افسانه‌های جعلی
«زیرا که در پی  نرفتیم چون از قدرت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح شما را اعلام دادیم بلکه کبریایی او را به چشم دیده بودیم. زیرا از خدای پدر جلال و احترام یافت هنگامی که آوایی از جلال کبریایی به او رسید که: این است پسر محبوب من که از وی بسیار خوشنودم. و این آوا را ما شنیدیم که از آسمان آورده شد، زمانی که با وی در کوه مقدس بودیم.» (دوم پطرس ۱: ۱۶-۱۸ ترجمه دقیق)
در این آیات پطرس رسول به خوانندگان کلام یادآور می‌شود آنچه که می‌خوانند روایت غیرقابل‌اعتمادی نبوده بلکه واقعیت داشته و چیزی نیست به غیر از حقیقت محض، مستدل و غیرقابل‌انکار. وی همچون فردی که به محضر دادگاه فراخوانده شده تا به آنچه که شاهد رخ دادنش بوده گواهی دهد، به ما می‌گوید که با چشمان خود ناظر کبریایی مسیح بوده است: وی این مطلب را در تضاد و در قیاس با  قرار می‌دهد: یعنی برخلاف داستانهای خیالبافانه که نمی‌توان صحت آن‌ها را مورد بررسی قرار داد، رخدادهای انجیل را می‌توان مورد تأمل، تحقیق و بررسی قرار داده و دریافت که در درستی آن‌ها جای شکی نبوده و کاملاً قابل‌اطمینان هستند.
قدرت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح اشاره دارد به کلیّت انجیل؛ مسیحای موعود که پیامبران حقیقی خداوند وعده آمدنش را کتاب مقدس داده بودند از آسمان به زمین آمد، تناسخ یافت، در این جهان زندگی کرد، بر صلیب کشیده شد، مُرد و پس از سه روز از مردگان رستاخیز نمود. هم او – و نه شخصیتی خیالی به نام مهدی – دوباره بازخواهد گشت تا جهان را داوری کند.  انجیل خداوند ما سخنان افرادی نیست که شعورشان را از کف داده، دچار مالیخولیا و هذیان شده باشند و یا برای کسب ثروت یا قدرت با مهارت در پی جعل وقایع آن برآمده باشند. نقشه رستگاری آدمی را خداوند با حکمت بی‌نهایتش طراحی نموده، اوست که این یگانه راه را فراهم آورده تا گناهکاران نجات پیدا کنند؛ همان خدایی که جلال و قدرتش در صفحات انجیل به نمایش گذارده شده است.
هرچند معلمین کاذب به نحوی کفرآمیز ادعا می‌کنند که مسیح پسر خدای متعال نبوده بلکه پیامبری است اعظم، ولی رسول واقعی خداوند ثابت می‌کند که در الوهیت مسیح هیچ شک و تردیدی وجود ندارد: تا آنجا که زمانی که خداوند ما عیسی مسیح بر روی زمین ساکن بود، در مواردی جلال خود را -بویژه بر رسولانش- آشکار نمود. چنانکه در انجیل متی آمده است: «و بعد از شش روز عیسی پطرس و یعقوب و برادرش یوحنا را برداشته و ایشان را به کوهی بلند برد. و او در نظر ایشان متبدل گشت و چهره‌اش چون خورشید درخشنده و جامه‌اش چون نور سپید گردید.» (متی ۱۷: ۱-۲) پطرس، یوحنا و یعقوب  -سه گواه عاقل و بالغ - در روز روشن و با چشمان خود -در حال بیداری و هوشیاری کامل- شاهدین این واقعه تاریخی بودند. علاوه بر گواهی آن‌ها بر روی زمین، ندایی از آسمان نیز بدانها رسید تا جای ذره‌ای تردید باقی نماند. خدای پدر به صورت آشکار و همگانی اعلام داشت که مسیح، خادم رنج‌دیده و فروتن وی همان پسر محبوب اوست که ذات و قدرتی کاملاً برابر با او دارد.
انجیلی که رسولان و شاهدین جلال مسیح بشارت می‌دادند بر اساس شایعه، نقل قول از دیگران، خبر دست دوم و یا احادیثی که به آن‌ها رسیده باشد نبود. بلکه ایشان وقایعی را به ثبت رسانیدند که به شخصه و از نزدیک ناظرش بودند. علاوه بر ایشان اکثر اوقات جمعیت زیاد دیگری نیز حضور داشته و شاهد معجزات عظیم مسیح - دلایل اثبات الوهیتش- بودند. سرانجام نیز همه رسولان مسیح -به جز یکی که برای ایمانش تبعید شد- به خاطر پایداری و اصرار بر حقایقی که منتشر می‌ساختند، به قتل رسیدند. هیچ یک از آن‌ها برای حفظ جانش مسیح را انکار نکرد، هیچ کدام تقیّه ننمود و هریک حاضر بود تا جان خود را در راه حقیقت از دست بدهد: آن هم نه به عنوان وارث خلافت، قدرت و حرمسراهایی لبریز از پسران و دختران زیباروی بلکه چون خادمی هرچند فقیر اما وفادار.
اگر بپرسیم هدف از انجیل و آمدن خداوند ما به این جهان چه بود، در پاسخ باید گفت؛ برای برقراری خلافت و حکومتی زمینی نبود که مسیح جسم پوشید -چنانکه یهودیان به اشتباه این انتظار را از مسیحای موعود داشتند-. مسیح به این جهان مادی وارد شد تا خدای ما باشد، تا با تناسخ خود به ما -مسیحیان- اطمینان دهد که ما نیز به فرزندخواندگی پذیرفته شده‌ایم، تا ما را مقدس سازد همچون معبدی برای سکنی روح قدوس خداوند، تا با مرگش بر صلیب فدیه گناه قوم خویش را پرداخت کند، تا با این کار ما را از اسارت گناه و نتیجه آن یعنی عذاب عادلانه جهنم رهایی بخشد، تا ما را پارسا شمرده و به ملکوت آسمان وارد سازد، تا ما را به آشتی با پدر آسمانی درآورد، تا سرچشمه حیات و پارسایی ما گردد. رخدادهای انجیل در گوشه دورافتاده‌ای از دنیا، در میان صحرانشینان بدوی و بی‌سواد و در تاریکی شب روی نداد بلکه در میان قوم برگزیده و آموزش‌دیده خداوند که با نوشته‌های پیامبران آشنایی داشتند، در روز روشن و درحالیکه عده زیادی شاهد آن وقایع بودند. کبریایی مسیح را سه نفر بر بالای کوه مقدس ناظر بودند؛‌ زیرا مطابق شریعت موسی شهادت سه نفر کافی است. با این حال در ثبت رویدادهای انجیل خداوند حتی از حدی که خود قرار داده پای فرا گذارده و شهادت چهار نفر از شاگردانش را برای ما به جای می‌گذارد تا از اصالت و درستی آن‌ها اطمینان کامل داشته باشیم.
شاگردان مسیح که به مدت سه سال با او نشست و برخاست داشتند شاهد همه وقایع و معجزات عظیمش بوده و گزیده‌ای از آن‌ها را تحت هدایت روح‌القدس برای ما به ثبت رسانیدند. اگر چه ذهن آن‌ها در ابتدا نسبت به حقایق روحانی بسته بوده و قادر به فهم آن‌ها نبودند ولی پس از اینکه روح‌القدس ذهن آن‌ها را منور ساخت، با دل و جان به کلام خداوند و نوشته‌های مکتوب پیامبران خداوند درباره مسیح ایمان آوردند که « این است پسر محبوب من».
امروزه و در قرن بیست و یکم بعد از تناسخ مسیح دیگر او و رسولانش به صورت قابل رویت در میان ما نیستند. فرد حق‌جو ندایی از آسمان نمی‌شنود که به او اعلام دارد که عیسی مسیح، پسریگانه‌ ازلی‌زاد خداست. فرد حق‌جو دیگر شاهد معجزات مسیح و یا شفای بیماران توسط رسولانش نیست ولی روزی که به او فیض نجات‌بخش عطا شود، روح خداوند دیدگان روحانی‌اش را به روی حقایق مکتوب در کتاب مقدس باز می‌سازد. این ایمان نجات‌بخش به او یقین می‌دهد که کلام خداوند تحریف نشده، قابل اعتماد بوده و حقیقت محض است. وی ممکن بود در تمام مدت عمرش، همراه با همه افراد خانواده و جامعه اطرافش با این تفکر کفرآمیز بزرگ شده باشد که مسیح فقط یک پیامبر بود، اما در زمان تحول روحانی «حضرت عیسی مسیح» در فکر، اندیشه و زندگی او بدل می‌شود به «خداوند ما عیسی مسیح».
با تاثیر فیض نجات‌بخش در اندیشه، اراده و احساسات ما آن‌ها متحول گشته و قادر به پذیرفتن کلام شده و به حقایق مربوط به مسیح ایمان می‌آوریم. روح‌القدس این حقایق روحانی را که در تمام کتاب‌ مقدس و نوشته‌های پیامبران -و به شکل واضح‌تری در اناجیل- ثبت شده بر ما آشکار و مکشوف می‌سازد. بعد از ایمان است که خداوند بر کلام خود مهر تأیید می‌زند و درنتیجه ما به یقین درمی‌یابیم که مسیح پسر خدای متعال است و دیگر نیاز نداریم تا کسی برای ما راز تثلیث را بازگشاید! خداوند به طور شخصی و تجربی به هر یک از ما ایمانداران دلایل کافی می‌بخشاید تا ایمان ما صرفاً بر اساس گفته دیگران نباشد بلکه بر قدرت خداوند.

کلام مکاشفه خداوند بسیار دقیق است: هر واژه از آن از سوی خداوند برگزیده و به دلیلی خاص بیان شده است. این آیه اشاره دارد به «». گویی خداوند به دقت بین «افسانه» و «افسانه جعلی» تفاوت می‌گذارد. لغت یونانی که در فارسی به «افسانه جعلی» ترجمه شده  اشاره دارد به مطلبی که توسط آدمی با دقت و زیرکی فراوان طراحی شده است. هرچند می‌شود گفت که همه افسانه‌ها جعلی هستند به این معنا که حقیقت ندارند ولی کلام خداوند به ما می‌گوید که بعضی از آن‌ها با حیله‌گری و به منظوری خاص طراحی -یا جعل- شده‌اند.
«افسانه» شامل روایتی است که هرگز در‌ واقعیت رخ نداده است بلکه حاصل خیال‌پردازی نویسنده آن است. افسانه می‌تواند سرگرم کننده و جالب باشد مثل روایات شاهنامه فردوسی. البته هیچ‌کس شاهنامه فردوسی را تاریخ مکتوب و دقیق به حساب نمی‌آورد اگر چه داستانهای آن ممکن است مربوط به وقایعی باشد که روی داده‌اند ولی شخصیت‌هایی مثل رستم و سهراب و یا ضحاک ماردوش، شخصیت‌هایی تاریخی مثل داریوش و کورش کبیر نیستند. افسانه ممکن است شامل درسی اخلاقی باشد مثل حکایات سعدی و مطالعه آن بدون ضرر ولی هیچ عقل سلیمی نباید افسانه را به عنوان واقعه تاریخی بپذیرد: حتی بچه‌ها هم وقتی برایشان داستان هزار و یک شب را بخوانید انتظار ندارند که قالیچه زیرپایشان تبدیل شود به هواپیما و آن‌ها را به هندوستان ببرد! کودکان نیز که در مراحل ابتدایی اندیشه و تجزیه و تحلیل هستند بعد از مدتی درمی‌یابند که وقایع افسانه در سرزمینی خیالی و رویایی روی می‌دهد و نه در جهان واقع.
«افسانه جعلی» با «افسانه» تفاوت دارد: در این جنبه که به دلیل خاصی جعل و طراحی شده است؛ کسانی که آن را سر هم کرده‌اند از این کار هدفی را دنبال می‌کردند.  رسول خداوند در این آیه از کتاب مقدس به ما اطمینان می‌دهد که چنین ایرادی را نمی‌توان بر مکاشفه کلام خدای حقیقی – که تنها در کتاب مقدس یافت می‌شود - گرفت. وی گویی به خوانندگان هشدار می‌دهد که در زمینه مسایل مربوط به حیات ابدی و رستگاری  زیادی رواج داشته و بسیاری از مردم ساده‌باورانه و بدون به کارگیری شعور خدادادی آن‌ها را به عنوان حقیقت بدون چون و چرا پذیرفته‌اند.
البته اگر کسی حکایات سعدی و یا شاهنامه فردوسی را به عنوان حقیقت تاریخی بپذیرد این ساده‌باوری هیچ تأثیری بر امکان رستگاری و نجاتش نمی‌گذارد. ولی پذیرش افسانه‌هایی که با حیله و ذکاوت بسیار طراحی شده‌اند تا در زمینه مسایل روحانی مطلبی را که حقیقت نداشته به جای واقعیت به ما جلوه دهند، نتیجه هلاکت‌باری را به دنبال خواهد داشت. دشمن جانها تلاش دارد  تا ما را از پرس و جو کردن و جویا شدن خدای زنده و حقیقی باز دارد. یکی از  ترفندهای گیرایی که از آن استفاده می‌کند رواج  است در قالب حقایق دینی. وقتی که چنین حیله‌ای به کار گرفته می‌شود - به دلیل عدم وجود شواهد مستدل تاریخی و قابل‌اثبات- به آن افسانهٔ جعلی جلوه‌ای از تقدس داده می‌شود تا ذهن شنونده ترسانیده شده و هرگز به خود جرأت ندهد تا درباره آن به خوبی فکر کند. تهدید از مجازاتی که در جهان دیگر در انتظار کسانی است که جرأت ورزیده و این افسانه‌ها را زیر ذره‌بین منطق و واقیعت قرار دهند، ابزار موثری است تا جلو هرگونه مقاومت شعورمندانه را گرفته و به سرعت چنین خرافات و افسانه‌هایی را حتی در بین افراد تحصیل‌کرده رواج دهد. تعصب دینی، ترس و ارعاب دید واقع‌بین را کور ساخته، روح رخوت و ساده‌باوری را در بین مردم ترویج می‌دهد تا  به سادگی به جای حقایق تاریخی در ذهن و اندیشه مردم ریشه دوانند. به راستی که به جز کلام خداوند زنده و حقیقی، چه قدرتی یارای برابری با چنین ترفند ضدخدایی را خواهد داشت؟
تعداد چنین  در باور و اندیشه ما ایرانی‌ها به‌قدری فراوان است که در این مقاله کوتاه نمی‌توان به همه آن‌ها اشاره کرد. با این حال ضرورت دارد تا به چند مورد اشاره کنیم تا همچون مشتی باشد از خروار.
ضامن آهو : یکی از بارزترین این نمونه‌هاست که حتماً روایت آن را در کتاب‌های مدرسه‌ای خوانده و یا نقاشی‌های خیالی آن را در جایی دیده‌اید. هدف از جعل چنین داستان باورنکردنی در این بوده تا به خلفای خونریز و بی‌رحم و شفقت مسلمین ظاهری مهربان و رعوف ببخشد. قبولاندن این افسانه جعلی به مردم اهیمت زیادی داشت زیرا خلفای مسلمین در قتل و عام دشمنانشان حتی ذره‌ای هم درنگ نکرده و مطابق حکم اسلام هر مخالفی را به دم تیغ می‌سپاردند؛ حتی در یک مورد تاریخی و در ابتدای ورود دین محمدی به ایران فرمانده فوج اسلام قسم می‌خورد که با خون کسانی که به جای ایمان به دین او به مقاومت پرداخته و در جنگل‌های شمال پناه گرفته بودند آسیاب را به راه بیندازد و با شرارت کامل به این کار دست می‌زند! درنتیجه کاملاً ضرورت داشته و به مصلحت نظام اسلامی بود تا چنین داستان بی‌اساس و کودکانه‌ای جعل شود. هم افسانه ضامن آهو جعلی است و هم دلیلی که برای اثبات آن درست کرده‌اند یعنی آن رد پای جعلی و غول آسا که روی سنگی در نزدیکی مشهد کنده‌کاری شده است. (آن ردپای سنگی هنوز هم در قدمگاه باقی است و می‌توانید به زیارت آن بشتابید.)
شق‌القمر : یکی از معجزات معروف پیامبر اسلام که در احادیث به آن اشاره شده و همه ما آن را شنیده‌ایم. جستوجوی ریشه و علت این ماجرا مشکل نیست: در نظر بگیرید که یکی از صحابه پیامبر اسلام به میان یهودیانی که در اطراف مدینه ساکن بودند می‌رود تا آن‌ها را به آغوش گرم اسلام دعوت کند. (فرض بگیرید که در ابتدا مسلمین دیگران را به دین خودشان دعوت می‌کردند و زور و تهدیدی درکار نبود) اما یهودیان پس از شنیدن صحبت‌های آن صحابه به وی می‌گویند ما به سه دلیل پیامبر تو را قبول نداریم؛ اولاً همه پیامبران واقعی خداوند بلااستثناء از میان ما یهودیان بوده و ما شجره‌نامه‌های مکتوبشان را داریم، دوماً در هیچ یک از نوشته‌های پیامبران ما نامی از یک فرد بت‌پرست که از عربستان ظهور کند نیامده است، سوماً پیامبر شما -برعکس دیگر پیامبران واقعی ما- قادر به انجام معجزه‌ای نیست، حال چگونه انتظار دارید تا به او ایمان بیاوریم؟ آن صحابه که پاسخ قانع کننده‌ای نداشت تا بدهد پس از کمی تأمل پاسخ می‌دهد: شما یهودیان کافر نوشته‌های پیامبران را تحریف کرده و هرجا که نام محمد نوشته شده بود آن را پاک کردید تا به او ایمان نیاورید! دوماً چه کسی گفته که از پیامبر ما معجزه‌ای صادر نشده است؟ شما می‌گویید که حضرت موسی دریا را شکافت، اینکه چیزی نیست، پیامبر ما ماه را با انگشت مبارکش از وسط دو نصف کرد! یهودیان با حیرت می‌پرسند: کی این کار را کرد که ما ندیدیم؟ صحابه غیور پاسخ می‌دهد: وقتی این معجزه را کرد نیمه شب بود و شما خواب بودید و ندیدید ولی من بیدار بودم و با همین چشمهای خودم دیدم. یهودیان با تمسخر می‌پرسند: چرا خورشید را دوپاره نکرد که ما هم ببینیم و ایمان بیاوریم! البته از لحاظ شرعی کار آن صحابه که از روی حسن نیّت و برای حفظ آبروی اسلام انجام گشته بود، دروغ و فریب محسوب نشده بلکه مباح بوده و در مواردی هم ثواب و اجر اخروی بدنبال دارد.
اگر ما عینک ترس و تعصب را از چشمان خود برداریم، به راحتی می‌توانیم ببینیم که این واقعه یک افسانه جعلی است زیرا هیچ مدرکی برای اثبات آن وجود نداشته (ستاره‌شناسان و فضانوردان تا به حال شکافی در ماه مشاهده نکرده‌اند)، کسی شاهد آن نبوده و در تاریکی کامل شب رخ داده است.
معراج پیامبر اسلام : چه کسی جرأت دارد تا بگوید که این یک افسانه جعلی است، خون او به گردن خودش! اما بگذارید تا ذهن و خرد خدادادی جای ترس از خرافات را گرفته و با دیدی منطقی به این روایت نگاه کنیم: پیامبر اکرم سوار بر اسبی بالدار به نام براق و در پناه شب به آسمان هفتم پرواز می‌کند. جالب است که حتی در احادیثی که در این ضمینه وجود دارد اتفاق آراء وجود نداشته و در عوض تناقض‌های فراوان. به عنوان مثال عایشه ادعا می‌کند که پیامبر عزیز تمام آن شب را در بستر و در جوار وی بود! این واقعه در ظلمت کامل شب رخ می‌دهد. (مثل نصف کردن کُره ماه) هیچ بشری شاهد آن نبوده است، نه حتی یک نفر! و ما باید آن را کورکورانه بپذیریم.  مگر خداوند ما را موجوداتی با قدرت تفکر و اندیشه خلق نکرده؟ چگونه وی از افراد باشعور انتظار دارد تا عقل و شعور را کنار گذارده و هر اراجیفی را باور کنیم؟ حتی بچه‌های کلاس سوم دبستان هم می‌دانند که اسب بالدار و قالی‌پرنده واقعیت خارجی نداشته و به حیطه افسانه تعلق دارند. حافظ شیرازی  -با کنایه و تلویح- در این باره چنین می‌سراید:
«ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست      عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری»
البته خداوند قادر متعال می‌تواند و زمانی که ضرورت بداند بر خلاف قوانین طبیعی – که خود آن‌ها را برپا داشته- عمل می‌کند و وقوع معجزه در تضاد با عقل و شعور آدمی نیست. سؤال این است که از کجا بدانیم آنچه که به ما گفته شده از روی حسن نیت و مطابق با حقیقت بوده یا اینکه به دلیلی خاص ابداع شده است؟ در این مورد جعل کردن این افسانه کاملاً ضروری بود زیرا فردی ادعا داشت که آخرین فرستاده خدا برای بشریت بوده ولی متأسفانه قادر به انجام هیچ معجزه‌ای نبود مگر آوردن اشعار و آیاتی به زبان عربی خالص. (با این توصیف ما پیامبران بزرگتر از او را در زبان پارسی داریم و قدرشان را ندانستیم مثل حضرت حافظ، حضرت مولانا و حضرت سعدی که معجزه‌ کلامشان هزار بار بزرگ‌تر است). پیامبر اعراب برای اینکه ادعای خود را معتبر جلوه دهد می‌گوید که سوار با اسبی بالدار به دیدار خداوند رفته است؛ جایی که حتی مقرب‌ترین فرشتگان هم جرأت پیش رفتن را نداشته و فقط و فقط به خاتم پیامبران این اجازه داده شده است!
کسی که ادعای نزدیک شدن به درگاه خدای قدوس را دارد از لحاظ تاریخی و به استناد آن  چگونه شخصیتی داشته است؟ فرمانده‌ای جنگجو که دستش به خون بسیاری آلوده بوده، کسی که قتل و کشتار را وسیله گسترش پیامش ساخته، فردی که قافله‌های تجاری مردم را به نفع خود غارت کرده و علاوه بر زنان و کنیزان فراوان با دختربچه نه ساله‌ای هم‌بستر شده است! این افسانه جعلی را اعراب جاهلی باور کردند زیرا با کلام خداوند آشنایی نداشتند. آن‌ها نمی‌دانستند وقتی که پیامبر حقیقی خداوند جلوه‌ای از خدای قدوس را در معبد و بر روی زمین مشاهده کرد فریاد برداشت: « وای بر من که هلاک شده‌ام زیرا که مردی ناپاک لب هستم و در میان قوم ناپاک لب ساکنم.» (اشعیاء ۶: ۵)  آن‌ها سواد نداشتند که بخوانند و با چشمان خود ببینند که در کلام مکتوب خداوند چنین نوشته شده است: «و کسی به آسمان بالا نرفته است مگر آن کس که از آسمان پایین آمد، یعنی پسر انسان» (یوحنا ۳ : ۱۳)
در برابر این افسانه جعلی شنوندگان تنها با دو انتخاب ساده روبرو هستند : یا آن را به عنوان حقیقت پذیرفته و به او به عنوان خاتم پیامبران ایمان می‌آورند و یا گردنشان با شمشیر قطع می‌شود! تاریخ مستند اسلام و فتوحات آن به ما می‌گوید که هرگز انتخاب سومی وجود نداشته است: می‌بینید که دلیل پذیرفته شدن این افسانه جعلی تنها منطق شمشیر و زور است.
کعبه خانه خدای مسلمین: پیامبر اسلام در ابتدا -برای اینکه نشان دهد ادامه دهنده و خاتمه‌گر کار پیامبران واقعی خداست- از پیروانش می‌خواهد تا به سوی مکان مقدس یهودیان نماز بخوانند. (البته در آن زمان بیش از ۶۳۰ سال از نابودی معبد یهودیان در اورشلیم می‌گذشت و به جای آن امپراتوری روم بت‌کده‌ای برپا کرده بود.) اما بعد از فتح مدینه پیامبر اسلام صلاح می‌بیند که آن بت‌خانه کهن را خراب نکند: مکانی مقدس که تمام قبایل اعراب نسل اندر نسل بتهایشان را در آنجا نگاه می‌داشتند. نابودی آن مکان به ضرر دین تمام شده و به مصلحت نظام اسلامی نمی‌بود چرا که مرکز اتحاد و هم‌بستگی قبیله‌های عرب را از میان برمی‌داشت. لذا -بر خلاف پیامبران واقعی خداوند که هرگز از ادیان بشری چیزی را وام نگرفته و به سیستم پرستشی نمی‌افزودند- پیامبر عربی نه تنها بت‌خانه محبوب اعراب را همچنان به عنوان مکانی مقدس محفوظ نگاه می‌دارد بلکه مراسم قدیمی و سنتی طواف بت‌ها را نیز به طور کامل وارد دین مبین کرده و از واجبات آن می‌سازد!
اما با چه منطقی می‌توان هم بتکده و سنگ سیاه حجرالاسود را حفظ کرد و هم ادعا کرد که او پیامبر بت‌شکن است؟ خیلی ساده: به صحابه می‌گوییم که این بت‌خانه سنگی را حضرت ابراهیم به دستور الله  ساخت! هیچ‌کس هم شک نمی‌کند زیرا نه تنها خود پیامبر بی‌سواد بود بلکه تقریباً همه صحابه‌اش نیز و نمی‌توانستند کتاب مقدس یهودیان را بخوانند و بیینند که ابراهیم حتی یک بار هم پایش به سرزمین حجاز نرسیده است. این افسانه جعلی را آدمهای بی‌سواد صحرانشین باور کردند. ولی حتی یک یهودی هم که -با نوشته‌های پیامبران خدا آشنایی داشت- هرگز آن را باور نکرده و به اسلام نگروید. در عوض یهودیان خاک و خاکستر بر سر چنین مدعی می‌پاشیدند!  چرا که تاریخ زندگی، فراخوانده شدن و مکانهایی که ابراهیم به آن‌ها سفر کرد به طور دقیق در نوشته‌های موسی ثبت و محفوظ نگاه داشته شده و ایشان از آن آگاه بودند.
فهرست این  را پایانی نیست، می‌توان به این لیست احادیث نبوی را هم اضافه کرد. آیا می‌دانستید که رسم حدیث‌نویسی چندین قرن بعد از مرگ پیامبر اسلام شروع شده است! یعنی حتی یک شاهد زنده هم وجود نداشته تا به صحت آن‌ها گواهی دهد! نه حتی یک نفر! مثل این می‌ماند که من به شما بگویم که پدر من از پدر پدربزرگش شنید که در زمان کودکی او از پدر بزرگش شنیده بود و هنوز به خوبی به یاد دارد که جد پدری آن‌ها روزی در جوار شاه عباس صفوی بود و با هم به شکار می‌رفتند و شاه عباس چنین گفت:....حتی «بخاری» که در جهان اسلام از منابع معتبر در جمع کردن این احادیث به حساب می‌آید (او چندین قرن بعد از مرگ گوینده آن‌ها قصد دارد تا روایت‌های قابل اعتماد را یک جا جمع کند) از بین بیش از صدهزار حدیث رایج در زمان خود فقط سه یا چهار هزار آن‌ها را معتبر می‌داند!
خواننده عزیز، آیا روح نامیرای شما تا این حد برایتان بی‌ارزش است که ایمان خود را بر پایه  قرار می‌دهید؟ آیا خداوند ما را افرادی صاحب عقل و شعور نیافریده است؟ وقتی که به حضور تخت عدالتش رسیدید به او چه جوابی می‌توانید بدهید؟ آیا ترس ما به حدی است که عقل ما را کور کرده است؟ آیا وقت آن نیست که برخیزیم و خدای حقیقی، خدای زنده، خدای نامیرا، خدای مَحبت و قابل شناخت را با تمام وجود جویا شویم؟ از او به جدیت بخواهید و التماس کنید تا حقیقت را  بر شما مکشوف سازد و او این کار را خواهد کرد: چونکه به ما قول داده است: «من دوست می‌دارم کسانی که مرا دوست می‌دارند و هر که مرا به جّد و جهد بطلبد مرا خواهد یافت.» (امثال سلیمان ۸: ۱۷) کتاب مقدس را از جایی پیدا کرده و برای خود مطالعه کنید «زیرا که در پی  نرفتیم چون از قدرت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح شما را اعلام دادیم بلکه کبریایی او را به چشم دیده بودیم. زیرا از خدای پدر جلال و احترام یافت هنگامی که آوایی از جلال کبریایی به او رسید که: این است پسر محبوب من که از وی بسیار خوشنودم. و این آوا را ما شنیدیم که از آسمان آورده شد، زمانی که با وی در کوه مقدس بودیم.» (دوم پطرس ۱: ۱۶-۱۸ ترجمه دقیق)
«خداوند چنین می‌گوید: آسمان‌ها کرسی من و زمین پای‌انداز من است. پس خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجا است و مکان آرامش من کجا؟» (اشعیاء ۶۶ : ۱)
وقتی که واژه «» را به کار می‌گیریم اولین تصوری که به ذهن ما می‌رسد ساختمان چهارگوش کعبه است که آن را با چادر سیاهی مزین کرده‌اند. هیچ وقت از خود پرسیده‌اید که آیا آنجا واقعاً  هست یا نه؟ این سؤال بسیار به جایی است؛ اجازه بدهید تا به جای حدس و گمان به شواهد و دلایل مستند تاریخی نگاه کنیم.
صرف اینکه میلیونها نفر ایمان دارند که  در مکه است و سالانه هزاران نفر به زیارت حج می‌روند باعث نمی‌شود تا آن مکان بدل به  شود. میلیونها هندو نیز در نقاط مختلف دنیا معبدهایی را ساخته‌اند ولی نه آن معبدها ست و نه آن خدایان ساخت دست‌ بشر خدای حقیقی. اتفاق آراء و یا نظر عوام نمی‌تواند مکانی را بدل سازد به «». هرچند که ایمان و اعتقاد مردم به یک مکان باعث می‌شود تا آنجا در نظرشان بدل به مکانی مقدس و قابل احترام شود اما نمی‌تواند هویت واقعی آنجا را تغییر بدهد. حتی اگر روزی تمام ساکنین کره زمین به زور مسلمان شوند و همه آن‌ها ایمان داشته باشند که  در مکه است و به زیارت آنجا بروند، باز هم این باور همگانی باعث نمی‌شود تا حقیقت تغییر پیدا کند. تنها خداوند است که از طریق کلامش می‌تواند و باید این حقیقت را بر ما آشکار سازد و او این کار را کرده است.
اولین معبد
«و واقع شد در سال چهارصد و هشتاد از خروج بنی‌اسرائیل از زمین مصر در ماه زیو که ماه دوم از سال چهارم سلطنت سلیمان بر اسرائیل بود که بنای وند را شروع کرد. » (اول پادشاهان ۶: ۱)
جزئیات دقیق معتبر تاریخی در مورد اولین معبدی که خداوند دستور ساخت آن را داد امروز در دسترس ماست. ما می‌دانیم که این معبد دقیقاً در چه تاریخی و توسط چه کسی و در چه مکانی ساخته شد. کتاب مقدس در این باره اطلاعات زیادی را در دسترس ما قرار می‌دهد؛ اطلاعاتی که قابل اعتماد بوده و می‌توان درست بودن آن‌ها را با توجه به شواهد تاریخی مورد بررسی قرار داد. در کلام خداوند به ما گفته شده که مصالح ساختمانی معبد از کجا فراهم شد، ساخت آن چند سال طول کشید، مساحت دقیق آن چقدر بود، از چه بخش‌هایی درست شده بود و چه وسایلی در آن قرار داشت و از همه مهمتر اینکه هدف از برپایی آن چه بود. به علاوه تحقیقات باستان‌شناسی و حفاری‌هایی که در آن منطقه صوررت گرفته بر صحت نوشته‌های کلام خداوند مهر تأیید می‌زنند.
بدیهی است که بنای هر خانه به منظور این است تا کسی در آن ساکن شود. خداوند حقیقی  وجودی ازلی است که در همه مکانها حاضر است و نمی‌توان او را در چهاردیواری مکانی محدود ساخت. پس هدف از ساختن خانه‌ای برای خدا چه بود؟ وقتی که بت‌پرستان برای خدای خود خانه‌ای می‌سازند برای این است که خدای دست ساز خود را در آنجا گذارده و آن را محفوظ نگاه دارند. این کار طبیعی است زیرا خداوند بنی‌آدم را موجودی «پرستش‌گر» آفریده است. آدمی اگر خدای واقعی را نشناسد چیز دیگری را به جای او پرستش خواهد کرد؛ حال آن چیز یا خدایی خرافی است یا بتی دست ساز و یا خدایی ذهنی.
اما خداوند حقیقی که به سلیمان نبی دستور بنا کردن خانه‌ای را داد برای هدف دیگری بود؛ خداوند مایل است تا در میان قوم برگزیده خویش ساکن بوده و با آن‌ها مشارکت داشته باشد. حتی چهارصدو هشتاد سال پیش از ساخته شدن معبد سلیمان و زمانی که یهوه خداوند قوم خویش را به رهبری موسی از بندگی در مصر آزاد ساخت، وی به نحوی قابل رویت آن‌ها را در بیابان هدایت می‌کرد. خداوند با جلوه‌ای آشکار در میان قوم خویش بود؛ ستونی از ابر و آتش در طول روز و شب در پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کرد. سپس در همان بیابان خداوند به موسی دستور داد تا چادر یا خیمه‌ای مخصوص از پوست حیوانات برپا کند که به «خیمه ملاقات» معروف است. در تورات مکتوب است که روزی که خیمه ملاقات در بیابان برپاشد: «آنگاه، ابر خیمه ملاقات را پوشانید و جلال خداوند مسکن را پر ساخت. و موسی نتوانست به خیمه ملاقات درآید زیرا ابر بر آن ساکن بود و جلال خداوند مسکن را پر ساخته بود.» (خروج ۴۰: ۳۵-۳۴) قوم اسراییل هیچ شکی نداشتند که خداوند در مکانی که برپا شده بود حضور دارد. به عبارت دیگر خیمه ملاقات -چنانکه از نام آن پیداست- محلی بود که صاحب خانه -خداوند- با قوم خویش ملاقات می‌کرد. این نکته بسیار اهمیت دارد؛ یهودیانی که به معبد پای می‌گذاشتند اطیمنان داشتند که به مکان مقدسی وارد می‌شوند که خداوند در آن حضور دارد. آن‌ها صرفاً وارد یک ساختمان مقدس نمی‌شدند بلکه به جایی پای می‌گذاشتند که خداوند زنده به نحوی محسوس در آنجا حضور داشته و به دعا و درخواست آن‌ها پاسخ می‌داد.
از همان ابتدای پیدایش نیز چنین بود و آدم در ارتباط مستقیم با خداوند زنده قرار داشت. (پیدایش ۲) این رابطه به دلیل بی‌اعتمادی به هشدار خداوند از سوی آدم و سقوط در گناه قطع شد. با این حال خداوند به خاطر فیضش در همان آغاز وعده یک نجات‌دهنده را داد؛ کسی که خواهد آمد تا گناه و عواقب آن را -که جدایی از خدای قدوس است- از میان برداشته و آدمی را دوباره به بهشت از دست رفته و مشارکت با خداوند زنده بازگرداند. (پیدایش ۳: ۱۵)
اولین معبد که توسط سلیمان نبی بنا شد مکانی بود مقدس که به دستور مستقیم خداوند ساخته شده بود. کل سیستم پرستش یهود در آن دوره بر اساس یک سری مراسم قربانی بود؛ این کار علاوه بر ایام خاص عید روزانه دومرتبه در آنجا تکرار می‌شد. این قربانی‌ها به قوم یادآور می‌شد که آن‌ها گناهکارند و برای رسیدن به حضور خداوند باید ابتدا کفاره گناهانشان پرداخته شود؛ پیش از هر چیز گناه – که آن‌ها را از خداوند دور ساخته بود- باید زدوده می‌شد تا آن‌ها بتوانند به خداوند زنده و قدوس نزدیک شوند. هیچ استثنائی وجود نداشت زیرا همه گناهکارند و حتی حضرت موسی نیز نتوانست وارد خیمه ملاقات شود. لذا قربانی حیوانات تکرار می‌شد و اگرچه خون یک حیوان قادر نبود آن‌ها را پاک سازد ولی نشانه‌ای بود به آن قربانی اعظم؛ آن بره خدا که گناه جهان را از میان برمی‌دارد. (یوحنا ۱: ۲۹)
وقتی که قوم یهود در سرکشی خود پایداری کرده و به هشدارهای مداوم خداوند گوش نسپردند این معبد به طور کامل توسط نبوکدنصر امپراتور بابِل در سال ۵۸۶ قبل میلاد نابود شد. دومین معبد در سال ۵۱۵ قبل میلاد به فرمان کورش پادشاه پارس از نو ساخته شد. سپس در زمان هرود کبیر در سال ۲۰ قبل میلاد مسیح نوسازی مجدد آن صورت گرفت که چندین سال به طول انجامید. سرانجام به اراده خداوند و در سال ۷۰ بعد میلاد مسیح برای همیشه از میان برچیده شد زیرا معبدی واقعی، ماندگار و تخریب ناشدنی جایگزین آن شده بود.
معبد واقعی
«و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد؛ پر از فیض و راستی، و ما جلال او را دیدیم؛ جلالی شایسته پسریگانه‌زاد پدر.» (یوحنا ۱: ۱۴)
معبد سلیمان مثل بقیه سیستم پرستشی و آداب و رسوم خاص یهود تنها یک نشانه و سمبول بود؛ سایه‌ای از حقیقتی بهتر. همان خدایی که از میان بوته آتش با موسی صحبت کرد، همان خدایی که با جلوه‌ای از ستون ابر و آتش قومش را در بیابان هدایت کرد، همان خدایی که جلالش همچون ابری خیمه ملاقات را پر کرد، همان خدا – و نه خدای محمد- قالب بشری گرفت و در میان انسان‌ها سکنی گزید. (لغت یونانی به این معناست: خیمه زد.) بدن مسیح آن معبد واقعی است که معبد اورشلیم تنها نمونه ناقصی است از آن.  بدن خداوند ما عیسی مسیح معبدی است که خداوند در آن به طور جاودانی مسکن گزیده است؛ ایمانوعل یعنی خدا با ما.
پس از مرگ و رستاخیز مسیح خداوند سیستم پرستش یهود را به آخر رسانیده و معبد زمینی را دست امپراتوری روم به آتش کشید. این اتفاق در روز ۹ از ماه آب (تقویم یهود) رخ داد؛ دقیقاً همان روزی از سال که معبد اول نابود شده بود. امپراتوری روم در زمین آنجا معبدی برای خدایان خود به پا کرد. در قرن هفتم میلادی مسلمین مسجد‌القصی را بر بلندای همان مکان برپا نمودند. دوهزار سال است که یهودیان قصد دارند معبدی را که خداوند نابود کرده از نو بسازند! اما خداوند با قرار دادن مسجد مسلمین بر روی آن این کار را غیرممکن ساخته و تمام تلاش‌های آن‌ها را نقش بر آب ساخته است.
وقتی که خداوند ما عیسی مسیح بر روی زمین بود یهودیان بی‌ایمان از وی نشانه‌ای خواستند: «وی در  جواب ایشان گفت: این معبد را خراب کنید که در سه روز آن را برپا خواهم نمود. آنگاه یهودیان گفتند: در عرصه چهل و شش سال این معبد را بنا نمود‌ه‌اند. آیا تو در سه روز آن را برپا می‌کنی؟ اما او درباره معبد بدن خود سخن می‌گفت.» (یوحنا ۲: ۲۱-۱۹) عیسی مسیح سه روز پس از مصلوب شدنش از میان مردگان رستاخیز نمود؛ وی بنا به قولش معبد زنده را دوباره برپاساخت. خداوند در مسیح ذات و جلال خود را بر انسان‌ها آشکار ساخت. شاگردان و پیروانش شاهدان عینی رستاخیز او بوده و تحت هدایت روح خداوند شرح آن را در کتاب مقدس به ثبت رسانیده‌اند. در نام اوست که تمامی دعاها و ستایش‌های ایمانداران به حضور خداوند رسیده و به همه آن‌ها مطابق حکمت خداوند پاسخ داده می‌شود. شما اگر می‌خواهید خدای حقیقی را بشناسید باید به مسیح نگاه کنید.
کسانی که به خداوند عیسی مسیح ایمان می‌آورند همین اتفاق را تجربه می‌کنند؛ رستاخیز از مردگان، یعنی خداوند به آن‌ها حیاتی تازه بخشیده، دل مرده آن‌ها را زنده گردانیده و در آن ساکن می‌شود. ایمان به مسیح فرد را به آشتی با خداوند در آورده و دل او را بدل می‌سازد به مکانی که وی با روحش در آن سکنی می‌گزیند. به همین دلیل در عصر جدید از ایمانداران به مسیح به عنوان «معبد خدا» یاد شده است: «آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست که از خدا یافته‌اید و از آن خود نیستید؟» (اول قرنتیان ۶: ۱۹) مسیحیان واقعی به خداوند تعلق دارند؛ ایشان با او متحد شده و روح خداوند در دلهایشان مسکن دارد؛ بدن آن‌ها معبد روح‌القدس است. ایمان نجات‌بخش کاملاً آن‌ها را دگرگون می‌سازد؛ زمانی دل آن‌ها پر بود از نفرت، حسد، خشونت، شهوت و آلودگی گناه اما پس از توبه کردن و ایمان آوردن به مسیح، خداوند با قدرت روح‌القدس به آن‌ها دلی تازه می‌بخشد؛ این برآورده شدن همان وعده قدیم خداوند به پیامبر واقعی‌اش است. (ارمیاء ۲۴: ۷) خدای حقیقی از باطن پلید ما آگاه است و آن را تغییر می‌دهد؛ کاری که هیچ دین و مذهبی نمی‌تواند انجام دهد. همه کسانی که به سوی معبد زنده خدا روی می‌آورند به ایشان دلی تازه اهداء می‌شود، دلی که از گناه و پلیدی بیزار شده، دلی که روح خداوند در آن ساکن است، معبدی واقعی.
به چه دلیل کعبه ی حقیقی نیست؟
«اینک شما به سخنان دروغی که فایده ندارد اعتماد می‌کنید.» (ارمیاء ۷: ۸)
۱- خدای حقیقی و زنده، خدایی که نوشته‌های پیامبرانش در کتاب مقدس مکتوب است دستور ساختن کعبه را نداده است. هیچ سند و مدرک تاریخی در دست نیست که خدای موسی و ابراهیم فرمان برپایی این مکان را داده باشد. در هیچ جای از کلام خداوند کوچکترین اشاره‌ای وجود ندارد تا از قوم خود بخواهد تا سنگ سیاه حجرالاسود را ببوسند و یا هفت مرتبه دور کعبه بچرخند. در عوض خداوند اینگونه رفتاری را به شدت منع نموده و مجازات سنگینی را برای آن معیین نموده است. (تثنیه فصل ۷ و ۱۲)
۲- اگر آنجا  بود و خدای حقیقی در آن ساکن بود، وقتی که مشتاقان به دیدارش می‌رفتند وی از آن‌ها به نحو بهتری پذیرایی می‌کرد. در سال ۲۰۱۵ میلادی عده‌ای بیش از دوهزار نفر در مراسم حج جان خود را از دست دادند. این اولین بار نیست که زائرین در زمان مراسم حج هلاک می‌شوند. آیا خدای حقیقی اجازه می‌دهد تا کسانی که به ملاقاتش می‌آیند مثل گوسفند زیر دست و پای یکدیگر له بشوند؟ اگر خدای زنده در آنجا بود آیا نمی‌توانست مانع مرگ ملاقات کنندگانش شود؟ اگر می‌توانست و اجازه این را داد آیا چنین خدایی شایسته پرستش است؟
۳- اگر خدای حقیقی در کعبه ساکن بود وقتی که مسلمین به سوی آن دست به دعا برمی‌داشتند به دعاهای آن‌ها پاسخ می‌داد. خدای حقیقی این قول را به سلیمان داد و تجربه هر ایماندار واقعی این است که پاسخ دعاهایش را مطابق اراده خداوند دریافت می‌کند. اما مسلمین به سوی خانه‌ای سنگی دست به دعا برداشته‌اند که کسی در آن ساکن نیست تا صدایشان را بشنود و یا به دعایشان پاسخ بدهد. بیش از هزار و چهارصدسال سکوت است و هیچ پاسخی به دعا و ندبه پیروان محمد داده نمی‌شود. چرا؟
۴- همانطور که می‌دانید کعبه در زمان اعراب جاهلی-پیش از اسلام- بنا شده بوده تا بت‌هایشان را در آن قرار دهند. طواف کعبه، بوسیدن سنگ سیاه، مراسم سعی بین صفا و مروه جزو اداب پرستشی اعراب قبل از اسلام بوده است. پیامبر اسلام همه بت‌ها را نابود کرد به غیر از یکی که به طایف قریش تعلق داشت. آن حدیث معروف را که در مدرسه و در کتاب‌های تعلیمات دینی خوانده‌اید به یاد دارید که چگونه پیامبر عبایش را روی زمین پهن کرد تا چهار نفر از سران طایفه قریش حجرالاسود را در ساختمان کعبه قرار دهند؟
زمانی که پیامبر اسلام ۳۵ ساله بود -۵ سال قبل از بعثت- سیلابی بت‌خانه کعبه را خراب کرد. سنگ سیاه را که اعراب آن زمان می‌پرستیدند و برایشان بسیار مقدس بود، به یاری پیامبر آینده اسلام در ساختمان بت‌خانه نصب کردند و همچنان در آن مکان هست، همچنان مورد احترام قرار می‌گیرد، هنوز هم پیروان محمد باید مثل اعراب جاهلی آن بت سنگی را ببوسند! چرا پیامبر الله این بت عزیز و بت خانه سنگی را نابود نساخت و در عوض هنوز هم میلیونها نفر به سویشان دست دعا برداشته‌اند؟
۵- ادعا شده که کعبه را حضرت ابراهیم به دستور خداوند بر پا کرد و آن بت سنگی را هم خدای محمد از آسمان به زمین انداخت تا مردم آن را پرستش کنند!  این تنها پاسخی است که به پرسش بالا داده می‌شود. اولاً، خداوند که در کلامش احترام گذاردن به سنگ و چوب را ممنوع کرده، امکان ندارد که سنگی را به زمین بفرستد تا مردم آن را پرستش کنند. دوماً، باید پرسید چه سند و مدرکی در دست هست که به ابراهیم دستور ساخت بت خانه کعبه داده شد؟ در کدام بخش از کتاب مقدس و نوشته‌های موسی این واقعه ثبت شده است؟ می‌دانید که تمام نوشته‌های موسی بدون هیچ تغییر و یا تحریفی در دست ما قرار دارد و به فارسی هم ترجمه شده است. در کتاب پیدایش- یکی از کتاب‌های پنجگاه  تورات- به طور مفصل زندگی ابراهیم، نحوه فراخوانده شدن و خروجش از عور کلدانیان و سفرش به سوی سرزمین کنعان مکتوب است. سرزمین کنعان حدود ۸۰۰ کیلومتر از عربستان فاصله دارد و ابراهیم حتی یک بار هم پایش به نزدیکی آنجا نرسید. در کلام خداوند هیچ اشاره‌ای هم به سفر ابراهیم به سرزمین حجاز و یا ساختن معبدی در آنجا نشده است. مطلقاً هیچ سند و مدرک تاریخی برای این ادعا وجود ندارد.
اما پیروان محمد با کلام خداوند کاری ندارند؛ آن‌ها پیرو محمد هستند و همین که او از آن‌ها خواسته تا به سوی خانه سنگی کعبه دعا کنند برایشان کافی است. سخن او از کلام مکتوب خداوند معتبرتر است لذا برای رفع خجالت ادعا می‌کنند که نوشته‌های موسی و کلام خداوند تحریف شده است. یعنی محمد راست می‌گوید و بقیه پیامبران دروغ می‌گویند؛ یعنی حرف محمد قابل اعتماد است ولی کلام مکتوب خدای حقیقی قابل اعتماد نیست! به عبارت دیگر؛ هرچقدر هم دلیل و برهان بیاورید ما باور نمی‌کنیم و همچنان روزی پنج مرتبه به سوی کعبه و بت سنگی که -به دست محمد در گوشه آن قرار داده شده- نماز می‌خوانیم.
خواننده عزیز، شما چه تصمیمی می‌گیرید؟ شایسته است که به این مطلب به طور جدی فکر کرده، دلایل آن را سبک و سنگین نموده و درستی آن را برای خودتان به اثبات برسانید. مبادا این هشدار خداوند در مورد شما مصداق پیدا کند؛ «اینک شما به سخنان دروغی که فایده ندارد اعتماد می‌کنید.» (ارمیاء ۷: ۸)