افتراء چیست؟
ماده ی 697 قانون مجازات اسلامی، در تعریف افترا بیان می دارد:
" اگر کسی به صورت کتبی یا شفاهی جرمی را به دیگری نسبت دهد و نتواند صحت آن را اثبات کند، مرتکب جرم افتراء شده است."
پس در افتراء، شخصی باید به دیگری انجام یک جرم را نسبت دهد.
از نظر قانون یک رفتار زمانی جرم محسوب می شود، که در قانون برای آن مجازات تعیین شده باشد. بنابراین اگر کسی به دیگری رفتار ناپسندی را نسبت دهد، اما آن رفتار با توجه ملاک گفته شده، جرم نباشد، افتراء محقق نمی شود.
گاهی نیز شخصی به دیگری نسبت زناکار بودن یا لواط کار بودن می دهد.  این موارد اگر چه نسبت دادن جرمی به دیگری است ولی  افتراء محسوب نمی شود. بلکه جرم دیگری به نام قذف است.
برای تحقق جرم افتراء، شرایط زیر باید موجود باشند:
1) نسبت دادن جرم به دیگری:
یعنی کسی باید به دیگری انجام دادن عملی را نسبت بدهد، که آن عمل از نظر قوانین ایران جرم باشد. مثلا علی به حمید بگوید کلاهبردار! چون در قوانین ایران برای کلاهبرداری مجازات در نظر گرفته شده است، پس جرم است. 
2) معین بودن شخصی که جرم به او نسبت داده می شود: 
منظور این است که کسی که به او جرمی نسبت داده می شود، با ذکر نام، اشاره یا علامتی مشخص باشد. مثلا در مثال بالا مشخص است که علی جرم را به حمید نسبت داده. اما اگر مشخص نباشد که علی چه کسی را کلاهبردار خطاب می کند، افتراء محقق نمی شود.
3) نسبت دادن جرم به صورت صریح و مستقیم باشد.
4) عجز از اثبات صحت ادعا
منظور این است که شخصی که به دیگری جرمی را نسبت می دهد، نتواند ارتکاب جرم توسط آن شخص را اثبات کند. مثلا علی نتواند ثابت کند که حمید واقعا کلاهبرداری می کند.