دروغ‌باوری
هلاک‌شوندگان، از آنجا که محبت حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. به همین جهت خدا به ایشان عمل گمراهی می‌فرستد تا دروغ را باور کنند. (دوم تسلونیکان ۲: ۱۱-۱۰)
این آیات اشاره به کسانی دارد که علاقه‌ای به حقیقت و پارسایی نداشته و درعوض از اعمال شریر خود و ناراستی لذت می‌برند.(دقت کنید که باور به عقاید نادرست باعث شیوه زندگی و رفتار شرارت‌بارانه می‌شود.) خداوند نیز به خاطر علاقه آن‌ها به ناراستی و بی‌توجهی‌شان به حقیقت و راستی، ایشان را به حال خود رها می‌کند تا دروغ را باور کرده و آنچه را که دل شریرشان دوست دارد، حقیقت بپندارند. خداوند بانی گناه و هلاک شدن آن‌ها نیست بلکه چون آن‌ها انجیل و حقیقت کلام مکاشفه خداوند را قبول نمی‌کنند، خدا نیز مجازاتی روحانی بر آن‌ها نازل می‌کند تا از عقاید غلط خود اطمینان پیدا کرده و بر اساسش زندگی کنند.
اگر از هفتاد میلیون نفر جمعیت ایران نظرخواهی شده و از آن‌ها بپرسند تا بدون ترس از اینکه کسی اسم آن‌ها بداند و یا نظرشان سانسور شود، واقعیت را بیان داشته و بگویند که به نظر آن‌ها پلیدترین، بی‌شرم و حیاترین، دروغگوترین، غیرقابل‌اعتماد‌ترین، خیانتکارترین، شهوت‌بارترین و منفورترین انسان‌های کره زمین چه کسانی هستند؟ همه به اتفاق اراء خواهند گفت:...آخوندها!
اگر از آخوندها سؤال شود که به نظر آن‌ها مؤمن‌ترین، مقدس‌ترین، متقی‌ترین، مسلمان‌ترین، خداپرست‌ترین و بهترین انسانهای روی زمین چه کسانی هستند که خداوند باید آن‌ها را به بهشت بفرستد؟ با اطمینان خواهند گفت؛ ما آخوندها!
اسلام عزیز علی‌رغم ادعاهای زیادی که می‌کند قادر نیست حتی جدی‌ترین پیروانش را بدل به انسانهای شرافتمندی کند. توجه به زندگی و منش بزرگان و رهبران اسلامی باطل بودن ادعای  اسلام را بر همه آشکار می‌سازد. این موضوع نه تنها شامل رهبران کنونی دین است بلکه تاریخ مکتوب هزار و چهارصدساله نیز بر آن گواهی می‌دهد. توهمی کورکننده در تعالیم اسلامی وجود دارد؛ مجتهدین و مراجع اسلام بزرگترین دروغ ممکن را پذیرفته‌اند. آن‌ها باور دارند که کلام مکشوف خداوند نیاز به اصلاح و تدوین داشته و لذا آخرین نبی از سوی او فرستاده شده تا این کار را انجام دهد. آن‌ها ایمان دارند که محمد و دینش از سوی خدای حقیقی است و پیروی از او باعث رستگاری فرد و بهبودی جامعه بشری می‌شود. ایشان کلام مکتوب خداوند و نوشته‌های تمامی پیامبران واقعی را رد می‌کنند بدون اینکه حتی یک بار زحمت خواندنش را به خود داده باشند.
آن‌ها عاشق دین محمدی و حسن و حسین هستند زیرا به ایشان اجازه می‌دهد تا گناهان خود را در زیر ردای دینشان پنهان سازند. اسلام به آن‌ها مجوزی می‌دهد تا حساب بانکی خارج از کشورشان را با پول صدقه و بیت‌المال مردم پر کرده و تظاهر به زندگی ساده و خداپرستانه داشته باشند. آن‌ها نمی‌دانند که ؛ «خداپرستی با قناعت سودعظیمی است. زیرا که به این دنیا هیچ نیاوردیم و واضح است که از آن هیچ نمی‌توانیم برد. » (اول تیموتائوس ۶: ۷-۶)  اسلام به آن‌ها اجازه داده تا شهوات خود را با تعدد زوجات و صیغه و متعه سیراب سازند و درعین حال خود را پرهیزکار بدانند. آن‌ها نمی‌دانند که خداوند گفته؛ «ظالمان وارث ملکوت خدا نمی‌شوند. فریب مخورید زیرا فاسقان، زناکارن و لواط کاران، دزدان، طمعکاران، میگساران، فحاشان و ستمگران وراث ملکوت خدا نخواهند شد.» (اول قرنتیان ۶: ۱۰-۹)  آن‌ها به اعمال مذهبی خود افتخار کرده و به غرور و خودخواهی خود پروبال می‌دهند و درعین حال خود را فروتن می‌پندارند. ایشان نمی‌دانند که؛ «خدا با متکبران مقاومت می‌کند ولی فروتنان را فیض می‌بخشد.» (اول پطرس ۵: ۵)  اسلام به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به مصلحت خود دروغ بگویند و درعین حال خود را خداپرست بدانند. اما نمی‌خواهند که بدانند؛ «همه دروغگویان نصیب ایشان در دریاچه افروخته شده به آتش و گوگرد خواهد بود.» (مکاشفه ۲۱: ۹) دین محمدی از آن‌ها خواسته تا هر نظر مخالفی را با وحشتناک‌ترین طریق ممکن از میان بردارند و در عین حال سر به سجاده بگذارند. آن‌ها کلام خداوند را نخوانده‌اند که فرموده است: «هر که به برادر خود بی‌سبب خشم گیرد مستوجب حکم باشد و هر که احمق گوید مستحق آتش جهنم بود.» (متی ۵: ۲۲)
اسلام به مراجع، رهبران و پیروانشان با همه گناهان و جنایاتی که مرتکب می‌شوند، وعده اجر اخروی را نیز می‌دهد. یک مسلمان متقی از نظر شرعی می‌تواند هم حرمسرایی در این دنیا داشته باشد و هم بعد از مرگش به حرمسرای بسیار بزرگتری با حوریان باکره وارد شود. به همین دلیل در زمان پاگیری اسلام رزمندگانش حاضر بودند تا حجله عروسی را بدون غسل گرفتن ترک کرده و به میدان نبرد با کفار بروند تا به حجله بزرگ‌تر و جاودانی داخل شوند. برای یک انسان نفسانی با تفکری نفسانی چه دینی بهتر از اسلام؟
حقیقتی که آن‌ها از آن کاملاً بی‌خبرند و نمی‌خواهند آن را بدانند این است که: «اگر کسی از سر نو زاده نشود، ملکوت خدا را نمی‌تواند ببیند.» (یوحنا ۳: ۳) انسان نفسانی غیرممکن است بتواند وارد ملکوت خداوند بشود مگر ابتدا تغییر و تحولی روحانی را تجربه کند. انسان نفسانی خیال می‌کند می‌تواند با اعمالش خدا را از خود خوشنود سازد. وی گمان دارد که با کمی تلاش و تزکیه نفس بدل به فرد مورد قبول خدا می‌شود. آن‌ها رأی خداوند را درباه بنی‌آدم نمی‌دانند که؛ «کسی پارسا نیست، یکی هم نه! کسی فهیم نیست، کسی جویای خدا نیست. همه گمراه و جمیعا باطل گردیده‌اند. نیکوکاری نیست، یکی هم نه. » (رومیان ۳: ۱۲-۱۱) به همین دلیل نیز ابتدا باید خداوند انقلابی در درون وی به وجود آورده و شریعت خود را -که آدمی به طور طبیعی از آن گریزان است- بر آن نقش کند.
مسلمین غیور خیال می‌کنند که خدا را می‌شناسد و او را خدمت می‌کنند درحالیکه شیوه زندگی آن‌ها اشاره به حقیقتی دیگر دارد؛ «هر که گناه می‌کند برده گناه است.» (یوحنا ۸: ۳۴) ایشان که مثل بقیه مردم برده گناه بوده و در اسارت آن می‌باشند، گناه را در شکل ظاهری‌اش فقط در دیگران می‌بینند. غیرت دینی آن‌ها از مشاهده آن به جوش آمده و زندان‌ها، شکنجه‌گاه‌ها و قبرستان‌ها را در طول حکومتشان از مردم گناهکار پر ساخته‌اند. هیچ‌کس حق اعتراض و انتقاد را از رهبران محترم دین نداشته و شدیدترین مجازات‌ها در انتظارش خواهد بود. زیرا ایشان خود را نماینده بر حق خدایشان بر روی زمین فرض می‌کنند. آن‌ها برای زدودن گناه از جامعه مامورینی را گماشته‌اند تا با آن مقابله کند. آن‌ها حتی پاشیدن اسید به صورت زنان را مباح و شرعی اعلام می‌کنند تا جلوی گناه گرفته بشود.  آن‌ها کلام خداوند را نخوانده‌اند که می‌گوید؛ «چگونه است که خس را در چشم برادر خود می‌بینی و پاره چوبی که در چشم خود داری نمی‌بینی؟...ای ریاکار ابتدا پاره چوب را از چشم خود بیرون کن آنگاه نیک خواهی دید تا خس را از چشم برادرت بیرون کنی.» (متی ۷: ۶-۳)
بیش از این‌ها می‌توان در بطلان دین محمدی و ادعای شگفت آن نوشت. هر فرد عاقلی که ذهنش را به کار گیرد به راحتی می‌تواند به این نتیجه برسد اما ترس از مرگ و هراس از عذاب جاودانی که همه منکران محمد به آن دچار می‌شوند جلو فکر کردن و اندیشیدن مسلمان‌زاده‌ها را می‌گیرد.  مردم ترسانده شده‌اند تا مبادا فکر خود را به کار گیرند؛ به آن‌ها گفته شده هرکس سخن حقیقت را بگوید «اولائک اصحاب النّار هم فیها خالدون»!
اما حقیقت قابل شناخت است و شناختش باعث آزادی ما از ترس، مجازات ابدی و خرافات می‌شود. این حقیقت آزادی‌بخش در خداوند ما عیسی مسیح یافت می‌شود، او گفته است:«اگر شما در کلام من بمانید، حقیقتاً شاگرد من خواهید شد و حقیقت را خواهید شناخت و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد.» (یوحنا ۸: ۳۲-۳۱) باید ترس را کنار گذاشت و جویای این حقیقت شد. خداوند بارها در کلامش ما را تشویق کرده تا جویای او شویم؛ خدای زنده و حقیقی، خدایی که خود را از راه کلام مکتوبش بر ما مکشوف ساخته است.
ترسی از اسلام و ادعای بیهوده آن نداشته باشید و نه از رهبران و مجتهدین دین زیرا خداوند که از دلهایشان آگاه است چنین رایی درباره آن‌ها صادر کرده است: «شما از پدر خود ابلیس می‌باشید و خواهش‌های پدر خود را به عمل می‌آورید. او از اول قاتل بود و در حقیقت ثابت نمی‌شود برای اینکه در او حقیقت نیست. هرگاه به دروغ سخن می‌گوید از ذات خود می‌گوید زیرا دروغ‌گو و پدر دروغگویان است.» (یوحنا ۸: ۴۴)
«شخصی ضیافتی عظیم نمود و بسیاری را دعوت نمود. پس چون وقت شام رسید غلام خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را گوید بیائید زیرا که اکنون همه چیز حاضر است.» (لوقا ۱۴: ۱۶)
فرض بر این گرفته شده که خداوند پیامبران را برای هدایت بشریت فرستاد تا آن‌ها را به راه راست و راستی راهنمایی کنند. اما با گذر زمان مکاشفات خداوند تحریف و غیرقابل اطمینان شده و لذا خداوند آخرین پیامبرش را با مکاشفات غایی برای بشریت فرستاد. به همین دلیل به او لقب  داده‌اند. مطلبی که همه ما با آن آشنا بوده و هرگز در مورد درستی آن شکی به دل راه نداده‌ایم.
برگزیدن چنین عنوانی ترفندی بسیار زیرکانه است زیرا «یک فرض» را بدون اثبات نمودنش «اصلی مسلم» قلمداد کرده و با این کار خاک به چشم ذهن نقاد می‌پاشد. استدعای نویسنده این است که برای لحظه‌ای تعصب دینی را کنار گذاشته و بگذارید تا این فرض را مورد بررسی قرار دهیم. نویسنده که در خانواده‌ای مسلمان و با چنین باوری بزرگ شده به خوبی از حساسیت موضوع آگاه بوده و به هیچ وجه قصد توهین به مقدسات شما را ندارد بلکه آرزوی قلبی‌اش این است که حقیقتی را که شناخته با شما در میان بگذارد.
برای اینکه بدانیم هدف خداوند از فرستادن پیامبرانش چه بوده٬ بهترین و عاقلانه‌ترین کار این است که نوشته‌های آن پیامبران را مطالعه کنیم. با این انتظار و اطمینان که خداوند کلام خود را که برای بشریت فرستاده از هرگونه تحریف و گزندی محفوظ نگاه بدارد. این دقیقاً کاری است که او کرده و جز این از خدایی حکیم انتظار دیگری نمی‌توان داشت. فرض اینکه کلام خداوند تحریف شده باشد٬ حکمت٬ مشیّت٬ قدرت و پیش‌دانی خدای متعال را زیر سؤال می‌برد. لحظه‌ای به این نکته فکر کنید و درخواهید یافت که چنین فرضی کاملاً باطل است.
وقتی که نوشته‌های پیامبران را مطالعه می‌کنیم درمی‌یابیم که پیام همهٔ آن‌ها یکی است چرا که ایشان نه به خواهش دل خود بلکه به اراده خداوند صحبت کرده و لذا کلیّت نوشته‌های وحی‌شده با هم مطابقت دارند. همه این نوشته‌ها که در طول مدتی طولانی فرستاده شده٬ حفظ و نگهداری شده‌اند. هدف اصلی خداوند از فرستادن رسولانش -بر خلاف باور عام مسلمین- هدایت بشر به راه راست نبوده است. کلام خداوند به ما می‌گوید که مشکل آدمیزاد بسیار بزرگ‌تر از آن است که بتواند خود را به نوعی که مورد قبول خداوند است اصلاح کند. به گفته کلام او «مُرده در گناه است» یعنی وضعیت طبیعی او -برای اصلاح ساختن خود-به‌قدری وخیم است که مثل یک فرد مُرده می‌ماند و صرف هدایت او به راه راست فایده‌ای به حالش ندارد. بنی‌آدم به چیزی بیش از یک هدایت‌کننده و یا راهنما نیاز دارد زیرا اراده٬ اندیشه و تمام ماهیتش چنان به گناه آلوده شده و بدان تمایل دارد که هیچ میزان از تزکیه نفس و یا روزه‌داری ممکن نیست آن را تغییر دهد. اگر در این وضع و بدون تحول روحانی از این دنیا برود- هرچقدر هم که کارهای نیک انجام داده باشد- هرگز پایش به بهشت نخواهد رسید. زیرا بهشت جایی است که خداوند در آن ساکن است و او قدوس است و از گناه بیزار و متنفر. خداوند به دلیل عدالت انعطاف‌ناپذیرش باید گناه را مجازات کند و امکان ندارد که هیچ گناهی به حضورش راه پیدا کند. در عین حال خداوند سرشار است از فیض و رحمت و مایل نیست که حتی یک گناهکار هلاک گردد بلکه همه از راه ایمان رستگار شوند. به همین دلیل او برای نجات ما تدارک دیده و نجات دهنده‌ای را به این جهان فرستاده تا گناه انسان‌ها را به جای آن‌ها متحمل شود.
هدف اصلی فرستادن پیامبران این بود تا این نقشه نجات را به تدریج بر انسان‌ها مکشوف سازد. هسته اصلی تمامی نوشته‌های پیامبران واقعی خداوند «یک شخص» است٬ یک نجات‌دهنده که روزی خواهد آمد و قوم خود را از بند گناه و عواقب آن نجات خواهد داد. وعده آمدن او در اولین نبوتها و در کتاب «پیدایش» داده شده است و خداوند جزئیات بیشتری را درباره این شخص٬ مکان تولدش و کارهایی که خواهد کرد توسط رسولانش -به روش‌های مختلف- بر قوم برگزیده‌اش آشکار ساخته است.
وقتی که کلام خداوند را مطالعه می‌کنیم درمی‌یابیم که او محتاج به هیچ نوع عمل نیکی از سوی ما نیست -تا ما را شایسته و سزاوار دریافت این نجات کند-. خداوند همه کارها را که برای رستگاری ما ضروری است انجام داده و تنها چیزی را که از ما می‌طلبد «ایمان به آن شخص» است. آن شخص کسی نیست به جز عیسی مسیح پسریگانه‌زاد خدای پدر و برابر با او. هم او که از ازل با خدا بود و خدا بود و وارد کالبد بشری شد تا نماینده و جایگزین ایماندارنش باشد و مجازات گناهان آن‌ها را از میان بردارد تا خداوند به رایگان و به خاطر فیضش همه کسانی را که به او ایمان می‌آورند رستگار سازد. خداوند ضیافتی عظیم برپاداشته است و همگان را دعوت کرده است؛ همه چیز مهیا و حاضر است. او به هیچ چیزی نیاز ندارد٬ نه اعمال به ظاهر نیک٬ نه خم و راست شدن تکراری٬ نه گرسنگی و تشنگی دادن به خود٬ کسی را شایسته ورود به این میهمانی نمی‌کند. بهای رستگاری را مسیح به کمال پرداخت نموده است و هرکس که به او ایمان آورد٬ خداوند بلافاصله و تا به ابد وی را رستگار می‌سازد و هیچ محکومیتی برایش نخواهد بود...(شاید با خود فکر می‌کنید؛ این‌ها باورنکردنی است! هیچ یک از این‌ها تا به حال به گوش من هم نرسیده است! باید از خود بپرسید چرا شما از این حقایق بی‌خبر نگاه داشته شده‌اید؟)
اما هفتصد سال بعد از آمدن عیسی مسیح و به کمال رسانیدن ماموریتی که خداوند وعده آن را در طول ۱۶۰۰ سال توسط پیامبرانش به آدمی داده بود٬ از سرزمین عربستان پیامبری ظهور می‌کند که با دیگر پیامبران خداوند تفاوت کاملاً فاحش دارد. اولاً همگی فرستادگان خداوند از یک قوم و نژاد بوده‌اند یعنی قوم اسرائیل اما این آخرین پیامبر از قبیله‌ای بت‌پرست. به علاوه او برعکس دیگر پیامبران قادر به انجام هیچ معجزه‌ای نیست.(هرچند در احادیثی که صدها سال بعد از مرگ او نوشته شده٬‌ این نقصان برطرف گشته و معجزات عجیب و غریبی به او نسبت داده شده است) دوماً و از همه مهمتر وی به جدیّت تمام حقایق ذکر شده را – که تمامی پیامبران خداوند بر صحت آن‌ها تأکید می‌ورزند - انکار می‌کند! وی کلام و نوشته‌های همهٔ آن پیامبران را غیرقابل اعتماد شمارده و از پیروانش می‌خواهد تا تنها و تنها از تعالیم او پیروی کنند! (اگر نمی‌توان به خداوند اعتماد کرد و اگر نوشته‌های همگی پیامبران تحریف و بی‌استفاده شده٬ چگونه می‌توان مطمئن بود که کتاب  بدون تغییر بماند؟ اصلاً چگونه می‌توان به خداوند اعتماد کرد؟) او خود را برترین و والامقام‌ترین پیامبران می‌داند ولی عجبا که اجازه نشر و ترویج کلام خداوند را نمی‌دهد!
چرا در هیچ یک از جوامع اسلامی اجازه تاسیس کلیسا و یا چاپ و نشر کلام خداوند وجود ندارد؟ چرا خرید و فروش کتاب مقدس -که شامل تمام نوشته‌های پیامبران خداست و به زبان فارسی ترجمه شده و قابل فهمیدن است- در این جوامع ممنوع شده است ؟ چرا هیچ‌ مسلمانی حق ندارد تا نوشته‌های دیگر پیامبران را مطالعه کند؟ چرا از مسلمین خواسته شده تا از دوستی و هم‌نشینی با پیروان پیامبران خداوند خودداری کنند؟ چرا اگر یک مسلمان کتاب‌های آن‌ پیامبران را مطالعه کرد و نظرش عوض شد و به خدایی که خود را در نوشته‌های دیگر پیامبران مکشوف ساخته ایمان آورد٬ مرتد حساب شده و حکم مرگش قطعی است؟ چرا کسی نمی‌تواند ادعای خاتم انبیاء را زیر سؤال ببرد؟ چرا حکم چنین فردی مرگ است؟ چرا در هیچ یک از ۶۶ کتابی که خداوند در آن‌ها خود را بر ما مکشوف ساخته٬ اشاره‌ای به او نشده است؟ چرا طرح این پرسش‌های منطقی به جای اینکه شما را به فکر کردن وادارد باعث عصبانیت شما می‌شود؟
فهرست این سوالها بی‌پایان است٬ هرکس که جرأت کند -و برخلاف دستور آن پیامبر- ذهن و شعورش را به کار گیرد و به آنچه که در جوامع اسلامی می‌گذرد بیندیشد و به کارهای مسلمانهایی که دستورات پیامبرانشان را جدی گرفته و آن‌ها را مو به مو به اجرا گذارده‌اند – مثل طالبان و داعش- بیندیشد به روشنی با چراهای فراوانی روبرو می‌شود. تمامی علمای حوزه علمیه و فقها عمرشان را صرف پیدا کردن جوابی برای این سوالها هدر داده‌اند و در نهایت به این نتیجه رسیده‌اند که بهترین پاسخ همان پاسخ قدیمی است؛ مرگ بر منکرین!
دوستان بیایید تا کمی فکر خود را به کار گیریم٬ هرچند که تعصب و ترس مذهبی در گوشمان فریاد می‌زند که فوراً دست از ادامه خواندن این کفرگویی ها برداریم مبادا شیطان گولمان بزند! اما به ما دروغ زیاد گفته شده و وقت آن است که با حقیقت -که بسیار تلخ است- مواجه شویم. فرصت ما کوتاه است و هیچ فرد عاقلی- وقتی که پای مسایل روحانی و زندگی ابدی پیش کشیده می‌شود - دست به قمار نمی‌زند. خدای حقیقی خدای مَحبت است که می‌توان او را شناخت و با او وارد مشارکت شد. «زیرا خدا جهان را اینقدر مَحبت نمود که پسریگانهٔ ازلی‌زاد خود را داد تا هرکه به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد.» (انجیل یوحنا ۳: ۱۶)