جنس مضراب تار از چیست و شکل آن چگونه باید باشد؟
مضراب تار در صدای آن تأثیر دارد و معمولا از جنس فلز است و نوازندگان به سلیقه خود درباره شکل و جنس آن تصمیم می‌گیرند. برای شروع نوازندگی تار بهتر است مضرابی از جنس فلز برنج انتخاب کنیم. مضراب‌های تار عموما به شکل گلوله تفنگ با قاعده‌ای نسبتا پهن و سری نسبتا تیز یا مثلثی هستند، اما اشکال مختلف دیگری هم توسط نوازندگان حرفه‌ای تار استفاده می‌شود. قطر مضراب هم مسئله‌ای دیگر است و بهتر این است که مضراب نه خیلی نازک و نه خیلی کلفت باشد. هرچه مضراب پهن‌تر و ضخیم‌تر باشد صدای ساز بم‌تر و حجم صوتی بیشتر و هرچه ظریف‌تر و نوک آن کوچک‌تر باشد صدا زیرتر، پیوسته‌تر و با حجم کمتری بگوش می‌رسد. مقدار موم دور مضراب هم ارتباط مستقیم با راحتی و اندازه انگشتان دارد.
آموزش تار در کتب آموزشی معمولا با دستگاه ماهور آغاز می‌شود و کوک این دستگاه برای تار دو، سل، دو است. تار شش سیم دارد که به صورت جفت کوک می‌شوند. دو سیم اول (سفید) نت دو، دو سیم دوم (زرد) نت سل، و دو سیم سوم (سفید و بم) باید نت دو کوک شوند. یکی از مهم‌ترین مسایل در مورد کوک تار، هم‌صدا کردن جفت سیم‌هاست، در غیر این صورت هنگام نواختن، صدای ناکوک شنیده می‌شود.
به طور کلی سیم‌های سفید معمولا فاصله چهارم سیم‌های زرد کوک می‌شوند، بنابراین در بیشتر کوک‌های دستگاه‌های موسیقی ایران، کوک دو جفت سیم اول و دوم به ترتیب نت دو و نت سل است. سیم‌های سفید نسبت به دو سیم پنجم و ششم نیز معمولا فاصله اکتاو یا هشتم کوک می‌شوند. بنابراین برای بیشتر دستگاه‌ها این دو سیم همصدا و نت دو کوک می‌شوند. در برخی دستگاه‌ها مثل شور، این دو سیم نت فا یا ر کوک می‌شوند. در برخی کوک‌ها نیز همین دو سیم پنجم و ششم فاصله چهارم یا پنجم نسبت به یکدیگر کوک می‌شوند که در این صورت سیم پنجم کوکی مشابه سیم اول یا دوم دارد.