چرا داروخانه‌هاي دامپزشكي بدون دريافت نسخه دارو نمي‌فروشند؟
فروش بدون نسخه‌ي داروها چه در داروخانه‌هاي انساني و چه در داروخانه‌هاي دامپزشكي به دليل مخاطرات ناشي از استفاده‌ي سرخود از داروها ممنوع است. البته در دامپزشكي هم داروهايي معين شده‌اند كه داروخانه‌ها مجازند بدون نسخه در اختيار دامداران قرار دهند؛ اصطلاحاً به آن‌ها داروهاي روي پيشخوان يا OTC گفته مي‌شود.
برخی از دامداران تصور می‌کنند با مراجعه به داروخانه و دریافت دارو برای حیوانات، راه درمان آن‌ها را کوتاه و هزینه‌ی آن را کم می‌کنند؛ غافل از آن که این کار اغلب به درمان قطعی حیوانات نمی‌انجامد و تنها ممکن است برخی از نشانه‌های بیماری را تخفیف دهد و مانع از درمان صحیح آن‌ها شود. نتیجه‌ی این کار پیشرفت بیماری و گاه وخیم شدن وضع دام خواهد بود و اگر حيوان به بیماری مسری مبتلا باشد، آن را به سایر دام‌ها سرایت می‌دهد، مشکل را بیش‌تر می‌کند و سبب خسارت اقتصادی بیشتری می‌شود؛ از طرفی اگر دام به بيماري مشترك با انسان مبتلا شده باشد، حتماً بايد زير نظر دامپزشك با بيماري برخورد شود تا با تصميم‌گيري درست، از سرايت آن به افراد پيشگيري شود. گاهي داروي مورد درخواست دامدار محدوديت مصرف دارد مانند آنتي بيوتيك‌‌ها كه مصرف غير اصولي آن‌ها در دام مي‌تواند سبب ايجاد مقاومت دارويي در مصرف كنندگان فرآورده‌هاي دامي شود، و ... همه‌ي اين موارد ضرورت وجود نسخه را نشان مي‌دهد. وجود نسخه يعني كه دام توسط دامپزشك معاينه شده و تحت نظارت يك متخصص درمان مي‌شود. وقتي براي موضوعي قانون وضع مي‌شود يعني مهم است و تخطي از آن قانون، مخاطرات و نابساماني‌هايي را به همراه دارد.
خوب است به اين نكته هم توجه داشته باشيم كه درمان به‌موقع و درست حيوانات جزو حقوق آن‌هاست. رنج حيوانات از بيماري واقعي است.
علت اين كه گفته مي‌شود مرغداري‌ها براي رشد سريع مرغ‌ها از هورمون استفاده مي‌كنند اين است كه در سال‌هاي اخير در عرض 35 روز وزن مرغ به حدود 2/5 كيلوگرم مي‌رسد؛ در حالي كه قبلاً تقريباً دو برابر اين  مدت طول مي‌كشيده است آن هم با خوراكي بيش از دو برابر آنچه امروز مصرف مي‌كند. 
ساده‌ترين برداشت اين است كه بگوييم مصرف هورمون علت اين افزايش وزن در مدت كوتاه است؛ ولي واقعاً اين طور نيست. سال‌هاست با توجه به رشد صنعت پرورش طيور و سرمايه‌اي كه جذب اين بازار شده است، پژوهشگران مطالعات زيادي روي ژنتيك، اصلاح نژاد و تغذيه‌ي مرغ گوشتي داشته‌اند كه حاصل آن توليد مرغ‌هايي است كه با مصرف خوراك كم‌تر، وزن بيشتري در زمان كوتاه‌تر مي‌گيرند. البته ضرورت صرفه‌ي اقتصادي اين صنعت حكم كرده است كه علاوه بر اصلاح نژاد، به عوامل مؤثر در رشد مانند تغذيه‌ي آن‌ها با پروتئين مرغوب، ويتامين‌ها و مواد معدني لازم، اسيدآمينه‌هاي ضروري و تقويت كننده‌هاي رشد از قبيل پروبيوتيك‌ها و آنزيم‌ها، مناسب‌سازي وضعيت مرغداري از نظر نور، دما، رطوبت، تهويه، فضاي دانخوري و آبخوري، بهداشت مرغداري و سلامت پرندگان به‌طور ويژه پرداخته شود، و دانش و تلاش مرغداران و كاركنان مرغداري‌ها در زمينه‌ي رعايت امنيت زيستي و اصول پيشگيري از بيماري‌ها افزايش يابد؛ چرا كه در غياب اين ضرورت‌ها، وزن مورد انتظار در زمان مورد نظر به دست نخواهد آمد. 
گذشته از اين‌ها، واقعيتي وجود دارد كه از اساس امكان استفاده از هورمون در صنعت مرغداري را منتفي مي‌كند. توضيح اين كه هورمون‌ها دو دسته‌اند؛ استروئيدي و پروتئيني. عضله‌ي پرندگان بويژه عضله‌ي سينه، اساساً براي هورمون استروئيدي گيرنده ندارد. هورمون‌هاي پروتئيني هم ساختاري دارند كه پس از ورود به دستگاه گوارش، فوري هضم مي‌شوند و از بين مي‌روند. اگر بخواهند به شكل تزريقي استفاده كنند، بايد روزانه به همه‌ي پرندگان تزريق شود. به نظر شما با توجه به جمعيت طيور، اين كار عملي است؟ نه عملي است نه به صرفه.
با اين توضيحات آيا باز هم مي‌توان گفت كه علت رشد سريع‌تر مرغ‌ها نسبت به سابق،‌ هورمون است؟!