موارد مهم در دسته ساز تار
دسته ساز نیز در شناخت مشخصات یک تار خوب و خوش صدا بسیار با اهمیت است.
مضراب خور ساز نباید زیاد باشد، (منظور از مضراب خور فاصله سیم تا پوست است) چون صدای مطلوبی ایجاد نمی کند. فاصله سیم تا دسته جنس چوب و جنس پرده بسیار مهم است.
انگشتان نوازنده باید بتواند براحتی تا اخرین پرده (لابمل) حرکت کند.
دسته ساز نباید تخت باشد این صاف بودن باعث می شود که صدایی گز بدهد.
همه سیم ها باید با هم خوب بخوانند و زیر انگشتان نوازنده نرم باشند.
امروزه تارهایی زیادی با مدل های متفاوت ساخته می شود از جمله ساز پنجه طاووسی.
تار با سرپنجه سنتی اصالت بیشتری دارد. کیفیت صدا با سرپنجه های سنتی مناسب تر است ضمن اینکه کوک کردن آن هم راحت تر است. یک سازنده باید مدام سازهایش را نزد نوازندگان حرفه ای ببرد تا درباره جنس صدا وکیفیت ساز نظر دهند.
تار خوب، صدای پایین دسته ی شفافی دارد.
در میان دسته صدای گز نمی دهد. چنانچه سازتان صدای گز می دهد و با تعویض سیم و پرده های آن صدای گز برطرف نشود نشان می دهد که دسته تار کج شده و پیچیده شده است.
تار خوب هرچه مضراب می خورد خوش صدا تر شود اگر این صدا هر روز بهتر شود مطمئنا سازی است که مطلوب نوازنده است، چرا که ساز کهنه و مضراب خورده بسیار خوش صدا تر از ساز نو است.
جنس و شکل مضراب تار در صدای اجرای نوازنده بسیار تاثیر گذار است.
ساز باید حجم صدای خوب داشته باشد و صدای تو دماغی نداشته باشد و همچنین زنگ بیش از حد و گز نداشته باشد، حجم صدای تمام سیم ها با هم متناسب باشد.
سیم های دو و سل در بسیاری از سازها از هم جلو می افتند یعنی در بالا دسته با هم کوک هستند ولی در انتهای دسته سیم سل عقب یا جلو می افتد و با تسط دیاپازون یا تیونر این مشکل کاملا مشهود است.
مهمترین ویژگی برای ساز خوب، اینست که صدایش صاف و شفاف باشد و صدای اضافی نداشته باشد.