حداقل میزان سرمایه گذاری چیست؟
این معیار مشخص کننده حداقلی است که متقاضی می بایست در کسب و کاری که ایجاد و یا خریداری خواهد کرد سرمایه گذاری نماید. این نکته حائز اهمیت است که سرمایه گذاری مذکور می بایست بر اساس دستورالعمل های استان مورد نظر صورت گرفته و واجد شرایط خاصی باشد. برای مثال بیشتر استان ها خرید ملک، پول نقد، سرمایه در گردش و پرداخت حقوق به خود متقاضی و اعضای خانواده او را واجد شرایط نمی دانند.
معیار اصلی سنجش در واجد شرایط بودن نوع سرمایه گذاری در کسب و کار، اهمیت آن در پیشبرد فعالانه کسب و کار به قصد ایجاد درآمد فعال (active income) است.
حداقل میزان سرمایه گذاری مورد نیاز نیز مثل ارزش کل دارایی ها، در هر برنامه ای متفاوت است. برای مثال در برخی از مناطق غیر شهری استان بیریتیش کلمبیا این میزان برابر 100 هزار دلار و برای مناطق شهری محبوب مثل تورنتو برابر 600 هزار دلار و برای ونکوور برابر 200 هزار دلار است.
بله. محدودیت های حاکم بر نوع سرمایه گذاری در هر استان متفاوت است. در تمام استانها دستورالعمل هایی وجود دارد که شرایط سرمایه گذاری را مشخص می کند.
نمونه هایی از سرمایه گذاری های واجد شرایط عبارتند از: خرید تجهیزات جدید ، نوسازی ، موجودی انبار ، هزینه های عملیاتی و غیره.
نمونه هایی از سرمایه گذاری های غیرمجاز عبارتند از: پول نقد، سرمایه در گردش ، دستمزدی که به خودتان و اعضای خانواده تان داده می شود ، سرمایه گذاری های غیرفعال ( مثل خرید و فروش املاک و مستغلات برای سود) و غیره.
هدف اساسی از این دستورالعمل ها و محدودیت های اعمال شده بر کیفیت سرمایه گذاری حصول اطمینان از این است که تجارت پیشنهادی منجر به درآمد فعال و ایجاد محرک های اقتصادی مد نظر در استان شود. در طی سالها اجرای برنامه های pnp ، استانها همواره کوشیده اند تا استفاده از این برنامه ها را برای سرمایه گذاران منفعل که صرفا به دنبال اخذ حق اقامت دائم هستند دشوار کنند. بلکه استان ها به دنبال متقاضیانی هستند که فعالانه به دنبال ایجاد کسب و کار و رونق اقتصادی در استان بوده و بخواهند به صورت دائم در آن استان زندگی کنند.