چگونه تشخیص داده می‌شود؟
فیزیوتراپیست ارزیابی کاملی از جمله مرحله‌بندی زخم بستر را انجام می‌دهد.
زخم مرحله اول- قرمز شدن مداوم پوست به دلیل طولانی ماندن در همان وضعیت. در پوست تیره‌تر، پوست ممکن است بنفش به نظر برسد. پوست ممکن است در هنگام لمس نسبت به پوست اطراف گرمتر باشد.
زخم مرحله دوم- زخم کم عمقی که فقط تا حدی به داخل پوست می‌رود و معمولاً در اثر اصطکاک ایجاد می‌شود.
زخم مرحله سوم: زخم عمیق‌تری که از طریق تمام لایه‌های پوست، از جمله بافت چربی زیر پوست، عبور می‌کند.
زخم مرحله چهارم- زخم عمیقتر در پوست، عضله، تاندون، رباط یا استخوان قرار دارد؛ حتی ممکن است اعصاب و رگ های خونی را در معرض دید قرار دهد.
این مراحل لزوماً بیان نمی‌کنند که شدت زخم بستر چقدر است و همیشه زخم‌ها از یک مرحله به مرحله دیگر پیشرفت نمی‌کنند. آنچه به نظر می‌رسد زخم مرحله اول “ساده” باشد ممکن است تحریک جزئی پوست باشد- یا ممکن است توده بزرگی از بافت آسیب دیده را در زیر پنهان کند.
فیزیوتراپیست‌ها در مراقبت از زخم مهارت دارند. بر اساس نتایج ارزیابی فیزیوتراپیست، از جمله بررسی تاریخچه پزشکی و معاینه زخم، درمانگر روشهای درمان را انتخاب می‌کند درمانگر روش‌های درمانی را انتخاب می‌کند، که ممکن است شامل آموزش مراقب، تمرینات تقویت کننده، مراقبت از زخم، بهبود وضعیت در صندلی یا تخت و هماهنگی با سایر ارائه دهندگان خدمات بهداشتی باشد.