توماس بیلنی: مرگ وی
«از آن رنج‌هایی که خواهی کشید مترس. اینک ابلیس بعضی از شما را در زندان خواهد انداخت تا آزموده شوید و مدت ده روز رنج خواهید کشید. اما تا به مرگ امین باش تا تاج حیات را به تو بدهم.» (مکاشفه یوحنا۲: ۱۰)
تاریخ کلیسای مسیح صحنه مقابله دشمن‌جانها با گسترش کلام خداوند است. هر زمان که سعی در گسترش کلام خداوند در بین مردم شده٬‌ بلافاصله شیطان دست به کار شده تا مانع آن شود. تهدید٬ خشونت و قتل٬ از روش‌های رایجی است که این فرشته سقوط کرده از آن‌ها برای مقصودش استفاده می‌کند.
در زمان اصلاحات کلیسا٬ وقتی که اروپا از تاریکی قرون وسطی بیرون می‌آمد٬ آنچه که باعث بهبود جامعه و پیشرفت آن شد٬ کتاب مقدس بود. همه مردم به کلیسا می‌رفتند اما کتاب مقدس به زبانه عامه مردم در دست نبود و کشیش هرچه که دوست داشت به آن‌ها می‌گفت. اصلاح گرایان اولین کاری که کردند ترجمه کتاب به زبان مادری مردم جامعه بود. از این طریق تعالیم و آموزه‌های کتاب مقدس در اختیار همگان قرار گرفته و از سلطه کلیسای رومان کاتولیک خارج شد. این کار شعله خشمی را شعله‌ور ساخته و تعداد بی‌شماری از ایمانداران را در خود فرو بلعید. اما کلام خداوند که پرقدرت‌تر از هر ترفند و حیله شیطان است٬ چون نوری درخشان در ظلمات آن عصر تابیده و مردم را به سوی مسیح و رستگاری هدایت کرد. اصلاحگران با شعار: «تنها کتاب مقدس٬‌ تنها ایمان» حیات را به کلیسای رو به مرگ اروپا وارد کردند.
یکی از وسیله‌هایی که کلیسای روم در آن زمان برای ترساندن مردم از آن استفاده می‌کرد٬ سوزاندن کسانی بود که آموزه‌های غلط کلیسای روم را رد کرده و تنها به آنچه که در کتاب مقدس نوشته شده بود باور داشتند. جای آن دارد که امروزه ما این درس را از تاریخ گرفته و آن را به یاد داشته باشیم؛ اگر ما را به خاطر نام مسیح به زندان انداختند و مورد آزار٬ اذیت و شکنجه قرار گرفتیم٬‌ به هیچ وجه تعجب نکنیم! این روش قدیمی آن شریر برای جلوگیری از گسترش کلام نجات‌بخش انجیل است . حال بگذارید تا به آخرین ساعات عمر «توماس بیلنی» یکی از این اصلاحگران انگلیسی که پر از روح خداوند و عشق به مسیح بود توجه می‌کنیم؛ باشد که باعث دلگرمی و قوت قلب ما شود!
«« چند نفر از دوستان «بیلنی» به نوریچ رفتند تا با او خداحافظ کنند؛ در میان ایشان «ماتیو پارکر» کشیش فقید کلیسای کانتربری بود. دم غروب بود و بیلنی مشغول صرف آخرین شام خود. روی میز مقدار کمی غذا گذاشته شده و روی چهره او شعف و سروری که روحش را پر ساخته بود. یکی از دوستانش گفت: «تعجب می‌کنم که چگونه با این شادی غذا می‌خوری!» بیلنی در پاسخ گفت:« من درست مثل یک کشاورز روستایی عمل می‌کنم که در یک کلبه خرابه زندگی می‌کند و تا جایی که از دستش بر می‌آید خرج کلبه‌اش می‌کند تا آن را سرپا نگاه دارد٬ من هم تا جایی که از دستم برمی‌آید به این پیکر خاکی که رو به نابودی است رسیدگی می‌کنم» با این کلام از سر میز برخاسته و کنار دوستانش نشست.
یک از آن‌ها به او گفت: « تو حرارت سوزاننده آتش را فردا حس خواهی کرد اما روح خداوند به تو تسلی می‌بخشد و آن را برای ابدیتی شیرین خنک می‌سازد.» بیلنی که به نظر می‌آمد به این کلمات می‌اندیشد٬ دستش را به سوی چراغی که روی میز در حال سوختن بود دراز کرده و انگشتش را بر فراز شعله قرار داد. ایشان با شگفتی گفتند: «چه می‌کنی!» پاسخ داد: «هیچ! تنها گوشت و استخوان خود را با آتش آزمایش می‌کنم؛ فردا خداوند کل بدن مرا در آتش خواهد سوزانید.» و همچنان که انگشتش را بر بالای شعله نگاه داشته بود گویی مشغول به یک آزمایش غریب است٬ ادامه داد: « به تجربه می‌دانم که آتش بسیار سوزنده است؛ اما به واسطه کلام خداوند و تجربه‌ٔ دیگر شهیدان کلیسا کاملأ قانع شده‌ام که زمانی آتش مرا دربرگیرد و نابود سازد٬ آن را حس نخواهم کرد. اما این پیکر فرسوده من نابود خواهد شد٬ برای لحظه‌ای ممکن است دردناک باشد اما بدنبال آن شادی وصف ناپذیری است.» سپس انگشت خود را پس کشید و بند اول آن سوخته بود. وی اضافه کرد: «زمانی که در میان آتش گام برداری٬ نخواهی سوخت» (این کلمات در خاطر بعضی از کسانی که آن را شنیدند چنان تأثیری گذاشت که تا روز مرگ آن را فراموش نکردند.)
خارج از دروازه شهر-معروف به دروازه بیشاپ- دره کم عمقی بود به نام: «دره لولاردها»٬ که با زمینی فراز محاطه شده و فضایی شبیه یک آمفی تئاتر را ایجاد کرده بود. روز شنبه نوزدهم آگوست٬ عده‌ای سرباز نیزه به دست آمدند تا بیلنی را ببرند و وی ایشان را در زندان ملاقات کرد. یکی از دوستانش به او نزدیک شد تا او را تشویق کند که مردانه بایستد٬ بیلنی پاسخ داد که: «وقتی که دریانوردی وارد کشتی‌اش می‌شود و دل به دریای طوفانی می‌زند٬ امواج او را به این سو و آن سو می‌کشانند؛ اما امید رسیدن به ساحلی آرام به او قدرت می‌دهد تا با امواج مواجه بشود. سفر من نیز اکنون آغاز گشته و هر طوفانی که پیش بیاید٬ کشتی من به زودی به مقصدش خواهد رسید.»
بیلنی از میان کوچه های «نوریچ» که مملو از جمعیت ناظر بود٬ عبور کرد؛ رفتارش سنگین و سیمایش آرام بود. سرش را تراشیده بودند و لباس عادی مردم را به او پوشانیده بودند. یکی از دوستانش به نام «دکتر وارنر» وی را همراهی می‌کرد٬ دیگری در تمام طول راه به فقرا صدقه می‌داد. جمعیت به دره لولاردها رسیدند و به سرعت در سراشیبی آنجا جای گرفتند. وقتی که بیلنی به محل مجازاتش رسید٬ زانو زده و دعا کرد٬ سپس برخاسته و به گرمی چوبه دار را بوسید. آنگاه چشمان خود را به سوی آسمان برافراشته و اعتقادنامه رسولان را تکرار کرد و بعد از اینکه به تجسم و رستاخیز مسیح اعتراف نمود٬ دچار چنان احساسات شدیدی شد که حتی جمعیت نیز به اندوه و احساس درآمدند. سپس به خویش آمده و ردایش را کناری نهاد و از کُند‌ه‌های هیزمی که برهم انباشته شده بودند٬ بالا رفت و در حین صعودش مزمور صدو چهل وسوم را به صدای بلند خواند. سه مرتبه آیه سوم را تکرار کرد «و بر خادم خود به محاکمه برمیا. زیرا زنده‌ای نیست که در حضور تو پارسا شمرده شود» سپس اضافه کرد: «دستهای خود رابه سوی تو دراز می‌کنم. جان من مثل زمین خشک٬ تشنه توست» آنگاه به سوی ماموران روی کرده و گفت «آیا آماده‌اید؟» که گفتند: بلی! بیلنی پشت خود را به ستون چوبی داده و زنجیری را که با آن او را بدان بستند٬ بالا کشید. دوستش ٬ دکتر وارنر با چشمان لبریز از اشک با او خداحافظی کرد. بیلنی به او لبخندی زده و گفت: «دکتر٬ گله خود را خوراک بده تا وقتی که خداوند آمد تو را در حال انجام این کار ببیند.» تعدادی از صومعه‌نشین‌ها که علیه او شهادت داده بودند٬ به خاطر احساسات گرم مردم دچار ترس شده و به نجوا به وی گفتند «این مردم باور دارند که بانی مرگ تو ما هستیم و به ما صدقه نخواهند داد!» با شنیدن این سخن او رو به جمعیت گفت: «ای مردم به خاطر من از دست این‌ها عصبانی نشوید؛ گویی مسب مرگ من آن‌ها هستند. آن‌ها بانی آن نیستند» او باور داشت که مرگش به اراده خداوند است. آنگاه مشعلی را به توده هیزم نهادند٬ در ابتدا و برای چند دقیقه شعله کوچک و لرزانی بود و سپس ناگهان شعله سوزانی به هوا شد. مردم شنیدند که وی نام مسیح را چند مرتبه تکرار نمود و گاهی نیز فریاد زد «ایمان دارم». بادی شدید که شعله را به سویی رانده و از او دور می‌کرد٬ رنج و عذابش را طولانی‌تر کرد: برای سه مرتبه به نظر رسید که آتش از او دور شد و برای سه مرتبه دوباره بازگشت تا وقتی که سرانجام تمام توده در آتش شعله‌ور بود و او جان سپرد.»»
برگرفته از تاریخ پروتستان٬ نوشته ج. ه. مرل دوبانیه (j.h. merle d aubigne) - ترجمه دکتر زرین قلوب
ریموند لال (raymond lul) فیلسوف٬ شاعر٬ دانشمند و میسیونر اسپانیایی (حوالی۱۲۶۵-۱۲۵۵ میلادی) در خانواده‌ای بسیار معروف و متمول به دنیا آمد. وی دوران جوانی‌اش را به عیاشی و خوشگزرانی در دربار جیمز دوّم -پادشاه وقت- گذرانید. در این دوره از زندگی‌اش زنان٬ شراب و ترانه سرایی و هر لذتی که مخصوص پادشاهان و درباریان است٬ اوقات او را به خود مشغول می‌داشت.
تاریخ نویسان سرگذشت ایمان آوردنش را به این شکل روایت می‌کنند که روزی هنگام عبور از خیابان زنی زیباروی را در پنجره‌ای باز دیده و فی‌البداهه شعر زیبایی درباره اندام آن زن سروده و با صدای بلند آن را خواند. اندکی بعد آن زن از پله ها پائين آمده و او را به خانه دعوت کرد و سینه‌اش را که در اثر بیماری جذام به شکل فجیعی درآمده بود به وی نمایان ساخت. این صحنه تأثیری قوی بر وی به جای گذاشت٬ اما تحول روحانی در او زمانی روی داد که در کلیسای متعلق به فرقه فرانسیس‌ها به موعظه شبان گوش می‌سپرد. وی در آن زمان ۳۲ ساله بود و همچنانکه درباره رنج‌های مسیح موعظه می‌شد٬‌ گویی با چشمان ذهنش مسیح را نظاره کرد که خون از دستها و پاهایش سرازیر است؛ خالق هستی رنج را تجربه می‌کند تا امکان رستگاری برای گناهکاران فراهم گردد. پی بردن به اینکه مسیح حاضر بوده تا به خاطر مَحبت بی‌کرانش به او به زمین آمده و چنین رنجی را متحمل شود٬‌ وی را دگرگون ساخته و تصمیم می‌گیرد تا همه چیز را به خاطر مسیح رها کرده و تنها او را خدمت کند.
وی مدت ۹ سال به صومعه‌ای در بالای یک کوه پناه برده و وقتش را به دعا٬ خواندن کتاب مقدس و تعمق و تفکر می‌گذراند. در نهایت به این نتیجه می‌رسد که باید انجیل را به پیروان محمد عربی بشارت دهد. ریموند لال به اطاعت از فرمان مسیح همه دارایی‌اش را فروخته و پول آن را بین فقرا تقسیم کرده و تنها بخش کمی از آن را برای زن و فرزندانش کنار می‌گذارد. اکنون با فراغ بال می‌توانست زندگی‌اش را وقف بشارت کلام و رسانیدن پیام نجات بخش مسیح به پیروان دین عربی نماید.
در قرن سیزدهم میلادی هنوز نیمی از اسپانیا تحت تسلط اعراب بود و در شمال آفریقا مسیحیان به دلیل فشارهای سنگین اجتماعی و مالیات سنگین دسته دسته به دین مملوک‌ها می‌پیوستند. متأسفانه در دوره قرون وسطی -پیش از اصلاحات کلیسا- مسیحیان هیچ علاقه‌ای به بشارت انجیل به مسلمین نشان نمی‌دادند. برعکس٬ ایشان شیوه جنگجویی را از پیروان دین عربی فراگرفته و به جای نشان دادن مَحبت٬ با شمشیر به مقابله با آن‌ها می پرداختند. شگفتا که فرزندان نور همچون فرزندان تاریکی عمل می‌کردند! جنگهای متعدد صلیبی که به دستور کلیسا و برای رهایی سرزمین مقدس از دست مسلمین صورت گرفته بود٬ آن‌ها را نسبت به مسیحیت بسیار بدبین کرده بود. در این شرایط کاملاً نامساعد است که ریموندلال یک تنه و به تنهایی عزم به بشارت مسلمین جزم می‌کند تا آن‌ها را از مَحبت خداوند آگاهی داده و به سوی رستگاری حقیقی بخواند.
وی از معدود کسانی است که در دوران قرون وسطی به صورت جدی سعی در بشارت دادن به محمدیان را داشته است. بدین منظور به روم و پاریس که در آن زمان محل استقرار رهبران کلیسا بوده سفر می‌کند تا آن‌ها را تشویق کند که گروه خاصی را برای این کار تعلیم داده و از راه آموزش زبان عربی برای این وظیفه خطیر آماده سازند. کسانی که زبان عربی را فراگرفته و فرستاده شوند تا کلام نجات بخش انجیل را به زبان مادری به گوش اعراب برسانند. اما نتیجه چندانی از این تلاش حاصل نمی‌کند؛ کلیسا به جای استفاده از شمشیر روح و سپر ایمان با شمشیر اعرابی به جنگ با مسلمین می‌رفت تا آن‌ها را مسیحی گرداند!
وی برای مباحثه و بشارت کلام خداوند به پیروان محمد ضرورت فراگیری زبان عربی را دریافته و برای این منظور برده‌ای عرب را خریداری می‌کند. سپس به مدت ۹ سال به یاری او به آموختن زبان عربی می‌پردازد تا تسلط کافی بر این زبان پیدا کند. به علاوه کتابی را برای ارشاد محمدیان می‌نویسد تا با نشان دادن دلایل فراوان به آن‌ها ثابت سازد که دین حقیقی٬ مسیحیت است. وی دو نکته مهم درباره ذات خداوند را زمینه این کار قرار می‌دهد؛ مَحبت خداوند و هماهنگی بین صفات او. وی دلیل می آورد که خداوند عادل بایستی گناه را مجازات کند و از سویی رحمت او مایل است تا گناهکاران را از مجازات رهایی دهد. تنها در مسیحیت است که خداوند جلوه مَحبت خود را به طور عملی نشان داده و با فرستادن پسریگانه خود و مجازاتش به جای گناهکاران و نجات آن‌ها٬ هم عدالت خود را به جای می آورد و هم رحمتش را. دین واقعی نه تنها در باره قدرت٬ آگاهی و جلال خداوند صحبت می‌کند بلکه درباره مَحبت و شناخت و رابطه فردی با او. خدای واقعی خدای مَحبت است که این مَحبت را به طور عام در طبیعت و جامعه و به طور خاص نسبت به ایماندارانش -در از بین بردن مجازات گناه آن‌ها بوسیله مسیح- نشان می‌دهد. وی با اشاره به منابع دین عربی نشان می‌دهد که خدایی که اسلام معرفی می‌کند فاقد مَحبت است و عدالت او با دیگر صفاتش هم‌خوانی ندارد. هرچند که الله قادر متعال است و آگاه به همه چیز اما نه قدوس است و نه مَحبت دارد. الله نیرویی است غیرقابل مقاومت٬ جبّار و با اراده‌ای غیرقابل انعطاف و در ذات و ماهیت متغایر با خدای کتاب مقدس.
وی در۶۳ سلگی و در اولین تلاش بشارتی‌اش به تونس سفر می‌کند٬‌ سفری از راه دریا و پر از مخاطرات. در تونس علمای اسلام را دعوت می‌کند تا کنفرانسی برای تبادل نظرات بین عقایدشان و تعالیم کتاب مقدس تشکیل دهند. ریموندلال اعلام می‌کند که اگر ایشان توانستند او را قانع کنند٬ از دین خود برگشته و مسلمان می‌شود. این گفته عده زیادی از معلمین و رهبران دینی را بر‌می‌انگیزد تا به آن کنفرانس بیایند. در آنجا وی درباره صفات و ذات خداوند با ایشان مجادله کرده و با نقل قول از کتاب مقدس به آن‌ها ثابت می‌سازد که فرستادن خداوند عیسی مسیح برای از بین بردن گناهان ضروری بوده و نجات و رستگاری جدای از ایمان به او غیرممکن است.
رهبران مسلمین هم وقتی که اصرار و پافشاری او بر ادعایش را ملاحظه می‌کنند٬ به این نتیجه می‌رسند که تنها راه مجادله با او این است که حکم قتلش را صادر کنند. اما به لحاظ کهولت سن و تابعیت کشوری دیگر حکمش را تخفیف داده و او را از خاک کشورشان بیرون می‌رانند با این شرط که دیگر پایش را به آن خاک نگذارد.
پس از بازگشت به اسپانیا وی همچنان به تلاش خود ادامه می‌دهد تا کلیسا را تشویق به رسانیدن مژده انجیل به پیروان محمد کند. بدین منظور با تحمل خطرات و مشکلات به کشورهای مسیحی سفر کرده و با رهبران کلیسا گفتگو می‌کند اما نتیجه چندانی نصیبش نمی‌شود. آرزوی او این است که روزی این گمراهان نیز خدای واقعی را شناخته و او را از روی مَحبت و نه چون برده‌های زنجیری و به امید پاداش٬ پرستش کنند.
در سن ۷۳ سالگی به شهری در الجزایر -در شمال آفریقا- سفر می‌کند. آن کشور در آن زمان تحت حکومت مملوکها بوده و توسط سلطان ناصر اداره می‌شد. وی حاکمی شریر بود که کلیساها را ویران نموده و مسیحیان را سوزانده و یا قطعه قطعه می‌کرد٬ مگر کسانی که به آغوش اسلام پناه می‌آوردند. اما ریموند لال که آرزو داشته تا به مقام الوهیت مسیح در میان منکرینش شهادت دهد٬‌ ترسی به دل راه نداده و پا بدان خطه می‌گذارد.
آن پیر مبشر به محض ورودش به آنجا در بازار ایستاده و شروع می‌کند به بشارت کلام به زبان عربی. او با شجاعت به مردمی که دورش گرد آمده بودند می‌گوید که مسیحیت تنها دین حقیقی است و اعلام می‌کند که حاضر است تا با علمای مسلمین بحث کند. مردم با شنیدن سخنان او که مسیح پسرخداست و رستگاری فقط از راه ایمان به او ممکن است٬ به خشم آمده و قصد جانش را می‌کنند. اما مُفتی آنجا وی را از دست جمعیت آشوبگر رهانیده و به وی می‌گوید که این کارش دیوانگی محض است. سپس از او می‌خواهد که اگر می‌تواند ادعایش را در میان جمع خبرگان دینی ثابت کند.
در روز موعود عالمان و شنوندگان کنجکاو در محلی گرد آمده و ریموند شروع به دفاع از موضعش کرده و با دلایلش سعی می‌کند تا شنوندگانش را مجاب سازد. یکی از برهانهایی که او از آن استفاده می‌کند اشاره به ده فرمان خداوند است. پس از تفسیر مختصر آن احکام٬ به آن‌ها نشان می‌دهد که بنیانگزار اسلام هر یک از این احکام خداوند را شکسته و زیر پا گذارده است. سپس از ایشان می پرسد٬‌ چگونه ممکن است خداوند سفیری را بفرستد که احکامش را نادیده انگارد؟ شجاعت گفتار او باعث می‌شود تا او را به سیاهچالی بیندازند و به مدت ۶ ماه در حبس نگاهش دارند. در این بین نیز به او وعده زنان زیبا٬ مقام و قدرت را می‌دهند مشروط بر اینکه دست از عقایدش برداشته و به دین اعرابی بگرود. اما تهدید٬‌ وعده و و فریب ملاها راه به جایی نمی‌برد. عاقبت او را سوار بر کشتی کرده و از آن خاک بیرون می‌رانند.
اما وی در سن ۷۹ سالگی دوباره به آنجا بازگشته و به طور مخفیانه به مردم بشارت داده و با آن‌ها از ملکوت خداوند صحبت می‌کند. اکنون در او عشق فراوانی است که هرچه زودتر به حضور خداوند عیسی مسیح برسد. سپس یک روز به میدان شهر رفته و در ملاء عام شروع به موعظه می‌کند. وی در موعظه‌اش به مردم هشدار می‌دهد که اگر در بی‌ایمانی خود ادامه دهند و مَحبت خداوند را که در انجیل به آن‌ها اهداء می‌شود رد کنند٬ هلاکت ابدی در انتظارشان خواهد بود. جمعیت نیز به خشم در آمده و او را به بیرون دروازه شهر کشانیده و در ۳۰ جوئن ۱۳۱۰ میلادی او را سنگسار می‌کنند. دوستانش بعدأ جسدش را به مایورکا حمل کرده و در کلیسای سن فرانسیس به خاک می سپارند.
( جالب است که تفکر شهادت در آئین مسیحیت کاملاء متفاوت است با آنچه که مسلمین بدان باور دارند. فرد مسیحی حاضر است تا برای اثبات اعتقادش و به خاطر اعتراف به تثلیث جان خود را نیز از دست بدهد. اما جهادگر مسلمان آماده است تا با گرفتن جان دیگری -حتی به قیمت از دست دان جان خود-دین خود را به زور شمشیر به آن فرد تحمیل کند. او به خاطر عقیده‌ای که آن را کورکورانه پذیرفته جان خود را به خطر نمی‌اندازد٬ ضرورتی هم برای آن نیست زیرا به او اجازه تقّیه داده شده تا در این مورد جانش را حفظ کند!)
نوشته ساموئیل زومر (samuel zwemer) - ترجمه دکتر زرین قلوب