اختلال وسواس چگونه گسترش می یابد؟
مطالعات نشان می دهد که 90 درصد افراد افکاری مشابه با افکار ocd دارند. با این حال به نظر می رسد مبتلایان ocd نسبت به افراد دیگر از این افکار بیشتر ناراحت می شوند. اغلب افکاری که مبتلایان را نگران می کنند برخلاف عقاید و ارزش های آن ها هستند. برای مثال یک مرد بسیار مذهبی از ارتکاب کفر می ترسد یا مادری که عاشق فرزند خود می باشد از صدمه زدن به او می ترسد. 
به دلیل ان که افراد مبتلا به ocd در مورد این افکار ناراحت هستند سعی در اجتناب از آنها دارند. اغلب آنها خودشان را مجبور می کنند که فکر کردن به این افکار را متوقف کنند. مشکل این است که هرچه شما بیشتر سعی کنید در موردچیزی فکر نکنید بیشتر به آن فکر خواهید کرد. می توانید خودتان این را امتحان کنید: سعی کنید 60 ثانیه به یک فیل فکر نکنید اولین چیزی که به ذهن شما می آید همان چیزی است که سعی در اجتناب از ان دارید ـ یک فیل 
وقتی افراد در می یابند که نمی توانند از افکار ناراحت کننده اجتناب کنند اغلب روی به روش هایی می آورند که احساس می کنند کمتر اضطراب زاست. آن‌ها ممک است فعالیت هایی مثل شستشوی زیاد یا خواندن دعا در سکوت را انجام دهند. این کار معمولا آنهارا تسکیل می دهد. 
درمان شناختی رفتاری برای اختلال وسواسی چیزی چگونه عمل می کند؟ 
افراد مبتلا به ocd می ترسند که اگر به خودشان اجازه دهند در مورد فکرهای وسواسی بدون انجام اجبارها فکر کنند بیشتر و بیشتر مضطرب شوند و در مقابل آنها نتوانند مقاومت کنند آنها اغلب میترسند دیوانه شوند. 
هدف درمان شناختی رفتاری این است که به شما کمک کند یاد بگیرید می توانید اضطرابتان را بدون انجام اجبارها کنترل کنید. شما راهبردهای مقابله ای یاد می گیرید که کمک می کند اضطراب کمتری احساس کنید. علاوه بر این یاد می گیرید که اگر به جای اجتناب از ترس ها با آنها روبرو شوید آنها برطرف خواهند گردید باور این گفته ممکن است مشکل باشد اما حقیقت دارد درمانگر شما کمک می کند تا به تدریج با چیزهایی که بیشترین ترس ها را برای شما ایجاد می کنند روبرو شوید تا جایی که اعتماد پیدا کنید که بدون اجبارها می توانید ترس هایتان را اداره کنید. درمانشناختی رفتاری برای ocd 20 جلسه طول می کشد. برای افرادی که علائم شدیدتری دارند درمان ممکن است بیشتر طول بکشد.
آیا می دانید که آلبرت انیشتن تا سن ۹ سالگی، نمی توانست بخواند؟ والت دیزنی، ژنرال جورج پتون و نلسون راکفلر، معاون رئیس جمهور، در تمام طول زندگی خود در خواندن مشکل داشتند. ووپی گلدبرگ، چارلز شواب، و بسیاری افراد دیگر، مبتلا به اختلالات یادگیری بودند که موفقیت نهایی آنها را تحت تاثیر قرار نداد.