8 مکانیزم دفاعی رایج در انسان ها در برابر اضطراب
8 مکانیزم دفاعی زیر، از رایج ترین راهکارهای دفاعی انسان ها در برابر احساس نا خوشایند اضطراب هستند. این دفاع ها از مصالح اصلی سازنده شخصیت انسان هستند.
۱-جابجایی(displacement)
تا حالا پیش آمده در محل کار خود روز بسیار بدی را پشت سر گذاشته باشید و وقتی به خانه می روید ناکامی هایتان را بر سر خانواده و دوستانتان خالی کنید؟ در این صورت شما دفاع جابجایی را تجربه کرده اید. جابجایی یعنی این که ما ناکامی ها و احساسات و تکانه های خود را بر سر افراد و موضوعاتی که کمتر تهدید کننده هستند خالی کنیم.
پرخاشگری جابجا شده مثال رایجی از این دفاع است.
به جای راه های ابراز خشمی که منجر به پیامدهای منفی می شود مثل بحث کردن با ریئس،
خشممان را بر سر شخص یا شی غیر تهدید کننده ابراز می کنیم.
۲- مکانیزم دفاعی انکار(denial)
این مکانیزم دفاعی یکی از شناخته شده ترین دفاع هاست. برای توصیف زمان هایی بکار می رود که افراد در پذیرش و اعتراف به حقیقتی واضح ناتوانند. انکار، امتناع از تایید و یا تصدیق اتفاقی است که رخ داده یا در حال رخ دادن است. 
معتادان به مواد یا الکل اغلب مشکلات خود را انکار می کنند. بعضی قربانیان حوادث ناگهانی نیز انکار می کنند که اصلا اتفاقی رخ داده است. مادری را تصور کنید که مرگ فرزند خویش را انکار میکند و حتی برای او بر سر میز غذا هنوز بشقاب می گذارد. انکار باعث حفاظت از ایگو در برابر موضوعاتی است که فرد توانایی کنار آمدن با آن ها را ندارد. این در حالی است که انکار به انرژی و سرمایه گذاری روانی بسیاری نیاز دارد. به همین دلیل دفاع های دیگری نیز برای جلوگیری از ورود احساسات غیر قابل پذیرش به آگاهی هشیارانه همزمان با انکار مورد استفاده قرار می گیرند.
علی رغم شواهد محکم دال بر درستی موضوع یا مسئله ای فرد گاهی اوقات به انکار آن ادامه می دهد. زیرا رویارویی با حقیقت برای او تلخ است. شکل دیگر انکار شامل اعتراف به یک حقیقت است اما اهمیت آن کوچک نمایی می شود. گاهی نیز افراد واقعیت را پذیرفته اما مسؤلیت خود را انکار می کنند و دیگران و عوامل بیرونی را سرزنش می کنند.
۳- مکانیزم دفاعی سرکوب(repression)
سرکوب نیز از مکانیزم های دفاعی معروف است. این دفاع به گونه ای عمل می کند که اطلاعات اضطراب آور را خارج از حیطه ی هشیاری نگه دارد. اما این خاطرات ناپدید نمی شوند و به تأثیرگذاری بر رفتارهای فرد ادامه می دهند.
برای مثال شخصی که خاطره ی سوءاستفاده قرار گرفتن در کودکی اش را سرکوب می کند ممکن است مشکلاتی در تشکیل روابط بعدی خود داشته باشد. گاهی ما هشیارانه اطلاعات را به خارج از حوزه ی آگاهی مان هدایت می کنیم. در اغلب موارد کنار زدن خاطرات اضطراب برانگیز از هشیاری، کاملا ناهشیارانه اتفاق می افتد.
۴-تصعید یا والایش(sublimation)
این دفاع برای ما امکان پیاده سازی تکانه های غیرقابل پذیرش (به کمک تبدیل آن ها به حالات قابل پذیرش جامعه) را ایجاد می کند. برای مثال شخصی که خشم زیادی را تجربه می کند و به ورزش کیک بوکسینگ به عنوان مجرایی برای خارج کردن خشم می پردازد. فروید معتقد بود مکانیزم دفاعی والایش نشانه ی پختگی است که به افراد امکان عمل به شیوه های پذیرفته شده تر از نظر اجتماع را می دهد.
۵-فرافکنی(projection)
نسبت دادن حالات و احساسات غیر قابل پذیرش خودمان به دیگران را فرافکنی می گویند. برای مثال وقتی از کسی خوشتان نمی آید فکر می کنید او از شما خوشش نمی آید.مکانیزم دفاعی فرافکنی با اجازه دادن به تمایلات و تکانه ها برای خروج از راه هایی که ایگو نمی تواند تشخیص دهد عمل می کند و در نهایت اضطراب را کاهش می دهد.
۶-عقلانی سازی(intellectualization)
شامل توضیح دادن رفتار و احساسات غیر قابل پذیرش به شیوه های منطقی و عقلانی است تا از دلیل واقعی آن اجتناب کنیم. مثلا شخصی که هر روز بدهکاری به بار می آورد شروع به ساختن یک دفتر حسابرسی پیچیده شامل انواع روش های پرداخت بدهی هایش می کند و ساعت های زیادی را صرف توسعه این دفتر می کند! بدون آن که به اصل عمل پرداخت بدهی هایش بپردازد. این دفاع نه تنها اضطراب را می کاهد بلکه عزت نفس و خود انگاره را نیز حفظ می کند. افراد در مواجهه با موفقیت آن را به توانایی هایشان نسبت می دهند و در صورت شکست عوامل بیرونی را سرزنش می کنند.
۷- مکانیزم دفاعی واپس روی(regression)
هنگام روبه رو شدن با وقایع بسیار اضطراب برانگیز، افراد راهبردهای کنارآمدن خود با مشکل را رها کرده و به الگوهای رفتاری دوران ابتدایی رشد خود بازمی گردند. آنا فروید این مکانیزم دفاعی را واپس روی نامید که به شیوه های رفتاری مراحل رشد روانی-جنسی اشاره دارد که فرد در آن ها دچار ثبیت شده است. برای مثال شخصی که هنگام شنیدن موضاعات غیر دلخواهش گریه یا قهر می کند در دوره های رشدی اولیه خود دچارتثبیت شده است. رفتارهای واپس گرایانه بسته به دوره ای که در آن تثبیت رخ داده می توانند تنوع زیادی داشته باشند. تثبیت در دوره دهانی به شکل خوردن بیش از حد و سیگار کشیدن بیش از حد و یا تثبیت در دوره ی مقعدی به شکل پاکیزگی یا بی نظمی افراطی خود را نشان می دهند.
۸-واکنش وارونه(reaction formation)
این دفاع با قرینه کردن احساسات، تکانه ها و رفتارهای متضاد، اضطراب را می کاهد. مثالی از این مکانیزم دفاعی، رفتار بسیار دوستانه با کسی است که از او خوشمان نمی آید تا بتوانیم احساسات واقعی خود را پنهان کنیم. چرا انسان ها این گونه رفتار می کنند؟ فروید می گوید: برای پنهان کردن احساسات واقعی در پس رفتارهای کاملا مخالف با آن ها
برای آشنایی با مکانیسم دفاعی گسستگی، فانتزی و جسمانی سازی نیز متن مربوط به آن ها را مطالعه نمایید. 
منبع برای مطالعه بیشتر
britanica - defence mechanism
psychologytoday - defence mechanisms
گشتالت درمانی نوعی رویکرد وجودی- پدیدارشناختی است و مبتنی بر این اصل است که افراد را باید در بستر رابطه جاری آنها با محیط شناخت. در نظریه شخصیت پرلز به لایه‌های آسیب شناسی روانی اشاره کردیم که در گشتالت درمانی مد نظر قرار می گیرند. در بخش اول نظریه پرلز اشاره کردیم که در لایه جعلی طوری وانمود می‌کنیم که فرد دیگری هستیم و نقش بازی می‌کنیم. در این لایه به جای نشان دادن خود واقعیمان و آفریدن آن، در یک زندگی خیالی به سر می‌بریم و خودی خیالی را به نمایش می‌گذاریم. 
لایه های فوبیک، بن بست، درون‌پاشی و انفجاری
در لایه فوبیک، ما در تلاشیم به خود واقعیمان نزدیک شویم. تلاش برای کامل بودن، ما را به سمت لایه فوبیک بیماری‌مان سوق می دهد. رو به رو شدن با بخش‌هایی که دوستشان نداریم، ما را می‌ترساند. ممکن است افراد برای بهبود این روان رنجوری به گشتالت درمانی روی آورند. 
لایه بن بست، نقطه ای است که در آن گیر کرده‌ایم و عقیده داریم رهایی از آن ممکن نیست و افراد به دلیل ترس از دور ماندن از حاشیه امن، پا را از آن فراتر نمی‌گذارند. افراد روان‌رنجور از این نقطه فراتر نمی‌روند چون راحت‌تر می‌توانند محیط را کنترل کرده و حمایت دریافت کنند. آنها نقش درمانده، احمق و یا خشمگین را ادامه می‌دهند تا دیگران از جمله درمانگر گشتالت درمانی را وادار کنند، به آنها توجه کند.  لایه درون‌پاشی، مردن اجزایی از خودمان است که آنها را انکار کردیم و نادیده گرفتیم. پرلز معتقد است این لایه شبیه حالت کاتاتونی است و طی آن فرد به جسدی بی حرکت شبیه است.
در نهایت، لایه انفجاری آزاد سازی انرژی‌های زندگی را ایجاب می‌کند. اندازه ی انفجار در افراد متفاوت است و به انرژی که در لایه قبلی محدود شده است، بستگی دارد. برای اینکه فرد کاملا نشاط و شادابی بیابد، باید در خشم، اندوه، شادی و ارگاسم منفجر شود. با این انفجارها، فرد از لایه بن بست و درون پاشی فراتر می‌رود و گام بلندی در مسیر بالندگی طی می‌کند. 
نظریه فرایندهای درمانی
انفجارها فقط زمانی رخ می‌دهند که فرد از نقش بازی کردن در لایه جعلی و نادیده گرفتن اجزای خودش در لایه دورن پاشی دست بردارد و با افزایش هشیاری خود به سمت انفجار پیش رود. در گشتالت درمانی افزایش هشیاری با هدف آزاد کردن افراد از زندگی خیالی لایه جعلی صورت می‌گیرد.  برای آزاد شدن از زندگی خیالی در گشتالت درمانی باید ذهنمان را آزاد کنیم و در اینجا و اکنون بمانیم. 
اصول نظریه گشتالت درمانی
کل نگری
در گشتالت درمانی ، شخص کامل مد نظر است و درمانگران گشتالتی به افکار، احساسات، رفتارها، بدن و رؤیاهای درمانجو توجه دارند و تاکید بر یکپارچگی و نحوه ای که اجزا در کنار هم قرار می‌گیرند، می‌باشد. 
نظریه میدانی
طبق این نظریه، باید انسان را در محیط و موقعیت خود، به عنوان جزیی از میدانی که در آن قرار دارد و مدام در حال تغییر است در نظر گرفت. 
فرایند تشکیل شکل
این فرایند در گشتالت درمانی ، شرح می دهد که چگونه یک فرد محیط را لحظه به لحظه سازمان می‌دهد و ادراک می‌کند. در گشتالت درمانی قسمتی که توجه می شود، شکل و قسمتی که اطراف شکل را در بر می‌گیرد، زمینه نامیده می شود. در فرایند تشکیل شکل، این نکته مد نظر است که چگونه جنبه ای از میدان محیطی از زمینه آشکار شده و کانون توجه قرار می‌گیرد.  
خود گردانی ارگانیزمی
افراد به کمک توانایی خودشان و امکانات محیط تلاش می‌کنند تا خود را تنظیم کنند و به آرامش دست یابند. درمانگران، آگاهی درمانجو را به سمت شکل‌هایی هدایت می‌کنند که از زمینه آشکار می‌شوند و از فرایند تشکیل شکل، به عنوان راهنمایی برای تمرکز بر درمان استفاده می‌کنند. 
وظیفه‌ی درمانجو در گشتالت درمانی
وظیفه‌ی درمانجو این است که در اینجا و اکنون بماند؛ آگاهی از لحظه به درمانجو امکان می‌ دهد که در فرایند گشتالت درمانی روی آگاهی خود در زمان حال کار کند. در یکی از تکنیک‌های گشتالت درمانی، درمانجو روی صندلی داغ می‌ نشیند و نشان می‌دهد که آماده است تا در گشتالت درمانی کانون توجه درمانگر باشد و می توان انتظار داشت که لایه جعلی را به اجرا در بیاورد. نقشهای مختلفی مثل درمانده، احمق و یا یک بیمار عالی را بازی کند و بعد از بیمار خواسته می‌شود در تمرین‌های درمانی شرکت کند و از نقش‌هایی که بازی می‌کند و چهره‌های جعلی که برای خود انتخاب می‌کند، آگاه شود.
این تمرینات در گشتالت درمانی هدف نیستند بلکه هدف این است افراد با احساسات متضاد خود رو به رو شوند. به عنوان مثال، در تمرین سلطه‌گر- سلطه‌پذیر یکبار درمانجو در نقش سلطه‌پذیر و بعد در نقش سلطه گر روی صندلی می‌نشیند. وقتی درمانجویان در تمرینات گشتالتی شرکت می‎کنند، می توانند از لایه فوبیک خود آگاهی بیشتری یابند و متوجه شوند از چه چیزی در اینجا و اینک فرار می‌ کنند. 
وظیفه ی درمانگر در گشتالت درمانی
در ابتدای گشتالت درمانی ، درمانگر به درمانجو می‌ گوید که در درمان مسئول آنچه انجام می دهند، هستند. البته بخشی از مسئولیت درمانگر در گشتالت درمانی این است که در اینجا و اکنون بماند و بر زمان حال متمرکز باشد و درمانجو را نیز در زمان حال نگه دارد. مثلا اگر درمانجو به زمان گذشته پرداخت، او را آگاه سازد. به عنوان مثال اگر درمانجو از والدینش گله و شکایتی داشت و دلیل مشکلاتش را والدینش می دانست، می توان فن صندلی خالی را اجرا کرد. در روند گشتالت درمانی از درمانجو خواسته می شود که در همین لحظه تجسم کند که والدین بر صندلی نشسته اند و او ناگفته های خود را بیان کند.
به علاوه، در گشتالت درمانی درمانگر برخلاف درمانگران راجرزی کلمات درمانجویان را منعکس نمی کند. در واقع، درمانگران گشتالتی بیشتر با بیانگرهای غیر کلامی درمانجویان، در ارتباط است مثل کیفیت صدا، حالت بدن و حرکات آنها. در گشتالت درمانی، درمانگران آنچه را می بینند و می شنوند و به خصوص آنچه به عنوان موانع بدنی در مسیر درمان قرار می گیرد، به درمانجو پسخوراند می دهند و او را آگاه می کنند.
منابع برای مطالعه بیشتر
سایت psychologytoday
سایت verywellmind