علائم ترک دیازپام چیست؟
دیازپام توسط اداره دارویی (dea) به عنوان یک ماده کنترل شده طبقه بندی می شود و ممکن است به محض قطع ، وابستگی جسمی و روانی و علائم ترک آن را تسریع کند. اگر وابستگی جسمی به دیازپام ایجاد شده باشد ، در صورت قطع ناگهانی دارو ، بیمار علائم ترک را تجربه می کند. علائم ترک دیازپام ممکن است شامل سردرد ، درد عضلانی ، اضطراب شدید ، تنش ، بی قراری ، گیجی ، تحریک پذیری ، لرزش ، گرفتگی شکم و عضلات ، استفراغ و تعریق باشد. در موارد شدیدتر ترک دیازپام ، علائم ممکن است شامل غیرواقعی شدن ، دفع شخصیت ، افزایش حساسیت به صدا ، بی حسی و سوزن شدن اندامها ، افزایش حساسیت به نور یا تماس جسمی ، توهم یا تشنج صرع باشد. علائم شدیدتر ترک دیازپام در بیمارانی که دوزهای بیشتری دریافت کرده اند و مصرف طولانی تر دارند بیشتر است. قطع ناگهانی دیازپام به بیماران توصیه می شود. در صورت ضروری بودن یا دلخواه قطع شدن ، برای تعیین یک برنامه مناسب با یک پزشک معالج مشورت کنید. کاهش تدریجی دوز باید تحت نظر پزشک انجام شود تا از علائم ناخوشایند ترک جلوگیری شود. علائم ترک ممکن است در صورت انتقال بیماران از بنزودیازپین های طولانی مدت مانند دیازپام به بنزودیازپین های کوتاه مدت بیشتر نیز ایجاد شود. درمان با دیازپام نباید از دو تا سه ماه بیشتر باشد ، از جمله نوسانات تدریجی دوز همچنین احتمال اضطراب بازگشت به حالت خطر نیز وجود دارد. اضطراب برگشت نوعی سندرم موقتی است که در آن علائم قبل از شروع درمان عود کرده و بهبود می یابد. اضطراب بازگشت به احتمال زیاد با قطع ناگهانی دیازپام وجود دارد. توصیه می شود دوز را به تدریج کاهش دهید.
متامفتامین چهار شکل متداول دارد - قرص ، کریستال (که به آن یخ یا سنگ نیز گفته می شود) ، پایه (همچنین به آن رب گفته می شود) و پودر (همچنین به آن سرعت گفته می شود).