یک استاد زبان نیتیو (یعنی مدرسی که زبان مادری خودش رو تدریس کنه) بهتره یا یک استاد دوزبانه که زبان دومش رو به زبان آموزانی که با زبان مادریشون آشناست تدریس میکنه؟
به نظرم استاد دوزبانه بهتر هست چون امکانش هست که استاد خودش ترک زبان باشه ولی زبان اموز فارس زبان یا هرزبان دیگری باید جوری باشه که شخص بتونه با استادش ارتباط بگیره.
.بزرگترین ایراد استاد زبان اینه که کم کاری کنه و با کم کاری زبان اموزش رو نادیده بگیره