خواص ریحان
ریحان " کلمه ای عربی و به معنی " گل و سبزه " است که معادل این لغت در فارسی " اسپرغم " گفته می شود.
این گیاه بوته ای یک ساله ای است که معمولاً طول آن بین ۲۰ تا ۴۵ سانتیمتر است و دارای عطر و بوی مطلوبی است. رنگ ساقه ی بوته ی ریحان سبز تند است و دارای برگ های منظم و بیضی شکل است . گل های ریحان به رنگ سفید یا صورتی در ماه های مرداد یا شهریور به شکل خوشه در انتهای ساقه ی ریحان ظاهر می شوند و پس از چندی از همین گل ها تخم ریحان حاصل می گردد. دو نوع ریحان وجود که یک نوع آن برگ های سبز و نازکی دارد و نوع دیگر برگ های بنفش رنگ دارد. گیاه ریحان بومی هند است. این گیاه هیچ گونه ترشح زیان آوری ندارد و تمام بخش های آن مثل برگ ، گل و حتی ساقه آن بسیار معطر و خوشبو است. از این رو در تمام دنیا به عنوان یک طعم دهنده و عطر دهنده به غذا مورد استفاده قرار می گیرد.
در مصر ، زنان گل های ریحان را در استراحتگاه افراد مورد علاقه شان می ریزند ولی در مالزی این گیاه را در محل دفن مرده ها می کارند . در مولداوی رسمی وجود دارد که هنوز هم پا برجاست و آن این است که یک مرد زن مورد علاقه اش را با قبول دسته ای ریحان از او انتخاب می کند.
پزشکان قدیم به سختی اثر درمانی ریحان را قبول می کردند و بیشتر آنها عقیده داشتند که این گیاهی سمی و خطرناک است.
در ایران نیز افسانه ای در مورد ریحان وجود دارد، بدین شرح که :
« گویند اسپرغم پیش از انوشیروان نبود. روزی انوشیروان بارعام داده، و به دیوان قضاوت نشسته بود. ناگاه ماری بزرگ از زیر تخت درآمد. حاضران را از دیدن او ترس به هم رسید. قصد او کردند، شاه فرمود بگذارید شاید شکایتی داشته باشد. به دنبال او برفتند تا به کنار چاهی رسیدند. مار بر کنار چاه حلقه زد، آنگاه به درون رفت و برآمد، چون در آن چاه نگاه کردند، ماری دیدند مرده افتاده و عقربی نیش بر او بند کرده، نیزه ای از بالای چاه بر پشت عقرب فرو برودند و همچنان به نزدیک شاه آوردند و شاهنشاه را از حال مار و نیش عقرب آگاه ساختند. چون یک سال بگذشت، هم در آن روز شاه نشسته بود و به شکایات مردم رسیدگی می کرد. همان مار به نزدیک سریر آمد و از دهن خود قدری تخم سیاه بریخت و برفت. شاه فرمود آن تخم را کاشتند. از آن تخم اسپرغم بر آمد و انوشیروان که پیوسته زکام داشت از بوییدن و خوردن آن زکامش برطرف شد. شکی نیست که این داستان به این شکل صحت ندارد ولی بعید نیست که بذر را یکی از شاکیان که به حق خود رسیده بود، به عنوان هدیه آورده باشد.»
فواید و خواص درمانی ریحان:
این گیاه معطر و بادشکن است. اگر چه بیشتر به عنوان سبزی خوردن یا طعم دهنده به غذا، مورد استفاده قرار می گیرد ولی خواص درمانی خاصی هم دارد که از آن جمله :
۱- ریحان آرامش دهنده ی اعصاب است و برای درمان سردردهای عصبی بسیار مؤثر است. اگر ۲۰ تا ۵۰ گرم ساقه ی این کیاه که دارای برگ و گل است را در یک لیتر آب جوش بریزید و ۱۲ دقیقه دم کنید . سپس آن را صاف و شیرین نمایید و پس از هر غذا ۱ فنجان بنوشید که غم و اندوه و افسردگی را برطرف می کند.
۲- ریحان گیاهی نشاط آوراست. دم کرده ی ۵۰ گرم از این گیاه که شیرین شده باشد پس از هر غذا برای معالجه ی سردردهای یک طرفه ( میگرن ) و سردردهای عصبی مفید است . حتی استنشاق بوی ریحان له کرده سردردهای ناشی از سفر را برطرف می کند.
۳- دم کرده ی ۵۰ گرم ریحان که با عسل  شیرین شده باشد برای برطرف کردن گلودرد و آنژین مؤثر است. برای درمان آسم  نیز می توان جوشانده ی غلیظی از ریحان تهیه کرد و روزی چند مرتبه دهان را با آن شستشو داد. جوشانده ی سرد آن نیز تب بر است. پس در بیماری های تورمی گلو و سرما خوردگی  حتماً از ریحان استفاده کنید.
۴- دانه ی ریحان نیز به علت داشتن لعاب فراوان نرم کننده است و در رفع ورم کلیه  و ترشحات زنانگی مفید است.
۵-  نفخ رابرطرف می کند، پس چه خوب است افرادی که دستگاه گوارش حساس دارند و سریع نفخ می کنند با غذا ریحان مصرف کنند.
۶- در درمان اسهال هم مؤثر است . خوردن تخم بو داده ی ریحان برای درمان اسهال اثر شفا بخش دارد.
۷- جوشانده ی ریحان گرفتگی دستگاه گوارش را رفع می کند و ضد تهوع و استفراغ است.
۸- اسانس ریحان که بازیلیک نام دارد ، بسیار معطر و ضدعفونی کننده ی دستگاه گوارش است و بوی سیر  و پیاز  را از دهان می برد. به همین دلیل یک پای ثابت نان و کباب، ریحان تازه است.
۹- ریحان میکروب اسهال و وبا  را می کشد و بوی آن پشه و مگس را فراری می دهد . ریحان را در باغچه ی منزل خود بکارید تا به این ترتیب با حشرات مزاحم مبارزه کنید.
۱۰- به نظر می رسد که دانه ی ریحان برای رفع اثر زهر مارگزیدگی ، هم بصورت خوراکی و هم اگر به روی محل زخم گذاشته شود، مؤثر است. عقیده ای هم وجود دارد که ریحان می تواند زگیل  را درمان کند.
نظر بزرگان در مورد ریحان
در حدیث است که امام صادق ( ع ) فرمود: ریحان سبزی پیامبران است و بدانید که هشت خاصیت در آن وجود دارد:
۱- غذا را گوارا می کند.
۲- منفذها را باز می کند.
۳- دهان و باد گلو را خوشبو  می سازد.
۴- اشتها  را به غذا افزایش می دهد.
۵- مرض را از بین می برد.
۶- شخص را از بیماری جذام  ایمن می گرداند.
۷- وقتی ریحان در شکم آدمی قرار گیرد،همه ی امراض را ریشه کن می سازد.
در حدیث دیگر، امام کاظم ( ع ) فرمود : ریحان مرض سل  را از بین می برد.
نام های دیگر:صباره، الصبرالامریکی، کوواربوتی
مشخصات: گیاهی است از خانواده amaryllidaceae، گونه های متعدد و مختلفی دارد. گیاهی است معمولا بدون ساقه ،برگ های آن ریشه ای و به طور گروهی مستقیما از ریشه خارج می شوند، برگهای بزرگ،پهن،دراز به طول تقریبا دو متر،ضخیم،گوشتی،زیر برگ ها محدب و برآمده و روی برگها مقعر به رنگ سبز خاکستری. کناره برگها دارای تیغ های تیز و خیلی محکم و زرد مایل به سبز متعدد در اطراف محور شاخه گل دهنده که از وسط برگها بیرون می آید قرار دارند.
طول محور گلها در بعضی گونه ها به ۸-۹ متر می رسد، آرایش گل های آنس از چندین سال (شاید پس از ۳۰-۴۰) سال ظاهر می شود،سابقا معتقد بودند که در برخی گونه ها پس از یک قرن است و در مناطق گرم آسیا و آمریکا انتشار دارد.در ایران گونه ای از آن به طور وحشی در بلوچستان در باغ های نصیرآباد می روید و در باغبانی نیز به عنوان گیاه زینتی پرورش داده می شود.
خواص درمانی :
۱- اگر مغز گیاه خورده شود،تب را قطع می کند.
۲- مغز آن را ضماد کنید،برای التیام دادن زخم نافع است.
۳- ضماد شیره تازه آن برای تسکین درد دندان و رفع نارحتی چشم مفید است.
برگ آگاو
ترکیب شیمیایی:
ماده هکوژنین، استروئید ساپوژنین، هکوژنین، ساپوناز، سیزال
خواص درمانی :
شیره تازه آن را بگیرید و بنوشید،ملین ،مدر و قاعده آور است،در موارد کمبود ویتامین c در بدن داروی مفیدی است.
ریشه آگاو
ترکیب شیمیایی:
نوعی قند به  نام  آگاوژ، ساپونین، رزین
خواص درمانی :
آب دم کرده آن را بنوشید،مدر ،معرق و ضدعفونی کننده است.