تعریف استراتژی اجماعی چیست؟
در هیچکدام از استراتژی هایی که تاکنون تشریح شد، شرط نیت قبلی را به طور کامل حذف نکردیم. نوع بعدی با وضوح بیشتری پدیدارشونده است. در این استراتژی به طور طبیعی نقش آفرینان مختلف بر روی یک موضوع یا الگو همگرا می شوند به طوری که استراتژی بدون نیاز به جهت دهی از مرکز یا کنترل در سازمان فراگیر می شود. ما آن را استراتژی اجماع می نامیم. برخلاف استراتژی ایدئولوژیک، که در آن اجماع حول سیستمی از باورها شکل می گیرد (و لذا بازتاب نیاتی است که به طور گسترده در سازمان مورد پذیرش قرار گرفته اند)، استراتژی اجماعی (consensus strategy) درنتیجه سازگاری متقابل میان نقش آفرینان مختلف رشد می کند، به گونه ای که از یکدیگر و از پاسخ های متفاوت به شرایط محیطی یاد می گیرند و بدین وسیله یک الگوی مشترک و احتمالا غیرمنتظره می یابند که پاسخگوی نیازهای آنها است.
به محض اینکه سازمان کنترل شکل گیری استراتژی خود را از دست داد ،می توان اذعان نمود که شرکت یک استراتژی تحمیلی (imposed strategy) شده دارد. تمام استراتژی های قبلی کم و بیش از اراده نقش آفرینان در محدوده سازمان ناشی شده اند. اما استراتژی ها می توانند از بیرون سازمان نیز تحميل شوند. مثلا شرایط محیطی می تواند به طور مستقیم شرکت را در به کارگیری الگوی مشخصی در جریان اقدامات، مجبور نماید، بدون اینکه کنترل مرکزی وجود داشته باشد.