فرافکنی: نسبت دادن ویژگی‌های غیر‌قابل پذیرش در خود، به دیگری
فرافکنی یک مکانیزم دفاعی روانشناختی است که با نسبت دادن ویژگی‌های غیر قابل پذیرش فرد به دیگری، تعریف می‌شود. این مفهوم برای اولین بار در دهه 1890، توسط زیگموند فروید معرفی شد. مانند دیگر مکانیزم‌های دفاعی، فرافکنی نیز توسط ایگو استفاده می‌شود.
فرد به طور ناهشیار،احساسات یا تکانه‌های دشوار و غیرقابل قبول خود را به دیگری نسبت داده و با این کار از رو به رو شدن با آنها اجتناب می‌کند. فرافکنی این امکان را برای فرد فراهم می‌کند که بدون تشخیص احساسات و ویژگی‌های ناخوشایند در خود، از آنها یاد کند؛ این کار باعث کاهش اضطراب فرد می‌شود. این مکانیزم دفاعی از ایگو و حس ارزشمندی خود (self) فرد، محافظت می‌کند. 
برای مثال، یک مرد متاهل که در محل کارش به همکارش علاقه‌مند شده، همکارش را به ابراز علاقه به خود متهم می‌کند و به همه می‌گوید "او دور و بر من می‌پلکد!"
همچنین، شنیدن جمله ی "او از من متنفر است" در واقع به این معناست که "من از او متنفرم"
فرد توانایی پذیرش این احساسات را در خود ندارد؛ در واقع او باور دارد که مشکل در جایی بیرون از اوست.
سه نوع فرافکنی پذیرفته شده
1. فرافکنی نوروتیک: این نوع که شکل رایجی است همان نسبت دادن ناهشیار احساسات، انگیزه‌ها و ویژگی‌های غیر قابل پذیرش در فرد به دیگران است.
2. فرافکنی تمکیل کننده: زمانی اتفاق می‌افتد که فرد فکر می‌کند دیگران نیز احساساتی شبیه او دارند یا مانند او فکر می‌کنند. برای نمونه با وجود اینکه نمی‌دانید دیگران چگونه رنگ‌ها را می‌بینند، فکر می‌کنید که آنها نیز دقیقا مشابه شما رنگ‌ها را می‌بینند و درک می‌کنند. در این مثال شما درحال فرافکنی دید خود نسبت به رنگ‌ها به سایر افراد هستید.
3. فرافکنی تعارفی: در این نوع فرد فرض می‌کند دیگران نیز مهارت‌ها و توانایی‌هایی مشابه او دارند. مثلا یک پیانیست حرفه‌ای فکر می‌کند، بقیه شاگردانش به خوبی او می‌نوازند.
علاوه بر فرافکنی، دفاعی دیگر به نام همانند‌سازی فرافکن (projective identification) نیز وجود دارد که در آن فرد فانتزی‌ها و احساسات ناهشیارش را ابتدا در دیگری فرافکنی می کند و سپس خود نقش قربانی این تمایلات فرافکن شده را اتخاذ می‌کند. مثلا مردی سلطه طلب را تصور کنید که در رابطه با همسرش به صورت کاملا منفعل ظاهر می شود و همسر او ناخواسته نقش سلطه گر را به خود می گیرد!
!فرافکنی مکانیزم دفاعی ایگو است که فرد برای محافظت از خود در برابر اضطراب بسیار شدید درونی بکار می‌برد.
چطور این مکانیزم دفاعی شکل گرفت
برای اولین بار فروید، در سال 1895 فرافکنی را در بیماری که سعی داشت از رو به رو شدن با احساس شرمش اجتناب کند، مشاهده کرد. این بیمار تصور می‌کرد همسایگانش پشت سر او حرف می‌زنند. کارل یونگ نیز معتقد بود ما از فرافکنی در برابر ترس از ناشناخته‌ها استفاده می‌کنیم. از نظر فروید فرافکنی مکانیزمی است که برای اجتناب از رو به رو شدن با احساسات به شدت سرکوب شده استفاده می‌شود. اغلب احساساتی که پروجکت (-اصطلاحی مرسوم در جامعه روانشناسی کشور-) می‌شوند خشم، حسادت، کنترل‌گری و احساسات جنسی هستند.
فرافکنی و اجتناب
استفاده از این مکانیزم نیازمند انکار جنبه‌هایی از واقعیت است و فرافکنی به شکلی پویا عمل می‌کند؛ برای مثال :
می‌پرسیم: "چه کسی مقصر است؟"
جواب: "من نیستم"
در این مثال با فرض اینکه شخص خودش مقصر است، مبادله‌ای میان آنچه راجع به او و آنچه راجع به دیگری است، برقرار می‌شود. یعنی در اصل دیگری مقصر نیست و شخص مورد بحث ما مرز خود و دیگری را از بین برده است و می گوید من مقصر نیستم!
این در حالیست که فرایند تصمیم‌گیری شخص، آگاهانه و بر اساس واقعیت بیرونی عمل نمی‌کند و در اصطلاح، واقعیت سنجی او خاموش می شود. 
با این مکانیزم، ما با آن حسی که ناهشیار نسبت به خودمان داریم با دیگران رفتار می‌کنیم و ناآگاهانه از چیزی که در مورد خودمان صدق می‌کند اجتناب می‌کنیم. فرافکنی قادر است با تحریف واقعیت روابط میان‌فردی را تخریب کند؛ وقتی رابطه‌ای نیازمند چارچوب های مشخص و واضح است، مکانیزم‌های تحریف کننده مثل فرافکنی، تأثیری به شدت منفی بر آن خواهند گذاشت.
فرافکنی و روابط
به وفور می توان مشاهده نمود که کودکان از این مکانیزم دفاعی استفاده می‌کنند و از نظر بزرگسالان نه تنها بد نیست بلکه طبیعی است. اما در بزرگسالی، استفاده از این مکانیزم دفاعی صرفا جهت کاهش اضطرابشان کاربرد دارد و تحریف واقعیت در جهت کاهش تنش درونیست. وقتی ما از فرافکنی استفاده می‌کنیم، تعبیر نیت افراد برایمان سخت خواهد شد و اغلب منجر به عدم اعتماد می‌شود و در حالت شدید آن، می تواند به شخصیت پارانویید ختم شود.
اختلال‌ها و کارکرد این مکانیزم دفاعی
فرافکنی یکی از مکانیزم‌های دفاعی غالب در اختلال شخصیت پارانوئید و یکی از اصلی ترین مکانیسم های سطح شخصیت مرزی در نظریه سازمان های شخصیت اتو کرنبرگ است. همچنین در اختلال‌ شخصیت مرزی و خودشیفته نیز مشاهده می‌شود. فرد خودشیفته‌ای که احترامی برای شریک عاطفی خود قائل نیست، او را به عدم احترام و ارزش قائل نشدن برای او متهم می‌کند. فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی که از تنها و رها شدن می‌ترسد نیز دیگران را به نقشه ریختن برای تنها گذاشتن او متهم می‌کند.
منابع برای مطالعه بیشتر درباره فرافکنی
psychologytoday
goodtherapy
?what is projection
نظریه شخصیت  هری استک سالیوان با فاصله گرفتن از مفاهیم فرویدی و با تأکید بر اهمیت روابط میان فردی شکل گرفت. تحقیقات سالیوان در این حوزه منجر به شکل‌گیری رشته‌ای در روانشناسی به نام، روانکاوی میان‌فردی شد. به عقیده سالیوان روشی که افراد با یکدیگر تعامل می‌کنند، می‌تواند در ایجاد شخصیتی بهنجار مؤثر واقع شود؛ برعکس، اختلال‌های روانی نیز ممکن است ریشه در تعامل‌های بین‌فردی ناسالم داشته باشد.
سالیوان بسیار سعی داشت که از برچسب اختلال روانی زدن به بیماران خودداری کند و آن را "مشکلات زندگی" در نظر بگیرد. این واژه در میان افرادی که در جنبش ضد روانپزشکی بودند، برای اختلالات بکار برده می‌شد. در نظریه سالیوان یک "سیستم خود" (self system) نیز وجود دارد که شبیه مفاهیم هشیار، نیمه‌هشیار و نا‌هشیار فروید است. این سیستم خود (self) شامل: خود فعال (active self)، خود هشیار (conscious self)، خود غیر عادی (accentric self) که مرکز هویت و شخصیت فرد است و در آخر خود خوابیده (dormant self) یا حالتی از خواب، می‌شود. 
مفاهیم مهم نظریه سالیوان
بر خلاف فروید که معتقد بود اضطراب در نتیجه تعارض‌های میان نهاد، خود و فراخود است، سالیوان اضطراب را تنها حاصل تعامل‌های اجتماعی می‌داند. او تکنیک‌هایی را معرفی می‌کند که عملکردی شبیه مکانیزم‌های دفاعی دارد، افراد از این روش‌ها استفاده می‌کنند تا اضطراب خود را کم کنند؛ بی‌توجهی انتخابی یکی از این مکانیزم‌ها است. نظریه سالیوان نه تنها بر روابط میان فردی که بر بازنمایی‌های شناختی افراد نیز تأکید دارد. 
طبق نظریه سالوان، مادر اضطراب مراقبت از فرزندش را به روش‌های مختلف نسبت به فرزندش نشان می‌دهد. کودک نیز احساس اضطراب کرده و هیچ راهی برای رو به رو شدن با آن ندارد، تا اینکه کم کم بی‌توجهی انتخابی را یاد می‌گیرد. با این روش، او هر گونه احساس اضطراب یا هر تعاملی که برای او احساس خوشایندی ندارد را نادیده و رد می‌کند. به عنوان یک بزرگسال، ما نیز از این روش در شرایط استرس‌زا استفاده می‌کنیم تا روی مسائل دیگر متمرکز شویم و موضوع مشکل را رها کنیم.
شخصیت بخشی
سالیوان معتقد است در طول تعامل‌های اجتماعی و توجه یا بی‌توجهی انتخابی، ما شخصیت بخشی به خود و دیگران را یاد می‌گیریم. با این که استفاده از مکانیزم‌های دفاعی می‌توانند اغلب در کاهش اضطراب مؤثر باشند، اما ممکن است منجر به تحریف واقعیت شوند. شخصیت بخشی، به نوعی تصور ذهنی است که برای فهم بهتر خود و جهان اطراف به ما کمک می‌کند. نظریه سالیوان نشان می‌دهد که ما به سه روش اساسی خود را می‌بینیم و این سه روش موارد زیر هستند:
من بد (bad me):
این بخش نشان‌دهنده بخش‌هایی از خود (self) است که منفی بوده و از دیگران و یا حتی از خود فرد مخفی می‌شود. اضطرابی که ما احساس می‌کنیم اغلب ناشی از شناخت بخش بد وجودمان است مثلا تجربه اضطراب با یادآوری لحظه‌های شرم‌آور یا احساس گناه به خاطر عملکردهای بد گذشته. در نظریه سالیوان این احساس ناشی از تجربیات تنبیه شدن، مورد تایید قرار نگرفتن و در معرض اضطراب بودن کودک است. اضطراب حاصل تا حدی شدید است که کودک یاد بگیرد که «بد» است.
من خوب (good me):
شامل هر آنچه راجع به خودمان دوست داریم، می‌شود. معرف آن بخش از وجودمان است که همیشه به دیگران نشان می‌دهیم و اغلب روی ان متمرکزیم چون هیچ احساس اضطرابی به همراه ندارد. تجربه دوران کودکی که شامل مراقبت، عشق، برآورده شدن نیازهای کودک و محیطی کم اضطراب، باشد؛ احساس من خوب را برای کودک ایجاد خواهد کرد.
من هیچ (not me):
این بخش در نظریه سالیوان نشان از همه چیزهایی دارد، که به حدی ایجاد اضطراب می‌کنند که حتی نمی‌توان آنها را بخشی از خود (self) دانست. این حجم از اضطراب باعث اجتناب همیشگی فرد از این بخش می‌شود. بخش "من هیچ" را با فرستادن به عمق ناهشیار، خارج از آگاهی فرد قرار می‌گیرد. سالیوان معتقد است حضور این اضطراب، افراد را از روبط میان فردی عاجز می‌کند و نشانه آشکاری برای واکنش های اسکیزوفرنی می باشد.
دوره‌های سنی در نظریه سالیوان
دیگر شباهت سالیوان به فروید، در تأکید بر اهمیت تجارب کودکی بر شخصیت بزرگسالی است؛ و مادر نقش بسیار مهمی در این فرایند دارد. سالیوان نیز مراحلی برای رشد شرح می‌دهد، او معتقد است ما این مراحل را به ترتیب پشت سر می‌گذاریم اما زمان ماندن در هر کدام از مراحل توسط محیط اجتماعی ما تعیین خواهد شد. بیشتر تمرکز نظریه سالیوان حول محور تعارض‌های بزرگسالی می‌چرخد. این مراحل به شرح زیر است:
1. نوزادی (تولد تا یک سالگی): ارضای نیازهای نوزاد
2. کودکی (1 تا 6 سالگی): توانایی صحبت و برقراری ارتباط مهم ترین نکات این دوره هستند.
3. نوجوانی ( 6 تا 9 سالگی): مهم‌ترین نیاز نوجوان داشتن همبازی، کسب مهارت‌های اجتماعی و اجتماعی شدن سالم است.
4. پیش نوجوانی (9 تا 12 سالگی): توانایی شکل‌دهی روابط دوستانه صمیمی، مفریست که به رشد عزت نفس او کمک می‌کند.
5. اوایل نوجوانی (13 تا 17 سالگی):  در دوستی علاوه بر صمیمیت، روابط جنسی نیز اهمیت می‌یابد. روابط رمانتیک نیزشروع به شکل‌گیری می‌کند. حس ارزشمندی خود (self) نوجوان، تا حد زیادی بسته به جذابیت او در روابط جنسی است.
6. اواخر نوجوانی (18 تا 20): نوجوان با کنترل‌گری والدین و تمایل به کسب هویتی مستقل، کشمکش دارد. او هم بر روابط رمانتیک و هم دوستی‌های صمیمی و اجتماعی متمرکز است.
7. بزرگسالی: در نظریه سالیوان مهم‌ترین درگیری‌های این سن افراد، تشکیل خانواده، داشتن شغل و کسب درآمد است. فرایند اجتماعی شدن نیز از اهمیت فراوانی برخوردار است.
منابعی برای مطالعه بیشتر
harry stack sullivan
goodtherapy