سنتور

 یک ساز زهی مضرابی میباشد و جزء قدیمی ترین سازهای ایرانی میباشد که در گذر زمان تغییراتی روی آن انجام شده است و به شکل امروزی در برابر هنرجویان و علاقه مندان به موسیقی قرار دارد.
 یک ساز ذوذنقه ای شکل است که آن را نشسته و در حالتی که ضلع بزرگتر آن به صورت افقی در برابر نوازنده قرار دارد با دو مضراب چوبی مینوازند.
اجزای اصلی این ساز عبارتند از جعبه صدا  خرک  گوشی و سیم گیر.
انواع 
 معمولی که در اصطلاح به آن  سل کوک میگویند و نت دو در آن بدون انتقال با همان نت دو کوک میشود و ساز استاندارد آموزش است.
 لا کوک که نت دو در آن همصدا با نت ر کوک میشود.این نوع  در اندازه کوچکتر ساخته میشود و از دسته سازهای انتقالی است به این معنی که باید یک پرده پایین تر برای آن نت نویسی کرد.
 باس که بدنه آن بزرگتر و صدای آن یک اکتاو بم تر از  معمولی است.

 یک ساز زهی،مضرابی است. را از خانواده تنبور دانسته اند و امروز در مقایسه به تار نزدیک تر است.این ساز را به صورت نشسته و به صورت افقی روی ران یا پا قرار می دهند،به نحوی که دسته آن در طرف چپ و کاسه آن در طرف راست نوازنده قرار بگیرد.نوازنده سر انگشت های دست چپ را در طول دسته حرکت می دهد و با ناخن انگشت سبابه ی دست راست به سیم ها زخمه می زند.گاهی از ناخن مصنوعی و یا حلقه ای که زایده ای از جنس شاخ یا نایلون در آن قرار دارد و در انگشت سبابه قرار می گیرد نیز استفاده می شود.
 دارای چهار سیم با ضخامت های مختلف است. سیم چهارم بعد ها به ساختار  افزوده شده است و نوازندگان قدیمی آن را با نام سیم مشتاق می شناسند.
نت نویسی  با کلید سل خط دوم حامل است و وسعت صدای آن به اندازه سه اکتاو می باشد.