کشتار اطفال در انجیل
> 
> «چون هرودیس دید که مغان فریبش داده‌اند، سخت برآشفت و فرستاده همه پسران دوساله و کمتر را که در بیت لحم و اطراف آن بودند -مطابق زمانی که از مغان تحقیق کرده بود- بکشت. آنگاه آنچه به زبان ارمیاء نبی گفته شده بود به حقیقت پیوست.» (انجیل متی ۲: ۱۶-۱۷)
> 
> 
> 
منتقدین کتاب مقدس ایرادهای زیادی بر کلام خدا گرفته‌اند. البته کلام خداوند علت آن را توضیح داده و به ما می‌گوید که ذهن آدمی نفسانی بوده و در ضدیت با شریعت خداوند و نمی‌تواند مطالب روحانی را بپذیرد. (رومیان ۸: ۷) اما برای اکثریت این ایرادهایی که مطرح شده پاسخ قانع کننده‌ای وجود دارد.
یکی از ایرادهایی که گرفته شده بر روایت ذکر شده در انجیل متی است؛ منتقدین اعتراض می‌کنند که اگر خدای مسیحیان خدای محبت است چرا اجازه داد تا هرودیس اطفال بیگناه را به قتل برساند؟ چرا در زمان تناسخ مسیح عده زیادی از اطفال معصوم به قتل می‌رسند و خداوند مانع آن نمی‌شود؟ در پاسخ باید گفت که خداوند به آدمی قدرت اختیار داده و اگر هرودیس تصمیم به قتل کسی را گرفت خداوند آزادی او را از وی نگرفته و به او اجازه این کار را می‌دهد. همچنانکه به هیتلر، سردمداران حکوت اسلامی  و یا داعش اجازه کشتار مردم را می‌دهد: گناه را آدمی مرتکب می‌شود و خداوند مرتکبین به آن را بدون مجازات نخواهد گذاشت. هرچند خداوند اجازه آن را می‌دهد ولی مسبب و بانی گناه نیست زیرا خدای حقیقی در ذاتش نیک بوده و شرارتی در او نیست.
ولی با مطالعه این آیات درمی‌یابیم که کشتار آن کودکان با پیشدانی خداوند صورت گرفت؛ چنانکه ارمیاء نبی درباره‌اش پیشگویی کرده بود که این اتفاق رخ خواهد داد. بدین معنا که هرچند هرودیس دستور قتل اطفال را داد ولی پیش از او خداوند آن را مقدر داشته بود. در حقیقت حکم نابودی اطفال را خداوند پیش از تولدشان صادر کرده بود.
پاسخ کتاب مقدس چیست؟ نکته‌ای که منتقدین کلام خداوند از آن بی‌خبر بوده و نمی‌خواهند بپذیرند این است که در نظر خداوند همه نسل بشر گناهکار پا به این دنیا می‌گذارد. طفل نونهال -برخلاف باور مسلمین و یا افراد بی دین- بی‌گناه و معصوم نیست بلکه با گناه ذاتی یا گناه اولیه به دنیا می‌آید. در این شرایط هریک از ما از لحظه تولد حمایت کامل خداوند را از دست داده و به دلیل گناه ذاتی تحت لعنت و غضب او هستیم. اگر اطفال بی‌گناه بودند -چنانکه مسلمین باور دارند- آنگاه جای سوال داشت که چرا خداوند حکم مرگ ایشان را صادر کرد. (در آن صورت هم کتاب مقدس به ما پاسخ می دهد که خداوند به عنوان آفریننده و صاحب اختیار تام این حق را دارد تا چنانکه حکمتش ضروری می‌داند عمل کند: رومیان ۹: ۲۱)
کلام خداوند به ما می‌گوید که هریک از ما گناه را از والدین خود به میراث می‌بریم، گناه همراه ژنهای والدین به ما منتقل می‌شود. هیچ کودکی معصوم به دنیا نمی‌آید چنانکه شواهد تجربی نیز بر این حقیقت مهر تایید می‌زند؛ ما دروغ گفتن، خودخواهی، جنگ و جدال را در رفتار کودکان از بدو تولد و زمانی که توانایی‌اش را دارند مشاهده می‌کنیم. بنی‌آدم به دلیل گناه ذاتی و طغیانش علیه خدای قدوس از حضور او رانده شده و دیگر مورد حمایت کامل او نیست ولی بیهوده انتظارش را دارد. پاسخ خداوند صریح خداوند به آدمی گناهکار چنین است:
> 
> «چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شکوه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟» (مراثی ارمیاء ۳: ۳۹)
> 
> 
> 
با توجه به این حقیقت، در مورد آن اطفال هیچ بی‌عدالتی صورت نگرفته است.
حقیقت این است که بنی‌آدم این دنیا و تمامی استعدادهای خداداد را به نفع خود غصب کرده و قصد دارد اگر بتواند خداوند را نیز از تخت سلطنتش پایین کشد تا چنانکه دوست دارد زندگی کند؛ بدون رعایت شریعت و خواسته‌های خداوند. شایسته و عادلانه است تا خداوند نیز نسل یاغی بشر را کاملا نابود سازد؛ اما او فقط به خاطر رحمت و محبتش این کار را نمی‌کند. بنی‌آدم چنان به بردباری و رحمت خداوند عادت کرده که اگر برای لحظه‌ای این رحمتها از او گرفته شود، به سرعت مشت خود را به سوی آسمان بلند می‌کند. این وضعیت طبیعی ما انسانهاست؛ یاغی، ناسپاس و در دشمنی با خدای زنده و حقیقی.
اما تناسخ و مرگ مسیح پاسخ قطعی و نهایی را به این معضل می‌دهد؛ زمانی که شخص دوم تثلیث تناسخ یافت و به این جهان پا گذاشت، در بدن بشری و بر روی صلیب گناه ذاتی بشر را نیز بر خود گرفت. مسیح با مرگش بر روی صلیب فدیه گناه اولیه بشر را پرداخت و مفسرین کلام اعتقاد دارند که خداوند با این کارامکان رستگاری اطفال - وکسانی که قبل از رسیدن به سن شعور از دنیا می‌روند- را فراهم ساخت.
خیر دوستان، نه آن اطفال بی‌گناه بودند و نه خداوند نسبت به آنها -و یا هیچ بشر دیگری- بی‌عدالتی به خرج داده است. هریک از ما قبل از اینکه راه رفتن را فراگیریم گناه کردن را یاد گرفته‌ایم و در این شرایط بزرگترین نیاز ما یک نجات‌دهنده است. خدای زنده و حقیقی، خدای محبت است ولی هر یک از ما چنان ضدیت و دشمنی با او داریم که به هر بهانه‌ای می‌خواهیم تا به طغیان و دوری خود از وی ادامه داده و آن را موجه جلوه دهیم. اما خدای حقیقی و قدوس – از روی محبت غیرقابل قیاسش- ما را دعوت می‌کند تا دست از طغیان برداشته و از راه ایمان به خداوند و نجات‌دهنده عیسی مسیح، به آشتی با او درآییم؛ تا بار دیگر از حمایت او -که آن را به دلیل گناه و طغیان از دست داده‌ایم- برخوردار شویم. ایمان به مسیح نه تنها به ما حیات جاودان را عطا می‌کند بلکه ما را -که دشمنان خدا هستیم- بار دیگر به مشارکت و آشتی با خدای زنده درمی‌آورد تا به ابد مورد حمایت و محبت خاص او قرار گیریم.
دکتر زرین‌قلوب. بهار ۲۰۱۸
بارها و بارها از زبان معلمین مسیحی باحسن نیت می‌شنویم که مسیحیت یک دین نیست بلکه یک رابطه است. البته درست است که مسیح یک گناهکار را نجات داده و وارد رابطه و مشارکت با خدا می‌سازد، اما آیا صحیح است که بگوییم مسیحیت یک دین نیست؟
قبل از پاسخ به این پرسش بگذارید ببینیم معنای واژه دین یا مذهب چیست؟ یک لغت نامه معتبر به ما می‌گوید که دین یعنی شیوه‌ای خاص از ایمان و پرستش، یا به عبارت دیگر شخصی که مذهبی است به خدا و یا نیرویی غیرطبیعی ایمان دارد و آن را پرستش می‌کند. خداوند در شریعت خود که آن را به موسی داد از قوم خویش می‌خواهد که تنها و تنها او را پرستش کنند و دستورات دقیقی را در مورد شیوه اجراء آن به آنها می‌دهد. ادعای اینکه مسیحیت یک دین یا مذهب نیست -به طور ناخواسته- به فرد حق جو این باور اشتباه را تلقی می‌کند که اگر فقط خود را مسیحی بداند خداوند دیگر هیچ انتظاری از او ندارد و کاملا آزاد است تا به هر شیوه‌ای که دوست داشت زندگی کرده و نباید پایبند هیچ اصل و یا قواعد مذهبی باشد.
سوال این است که؛ چرا گاهی حتی کسانی که خود را معلمین مسیحیت و یا شبان کلیسا می‌دانند با جسارت اعلام می‌کنند که مسیحیت یک دین نیست؟ به نظر می‌رسد که این برادران ایمانی -که اغلب آنها قبلا مسلما‌ن‌زاده بودند- چونکه از اسلام و اعمال واجب دین اسلام فراری شده‌اند بدون اندیشه کافی به مردم می‌گویند که مسیحیت -مثل اسلام – یک مذهب نیست و تنها یک رابطه است. مخاطبین آنها نیز همه مسلمان‌زاده‌اند و در ذهن ایشان اسلام آخرین دین یا مذهبی است که از سوی خداوند فرستاده شده است، درنتیجه شبان -از روی حسن نیت- به آنها می‌گوید که نگران نباشید و بیایید مسیحی شوید زیرا مسیحیت مثل اسلام یک دین نیست. شنوندگان این پیام نیز که اغلب از اسلام و دین بیزار شده‌اند، با شنیدن این دعوت گمان می‌برند مژده مسیحیت همین است که مسیح گناهکاران را نجات می‌دهد تا بدون تلاش برای مقبول شدن نزد خداوند، با آسودگی به زندگی قبلی خود ادامه دهند. آنها ممکن است با خود این نتیجه را بگیرند که؛ مسیحیت یک دین نیست در نتیجه اگر من مسیحی شدم نباید به یک سری قوانین و اصول پایند باشم، من وارد رابطه با خدا شده‌ام و هیچکس نمی‌تواند برای زندگی من خط و مشی بکشد!
آزادی در مسیح
خداوند پس از دادن شریعت خود به موسی از وی خواست تا به قوم اسرائیل یادآور شود که حفظ آن فرامین کاملا ضروری است و شکستن آنها لعنت خداوند را به دنبال دارد.
> 
> «ملعون باد کسی که کلمات این شریعت را تصدیق ندارد تا آنها را به جای آورد.» (تثنیه ۲۷: ۲۶)
> 
> 
> 
ضرورت حفظ شریعت هرگزاز میان برداشته نشده است و خداوند هنوز هم از قوم خویش انتظار دارد تا مطابق شریعت پاک او زندگی کنند. یک ایماندار مسیحی بایستی تمام تلاش خود را بکند تا شریعت خداوند را زیر پا نگذارد. این کار ذره‌ای در نجات او نقشی نداشته و هرچند او هرگز نمی‌تواند آن را به شکل کامل حفظ کند ولی خداوند نیت قلبی و تلاشش را می‌پذیرد. خداوند ما در موعظه بالای کوه چنین می‌فرماید:
> 
> «پس هر که یکی از کوچکترین این احکام را کم‌اهمیت شمارد و به دیگران نیز چنین بیاموزد، در پادشاهی آسمان کوچکترین به شمار خواهد آمد...زیرا به شما می‌گویم تا پارسایی شما برتر از علمای دین و فریسیان نباشد، هرگز به پادشاهی آسمان راه نخواهید یافت.» (متی ۵: ۱۹-۲۰)
> 
> 
> 
خداوند و نجات‌دهنده ما ضرورت حفظ شریعت را از میان برنداشت بلکه لعنت ناشی از شکستن آن را بر خود گرفت چنانکه مکتوب است:
> 
> «مسیح به جای ما لعن شد و اینگونه ما را از لعنت شریعت بازخرید کرد، زیرا نوشته شده که هر که به دار آویخته شود ملعون است.» (غلاطیان ۳: ۱۳)
> 
> 
> 
شکستن یک حکم شریعت لعنت خدا را بدنبال دارد و آدمی را تا به ابد از برکات و مشارکت با خدای قدوس و زنده جدا می‌سازد. مسیح به نمایندگی از قومش زندگی کرده و بر صلیب شد تا آنها را لعنت شکستن شریعت آزاد سازد و نه از ضرورت حفظ شریعت.
پارسایی که خداوند از ما انتظار دارد به هیچ وجه به انجام اعمال مذهبی و یا کارهایی که برای خداوند انجام می‌دهیم بستگی ندارد. فردحق جو از راه ایمان به مسیح نزد خداوند پارسا محسوب می‌شود. اما کاملا اشتباه است که نتیجه بگیریم چون نجات و رستگاری فردنوکیش به کارهای مذهبی و اعمالش ارتباطی ندارد درنتیجه کاملا در انتخاب شیوه زندگی خود آزاد است. مسیحیت به عنوان یک رابطه و نه یک دین، باعث این طرز تفکر اشتباه در حق‌جو می‌شود.
نتیجه چنین ادعای غلطی باعث صدمه شدیدی هم به کلیسای مسیح و هم به نوایمانان شده است. کسانی که خود را مسیحی می‌خوانند به عنوان مثال روز سبّت را حفظ نمی‌کنند و دید و بازدید، خرید و تفریح را به رفتن به کلیسا ترجیح می‌دهند. آنها این را وظیفه دینی خود نمی‌بینند تا کلیسا و یا کارهای بشارتی آن را کمک کنند چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ دیگر. اغلب کسانی که خود را نوکیش می‌دانند کوچکترین تلاشی برای رشد در ایمان و خدمت به مسیح انجام نمی‌دهند و با این همه خیال می کنند که مسیحی‌اند. چون بر این باور اشتباه هستند که مسیحیت دین نیست و یک رابطه است. در نتیجه هیچ ضرورتی برای همکاری در برنامه‌های بشارتی وجود ندارد زیرا رابطه موضوعی فردی است و پرستش خداوند در کلیسا کاری گروهی.
چنین برداشت و یا ادعایی را در هیچ یک از رساله‌های رسولان و دیگر نوشته‌های عهدجدید نمی‌بینیم ومعلوم نیست کسانی که آن را تکرار می‌کنند بر اساس چه بخشی از کلام خداوند به این نتیجه رسیده‌اند. درحالیکه اگر کمی به خود زحمت می‌دادند و کلام خداوند و تفسیر معتبرش را مطالعه می کردند به راحتی درمی‌یافتند که این ادعا کاملا اشتباه است. خداوند ما عیسی مسیح گناهکاران و گرانباران را دعوت می‌کند تا نزد او آمده و یوغ او را به دوش گیرند:
> 
> «چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.» (متی ۱۱: ۳۰)
> 
> 
> 
خداوند به ایمانداران واقعی‌اش -از طریق دعا، شرکت در مراسم و آئین‌های کلیسا، مطالعه و تعمق درکلام- یاری می دهد تا یوغ راحتش را حمل کنند. اما این معلمین کم‌اطلاع سخن خداوند را نقص کرده و به ما می‌گویند که مسیحیت دین نیست و یوغی هم در کار نیست!
رسول خداوند ایمانداران را چنین تشویق می‌کند:
> 
> «پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خداوند استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدس و پسندیده خدا تقدیم کنید که عبادت مقبول شما همین است» (رومیان ۱۲: ۱)
> 
> 
> 
وقتی که خداوند ما را نجات می‌دهد شایسته است با توجه به رحمتی که به ما رسیده تمام زندگی و وجود خود را وقف خدمت به خداوند و کارهای نیک سازیم. ایماندار مسیحی دیگر برای خودش زندگی نمی‌کند بلکه برای کسی که او را نجات داد. خداوند از یک فرد مسیحی می‌خواهد تا همه هستی خود را همچون یک قربانی -که آماده به ذبح و تقدیم شدن به اوست- کاملا وقف ملکوت خداوند سازد. این عبادت مقبول شامل لحظه لحظه زندگی ما شده و همه جوانبش را در برمی‌گیرد. آیا با این وجود باز هم می‌توان گفت که مسیحیت دین نیست و یک رابطه است؟
اگر واژه دین و مذهب بیزار هستیم و اگر ادیان باطل فراوان است نباید نتیجه بگیریم که دین واقعی وجود ندارد. در عهد جدید و در رساله‌های رسولان و همچنین موعظه بالای کوه تفسیر کاربردی شریعت موسی به ما داده شده است؛ کارهایی ممنوع شده و به انجام کارهایی تشویق شده‌ایم. یک ایماندار وظیفه دارد تا مسولیت‌ها و تکالیف دینی‌اش را بسیار جدی گرفته و هر روز بیشتر و بیشتر تلاش کند تا با زندگی خود خداوند را خوشنود سازد و نه با ادعای اینکه مسیحیت یک رابطه است، از زیر بار مسولیت شانه خالی کند. الگو و سرمشقی که به ما داده شده است، رسیدن به کمال است:
> 
> «پس همچون فرزندان عزیز، از خدا سرمشق بگیرید.» (افسسیان ۵: ۱)
> 
> 
> 
همانگونه که خداوند ما عیسی مسیح زندگی کرد، یک فردنوکیش هم باید تنها هدفش این باشد تا به همان شیوه زندگی کرده و خداوند و نجات‌دهنده خود را سرمشق قرار دهد.
مسیحیت یگانه دین راستین و کامل است که از سوی خدای حقیقی و زنده در کلامش بر بنی‌آدم مکشوف شده است. با این تفاوت بزرگ با دیگر ادیان باطل؛ رستگاری و نجات هدیه خداوند است وهیچ ربطی به اعمال مذهبی‌ یک مسیحی ندارد. در همه ادیان و مذاهب اعمال و رفتارهای مذهبی از روی ترس، به امید پاداش گرفتن در جهان دیگر و یا اجبار صورت می‌گیرد. اما یک مسیحی واقعی -که خداوند او را نجات داده است- به هیچ یک از دلایل فوق خداوندش را خدمت نمی‌کند، بلکه از روی شکر و سپاسگزاری همچون فرزندی که قصد خوشنودی پدرش را دارد. وی ایمان آورده که نمی‌تواند شریعت خداوند را کاملا حفظ کند و برای نجاتش فقط و فقط به کار تمام شده مسیح اعتماد می‌کند. اما فراگرفته که خداوند از او انتظار دارد تا تمام تلاش خود را به کار گیرد تا هر جنبه از زندگی‌اش را مطابق شریعت انجیل اداره کند. خداوند نیز با عطای فیض او را در این کار یاری می‌رساند.
شبان نیکونام. کلیسای پناهندگان به مسیح. لندن. زمستان ۲۰۱۷