حیات
«دزد نمی‌آید مگر آنکه بدزدد و بکشد و هلاک کند. من آمدم تا ایشان  یابند» (انجیل یوحنا۱۰: ۱۰)
این آیات سخنان عیسی مسیح است که دو نکته‌ٔ مهم را به ما معرفی می‌کند؛ نکته اوّل اینکه کسانی آمده‌اند که تعالیمشان منجر به هلاکت و مرگ دیگران می‌شود و در این آیه به عنوان دزد از آن‌ها یاد شده٬ معلمینی که تنها به فکر منافع فردی خود هستند و در این راه حتی از کشتن دیگران هم دریغ نمی‌ورزند. نکته دوّم که این آیه به ما یادآور می‌شود علت فرستادن عیسی مسیح به این جهان می‌باشد. از آنجا که در این مورد سوءتفاهم زیادی وجود دارد لذا ضروری است که از زبان خود خداوند دلیل آمدن وی را به این دنیا بشنویم؛ خداوند به ما نمی‌گوید که عیسی مسیح یک فرستاده و یا پیامبری است که برای هدایت و یا راهنمایی بشر فرستاده شده است. همچنین علت آمدن او این نبود تا به پیروانش برکات دنیوی و جسمانی رساند. (زیرا بهترین این برکات٬ موقتی و ناپایدار هستند درحالیکه سلطنت او آسمانی است و جاودانی.)
به علاوه او به این دنیا نیامد تا آن را بدل به مکانی بهتر سازد تا همه در آسایش و آرامش با همدیگر زندگی کنند. دلیل آمدنش این هم نبود که گناهکاران٬ جنایتکاران و افراد شریر را مجازات کند. (هر چندکه او هر دو این کارها را در زمان بازگشت دوباره‌اش انجام خواهد داد.) بلکه علت تناسخ خداوند ما عیسی مسیح این بود که امکان رستگاری و  ابدی را برای همه انسان‌ها من جمله جنایتکاران و افراد شریر و ظالم فراهم سازد. او به این جهان فرستاده شد تا امکان  را برای ما پدید آورد. بدیهی است که منظور کلام در اینجا  جسمانی نیست زیرا خداوند این هدیه را به تک تک ما داده و ضرورتی نداشت تا برای بخشیدن دوباره آن کسی به این جهان بیاید. اگر او آمده تا به ما ی را برساند می‌توان به طور منطقی نتیجه گرفت که ما فاقد آن  هستیم. این دقیقاً تعلیمی است که کتاب مقدس در مورد وضعیت هریک از ما به دست می‌دهد: مطابق آموزه روشن و صریح کتاب مقدس همه ما مرده در گناه هستیم. ( افسسیان۲: ۱) رابطه ما با خداوند قطع شده و از تمام برکات مربوط به مشارکت با خداوند محروم هستیم.
از سویی شایسته توجه است که تنها خداوند است که قدرت  بخشیدن را دارد. تنها و تنها اوست که بدون نیاز به هیچ نیرویی خارج از خود از ازل تا به ابد وجود داشته و خواهد بود٬ او سرچشمه  و زندگی تک تک ماست و هرآنچه که قابل رویت است و حتی فرشتگان و جهان غیرمرئی. این آیه به ما می‌آموزد که عیسی مسیح در خود این قدرت الهی را دارد تا به هرکس که اراده نمود  ببخشد٬ زیرا او همان خدای متعال است که در زمانی موعود وارد قابل بشری شد و به جهان مادی پای گذارد. در کلام خداوند به ما اطلاع داده شده که این مسیح بود که در ابتدا همه هستی‌ها را از نیستی پدید آورد. هم او که در ابتدا با گفتن کلامی کائنات را آفرید به این جهان آمد تا به هرکه بدو ایمان آورد  جاودانی ببخشد؛ ی که از لحظه ایمان آغاز شده و تا به بهشت و ابدیت ادامه خواهد کرد. ی که کسی قادر به گرفتن آن از ما نخواهد بود.
این مژده نیک باید حداقل ما را به پرس وجو و کنجکاوی وادارد٬ شایسته است که از خود بپرسیم چگونه می‌شود به این  رسید؟ ما در جامعه‌ای بزرگ شده‌ایم که از وقتی ما را به دبستان فرستادند و اول صبح به صف شدیم تا وقتی که بالغ گشته و به نمازجمعه رفتیم٬ مکرراً فریادمان این بوده: مرگ بر آمریکا٬ مرگ بر انگلیس٬ مرگ بر اسرائیل٬ مرگ بر منافق٬ مرگ بر ضد ولایت فقیه... ما دیگران را دیده‌ایم که به بهانه‌های مختلف به دار کشیده شدند. صفحات روزنامه‌ها پر است از تصاویر افراد اعدامی و کشته شدگان. اینک حلق آویز کردن مجرمان در ملاء عام چنان عادی شده که مردم گویی به تماشای مسابقه فوتبال می‌روند! زن و مرد٬ پیر و جوان با شوق به دور محکوم حلقه زده و انتظار می‌کشند تا شاهد آخرین دست و پازدن‌های فرد قربانی باشند. کوچکترها منتظرند تا پس از پایان اعدام به سرعت سکّه‌هایی را که از کیسه محکوم به زمین ریخته شده جمع آوری کنند. مرگ بسیار عادی و رومزه شده و تنها چیزی که ارزش ندارد زندگی من و شماست. این دیگران بودند که قبرستانها را آباد می‌کردند. آری اکنون مرگ به صحنه  کشیده شده و جزئی از زندگی روزانه ما. در چنین تاریکی مرگزا و ناامیدکننده‌ای است که مسیح به ما مژده  واقعی و جاودانی را می‌دهد؛ او به این دنیا آمد تا به ما  بدهد. به هر یک از ما که به او ایمان آوریم٬ زیرا خدای مَحبت از وضعیت مرگبار ما به خوبی آگاه است و می‌داند که راه دیگری وجود ندارد. او با مرگ خود بر صلیب٬‌ مرگ و صاحب قدرت مرگ را نابود ساخت تا برای آدمی  را به ارمغان آورد٬ ی که به وفور به تک تک ایمانداران داده خواهد شد.
«زیرا که نبوّت به اراده انسان هرگز آورده نشد٬ بلکه مردمان به روح‌القدس هدایت شده از جانب خدا سخن گفتند.» (رساله دوّم پطرس۱: ۲۱)
آیه فوق به ما کمک می‌کند تا نحوه فرستادن آیات و کلمات خداوند به پیامبرانش را بهتر بفهمیم زیرا در این زمینه سوءتفاهم فراوانی وجود دارد. خداوند در این آیه به روشنی به ما می‌گوید که مکاشفات و کلام او هرگز به خواسته و اراده آدمی فرستاده نشدند. کلام خداوند آشکارکننده خواسته و اراده خداوند است و نه خواسته پیامبرش. این نکته بسیار مهم و حیاتی است و شامل تک تک آیات کتاب مقدس می‌شود؛ در این مکاشفات تنها و تنها خواسته خداوند است که بر ما نمایان شده و نه آنچه که مورد نظر نویسندگان آن بوده است. به این معنا که خداوند هرگز آیه‌ای نفرستاده تا رفتار پیامبرش را با آن آیه توجیه کند. بلکه برعکس٬‌ هرگاه که ایشان از دستور اکید خداوند نافرمانی می‌کردند برای این کارشان توبیخ می‌شدند.
نمونه‌ای از یکی از پیامبران که از دستور خداوند سرپیچی کرد در کتاب مقدس یافت می‌شود که به درک ما از این موضوع کمک می‌کند؛ در کتاب اوّل پادشاهان روایت رسولی را می‌خوانیم که به فرمان خداوند از یهودا به بیت‌ئیل آمد تا برای پادشاه پیامی بیاورد. خداوند به او دستور داده بود که پس از رسانیدن پیامش به پادشاه در آن مکان توقف نکرده و حتی آب هم ننوشد و بلافاصله به یهودا بازگردد. وی نیز پس از رسانیدن پیامش به پادشاه از همان راهی که آمده بود بازگشت. اما در بین راه وقتی که در زیر سایه درختی استراحت می‌کرد نبیّ سالخورده‌ای که در بیت‌ئيل ساکن بود نزد وی آمده و از او خواست که به آن مکان بازگشته و در آنجا توقف کند. وقتی که آن مردخدا گفت که خداوند او را از این کار منع کرده٬‌ نبّی سالخورده وی را گفت «من نیز مثل تو نبی هستم و فرشته خداوند با من متکلم شده گفت او را با خود به خانه‌ات برگردان تا نان بخورد و آب بنوشد اما وی را دروغ گفت.» (اول پادشاهان۱۳: ۱۸) آن مرد خدا بایستی این نکته ساده را می‌دانست که خداوند هرگز کلام خود را با کلام دیگری نقض نمی‌کند و آن نبی سالخورده به او دروغ گفته است. اما وی این دروغ را به جای کلام خداوند باور کرده و به آن مکان بازگشت. در نتیجه این نافرانی از دستور اکید مورد توبیخ خداوند قرار گرفته و زمانی که قصد بازگشت به یهودا را داشت٬ کتاب مقدس به ما می‌گوید «و چون رفت٬ شیری او را در راه یافته٬ کُشت و جسد او در راه انداخته شد» درس مهمی که این واقعه به ما می‌دهد این است که خداوند کلام خود را خیلی جدی گرفته و نافرمانی از آن را بدون مجازات نخواهد گذاشت.
نمونه دیگری که اشاره بدان اهمیت دارد موضوع ازدواج در تعالیم کتاب مقدس است؛ مطابق مکاشفات خداوند و از همان ابتدای آفرینش بنیاد ازدواج تنها بین یک مرد و یک زن قرار داده شد. (پیدایش۲: ۲۴) هرچند بعضی از پیامبران خداوند مثل داوود نبی٬ سلیمان نبی و یا ابراهیم این دستور خداوند را زیر پا گذاشته و با زنان متعددی ازدواج کردند اما خداوند هرگز با فرستادن آیه‌ای خطای آن‌ها را نپوشانده و کار اشتباه آن‌ها را توجیه ننمود. خداوند نظر خود را هم در این زمینه هرگز عوض نکرد٬ ازدواج و تشکیل خانواده تنها بین یک مرد و یک زن است. پیامبران خداوند هم -هرچند مقام اعظمی داشته باشند- فرای قانون و حکم خداوند نبوده و باید همواره تحت فرمان او زندگی کنند. خداوند در خدمت پیامبرانش نیست تا هروقت که خطایی از آن‌ها سر زد با فرستادن آیه‌ای ایشان را معاف گرداند. هیچ یک از پیامبران واقعی خداوند حق ویژه ای برخوردار نبوده تا هر کاری را که دوست داشته‌اند انجام داده و یا خلاف حکم خداوند عمل کنند.
پس از این مقدمه کوتاه بگذارید تا نگاهی به تعالیم اسلامی بیندازیم؛ هرکس که اندکی با  به پیامبر اسلام آشنایی داشته باشد به وضوح می‌بیند که بارها و بارها برای پیامبر اسلام آیه خاصی نازل شد تا او را در وضعیت بغرنجی که بود یاری رساند. حتی با تغییر شرایط و زمان نیز آیاتی تازه فرستاده شد تا آیات قبلی را نقض و بی اثر کند. گویی خدای او بسته به خواسته و تمایل پیامبرش آیاتی را بر وی نازل می‌کرد. اگر با این حقیقت آشنایی ندارید حتماً یکی از منابعی را که در این زمینه وجود دارد از کتابخانه‌ای تهیه کرده و درستی آن را برای خود ثابت کنید.
اگر پیامبر نمی‌خواست که کسی سرزده به دیدارش بیاید٬‌ فوراً در این زمینه آیه‌ای نازل می شد٬ اگر می‌خواست برده‌ای را به زناشویی بگیرد٬ آیه‌ای برایش نازل می‌گشت و...این واقعیت بایستی هر فرد خردمند و آگاهی را حداقل به فکر و اندیشه بیندازد. آیا پیامبران خداوند دارای حقوق ویژه‌ای هستند که آن‌ها را فرای انسانهای معمولی قرار داده و به آن‌ها این حق را می‌دهد تا هر کاری را انجام دهند؟ پس چرا آن مردخدا که از دستور خداوند نافرمانی کرد شدیداً مجازات شد؟