رابطه قابلیت های پویا با طرح و برنامه کسب و کار چیست؟
تقریبا به اندازه تعداد طرح های کسب و کار، تعریف برای این مفهوم وجود دارد. فهرست های مختلفی از تعاریف و مولفه های طرح کسب و کار در پژوهش های مختلف آمده است. طرح یا معماری ارزش آفرینی، تحویل ارزش و استفاده از مکانیسم ها در ارائه ارزش شرکت به مشتریان است، به این ترتیب که مشتریان را ترغیب به پرداخت پول کرده و این پرداخت ها را به سود تبدیل می کند
به عبارت دیگر، کارکردهای مهم طرح کسب و کار شناسایی نیازهای رفع نشده مشتری، شناسایی فناوری و سازمان و نهایتا استفاده عاجل از ارزش برای فعالیت ها است. بدون تعادل صحیح بين خلق، تحویل و استفاده، نمی توان از این طرح در طولانی مدت بهره برد و این امر حداقل توسط سازمان های انتفاعی قابل استفاده نخواهد بود.
مدل های کسب و کار به ندرت موفق به حرکت در خارج از جعبه (out of the box) یا همان تنظیمات اولیه هستند و باید مرتبا تنظیم شوند و اغلب قبل از آنکه بتوانند محرک سودآوری باشند، گاهی کاملا باید مورد بازبینی قرار گیرند. کسب و کارهای نوپا عموما آسان تر از شرکت های بالغ تغییر شکل می دهند، زیرا از روش ها و داراییهای ثبت شده کمتری که نیازمند تغییر در روند مهندسی مجدد باشند، برخوردارند.
مدل «استارت آپ چابک، که به کمک فناوری برتر» گسترش یافته است، شامل قابلیت «فراهم کردن»، آزمون سریع، رها کردن و جایگزینی نگرش ها و طرح های کسب و کاری که به کار نمی آیند، است. این مدل به خصوص برای طرحهای کسب و کار اینترنت محور تحت نرم افزار (که در آن ها با تغییر نرم افزار می توان هدف گذاری مجدد و تغییر جهت عمده داد) و در بستر رسانه های اجتماعی جهت بازخورد سریع، مرتبط است. علاوه بر این، موضوع مهمی برای طراحی مدل کسب و کار تعیین این موضوع است که کدام بخش های بازار، هدف گرفته شوند؟ اگر چه طرحهای تجاری مناسب در بین بخش های مختلف قابل ارتقاء و بهبود خواهد بود، اما شناخت بخش هایی که ابتدا باید دنبال شوند، حیاتی تر است.