرم خستگی مزمن یا انواع سو مصرف مواد ممکن است گاهی با افسردگی اشتباه شوند.
افسردگی بسیار پیچیده تر از آن است که با یک جمله ساده بتوان علت آن را توضیح داد. نظریه های متنوع و بسیاری برای منشأ افسردگی مطرح است. برخی از این نظریات عبارتند از : خراب بودن سیم کشی مغز هنگامیکه متخصصان مغز افراد افسرده را اسکن کردند ، متوجه شدند که لوب های پیشانی مغز ، یعنی بخشی از مغز که با فرایندهای شناختی همراه است ، سطح فعالیت کمتری را نسبت به بیماران غیر افسرده نشان می دهد. تصویربرداری های دیگر مغز نیز تجزیه در الگوهای طبیعی پردازش عاطفی را نشان داد که به این معنی است که توانایی بیماران افسرده در سرکوب حالات عاطفی منفی کاهش یافته است. همچنین در تصویر برداری های عملکردی، سطح بالای فعالیت در قسمت آمیگدالای مغز ، مرکز ترس ، علی رغم تلاش های شناختی برای بازآموزی افکار، نیز در افراد افسرده مشهود می باشد. بنابراین ، طبق این تئوری، افسردگی مشکلی در الگوی سیم کشی و ارتباط بین نورون های مغز است. آتروفی و کوچک شدن مغز. افسردگی می تواند با کاهش حجم در  برخی قسمت های مغز مانند هیپوکامپ ، که متعلق به سیستم لیمبیک (مرکز احساسی مغز) است ، همراه باشد. هیپوکامپ عمدتا در  ارسال اطلاعات از حافظه کوتاه مدت به بلند مدت مهم است.هر چه شدت افسردگی بیشتر باشد ، کاهش حجم مغز نیز بیشتر خواهد شد. کوچکی مغز همچنین در لوب های پیشانی مغز و همچنین به خصوص قشر جلوی مغز نیز دیده میشود که مراکز تصمیمات و شناخت احساسی مغز را تنظیم می کند. و در نهایت، به نظر می رسد افسردگی مانع تولد سلول های جدید مغز یا نوروژنز می شود. به همین دلیل ، برخی معتقدند که افسردگی درمان نشده "مخرب ترین بیماری شناخته شده برای بشر" است. عدم تعادل هورمونی. اختلال در تنظیمات سیستم غدد درون ریز نیز ممکن است در افسردگی نقش داشته باشد. برخی مطالعات نشان داده اند که در محور هیپوتالاموس - هیپوفیز - آدرنال (hpa) ، یعنی در محوری که پاسخ بدن به استرس کنترل میشود، نقص هورمونی وجود دارد. هنگامی که فردی در حالت نگرانی و استرس است ، هیپوتالاموس فاکتور آزاد کننده کورتیکوتروپین (crf) و سایر مواد تحریک کننده غده هیپوفیز برای ترشح هورمون های استرس که پاسخ استرس حاد را ایجاد می کند ، تولید می کند. فعال سازی مزمن این محور می تواند به ایجاد افسردگی منجر شود. یعنی بدن بطور دایمی در حالت استرس (از نظر هورمونی) قرار می گیرد. ژنتیک. الگوهای ژنتیکی بسیاری وجود دارد که می تواند آسیب پذیری فرد را نسبت به افسردگی و سایر اختلالات خلقی افزایش دهد ، اگرچه برخی از این ویژگی های ژنتیکی هنوز مشخص نشده است ولی تا کنون صدها ژن شناسایی شده است که وجود آنها احتمال افسردگی را افزایش می دهند. مثلا دانشمندان ژنی را شناسایی کرده اند که ممکن است با اختلال دوقطبی مرتبط باشد و همچنین متخصصان جهش های ژنتیکی رایجی را در افرادی که دچار افسردگی بالینی در صورت مواجهه با حوادث آسیب زا در زندگی میشوند را کشف کرده اند. التهاب مغز. برخی پزشکان مثلاً دیوید پرلموتر ، پزشک متخصص مغز و اعصاب مشهور آمریکایی عقیده دارند که سنگ بنای تمام بیماری های جدی سیستم عصبی - از جمله افسردگی ، دمانس، اضطراب و اختلال دو قطبی - التهاب است و برجسته ترین محرک های التهاب در رژیم غذایی ما گلوتن و قند است. ما نمی توانیم التهاب مغز خود را مانند سایر اعضای بدن احساس کنیم ، بنابراین به ندرت نوعی غذایی را که می خوریم با روحیه خود مرتبط می دانیم. افسردگی در 52 درصد افراد حساس به گلوتن مشاهده می شود.