پرستش باطل
«آهنگر با تیشه می‌تراشد و آن را در زغال کار می‌کند و با چکش صورت می‌دهد. و با قوت بازوی خود آن را می‌سازد. او گرسنه شده نای از کف می‌دهد و آب ننوشیده به حال ضعف می‌افتد. با ریسمان چوب را اندازه می‌گیرد و با قلم نشانه می‌گذارد. با رنده آن را صاف می‌سازد و با پرگار بر آن نشانه می‌گذارد...و در برابرش سجده کرده، آن را می‌پرستد و به آن دعا کرده می‌گوید: ای که خدای من هستی، مرا برهان! ایشان را هیچ درک و فهمی نیست؛ زیرا چشمانشان را بسته‌اند تا نبینند و دلهایشان را نیز تا نفهمند.»  (اشعیاء نبی ۴۴: ۱۲-۱۸ )
اشعیاء نبی -تحت هدایت روح‌القدس- جزئیات ساخت یک بت را تشریح کرده و از ابزار و وسایلی که در ساختش به کار رفته یاد می‌کند. سازنده آن به‌قدری در کارش جدیت دارد که حتی غذا خوردن را هم فراموش می‌کند و با اینکه گرسنه است و تشنه اما آن را نادیده می‌گیرد -گویی با دهان روزه- به حال ضعف افتاده اما دست از کار برنمی‌دارد تا آن بت چوبی را بسازد. اینگونه است که می‌بینیم آدمی که در گناه سقوط کرده و قوه قضاوتش در زمینه مسایل روحانی کاملاً دچار نقصان شده آنچه را که باید به نظرش منفور می‌رسید بدل به چیزی پسندیده کرده است.
اما این آیات محدود به بت‌پرستان دوره اشعیاء نمی‌شود؛ فقط کافی است تا به جای آهنگر نام معمار را بگذاریم و به جای رنده و پرگار واژه طلا و آینه را به کار بگیریم. در نهایت آنچه که ساخته می‌شود، چه آن بت بی‌جانی که کاری از دستش ساخته نیست و چه آن مقبره با گنبد طلایی و دیوارهای منقش و مزین به آینه و کاشی‌های زیبا، هر دو در نهایت یکی هستند و کاری از دستشان برای ما بر نمی‌آید. هرچقدر که اشک بریزیم و دعا کنیم تا مرا برهان! هیچ فایده‌ای نداشته و رهایی یا کمکی در راه نخواهد بود. آیا نهایت حماقت و کژاندیشی نیست که از اشیاء بی‌جان و یا جنازه یک مرده تاریخی -که استخوانهایش زیر خاک پوسیده- انتظاری داشت؟ از میان میلیونها زائری که هر ساله از مقبره یک امام‌ یا امام‌زاده دیدار می‌کنند کسی هست که بتواند با دلیل و مدرک بگوید که پاسخی برای حتی یکی از دعاهایش دریافت داشته؟ بگذار تا پا پیش بگذارد و اعلام کند! با این همه هر روزه جمعیت زیادی به این مکانها رومی‌کنند با این امید که شاید به مراد دلشان برسند.
در این آیات به جزئیات ساخت و ابزار کار اشاره شده تا ما را به فکر وادارد؛ آیا هرگز با خود نیندیشیدید که آن گنبد طلایی، آینه‌کاری‌های داخل ساختمان و مناره‌های بلند آرامگاه را چند بنای بی‌سواد ساخته‌اند! آیا انتظار دارید تا ماحصل کار هنرمندانه آدمی قادر باشد تا به دعای شما پاسخ دهد؟ آیا گنبد طلا و پنجره فولاد گوش دارند تا دعای شما را بشنوند؟ آیا یک جنازه -بعد از ۱۳۰۰ سال- می‌تواند نجوای درون شما را شنیده و به آن پاسخ دهد؟ پس چرا کاری را که تنها خداوند زنده و حقیقی قادر به انجامش است از سنگ و طلا انتظار دارید؟
برای هر انسان عاقل و بالغی مثل روز روشن واضح است که گنبد طلایی و پنجره فولادین صرفاً گنبد طلایی و پنجره فولادی هستند و نه ذره‌ای بیشتر. چوب و طلا قادر به گشودن مشکل ما نیستند و نه جنازه‌ای که قرن‌ها پیش مرده است. اما روزانه هزاران نفر انسان عاقل -که در موارد دیگر نمی‌شود سرشان کلاه گذاشت- عقل و اندیشه خدادادی را زیر پا گذارده و انتظار دارند که اشیاء بی جان و مرده به دعا، پرستش و خواهش دل آن‌ها گوش دهد! آن‌ها به زیارت چوب کنده‌کاری شده، دیوارهای مزین به آینه و ضریح طلایی می‌روند بدون اینکه خودشان بدانند چه کار احمقانه‌ای انجام می‌دهند! زیرا وقتی آن‌ها را با واقعیت کاری که انجام می‌دهند روبرو سازید، ناباورانه خواهند گفت که ما هرگز به پرستش جنازه مرده و طلای گنبد نمی‌رویم! معلوم است که ما بت‌پرست نیستیم و فقط الله را پرستش می‌کنیم! اگر از آن‌ها بپرسید؛ پس چرا سنگ و چوب آن بنا را احترام گذاشته و مقدس به شمار می‌آورید؟ حضرت آیت‌الله پاسخ می‌دهد که ما نیاز به یک واسطه داریم تا دعا و درخواستمان را نزد خدا بیاوریم؛ همانطوری که رئیس جمهور یک منشی دارد و متقاضی درخواستش را به منشی می‌سپارد تا به گوش رئیس جمهور برساند، به همین شکل نیز ما دست به دامن معصومین می‌شویم...حاجی آقا، بهتر جواب منطقی‌تری پیدا کنید زیرا اگر یک هندو یا بت‌پرست را در مورد کار احمقانه‌اش زیر سؤال ببرید او نیز دقیقاً همین پاسخ شما را خواهد داد. هندو هم به خوبی می‌داند که بت خانگی-که آن را توی بازار خریده- هیچ کاری از دستش برنمی‌آید ولی به عنوان یک واسطه به آن نگاه می‌کند و جلویش غذا می‌گذارد و از او انتظار دارد؛ همان انتظاری که بسیاری از امام‌زاده دارند.
نویسنده این مقاله در کودکی هر سال به همین بت خانه می‌رفته و می‌داند که در آنجا چه احساس مذهبی به آدم دست می‌دهد!‌ ولی آن زمان نه با کلام خداوند آشنا بوده و نه به سن عقل رسیده بود. سؤالی که پیش می‌آید این است که؛ چرا میلیونها نفر که در مسایل دنیوی بسیار زیرک بوده و به سادگی فریب نمی‌خورند به این راحتی دست به چنین کار شرم‌آور و غیرعقلانی می‌زنند؟ خداوند به ما چنین پاسخ می‌دهد؛  ایشان را هیچ درک و فهمی نیست؛ زیرا چشمانشان را بسته‌اند تا نبینند و دلهایشان را نیز تا نفهمند.»
آن‌ها پشت به خدای حقیقی و زنده کرده و روی به خرافات و اعتقادهای بشری؛ گویی به صورت عمدی چشمانشان را بسته‌اند و نمی‌خواهند آنچه را که از روز هم روشنتر است ببینند. عدم‌آگاهی از کلام مکاشفه خداوند ریشه تمام خرافات و عقاید باطل و رایج در آن مملکت سیاه‌روز است. در هر کجا که کلام خدای حقیقی را ممنوع سازند لاجرم مردم به گمراهی و خرافه‌پرستی کشیده خواهند شد. آدمی اگر خدای حقیقی را نشناسد به جایش خدایان دیگری را می‌پرستد. قحطی کلام خدا در مملکت اسلامی باعث شده تا مردم حکم دوم شریعت را نادیده گرفته و برای کار حماقت‌آمیزشان عذر و بهانه بتراشند. واضح است که گنبد طلایی و جنازه مرده قادر به شنیدن دعا و یا پاسخ بدان نیست ولی کسانی که چنین انتظار غیرمعقولی دارند به خاطر این است که به طور عمد چشم خود را به روی حقیقت بسته‌اند و نمی‌خواهند آن را بپذیرند. زیرا اگر برای چند دقیقه فکر می‌کردند و ترس و تعصب کور و بی دلیل را کنار می‌گذاشتند آنگاه می‌دیدند که دست به چه کار شرم‌آور و گناه‌آلودی می‌زنند. شاید هم گمان می‌برند چون زمین‌لرزه‌ای آن بتخانه را نابود نساخته دلیل این است که خداوند در وجود آن و زیارت آن مکان ایرادی نمی‌بیند! آن‌ها تأخیر خداوند در مجازات اعمال شریرشان را مجوزی برای ادامه در آن کار می‌داند. پاسخ خداوند -از زبان اشعیاء نبی - به چنین تفکر اشتباهی این است: «تو هرگز نشنیده و هرگز ندانسته‌ای و گوش تو از قدیم باز نشده است؛ زیرا می‌دانستم که چقدر خیانتکاری و از بدو تولد عصیانگر خوانده شده‌ای. به خاطر نام خویش خشم خود را به تعویق خواهم افکند و به سبب ستایش خویش آن را مهار خواهم کرد تا تو را منقطع نسازم...آری تنها به خاطر خودم، زیرا چرا باید نام من بی‌حرمت شود؟ من جلال خویش را به دیگری نخواهم داد.» (اشعیاء ۴۷: ۸-۱۱)
«از آنجا که حکم مجازات برای عمل بد به سرعت اجرا نمی‌شود، به این دلیل دل بنی‌آدم یک‌سره مصمم به ارتکاب بدی است» (جامعه ۸: ۱۱)
نویسنده این سطور در خانواده‌ای نمازخوان بزرگ شده و خود نیز سالها نماز می‌خوانده و با حساسیت موضوع کاملاً آشناست. هدف از این نوشته به هیچ روی توهین به مقدسات مردم نیست بلکه بیان حقایقی است که گفتن آن‌ها ضرورت دارد. خداوند ما را مخلوقات صاحب شعور و قدرت استدلال آفریده و از ما انتظار دارد تا رفتارمان بر اساس عقل و منطق باشد. پیروان محمد به خاطر ترس از عذاب جهنم، برای فرار از مجازات ابدی، از روی عادت، به خاطر مصلحت اوضاع و یا برای رسیدن به حاجت و مراد دلشان نماز می‌خوانند. هیچ یک از آن‌ها به دلیل دیگری این کار را انجام نمی‌دهد. درصورتیکه خداوند در کلامش از ما خواسته تا هر کاری را کا انجام می‌دهیم برای جلال نام او باشد. هدف نهایی از نماز گذاشتن جلال دادن به خداوند نیست بلکه رسیدن به منفعتی است کاملاً شخصی و خودخواهانه؛ به همین دلیل این کار در نظر خداوند پرستش محسوب نمی‌شود. اما دلایل قانع کننده دیگری هم وجود دارد که چرا ما نباید -حتی به قیمت از دست دادن جانمان- دست به نمازخواندن بزنیم. دوستان اگر نماز می‌خوانید -به خاطر سعادت خودتان هم که شده- به این دلایل خوب بیندیشید:
کلام خداوند از ما می‌خواهد تا به پسریگانه‌زاد ازلی‌اش احترام بگذاریم: «تا آنکه همه پسر را احترام بگذارند، همچنانکه پدر را احترام می‌گذارند؛ و کسی که به پسر احترام نگذارد، به پدری که او را فرستاده احترام نکرده است.» (یوحنا ۵: ۲۳) نماز خواندن و تکرار سوره توحید در نظر خداوند کفرگویی و بی‌احترامی به ذات قدوس اوست؛ این کار دقیقاً عمل کردن برخلاف دستوری است که خداوند به ما داده است.
البته شکی نیست که فرد نمازگزار گمان می‌کند که دارد خدا را پرستش می‌کند اما در حقیقت کاری که انجام می‌دهد کفرگویی است و خداوند این کار را بدون مجازات نمی‌گذارد. ما اگر قوانین کشوری را که تازه به آن وارد شده‌ایم و با آن‌ها آشنایی نداریم زیر پابگذاریم، نمی‌توانیم از قاضی بخواهیم تا ما را به دلیل عدم آشنایی با آن قوانین ببخشاید! وظیفه ماست تا خود را با قوانین مدنی یک جامعه آشنا سازیم. به همین شکل نیز عدم آگاهی از مکاشفه کلام خداوند و عمل برخلاف آن ما را در حضور قاضی عالم تبرئه نمی‌سازد.
شیوه نمازخوانی کاملاً بر ضد دستور اکید خداوند است؛ وی در کلامش نحوه اشتباه دعا کردن را به ما آموخته است: «هنگام دعا عباراتی توخالی تکرار مکنید، آنگونه که اقوام بت‌پرست می‌کنند، زیرا می‌پندارند به سبب زیاده گفتن دعایشان مستجاب می‌شود.» (متی ۶: ۷) نمازخواندن در ساعات پنچگانه به نحوی که مسلمین آن را به جای می‌آورند در نظر خداوند تکرار عباراتی توخالی است. تکرار طوطی‌وار عباراتی که حتی معنای آن را نمی‌دانیم، نه تنها شیوه پرستش اقوام بت‌پرست است بلکه کاری است کاملاً احمقانه؛ خداوند از موجودات باشعوری مثل من و شما انتظار بیشتری دارد. گویی خداوند از تماشای بازی پانتومیم و خم و راست شدن هماهنگ انسان‌ها لذت می‌برد! به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
نماز خواندن کوچکترین تأثیر مثبتی بر خصوصیات اخلاقی فرد نمازخوان ندارد. دین او قادر نیست تا ذره‌ای ثمرات نیک و اخلاقی را در او پدید آورده و یا وی را بدان کارها تشویق کند. همه ما به تجربه نمازخوانها را دیده‌ایم که به چه جسارتی دروغ می‌گویند، با چه غروری دیگران را محکوم می‌کنند، چگونه مال یتیم را بالا می‌کشند، با تعدد زوجات مرتکب زنا شده و هزاران فریب و خطای دیگر را به راحتی مرتکب می‌شوند. شست و شوی دست و پا و خم و راست شدن روی سجاده، ذره‌ای تأثیر مثبت در خصوصیات اخلاقی آن‌ها نگذارده است. خداوند از باطن چنین افرادی آگاه بوده و به شدت این کارهای ظاهری را محکوم می‌کند. «وای برشما ای علمای دین و فریسیان ریاکار! شما همچون گورهایی هستید که سپیدکاری شده که از بیرون زیبا به نظر می‌رسند اما درون آن‌ها پر از استخوانهای مردگان و نجاسات!» (متی ۲۳: ۲۷) به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
نمازخواندن تأثیر بسیار منفی بر شخصیت اخلاقی فرد می‌گذارد؛ کسی که دزدی می‌کند خیال می‌کند که با رفتن به نماز جمعه پاره‌ای از گناهانش بخشوده شده و با وجدانی آسوده به دزدی‌اش ادامه می‌دهد، به همین نحو فرد دروغ‌گو و یا کسی که به همسرش خیانت می‌ورزد چونکه نماز می‌خواند با خیال راحت به گناه و خطایش ادامه می‌دهد. نماز فرد را بدل به ریاکاری حقه باز و شریر می‌سازد که سعی دارد گناهش را با جامه ظاهری تقوی بپوشاند. این کار به او مجوزی می‌دهد تا با وجدانی که خاموش شده به گناهانش ادامه دهد زیرا فکر می‌کند که نمازخواندن او را از عدالت مطلق خداوند در امان نگاه می‌دارد. کلام خداوند اینگونه به ایشان هشدار می‌دهد؛ «ای ماران! ای افعی زادگان! چگونه از مجازات جهنم خواهید گریخت؟» (متی ۲۳: ۳۳) در مراسم حج سال ۲۰۱۵ میلادی بیش از ۴۰۰۰ نفر از مومنین در حین انجام مراسم کفرآمیز حج به هلاکت رسیدند. البته زمین دهان نگشود تا آن‌ها را فروبلعد ولی خداوند به شیوه دیگری آن گمراهان را به مجازات رسانید.
نماز خواندن باعث می‌شود تا فرد هرگز جویای خدای واقعی نشود؛ چرا که او خیال می‌کند که خدای حقیقی را می‌شناسد! فرد متقی حاضر نیست حتی ذره‌ای آموزه‌هایی را که به او قبولانده‌اند زیر سؤال برده، با شواهد اطرافش سنجیده و نتیجه‌گیری کند. نمازگزار باخودش می‌گوید؛ این‌ها اسلام نیست، من نماز خودم را می‌خوانم و کاری به دیگران ندارم. اگر از ملکوت خداوند و یا صفات و ذات خدای حقیقی با او صحبت شود بلافاصله گوش‌هایش را گرفته و توی دلش استغفرالله می‌گوید. وی با هر رکعت نمازی که می‌خواند یک قدم از خدای زنده و حقیقی دورتر شده، زنجیرهای اسارت را بر ذهن و اندیشه خود مستحکمتر می‌سازد. به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
از فرد نمازگزار خواسته شده -تا در هر جای این دنیا که هست- به سوی ساختمان چهارگوشه‌ای که در مکه است سجده کند. آن مکان پیش از پیدایی محمد یک بتکده سنگی بوده است و تا به این لحظه یکی از همان بتهایی که اعراب جاهلی آن را پرستش می‌کردند در ساختمان کعبه قرار دارد. بگذارید تا علمای اسلام دلیل و فلسفه بیاورند که چرا این سنگ سیاه را محمد نابود نکرد و در عوض آن را در گوشه از خانه خدایش قرار داد. این حقیقت غیرقابل انکار باقی است که فرد نمازگزار هربار که سجده می‌کند به سوی سنگ سیاهی خم می‌شود. علمای اسلام می‌گویند ما سنگ را پرستش نمی‌کنیم. اما آیا حجرالاسود یک سنگ سیاه نیست که قبل از اسلام پرستش می‌شده و اکنون در گوشه کعبه قرار دارد؟ آیا از هر مسلمان خواسته نشده که هر روز بارها و بارها در برابرش سجده کند؟ به این دلیل نباید هرگز -حتی به قیمت از دست دادن جان- نماز بخوانیم.
هیچ نمازگزاری تا به حال پایش به ملکوت خداوند یا بهشت نرسیده و نخواهد رسید. اگر ورود به  ملکوت خداوند با انجام اعمال مذهبی ممکن بود، ضرورتی نداشت تا خداوند پسریگانه‌اش را برای نجات آدمی به این جهان فرستاده و قربانی سازد. به علاوه بهشت جایی است که خداوند در آن سکنی دارد و گناه و ناپاکی را بدان مکان راهی نیست. «اما نصیب بزدلان و بی‌ایمانان و مفسدان و آدمکشان و بی‌عفتان و جادوگران و بت‌پرستان و همه دروغگویان، دریاچه مشتعل به آتش و گوگرد خواهد بود.» (مکاشفه ۲۱: ۸) کسانی که گناهانشان آمرزیده نشده باشد و از دنیا بروند هرگر وارد ملکوت خداوند نخواهند شد. نماز و اعمال مذهبی -چنانکه به مسلمین قبولانده شده- غیرممکن است مانع عذاب جاودانی آن‌ها شود به این دلیل باید نمازخواندن را ترک کرده و جویای خدای زنده و حقیقی شویم.
نمازخواندن در نهایت باعث می‌شود که فرد از خدا دورتر و دورتر شود. با هر رکعت از نماز فرد -هر چند ناآگاهانه- خدای حقیقی را دروغ‌گو خطاب می‌کند؛ خداوند در کلامش گفته است: «زیرا خدا آنقدر جهان را مَحبت نمود که پسر یگانه ازلی‌زاد خود را داد تا هرکه به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودان یابد. آنکه به او ایمان آورد محکوم نمی‌شود، اما هرکه ایمان نیاورد هم‌اکنون محکوم شده است، به جهت آنکه به نام پسر یگانه ازلی‌زاد خدا ایمان نیاورده» (یوحنا ۳: ۱۶-۱۷) اما مؤمن نمازخوان هر بار که نماز می‌خواند این حقایق را بارها و بارها انکار می‌کند. وی هربار که به سجده می‌رود با این کارش حکم اول شریعت موسی را زیر پای می‌گذارد و آتش غضب و خشم عدلانه خداوند را برای این کارش علیه خود شعله‌ور می‌سازد؛ به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
یک نمازخوان هرگز پی به نیاز شدیدش به مصالحه با خدا و مشارکت با او نمی‌برد. او به باطل گمان دارد که در قیاس با دیگران خدا خیلی هم از او خوشنود است و تنها کاری که لازم است انجام دهد این است که نمازهایش را سر ساعت بخواند! وی گناه را در دیگران می‌بیند -و در حالیکه خودش هم همان کارها را مرتکب می‌شود- دیگران را محکوم می‌کند و خودش را مقدس و مقبول نزد خدایش می‌داند. وی خود را گناهکاری گم‌گشته نمی‌داند، هیچ نیازی نمی‌بیند تا نزد مسیح آمده تا به رایگان بخشوده شده و نجات پیدا کند. او احساس امنیت و آسایشی دروغین می‌کند؛ به این دلیل نباید هرگز نماز بخوانیم.
چه باید کرد؟
«اما ساعتی می‌آید بلکه هم‌اکنون هست که در آن پرستندگان حقیقی، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد. زیرا که پدر چنین کسانی را برای پرستش خود می‌جوید.» (یوحنا ۴: ۲۳)
پرستش واقعی باید از دلی تازه و پاک برخیزد؛ خداوند چنین پرستندگانی را می‌جوید. بدین معنی که خداوند قدم اول را در نجات دادن ما از خرافات و مذهب باطل برمی‌دارد تا به آن‌ها پشت کرده و به سوی خدای حقیقی و زنده روی کنیم .
ابتدا باید به این مطالب اندیشیده و با جدیت -و به زبان فارسی- دعا کنیم و از خداوند بخواهیم تا اگر هنوز شکی در دل ما هست آن را از میان بردارد. خدای حقیقی نه تنها دعای ما را می‌شنود بلکه توان آن را دارد تا به آن پاسخ دهد؛ لذا از او بخواهید تا اگر شک و تردید و یا ترسی در دل شما هست آن‌ها را از میان برداشته و به شما یقین دهد. اگر -در نام مسیح – از خداوند درخواست کنیم تا دیده ما را به روی حقایق روحانی باز کرده و ما را به سوی حقیقت نجات‌بخش رهنمون شود، خداوند نیز -اگر با صمیم قلب از او خواسته باشیم- این کار را خواهد کرد؛ آنگاه نیازی به تأمل در این دلایل هم نیست. وقتی که آفتاب از پس ابرهای سیاه بیرون بیاید نیازی نیست تا برای حضورش دلیل بیاوریم!
سپس باید توبه کنید؛ نه تنها از گناهان و اعمال، اندیشه‌ها و نقشه‌های پلیدی که در ذهن داشتید، بلکه از اعمال به ظاهر مذهبی و نمازهایی که می‌خواندید. باید اعتراف کنید که هیچ عملی نیست تا شما را شایسته دریافت برکات خداوند سازد. ضروری است تا پی ببرید که یک گناهکار بیچاره و تهی دست هستید که ناتوان از نجات دادن خویش است. گناهان ما باعث می‌شود تا تحت حکم مجازات ابدی خدواند قرار گیریم ولی اعمال ما ممکن نیست تا ما را از این وضعیت نجات دهد. ما نیاز به یک نجات دهنده داریم و باید نزد او برویم؛ عیسی مسیح پسر خدای حقیقی و زنده. باید از او بخواهیم تا ما را بخشوده و نجات دهد.