اطلاعات دارو کلاريترومايسين
موارد و مقدار مصرف:  
الف) فارنژيت يا التهاب لوزه ناشي از استرپتوكوك پيوژن.  
بزرگسالان: مقدار mg 250 هر 12 ساعت از راه خوراكي و به مدت 10 روز مصرف مي‌شود.  
كودكان: مقدار mg/kg 15 در روز از راه خوراكي به شكل منقسم با فواصل 12 ساعته و به مدت 10 روز مصرف مي‌گردد.  
ب) سينوزيت حاد ماگزيلاري ناشي از استرپتوكوك پنومونيه، هموفيلوس آنفلوانزا يا موراكسلاكاتاراليس.  
بزرگسالان: مقدار mg 500 هر 12 ساعت از راه خوراكي به مدت 14 روز مصرف مي‌شود.  
پ) تشديد علائم برونشيت مزمن توسط موراكسلا كاتاراليس، استرپتوكوك پنومونيه يا هموفيلوس آنفلوانزا يا پاراآنفلوانزا.  
بزرگسالان: مقدار mg 250 از راه خوراكي هر 12 ساعت به مدت 14-7 روز (تنها براي موراكسلا و پنوموكوك) مصرف مي‌شود.  
ث) عفونت ساده پوستي ناشي از استافيلوكوك اورئوس يا استافيلوكوك پيوژنز.  
بزرگسالان: مقدار mg 250 از راه خوراكي هر 12 ساعت به مدت 14-7 روز مصرف مي‌شود.  
ج) پيشگيري و درمان عفونت منتشر ناشي از مايكوباكتريوم آويوم كمپلكس.  
بزرگسالان: مقدار mg 500 از راه خوراكي هر 12 ساعت مصرف مي‌شود.  
كودكان: ميزان mg/kg 7.5 از راه خوراكي دو بار در روز مصرف مي‌شود كه تا mg 500 دو بار در روز مي‌تواند تجويز گردد.  
چ) پاكسازي عفونت هليكوباكترپيلوري جهت كاهش خطر عود زخم دئودنوم.  
بزرگسالان: در درمان سه دارويي شامل mg 500 كلاريترومايسين همراه با لانزوپرازول و يك گرم آموكسي‌سيلين هر 12 ساعت و به مدت 14-10 روز تجويز مي‌گردد. در يك رژيم ديگر، mg 500 كلاريترومايسين همراه با mg 20 امپرازول و يك گرم آموكسي‌سيلين هر 12 ساعت براي 10 روز مصرف مي‌شود.  
در درمان دو دارويي، mg 500 كلاريترومايسين هر 8 ساعت و mg 40 امپرازول يك بار در روز به مدت 14 روز مصرف مي‌شود.  
كودكان: ميزان mg/kg 15 در روز به شكل منقسم هر 12 ساعت به مدت 10 روز مصرف مي‌شود.  
ح) پنوموني اكتسابي از جامعه ناشي از كلاميديا پنومونيه، مايكوپلاسما پنومونيه، استرپتوكوك پنومونيه، هموفيلوس آنفلوانزا، هموفيلوس پاراآنفلوانزا يا موراكسلاكاتاراليس.  
بزرگسالان: ميزان mg 250 خوراكي هر12 ساعت به مدت 14-7 روز تجويز مي‌شود (در مورد هموفيلوس آنفلوانزا طول مدت درمان 7 روز است.)  
يا اين‌كه مي‌توان دو قرص 500 ميلي‌گرمي روزانه به مدت 7 روز براي درمان تمام ارگانيسم‌هاي ذكر شده تجويز نمود.  
كودكان: مقدار mg/kg 15 روزانه به شكل منقسم هر 12 ساعت براي مدت 10 روز مصرف مي‌شود (تنها جهت درمان كلاميديا پنومونيه، مايكوپلاسما پنومونيه يا استرپتوكوك پنومونيه).  
تنظيم دوز: در صورتي كه كليرانس كراتينين كمتر از 30 ميلي‌ليتر در دقيقه باشد، دوز را 50 درصد كاهش داده يا فواصل مصرف دو برابر مي‌شود.  
مكانيسم اثر  
عملكرد آنتي‌باكتريال: دارو به بخش s 50 ريبوزوم باكتري متصل شده و منجر به مهار سنتز پروتئين مي‌شود. خواص باكتريوستاتيك و باكتريسيدال دارو به غلظت آن بستگي دارد.  
فارماکوکينتيک  
جذب: دارو به سرعت از دستگاه گوارش جذب مي‌شود؛ زيست دستيابي مطلق‌دارو 50 درصد است. با وجودي كه غدا منجر به اندكي تأخير در شروع جذب مي‌شود، ولي از آن‌جايي كه غذا ميزان كلي داروي جذب شده را تغيير نمي‌دهد، مي‌توان كلاريترومايسين را بدون توجه به غذا مصرف نمود.  
پخش: اين دارو پخش وسيعي دارد. به دليل نفوذ سلولي خوبي كه دارد غلظت بافتي دارو بالاتر از سطوح پلاسمايي آن است. نيمه‌عمر پلاسمايي آن وابسته به دوز مي‌باشد؛ در دوزهاي mg 250 هر 12 ساعت نيمه‌عمر آن 4-3 ساعت مي‌باشد كه با دوزهاي mg 500 هر 12 ساعت به 7-5 ساعت افزايش پيدا مي‌كند.  
متابوليسم: متابوليت اصلي كلاريترومايسين، 14- هيدروكسي كلاريترومايسين مي‌باشد كه فعاليت آنتي‌ميكروبيال قابل توجهي دارد. فعاليت متابوليت بر عليه هموفيلوس آنفلوانزا دو برابر داروي مادر است.  
دفع: در بيماراني كه مقدار مصرف دارو در آن‌ها mg 250 هر 12 ساعت است، حدود 20 درصد از دارو به فرم تغيير نيافته از راه ادرار دفع مي‌شود و در بيماراني كه دارو را به ميزان mg 500 هر 12 ساعت دريافت مي‌كنند، اين مقدار به 30 درصد افزايش مي‌يابد. متابوليت دارو حدود 15% از داروي دفع شده از ادرار را تشكيل مي‌دهد. نيمه‌عمر حذف متابوليت فعال، وابسته به دوز مي‌باشد به نحوي كه با دوز mg 250 هر 12 ساعت، نيمه‌عمر 6-5 ساعت بوده و با دوز mg 500 هر 12 ساعت به 7 ساعت افزايش مي‌يابد.  
موارد منع مصرف و احتياط:  
اثر بر آزمايشهاي تشخيصي  
منجر به افزايش سطح سرمي alt, ast، آلكالين فسفاتاز، ldh، بيلي‌روبين، كراتينين و bun مي‌گردد. مي‌توان pt و inr را افزايش و wbc را كاهش دهد.  
عوارض جانبي  
اعصاب مركزي: سردرد.  
قلبي ـ عروقي: آريتمي.  
دستگاه گوارش: درد يا احساس ناراحتي در شكم، كوليت سودوممبران، استفراغ (در كودكان)، تهوع، طعم غير طبيعي، اسهال، سوء هاضمه.  
خون: اختلالات انعقادي، لكوپني.  
پوست: راش (كودكان).  
مسموميت و درمان  
هيچ اطلاعاتي موجود نيست.  
مکانيسم اثر:  
موارد منع مصرف و احتياط  
در حساسيت مفرط به كلاريترومايسين، اريترومايسين يا ساير ماكروليدها و در بيماران تحت درمان با پيموزايد يا ساير داروهايي كه منجر به طولاني شدن فواصل qt شده و آريتمي ايجاد مي‌كنند، منع مصرف دارد.  
مصرف اين دارو در نارسايي كبدي و كليوي بايد با احتياط صورت گيرد.  
تداخل دارويي  
كلاريترومايسين منجر به كاهش كليرانس آلپرازولام، ميدازولام و تريازولام مي‌شود.  
سطح سرمي استاتين‌ها، كاربامازپين، تئوفيلين و ديگوكسين در مصرف همزمان با كلاريترومايسين افزايش مي‌يابد.  
كلاريترومايسين همزمان با دي‌هيدرو ارگوتامين و ارگوتامين مي‌تواند منجر به ايجاد سميت حاد ارگوت شود.  
ديزوپيراميد، پيموزايد و كينيدين در مصرف همزمان با كلاريترومايسين مي‌توانند باعث ايجاد تورساد دپوينت شوند.  
فلوكونازول منجر به افزايش سطح كلاريترومايسين مي‌شود.  
ريفامايسين‌ها (ريفابوتين، ريفامپين، رپناپنتين) مي‌توانند منجر به كاهش اثرات درماني ماكروليدها شوند. در عين حال عوارض جانبي ريفامايسين‌ها نيز افزايش پيدا مي‌كند.  
ريتوناوير مي‌تواند منجر به جذب طول كشيده كلاريترومايسين شود. در افرادي كه عملكرد كليوي طبيعي دارند، نيازي به تنظيم دوز نيست، ولي در بيماراني كه كليرانس كراتينين در آنها 60-30 ميلي‌ليتر در دقيقه مي‌باشد. دوز كلاريترومايسين 50 درصد كاهش مي‌يابد و در مواردي كه كليرانس كراتينين كمتر از 30 ميلي ليتر در دقيقه است، 25 درصد دوز كلاريترومايسين تجويز مي‌گردد.  
كلاريترومايسين مي‌تواند منجر به طولاني شدن جذب سيلدنافيل گردد و بايد دوز سيلدنافيل كاهش يابد.  
در مصرف با كلاريترومايسين، سطح زيدوودين مختل مي‌شود.  
اشكال دارويي:  
tablet: 250, 500mg  
powder, for suspension: 125, 250 mg/5ml  
granule, for suspension: 250 mg/sachet  
اطلاعات دیگر:  
طبقه‌بندي فارماكولوژيك: ماكروليد.  
طبقه‌بندي درماني: آنتي‌بيوتيك.  
طبقه‌بندي مصرف در بارداري: رده c  
نام‌هاي تجاري: fromilid, klacid  
ملاحظات اختصاصي  
1- بايد قبل از تجويز دوز اول دارو، نمونه‌هاي كشت و تست‌هاي تعيين حساسيت تهيه شود.  
2- دارو مي‌تواند با داروهاي متابوليزه شونده توسط cyp3a4، هگزوباربيتال، فني‌توئين و والپروات تداخل كند.  
3- ندرتاً دارو مي‌تواند باعث بروز واكنش‌هاي آلرژيك شامل آنافيلاكسي، سندرم استيونس جانسون، نكروز پوستي توكسيك، اثرات گوارشي و cns، ترومبوسيتوپني، نوتروپني، اختلال عملكرد كبدي، طولاني شدن qt و آريتمي‌هاي بطني گردد.  
4- ممكن است رشد بيش از حد ارگانيسم‌هاي غير حساس يا قارچ اتفاق بيفتد.  
نكات قابل توصيه به بيمار  
1- دارو طبق روش توصيه شده تا پايان مصرف شود، حتي اگر قبل از اتمام داروي تجويز شده بيمار احساس بهبودي كند.  
2- دارو را بدون توجه به غذا مي‌توان مصرف كرد.  
3- فرم سوسپانسيون دارو بايد قبل از مصرف تكان داده شود و نبايد دارو را در يخچال قرار داد. داروي مصرف نشده بعد از 14 روز دور ريخته شود.  
مصرف در كودكان: بي‌خطر بودن و اثربخشي دارو در كودكان زير 6 ماه مشخص نشده است.  
مصرف در شيردهي: ترشح دارو در شير مشخص نيست، ولي ساير ماكروليدها در شير ترشح مي‌شوند. بايد در دوران شيردهي با احتياط مصرف شود.
موارد و مقدار مصرف:  
بزرگسالان: داخل شرياني: محلول تزريقي mg/ml 270 براي آنژيوگرافي ديجيتال داخل شرياني استفاده مي‌شود.  
محلول تزريقي mg/ml 320 براي آنژيوگرافي (بطن چپ و آرتريوگرافي كرونر)، آرتريوگرافي محيطي، آرتريوگرافي احشائي و آرتريوگرافي مغزي استفاده مي‌شود.  
داخل وريدي: محلول تزريقي mg/ml 270 براي تصويربرداري cect (contrast enhonced computed tomography) از سر و بدن، اوروگرافي و ونوگرافي محيطي به كار مي‌رود.  
محلول تزريقي mg/ml 320 براي تصويربرداري cect از سر و بدن، اوروگرافي به كار مي‌رود.  
حداكثر دوز توصيه شده g 80 مي‌باشد و غلظت و دوز تجويزي براساس محل تزريق و نوع مطالعه متفاوت است كه بايد به برچسب فرآورده مراجعه نمود.  
موارد منع مصرف و احتياط:  
موارد منع مصرف:  
1- اين دارو انديكاسيوني براي مصرف داخل نخاعي ندارد.  
2- در بچه‌هايي با گرسنگي طولاني مدت و مصرف مسهل، استفادة اين دارو منع مصرف دارد.  
3- گروه پزشكي متبحر و مجهزي براي شناسائي و درمان عوارض جانبي بايد در دسترس باشند. از آنجا كه واكنش‌هاي تأخيري شديد ممكن است اتفاق بيافتند، امكانات اورژانسي و افراد ماهري بايد در مدت 60-30 دقيقه در دسترس باشند.  
موارد احتياط:  
الف) با توجه به اينكه بچه‌ها در ريسك بيشتري براي عوارض جانبي مي‌باشند، بايد در مورد مقدار مصرف دارو با احتياط عمل نمود.  
ب) دهيدراسيون، نارسائي كليوي، نارسائي احتقاني قلب، واكنش‌هاي ايمونولوژيك، بيهوشي عمومي و آنژيوكارديوگرافي و ونوگرافي از ساير موارد احتياط مي‌باشند.  
عوارض جانبي:  
موضعي: واكنش‌هاي محل تزريق (ناراحتي،‌ درد و گرما).  
اعصاب مرکزي: سردرد/ميگرن، سرگيجه.  
قلبي ـ عروقي: آنژين، درد قفسة سينه.  
پوست: راش، اريتم، خارش.  
دستگاه گوارش: تغيير حس چشائي، تهوع.  
عضلاني ـ اسكلتي: پاراستزي.  
تنفسي: تغيير حس بويايي.  
ساير عوارض (كمتر از 1%): نارسائي حاد كليوي، واكنش آنافيلاكسي، آپنه، آريتمي، آسم،‌ درد كمر، ادم ريوي، آمبولي ريوي، دپرسيون تنفسي، تشنج، شوك، هماتوم، خونريزي، افت فشارخون، هيپوگليسمي.  
مسموميت و درمان  
تظاهرات باليني: عوارض جانبي در موارد مصرف بيش از حد تهديد كننده حيات بوده است و سيستم تنفسي و قلبي ـ عروقي را درگير مي‌كند.  
درمان: درمان در اين موارد شامل حمايت عملكردهاي حياتي و درمان‌هاي حمايتي و علامتي است. از آنجا كه دارو به پروتئين‌هاي سرم و يا پلاسما متصل نمي‌شود مي‌توان آن را با دياليز خارج نمود.  
تداخل دارويي:  
سميت كليوي در تعدادي از بيماران با نارسايي كبدي كه از تركيبات حاجب خوراكي كوله سيستوگرافيك استفاده كردند، ديده شده است. بنابراين مصرف هرگونه ماده حاجب تزريقي در افرادي كه به تازگي از تركيبات حاجب خوراكي كوله سيستوگرافيك استفاده كردند بايد به تعويق انداخته شود.  
متفورمين: سبب افزايش عوارض جانبي متفورمين مي‌شود و در صورت نارسايي كليه سبب اسيدوزلاكتيك مي‌شود.  
ساير داروها نبايد با اين دارو در حين تزريق مخلوط شوند.  
aldesleukin: افزايش احتمال واكنش‌هاي حساسيتي به aldesleukin افزايش مي‌يابد.  
مکانيسم اثر:  
با ايجاد تيرگي در مسير داخل عروقي، ناشي از تجويز داخل عروقي دارو، ساختارهاي داخلي توسط راديوگرافي مشاهده مي‌شوند. مانند ساير مواد حاجب يُددار، ميزان كنتراست بسته به مقدار يد، دوز مصرفي، ميزان پيك پلاسمائي يُد بلافاصله بعد از تزريق سريع داخل عروقي افزايش مي‌يابد.  
فارماكوكينتيك:  
پخش: اين دارو به پروتئين باند نمي‌شود، ميزان حجم توزيع آن l/kg 26/0 مي‌باشد كه شامل فضاي خارج سلولي است.  
متابوليسم: هيچ متابوليتي از آن گزارش نشده است. سطح پلاسمائي و ادراري دارو بسته به كليرانس آن كه وابسته به كليرانس كليوي است، تغيير مي‌كند.  
جذب: زمان رسيدن به پيك در پلاسما بلافاصله مي‌باشد كه در طي 15 تا 20 ثانيه افزايش مي‌يابد و حداكثر كنتراست كليوي 15-5 دقيقه و كنتراست مغزي تا 1 ساعت بعد حاصل مي‌شود.  
دفع: در بزرگسالان تقريباً 97% از دوز تزريقي در مدت 24 ساعت، به صورت تغيير نيافته در ادرار دفع مي‌شود و كمتر از 2%، در طي 5 روز بعد از تزريق دارو در مدفوع دفع مي‌گردد. نيمه‌ عمر دفع دارو در بچه‌ها 4-2 ساعت و در بزرگسالان 2 ساعت است.  
اشكال دارويي:  
injection: 150 mgi/ml, 270 mgi/ml, 320 mgi/ml  
اطلاعات دیگر:  
طبقه‌بندي فارماكولوژيك: ماده حاجب يُددار.  
طبقه‌بندي درماني: مادة حاجب يُددار (ماده حاجب راديولوژي).  
طبقه‌بندي مصرف در بارداري: رده b  
نام‌هاي تجاري: visipaque  
ملاحظات اختصاصي  
1- اگر عوارض جانبي در حين تزريق ايجاد شوند بايد تزريق متوقف شود.  
2- بيماران بايد قبل و به دنبال مصرف داخل وريدي ماده حاجب كاملاً هيدراته شوند.  
3- مانند ساير مواد حاجب، به علت احتمال ناسازگاري شيميايي بايد به تنهايي تزريق شود.  
4- در طي تمام مراحل تزريق بايد استريليته حفظ گردد و دماي دارو بايد هم دماي بدن و اتاق باشد.  
نكات قابل توصيه به بيمار  
1- در صورت بارداري به پزشك خود اطلاع دهيد.  
2- در صورتي كه بيماري ديابت، مولتيپل ميلوما، فئوكروموسيتوما، سيكل سل هموزيگوت و يا بيماري تيروئيد داريد به پزشك خود اطلاع دهيد.  
3- در صورتي كه به دارو، غذا آلرژي داريد و يا بيماري‌هاي ايمني داريد به پزشك اطلاع دهيد.  
4- در مورد داروهايي كه مصرف مي‌كنيد و يا واكنش‌هاي قبلي به مواد مربوط به x-ray به پزشك اطلاع دهيد.  
مصرف در سالمندان: به صورت كلي تفاوتي بين قدرت اثر و امنيت دارو بين افراد جوان و مسن وجود ندارد اما برخي از افراد مسن حساسيت بيشتري نشان مي‌دهند. انتخاب دوز در افراد مسن بايد با احتياط باشد و معمولاً كمترين دوز ممكن را بايد انتخاب كرد تا ناراحتي‌هاي كبدي، كليوي و قلبي را كاهش داد. از آنجا كه بيماران مسن شانس بيشتري براي كاهش فعاليت كليه دارند،‌ بايد دوز دارو با احتياط انتخاب شود و فعاليت كليه به دقت كنترل گردد.  
مصرف در كودكان: در مطالعات مغزي، حفرات قلبي، شريان‌هاي بزرگ و محيطي: تزريق داخل شرياني: در بچه‌هاي بزگتر از يك سال: mg iodine/ml 320 ml/kg: iodixanol 2-1: حداكثر دوز ml/kg 4.  
cect يا اوروگرافي: داخل وريدي: بچه‌هاي بزرگتر از يك سال: mg iodine/ml 270ml/kg: iodixanol 2-1: حداكثر دوز ml/kg 2. دوز دارو در بچه‌هاي بزرگتر از 12 سال معادل دوز بزرگسالان مي‌باشد.  
مصرف در شيردهي: هنوز مشخص نمي‌باشد كه اين دارو آيا در شير انسان ترشح مي‌شود يا خير، اما تعداد زيادي از مواد حاجب بدون تغيير در شير ترشح مي‌شوند. بنابراين بايد در مورد شيردهي احتياط نمود و بهتر است موقتاً‌ آن را متوقف كرد.  
اثر بر آزمايشهاي تشخيصي  
بر آزمايشهاي انعقاد، پلاكت، اريتروسيت، فعال سازي كمپلمان تأثير مي‌گذارد.