راتر:‌ زندگینامه و آثار روانشناس برجسته ی یهودی-آمریکایی
جولین راتر (julian rotter)‌ روانشناس آمریکایی در ۲۲ اکتبر 1916، در خانواده ­ای یهودی در بروکلین نیویورک به دنیا آمد. او سومین پسر خانواده بود. در سالهای مدرسه به روانشناسی و فلسفه از طریق مطالعه علاقمند شد. وی در سالهای نوجوانی به کتابهای فروید علاقمند شد و به حدی شیفته ی او شد که به تعبیر رویاهای دوستان خود پرداخت. در سال ۱۹۳۳، از کالج بروکلین فارغ التحصیل شد. 
راتر و سالهای دانشجویی
در کالج بروکلین راتر به اجبار رشته شیمی را انتخاب کرد، هر چند که روانشناسی را علمی جذاب یافته بود که در سقوط اقتصاد آن زمان، سود آورتر از شیمی بود. در کالج بروکلین وی تحت تعلیم وود (wood) و سولومون اش (solomom ash) قرار داشت. آنها نقش مهمی در رشد راتر در روانشناس شدن داشتند. 
در سال ۱۹۳۷ در دانشگاه آیووا به تحصیل در مقطع فوق لیسانس مشغول شد. در سال ۱۹۴۱ از دانشگاه ایندیانا دكتری روان شناسی بالینی خود را گرفت و با همسر آینده خود كلارا بارنز ازدواج کرد و حاصل این ازدواج، دو کودک بود. همسر راتر در سال ۱۹۸۵ از دنیا رفت. راتر را بخاطر توسعه نظریاتی شاخص در روانشناسی مانند «یادگیری اجتماعی» و «منبع کنترل» می شناسند. 
زندگی راتر بعد از تحصیلات دانشگاهی
در سال ۱۹۴۲ به خدمات سربازی اجباری رفت و ۳ سال به عنوان روان شناس بالینی در ارتش كار كرد . بعد از جنگ جهانی دوم كه نیاز شدید به روان شناسان بالینی بوجود آمد، او سمت استادی دانشگاه اوهایو استیت را انتخاب كرد و در سال ۱۹۶۱ ریاست دپارتمان روان شناسی آنجا را برعهده گرفت .
جولین راتر به دلیل علاقه­ اش به افکار و بینش آلفرد آدلر درباره­ ی ماهیت انسان، تصمیم گرفت روان­شناس شود و از دیدگاه آدلر برای شناختن خود و خانواده­ اش استفاده کرد. راتر تصمیم داشت نظریه ­پرداز یادگیری اجتماعی شود. راتر پس از کسب مدرک دکتری خود از دانشگاه ایندیانا، مشاور ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم شد. راتر در ارتش به عنوان یک روانشناس مشغول به کار شد. البته به مدت 17 هفته برای افسری تانک های نظامی تحت تعلیم قرار داشت. 
سِمت های روانشناس آمریکایی در دانشگاه
بعد از جنگ به دانشگاه ایالت اوهایو رفت و در آنجا به عنوان رئیس برنامه روانشناسی بالینی فعالیت کرد. در ایالت اوهایو، راتر تحت تاثیر جورج کلی قرار داشت و نظریات او را مورد مطالعه قرار می­ داد. راتر در سال ۱۹۶۳  به دانشگاه کانکتیکات رفت و در اين دانشگاه به عنوان رئيس بخش روانشناسی بالينی در حال تجزيه و تحليل رويكرد خود به شخصيت بود. او همچنین مدیر برنامه ریزی روانشناسی بالینی دانشگاه کانکتیکات شد. 
او همچنین، عنوان ریاست بخش روانشناسی اجتماعی و شخصیت را در انجمن روانشناسی آمریکا (apa) بر عهده داشت. به علاوه در بخش روانشناسی بالینی apa و انجمن روانشناسی شرقی نیز فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۴ كتاب «یادگیری اجتماعی» و «روانشناسی بالینی» را منتشر كرد. در سال ۱۹۶۳ به دانشگاه كانكتی كات رفت و در سال ۱۹۸۲ كتاب تحول و كاربرد نظريه يادگيری اجتماعی را منتشر كرد. در سال ۱۹۷۷ ، به عنوان رئيس انجمن روان شناسي شرق و در سال ۱۹۸۸ به خاطر فعاليت علمی اش در روان شناسی، شايسته ی دریافت بهترين جايزه شد .
افتخارات
راتر را یکی از برجسته ترین روانشناسان قرن بیستم می دانند. او رتبه هجدهم در ارجاع مقالات را دارد. راتر پیشتاز در نظریه یادگیری اجتماعی بود و تلاش کرد رفتار گرایی را به شخصیت و روانشناسی بالینی نزدیک کند. مطالعات اصلی او در زمینه متغیرهای درونی و بیرونی کانون کنترل، زیربنای تحقیقات زیادی شد. راتر در جریان یک برنامه ­ی پژوهشی گسترده دریافت که برخی افراد معتقدند تقویت کننده ها به اعمال خودشان بستگی دارد در حالی که دیگران باور دارند که تقویت کننده های آنها به وسیله ی دیگران و نیروهای بیرونی کنترل می شوند. راتر این مفهوم را منبع کنترل نامید. 
تاملی بر نظریه او
نظریه جولیان راتر قویاً تحت تأثیر فعالیت های انسانی بوده است. وی مانند اسکینر و بندورا اعتقاد دارد که بیشتر رفتارها آموختنی است. اما با نظر اسکینر در این مورد که رفتار صرفاً به وسیله متغیرهای بیرونی، شکل داده می­شود، مخالف است. از طرفی  بین دو مفهوم منبع کنترل راتر و مفهوم احساس کارایی بندورا رابطه ی نیرومندی وجود دارد. اما تفاوت عمده بین این دو مفهوم عبارت است از اینکه منبع کنترل می تواند به موقعیتهای گوناگون تعمیم یابد در حالی که احساس کارایی ویژه ی موقعیت خاصی است. 
راتر در سال ۱۹۸۷ بازنشسته شد اما هم چنان به كار علمی و نوشتن در حوزه يادگيری اجتماعی ادامه داد. او در سال ۲۰۱۴ در سن ۹۷ سالگی در مانسفیلد کانکتیکات درگذشت. 
منبع برای مطالعه بیشتر
pearsonassessments
مارتین سلیگمن ( martin e. p. "marty" seligman) روانشناس آمریکایی است  و نظریه مشهور او با نام «درماندگی آموخته‌ شده» به‌طور گسترده‌ای در میان دانشمندان و روانشناسان بالینی مطرح است. نظریات او شخصیت را مفهومی بسیار مثبت تر از نگاه دیگر نظریات می داند.
سال های ابتدایی زندگی
مارتین سلیگمن در 12 آگوست 1942 در آلبانی نیویورک متولد شد. بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان، به دانشگاه پرینستون رفت و در آنجا مقطع لیسانس را گذراند. در سال 1967 مدرک دکتری خود در رشته روانشناسی را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد.
زندگی حرفه ای سلیگمن
بعد از اینکه به عنوان استادیار در دانشگاه کرونل مشغول به کار شد، به دانشگاه پنسیلوانیا برگشت و در آنجا مشغول به تدریس روانشناسی شد. در این زمان او مشغول به تحقیق درباره ی درماندگی آموخته شده بود.
او کشف کرد که وقتی انسان ها احساس کنند که کنترلی بر روی موقعیت های خود ندارند، به جای مبارزه و به دست گرفتن کنترل موقعیت، تسلیم می شوند. تحقیقات او بر روی درماندگی و بدبینی، تاثیر مهمی بر روی پیشگیری از افسردگی و درمان آن داشت. 
کارهای تحقیقاتی سلیگمن به او کمک کرد که ویژگی های بدبینی را به خوبی بشناسد و در نهایت به او کمک کرد که علاقه اش را در خوش بینی یا مثبت نگری پیدا کند. علاقه ای که در نهایت باعث پدید آمدن شاخه ای کاملا جدید در روانشناسی به نام روانشناسی مثبت‌نگر شد.
بحثی مهم با نیکی!
سلیگمن در سال 1995 مکالمه ی مهمی با دخترش «نیکی» داشت که به تغییر مسیر تحقیقاتش بسیار کمک کرد. هنگام چمن زنی در باغچه اش، سلیگمن آشفته حال بود و سر دخترش فریاد بلندی کشید. در یک سخنرانی در انجمن روانشناسی کارولینای شمالی، سلیگمن توضیح داد که چگونه دخترش به شدت به او متذکر شده که از زمان تولد پنج سالگی اش به پدرش قول داده است که دست از غر زدن بر دارد. پس اگر او در آن سن توانسته است غر زدن را کنار بگذارد، پدرش نیز می تواند بداخلاقی را کنار بگذارد.
در سال 1996 سلیگمن با بیشترین تعداد رای در تاریخ انجمن روانشناسی آمریکا، به ریاست آن نهاد منسوب شد. هر رئیس انجمن روانشناسی آمریکا موظف به انتخاب یک زمینه اصلی فعالیت است و او روانشناسی مثبت گرا را برای کار خود برگزید.
به جای تمرکز بر آنچه ما را پریشان می کند، او می خواست که  مفهوم سلامت روان بیشتر از بیماری زدایی صرف باشد. در عوض سلیگمن کوشید که دروازه جدیدی را بروی روانشناسی باز کند که بر عوامل شادی ساز انسان نیز تمرکز دارد. در زمان نوشتن این متن، سلیگمن ریاست مرکز روانشناسی مثبت گرای پنسیلوانیا را برعهده دارد.
تاثیر سلیگمن برعلم روانشناسی
روانشناسی مثبت گرا، با الهام گیری از متفکران انسان گرای پیشین مانند کارل راجرز و آبراهام مزلو در دو دهه ی اخیر رشد بسیاری داشته است. از سلیگمن اغلب به عنوان پدر روانشناسی مثبت گرای مدرن یاد می شود.
در مقاله ی «haggbloom et al.'s 2002» که تاثیرگذارترین روانشناسان قرن بیستم را بررسی می کرد، سلیگمن به عنوان ۳۱مین روانشناس برجسته قرن ۲۰ انتخاب شد. علاوه بر این از نظر تعداد اشاره به نام، در متون روانشناسی، سلیگمن در رتبه 13 قرار دارد.
منبعی برای مطالعه بیشتر
authentichappiness