استراتژی چه فایده‌ای برای کسب و کار دارد؟
بقاء: مهمترین فایده استراتژی برای کسب و کار این است که احتمال بقاء را بسیار بالا می‌برد. وجود استراتژی کمک می‌کند تا کسب و کار با بازار و صنعت منطبق شود این انطباق باعث می‌شود که بخوبی بتواند به نیازها، ترجیحات و سلائق مشتری پاسخ مناسبی داده و با تغییرات صنعت به طور موثری مواجه شود. 
رشد: فایده دیگر استراتژی برای کسب و کار این است که با ایجاد توافق در چشم‌انداز و اهداف کسب و کار موجب می‌شود که سطح انتظارات افراد مدیریت شود. کمترین دستاوردش این است که دیگر وضع موجود چندان راضی‌کننده نخواهد بود و تلاش برای رسیدن به وضع مطلوب بیشتر می‌شود. 
خودارزيابي: استراتژي اطلاعات لازم را به سازمان در مورد اينكه «چه نوع سازماني است؟» و «در چه موقعيتي قرار دارد؟» فراهم مي‌سازد.
اهداف مشترک: ميل به اهداف مشترك و انسجام را فراهم مي‌سازد‌. استراتژي، در هر سطح سازمان، انجام فعاليتهاي منسجم با يكديگر را امكان‌پذير مي‌سازد‌. استراتژي، يك هدف مشترك بوجود مي‌آورد که واحدهای کسب و کار با تخصص‌های مختلف به سمت یک هدف مشترك و تحقق اهداف کسب و کار حرکت می‌کنند.
چارچوب‌مندی: فعاليتها را به مجراي معيني سوق داده و چارچوبی براي برنامه‌ها شكل مي‌دهد. استراتژي می‌تواند یک چارچوب را برای همه اقدامات ریز و درشت کسب و کار ایجاد کند. اگر استراتژي بدرستی تثبيت شوند، حتي اگر بعضي خطاهاي تاكتيكي هم اتفاق بیفتد، در کل موفقیت حاصل خواهد شد.
افزایش كيفيت تصميمها: استراتژي به خاطر سوق دادن کسب و کار به تحليل رویدادها و روندها، پيش‌بيني لازم را فراهم مي‌آورد و فشار زمانی برای پاسخ مناسب را کم می‌کند. از این‌رو کیفیت تصمیم‌ها در کسب و کار افزایش می‌یابد.
استراتژی‌های نوظهور: مفهومی است که هنری مینزبرگ معرفی کرد. از این منظر، استراتژی بر اساس رویدادهایی که بتدریج ظاهر می‌شوند، شکل می‌گیرد. حرف اصلی این است، قبل از اینکه به داخل شرایط بیفتید، فکرش را بکنید. استراتژی به عنوان یک روند مداوم یادگیری، آزمون و ریسک‌پذیری تلقی می‌شود. این کار یک فرایند یادگیری انطباقی​​، تکاملی و پیچیده است که در آن اهداف و ابزارها (ends - means) با هم پیوند خورده و اغلب به طور همزمان تعیین می‌شوند. 
استراتژی‌های رقابتی: توسط مایکل پورتر معرفی شد. وی می‌گوید استراتژی‌های رقابتی، استراتژی‌هایی هستند که هر کسب و کار می‌تواند از آنها استفاده کند و شامل سه استراتژی ژنریک (عمومی) رقابتی رهبری هزینه، تمرکز و تمایز می‌باشد.
استراتژی‌های اسنو و مایلز: آنها سازمانها را به چهار گروه اصلی تقسیم می‌کنند: پیشروان (که نوآورند و به دنبال فرصتهای جدید بوده و ریسک می‌کنند و بازارهای جدید را خلق می‌کنند)، مدافعان (که به دنبال حفظ سهم بازارند و بر کارایی عملیات تاکید دارند)، تحلیل‌گران (که انطباقی عمل کرده و بین دو استراتژی قبلی نوسان دارند) و سرانجام، منفعلان (بدون استراتژی و یا ساختار منظم بوده و آمادگی برای شرایط محیطی ندارند).