چه موقع پر کردن دندان لازم است؟
تقریباً همه ما در یک نقطه یا نقطه دیگر حداقل یک حفره دندانی داریم یا داشته ایم. این که یک فرد تمام زندگی خود را پشت سر می‌گذارد بدون اینکه هرگز دچار این نوع پوسیدگی دندان شود، امر بسیار نادری است. به نظر می‌رسد برخی از افراد بدشانس به طور منظم در دندان خود حفره دارند، در حالی که بسیاری دیگر ممکن است سال‌ها طول بکشد تا حفره دندانی بعدی در دهان او ایجاد شود.
حفره‌ها هنگامی ایجاد می‌شوند که لایه سخت و بیرونی دندان طبیعی شما آسیب ببیند. آسیب هنگامی رخ می‌دهد که باکتری‌ها با قندهای موجود در دندان‌های شما، اسید ایجاد می‌کنند. این اسید سپس با بزاق و غذا ترکیب می‌شود و پلاک ایجاد می‌کند. پلاک و اسیدها با ایجاد سوراخ یا حفره در لایه‌های بالایی دندان به دندان آسیب می‌رسانند تا زمانی که پالپ داخلی تحت تأثیر قرار گیرد. این امر می‌تواند در نهایت منجر به نیاز به درمان کانال ریشه و عصب کشی شود.
بیشتر افراد آمالگام های دندانی را به عنوان پر کننده نقره می‌شناسند. آمالگام دندان مخلوطی از جیوه، نقره، قلع و مس است. از جیوه، که حدود 50 درصد از ترکیب را تشکیل می‌دهد، برای اتصال فلزات به یکدیگر و ایجاد یک پر کننده قوی، سخت و بادوام استفاده می‌شود. مشخص شده است که پس از سال‌ها تحقیق، جیوه تنها عنصری است که این فلزات را به هم متصل می‌کند به گونه ای که به راحتی قابل استفاده در حفره دندان است.
جیوه در آمالگام دندانی سمی نیست. وقتی جیوه با سایر مواد در آمالگام دندانی ترکیب شود، ماهیت شیمیایی آن تغییر می‌کند، بنابراین اساساً بی ضرر است. مقدار جیوه آزاد شده در دهان تحت فشار جویدن و آسیاب کردن غذا بسیار ناچیز است و هیچ دلیلی برای هشدار وجود ندارد. در واقع، این مقدار بسیار کمتر از جیوه ای است که بیماران در غذا، هوا و آب در معرض آن قرار دارند.