کاربرد داروی دیازپام چیست؟
دیازپام (valium) از نظر درمانی به عنوان داروی ضد اضطراب-ضد آرام بخش متعلق به کلاس بنزودیازپین طبقه بندی می شود. دیازپام بنزودیازپین طولانی مدت است. دیازپام دارای خواص آرامش بخش و عصبی عضلانی سیستم عصبی مرکزی است. با این حال ، مکانیسم دقیق عملکرد بنزودیازپین ها ، از جمله دیازپام ، کاملاً مشخص نشده است. چندین مورد برای دیازپام وجود دارد که توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (fda) تأیید شده است. دیازپام برای مدیریت اختلالات اضطرابی یا کوتاه مدت علائم اضطراب نشان داده شده است. مطابق اطلاعات تجویز شده برای valium ، نباید از مارک دیازپام ، بنزودیازپین ها به عنوان مونوتراپی برای درمان افسردگی یا اضطراب همراه با افسردگی استفاده شود زیرا تمایلات خودکشی ممکن است در این جمعیت بیمار وجود داشته باشد. یکی دیگر از کاربردهای دیازپام برای تسکین علامت در بیمارانی است که سندرم ترک حاد الکل دارند. دیازپام ممکن است در کاهش علائم از جمله اضطراب حاد ، لرزش و قریب به اتفاق دلهره حاد مفید باشد. دیازپام همچنین به عنوان یک درمان کمکی برای تسکین اسپاسم عضلات اسکلتی مرتبط با شرایط عصبی خاص و اسپاسم های رفلکس ناشی از آسیب شناسی موضعی مانند التهاب ماهیچه ها یا مفاصل ثانویه به تروما نشان داده شده است. دیازپام همچنین دارای خاصیت ضد تشنجی است و به عنوان یک درمان کمکی برای درمان برخی از اختلالات تشنجی معرفی می شود. درمان با دیازپام به بیماران وابسته به مواد دیگر ، از جمله الکل ، توصیه نمی شود به جز مدیریت علائم سندرم ترک حاد الکل. بنزودیازپین ها ، از جمله دیازپام ، باید با احتیاط شدید در بیماران با سابقه پزشکی در مورد سوء مصرف مواد مخدر یا الکل تجویز شود و نباید در بیماران با تشخیص بیماری روانی از آنها به عنوان یک درمان اصلی استفاده شود. برای همه موارد استفاده از دیازپام ، کمترین دوز مؤثر برای دستیابی به نتایج درمانی مطلوب مورد نیاز است تا در کمترین زمان ممکن تجویز شود. درمان با دیازپام ، برای هر یک از نشانه های تأیید شده توسط fda ، نباید از دو تا سه ماه تجاوز کند ، از جمله یک دوره کاهش تدریجی دوز برای جلوگیری از علائم ترک ناخوشایند پس از قطع.
شایع ترین علائم مصرف بیش از حد دیازپام شامل خواب آلودگی ، آرام بخش بیش از حد ، آتاکسی ، گیجی و کاهش رفلکس ها است. مصرف بیش از حد دیازپام به ندرت باعث ایجاد اغما می شود و به ندرت باعث مرگ می شود. مصرف بیش از حد دیازپام به طور معمول وضعیت تهدید کننده زندگی را نشان نمی دهد مگر اینکه یک بیمار سایر مختل کننده های سیستم عصبی مرکزی ، از جمله الکل را نیز مصرف کرده باشد. از آنجا که اثرات مصرف بیش از حد دیازپام کاهش می یابد ، ممکن است یک بیمار علائم سرخوشی و عدم هوشیاری بیش از حد را تجربه کند ، مگر در مواردی که بیمار از دوز شدید دیازپام رنج ببرد. دیازپام تأثیرات کمتری بر تنفس ، ضربان نبض و فشار خون دارد. اگر گمان می کنید علائم مصرف بیش از حد دیازپام را تجربه کرده اید ، مهم است که فوراً به دنبال معالجه پزشکی باشید. در هنگام مصرف بیش از حد دوز دیازپام ، مهم است كه در نظر بگیرید كه آیا بیمار قبل از شروع درمان ، سایر داروها یا ماده دیگری را مصرف كرده است. برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام در صورت آگاهی بیمار ، استفراغ باید در طی یک ساعت القا شود. اگر مصرف تازه انجام شده باشد ، ممکن است از لاواژ معده برای درمان مصرف بیش از حد دیازپام استفاده شود. در صورت عدم استفاده از تخلیه معده ، ذغال فعال نیز ممکن است برای کاهش جذب استفاده شود. سایر درمانها ممکن است در موارد جدی تر انجام شود ، اما باید با احتیاط انجام شود. دیازپام را در مقادیر بیشتر یا برای مدت طولانی تر فقط با تجویز پزشک مصرف کنید.