بیمارستان مرسلین: کرمان
نویسنده این مقاله -قبل از مهاجرت به خارج کشور- دروان کودکی و جوانی‌اش را در شهرکرمان سپری کرد ولی در ایران کوچکترین اطلاعی راجع به این بیمارستان نداشت. در کتابهای تاریخ مدرسه راجع به قراردادهای ننگین با دولت انگلیس و بلاهایی که بر سر ما آوردند بسیار خواندیم. اما هیچکس به ما نگفت که آنها چه خدمات بزرگی نیز به ما کردند؛ نمونه تاریخی آن همین «بیمارستان مرسلین» است.
درنیمه‌های آخر قرن نوزدهم میلادی «انجمن کلیسای بشارتی» یا   cms در لندن اقدام به فرستادن مبشرین انگلیسی به ایران نمود تا کلام خدای حقیقی و زنده را به گوش مردم ایران برسانند. ابتدا اساتید زبان مثل «رابرت بروس» اسکاتلندی و «هنری مارتین» به ایران آمده و کتاب مقدس را به فارسی ترجمه نمودند. سپس به درخواست انجمن تعدادی از پزشکان مسیحی داوطلب خدمت در ایران شدند تا بشارت انجیل و مژده حیات را به گوش مسلمانها نیز برسانند. علت انتخاب پزشکها به این دلیل بود تا جای هیچ بدبینی در بین مسلمین نبوده و با چشمهای خود ببینند که این فرنگی‌ها قصد فریب و یا خالی کردن جیب کسی را نداشته بلکه از روی محبت به مسیح و برای جلال نام او است که آمده‌اند تا هم‌نوعان خود را خدمت کنند.
ایشان در شهرهای بزرگی مثل اصفهان، شیراز، تبریز و کرمان دست به تاسیس مریضخانه و مدرسه زدند. در ابتدا دکتر دادسن-که کرمانی‌ها او را داسان صدا می‌زند- بیماران را در خانه خود ویزیت می‌کرد. اجازه تاسیس بیمارستان مرسلین کرمان در سال ۱۲۸۲ توسط مظفرالدین شاه به آنها داده شد. مبشرین مسیحی به دلیل بدگمانی مردم و برای اینکه به مقدسات مذهبی مسلمین توهین نشود، حتی نام بیمارستان را «بیمارستان مسیح» یا مسیحیان نگذاردند بلکه «مرسلین» نامیدند تا شبیه به نامی عربی و اسلامی باشد مبادا نامی از مسیح مانع بشود تا مردم به آن مکان نجس پا بگذارند. در زمانی که در کرمان هیچ طبیبی وجود نداشت و کار پزشکی را رمال و دعانویس انجام می‌دادند، در مکانی که تا بدان روز روی طبیبی باسواد را ندیده بود، در میان مردمی که غیر از گل بابونه و گل ختمی داروی دیگری را نمی‌شناختند، مسیحیان بیگانه برای اولین بار بیمارستان و داروخانه تاسیس کرده و از مریضهایشان به رایگان پرستاری نمودند!
نویسنده مقاله که از نزدیک با تعداد زیادی از فارغ‌التحصیلهای دانشکده پزشکی آشنایی دارد هرگز تا به این لحظه حتی یک هموطن را هم ندیده که به خاطر کمک به دیگر ایرانی‌ها رشته پزشکی را انتخاب کرده و یا از روی دلسوزی و به رایگان در مناطق محروم کشور خدمت کرده باشد. هرکس که وارد این حرفه می‌شود یا برای موقعیت اجتماعی و یا مادی است. هیچ پزشکی تا به حال به مناطق محروم نرفته مگر اینکه مجبور بوده تا دوره طرحش را تمام کند و یا به هوای درآمد هنگفت از مطب. غرض نویسنده انتقاد از پزشکان هم‌وطن نیست، نویسنده پزشکی مسیحی و ایرانی را می‌شناسد که در آمریکا زندگی می‌کند ولی هر سال مدتی را بین کمپ پناهندگان ایرانی در ترکیه و قبرس می‌گذراند و آنها را به رایگان درمان می‌کند. ولی حتی یک پزشک مسلمان هم وجود ندارد که حاضر باشد -بدون امید اجر اخروی یا دنیوی- حتی سه ماه در بین پناهندگان افغانی زندگی کرده و آنها را به رایگان ویزیت کند چه برسد به سی سال!
منظور تفاوت عظیمی است که وجود دارد؛ دکتر دادسن شرایط زندگی در جهان متمدن را ترک کرد و به مدت ۳۰ سال به رایگان در بین ساکنین کرمان زندگی و به آنها خدمت کرد. در حالیکه تمام هزینه زندگی او، هزینه پرستارها، هزینه ساخت بیمارستان و داروها از سوی انجمن مبشرین مسیحی تامین می‌شد. تا همه دهانها بسته بشود و کرمانیها بدانند که خدای محبت چنین انسانهایی را می‌سازد تا نه فقط  او بلکه دیگر هم نوعانشان را بدون سود دنیوی و یا اجر اخروی خدمت کنند.
بیمارستان مرسلین حتی روزهای جمعه نیز باز بود و به رایگان بیماران را می‌پذیرفت. در آنجا یک دستگاه آپارات گذارده بودند تا وقتی که مردم منتظر نوبتشان هستند حداقل گوشه‌ای از حقایق کتاب مقدس را به شکل تصویری ببینند؛ کاری که در بین مبشرین در آن زمان رایج و عادی بود. مردم نامش را «چراغ عکس» گذارده بودند و حتی اگر بیمار نبودند روزهای جمعه برای تماشای عکسها به بیمارستان می‌رفتند.
دکتر دادسان با ماشین شخصی خودش از بیمارها حتی در خانه خودشان و به رایگان دیدار می‌کرد؛ دیگر تراخم باعث کوری مردم نمی‌شد، مردم از اسهال و بیماریهای عفونی به راحتی جان نمی‌دادند. دکتر دادسان و بعدها دکتر گریفیث و پرستارهایی که از انگلیس آمده بودند با جان ودل و بدون ذره‌ای سود دنیوی  سالیان سال به مردم خدمت کردند. تا اینکه با وقوع جنگ اول جهانی دولت انگلیس -بر خلاف تصمیم کلیسا- از آن بیمارستان -که با پول خود انگلیسی‌ها ساخته شده بود- به عنوان بیمارستان نظامی استفاده نمود. حضور سربازان فرنگی به مذهبیون بهانه‌ای داد تا بار دیگر به مردم هشدار بدهند که تاسیس بیمارستان فقط بهانه‌ای بوده تا دولت استثمارگر سربازانش را بی‌سر و صدا وارد خاک کشور کند!
علی‌رغم همه بدگویی‌های خشکه‌مذهبها و هشدار فراوان که مراقب این فرنگی‌های نجس باشید و به حرفشان گوش ندهید مبادا شما را از راه راست منحرف کنند و به جهنم بیفتید، دست خداوند کوتاه نبود و عده‌ قلیلی از کرمانی‌ها به کلام خداوند ما عیسی مسیح ایمان آورده و نجات یافتند. برای مراسم پرستشی آنها کلیسایی در خارج محدوده شهری ساخته شد. البته با گذر زمان و گسترش شهری در سالهای بعدی این ساختمان بدل به یکی از ساختمانهای مرکزی شهر شد.
دکتر دادسان در سال ۱۹۳۷ به دیدار خداوند و نجات دهنده‌اش رسید. علت مرگش را بیماری تیفوئید دانسته‌اند که از یکی از بیمارانش به او منتقل شده بود. جسد او را در قبرستان مسیحیان به خاک سپردند. اکنون به دلیل بی‌توجهی مسئولان آن قبرستان بدل به ویرانه‌ای شده و قبرها هم برای پیدا کردن گنج نبش قبر وتخریب شده‌اند. ساختمان کلیسا هم که در مرکز شهر بود و نویسنده به یاد دارد که بعد از انقلاب همیشه در آهنی آن قفل و زنجیر شده بود به فرمان شهرداری با خاک یکسان شده و بدل شد به ساختمان تجاری.
یکی از شعرای کرمانی در وصف همشهریانش‌ چنین سرائیده است:
هرچند که از روی کریمان خجلیم         شک نیست که پرورده این خاک و گلیم
در روی زمین نیست چو کرمان جایی      کرمان دل عالم است و ما اهل دلیم
ساکنین اهل دل کرمان که از روی کریم خان زند شرمنده بودند، هیچ شرمی از نبش قبر این پزشک انسان دوست نداشتند، حتی خاطره او را هم فراموش کرده و کلیسایش را هم با خاک یکسان نمودند. با تمام ضدیتهای آدمی و بنا به خواست و اراده خداوند هنوز هم ساختمان فرسوده و قدیمی «بیمارستان مرسلین» پابرجاست و جزء آثار ملی شناخته شده است؛ همچون پرچم محبت مسیح برافراشته در میان خاک دشمن.
دکتر مسعود معترف. لندن. بهار ۲۰۱۹
church mission society
george e dodson
در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ میلادی دادگاهی در آلمان یک زن و شوهر آلمانی تبار را به دلیل جنایت جنگی به زندان افکند. زنی آلمانی به نام «جنیفر» که به دین اسلام گرویده بود به همراه شوهرش در سال ۲۰۱۵ میلادی به سوریه می‌رود تا به جنبش داعش پیوسته و حکومت اسلامی را گسترش دهد. در آنجا دختربچه ۵ ساله‌ای را -که یزیدی بوده- به عنوان برده نگاه می‌داشتند. اما وقتی که آن دختربچه دچار شب‌ادراری می‌شود وی را در گرمای تابستان بیرون خانه به زنجیر می‌کشند تا از تشنگی بمیرد. همه ما که حکومت اسلامی را تجربه کرده‌ایم می‌دانیم که برای برپایی و برقراری آن به تنها چیزی که اهمیت داه نمی‌شود جان و شرافت انسانهاست.
در ابتدای قرن بیست میلادی نیز مبشری مسیحی خانه و زندگی آسوده و مرفه خود را ترک کرد تا مژده نجات بخش انجیل را به هندوها برساند. «جس و ایولیند براند» به ناحیه به نام «کولی هیل» رفته و در مکانی که در بین هندوها به کوهستان مرگ معروف بود ساکن شدند و به درمان و مداوای آنها پرداختند. آن ناحیه آلوده به مالاریا و افراد جذامی بود که به غیر از ساکنین آن کوهپایه دیگر هندوها جرات رفتن به آن را نداشتند. به مدت ۶سال «پوجاری» (یا همان آخوند هندوها) از ترس از دست دادن موقعیت و درآمدش با کار بشارت به شدت مخالفت می‌کرد. بگذارید به گوشه‌ای از زندگینامه آنها نگاه کنیم:
«پل ۵ سال داشت وقتی که اپیدمی آنفلونزا کل ناحیه «کولی هیل» را در برگرفت. ۶ سال بود که پدر و مادرش در بین قبایل ساکن کولی هیل زحمت کشیده بودند بدون اینکه حتی یک نفر هم به مسیح ایمان بیاورد. مردم داروهای پدر را دریافت کرده، اصول کار را از او آموخته، برای دعوای قبیله‌ای از او به عنوان میانجی استفاده کرده، بچه‌هایشان را به مدرسه او فرستاده و حتی به موعظه هایش با دقت گوش داده بودند اما وقتی پای آن می‌رسید که خدای باطل خود را ترک کرده و تنها خدای محبت را پرستش کنند، حاضر به این کار نبودند. «پوجاری» نیز که حدود یک کیلومتر دورتر از دهکده خانه داشت مخفیانه به ضدیت با کار آنها ادامه می‌داد.
تا اینکه آنفولانزا آمد. صدها نفر مردند. پدرو مادر شب و روز به دهکده‌های اطراف سر زده و از بیمارها دیدن می‌کردند. برایشان به فراوانی سوپ برنج آماده می‌کردند و بیمارهایی که را که در آتش تب می‌سوختند غذا می‌دادند. «پوجاری» هیچ کمکی نمی‌کرد وی چنان از سرایت بیماری ترس داشت که حاضر به ترک خانه‌اش نبود تا حتی در دفن مرده‌ها کمک کند. آنفلونزا تقریبا به آخر رسیده بود که خبر رسید؛ پوجاری و همسرش هم بیمار شده‌اند.
از آنجا که پدر خودش بیمار بوده و تب داشت مادر به کمک آنها شتافت. هر دو آنها رو به مرگ بودند و کودکشان نیاز به مراقبت و تغذیه داشت. «پوجاری» با صدای رنجوری التماس کرد؛ شما باید از بچه من مراقبت کنید. او را به دست محلی‌ها ندهید.
مادر به خانه بازگشت و گفت: ما یک بچه دیگر خواهیم داشت. او از خستگی نای حرف زدن نداشت. پدر نیز با اینکه تب داشت با شنیدن خبر از بستر برخاسته وبه خانه «پوجاری» رفت. وقتی که بازگشت صورتش از خنده باز بود و به فرزندانش پل و کانی گفت: فکر کنم به زودی شما یک خواهر کوچک خواهید داشت!
....دختربچه پوجاری به خاطر اسهال شدید به پاره‌ای از استخوان بدل شده بود. آنها او را شستند و یک از لباسهای کانی را به تنش کردند و در سبدی قرار دادند. یک ماه طول کشید تا جانی گرفت و از خطر مرگ رست. آن دختر بچه را «روث» نام گذاشتند، دیگر بچه‌ها هم او را مثل خواهر خود دوست داشته و از او مراقبت کردند. بعدها برادرش هم به او پیوست و یکی از اولین شاگردهای مدرسه کوچک پدر شد. نام او را «هارون» گذاردند. با مردن «پوجاری» به تدریج گروه مسیحیان روی تپه کولی هیل شروع به رشد کرد»
ترجمه و تدوین: دکتر زرین‌قلوب. بهار ۲۰۱۹
مرجع:
the life and work of dr. paul brand: ten fingers for god. dorothy clarke wilson. zendervan publication. pp 16-19