علائم مصرف بیش از حد دیازپام چیست؟
شایع ترین علائم مصرف بیش از حد دیازپام شامل خواب آلودگی ، آرام بخش بیش از حد ، آتاکسی ، گیجی و کاهش رفلکس ها است. مصرف بیش از حد دیازپام به ندرت باعث ایجاد اغما می شود و به ندرت باعث مرگ می شود. مصرف بیش از حد دیازپام به طور معمول وضعیت تهدید کننده زندگی را نشان نمی دهد مگر اینکه یک بیمار سایر مختل کننده های سیستم عصبی مرکزی ، از جمله الکل را نیز مصرف کرده باشد. از آنجا که اثرات مصرف بیش از حد دیازپام کاهش می یابد ، ممکن است یک بیمار علائم سرخوشی و عدم هوشیاری بیش از حد را تجربه کند ، مگر در مواردی که بیمار از دوز شدید دیازپام رنج ببرد. دیازپام تأثیرات کمتری بر تنفس ، ضربان نبض و فشار خون دارد. اگر گمان می کنید علائم مصرف بیش از حد دیازپام را تجربه کرده اید ، مهم است که فوراً به دنبال معالجه پزشکی باشید. در هنگام مصرف بیش از حد دوز دیازپام ، مهم است كه در نظر بگیرید كه آیا بیمار قبل از شروع درمان ، سایر داروها یا ماده دیگری را مصرف كرده است. برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام در صورت آگاهی بیمار ، استفراغ باید در طی یک ساعت القا شود. اگر مصرف تازه انجام شده باشد ، ممکن است از لاواژ معده برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام استفاده شود. در صورت عدم استفاده از تخلیه معده ، ذغال فعال نیز ممکن است برای کاهش جذب استفاده شود. سایر درمانها ممکن است در موارد جدی تر انجام شود ، اما باید با احتیاط انجام شود. دیازپام را در مقادیر بیشتر یا برای مدت طولانی تر فقط با تجویز پزشک مصرف کنید.
دیازپام توسط اداره دارویی (dea) به عنوان یک ماده کنترل شده طبقه بندی می شود و ممکن است به محض قطع ، وابستگی جسمی و روانی و علائم ترک آن را تسریع کند. اگر وابستگی جسمی به دیازپام ایجاد شده باشد ، در صورت قطع ناگهانی دارو ، بیمار علائم ترک را تجربه می کند. علائم ترک دیازپام ممکن است شامل سردرد ، درد عضلانی ، اضطراب شدید ، تنش ، بی قراری ، گیجی ، تحریک پذیری ، لرزش ، گرفتگی شکم و عضلات ، استفراغ و تعریق باشد. در موارد شدیدتر ترک دیازپام ، علائم ممکن است شامل غیرواقعی شدن ، دفع شخصیت ، افزایش حساسیت به صدا ، بی حسی و سوزن شدن اندامها ، افزایش حساسیت به نور یا تماس جسمی ، توهم یا تشنج صرع باشد. علائم شدیدتر ترک دیازپام در بیمارانی که دوزهای بیشتری دریافت کرده اند و مصرف طولانی تر دارند بیشتر است. قطع ناگهانی دیازپام به بیماران توصیه می شود. در صورت ضروری بودن یا دلخواه قطع شدن ، برای تعیین یک برنامه مناسب با یک پزشک معالج مشورت کنید. کاهش تدریجی دوز باید تحت نظر پزشک انجام شود تا از علائم ناخوشایند ترک جلوگیری شود. علائم ترک ممکن است در صورت انتقال بیماران از بنزودیازپین های طولانی مدت مانند دیازپام به بنزودیازپین های کوتاه مدت بیشتر نیز ایجاد شود. درمان با دیازپام نباید از دو تا سه ماه بیشتر باشد ، از جمله نوسانات تدریجی دوز همچنین احتمال اضطراب بازگشت به حالت خطر نیز وجود دارد. اضطراب برگشت نوعی سندرم موقتی است که در آن علائم قبل از شروع درمان عود کرده و بهبود می یابد. اضطراب بازگشت به احتمال زیاد با قطع ناگهانی دیازپام وجود دارد. توصیه می شود دوز را به تدریج کاهش دهید.