سلام ، حدود دو سالی هست که عروسی کردم شوهرم توی خلوت دو نفریمون خیلی خوبه ولی متاسفانه توی جمع خیلی خجالتیه مخصوصا جلوی خانوادش اصلا نه باهام شوخی میکنه نه لمسم میکنه نه خوب نگاهم میکنه ، حتی زیاد باهام حرف هم نمیزنه ، هر چی سعی میکنم اونو سمت خودم بکشونم بی فایده است , آخه اینقدر خجالتی و سرد!! واقعا زجر میکشم از این قضیه , به نظرتون چاره چیه؟
با درود ، خب این یک امر طبیعی هست و زیاد پیچیده و عجیب نیست , به هر حال توی بعضی از خانواده ها به دلیل شرایط محیطی و سختگیریهای والدین در موضوع روابط دختر و پسر و عیب بودن این قضیه ، فرزندان از همون ابتدا کم رو و خجالتی بار میان و براشون عیب محسوب میشه , به همین دلیل وقتی به سن بلوغ میرسن و ازدواج میکنن ، متاسفانه باز هم با همسرشون توی جمع و مخصوصا جلوی خانواده راحت نیستن و نمیتونن با این مساله کنار بیان ، شاید خودشون هم اذیت بشن ولی دست خودشون نیست.
خانمها معمولا بیشتر دوست دارن توی جمع و شلوغی از همسرشون محبت و نزدیکی ببینن و یه جورهایی با هم تماس داشته باشن و… که این جریان در آقایون زیاد مطرح نیست و آقایون بیشتر خلوت رو برای این جور جریانات میپسندن و با جمع در این رابطه میانه چندان خوبی ندارن. البته یک مرد آگاه و منطقی باید این قضیه رو بپذیره و برای رضایت خانمش به این امر تن بده و در جمع هوای خانمشو همه جوره داشته باشه. وقتی که شوهر ، قسمتی از عشقبازیها رو در حد متعارف توی جمع با خانمش انجام بده ، خودش کم کم متوجه میشه که لذتی خاص در عشقبازی میان جمع نهفته است.
توصیه بنده به شما این است که با شوهرتون در این مورد صحبت کنید و این حقیقتو به اون بفهمونید و آگاهش کنید. البته برای آگاه کردنش لحن دستوری و اجباری به کار نبرید و با لبخند و لحن آرام خواسته هاتونو بهش بگید ، مطمعنا با گفتگوهای پیوسته کم کم و آرام آرام میتونید اونو از خجالتی بودن دربیارید و راه رو نشونش بدید.
در حالی که شروع اختلال وسواس فکری عملی معمولاً در دوران بلوغ یا بزرگسالی اتفاق می افتد ، کودکان کم سن و سال گاهی علائمی شبیه وسواس دارند. با این حال ، علائم سایر اختلالات مانند adhd ، اوتیسم و سندرم تورت نیز می تواند مانند وسواس فکری عملی به نظر برسد ، بنابراین یک معاینه پزشکی و روانشناسی کامل قبل از هرگونه تشخیص ضروری است.