ویلهلم رایش : زندگینامه و باور های روانکاو بحث برانگیز
ویلهلم رایش پزشک و روانکاو اتریشی متولد سال 1897 بود. می توان او را از بحث بر انگیز ترین پیروان فروید دانست که از نسل دوم روانکاوان بعد از او بود. وی تحقیقاتش را با توسعه ی پژوهش های آنا فروید در زمینه ی ایگو و دفاع ها ادامه داد .
سپر عضلانی
در کتاب اول او با نام شخصیت تکانشی به ایده ی سپر عضلانی اشاره شده است؛ او از این عبارت به عنوان ابراز بدنی شخصیت استفاده کرده است. رایش در این کتاب عقیده خود را این گونه بیان کرده است : علایم نوروتیک مثل وسواس فکری- عملی تلاشی ناهشیار برای تسلط بر محیط خصمانه است. این الگوهای رفتاری تکرار شونده که دفاع های فرد محسوب می شدند را سپر عضلانی نامید. از مثال های آن می توان نوع ایستادن، راه رفتن و صحبت کردن افراد را نام برد.
لیبیدو و فاشیسم!
ویلهلم رایش علاوه بر نحوه ی ارضای نیاز های جنسی، عوامل اجتماعی- سیاسی را نیز در شخصیت انسان، موثر می دانست. در کتاب « روانشناسی توده ای فاشیسم» او به عوامل روانشناختی که به اقتدارگرایی می انجامد اشاره شده است. این عوامل روانشناختی افراد جامعه را وادار می کند از اقتدار فردی خود دست بکشند و نهایتاً تسلیم دیکتاتوری شوند. 
اولین برخورد با مراجع قدرت در کودکی انسان و در مواجهه با مسائل جنسی رخ می دهد. اما کنجکاوی کودک با تنبیه، سرزنش و سرکوب رو به رو می شود. این سرکوب به دیگر جنبه ها گسترش می یابد و بر کل شخصیت فرد حاکم می شود. ناتوانی فرد از تجلی آزاد غرایز جنسی منجر به ناتوانی نظام شخصیتی او می شود. این ضعف شخصیتی به احساس حقارت در برابر مراجع قدرت می انجامد. از دیدگاه رایش خانواده هایی که با موضوعات جنسی راحت تر برخورد می کنند احتمالا فرزندان سالم تری پرورش می دهند؛ پس می توان انتظار داشت جامعه ای که شکل می دهند نیز کمتر دیکتاتوری شود.
فرضیه ی ارگون ویلهلم رایش
وی در سال های حکم رانی هیتلر با بیان عقاید مارکسیسمی خود به مخالفت با هیتلر برآمد. نهایتا در سال 1940 بر اثر سلسله ای از رویدادهای ناگوار همچون طلاق همسر، اخراج از انجمن روانکاوی و فشار های نظام نازی به آمریکا رفت. در آنجا شروع به معرفی فرضیه ی «اُرگون» کرد؛ فرضیه ای متافیزیکی که سرکوب انرژی در حال گردشِ بدن را عامل بیماری های جسمی و روحی می دانست. 
!باتری ارگون ساخت ویلهلم رایشباتری ارگون
ویلهلم رایش در سال 1940 ماشینی برای متمرکز سازی انرژی ارگون با نام باتری ارگون طراحی کرد. رایش از موش هایی با تومورهای سرطانی و گیاهان در حال رشد برای آزمایش باتری ارگون استفاده می کرد. در جولای 1941 مشاهده کرد که تومورها در سراسر بدن موش ها ازبین رفته و یا در حال کوچک شدن بودند. در نتیجه اعلام کرد که این ماشین می تواند سرطان را درمان کند. 
عدم موفقیت وی برای کسب مجوز آزمایش باتری ارگون روی انسان ها و تایید نشدن فرضیه ی وی در جامعه ی علمی آن زمان موجب شد که دادگاه وی را متهم به فریب مردم کند. در سال 1957 در زندان بر اثر ایست قلبی در گذشت. این در حالی است که ویلهلم رایش تا آخرین لحظات زندگی خود در زندان این حکم را توطئه ای از جانب حذب کمونیسم می دانست. 
برای مطالعه نظریه ویلهلم رایش، اینجا را کلیک کنید.
منابع بیشتر برای مطالعه ویلهلم رایش
دانشنامه بریتانیکا
سایت فیلسوفان معروف
هری استک سالیوان (harry stack sullivan) روان‌پزشک آمریکایی متولد 21 فوریه 1892 در نیویورک است. نظریه شخصیت او بر اساس روابط میان فردی در انسان هاست. او عقیده داشت که اضطراب و دیگر علائم بیماری های روانی، نتیجه تعارضات بین افراد و محیط های انسانی مانند خانواده یا جامعه است. سالیوان همچنین عقیده داشت که رشد شخصیت، نتیجه ی سلسله ای از تعاملات با دیگر انسان ها می باشد.
توسعه روانشناسی و دیدگاه نئو فرویدی
او در توسعه روانشناسی بالینی، به ویژه در درمان اسکیزوفرنی، نقش قابل توجهی داشت. سالیوان همچنین پیشنهاد داد که علمکرد ذهن در بیماری اسکیزوفرنی، به هر اندازه که معیوب باشد، قابل درمان است. او از توانایی فوق العاده ای در برقراری ارتباط با اسکیزوفرن ها برخوردار بود و رفتار آنها را به وضوح و با بینش عمیقی توصیف می کرد.
سالیوان مدرک دکتری خود را در سال 1917 از کالج پزشکی و جراحی شیکاگو دریافت کرد. او تحت تاثیر کارهای ویلیام آلانسون وایت قرار گرفت. وایت مفاهیم نظریه روانکاوی زیگموند فروید را به جای اینکه برای درمان بیماران نوروتیک به کار بگیرد، برای بیماران سایکوتیک و بستری گسترش داد.
در مصاحبه های او با بیماران اسکیزوفرنی، توانایی غیر معمول او در روانکاوی آن بیماران به خوبی مشهود بود. هنگامی که سالیوان در سال های 1923-1930 مشغول تحقیقات بالینی در بیمارستان sheppard and enoch pratt ماریلند بود، با آدولف مایر آشنا شد. متد درمانی آدولف مایر در تبیین اختلالات روانی به جای اتکا بر عوامل عصب شناختی، بر مبنای عوامل اجتماعی و روانشناختی بود.
سالیوان در سال های 1925-1930 به عنوان مدیر در مرکز pratt، نشان داد که می توان اسکیزوفرون‌ها را کاملا درک کرد و فارغ از اینکه چقدر رفتار نامعقولی داشته باشند می توان با آن ها ارتباط برقرار نمود.
او اسکیزوفرنی را نتیجه آشفتگی در روابط میان فردی در سال های ابتدایی زندگی می دانست. سالیوان عقیده داشت که با روان درمانی مناسب، این ریشه های آشفتگی هیجان را می توان شناسایی و برطرف کرد.
توسعه نظریه شخصیت سالیوان
بعد از سال 1930 سالیوان، زمان خود را صرف آموزش و شرح ایده هایش کرد. او با دانشمندان علوم اجتماعی و با انسان شناسانی همچون ادوارد ساپیر همکاری داشت. سالیوان مفاهیم مطرح شده ی خود درباره اسکیزوفرنی را به شکل یک نظریه شخصیت گسترش داد. چکیده نظریه سالیوان این بود که در شخصیت های سالم و شخصیت های نابهنجار، الگوی پایداری از روابط میان فردی نقش اصلی را در رشد شخصیت ایفا می‌کند. این روابط میان فردی از محیط و مخصوصا محیط اجتماعی پیرامون انسان، نشأت می گیرند.
> سالیوان این نظریه را مطرح کرد که هویت درونی افراد طی سال ها و با توجه به نحوه ی تعاملات افراد مشخصی در محیطشان با آن ها ساخته می شود.
> 
> 
مراحل مختلف رشد در نظریه او بر اساس روش های مختلف تعامل با دیگران است. برای نوزاد، مهمترین شخص مادر است. از آشفتگی در رابطه ی با مادر، اضطراب زیادی حاصل می شود. پس کودک حالتی از رفتار را برای خود توسعه می دهد که این اضطراب را کاهش دهد و این حالت رفتار، همان چیزی است که در بزرگسالی  تبدیل به ویژگی های بارز در شخصیت انسان می شود.
خدمات سالیوان به سلامت روان
سالیوان به تاسیس بنیاد ویلیام آلنسون وایت در سال 1933 و به مدرسه روانپزشکی واشنگتن در سال 1936 کمک کرد. او همچنین بعد از جنگ جهانی دوم به تاسیس فدراسیون جهانی سلامت روان کمک کرد. او همچنین مجله روانپزشکی را در سال 1937 تاسیس نمود و ویراستاری آن را به عهده داشت.
مرگ مشکوک
جسد او را در سال 1949 و در پاریس در حالی که دارو های قلبش در اطرافش پراکنده شده بود، پیدا کردند. علت مرگ او را خونریزی مننژیتی تشخیص دادند.
منابع بیشتر
دانشنامه بریتانیکا
good therapy