چه چیزی باعث شکستگی لگن در بزرگسالان می‌شود؟
چه چیزی باعث شکستگی لگن در بزرگسالان می‌شود
شکستگی لگن بیشتر در اثر لیز خوردن، افتادن صندلی و سایر حوادث ایجاد می‌شود. در اینجا برخی از عواملی که بیماران مسن‌تر را در معرض خطر شکستگی لگن قرار می‌دهد آمده است:
تراکم پایین استخوان تحتانی و توده عضلانی 
تراکم استخوان و توده عضلانی با افزایش سن کاهش می‌یابد. پوکی استخوان یکی از عوامل اصلی شکستگی لگن است که بیشتر در افراد مسن و بیشتر در خانم‌ها مشاهده می‌شود. این بیماری باعث می‌شود استخوان‌ها ضعیف و شکننده شوند، در صورتی که استخوان‌های جدید با همان سرعتی که از بافت استخوان پیرتر برداشت می‌شود، تولید نمی‌شوند. شکستگی‌های مربوط به پوکی استخوان از شایع‌ترین انواع شکستگی لگن است زیرا شکستگی استخوان می‌تواند به راحتی با هر نوع افتادنی رخ دهد.
بیماران مسنی که دچار کاهش توده عضلانی هستند، به دلیل مشکلات تحرک و تعادل بیشتر از سایرین در معرض خطر افتادن قرار دارند و متعاقباً دچار شکستگی لگن می‌شوند.
وجود سایر بیماری‌ها 
بیماری‌های مختلف می‌تواند یکی از مفاصل لگن را شکسته و مانع از شکستگی و بهبودی بعد از عمل جراحی لگن شود. این موارد بیشتر در بیماران مسن وجود دارد:
دیابت: دیابت نوع ۱ و نوع ۲ تراکم استخوان را کاهش می‌دهد. بهبودی به دلیل اصلاح ضعیف استخوان، ترمیم زخم و کنترل گلیسمیک باعث افزایش خطر عفونت و عوارض جراحی می‌شود.
دمنتیا: بازیابی تحرک قبل از شکستگی، اغلب برای بیماران زوال عقل مشکل است زیرا ممکن است از پروتکل‌های بهبودی پیروی نکنند و بیشتر مستعد سقوط هستند.
انفارکتوس میوکارد: بیمارانی که دچار حمله قلبی می‌شوند ممکن است در تولید و انتقال عوامل لخته شدن با مشکل روبرو شوند که مانع بهبودی پس از شکستگی و جراحی می‌شود.
هایپرپاراتیروئیدیسم ثانویه: مواردی که در مورد متابولیسم و ​​تنظیم کلسیم وجود دارد، ممکن است در آسیب‌دیدگی و بهبودی شخص پس از شکستگی لگن نقش داشته باشد.
یائسگی: ۷۰٪ شکستگی لگن در زنان رخ می‌دهد و سطح پایین‌تر استروژن به ضعیف شدن استخوان در اثر پوکی استخوان مرتبط است، و به نوبه خود با مشکلات دیگر غدد نیز ارتباط دارد.
سوء تغذیه: عدم سلامت بدن و کمبود مواد مغذی باعث می‌شود بدن افراد مسن توانایی بهبود کامل و سریع بعد از شکستگی لگن را نداشته باشد.
اختلالات روده: این مشکل می‌تواند بر توانایی بدن افراد در جذب کلسیم و ویتامین d تأثیر بگذارد و منجر به ضعیف شدن استخوان‌ها شود، بنابراین اختلالات روده هم قبل و هم بعد از شکستگی از عوامل خطر محسوب می‌شود.
نقص عصبی: زوال عقل، سکته مغزی، نوروپاتی محیطی و بیماری پارکینسون خطر افتادن افراد مسن را افزایش می‌دهد.
عدم تحرک: پیاده‌روی و سایر تمرینات تحمل وزن به افزایش قدرت استخوان و عضله کمک می‌کند و باعث کاهش خطر سقوط می‌شود. برعکس، ورزش نکردن و نداشتن تحرک باعث تضعیف استخوان‌ها می‌شود.
داروها: کورتیکو استروئیدها می‌توانند به مرور زمان استخوان‌ها را تضعیف کنند. داروهایی که بر روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر می‌گذارند اغلب باعث افتادن بیمار می‌شوند زیرا ترکیباتی دارند که می‌تواند باعث سرگیجه شوند.
سلامت بیمار قبل از شکستگی نیز باید مورد توجه قرار بگیرد. به عنوان مثال افرادی که کمتر فعال هستند، مستعد کاهش عملکرد دستگاه تنفسی قلبی هستند که می‌تواند روند بهبودی را با مشکل مواجه کند. به طور کلی، بیماری‌ها و مشکلاتی که فرد در کنار شکستگی لگن خود دارد، باعث کاهش ذخایر بدن برای بهبودی و مقابله با استرس ناشی از جراحی می‌شود.
ترکیب بدن عامل دیگری است. بعد از عمل جراحی شکستگی لگن، بیمارانی که شاخص توده بدنی (bmi) کمی دارند به احتمال زیاد از یک عارضه قلبی نامطلوب رنج می‌برند، ضعیف‌تر عمل می‌کنند و عملکرد قلبی و تنفسی قلبی آن‌ها کاهش می‌یابد و احتمال خطر آن‌ها را افزایش می‌دهد.
مدت زمان بهبودی بعد از شکستگی لگن در بیماران مسن با افزایش سن می‌تواند افزایش یابد. به طور کلی، هرچه سن افراد بیشتر باشد و هر چه بیماری‌های بیشتری داشته باشند، مدت زمان بهبودی آن‌ها طولانی‌تر خواهد شد. طول مدت بهبودی برای تعویض مفصل ران از چهار هفته تا شش ماه متغیر است.
برای بیمارانی که قبل از شکستن لگن وابستگی کمتری داشتند، بستری شدن در بیمارستان به تأخیر می‌افتد. با این حال، به احتمال زیاد این افراد بیشتر در بخش‌های توانبخشی بیمارستان بستری خواهند شد. افرادی که قبل از آسیب دیدگی کمتر فعالیت می‌کردند، مدت زمان بیشتری تحت مراقبت قرار می‌گیرند.
نوع آسیب می‌تواند بر زمان بهبودی نیز تأثیر بگذارد. بیشتر افرادی که دچار شکستگی لگن شده‌اند، از یکی از دو نوع شکستگی لگن رنج می‌برند. یک شکستگی داخل کپسولی در قسمت بالای استخوان ران رخ می‌دهد، قسمتی که در مفصل "گوی و کاسه" مفصل ران قرار گرفته است. چنین صدمه‌ای می‌تواند در خون رسانی به این ناحیه تأثیر بگذارد. نوع دیگر شکستگی اینتتروکانتر است که در استخوان ران رخ می‌دهد. این نوع شکستگی خارج کپسولی است، نوعی دسته بندی که شامل شکستگی‌های ساب تروکانتر نیز می‌شود که در قسمت‌های تحتانی استخوان ران، به از کپسول مفصل لگن اتفاق می‌افتد.