درمان پرولاکتین بالا در خانمها چیست؟
• ترشح پرولاکتین به حالت طبیعی برگردد.  
• کاهش اندازه تومور  
• اصلاح اختلالات بینایی  
• عملکرد طبیعی غده هیپوفیز به حالت اول بازگردد.  
اگر تومور خیلی بزرگ باشد، تنها بخشی از این اهداف قابل دستیابی است.  
از آنجا که دوپامین یک ماده شیمیایی است که به طور طبیعی ترشح هورمون پرولاکتین را مهار می‌کند، پزشکان ممکن است پرولاکتین بالا را با آگونیست‌های دوپامین بروموکریپتین (پارلودل) یا کابرگولین (داستینکس) درمان کنند. آگونیست‌ها داروهایی هستند که مانند یک ماده طبیعی عمل می‌کنند.   
این داروها تومور را کوچک می‌کنند و سطح پرولاکتین حدود ۸۰ درصد از بیماران به حالت طبیعی بازمی‌گردد. عوارض جانبی بروموکریپتین ممکن است تهوع و سرگیجه باشد.  
برای جلوگیری از این عوارض جانبی، درمان با بروموکریپتین باید به آرامی شروع شود. معمولا با یک چهارم یا نصف قرص ۲٫۵ میلی گرم شروع می‌شود که هنگام خواب با یک میان وعده مختصر مصرف می‌شود.  
دوز به تدریج هر ۳ تا ۷ روز در حد نیاز افزایش می‌یابد و در دوزهای تقسیم شده با وعده‌های غذایی یا زمان خواب با یک میان وعده مصرف می‌شود.  
جراحی  
در درمان جراحی بالا بودن پرولاکتین، مغز به طور خیلی ظریف باز می‌شود و تومور را از غده هیپوفیز درمی‌آورند. نتایج جراحی بستگی زیادی به اندازه تومور و سطح پرولاکتین و همچنین مهارت و تجربه جراح مغز و اعصاب دارد.   
هر چه سطح هورمون پرولاکتین بالاتر باشد، احتمال عادی شدن پرولاکتین سرم کمتر است. در بهترین حالت، جراحی پرولاکتین بیمارانی که سطح پرولاکتین آنها کمتر از ۲۵۰ میلی گرم است را اصلاح می‌کند. حتی در بیماران با تومورهای بزرگ که نمی‌توان آن را به طور کامل از بین برد، درمان دارویی پس از جراحی ممکن است پرولاکتین سرم را به حد نرمال بازگرداند.  
درمان با دارو نیز ممکن است قبل از عمل جراحی شروع شود تا بخشی از تومور برای عمل جراحی برداشته شود. تحقیقات نشان می‌دهد که با توجه به اندازه تومور و اینکه چه مقدار از آن از بین می‌رود، در بعضی موارد ممکن است تومور طی پنج سال برگردد.  
پرتو درمانی  
اگر درمان دارویی و عمل جراحی به کاهش سطح هورمون پرولاکتین کمکی نکند، به ندرت از پرتودرمانی استفاده می‌شود. بسته به اندازه و محل تومور، پرتو درمانی در دوزهای پایین در دوره‌های ۵ تا ۶ هفته‌ای یا به صورت تک دوز بالا انجام می‌شود. پرتودرمانی حدود ۳۰ درصد مواقع موثر است.
ا فزایش پرولاکتین اغلب ناشی از وجود تومور خوش‌خیم در قاعده غده هیپوفیز است، بنابراین توصیه می‌شود که برای تمام بیماران مبتلا به هایپرپرولاکتینوما، یک ct - اسکن یا mri از منطقه sella turcica نیز انجام شود.   
علایم هیپرپرولاكتینمی در زنانی كه در دوران شیردهی نیستند به صورت ترشح شیر از پستان مشخص می‌شود. پرولاكتینوما علت 20-15٪ موارد آمنوره ثانویه است.   
افزایش پرولاكتین ممكن است با اضطراب و افسردگی همراه باشد. برای رفع این مشكل مصرف داروی بروموكریپتین یا کابرگولین (آگونیست‌های دوپامین) موفقیت‌آمیز است اما در بعضی موارد نادر غده باید برداشته شود.