اطلاعات دارو تتراکائین
موارد و مقدار مصرف:  
تتراكايين براي ايجاد بي حسي موضعي يا منطقه اي ،ايجاد اثر ضد درد و قبل از اعمال جراحي ،دندانپزشكي و كانوله نمودن وريدي مصرف مي شود.  
موارد منع مصرف و احتياط:  
1.در صورت وجود بلوك كامل قلبي،خونريزي شديد،افت شديد فشارخون،عفونت در موضع تزريق و شوك نبايد از اين دارو براي ايجاد انسداد زير عنكبوتيه اي استفاده گردد.  
2.هر گونه سپتي سمي مي تواند تحمل بيمار را در تزريق در ناحيه زير عنكبوتيه كاهش دهد.  
3.اين دارو نبايد بر روي بافت ملتهب ،زخمي يا غني از بسترهاي عروقي استفاده شود.  
4.اين دارو نبايد براي ايجاد بيحسي در برونكوسكوپي يا سيستوسكوپي استفاده شود.  
عوارض جانبي:  
واكنش هاي سيستميك ممكن است به سرعت و يا با تاخير و تا 30 دقيقه پس از تجويز دارو بروز كند،عوارض با شيوع كم آن عبارتند از كبودي رنگ پوست ،اختلال بينايي و يا دوبيني ،تشنج ،سرگيجه ،زنگ زدن گوش ،لرزش يا رعشه ،عصبانيت و يا بيقراري غير عادي و تهوع و استفراغ. اريتم ،ادم و خارش نيز در مصرف موضعي دارو گزارش شده است.  
هشدار:  
1.در صورت وجود بلوك كامل قلبي ،خونريزي شديد،افت شديد فشارخون ،عفونت در موضع تزريق و شوك نبايد از اين دارو براي ايجاد انسداد زير عنكبوتيه اي استفاده گردد.  
2.هر گونه سپتي سمي مي تواند تحمل بيمار را در تزريق در ناحيه زير عنكبوتيه كاهش دهد.  
3.اين دارو نبايد بر روي بافت ملتهب ،زخمي يا غني از بسترهاي عروقي استفاده شود.  
4.اين دارو نبايد براي ايجاد بي حسي در برونكوسكوپي يا سيستوسكوپي استفاده شود.  
تداخل دارويي:  
داروهاي مضعف cns، از جمله داروهايي كه معمولا قبل از بيهوشي و يا به عنوان كمك همراه با داروهاي بي حس كننده موضعي مصرف مي شوند و نيز سولفات منيزيم تزريقي در صورتي كه همزمان با داروهاي بي حس كننده موضعي مصرف گردند، ممكن است موجب بروز اثرات تضعيف اضافي cns شوند. داروهاي مسدود كننده بتاآدرنرژيك از طريق كاهش جريان خون كبدي ،سرعت متابوليسم دارو را كاهش داده و خطر مسموميت با آن را بالا مي برد. سايمتيدين متابوليسم اين دارو را بتاخير مي اندازد و در نتيجه احتمال خطر مسموميت را افزايش مي دهد.  
نکات قابل توصيه به بيمار:  
1.در صورت حساسيت به ساير بي حس كننده ها اين دارو با احتياط و زير نظر پزشك مصرف شود.  
2.مصرف دارو در شيرخواران نارس و يا زير سن يك ماهگي توصيه نمي شود.  
اشكال دارويي:  
injection:1%
موارد و مقدار مصرف:  
الف) بيهوشي از راه استنشاقي (شروع و ادامه بيهوشي عمومي در كودكان و بزرگسالان).  
حداقل غلظت آلوئولار (mac) (غلظتي كه در آن 50% بيماران (بالاي 25 سال) به دارو پاسخ مي‌دهند) 6/2% مي‌باشد. سطوح بيهوشي جهت جراحي عمده با غلظتهاي بين 5 تا 3% به دست مي‌آيد. غلظتي كه در‌ آن فراموشي و كاهش آگاهي ايجاد مي‌شود 6/0% مي‌باشد.  
تنظيم دوز: در نارسايي كليه و كبد با احتياط مصرف شود.  
موارد منع مصرف و احتياط:  
موارد منع مصرف: حساسيت مفرط به دارو و يا بيهوشي دهنده‌هاي هالوژنه؛ هيپرترمي شناخته شده و يا مشكوك.  
موارد احتياط: احتمال تشنج  
عوارض جانبي:  
اعصاب مرکزي: بي‌قراري، دليريوم.  
قلبي ـ عروقي: براديكاردي، افت فشارخون.  
دستگاه گوارش: تهوع، استفراغ.  
تنفسي: سركوب يا ايست تنفسي، هيپوكسمي.  
ساير عوارض: لرز.  
مسموميت و درمان  
گزارشي در دست نيست.  
تداخل دارويي:  
مصرف همزمان مهار كننده‌هاي cyp2e1 (مانند دي‌سولفيرام، ايزونيازيد و ميكونازول) ممكن است باعث افزايش سطح و اثر دارو گردد.  
مصرف همزمان نيتريك اكسايد 50% باعث كاهش دوز معادل mac تا ميزان 50% در بزرگسالان و 25% در كودكان خواهد شد.  
مصرف همزمان بنزوديازپين‌ها و اپيوئيدها نيز باعث كاهش mac سوفلوران مي‌شود.  
سوفلوران مي‌تواند باعث افزايش سميت كليوي آمينوگليكوزيدها ‌گردد.  
مصرف همزمان با داروهاي ضد فشارخون باعث كاهش بيشتر فشارخون مي‌گردد.  
سوفلوران عملكرد مهار كننده‌هاي غيردپلاريزان عصبي عضلاني را تقويت مي‌نمايد.  
مکانيسم اثر:  
مشابه ايزوفلوران  
فارماكوكينتيك:  
جذب: سوفلوران ضريب توزيع خون/گاز پاييني دارد و در نتيجه شروع اثر و بازيابي آن سريع است. زمان شروع اثر آن ظرف 2 دقيقه مي‌باشد.  
متابوليسم: 5-3% آن متابوليزه مي‌گردد.  
دفع: توسط راههاي هوايي و بازدم دفع مي‌گردد.  
اشكال دارويي:  
inhaler: 250mg  
اطلاعات دیگر:  
طبقه‌بندي فارماكولوژيك: بيهوشي دهندة عمومي استنشاقي هالوژنه.  
طبقه‌بندي درماني: بيهوشي دهندة عمومي استنشاقي.  
طبقه‌بندي مصرف در بارداري: رده b  
ملاحظات اختصاصي  
1- دارو در دماي اتاق نگهداري شود و در محيط‌هاي با جريان هواي محدود و يا بسته با احتياط مصرف شود.  
2- به دليل ناپايداري سوفلوران احتمال ايجاد تركيبات سمي وجود دارد.  
3- دارو توسط دستگاه مخصوص به بيمار رسانده شود.  
4- كاهش فشارخون ناشي از دارو وابسته به دوز مي‌باشد.  
مصرف در سالمندان: در سالمندان mac كاهش يافته است (در سن 80 سالگي 50% آن كاهش مي‌يابد).  
اثر بر آزمايشهاي تشخيصي  
گزارشي در دست نيست.