چرا نباید نماز بخوانیم؟
«از آنجا که حکم مجازات برای عمل بد به سرعت اجرا نمی‌شود، به این دلیل دل بنی‌آدم یک‌سره مصمم به ارتکاب بدی است» (جامعه ۸: ۱۱)
نویسنده این سطور در خانواده‌ای نمازخوان بزرگ شده و خود نیز سالها نماز می‌خوانده و با حساسیت موضوع کاملاً آشناست. هدف از این نوشته به هیچ روی توهین به مقدسات مردم نیست بلکه بیان حقایقی است که گفتن آن‌ها ضرورت دارد. خداوند ما را مخلوقات صاحب شعور و قدرت استدلال آفریده و از ما انتظار دارد تا رفتارمان بر اساس عقل و منطق باشد. پیروان محمد به خاطر ترس از عذاب جهنم، برای فرار از مجازات ابدی، از روی عادت، به خاطر مصلحت اوضاع و یا برای رسیدن به حاجت و مراد دلشان نماز می‌خوانند. هیچ یک از آن‌ها به دلیل دیگری این کار را انجام نمی‌دهد. درصورتیکه خداوند در کلامش از ما خواسته تا هر کاری را کا انجام می‌دهیم برای جلال نام او باشد. هدف نهایی از نماز گذاشتن جلال دادن به خداوند نیست بلکه رسیدن به منفعتی است کاملاً شخصی و خودخواهانه؛ به همین دلیل این کار در نظر خداوند پرستش محسوب نمی‌شود. اما دلایل قانع کننده دیگری هم وجود دارد که چرا ما نباید -حتی به قیمت از دست دادن جانمان- دست به نمازخواندن بزنیم. دوستان اگر نماز می‌خوانید -به خاطر سعادت خودتان هم که شده- به این دلایل خوب بیندیشید:
کلام خداوند از ما می‌خواهد تا به پسریگانه‌زاد ازلی‌اش احترام بگذاریم: «تا آنکه همه پسر را احترام بگذارند، همچنانکه پدر را احترام می‌گذارند؛ و کسی که به پسر احترام نگذارد، به پدری که او را فرستاده احترام نکرده است.» (یوحنا ۵: ۲۳) نماز خواندن و تکرار سوره توحید در نظر خداوند کفرگویی و بی‌احترامی به ذات قدوس اوست؛ این کار دقیقاً عمل کردن برخلاف دستوری است که خداوند به ما داده است.
البته شکی نیست که فرد نمازگزار گمان می‌کند که دارد خدا را پرستش می‌کند اما در حقیقت کاری که انجام می‌دهد کفرگویی است و خداوند این کار را بدون مجازات نمی‌گذارد. ما اگر قوانین کشوری را که تازه به آن وارد شده‌ایم و با آن‌ها آشنایی نداریم زیر پابگذاریم، نمی‌توانیم از قاضی بخواهیم تا ما را به دلیل عدم آشنایی با آن قوانین ببخشاید! وظیفه ماست تا خود را با قوانین مدنی یک جامعه آشنا سازیم. به همین شکل نیز عدم آگاهی از مکاشفه کلام خداوند و عمل برخلاف آن ما را در حضور قاضی عالم تبرئه نمی‌سازد.
شیوه نمازخوانی کاملاً بر ضد دستور اکید خداوند است؛ وی در کلامش نحوه اشتباه دعا کردن را به ما آموخته است: «هنگام دعا عباراتی توخالی تکرار مکنید، آنگونه که اقوام بت‌پرست می‌کنند، زیرا می‌پندارند به سبب زیاده گفتن دعایشان مستجاب می‌شود.» (متی ۶: ۷) نمازخواندن در ساعات پنچگانه به نحوی که مسلمین آن را به جای می‌آورند در نظر خداوند تکرار عباراتی توخالی است. تکرار طوطی‌وار عباراتی که حتی معنای آن را نمی‌دانیم، نه تنها شیوه پرستش اقوام بت‌پرست است بلکه کاری است کاملاً احمقانه؛ خداوند از موجودات باشعوری مثل من و شما انتظار بیشتری دارد. گویی خداوند از تماشای بازی پانتومیم و خم و راست شدن هماهنگ انسان‌ها لذت می‌برد! به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
نماز خواندن کوچکترین تأثیر مثبتی بر خصوصیات اخلاقی فرد نمازخوان ندارد. دین او قادر نیست تا ذره‌ای ثمرات نیک و اخلاقی را در او پدید آورده و یا وی را بدان کارها تشویق کند. همه ما به تجربه نمازخوانها را دیده‌ایم که به چه جسارتی دروغ می‌گویند، با چه غروری دیگران را محکوم می‌کنند، چگونه مال یتیم را بالا می‌کشند، با تعدد زوجات مرتکب زنا شده و هزاران فریب و خطای دیگر را به راحتی مرتکب می‌شوند. شست و شوی دست و پا و خم و راست شدن روی سجاده، ذره‌ای تأثیر مثبت در خصوصیات اخلاقی آن‌ها نگذارده است. خداوند از باطن چنین افرادی آگاه بوده و به شدت این کارهای ظاهری را محکوم می‌کند. «وای برشما ای علمای دین و فریسیان ریاکار! شما همچون گورهایی هستید که سپیدکاری شده که از بیرون زیبا به نظر می‌رسند اما درون آن‌ها پر از استخوانهای مردگان و نجاسات!» (متی ۲۳: ۲۷) به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
نمازخواندن تأثیر بسیار منفی بر شخصیت اخلاقی فرد می‌گذارد؛ کسی که دزدی می‌کند خیال می‌کند که با رفتن به نماز جمعه پاره‌ای از گناهانش بخشوده شده و با وجدانی آسوده به دزدی‌اش ادامه می‌دهد، به همین نحو فرد دروغ‌گو و یا کسی که به همسرش خیانت می‌ورزد چونکه نماز می‌خواند با خیال راحت به گناه و خطایش ادامه می‌دهد. نماز فرد را بدل به ریاکاری حقه باز و شریر می‌سازد که سعی دارد گناهش را با جامه ظاهری تقوی بپوشاند. این کار به او مجوزی می‌دهد تا با وجدانی که خاموش شده به گناهانش ادامه دهد زیرا فکر می‌کند که نمازخواندن او را از عدالت مطلق خداوند در امان نگاه می‌دارد. کلام خداوند اینگونه به ایشان هشدار می‌دهد؛ «ای ماران! ای افعی زادگان! چگونه از مجازات جهنم خواهید گریخت؟» (متی ۲۳: ۳۳) در مراسم حج سال ۲۰۱۵ میلادی بیش از ۴۰۰۰ نفر از مومنین در حین انجام مراسم کفرآمیز حج به هلاکت رسیدند. البته زمین دهان نگشود تا آن‌ها را فروبلعد ولی خداوند به شیوه دیگری آن گمراهان را به مجازات رسانید.
نماز خواندن باعث می‌شود تا فرد هرگز جویای خدای واقعی نشود؛ چرا که او خیال می‌کند که خدای حقیقی را می‌شناسد! فرد متقی حاضر نیست حتی ذره‌ای آموزه‌هایی را که به او قبولانده‌اند زیر سؤال برده، با شواهد اطرافش سنجیده و نتیجه‌گیری کند. نمازگزار باخودش می‌گوید؛ این‌ها اسلام نیست، من نماز خودم را می‌خوانم و کاری به دیگران ندارم. اگر از ملکوت خداوند و یا صفات و ذات خدای حقیقی با او صحبت شود بلافاصله گوش‌هایش را گرفته و توی دلش استغفرالله می‌گوید. وی با هر رکعت نمازی که می‌خواند یک قدم از خدای زنده و حقیقی دورتر شده، زنجیرهای اسارت را بر ذهن و اندیشه خود مستحکمتر می‌سازد. به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
از فرد نمازگزار خواسته شده -تا در هر جای این دنیا که هست- به سوی ساختمان چهارگوشه‌ای که در مکه است سجده کند. آن مکان پیش از پیدایی محمد یک بتکده سنگی بوده است و تا به این لحظه یکی از همان بتهایی که اعراب جاهلی آن را پرستش می‌کردند در ساختمان کعبه قرار دارد. بگذارید تا علمای اسلام دلیل و فلسفه بیاورند که چرا این سنگ سیاه را محمد نابود نکرد و در عوض آن را در گوشه از خانه خدایش قرار داد. این حقیقت غیرقابل انکار باقی است که فرد نمازگزار هربار که سجده می‌کند به سوی سنگ سیاهی خم می‌شود. علمای اسلام می‌گویند ما سنگ را پرستش نمی‌کنیم. اما آیا حجرالاسود یک سنگ سیاه نیست که قبل از اسلام پرستش می‌شده و اکنون در گوشه کعبه قرار دارد؟ آیا از هر مسلمان خواسته نشده که هر روز بارها و بارها در برابرش سجده کند؟ به این دلیل نباید هرگز -حتی به قیمت از دست دادن جان- نماز بخوانیم.
هیچ نمازگزاری تا به حال پایش به ملکوت خداوند یا بهشت نرسیده و نخواهد رسید. اگر ورود به  ملکوت خداوند با انجام اعمال مذهبی ممکن بود، ضرورتی نداشت تا خداوند پسریگانه‌اش را برای نجات آدمی به این جهان فرستاده و قربانی سازد. به علاوه بهشت جایی است که خداوند در آن سکنی دارد و گناه و ناپاکی را بدان مکان راهی نیست. «اما نصیب بزدلان و بی‌ایمانان و مفسدان و آدمکشان و بی‌عفتان و جادوگران و بت‌پرستان و همه دروغگویان، دریاچه مشتعل به آتش و گوگرد خواهد بود.» (مکاشفه ۲۱: ۸) کسانی که گناهانشان آمرزیده نشده باشد و از دنیا بروند هرگر وارد ملکوت خداوند نخواهند شد. نماز و اعمال مذهبی -چنانکه به مسلمین قبولانده شده- غیرممکن است مانع عذاب جاودانی آن‌ها شود به این دلیل باید نمازخواندن را ترک کرده و جویای خدای زنده و حقیقی شویم.
نمازخواندن در نهایت باعث می‌شود که فرد از خدا دورتر و دورتر شود. با هر رکعت از نماز فرد -هر چند ناآگاهانه- خدای حقیقی را دروغ‌گو خطاب می‌کند؛ خداوند در کلامش گفته است: «زیرا خدا آنقدر جهان را مَحبت نمود که پسر یگانه ازلی‌زاد خود را داد تا هرکه به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودان یابد. آنکه به او ایمان آورد محکوم نمی‌شود، اما هرکه ایمان نیاورد هم‌اکنون محکوم شده است، به جهت آنکه به نام پسر یگانه ازلی‌زاد خدا ایمان نیاورده» (یوحنا ۳: ۱۶-۱۷) اما مؤمن نمازخوان هر بار که نماز می‌خواند این حقایق را بارها و بارها انکار می‌کند. وی هربار که به سجده می‌رود با این کارش حکم اول شریعت موسی را زیر پای می‌گذارد و آتش غضب و خشم عدلانه خداوند را برای این کارش علیه خود شعله‌ور می‌سازد؛ به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
یک نمازخوان هرگز پی به نیاز شدیدش به مصالحه با خدا و مشارکت با او نمی‌برد. او به باطل گمان دارد که در قیاس با دیگران خدا خیلی هم از او خوشنود است و تنها کاری که لازم است انجام دهد این است که نمازهایش را سر ساعت بخواند! وی گناه را در دیگران می‌بیند -و در حالیکه خودش هم همان کارها را مرتکب می‌شود- دیگران را محکوم می‌کند و خودش را مقدس و مقبول نزد خدایش می‌داند. وی خود را گناهکاری گم‌گشته نمی‌داند، هیچ نیازی نمی‌بیند تا نزد مسیح آمده تا به رایگان بخشوده شده و نجات پیدا کند. او احساس امنیت و آسایشی دروغین می‌کند؛ به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
چه باید کرد؟
«اما ساعتی می‌آید بلکه هم‌اکنون هست که در آن پرستندگان حقیقی، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد. زیرا که پدر چنین کسانی را برای پرستش خود می‌جوید.» (یوحنا ۴: ۲۳)
پرستش واقعی باید از دلی تازه و پاک برخیزد؛ خداوند چنین پرستندگانی را می‌جوید. بدین معنی که خداوند قدم اول را در نجات دادن ما از خرافات و مذهب باطل برمی‌دارد تا به آن‌ها پشت کرده و به سوی خدای حقیقی و زنده روی کنیم .
ابتدا باید به این مطالب اندیشیده و با جدیت -و به زبان فارسی- دعا کنیم و از خداوند بخواهیم تا اگر هنوز شکی در دل ما هست آن را از میان بردارد. خدای حقیقی نه تنها دعای ما را می‌شنود بلکه توان آن را دارد تا به آن پاسخ دهد؛ لذا از او بخواهید تا اگر شک و تردید و یا ترسی در دل شما هست آن‌ها را از میان برداشته و به شما یقین دهد. اگر -در نام مسیح – از خداوند درخواست کنیم تا دیده ما را به روی حقایق روحانی باز کرده و ما را به سوی حقیقت نجات‌بخش رهنمون شود، خداوند نیز -اگر با صمیم قلب از او خواسته باشیم- این کار را خواهد کرد؛ آنگاه نیازی به تأمل در این دلایل هم نیست. وقتی که آفتاب از پس ابرهای سیاه بیرون بیاید نیازی نیست تا برای حضورش دلیل بیاوریم!
سپس باید توبه کنید؛ نه تنها از گناهان و اعمال، اندیشه‌ها و نقشه‌های پلیدی که در ذهن داشتید، بلکه از اعمال به ظاهر مذهبی و نمازهایی که می‌خواندید. باید اعتراف کنید که هیچ عملی نیست تا شما را شایسته دریافت برکات خداوند سازد. ضروری است تا پی ببرید که یک گناهکار بیچاره و تهی دست هستید که ناتوان از نجات دادن خویش است. گناهان ما باعث می‌شود تا تحت حکم مجازات ابدی خدواند قرار گیریم ولی اعمال ما ممکن نیست تا ما را از این وضعیت نجات دهد. ما نیاز به یک نجات دهنده داریم و باید نزد او برویم؛ عیسی مسیح پسر خدای حقیقی و زنده. باید از او بخواهیم تا ما را بخشوده و نجات دهد.
آیا دیدار مسیح در خواب و یا رویا باعث مسیحی‌شدن ما می‌شود٬ وگرنه راه ایمان مسیحی چیست؟
«در روزی که در حضور یهوه خدای خود در حوریب ایستاده بودی و خداوند به من گفت، قوم را نزد من جمع کن تا کلمات خود را به ایشان بشنوانم تا بیاموزند که در تمامی روزهایی که بر روی زمین زنده باشند از من بترسند و پسران خود را تعلیم دهند. و شما نزدیک آمده زیر کوه ایستادید و کوه تا به وسط آسمان به آتش و تاریکی و ابرها و ظلمت غلیظ می‌سوخت. و خداوند با شما از میان آتش متکلم شد و شما آواز کلمات را شنیدید اما صورتی ندیدید بلکه فقط آواز را شنیدید» (سفر تثنیه ۴ :۱۰-۱۲)
کتاب تثنیه مجموعه‌ای است از آخرین موعظه‌های موسی به قوم اسرائیل، قبل از ورود ایشان به سرزمین کنعان. در این موعظه‌ها، موسی حوادثی را که برای قوم در عرض سی و هشت سال گذشته اتفاق افتاده بود، یادآور می‌شود و همچنین برکات خاصی را که خداوند به آن‌ها ارزانی کرده بود. موعظۀ موسی که بیش از ۳۵۰۰ سال از قدمتش می‌گذرد، حاوی پیامی است برای امروز. ما نیز چون مردمی که موسی با آنها صحبت کرد، نیازمند شنیدن و آموختن تعالیم و کلام خداوند هستیم. این کلام تغییرناپذیر، کامل و فرای شرایط زمان و مکان است.
در این آیات موسی اشاره به روزی می‌کند که خداوند بر فراز کوه حُریب ( نام دیگر سینا) احکام دهگانه را نوشته بر دو لوح سنگی به وی سپرد. قوم اسرائیل که شاهد وقوع آن رویداد بودند، دقیقأ می‌دانستند موسی از چه موضوعی صحبت می‌کند. وی به آن‌ها تأکید کرد که «شما آواز کلمات را شنیدید اما صورتی ندیدید» از آنجا که این تعلیم از اهمیت زیادی برخوردار است، در آیه ۱۶ دوباره آنرا تکرار می‌کند که «شما آواز کلمات را شنیدید اما صورتی ندیدید»
خداوند از این نقطه ضعف آدمی به خوبی مطلع است که؛ آدمی تمایل به پرستش و باور به خدایی قابل رؤیت دارد. همۀ اقوامی که در آن زمان در سرزمین کنعان و نواحی اطرافش زندگی می‌کردند، چنین خدایی برای خود تراشیده و آن را پرستش می‌کردند. لذا قبل از ورود به آن سرزمین و سکونت در زمینی که ساکنین آن همگی به این راه خطا کشیده شده بودند، خداوند از طریق موسی به آن‌ها هشدار می‌دهد تا به یاد داشته باشند که خدای آن‌ها نادیدنی است و ایشان تنها «آواز کلمات را شنیدند
مشتاق به دیدار
همان خدایی که با موسی صحبت کرد و قوم آواز کلامش را شنیدند ولی صورتی ندیدند، جامۀ بشری به خود گرفت و به مدت سی و سه سال بر روی زمین زندگی کرد. یهودیانی که در آن دورۀ خاص می‌زیستند، نه تنها آواز کلام و مژدۀ انجیل را شنیدند بلکه او را از نزدیک مشاهده کردند. با آمدن مسیح دوره‌ای از تاریخ یهود به پایان رسیده و دوران عهد جدید فرا رسید. با توجه به این حقایق، عده‌ای گمان می‌برند که موعظه موسی برای دورانی متفاوت بوده و عهدی کهنه.
آیا چنین تعبیری درست است و می‌توان دلیلی بر صحت آن از کتاب مقدس یافت؟ در پاسخ باید گفت که شناخت و رابطۀ با خداوند همیشه از راه ایمان بوده و هست. بدون ایمان ممکن نیست که حتی خداوند را خشنود ساخت. (عبرانیان ۱۱: ۶) مطالعۀ روایات اناجیل به وضوح به خواننده نشان می‌دهد که اکثریت قریب به اتفاق یهودیانی که مسیح را در دوران خدمت زمینی‌اش دیدند و شاهد معجزات و کارهای عظیم او بودند، در نهایت در ناباوری و در گناهان خویش از دنیا رفتند. آنها که صاحب وعده‌ها بوده و بایستی به انتظار آمدن مسیحای وعده داده شده در نبوتهای پیامبران می‌بودند، دیدار مسیح هیچ نفعی به حالشان نداشت زیرا به او و تعالیمش ایمان نیاوردند.
مسیح اهمیت ایمان برای دریافت برکات خداوند را به طور عملی به ایشان نشان داد؛ در روایت اناجیل بارها می‌خوانیم که مسیح بعد از شفای بیمار به فرد شفایافته می‌گوید، برو که ایمانت تو را شفا داد. تنها دیدار مسیح کافی نبود، بلکه آنچه ضرورت داشت، ایمان به وی بود. به عنوان نمونه می‌توان به روایت شمعون فریسی در انجیل لوقا اشاره کرد؛ وی خداوند ما را برای صرف غذا به خانه‌اش دعوت کرده بود و همزمان زنی گناهکار در آنجا بود که پاهای عیسی مسیح را با عِطر تدهین کرد. مسیح بعد از اینکه به آن زن مژده داد که گناهانش آمزیده شده، به وی چنین گفت: «ایمانت تو را نجات داده است. به سلامتی روانه شو» (انجیل لوقا ۷ :۵۰)
تنها راه نجات و رستگاری از طریق ایمان است. شاگردان مسیح این تعلیم را به درستی فرا گرفتند و رسولانش آن را به کلیسا آموزش دادند. پولس رسول به ایمانداران ساکن قرنطیه می‌نویسد، «زیرا که به ایمان رفتار می‌کنیم نه به دیدار» (رسالۀ دوم قرنطیان ۵ :۷) زندگی و رفتار خاص مسیحیان به خاطر ایمان زنده‌ای است که دارند و نه به لحاظ دیدار چیزی که برای دیگران نادیدنی است.
شگفتا که امروزه این نکته مهم به فراموشی سپرده شده است! اغلب اوقات اگر از دوستانی که خود را مسیحی می‌خوانند سؤال کنیم که چگونه مسیحی شدند، پاسخی به ما می‌دهند که کاملأ تعجب‌برانگیز و غیرقابل‌انتظار ماست! آن‌ها اشاره به خواب و رؤیایشان می‌کنند، صحبت از فردی نورانی می‌شود و یا خداوند عیسی مسیح که به صورتی غریب به آن‌ها ظاهر شده و از آن‌ها خواسته که مسیحی شوند. به عبارتی ساده، آن‌ها عقیده دارند که از راه دیدار با خداوند ایمان آورده‌اند.
ایمان از راه شنیدن
کتاب مقدس به ما می‌آموزد که ایمان به خداوند، تنها از راه دریافت کلامش است. کلامی که زنده و حیات‌بخش است؛ «لذا ایمان از شنیدن است و شنیدن، از کلام خدا» (رسالۀ رومیان ۱۰ :۱۷) کتاب مقدس، کلامی است بدون اشتباه، قابل اعتماد و برآورندۀ تمامی نیازهای روحانی ایمانداران. این کلام روحانی است و به همین دلیل تعالیمش در نظر افراد نفسانی، جاهلانه و احمقانه می‌آید. برای درک این کلام آسمانی بایستی دیدگان روحانی ما باز شود؛ بایستی ایمان به ما داده شود تا کلام خداوند را آنگونه که هست، بپذیریم. ایمان، هدیه خداوند است که تنها به برگزیدگان عطا می‌شود، نه به این دلیل که آن‌ها شایسته دریافتش هستند و یا باهوشتر، مقدس‌تر و بهتر از دیگران می‌باشند، بلکه به خاطر نیکویی خداوند و به ارادۀ او.
اما زمانی که خداوند ایمان نجات‌بخش را به ما عطا می‌کند، ما را به خواب و خلسه فرو نمی‌برد. بخشیدن ایمان مثل عمل جراحی نیست که ما به بیهوشی کامل فرو رویم و وقتی که به هوش آمدیم، ایماندار شده باشیم! بلکه خداوند ابتدا تفکر و اندیشۀ ما را به کار می‌گیرد؛ در کلامش برای ما دلیل می‌آورد که چرا باید ایمان آوریم و عاقبت و پی‌آمد ناباوری چه خواهد شد. او ما را دعوت می‌کند تا توبه نموده، به گناهانمان پشت کرده و به او روی آوریم. درنتیجه، ما درمی‌یابیم که گناهکار بوده و و تحت غضب خدا هستیم و اگر در این شرایط از دنیا برویم، به هلاکت ابدی خواهیم رسید. از راه شنیدن مژدۀ انجیل ما پی به نیاز خویش به یک نجات‌دهنده می‌بریم. از راه شنیدن کلام خداوند و یا خواندن آن است که در می‌یابیم مسیح به جای ما بر صلیب رنج کشیده تا ما به رایگان بخشوده شویم.
مسیح از طریق کلام مکتوبش ما را دعوت به ورود به آرامش و ملکوت خداوند می‌کند. اما مشکل بزرگی وجود دارد؛ ما قادر نیستیم قدمی به پیش بگذاریم! به گفته کلام، ما مُرده در گناهیم. وضعیت ما شبیه آن مرد مفلوجی است که وی را بر بستری خوابانیده، نزد مسیح آوردند. مسیح به آن مفلوج چنین گفت: «برخیز و بستر خود را برداشته به خانه خود روانه شو. درحال برخاسته به خانۀ خود رفت» (انجیل متی ۹ :۷-۶) به همین نحو نیز خداوند در کلامش از ما می‌خواهد که به یگانه پسر‌ازلی‌اش ایمان آوریم. خداوند می‌داند که به خودی خود ناتوانیم و اگر به حال خویش رها شویم -چون آن مفلوج- قادر به هیچ حرکتی نیستیم. لذا همچنانکه ما کلام را می‌شنویم و گویی قصد داریم که ایمان آوریم، خداوند به یاری ما شتافته و ایمان را به ما می‌بخشد.
مثالی به ما کمک می‌کند تا نقش خود را در دریافت ایمان بهتر درک کنیم؛ کودکی تازه پا را درنظر بگیرید که می‌خواهد اولین قدمهایش را بردارد، اما به تنهایی حتی نمی‌تواند سر پایش بایستد. وقتی که مادرش دستهای او را گرفته و با مَحبت و ملایمت یاری‌اش می‌کند تا قدم اول را بردارد، کودک دچار شادی فراوانی می‌شود زیرا خیال می‌کند، این خود اوست که به راه افتاده است! این مثال توصیف کنندۀ لحظه‌ای است که ما ایمان می‌آوریم؛ ما نیز چون آن طفل، ناتوان از برداشتن حتی یک گام کوچک هستیم، اما خداوند نه تنها ما را دعوت به بازگشت به سویش می‌کند، بلکه به ما توان آن را نیز می‌بخشد. گویی چون پدری مهربان، دست ما را می‌گیرد تا اولین گام ایمان را برداریم.
کلام خداوند به ما می‌آموزد که ما هیچ نقشی در رستگاری خویش نداریم و نجات چون هدیه‌ای است که از راه فیض به ما بخشیده می‌شود. (افسسیان ۲ :۸-۹) اگرچه خداوند کاملأ مختار بوده، محدود به هیچ پیش‌فرض بشری نبوده و می‌تواند از هر راهی که اراده کند، گناهکاران را نجات بخشد. اما ارادۀ مکتوب او در کتاب مقدس، بخشیدن ایمان از راه شنیدن کلام است. خداوند چنین مقدر داشته که همۀ کسانی که ایمان می‌آورند، ابتدا دریابند که چرا شدیدأ به این نجات نیاز دارند و بعد به یگانه راه رستگاری و یگانه نجات دهنده، ایمان آورند. ایمانی که توأم با آگاهی است و حاصل کار روح‌القدس که از راه کلام خداوند در دل فرد شنونده اثر می‌کند و به او حیات جاویدان می‌بخشد.
امیدواریم که این مختصر به دوستانی که خواب و یا رؤیایی دیده‌اند کمک کند. و یا اگر احساسی خاص به ایشان دست داده و در نتیجه آن احساس گمان دارند که مسیحی شده‌اند، این نکته را روشن سازد و پی به ضرورت ایمان فردی ببرند. همۀ ما گناهکاران نیاز داریم تا ابتدا توبه کرده و از گناهان خود روی برگردانیم، آنگاه مسیح ما را خواهد پذیرفت. تنها کلام مکتوب خداوند و ‹آواز کلمات› است که ما بدان نیاز داریم و نه دیدار و رؤیا. برای دریافت ایمان بایستی ابتدا توبه کرده و به کاری که مسیح بر روی صلیب برای نجات گناهکاران کرد، توسل و اعتماد کامل ورزیم. تجارب شخصی و یا خواب و رؤیای ما ممکن است خیلی قانع کننده بوده و تأثیری قوی و فراموش ناشدنی بر احساسات ما گذارده باشد. اما بدون توبه کردن و اعتماد کامل به مسیح و کار او بر روی صلیب، رستگاری وجود ندارد. (انجیل لوقا ۱۳: ۵-۳)
دکتر زرین قلوب