سبک تدریجی منطقی در مدل تصمیم گیری استراتژیک چیست؟
سبک چهارم تصمیم گیری که ترکیبی از سبک های برنامه ریزی، انطباقی و تا حدودی کارآفرینی است، توسط کویین پیشنهاد شده است. در این سبک، مدیریت ارشد درک و دیدگاه کاملا روشنی از مأموریت و اهداف شرکتش دارد ولی در طراحی و توسعه استراتژی ها، ترجیح می دهد تا «از فرایندی تعاملی بهره گیرد که در آن سازمان آینده را وارسی کرده و به جای استفاده از تدوین های جهان شمول استراتژی های عمومی کسب و کار، از مجموعه ای از اقدامات تدریجی و مقطعی بهره می گیرد». بنابراین با وجود اینکه اهداف و مأموریت تنظیم می شوند، استراتژی از لابه لای بحث ها، تبادل نظرها و آزمایش ها بیرون می تراود. به نظر می رسد این رویکرد زمانی مفید و مؤثر است که محیط به سرعت در حال تغییر باشد و نیز زمانی که اجماع و توسعه منابع مورد نیاز قبل از متعهد نمودن سازمان به پیروی از یک استراتژی خاص، حائز اهمیت باشد.
مسائل استراتژیک در نظر گرفتن عوامل محیط خارجی مؤسسه را ضروری می سازند. همه مؤسسات کسب و کار در یک سیستم باز قرار دارند. آنها بر وضعیت برونی اثر می گذارند و از آن به میزان معتنابه و غیر قابل کنترلی اثر می پذیرند. بنابراین برای موفقیت در دستیابی به جایگاه مناسبی در وضعیت رقابتی آینده، مدیران مؤسسه باید نگاهشان به فراتر از محدوده عملیات خود مؤسسه باشد. آنها باید بدانند که دیگران (مثلاً رقبا، مشتریان، تأمین کنندگان، بستانکاران، دولت وکارکنان) احتمالاً به چه کاری دست خواهند زد.