متخصصان مغز و اعصاب برای تشخیص و درمان از چه روش هایی استفاده میکنند؟
متخصصان مغز و اعصاب برای تشخیص و درمان شرایط عصبی طیف وسیعی از آزمایشات و روش های مختلف را انجام می دهند. برخی از این روشها عبارتند از:
مایع نخاع
یک متخصص مغز و اعصاب می تواند از یک مغز نخاع برای جمع آوری نمونه ای از مایعات ستون فقرات استفاده کند. آنها ممکن است از این روش برای کمک به تشخیص شرایط زیر استفاده کنند:
مننژیت
آنسفالیت
میلیت
لوسمی
بیماری های خود ایمنی ، مانند بیماری مالتیپل اسکلروز (ms)
زوال عقل
خونریزی در مغز
متخصصان مغز و اعصاب همچنین می توانند از یک مایع نخاع برای درمان شرایطی که روی نخاع تأثیر می گذارد استفاده کنند. آنها می توانند با استفاده از یک سوزن سوراخ کننده کمری، بی حسی، آنتی بیوتیک یا داروی سرطان را تزریق کنند.
متخصصان مغز و اعصاب ممکن است روش های مختلفی را برای کمک به تشخیص یا درمان یک بیماری توصیه کنند. این رویه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
تست تانسیلون
این روش می تواند به متخصص مغز و اعصاب شما در تشخیص میاستنی گراویس کمک کند. در این آزمایش، پزشک، دارویی به نام تانسیلون را به شما تزریق می کند. سپس آنها مشاهده می کنند که چگونه این ماده روی عضلات شما تأثیر می گذارد.
الکترومیوگرافی (emg)
الکترومیوگرافی فعالیت الکتریکی بین مغز یا نخاع شما تا یک عصب محیطی را اندازه گیری می کند. این عصب در بازوها و پاها یافت می شود و وظیفه کنترل عضلات در مواقع حرکت و استراحت را بر عهده دارد.
الکترومیوگرافی ها می توانند به متخصص مغز و اعصاب شما در تشخیص بیماری نخاع و همچنین عملکرد عضلانی یا عصبی عمومی کمک کنند.
در طی این آزمایش ، متخصص متخصص مغز و اعصاب ، الکترودهای کوچکی را به عضلات شما وارد می کند تا به فعالیت در دوره های حرکتی و استراحت کمک کند. چنین فعالیت عصبی توسط دستگاهی متصل به الکترودها با یک سری سیم ثبت می شود که ممکن است تا حدودی ناراحت کننده باشد.
در اکثر اوقات، یک متخصص مغز و اعصاب یک مطالعه جهت انتقال عصب (ncv) همراه با یک emg را سفارش می دهد. در حالی که یک emg فعالیت عضلات را اندازه گیری می کند، یک ncv توانایی اعصاب شما را در ارسال سیگنال های لازم برای کنترل این عضلات ارزیابی می کند. اگر متخصص مغز و اعصاب شما هر دو آزمایش را توصیه می کند، احتمالاً ابتدا باید emg را انجام می دهید.
در طی آزمایش ncv ، الکترودها روی همان عضلاتی که قبلاً الکترودهای emg داشتند، قرار می گیرند. دو مجموعه الکترود در اینجا استفاده می شود - یکی پالس های کوچکی را برای تحریک اعصاب شما می فرستد، در حالی که مجموعه دیگر نتایج را اندازه گیری می کند
در کل، میانگین آزمایش ترکیبی emg / ncv ممکن است حدود یک ساعت یا بیشتر طول بکشد. شما باید چند ساعت قبل از آزمایش خود از هرگونه محرک مانند کافئین و نیکوتین خودداری کنید و گرنه این مواد ممکن است نتایج شما را تغییر دهند.
متخصص مغز و اعصاب شما همچنین ممکن است از شما بخواهد که هیچ داروی رقیق کننده خون یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (nsaids) را 24 ساعت جلوتر از emg مصرف نکنید.
الکتروانسفالوگرام (eeg)
با استفاده از الکترودهایی که به پوست سر شما وارد می شود، eeg فعالیت الکتریکی در مغز را اندازه گیری می کند. این مورد برای کمک به تشخیص شرایط مغز از جمله التهاب، تومورها و صدمات و همچنین تشنج و اختلالات روانی است.
بر خلاف emg، یک آزمایش eeg معمولاً هیچ گونه ناراحتی ایجاد نمی کند. قبل از آزمایش، یک تکنسین الکترودهایی را در اطراف پوست سر قرار می دهد که مانند فنجان های کوچک هستند. از آنجا که بارهای الکتریکی کوچک در مغز از طریق الکترودها اندازه گیری می شود، تکنسین برای اندازه گیری سیگنال های مغزی تغییراتی مانند روشنایی یا سر و صدای مختلف، را در محیط ایجاد می کند.
مانند یک emg، باید قبل از انجام آزمایش از مصرف محرک جلوگیری کنید. همچنین باید انتظار داشته باشید که eeg یک ساعت طول بکشد. بعضی اوقات تست در حالی که خواب هستید انجام می شود.
تست های دیگر
متخصصان مغز و اعصاب ممکن است از انواع دیگر آزمایشات نیز استفاده کنند. اگرچه ممکن است آزمون را انجام ندهند، اما ممکن است آن را سفارش دهند، آن را بررسی کنند و نتایج را تفسیر نمایند.
برای تشخیص، یک متخصص مغز و اعصاب ممکن است از آزمایشات تصویربرداری مانند:
توموگرافی کامپیوتری یا اسکن ct
تصویربرداری رزونانس مغناطیسی یا اسکن mri
توموگرافی انتشار پوزیترون یا اسکن pet
سایر روش های تشخیصی شامل مطالعات خواب و آنژیوگرافی است. آنژیوگرافی انسداد رگ های خونی که به مغز می رود را مشخص می کند
متخصص مغز و اعصاب ممکن است در مدیریت علائم و اختلال عصبی شما به تنهایی یا با پزشک مراقبت های اولیه و سایر متخصصان به شما کمک کند.
سی تی اسکن
آنژیوگرافی عروق مغزی
mri
نوار عصب و عضله (emg-ncv)
نوار مغزی (eeg)