ردیاب فلزیاب چیست؟
ردیاب‌ها دستگاه‌های هستند که به صورت شعاع زن عمل می‌کنند و به همراه دو آنتن در محدوده 500 متر تا 1 کیلومتر امکان پیدا کردن محدوده فلزات را خواهند داشت. بنابراین می‌توان گفت که دقت این دستگاه‌ها بسیار ضعیف است. اما تا حدودی امکان پیدا کردن فلزی در حدود 300 متری اپراتور را دارند. با این اوصاف نباید از این دستگاه انتظار داشت که عمق و سایز اهداف را درست و دقیق به اپراتور نشان بدهد.
اگر بخواهیم به بیشینه این دستگاه رجوع کنیم باید به سراغ اصطلاحی تحت عنوان علم دازینگ برویم. پدیده دازینگ (dowsing phenomenon) یکی از روش‌های نسبتا عجیب و چالش‌برانگیز برای پیدا کردن مواد معدنی مانند آب‌های معدنی، سنگ‌های قیمتی، نفت و … بوده است. در این روش از تجهیزات خاصی استفاده نمی‌شود و برخی معتقدند که بعضی از افراد قادر به انجام دازینگ هستند. روش کار به این شکل است که دازر یک تکه چوب به شکل y را در دو دست گرفته و به آرامی شروع به راه رفتن می‌کند. هر جایی که آب یا فلز یا … وجود داشته باشد، انتهای چوب به سمت پایین کشیده می‌شود. به این معنا که در این بخش آب زیر زمینی وجود دارد.
این ردیاب هم مانند ردیاب فلزیاب عمل می‌کند و می‌توان گفت که هر دو ردیاب هستند و هم قابلیت پیدا کردن حفره را و هم قابلیت پیدا کردن فلز را دارند.
تفاوت بین این دو دستگاه در این است که ردیاب دو نفره نیاز به دو اپراتور دارد که روبروی یکدیگر قرار می‌گیرند و دستگاه 4 دسته دارد که به صورت مجزا هر دو دسته به یک اپراتور اختصاص دارد. این دستگاه هم قابلیت پیدا کردن حفره را دارد و هم فلز. طبق نظر کاوشگران استفاده از این دستگاه دقت کاوش را بالا می‌برد و بر این باورند که دو اپراتور به نوعی مکمل یکدیگر بوده و بهتر عمل می‌کنند.