منظور از توقیف اموال و تامین خواسته چیست ؟
قانونگذار در ماده 107 از قانون آیین دادرسی مدنی این مسئله را پیش بینی کرده که خواهان، مدعی و طلبکار برای جلوگیری از پنهان کردن اموال با این هدف و انگیزه که بدهی خود به طلبکار را ندهد، امکان پنهان کردن اموال از سوی او وجود دارد و لذا در جهت جلوگیری از این واقعه به خواهان حق می دهد که قبل از شروع دادرسی و حتی قبل از اطلاع خوانده از وجود شکایت و قبل از ابلاغ به وی اموالش توقیف شود تا پس از دادرسی و صدور حکم بتوان از محل آن اموال حکم صادره را اجرا نمود.
برای توقیف اموال یا به تعبیر قانونی و حقوقی تامین خواسته، باید درخواست خود را در قالب یک دادخواست و از طریق دفاتر خدمات قضایی به طور مستقل و یا همراه با اصل دعوا تقدیم نمود.پس از آن و با وصول پرونده به شعبه ارجاعی قرار تامین خواسته توسط مدیر صادر می شود.در این مرحله خواهان یا مدعی در شعبه حاضر شده و با درخواست تشکیل پرونده برای اجرای قرار تامین خواسته اقدام به معرفی اموال طرف دعوای خود جهت تامین و توقیف می نماید.بسته به نوع مال تامین و توقیف می تواند تشریفات مخصوص به خود را داشته باشد.انواع اموال قابل توقیف اجمالاً عبارتند از : وجه نقد - حساب بانکی - اموال منقول - اموال غیر منقول (ملک، آپارتمان، زمین، مغازه) - اموال اعتباری (سهام، سرقفلی، حق کسب و پیشه) - اموال بدهکار شخص ثالث.