مبدل های آنالوگ به دیجیتال
این مبدل ها، وظیفه بررسی برخی از سنسور های خاص موجود در خودرو را به عهده دارد. از جمله این سنسور ها می توانیم به سنسور اکسیژن اشاره کنیم. البته این مبدل ها، یک وظیفه مهم تر و اصلی تر هم دارند. این وظیفه به توانایی پردازنده باز می گردد. پردازنده ها تنها قادرند عدد های دیجیتال ا پردازش نمایند. بنابراین، وقتی پردازنده می خواهد خروجی سنسوری مثل سنوسور اکسیژن را که بین صفر تا 1.1 ولت ولتاژ آنالوگ است بررسی کند، نیاز است که این مبدل ها به کار بیفتند و این عدد را به یک عدد دیجیتال تبدیل نمایند و سپس به پردازنده بفرستند. فرضا، برای سنسور اکسیژن، این عدد پس از تبدیل شدن، می شود یک عدد دیجیتالی 10 بیتی.
این تراشه ها در واقع مسیر های ارتباطی بین اجزای مختلف محسوب می شوند. برای مثال، ماژول های مختلف باید بتوانند هنگامی که مشکل و خرابی ای ایجاد شد یا مورد خاصی پیش آمد که گزارش دادن آن ضروریست، از طریق این تراشه ها، داده های مورد نظر را انتقال دهند. به این ، چیپ های ارتباطی نیز می گویند. این تراشه ها کار را بسیار برای خودرو و همچنین مهندسین ساده کرده اند، چرا که از سرعت خوبی بهره مند هستند و باعث تسریع عملکرد می شوند. استاندارد های مختلفی برای این مسیر های ارتباطی یا همان تراشه ها برنامه ریزی شده اند، که از مرسوم ترین این استاندارد ها می توانیم به can اشاره کنیم. طی داده های بیان شده توسط این استاندارد، سرعت ارتباطات تراشه ها باید به حداقل 500 کیلوبایت در هر لحظه برسد.