یون یاب چیست؟
یون یاب نیز نوعی ردیاب به شمار می‌رود. اما یک تفاوت اصلی بین آن‌ها وجود دارد. ردیاب برمبنای فرکانس عمل می‌کند ولی تمرکز این دستگاه روی یون است. یون یاب‌ها برخلاف دستگاه‌های فرکانسی چیزی تولید نمی‌کنند و طبعا فرکانسی از خود پخش نمی‌کنند.
این دستگاه صرفا گیرنده‌ای است که به دنبال یون می‌گردد. برای درک بهتر باید توضیح کوتاهی راجع به اکسایش داشته باشیم. فلزاتی که در خاک دفن می‌شوند با گذشت زمان شروع به اکسایش می‌کنند. همانطور که می‌دانید اکسایش به معنای واکنش نشان دادن فلز با اکسیژن است که در این فرایند اتم و الکترون از دست می‌دهند. حال نقش دستگاه یون یاب در این بین چیست؟ وقتی در یک محلی فلز دفن شده باشد، میزان این یون‌ها زیاد خواهد شد. دستگاه یون یاب وظیفه پیدا کردن این یون‌ها را دارد.
ردیاب‌ها دستگاه‌های هستند که به صورت شعاع زن عمل می‌کنند و به همراه دو آنتن در محدوده 500 متر تا 1 کیلومتر امکان پیدا کردن محدوده فلزات را خواهند داشت. بنابراین می‌توان گفت که دقت این دستگاه‌ها بسیار ضعیف است. اما تا حدودی امکان پیدا کردن فلزی در حدود 300 متری اپراتور را دارند. با این اوصاف نباید از این دستگاه انتظار داشت که عمق و سایز اهداف را درست و دقیق به اپراتور نشان بدهد.
اگر بخواهیم به بیشینه این دستگاه رجوع کنیم باید به سراغ اصطلاحی تحت عنوان علم دازینگ برویم. پدیده دازینگ (dowsing phenomenon) یکی از روش‌های نسبتا عجیب و چالش‌برانگیز برای پیدا کردن مواد معدنی مانند آب‌های معدنی، سنگ‌های قیمتی، نفت و … بوده است. در این روش از تجهیزات خاصی استفاده نمی‌شود و برخی معتقدند که بعضی از افراد قادر به انجام دازینگ هستند. روش کار به این شکل است که دازر یک تکه چوب به شکل y را در دو دست گرفته و به آرامی شروع به راه رفتن می‌کند. هر جایی که آب یا فلز یا … وجود داشته باشد، انتهای چوب به سمت پایین کشیده می‌شود. به این معنا که در این بخش آب زیر زمینی وجود دارد.