نقش مدیریت دانش در توسعه تفکر استراتژیک چیست؟
مدیریت دانش سبب می شود تا سازمان توانایی حل مسائل استراتژیک را پیدا کند و توانایی تشخیص مسائل اساسی از غیر اساسی را داشته باشد. سازمان ها، با درک روابط علی و به کارگیری سازوکارهای اثربخش در مدیریت ریسک، از طریق برنامه ریزی، تعریف شاخص های عملکردی و دستاوردها، ارزیابی عملکرد، مقایسه، تأمین اطلاعاتی که زمینه ساز تصمیم گیری مؤثر رهبران آنها باشد، دستیابی به اهداف استراتژیک را محقق ساخته و به سوی چشم انداز تعیین شده پیش می روند.
دنیای امروز، دنیای تحولات و تغییرات شگرف در فناوری است که ساختار فکر آن آکنده از عمق بخشیدن و استفاده از دانش و توجه به تسهیم آن و استفاده از نیروی انسانی دانش گرا به جای نیروی انسانی عملکردی است. از این رو مدیریت هر سازمانی بر آن است تا از دانش و تسهیم آن به عنوان ابزاری برای حفظ موقعیت و تصحیح و بهبود نقشه های فکری کارکنان خود استفاده کند؛ چرا که تسهیم دانش یکی از عوامل مهم اثرگذار بر نقشه فکری است؛ و از طرفی بر اساس مکتب شناختی مدیریت استراتژیک، نقشه ذهنی مدیران و کارمندان در بقا و توسعه شرکتهایشان بسیار مؤثر است.
هوشمندی کلان محیطی اطلاعات کافی و مناسبی درباره محیط کلان برای سازمان فراهم می کند و این اطلاعات را در مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهد. تجزیه و تحلیل محیطی به عنوان فرایند شناسایی، گرداوری، پردازش و تفسیر اطلاعات درباره عوامل بیرونی مؤثر در سودمندی برنامه ها و تصمیم گیری های سازمان قلمداد می شود.
هوشمندی محیطی می تواند شامل هوشمندی تکنولوژی، هوشمندی سیاسی قانونی، هوشمندی زیست محیطی، هوشمندی فرهنگی – اجتماعی و هوشمندی اقتصادی باشد. هر کدام از این هوشمندی ها با در اختیار قرارداد اطلاعات محیطی باعث توسعه تفکر استراتژیک سازمانی و کسب موفقیت های بزرگ سازمانی می شود. چرا که توانایی تفسیر رخدادها و وقایع غیر مرتبط و برنامه ریزی نشده بزرگترین نشان موفقیت مدیران موفق سازمان های کنونی است که این توانایی ها در واقع همان تفکر استراتژیک در یک سازمان می باشد که خود مبین یک کمبود اساسی برای رساندن یک سازمان به تعالی و توانمندسازی می باشد.