آیا پای ضربدری یک اختلال نگران کننده است؟
پای ضربدری در میان کودکان شایع است. هنگامی ‌که کودک می‌ایستد زانوهای او به هم می‌چسبند و مچ پاها از هم فاصله می‌گیرند این امر باعث می‌شود حالت بدن کودک در هنگام راه رفتن و دویدن نامناسب باشد و زانوها به هم برخورد کنند. در اکثر موارد خفیف کودکی هیچ گونه علامتی ندارد اما در صورتی که پای ضربدری شدید باشد کودک دچار درد زانو و مشکلات مرتبط با کشکک می‌‌شود و در دوران پیری ریسک آرتروز زانو را افزایش خواهد یافت. منظور از ژنووارم فیزیولوژیک، الگوی طبیعی پای ضربدری از که در اکثر کودکان پس از سن دو سالگی به وجود می‌آید. این اختلال در سن ۳ تا ۴ سالگی کودک شدیدتر می‌شود سپس با گذر زمان بهتر خواهد شد و اکثر کودکان در سنین ۸ تا ۱۰ سالگی ظاهر طبیعی خواهند داشت. کودکانی که خارج از این بازه سنی قرار دارند و پای آنها ضربدری است باید برای انجام معاینات بیشتر به جراح ارتوپد کودکان ارجاع داده شوند. در مواردی که پای ضربدری باعث بروز درد زیاد ایا مشکل در راه رفتن شده باشد یا با برخی بیماری‌های ارثی از قبیل بیماری استخوان یا آرتروز زانو ارتباط داشته باشد پزشک انجام عمل جراحی را توصیه می‌کند.
در نوجوانان و بزرگسالان پزشک به ارزیابی شرایط زانو می‌‌پردازد و سابقه خانوادگی و فردی بیمار را بررسی می‌نماید. او به بررسی نحوه راه رفتن بیمار و مطابقت زانوهای او می‌‌پردازد سپس طول استخوان‌های پا را اندازه گیری می‌نماید. در برخی موارد خاص پزشک درخواست آزمایشات بیشتر از قبیل عکسبرداری توسط اشعه ایکس و آزمایش خون را می‌دهد:
در صورتی که پای ضربدری خارج از محدوده طبیعی سن کودک به وجود آمده باشد و کودک بیش از ۳ تا ۷ سال سن داشته باشد.در صورتی که فقط یک پا یا زانو درگیر شده باشد در صورتی که فاصله بین مچ پا بسیار زیاد است حالا که زانوها به هم چسبیده اند در صورتی که فاصله بین مچ پاها طی مدت ۶ ماه گذشته به سرعت در حال افزایش باشد.در صورتی که بیمار علائم و نشانه‌های سایر اختلالات از قبیل بیماری بلانت یا راشیتیسم را داشته باشد.