انواع دررفتگی شانه شامل چه مواردی است؟
دررفتگی شانه به وضعیتی گفته می‌‌شود که استخوان فوقانی شانه از درون سوکت شانه خارج می‌شود و بیمار را دچار درد بسیار زیادی می‌نماید. دررفتگی شانه شایع ترین نوع دررفتگی مفصل می‌باشد. به طور کلی دررفتگی شانه به سه دسته تقسیم می‌شود که به شرح زیر می‌باشند:
دررفتگی قدامی یا دررفتگی به سمت جلو به وضعیتی گفته می‌‌شود که سر استخوان بازو به سمت جلو منحرف می‌شود و از درون سوکت شانه خارج می‌‌گردد. این وضعیت شایع ترین نوع دررفتگی شانه محسوب می‌‌شود و معمولاً هنگامی ‌به وجود می‌آید که شانه دچار کشیدگی بیش از حد شود.
دررفتگی خلفی یا دررفتگی استخوان به سمت عقب به وضعیت گفته می‌شود که سر استخوان بازو به سمت عقب خارج شود. این نوع دررفتگی خیلی شایع نیست و معمولاً به علت تشنج یا شوک الکتریکی به وجود می‌آید.
در رفتگی استخوان به سمت پایین به وضعیت گفته می‌شود که سر استخوان بازو به سمت پایین کشیده می‌‌شود و از درون سوکت شانه خارج می‌‌گردد. این نوع در رفتگی در مقایسه با دو مورد بالا کمتر به وجود می‌آید.
دررفتگی شانه می‌تواند باعث آسیب رساندن به بافت‌های مجاور از قبیل رباط، غضروف، تاندون، عضله، عصب و عروق خونی شود. در صورتی که شانه دچار دررفتگی شدید شده باشد انجام عمل جراحی برای ترمیم آن ضرورت خواهد یافت.
شایع ترین علل دررفتگی شانه عبارتند از تصادفات خودرویی، تصادف با موتورسیکلت، آسیب دیدگی در حین ورزش، سقوط از ارتفاع و تشنج که باعث می‌‌شوند سر استخوان هومروس از درون سوکت شانه خارج گردد. دررفتگی شانه در اکثر مواقع به علت آسیب دیدگی جسمانی به وجود می‌آید و به ندرت به علت استفاده بیش از حد از مفصل شانه ایجاد می‌گردد. دو گروه از افراد بیشتر در معرض خطر دررفتگی شانه قرار دارند که عبارتند از مردان جوان و زنان مسن زیرا مردان جوان بیشتر به انجام فعالیت‌های ورزشی و سایر فعالیت‌های جسمانی می‌‌پردازند و زنان مسن نیز در مقایسه با سایرین دچار شکنندگی استخوان هستند و احتمال زمین خوردن آنها بسیار زیاد است. برخی از علل شایع در رفتگی مفصل شانه عبارتند از آسیب دیدگی در حین ورزش، تشنج و زمین خوردن ناشی از تشنج، و آسیب دیدگی در حین انجام فعالیت‌هایی که تماس جسمانی بالایی دارند. هنگامی ‌که مفصل شانه دچار دررفتگی می‌‌شود ضعیف شده و احتمال دررفتگی مجدد آن در آینده وجود دارد.