دو بهشت کاملاً متفاوت
«و دیدم آسمانی جدید و زمینی جدید چونکه آسمان اول و زمین اول درگذشت و دریا دیگر نمی باشد. وشهر مقدس اورشلیم جدید را دیدم که از جانب خدا از آسمان نازل می‌شود، حاضر شده چون عروسی که برای شوهر خود آراسته است. و آوازی بلند از آسمان شنیدم که می‌گفت اینک خیمۀ خدا با آدمیان است و با ایشان ساکن خواهد بود و ایشان قومهای او خواهند بود و خود خدا با ایشان، خدای ایشان خواهد بود. و خدا هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد و بعد از آن مرگ نخواهد بود و ماتم و درد دیگر روی نخواهد داد زیرا چیزهای اول درگذشت» (مکاشفۀ یوحنا ۲۱: ۱-۴)
شاید یکی از موانع بزرگ و شک‌برانگیز برای مسلمین در مواجهۀ با کلام خداوند و حقایق مسیحیت، شباهت ظاهری باشد که بین باورهایشان و آموزه‌های کتاب مقدس وجود دارد. لذا کلامی که بارها و بارها از زبان این دوستان می‌شنویم این است که، همۀ ادیان یکی هستند و فرق چندانی با هم ندارند. چه لزومی دارد تا عقایدی را که تمام خانواده و اطرافیان در طول نسلها باور داشتند، کنار بگذارم و به چیزی ایمان بیاورم که کهنه شده و دست دوم است؟!
رفع چنین سوءتفاهمی نیاز به آموزش دارد. زیرا ریشۀ همه خرافات در عدم آگاهی است، لذا حقیقت بایستی در مقابل دیدگان مردم قرار گیرد تا بتوانند انتخاب آگاهانه‌ای داشته باشند. پس بگذارید تا پاره‌ای از این تفاوتها را مورد مطالعه قرار دهیم. انتخاب آگاهانه وظیفۀ هر یک از ماست.
مسلمین به «جنّت» باور دارند اما آیا این همان بهشتی است که خداوند در کتاب مقدس آن را میراث ایمانداران ساخته است؟ شاید چنین سؤالی شما رابه تعجب وادارد و بگوئید که بهشت، بهشت است دیگر، چه فرقی می‌کند؟ برای برطرف کردن چنین شک و خیالی است که به این آموزۀ کتاب مقدس توجه می‌کنیم. آنوقت در خواهیم یافت که، میان ماه من تا ماه پروین، تفاوت از زمین تا آسمان است.
گناه در بهشت راهی ندارد
کلام خداوند به ما می‌گوید که علت رانده شدن آدمی از بهشت و از حضور خداوند، گناه بود. (پیدایش ۳: ۳) زیرا خداوند، قدوّس و از گناه بیزار است و آن را تحمل نمی‌کند. در بهشت هیچ گناهی یافت نمی‌شود و خداوند تنها اجازۀ ورود افرادی را به بهشت می‌دهد که گناهانشان پاک و زدوده شده باشد. فردی که در گناه بمیرد، مهم نیست که چقدر اعمال نیک به جا آورده باشد، هرگز وارد ملکوت خداوند نخواهد شد زیرا گناهانش مانع ورودش می‌شود.
قدوّسیت و عدالت خداوند دست در دست هم داده و مانع ورود آدمیان گناهکار به بهشت می‌شود. از سویی رحمت و محبت خداوند می‌خواهد که همه نجات یابند و وارد بهشت شوند، به همین دلیل خداوندْ عیسی مسیح قالب بشری به خود گرفته و به زمین آمد تا با متحمل شدن مجازات گناهکاران، ورود ایشان را به بهشت میسر سازد. زیرا هیچ راه دیگری وجود ندارد.
اما خدایی که در اسلام به مردم معرفی شده٬ خدایی قدوس نیست. گناه کاملاً بی‌اهمیت و سرسری گرفته شده است و حتی دروغگویی در شرایط خاصی گناه محسوب نمی‌شود! عدالت الله نیز غریب است. او هرکسی را که بخواهد به صرف اینکه «اشهدش» را گفته باشد به بهشت وارد می‌کند. جنّت مسلمین شبیه به عشرتکده پاکیزه و ضدعفونی شده ای است که در قبال اعمال نیک به پیروان محمد داده می‌شود.
برای ورود به بهشت باید از نو زاده شویم
خداوند عیسی مسیح به شخص بسیار مذهبی به نام نیقودیموس گفت، تا کسی از سرنو متولد نشود، ملکوت خداوند را نمی‌تواند ببیند. (انجیل یوحنا ۳: ۳) «تولد تازه» شرط ورود به بهشت است.
انسان طبیعی به طور ذاتی در دشمنی با خداوند و احکام اوست. او احکام خداوند را نمی‌خواهد و نمی‌تواند که نگاه دارد. حال چگونه امکان دارد چنین کسی وارد سلطنت جاویدان خداوند شود، جایی که هیچ گناه و نافرمانی نیست؟ لذا قبل از ورود به بهشت، بایستی تا ذات و ماهیت درونی شخص تغییر کند. این تغییر درونی را خداوند «تولد تازه» می‌نامد. کسی که از گناهانش توبه کرده به مسیح ایمان می‌آورد، خداوند به او «دلی تازه» می‌دهد. دلی که احکام خداوند بر آن نقش شده است. اکنون، رابطه فرد ایماندار با گناه عوض می‌شود: چیزی که او آن را دوست می‌داشت و در بردگی‌اش می‌بود، بعد از ایمان از آن متنفر می‌شود.
کسی که از نو زاده شده، خداوند و احکامش را دوست دارد. اگر چه ریشه گناه تا دم مرگ در او باقی است، اما به تدریج و به کمک خداوند بر گناهانش غلبه می‌کند. تنها پس از مرگ است که برای همیشه از قید گناه آزاد می‌شود و به جایی می‌رود که در آن دیگر مرگ و درد و ماتم نیست.
چنین آموزه‌ای در دین محمدی به گوش احدی هم نرسیده است! بهشت آنها پر است از کسانی است که با سعی و تلاش و حتی ریاکاری سعی دارند تا راه خود را به آنجا باز کنند. کسانی که به گفته کلام خداوند مُرده در گناه هستند و امکان ندارد در شرایطی که هستند وارد ملکوت خداوند گردند.
اطمینان به رستگاری و بهشت
ایماندار مسیحی به یقین خاطر می‌داند که رستگار شده و در راه بهشت است. این اراده مکتوب خداوند است که ایمانداران مسیحی به جایی بروند که مسیح است.(انجیل یوحنا باب ۱۴) خداوند می‌خواهد که ایماندارانش بدانند که بعد از مرگ به کجا می‌روند و در کلامش بارها و بارها این وعده خود را تکرار کرده تا جایی برای شک و تردید نماند. از سویی رستاخیز مسیح از مردگان، علاوه بر اینکه دعوای الوهیت او را ثابت ساخت، چون مهر تأییدی بود از جانب خداوند بر کار تمام شدۀ او بر صلیب. خداوند فدیۀ گناهان را پذیرفته و بعد از این دیگر هیچ محکومیتی برای ایمانداران مسیحی نیست. یقین به رستگاری از دلگرم‌کننده‌ترین و تشویق‌کننده‌ترین برکات مسیحیت است. (جای تعجب نیست که چرا رستاخیز مسیح با شدت تمام توسط مسلمین نفی شده است. به عنوان نمونه در انجیل جعلی برنبا که توسط مسلمین نوشته شده، فرد دیگری به جای عیسی بر صلیب می‌شود!)
پیروان دین محمدی تا وقتی نمیرند و به دنیای باقی نشتابند، نمی‌دانند که منزلگاه ازلی‌شان کجاست! البته امید هست، اما یقین خاطر، هرگز. همه چیز پس از مردن روشن می‌شود. تنها بعد از مرگ است که آنها به یقین می‌دانند که به کجا می‌روند، زیرا خدای آنها اراده‌اش را بر آنها روشن نساخته است و تجسس در اراده مخفی اللّه گناه محسوب می‌شود. واقعاً که باید به حال این دوستان تأسف خورد و تلاش بیشتری کرد تا کلام نجات بخش را به گوششان برسانیم.
بهشت از راه ایمان و نه اعمال عطا می‌شود
ای کاش می توانستیم این مژدۀ نیک را به گوش همۀ مسلمین برسانیم! آنها که با صداقت دست و پایشان را آب می‌کشند و روی سجاده خم و راست می‌شوند و گمان دارند که اعمال مذهبی‌شان آنها را به بهشت می‌رساند! در نظر چنین افرادی، هیچ آموزه‌ای زننده‌تر و ناباورانه‌تر از این نیست! آنها از فیض بی‌شائبۀ خداوند بیزار هستند و فریاد برمی‌آورند، «پس این همه تلاش من برای ورود به بهشت بیهوده بود؟»
بلی، گناه مانع ورود شما به بهشت می‌شود و علاوه بر آن خداوند بی‌نیاز بهشت را بدون بهانه به ایماندارانش می‌دهد. این آموزه به طور بسیطی در کتاب مقدس تعلیم داده شده است. (رساله رومیان ۳-۵ و رساله غلاطیان ۱-۳ و...) و در الهیات مسیحی با عنوان «پارساشمردگی از راه ایمان» از آن یاد می‌شود. و این عمل قضایی خداوند است که بوسیله آن خداوند شخص گناهکار را «پارسا» اعلام می‌کند و محکومیت گناه را از وی دور می‌سازد.
خداوند که قاضی عالم است، برای ورود به بهشت هیچ عملی را لازم نمی‌داند بلکه تنها و تنها ایمان به مسیح را می‌طلبد. زیرا او تمام احکام خداوند را در زندگی بدون گناهش حفظ کرد. در روز جزا هر مسیحی را خداوند چون مسیح «بی‌گناه» در نظر می‌گیرد، گویی هرگز مرتکب هیچ گناهی نشده است. حال این ایمانداران که مورد فیض خداوند قرار گرفته‌اند، در زندگی خود احکام خداوند را به خاطر محبت بدو و نه از روی ترس از عذاب، حفظ می‌کنند.
بهشت محمدی پر است از کسانی است که به خاطر رفتن به مکه و یا پرداخت خمس و ذکات بهشت را حق مسلّم خود می‌دانند، زیرا اعمالی دینی به جا آورده‌اند که کفۀ ترازو را به نفعشان سنگین می‌سازد.
خداوند در بهشت قابل رؤیت است
عیسی مسیح پس از رستاخیزش با همان پیکر انسانی به آسمان صعود کرد. ایمانداران خداوند را رودررو در بهشت می‌بینند و با او مشارکت خواهند داشت. در آنجا نیازی به خورشید و نور نیست زیرا مسیح روشنایی آن است. (مکاشفۀ یوحنا ۲۲: ۵)
چون خداوند منشأ همۀ خوبیها و لذتهاست، بودن در حضور خداوند همان بهشت واقعی است. مشارکت با خداوند، پرستش او، شناخت بهتر و سرایش و ستایش فیض و رحمت خداوند برای رستگاری از مشغولیتهای ایمانداران در بهشت است. آنها تمام ازلیت را به شناخت خداوند و لذت بردن از وجودش سپری می‌کنند.
در دین جاهلی، جنّت جایی است برای ارضاء لذات جسمانی و شهوت‌رانی ابدی! مفسرین دین جاهلی صفحات بسیاری را در وصف حوری و غلمان سیاه کرده‌اند و هزاران نوجوان به هوای در آغوش کشیدن این بتها جانشان را از کف داده و می‌دهند. جنّت مسلمین پر است از قاتلین، تروریستها و آدمکشهای بی‌رحمی که با خون خود و دیگران قصد خریدش را دارند. خداوند در بهشت آنها جایی ندارد. آنچه که مهم است حوض کوثر است و شربأ طهورا و لشکر باکره‌ها و حوری های آسمانی.
همگان به بهشت دعوت شده‌اند
اگر برای ورود به جنّت اعمال نیک ضروری است و اگر حتی بهترین مسمانها هم هرگز یقین نخواهد داشت که بعد از مرگش به کجا خواهد رفت، در عوض در ملکوت خداوند بروی همه باز است. خداوند همه را بدون استثناء دعوت می‌کند تا از راه توبه و ایمان به عیسی مسیح به طور رایگان رستگار شوند. خداوند آنها را از درون تغییر داده و به آنها تولد تازه می‌بخشد تا او را دوست داشته و با او گام بردارند.
مسیح حاضر است تا فدیۀ همۀ گناهان ما را -گذشته، حال و آینده- با خونش بپردازد، اگر ما دعوت او را قبول کنیم. ایمان به او به ما اطمینان خاطر می‌بخشد که دیگر هرگز در دادگاه قضاوت خداوند محکوم و سرافکنده نخواهیم شد. زیرا خداوند عادل است و یکبار -بر روی صلیب- گناهان ما را مجازات کرده و بار دیگر مجازاتش را از ما طلب نمی‌کند.
به همین خاطر این کلام را «مژدۀ نیک» می‌خوانند: خبر نیک بخشش گناهان در مسیح عیسی. او هیچ عمل نیکی برای ورود به بهشت نمی‌خواهد. بیائید با تمام بار گناهانمان بسوی او روی کنیم. بگذارید تا تأخیر نکنیم و با توبه و ایمان بسوی مسیح روی آوریم زیرا او حاضر است تا هرکسی را بپذیرد و وارد ملکوت خداوند سازد.
نوشتۀ دکتر زرین قلوب
«و موسی به قوم گفت، ترسان مباشید! بایستید و نجاتی را که امروز خداوند به شما خواهد نمود ببینید...» (خروج ۱۴: ۱۳)
این آیات درباره تحول روحانی و ایمان واقعی است. اما قبل از اینکه به بررسی این آیات بپردازیم لازم است به مشکلی اشاره کنیم که بسیاری با آن مواجه‌اند : موعظه ما این است که برای نجات یافتن، باید از گناهان خود توبه کرده و به نام عیسی مسیح دعا کنید. شما بایستی شخصاً و با دعای خالصانه به سوی خدا بازگردید. اما این دعا می‌باید توأم با ایمان باشد. به عبارت ساده‌تر باید ایمان خود را به کار گیرید. این کار بسیار ساده‌ای است: بایستی پیام انجیل را پذیرفته و به فدیه مسیح بر روی صلیب ‌- به عنوان تنها راه بخشودگی گناهان و آمرزش- اعتماد کامل کنید. کاری که فقط مسیح قادر به انجامش است و آنرا برای شما به انجام رسانیده‌، اگر ایمان آورید.
پیام انجیل این است که، پسر خدا – برابر با خدای پدر- از آسمان به زمین آمد. در قالب بشری وارد شد تا رنج کشیده، مجازات ابدی ایمانداران را به دوش خود بگیرد و بهای آزادی آنها را بپردازد. او در بالای صلیب، مطابق اراده خداوند، در عوض ایمانداران به خود عذاب کشید تا آنها را از عذاب ازلی رهایی دهد. او نجات دهنده پرجلال و خداوند ماست.
شما که این پیام را شنیده و ایمان می‌آورید، ضروری است که ایمان خود را به کار گیرید. به این منظور که، با تمام وجود، خود را به خدا می‌سپارید و انتظار دارید که خداوند در نام عیسی مسیح برکتتان دهد.
گام اول :ایمان عملی
ایمان به خداوندْ عیسی مسیح ایمانی عقلانی و منطقی است که بایستی به کار گرفته شود. شاید آوردن مثالی به فهم موضوع کمک کند: وقتی که مریض هستید و به دکتر می‌روید، او نبضتان را می‌گیرد، معاینه‌تان می‌کند و در نهایت نسخه‌ای برایتان می‌نویسد. آیا این همه به تنهایی باعث سلامتی شما می‌شود؟ البته که نه!... لازم است تا شما آن داروها را مصرف کنید. به همین نحو تنها «دانستن و فهم» پیام انجیل نجاتتان نمی‌دهد. بلکه باید آنرا از آن خود سازید. باید خالصانه دعا کرده و زندگی خود را بدون هیچ شرطی به مسیح بسپارید. وقتی که ایمان می‌آوریم، خود را تحت فرمان مسیح قرار می‌دهیم. گویی با مسیح عهد می‌بندیم که به او وفادار بمانیم. همانگونه که در موقع ازدواج عهد می‌بندیم که تا آخر عمر با فرد دیگری زندگی کنیم.
فصل ۱۴ کتاب خروج که آیاتی چند از آن را بررسی می‌کنیم، درباره خروج بنی‌اسرائیل از مصر است و عبورشان از میان دریای احمر. در آیه ۱۵ چنین می‌خوانیم: «و خداوند به موسی گفت، چرا نزد من دعا می‌کنی؟ به قوم اسرائیل بگو به پیش بروند.» شما نیز می‌بایستی که به پیش رفته و از این در وارد شوید. به این نکته باز اشاره خواهیم کرد.
مانع بزرگ بعد از خروج
پس از اینکه خداوند بلاها و مصایب گوناگونی را بر مصریان نازل کرد، سرانجام بنی‌اسرائیل اجازه یافتند تا به هدایت موسی از مصر خارج شوند، ولی بلافاصله مشکل بزرگی آمد. این موضوع را در ۲ آیه اول فصل ۱۴ کتاب خروج می‌خوانیم: «خداوند به موسی چنین گفت که، به بنی‌اسرائیل بگو برگردیده در برابر پیهاحیروث و بین مگدول و دریا اردو بزنند، یعنی در برابر بعل صفون به کنار دریا اردو بزنید.»
خداوند اردوگاه آنها را به سمت جنوب و دور از جایی که قصد داشتند بروند هدایت می‌کند. از آن سو وقتی خبر را به گوش فرعون می‌رسانند، چنین به نظر می‌رسد که بنی‌اسرائیل راه خود را گم کرده‌اند. مصریان نیز از رفتن اسرائیلیان عصبانی هستند، زیرا برده‌های با مزد بسیار ناچیز را از دست داده بودند. لذا تصمیم می‌گیرند که همه نیروهای نظامیشان را به خط کرده بدنبال قوم یهود بروند تا یا به زور آنها را به مصر باز گردانند و یا نابودشان کنند. در آیه ۵ می‌خوانیم: «و به پادشاه مصر گفته شد که، قوم فرار کردند. پس دل فرعون و خدمتکارانش علیه قوم منقلب شده گفتند،این چه کاری بود که کردیم. زیرا اسرائیل را از بندگی خود رهائی دادیم. » آنها با ۶۰۰ ارابه جنگی و بسیاری از سربازان و لشکریان دست به تعقیب قوم می‌زنند. (آیه ۹) تا به جایی می‌رسند که به فارسی دریای احمر ترجمه شده و آن موضع شبیه رودخانه‌ای عریض با کناره‌ای گل آلود است. آنها به وضع وخیمی گرفتار شدند: روبرویشان رودخانه‌ای عظیم چون دریایی سّد راهشان شده و پشت سرشان بیابان برهوت است و لشکر فرعون. آنها کاملاً در دام گرفتار شده بودند. از دور گرد و غبار ارابه‌های فرعون را می‌دیدند که نزدیک و نزدیکتر می‌شود و ترس و دلهره به جانشان چنگ می‌انداخت. تا چندی قبل بسیار خوشحال بودند که از اسارت نجات یافته‌اند و طعم شیرین رهائی را می‌چشیدند، ولی اکنون ورق برگشته بود. ترس، دلهره و هراس آنها را فلج می‌ساخت.
گشایش
این یکی از لحظات بزرگ تاریخ عهد قدیم است که خداوند با معجزه‌ای شگفت‌آور قوم خود را از چنگ فرعون رهانیده و از میان دریای احمر عبور می‌دهد. هر چند این واقعه‌ای است تاریخی، اما خداوند آنرا چنان تحت نقشه و برنامه دقیق خود پیش می‌برد که تصویری ماندنی به جای می‌گذارد. در این تصویر، زندگی گذشته و حیات تازۀ ما به نقش کشیده شده است.
بگذارید تا به این تصویر به دقت بیشتری نگاه کنیم زیرا کمک می‌کند تا ایمان خود را بکار گیریم:
قوم اسرائیل در مصر در اسارت زندگی می‌کردند. ششصد هزار مرد اسرائیلی (اگر زن و بچه‌هایشان را هم به حساب آوریم حدود ۲ میلیون نفر می‌شود) در اسارت به سر می بردند، اما سرانجام نجات یافتند. وضع آنها در مصر چگونه بود؟ اسیری و ذلالت. هیچ حق و حقوقی نداشتند و همه چیز به آنها تحمیل می‌شد و اجازه اعتراض کردن هم نداشتند. در اسارت فرعون، محروم از شادی و آزادی، تحت فشار و کار بی‌وقفه و بی‌مزد روز را به شب می‌رساندند. چه روزگار تیره و تاری!
اگر از نظر روحانی به خودمان بنگریم، قبل از اینکه به سوی مسیح آمده و حیات تازه دریافت کنیم ما نیز دقیقاً در برده‌گی به سر می‌بریم. شما ممکن است که خیال کنید که آزادید و هر کاری را که دوست دارید انجام می‌دهید. اما چنین نیست، به هر صورت که وسوسه شُدید رفتار می‌کنید و ذهنتان اسیر تبلیغات این دنیا است. اسیر باورهای پذیرفته شده و رایج، هر چه را که جامعه به ما بقبولاند، آنرا بدون پرسش می‌پذیریم زیرا دیگران آنرا باور دارند. به ما می‌گویند که مسلمان به دنیا آمده‌ایم. جامعه از قبل به جای ما تصمیم گرفته که چه باوری را قبول داشته باشیم. از ما انتظار دارند که در همین وضع بمانیم و اگر به فکر جستجوی خدای واقعی و ایمان مسیحیت باشیم به شدت و ظالمانه با ما برخورد خواهد شد. به ما آموخته اند که تسلیم باشیم و برده بمانیم. از نظر روحانی همگی ما برد‌ه‌ایم: دور از خدای زنده و واقعی و در اسارت باورهای ضدخدایی. از نظر روحانی شبیه برد‌ه‌هایی که در مصر بودند دچار سوء تغذیه‌ایم: هیچ رابطه‌ای با خدای زنده نداریم و مثل برده‌ها هیچ جامۀ نیکویی نداریم که بتوانیم در حضور خدا، مقبول جلوه کنیم. و با ما درست مثل برده‌ها رفتار می‌شود: تو مسلمانی و بهترین و آخرین دین را داری. تسلیم باش و سؤال مکن...این وضع ماست - بردگی!
اما قوم اسرائیل برای مدت کوتاهی طعم آزادی را چشیده بود- قبل از اینکه به بن‌بست برسند- آنها سرانجام از اسارت رهایی یافته بودند و با هدایت موسی و قدرت خداوند از مصر خلاصی یافته بودند. و این رهایی از اسارت برای ما نیز امکان پذیر است. آری! گشایش هست، بعد از بیداری روحانی.
بیداری روحانی
وقتی که کلام خدا را شنیدید و دریافتید که گناهکارید و با هیچ‌یک از اعمالتان نمی‌توانید خود را نجات دهید بلکه به نجات دهنده‌ای نیاز دارید.درمی‌یابید که همگی انسانها گناهکارند و نیاز به بخشش خداوند دارند. آنگاه بیداری روحانی در شما شروع شده است. ما به مسیح نیاز داریم. به یک نجات دهنده که مجازات گناهان ما را به جان خود بخرد. کسی که بتواند ما را از درون عوض کند و بعد از مرگ، ما را به جلال و حضور خداوند برساند.
حال، چشمان دل شما تا حدی گشوده شده و متوجه بعضی از این حقایق شده‌اید: دریافته‌اید که دنیای آزادی خارج از مصر وجود دارد. دنیایی خارج از اسارت و بنده‌گی. به علاوه، تا حدی از مصر بیرون آمده‌اید و اینک روبری شما دریایی عبورناپذیر سّدِ راهتان شده است. پشت به مصر کرده و بیرون آمده‌اید، اما در پی‌تان لشکر فرعون است که می‌تازد و روبرویتان دریایی وسیع. چگونه می‌توان از این دریای شک و تردیدها گذشت و به سرزمین آرامش و صلح رسید؟ چگونه می‌توان با فوجی از افکار بازدارنده مواجه شد؟ ممکن است فکر کنید: شاید برای من نجاتی نباشد! شاید آموزه‌های اسلام درباره مسیح و اینکه او فقط یک پیامبر است، حقیقت داشته باشد! دوستان و آشنایان چه خواهند گفت وقتی بدانند که مسیحی شده‌ام! ترس و شک به جانتان می‌افتد: ترس از انکار آنچه همگان بدان باور دارند. و با خود می‌گویید که شاید بهتر باشد که به همان مصر بازگردید. این درست همان فکری است که به گمان بنی‌اسرائیل رسید، وقتی در آستانه خروج از اسارت به آن بن‌بست رسیدند. ‌در آیه ۱۱ چنین می‌خوانیم: «و به موسی گفتند، آیا چون در مصر قبرستانی نبود که ما را گرفتی تا در بیابان بمیریم! این چه کاری است که برای ما کردی و ما را از مصر بیرون آوردی؟»
با بروز اولین بحران فوری همه مشقاتی را که در مصر کشیده بودند، فراموش کرده و آرزو داشتند که به مصر باز گردند. همین وضع ممکن است که برای ما رخ بدهد: ما به سوی مسیح می‌آییم، اما نه با تمامی دل و جان. هنوز ترس و دلهره در درونمان است، ترس از تمسخر دیگران، ترس از دست دادن لذت گناه‌های گذشته، ترس از کنار گذاردن باورهای قدیمی. گاهی این ترس، یا تردید و دودلی ما را چنان فلج می‌سازد که قادر به تصمیم گیری نیستیم. پیام انجیل را پذیرفته‌ایم اما انگار جنگی درونی آغاز شده است. و از همه مهمتر همان شک و تردید که چون دریایی غیر قابل عبور به نظر می‌آید. لذا منتظر می‌مانید و دست روی دست می‌گذارید تا شاید اتفاقی بیفتد.
اما در تصویری که مورد نظرمان است، بنی اسرائیل فرصتی برای تأمل و صبر کردن نداشت. زیرا خطر به آنها نزدیک و نزدیکتر می‌شد. آنها در موقعیت خطرناکی قرارداشتند. به همین شکل تأمل و دودلی این خطر را در پی دارد که مسائل روحانی اهمیت خود را برایمان از دست بدهند.
ترسان مباشید!
در اینجاست که موسی در جواب اعتراض قوم به آنها در آیه ۱۳ چنین می‌گوید: «و موسی به قوم گفت، ترسان مباشید. بایستید و نجاتی را که امروز خداوند به شما خواهد نمود ببینید.»
به همین نحو شما باید جلوی ترس و دلهره خود را بگیرید. به معنایی ثابت بایستید و تکان مخورید! نه، به زندگی گذشته نباید بازگردید. بلکه نجات خداوند را ببینید: به مسیح بنگرید که چگونه از آسمان به زمین آمد. خالق کائنات، شخص دوم تثلیث و برابر با خدای پدر، به خاطر عشق و محبت لایزالش و برای مردمی مثل ما به زمین آمد و مجازات ابدی ما را بر صلیب خود به دوش کشید. ترسان مباشید! به او بنگرید که چگونه فدیه نجاتتان را پرداخت. بایستید! و به زندگی گناه‌آلودتان روی برنگردانید. بدون شک خداوند راهی از میان این دریای پر تلاطم شک و دلهره برایتان باز می‌کند. بایستی به پیش بروید! هرچند موسی عصایش را برافراشت و دستش را بر دریا دراز کرد و آب از هم شکافته شد. اما قوم خداوند می‌باید جرأت به خرج داده و از میان دیواره‌های آبی ایستاده در دو طرفشان عبور می‌کردند.
پیام انجیل این است که توبه کرده و به سوی خداوند بازگشت کنید. با شهامت به درگاه خداوند رفته و به گناهان خود اعتراف کنید. بگوئید که برای حیات جاویدان و نجاتی که در مسیح است به سوی او آمده‌اید و او شما را خواهد پذیرفت، زیرا او چنین وعده داده است. به او کاملاً اعتماد کنید. زندگی خود را به او بسپارید: گویی قدم به میان دریای احمر گذارده‌اید. با شجاعت قدم پیش گذاشته و این کار را با ایمان انجام دهید. چنانکه قوم برگزیده برای ورود به سرزمین موعود از میان آن دریای مهیب عبور کردند، شما نیز می‌باید شک و دلهره را پشت سر گذارده و با اطمینان پیش بروید. ایمان بیاورید و به خداوند بگوئید که ایمان دارید. خداوند شما را به نجات می‌خواند و مسیح آنرا فراهم کرده است. او به همه کسانی که به سوی او بیایند وعده نجات داده است. پس توبه کرده و ایمان آورید.
ورود به آرامش
قوم اسرائیل پای در دریایی گذاشت که به قدرت خداوند از هم گشوده شده بود. کار موسی نمونه یا گونه‌ای از کار نجات دهنده قوم است. همانطور که موسی عصایش را برافراشت و با شکافتن دریا قوم را رهائی داد، مسیح نیز به قدرت الهی خویش ما را که ایمان می‌آوریم بدون شک نجات خواهد داد. آبهای تهدید‌کنندۀ شک، واهمه، تردید و ترس راه باز می‌کنند و ما به آرامش ایمان وارد می‌شویم. آرامشی که این جهان قادر به اهدای آن نیست، آرامشی که این جهان قادر به پس گرفتن آن نیست. بایستی به مسیح اعتماد کرده و به سوی او بیائید. از تاریکی و اسارت زندگیِ کهنه خارج شده و وارد ملکوت خداوند شوید. دعوت خداوند برای همگی ماست، همه دعوت شده‌اند. هر چند عده کمی وارد می‌شوند. باید با ایمان وارد شوید و آنگاه از برکات بی اندازۀ زندگی مسیحی شگفت‌زده خواهید شد. خداوند به شما حیاتی تازه می‌دهد. حیاتی که ابدی است و مرگ قادر نیست آنرا از شما بگیرد. خداوند به شما اطمینان و یقین از رستگاریتان را می‌دهد. به سوی مسیح بیائید. به او بگوئید که ایمان آورده‌اید و این کار را با تمام وجودتان بکنید. تنها به کفّاره او بر صلیب برای رستگاریتان اعتماد کنید. شما باید به پیش بروید.
دکتر پیتر مسترز (شبان معاصر کلیسای متروپولیتان تبرنکل در لندن، انگلستان) - ترجمه آزاد از موعظه - ترجمۀ دکتر زرین قلوب