بالا بودن مادرزادی شانه در چه سنی و چگونه تشخیص داده می‌‌شود؟
سندروم اسپرینگل معمولاً در هنگام تولد تشخیص داده می‌شود زیرا بیمار دچار بد شکلی قسمت فوقانی کمر است که با محدودیت حرکتی شانه همراه می‌باشد. علت بالا بودن استخوان کتف تشخیص این اختلال بسیار ساده است و می‌‌توان ارتباط آن با محدودیت حرکتی استخوان کتف و مفصل گلنوهومرال را تشخیص داد. این اختلال همچنین می‌تواند باعث بروز هایپوپلازی یا آتروفی منطقه ‌ای عضلانی شود.
با این حال معمولا تشخیص این اختلال تا قبل از سن یک سالگی دشوار است. اختلالات زیبایی و از بین رفتن عملکرد شانه دو فاکتور مهمی‌ هستند که بیماران مبتلا به این اختلال از آن شکایت دارند. پزشک برای تشخیص این اختلال درخواست تست‌های تشخیصی زیر را خواهد داد:
سندروم اسپرینگل معمولاً در عکسبرداری از قفسه سینه و شانه‌ها به خوبی قابل تشخیص است به همین دلیل پزشک درخواست عکسبرداری از طرفینرا می‌دهد تا بتوانند اطلاعات مرتبط با این اختلال را به دست بیاورد.
سی تی اسکن با قابلیت عکس برداری سه بعدی می‌تواند اطلاعات خوبی را در ارتباط با زائده استخوانی ایجاد شده و وضعیت ایجاد شده در اختیار پزشک قرار دهد. پزشک با توجه به اطلاعات به دست آمده می‌تواند به طراحی فرایند عمل جراحی بپردازد.
شدت اختلالات عملکردی و مشکلات زیبایی در تعیین فرآیند درمان نقش مهمی ‌را ایفا می‌کنند. پزشک در ابتدا از روش‌های درمانی غیر جراحی برای کمک به بهبود بیمار استفاده می‌کند به عنوان مثال انجام جلسات فیزیوتراپی را توصیه خواهد کرد. هدف از انجام فیزیوتراپی بهبود بد شکلی شانه‌ها و بهبود توانایی عملکردی آنها می‌باشد. متخصص فیزیوتراپی تلاش می‌کند به کمک تمرینات ورزشی مخصوص بهبود دامنه حرکات شانه بیمار و انعطاف پذیری آن بپردازد و همچنین عضلات ضعیف او را تقویت نماید.
هدف از انجام عمل جراحی در برخی از بیمارانی که به جراحی نیاز دارند این است که پزشک بتواند کتف را در موقعیت بهتری قرار دهد. عمل جراحیمی‌تواند به رفع بد شکلی شانه کمک کند و همچنین در موارد شدید به اصلاح حرکات گردن و بهبود دامنه حرکات آن کمک خواهد کرد. پزشک با توجه به شرایط خاص هر بیمار از روشهای جراحی خاصی استفاده می‌کند. به طور کلی هدف از انجام عمل جراحی بهبود دامنه حرکات شانه در بیماران مبتلا به سندروم اسپرینگل است. با این حال عمل جراحی فقط در موارد شدید درخواست می‌شود.