روزه‌داری
عده زیادی گمان می‌برند که اگر وعده غذا خوردنشان را در طول یک ماه تغییر داده و به جای اینکه در طول روز غذا بخورند، در ساعات شب شکم خود را سیر کرده و در عوض در روشنایی روز لب به آب و خوراکی نزنند این کارشان هم باعث تزکیه نفس آنها شده و هم آنها را از مجازات گناهانشان رهایی خواهد داد. نویسنده این سطور با این طرز تفکر بزرگ شده و بدان پایبند بود تا اینکه با کلام خداوند و مکاشفات راستین آشنایی پیدا کرد.
چه سخت و طولانی بودند روزهای داغ ماه رمضان؛ تمامی روز را به انتظار غروب سپری کردن، پرهیز از فرورفتن قطره‌ای آب و یا ذره‌ای غبار به دهان، نفرت از دیگرانی که این حکم شریف را به هیچ شمرده و چیزی می‌خوردند (جواب خدا را در روز قیامت چه می‌دهید؟) لب‌های داغ هم بسته از تشنگی، رضایت کامل از خود و نفرت از آنهایی که به این کار بی‌اعتنایی می‌کردند، احساسی روحانی از شنیدن صدای دلنشین مؤذن در غروب و حمله به غذاهایی که خوردنشان در طول روز ممنوع بود، بیدارشدن در نیمه شب برای خوردن سحری...همه این کارها چقدر مقدس و پاک به نظر می‌رسید. مبارزه با نفس شریر و غلبه کردن بر آن در حرارت تابستان، بنده را مستحق ورود به بهشت و آغوش حوریان زیباروی می‌ساخت.
تنها وقتی که با تعالیم واقعی و نجات بخش کلام خداوند آشنا می‌شویم پی می‌بریم که این کارهای مذهبی نه تنها بیهوده بوده بلکه مضحکه‌اند. خداوند در کلامش به ما می‌گوید: «یا هنوز نیافته‌اید که آنچه از دهان فرو می‌رود، داخل شکم می‌گردد و در مبرز افکنده می‌شود؟ امّا آنچه از دهان برآید، از دل صادر می‌گردد و این چیزها است که انسان را نجس می‌سازد، زیرا که از دل برمی‌آید، افکار پلید و قتلها و زناها و فسقها و دزدیها و شهادات دروغ و کفرها. اینها است که انسان را نجس می‌سازد، امّا خوردن به دستهای ناشسته، انسان را نجس نمی‌گرداند.» (انجیل متی ۱۵: ۱۷-۲۰)
ما ممکن است بتوانیم جلو دهان خود را گرفته و چیزی نخوریم اما این کار مانع بیرون آمدن این شرارتها که در دل ماست نمی‌شود. پرهیز کردن از غذا و تغییر ساعت غذا خوردن هیچ تأثیری در ذات و شخصیت فرد نمی‌گذارد. چقدر عادی است مشاهده افراد  که نه محبتی به خدا دارند و نه به هم‌نوعان خود، همچنان به ناراستی سخن گفته و از دیگران کینه و نفرت به دل دارند! غیرممکن است که این تمرین‌های مذهبی کسی را از درون تغییر داده و او را در نزد خداوند مقبول سازد. اگر قرار بود  جلو شهوات را بگیرد که بنیانگذار دین مبین اسلام – و تمامی امام‌های شیعه - دست به تعدد زوجه‌هایشان نمی‌زدند. (کلام خداوند ازدواج را فقط و فقط منحصر به یک مرد و یک زن دانسته و تعدد زوجه‌ها زنا محسوب می‌شود.)
فرض بر این شده که آدمی به ذاته و طبیعتاً موجود پاک و درستی است که تحت وسوسه‌های شیطان به گناه می‌افتد. آنچه که وی نیاز دارد روز‌ه‌داری و تزکیه نفس است تا از این راه اراده‌اش قوی شده و بتواند در برابر این وسوسه‌ها مقاومت کند. علمای اسلام در باره فواید بی‌شمار روزه‌گیری صفحات زیادی را سیاه کرده‌اند. اما غلط بودن این فرض را به تجربه می‌توان دید (در زندگی بزرگان دین اسلام) و از آن مهمتر کلام خداوند است که آن را به ما یادآور می‌شود: «آیا حبشی پوست خود را تبدیل تواند نمود یا پلنگ خال‌های خویش را؟ آنگاه شما نیز که به بدی کردن معتاد شده‌اید نیکویی توانید کرد.» (ارمیاء نبی ۱۳: ۲۳)
مشکل ما بسیار بزرگ‌تر از آنی است که با  بتوان آن را اصلاح نمود؛ اراده، اندیشه و ذات ما متمایل به شرارت و گناه است. این آیه وضعیت طبیعی ما را با وضعیت فردی سیاه پوست مقایسه می‌کند؛ همچنانکه او نمی‌تواند رنگ پوست خود را تغییر دهد ما هم نمی‌توانیم تغییری واقعی در ذات خود ایجاد کنیم. همانطور که پلنگ نمی‌تواند خال‌های بدنش را از بین بردارد -زیرا این‌ها جزئی از ذات طبیعی اوست- ما هم نمی‌توانیم ذات شریر خود را به هیچ نحوه‌ای نیک سازیم. تنها ایمان به مسیح و تحول روحانی است که به ما ذاتی نو می‌دهد تا بتوانیم خداوند و احکامش را دوست داشته و از آنها اطاعت کنیم.
علت اصلی روزه گرفتن برای اکثریت ما تزکیه نفس نیست بلکه راه فراری است از مجازات گناهان. هریک از ما مرتکب گناهان زیادی شده‌ایم و وجدانمان بر آنها گواهی داده و لذا درصدد یافتن راه گریزی از مکافات ابدی هستیم. به مؤمنین وعده داده شده که دعاها و روزه‌های ایشان نزد پروردگار عالم پذیرفته شده و در روز جزا به خاطر این اعمال مذهبی، خداوند از گناهانشان چشم‌پوشی کرده و آنها را به بهشت می‌فرستد. چنین عقیده‌ای برای کسی که در بازار بزرگ شده و با داد و ستد آشنایی داشته باشد به نظر کاملاً درست می‌آید؛ هیچ چیزی در این دنیا مفت و مجانی به دست نمی‌آید.
امّا باید پرسید: پس تکلیف گناهان چه می‌شود؟ آیا امکان دارد که گناه وارد بهشت و ملکوت خداوند بشود؟ آیا امکان دارد که خداوند گناه را بدون مجازات کردن آن ببخشد؟ آیا عدالت خداوند اجازه این کار را می‌دهد؟« آیا داور تمام جهان انصاف نخواهد کرد؟» (پیدایش ۱۸: ۲۵)
علمای اسلام در پاسخ به این پرسش‌ها خواهند گفت که یکی از صفات الله بخشندگی اوست؛ او هرکه را که بخواهد می‌بخشد و جوابگوی کسی هم نیست. الله نیروی قادر و متعالی است که هر کاری را که اراده بکند می‌تواند انجام دهد حتی اگر این کار به نظر ما بی‌عدالتی برسد. کیست که در مقابل اراده قوی او ایستادگی کند؟ اگر الله بخواهد تمامی انسان‌ها را به بهشت یا به جهنم بفرستد، هیچ عامل نمی‌تواند مانع آنجام اراده او شده و یا جلو او را بگیرد. به عبارت دیگر الله چون خدایی بخشنده است به راحتی از سر گناهان مؤمنین گذشته و این کار وی بی‌عدالتی محسوب نمی‌شود زیرا او خداست و قدرت این کار را دارد!
کلام خداوند امّا پاسخی کاملاً متفاوت ارائه می‌کند؛ خدای حقیقی و زنده یک دیکتاتور جبّار نیست که هر کاری را اراده نمود انجام دهد. بلکه او تمام ارادۀ مقدس خود را برای جلال خود و خیریت ایمانداران انجام می‌دهد. حتی زندگی در کشورهایی که توسط یک دیکتاتور اداره می‌شود که هیچ‌کس جرأت تخلف از دستورات وی را نداشته باشد غیرقابل تحمل است و هر کس که توانش را داشته باشد فرار را بر قرار ترجیح می‌دهد. حال اگر ملکوت خداوند توسط دیکتاتور قادر متعالی اداره شود که هر کاری را به اراده خود انجام دهد که اسم آن مکان را نمی‌توان بهشت گذارد! خیر، خداوند حقیقی خدایی قدوس و پارساست که هرگز مرتکب گناه و یا خطایی نمی‌شود. عدالت او خلل‌ناپذیر و مطلق است و اگر کسی مرتکب گناهی شود، مجازاتش نه تنها قطعی بلکه ضروری است. اگر خداوند اراده کند تا فردی را ببخشد، عدالت و قدوسّیت او مانع این کار می‌شود. گناه باید مجازات شود. به دلیل این ضرورت است که خداوند عیسی مسیح وارد قالبی بشری شده و به زمین آمد تا کفاره گناهان را پرداخته و امکان رستگاری را فراهم سازد. هر یک از ما نیاز به این نجات‌دهنده داریم تا واسطه ای باشد بین ما و خدا؛ تا ما را به آشتی با خداوند درآورد. این تعلیمی است که تمام پیامبران خداوند در نوشته‌های آسمانی خود به ما می‌دهند: مژده آمدن یک نجات‌دهنده تا بار گناهان و مجازات آنها را از میان برداشته و عدالت خداوند را به اجرا گذارد.
عیسی مسیح تنها کسی است که توانایی این کار را دارد زیرا او دارای دو ذات است: ذات الهی و انسانی. او یک انسان کامل است شبیه به هر یک ما از هر لحاظ -غیر از گناه- لذا می‌تواند به عنوان جایگزین مناسبی به جای ما مجازات شود. به علاوه او خدای قادر متعال است که توانایی آن را دارد تا مجازات ازلی میلیونها ایماندار را بر روی صلیب متحمل بشود. بر روی صلیب تمامی نفرین و لعنت ناشی از پایمال کردن شریعت خداوند به کمال بر مسیح قرار گرفته و تمامی خشم عادلانه خداوند علیه گناهان قوم خویش بر مسیح نازل شد. هیچ بشر و یا فرشته‌ای توان تحمل آن عذاب ازلی را نداشت. داشتن چنین ذات دوگانه‌ای عیسی مسیح را یک میانجی مناسب می‌سازد تا فدیه رهایی قوم خویش را به کمال پرداخت کند. او پسر خداست و برابر با او که جامه بشری به خود گرفته و در میان انسان‌ها پدیدار شد تا هم جلوه‌گر محبت خداوند باشد و هم جان خود را برای رهایی ایمانداران به خود قربانی کند.
اگر ، شب زنده داری، سینه زنی، زیارت مکانهای مقدس و خم و راست شدن روی سجاده و یا هر عمل مذهبی دیگری قادر بود تا ما را از مجازات ازلی که در انتظارمان است نجات دهد، دیگر ضرورتی نداشت تا خدا پای به این دنیا گذاشته و بر صلیب رنج ببرد. تنها وقتی که با مکاشفات کلام خداوند آشنا می‌شویم درمی‌یابیم که ضرورت داشت تا مسیح تناسخ یافته و به زمین بیاید زیرا ملکوت خداوند جایی است که گناه هرگز بدان وارد نخواهد شد. لذا اگر قرار است که گناهکاری بدان وارد شود ابتدا باید از آلودگی گناهانش پاک شود. عدالت خدشه‌ناپذیر خداوند مجازات تک تک گناهان آن فرد را طلب می‌کند. مسیح به خاطر محبت بیکرانش حاضر شد تا به جای گناهکاران مجازات شود تا آنها از راه ایمان به او و به رایگان به ملکوت خداوند وارد شوند. همچنین بایستی ذات شریر ما تغییر کند؛ تغییری اساسی که برای ما غیرممکن است همانطوری که تغییر رنگ پوست یک سیاه پوست برای او ناممکن. وقتی که ما به مسیح ایمان می‌آوریم روح‌القدس باعث تغییری روحانی در ما می‌شود؛ او گویی احکام خداوند را در دل ما حک می‌سازد. این تغییر روحانی باعث آن تحولی در ما می‌شود که خود قادر به ایجادش نیستیم: رابطه ما نسبت به گناه عوض می‌شود، کسی که معتاد به گناه بوده بعد از ایمانش از آن گناه متنفر و بی‌زار می‌گردد. این است ایمان نجات‌بخش مسیحی.
وقتی که به صلیب خداوند می‌اندیشم از سویی عدالت کامل خداوند را می‌بینیم که حتی وقتی پسر محبوبش به جای گناهکاران بر آن درخت میخکوب شد تا مجازات آنها را به جان بخرد، خداوند ذره‌ای از شدت آن مجازات نکاسته و تمامی خشم و غضب خود را بر وی فروریخت. دیگر جای چه امیدی برای ماست که با رد کردن دعوت او به آشتی از طریق فدیه‌ای که برایمان فراهم کرده گمان ببریم که به نوعی وی از سر تقصیرات فراوان ما گذشته و به بهانه‌ای ما را امان می‌دهد! از سویی دیگر محبت غیرقابل درک خداوند را نسبت به ایماندارانش می‌بینیم زیرا از پرداخت هیچ بهایی برای رهایی آنها دریغ نداشته و پسریگانه‌زادش را برای نجات آنها قربانی کرده است. دیگر دشمنی از میان برداشته شده و صلح و آشتی کامل برقرار است: «و محبت خدا به ما ظاهر شده است به اینکه خدا پسریگانه خود را به این جهان فرستاده است تا به واسطه او زیست نمائیم. نه آنکه ما خدا را محبت نمودیم بلکه اینکه او ما را محبت نمود و پسر خود را فرستاد تا کفاره گناهان ما شود.» (اول یوحنا ۴: ۹-۱۰)
برای دیگرانی که برای رستگاری خویش و فرار از مجازات خداوند که در انتظارشان است به اعمال مذهبی خود اعتماد دارند، کلام خداوند هشدار جدی می‌دهد: «تو را می‌گویم تا ریال آخر را پرداخت نکنی از آنجا هرگز بیرون نخواهی آمد.» (انجیل لوقا ۱۳: ۵۹) عدالت خداوند دشمنانش را به جایی می‌فرستد که آتش آن هرگز خاموش نشده و کرم‌های آن هرگز نمی‌میرند. همه ما گناهکار بوده و احکام خداوند را بارها و بارها شکسته‌ایم، با این حال امیدواریم تا خداوند بی‌عدالتی کرده و آنها را بدون مجازات بگذارد!‌ درحالیکه وقتی کوچکترین بی‌عدالتی را در جامعه می‌بینیم فریادمان به آسمان بلند می‌شود و قصاص و مجازات خطاکار را می‌طلبیم. ما مجازات دیگران را قبول داریم ولی انتظار داریم که خداوند بی‌عدالتی کرده و از سر تقصیرات ما درگذرد.
می‌توان زمین و آسمان را در پی یافتن راه فراری از مجازات گناهان جستوجو کرد اما هیچ راه دیگری وجود ندارد. «زیرا که اسمی دیگر زیر آسمان به مردم عطا نشده که بدان باید ما نجات یابیم.» (اعمال رسولان ۴: ۱۲) حتی اگر تمام عمر را هم روزه بگیرید، تمام ساعات روز وشب را صرف خواندن دعای ندبه و گریه و زاری کنید، اگر تمام دارایی خود را به فقرا ببخشید، پای پیاده به زیارت مکّه رفته و بازگردید هنوز هم گناهان شما باقی است و لکه‌ٔ آن از دامن شما پاک نخواهد شد. شما ممکن است گناهان بی‌شمار خود را فراموش کرده باشید اما خداوند فراموشکار نیست. اگر بدون ایمان به مسیح از دنیا بروید آنچه که در انتظار شماست مجازات و خشم خداوند علیه دشمنانش است. به همین دلیل است که از شما التماس داریم تا کلام خداوند را مطالعه کرده و در پی یافتن حقیقت نجات دهنده باشید. تا فرصت باقی است توبه کرده و به خداوند عیسی مسیح به عنوان نجات دهنده خود ایمان آورید تا رستگار شوید. زیرا اگر قربانی را که خداوند برای آمرزش گناهان ما فراهم ساخته رد کنید «دیگر قربانی گناهان باقی نیست بلکه انتظار هولناک عذاب و غیرت آتشی که مخالفان را فرو خواهد برد.» (عبرانیان ۱۰: ۲۷)
«همچنین هر درخت نیکو میوه نیکو می‌آورد و درخت بد میوه بد می‌آورد. درخت خوب نمی‌تواند میوه بد آورد و نه درخت بد میوه نیکو آورد...لذا از میوه‌های ایشان٬ ایشان را خواهید شناخت.» (انجیل متی ۷: ۱۷-۲۰)
خداوند ما در این آیات درباره پیامبران دروغین هشدار می‌دهد که در لباس میش ظاهر می‌شوند امّا در باطن گرگان درنده‌اند٬ راه شناخت آن‌ها -نه از ادعای ایشان – بلکه از ثمراتی است که به ارمغان می آورند. این مطلب بسیار مهمی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود؛ همه ما پیش‌فرضها و انتظارات غلطی در ذهن خود داریم که بر خلاف واقیعت هستند . همین باعث می‌شود که در مواجهه با حقیقت دچار سرگردانی و حیرت شویم. خداوند به ما گفته که از درخت فاسد نباید انتظار میوه خوب را داشت ؛ چیزی که از ریشه خراب است و اساس درستی ندارد امکان ندارد که ثمره نیکی به بار آورد. امّا متأسفانه پذیرش این نکته ساده برای ما غیرممکن است. ما با چشمان خود ثمرات پلید را می‌بینیم٬ نتایج منفی آن را هر روزه تجربه می‌کنیم امّا تمام آن‌ها را نه به درخت بلکه به چیز دیگری نسبت می‌دهیم.
وقتی که در اوایل انقلاب شکوهمند اسلامی ۲۸ میلیون نفر به پای صندوقهای رأی رفتند و خواستار تشکیل نظامی اسلامی شدند٬ به آن‌ها اطمینان داده شده بود که با پیاده شدن دین مبین محمدی جامعه بدل به بهشت برین می‌شود. همه آن ۲۸ میلیون نفر در اشتباه بودند زیرا انتظار میوه نیکو را از درخت بد داشتند. با این حال ما حاضر نیستیم بپذیریم که فساد ریشه‌ای است و از خود درخت است و نه از جای دیگر. ما خیال می‌کنیم که ایراد از کسانی است که در صدر قدرتند و باعث بدنامی اسلام شده‌اند! ما به خود می‌گوئیم: هیچ ایرادی در دین مبین اسلام نیست و ثمرات بد آن تنها نتیجه تفسیر غلط و برداشتهای نادرست رهبران و حاکمان اسلامی است.
امّا چنین استدلالی کاملاً خلاف حقیقت است؛ حجت‌الاسلام کسی است که سالهای زیادی از عمرش را وقف مطالعه تاریخ اسلام٬ فقه٬ سیره رسول الله٬ احادیث نبوی و اصول و اعتقادات اسلام کرده است. چنین کسی بهتر از هر فرد دیگری با شرع اسلام و مبانی آن آشنایی دارد. هر ایرادی که می‌خواهید بر یک حجت‌الاسلام بگیرید٬ امّا هیچ ایرادی در دینداری و خلوص ایمان در دیانتشان نمی‌توانید بگیرید. تمام هدف ایشان پیشبرد منافع اسلام است. عده‌ای از آن‌ها که مسئولان جامعه بوده و قوانین و اصول اجتماعی را طراحی می‌کنند به درجه اجتهاد رسیده‌اند و شیعیان واقعی ضروری است که از آن‌ها تقلید نمایند. از یاد نبرید که آن‌ها حقیقتاً تلاش دارند تا مبانی دین مبین را تا حد ممکن در جامعه احیاء کنند. هیچ وقت تلاش صادقانه آن‌ها را فراموش نکنید. از دید اسلام آن‌ها حجت یا گواهی اسلام بوده و هیچ ایرادی نمی‌توان بر کارهایشان گرفت بلکه خواهیم دید که برای تمام تصمیم‌هایی کوچک یا بزرگی که گرفته شده٬ دلیلی شرعی وجود داشته است.
یقین داشته باشید بدون تأیید تشخیص مصلحت نظام و رهبران اسلامی هیچ زندان٬ بازداشتگاه مخفی و غیرمخفی در ایران وجود نمی‌داشت. هزاران نفری که به عنوان زندانی سیاسی و یا محارب با خدا و رسول به زندان افکنده شده٬ شکنجه شده٬ شلاق خوردند٬ ناپدید شدند٬ به قتل رسیدند و یا در گورهای دسته‌جمعی و در تاریکی شب به خاک سپرده شدند٬ همه تحت دستور مستقیم یک حجت الاسلام و بادلیلی کاملاً شرعی به این روزگار افتادند. هزاران نوجوانی که در ابتدای انقلاب به بهانه وابستگی به گروهکهای سیاسی و به دلیل داشتن عقیده‌ای خاص به زندان انداخته شده٬ شکنجه و یا اعدام شدند نیز تحت حکم مستقیم یک حجت الاسلام و بادلیلی شرعی به آن عاقبت شوم گرفتار شدند. حتی وقتی که به صدها دختر نوجوانی که قبل از اعدامشان در زندان تجاوز می‌شد٬ دلیلی شرعی وجود داشت؛ شرع مقدس اسلام اجازه تمام آن‌ها را صادر کرده و حجت الاسلام والمسلمین هم مطمئن شد که آن حکم به درستی اجرا شود.
سرکوبی مخالفین٬ اعدامهای گروهی٬ تجاوز به حریم زندگی خصوصی مردم٬ بی‌حرمتی به حقوق اولیه انسان‌ها و نادیده گرفتن حقوق بشر٬ ضرب وشتم جوانان در خیابانها٬ به شلاق کشیدن و یا اعدام کردن محکومین در ملاء عام نیز همگی بر اساس حکمی شرعی صورت گرفته و مطابق قوانین اسلامی است. هیچ شکی در تقوا و دینداری ماموران بسیج و یا اطلاعات نداشته باشید٬‌ اگر آن‌ها با ماشین خودرو تظاهرکنندگان را زیر گرفته و هر صدای اعتراضی را با خشونت خفه می‌کنند این کار با تأیید و فتوای یک حجت الاسلام صورت گرفته است. آری٬ این اسلام است که به بهترین وجه ممکن در جامعه ایران پیاده شده است. لذا ایراد از درخت است و ثمرات فاسدی را که به بار می آورد نباید به جای دیگری نسبت داد.
دارایی و ثروت ملّی که به کشورهایی مثل فلسطین و لبنان هدیه شده در راه گسترش و اشاعه اسلام عزیز بوده است. حتی اختلاسهای میلیاردی و حسابهای بانکی هنگفتی که هریک از آقازاده‌ها در بانکهای سوئیس برای خود باز کرده نیز دلیلی شرعی دارد؛ زیرا مطابق شریعت محمدی رفتن به زیارت حج و یا چند تا ثواب دیگر همه آن پولها را حلال می‌سازد.
این سیاهه را پایانی نیست٬ عقل سلیم‌تان به شما می‌گوید که این‌ها حقیقت دارد ولی تعصب و ترس باعث می‌شود تا بگویید؛ من به خدا و محمد اعتقاد دارم ولی نه به کارهایی که به نام اسلام انجام می‌شود! آیا زمان آن نرسیده که از این تعصب بی‌جا و ترس دست برداریم؟
نگوئید من مسلمانم٬ قبله‌ام یک گل سرخ! نگوئید هر اتفاقی که بیفتد هرگز به حقانیت محمد و دینش شکی به دل راه نمی‌دهم. نگوئید که این‌ها اسلام نیست٬ درصورتیکه تمام آنچه که جامعه ایران در چند دهه گذشته آن‌ها را تجربه کرده٬ همگی تحت نظارت و دستور یک حجت الاسلام انجام شده است. به تاریخ گذشته اسلام هم که نگاه کنید و زندگی خلفای مسلمان را که بخوانید با همین تصویر تاریک روبرو می‌شوید.
نگوئید من به محمد و خدایش اعتقاد دارم٬ ثمرات این دین در جامعه چه بوده است؟ تأثیر آن در زندگی شخصی شما چه بوده است؟ این چه خدای هولناکی است که بدو اعتقاد دارید؟ چرا جویای حقیقت و خدای زنده نمی‌شوید؟ آیا خدای حقیقی را می‌شناسید٬ آیا او را دوست می‌دارید٬ آیا با او مشارکت دارید؟ آیا خدا شما را دوست داشته و به شما مَحبت نشان می‌دهد؟ آیا قادر است به دعاهای شما پاسخ دهد؟ آیا کلام و وعده‌هایش مایه تسلی خاطر و آرامش شما در زمان بروز سختی‌ها و مشکلات است؟ او برای نجات ورستگاری شما چه قدمی برداشته است؟ خدای تثلیث٬‌خدایی است پرمحبت که برای نجات گناهکاران به زمین آمده و به جای آن‌ها مجازات شده تا آن‌ها به رایگان رستگار شوند. خدای محمد برای شما چه کاری کرده است٬ جز ترسانیدن شما از اسفل‌السافلین و آتش جهنم برای دشمنان پیامبرش؟
اکنون تیشه را بر ریشه باید گذارد٬ اولین قدم به سوی شناخت خدای واقعی٬‌ پشت کردن به باورهای خرافی است. باید جویای خدای زنده شوید که می‌تواند با روحش شما را از درون تغییر داده و به شما حیاتی تازه و پرمعنا بدهد. خدایی که احکامش را در دل شما حک می‌کند تا فرد دیگری شوید. خدایی که بعد از ایمان آوردن به او پدر آسمانی شما شده و می‌توانید او را به نام خوانده و پاسخ دعاهایتان را از او بگیرید. خدایی که تعالیم و حتی صفاتش در مغایرت با خدای محمد است و به همین دلیل بشارت دادن کلامش در جوامع اسلامی ممنوع بوده و خطر مرگ را بدنبال دارد.
باید ترس را کنار بگذارید٬ خداوند قادر متعال می‌تواند شما را از همه تهدیدها٬ ترسها و شکها خلاصی دهد. تنها او را جویا شوید تا به آرامش٬‌ شادی درونی و حیات جاودانی برسید. حیاتی که خداوند عیسی مسیح با مرگ و رستاخیزش امکان بدست آوردن آن را برای همه گناهکاران فراهم ساخته است.
«اکنون نیز تیشه بر ریشه درختان نهاده شده است٬ پس هر درختی که میوه نیکو نیاورد بریده و در آتش افکنده می‌شود.» (لوقا ۳: ۹)