تسلی برای مقدسین در سختی ها
«و می‌دانیم که برای آنانی که خدا را دوست می‌دارند و مطابق اراده او خوانده شده‌اند، همه چیزها برای خیریت ایشان با هم در کار می‌باشند .زیرا آنانی را که از پیش شناخت، ایشان را نیز از پیش معین فرمود تا به صورت پسرش متشکل شوند تا او نخست زاده از برادران بسیار باشد.» (رساله رومیان ۸: ۲۸-۲۹)
کلام خداوند مملو از وعده‌های نیکی است که او به ایمانداران واقعی خود می‌دهد. تمامی این وعده‌ها قابل اعتماد و راستین هستند زیرا خداوند ضامن اجرای آن‌هاست. آیه فوق یک از شاخصترین این نمونه هاست که همواره باعث قوت قلب و آرامش خاطر ایمانداران مسیحی در زمان بروز بحرانها شده است. چه خوب است که ما این آیات را به گنجینه خاطر بسپاریم تا در موقع بروز سختی‌ها آن‌ها را به یاد آورده و با اعتماد به خداوند و کلامش، دلگرم شویم.
چنانکه در این آیه ذکر شده‏‏‏‏، وعده‌ها تنها شامل حال «خوانده‌شدگان» یا برگزیدگان می‌شود. آن‌هایی را که خدای پدر، پیش از آفرینش این جهان برای حیات ابدی معین فرموده است، کسانی که پسر خداوند آن‌ها را از راه کلامش و بشارت انجیل فراخوانده است، کسانی که روح القدس از درون تغییرشان داده تا به دعوت مسیح پاسخ گفته و حیات تازه را دریافت کنند. حیات روحانی که برگزیدگان را از درون متحول ساخته، به نحوی که از هر گونه گناه بیزار شده و به شکل پسر خدا درآمده اند. کلام از این افراد با عنوان «برگزیدگان» یا مقدسین یاد می‌کند . تنها و تنها برای چنین افرادی است که وعده‌های خداوند مصداق پیدا می‌کند.
برگزیدگی و فراخواندگی
کلام خداوند جای هیچ شکی برای ما باقی نمی‌گذارد در مورد اینکه خداوند عده‌ای را از پیش برای حیات جاودانی مقرر ساخته است. ( انجیل متی ۲۲: ۱۴ – رومیان ۱۱: ۵ – افسسسیان ۴: ۱)
قصد و ارده ابدی خدا برای نجات آن‌ها بوسیله عیسی مسیح غیر شرطی بوده و به هیچ یک از اعمال نیک یا بد آدمی وابسته نیست. این افراد که خصوصیات اخلاقی و اعمالشان ذره‌ای تأثیر در این انتخاب الهی نداشته، به واسطه فیض خداوند برگزیده شده‌اند تا از طریق ایمان به مسیح نجات یابند.
بدون آگاهی و حس این «فراخوانده شدگی» ما یکی از مهمترین و قوی‌ترین عناصری را که باعث صبر و شکیبایی و تسلیم به اراده خداوند تحت هرگونه مصیبت و سختی می‌شود، از دست می‌دهیم.
شکیبایی و تسلیم به اراده خداوند شدن در مسیحیان، زمین تا آسمان با آنچه در فرهنگ اسلامی «تسلیم شدن به قضا و قدر» نامیده می‌شود، تفاوت دارد: در آنجا با نیروهای ناشناخته و غیرقابل مقاومت و تغییرناپذیری روبرو هستیم که چاره‌ای نیست جز سرتسلیم فرود آوردن در مقابلشان. در اینجا با مشیت الهی روبرو هستیم که بر حکمت استوار است ( افسسیان ۳: ۹- ۱۱ ) خداوند پدر آسمانی ماست و چون حامی بسیار اندیشمند و دلسوز تمامی زندگی ما را – حتی در جزئیات آن- برنامه‌ریزی و هدایت می‌کند. نقشه‌ای نیک که تغییرناپذیر است و در ابدیت شکل گرفته و قطعأ به اجرا در خواهد آمد زیرا خداوند امین و راست‌گو است.
گام به گام بسوی آرامش
زمانی که با هرگونه سختی و ناملایمتی در زندگیتان مواجه هستید، به این نکات دقت کنید:
۱- بدون شک بایستی خدایی قادر، دانا و بی نهایت مهربان وجود داشته باشد.
رساله عبرانیان ۱۱: ۶، «اما بدون ایمان کسب رضایت او غیرممکن است. زیرا هر که جویای نزدیکی به خداست لازم است که ایمان آورد بر اینکه او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد .»
۲- او چه در زمان گذشته و چه در حال حاضر (اگر فقط قادر به درک آن می‌بودم) شواهد فراوانی از مَحبت ویژه خود را در تمامی امور زندگی‌ام به من نشان داده است.
رساله افسسیان ۱: ۳، «...متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که ما را مبارک ساخت به هر برکت روحانی در جایهای آسمانی در مسیح...»
۳- محبت خداوند غیرقابل تغییر است. او هرگز از آن دست نکشیده و نظر خود را عوض نخواهد کرد.
رساله فیلیپیان ۱: ۶، «چونکه به این اعتماد دارم که او که عمل نیکو را در شما شروع کرد آن را تا روز عیسی مسیح به کمال خواهد رسانید.»
۴- هرچه که در زمان اتفاق می‌افتد، به لحاظ اراده و مشیت حکیمانه اوست که آنرا از ازل مقرر فرموده است.
رساله اول قرنطیان ۸: ۶، «اما ما را یک خداست یعنی پدر که همه چیز از اوست و ما برای او هستیم و یک خداوند عیسی مسیح که همه چیز از اوست و ما از او هستیم»
با توجه به این حقیقت:
۵- سختی‌ها و مصایب من گوشه‌ای از نقشه ازلی اوست که بدقت طراحی شده است.
مزمور ۲۲: ۲۴، «زیرا مسکنت مسکین را حقیر وخوار نشمرده و روی خود را از او نپوشانیده است و چون نزد وی فریاد برآورد او را اجابت کند.»
۶- خداوند شماره موهای سر مرا نیز دارد. حتی یک شاخ از موی من به زمین نخواهد افتاد مگر به اراده مقدر او.
انجیل لوقا ۱۲: ۷، «بلکه موهای سر شما همه شمرده شده است. پس هراس نداشته باشید...»
و به این دلیل:
۷- رنج‌ها و مشقت‌های من ناشی از شانس، بدبیاری، تصادف و مجموعه‌ای از عوامل محیطی نیستند.
مزمور ۵۶: ۸، «تو آوارگی های مرا تقریر کرده‌ای. اشکهای مرا در شیشه خود بگذار. آیا این در دفتر تو نیست!»
بلکه همگی آن‌ها :
۸- مرارت‌های زندگی من دقیقأ آن چیزی است که مشّیت خداوند به انجام رسانیده است.
رساله رومیان ۸: ۲۸، «‹ و می‌دانیم که برای آنانی که خدا را دوست می‌دارند و مطابق اراده او خوانده شده‌اند، همه چیزها برای خیریت ایشان با هم در کار می‌باشند»
۹- این سختی‌ها از طرف خداوند به نحوی طراحی شده‌اند تا به آن هدف نیک غایی که منظور او است، منتهی شوند.
رساله یعقوب ۵: ۱۰-۱۱، «ای برادران الگوی سختی و صبر را از پیامبرانی بگیرید که به نام خداوند سخن گفتند. اینک، صابران را خوش حال می‌خوانیم. و صبر ایوب را شنیده‌اید و عاقبت کار خداوند را دانسته‌اید زیرا خداوند به غایت مهربان و کریم است.»
۱۰- مشکلات من حتی یک ثانیه هم بیش از آنچه خداوند ضروری می‌داند، ادامه نخواهند داشت.
نامه دوم قرنطیان ۷: ۶-۷، «اما خدایی که تسلی دهنده افتادگان است ما را با آمدن تیتوس تسلی بخشید. و نه تنها از آمدن او بلکه به آن تسلی که او در شما یافته بود، چون ما را مطلع ساخت از شوق شما، زاری شما و غیرتی که در باره من داشتید به نوعی که بیشتر شادمان گردیدم.»
۱۱- او که مرا در این وضعیت بسیار رنج‌آور و بحرانی قرار داده، قول داده که مرا حمایت کرده و سرانجام از زیر بار آن بیرون آورد.
مزمور ۳۴: ۱۵-۱۷، «چشمان خداوند به سوی صالحان است و گوشهای او بسوی فریاد ایشان...چون (صالحان) فریاد برآورند خداوند ایشان را شنید و ایشان را از همه سختی هایشان رهایی بخشید.»
۱۲- لذا همه چیز، به طور قطع با هم به نوعی عمل خواهد کرد که باعث جلال خداوند و خیرّیت من شود و بنابر این با اطمینان چونان خداوند عیسی مسیح خواهم گفت :
انجیل یوحنا ۱۸: ۱۱، «..آیا جامی را که پدر به من داده است ننوشم؟»
جروم زانکیوس ( ۱۵۱۶-۱۵۹۰ ) واعظ و الاهی دان ایتالیایی - مترجم دکتر زرین قلوب
خوشبختانه فقط چند چیز است که برای ما اهمیت مرگ و زندگی را دارد؛ مثل قطب نما برای سفری دریایی و یا یک راهنما برای مسافرتی در بیابان. بی‌توجهی و سرسری گرفتن حقایق روحانی٬ نوعی قمار کردن نبوده بلکه دست زدن به خودکشی است. در اینجا یا حیات است و یا هلاکت.
رابطه ما با مسیح٬ دقیقأ موضوع مرگ و زندگی است؛ کسی که با کتاب مقدس آشنایی دارد می‌داند که مسیح به این دنیا آمد تا گناهکاران را نجات دهد و انسان‌ها تنها از راه ایمان به مسیح و نه به خاطر اعمالشان است که رستگار می‌شوند. این نکته حقیقت دارد و ما بدان عقیده داریم٬ اما واضح است که مرگ و رستاخیز مسیح به صورت عام و خودبه‌خود همه انسان‌ها را نجات نمی‌دهد. باید پرسید که چگونه یک نفر وارد این رابطه نجات‌بخش می‌شود؟ می‌دانیم که عده‌ای وارد این رابطه شده و عده‌ای دیگر از آن هرگز بهره‌مند نمی‌شوند. اما چگونه بر این دره عمیق بین فدیه مسیح بر روی صلیب و دریافت آن به طور فردی٬ پل ارتباطی زده می‌شود؟ برای این سؤال که «چه باید کرد تا نجات یابم؟» بایستی پاسخی صحیح پیدا کنیم. هرگونه خطا و اشتباهی در این زمینه٬ شرط بندی روی آینده نیست بلکه قطعأ به هلاکت و دوری از خداوند می‌انجامد. در این زمینه ما باید از هرگونه فرض٬ احتمال٬ حدس و گمانی دوری کنیم زیرا در آخر باعث نابودی ما خواهد شد.
مسیحیان انجیلی به پرسش ذکر شده سه پاسخ داده‌اند؛ «به عیسی مسیح ایمان بیاور» - «مسیح را به عنوان نجات دهنده خود دریافت کن»- «مسیح را بپذیر» دو پاسخ اول نقل قول تقریبأ مستقیمی است از کتاب مقدس (نگاه کنید به انجیل یوحنا ۱: ۱۲ و رساله اعمال رسولان ۱۶: ۳۱) پاسخ آخری در‌واقع فرم ساده شده‌ای از مجموعه دو پاسخ اولی است. پس در حقیقت ما با سه پاسخ روبرو نبوده و تنها یک پاسخ در اختیار داریم. ولی از آنجا که اکثر ما از لحاظ روحانی تنبل هستیم٬ راحت‌ترین نوع پاسخ به این سؤال حیاتی را برای خود و دیگران به کار می‌گیریم که همان «مسیح را بپذیر» است. نویسنده این مقاله بر این عقیده است که این کار باعث ضرر به عده زیادی شده است.
اگر چه به ندرت گناهکار توبه کاری که مشتاقانه جویای یافتن خدای واقعی است٬ با شنیدن همین دستورالعمل ساده وارد رابطه حیاتی با مسیح می‌شود٬ اما نگرانی نویسنده آن است که بسیاری از حق جویان از این فرمول ساده برای راه سریع رسیدن به سرزمین موعود استفاده کرده ولی چون توبه نکرده و صداقت نداشته‌اند٬ در عاقبت در‌می‌یابند که سرزمینی دیگر رسیده‌اند؛ «به زمین ظلمت و سایه مرگ٬ به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات٬ زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.» (کتاب ایوب۱۰: ۲۲)
مشکل این است که کل عبارت «مسیح را دریافت کن» معنی اشتباهی را تلقی می‌کند: گویی این مسیح است که از ما خواهش و تمنا می‌کند و نه ما از او٬ گویی مسیح دست به سینه ایستاده و منتظر رأی و نظر ماست تا او را بخوانیم! چنین برداشت غلطی ممکن است از نظر عاطفی ما را به سوی پذیرش مسیح جلب کند بدون اینکه توبه کرده و یا از زندگی گذشته خویش روی برگردانده باشیم٬ فقط احساسات ما برانگیخته شده و در نتیجه می‌گوییم: من مسیحی شده‌ام.
بگذارید تا با یکی دو مثال این نوع بی‌فایده برخورد با این مساله حیاتی را به شما نشان دهیم:قوم اسرائیل را در نظر بگیرید که تحت خون بره پسخ «پذیرفته شده بودند»٬ حال به جای خروج از مصر و قید بندگی تصمیم بگیرند تا در آنجا مانده و به زندگی ادامه دهند! و یا در مثل پسر گمشده که به سرزمین دوری رفته بود٬ وقتی که دریافت پدرش او را بخشیده و «پذیرفته» به جای بیرون آمدن از آن سرزمین دور٬ همچنان در آنجا مانده و از علوفه خوکها تغذیه کند! آیا این نکته روشن نیست که اگر کسی به مسیح ایمان بیاورد٬ لاجرم بایستی تأثیر مثبتی- هماهنگ با ایمانش -در زندگی اخلاقی او گذارده باشد؟
به فرض اینکه عبارت « مسیح را بپذیر» یا «مسیح را به قلب خود راه ده» ایرادی ندارد و عبارتی بهتر از آن نمی‌شود یافت. حال بیائید ببینیم که وقتی چنین عباراتی را به کار می‌بریم٬ منظور ما از آن چیست؛ ایمان به مسیح یا پذیرفتن مسیح٬ عبارت است از ایجاد رابطه با شخص خداوند ما عیسی مسیح : تجربه‌ای کاملأ یگانه در تجارب انسانی. این رابطه٬ آگاهانه٬ ارادی و احساسی است.ایماندار مسیحی به نحوی شعورمندانه متقاعد گشته که مسیح تنها یک انسان نبوده بلکه پسر خدای ازلی و برابر با اوست٬ وی به طور ارادی تصمیم گرفته تا به هر قیمتی که هست و با تمام وجودش از مسیح اطاعت کند و در دل خویش نیز احساس شعف و شادی از مشارکت با او را دارد.
این رابطه کاملأ شمول است؛ وی مسیح را به طور کامل پذیرفته و هیچ دوگانگی و جدایی بین مقام‌های مختلف مسیح ایجاد نمی‌کند. بدین معنی که او امروز مسیح را به عنوان نجات دهنده بپذیرد و پذیرش او به عنوان رهبر٬ پادشاه و خداوند را به روزی دیگر موکول کند. خیر! ایماندار واقعی٬ مسیح را کاملأ و بدون چون و چرا می پذیرد. وی هیچ نقطه‌ای از وجودش را برای خود و تحت اراده خود نخواسته و این توسل دگرگون کننده٬ همه هستی‌اش را متأثر می‌سازد.
این رابطه کاملأ یگانه و خاص است؛ بدین معنی که مسیح یکی از چند انتخاب حیاتی نیست بلکه تنها و یگانه جاذبه ابدی است. همچنانکه زمین به دور خورشید می‌چرخد٬ او نیز مسیح را مرکز علاقه و توجه خود قرار داده و با جاذبه مَحبت مسیح سلوک کرده و تمامی حیات روحانی٬ روشنایی و شادی خود را از او می‌گیرد. در این شرایط عالی٬ البته او علایق دیگری نیز دارد ولی همه آن‌ها به رابطه او با مسیح بستگی دارند.
پذیرفتن مسیح و یا ایمان به او٬ کاملأ شمول و خاص بوده و بخشیدن آن به افراد٬ حق ویژه و اختصاصی خداوند است.در اینجا٬ ایمان -از راه شخص و کار مسیح- به خداوند می‌رسد ولی هرگز بین شخص مسیح و کار او جدایی ایجاد نمی‌کند. فردی که ایمان آورده٬ مسیح را بدون هیچ شرط و قیدی پذیرفته٬ دستوراتش را شیوه زندگی خود ساخته٬ از فدیه‌‌ٔ او بر صلیب بهره‌مند شده و در مسیح آرامش دارد. وی از کاری که مسیح اکنون در آسمان برای او و در درون او و تمامی ایمانداران انجام می‌دهد٬ راضی و خوشنود است.
پذیرفتن مسیح یعنی فهم این سخن که: «چنانکه او هست٬ ما نیز در این جهان همچنین هستیم» (رساله اول یوحنا۴: ۱۷) ما دوستان او را دوستان خود می‌شماریم٬ دشمنان وی دشمن ما هستند٬ راه او راه ماست٬ اگر او را طرد کردند ما نیز طرد شده محسوب می‌شویم٬ صلیب او صلیب ماست٬ حیات او حیات ما و آینده او آینده ما.
اگر وقتی از فرد حق جویی می‌خواهیم که «مسیح را به قلب خود راه ده» و یا «مسیح را بپذیر»٬ بهتر است که به وی توضیح دهیم که منظور ما چیست. در غیر این صورت او با مشکل روحانی عظیمی روبرو خواهد شد.
برگردان از نوشته ایدن. و. توزر (از کتاب «بهترین‌های توزر» جلد اول)