نحوه ارائه درخواست توقیف چک چگونه است؟
قبل از آنکه بخواهیم در مورد نحوه ارائه درخواست توقیف برای جلوگیری از وصول چک صحبت کنیم باید به این نکته توجه داشته باشید که چک ها به انواع مختلفی تقسیم میشوند و در تمامی این چک ها، اعتبار صادر کننده مهم ترین و اصلی ترین پشتوانه ی چک می‌باشد اما در چک های تضمینی پشتوانه بانک می باشد.
با استناد به ماده 1 قانون چک می‌توان انواع چک را به موارد زیر تقسیم کرد:
چک عادی،‌ چکی است که اشخاص عهده بانک‌ها به حساب جاری خود صادر می‌کنند و دارنده آن تضمینی جز اعتبار صادر کننده آن ندارد.
چک تایید شده، چکی است که اشخاص عهده بانک‌ها به حساب جاری خود صادر و توسط بانک محال علیه پرداخت وجه آن تایید می‌شود.
چک تضمین‌شده، چکی است که توسط بانک به عهده همان بانک به درخواست مشتری صادر و پرداخت وجه آن توسط بانک تضمین می‌شود.
چک مسافرتی، چکی است که توسط بانک صادر و وجه آن در هریک از شعب این بانک توسط نمایندگان و کارگزاران آن پرداخت می‌گردد.
به عنوان یک قاعده ی کلی در رابطه با تمامی انواع چک ها میتوان گفت که فرد صادر کننده‌ی چک و یا ذی نفع،  هر زمان که متوجه شد که چک صادر شده توسط او به سرقت رفته است و یا خیانت در امانت و کلاهبرداری اتفاق افتاده است باید بلافاصله به بانک محال علیه ( بانکی که فرد در آن حساب دارد) مراجعه کند و درخواست توقیف چک را به بانک تحویل دهد تا از طریق مراجع قضایی دستور توقیف چک به بانک صادر شود.
سفته بانکی سندی است که به موجب آن امضاء کننده متعهد می شود تا مبلغی را در موعد معین یا عندالمطالبه در وجه حامل یا شخص معین یا به حواله کرد او بپردازند. علاوه بر امضاء یا مهر متعهد باید مشخص کننده مبلغ تعهد شده، گیرنده وجه، و تاریخ نیز باشد.
موارد سفته قانونی
به موجب ماده ۳۰۸ قانون تجارت، سفته بانکی علاوه بر امضاء یا مهر، باید دارای تاریخ و متضمن مراتب ذیل باشد:
نام و نام خانوادگی صادرکننده
نام و نام خانوادگی گیرنده
مبلغ قابل پرداخت
زمان و محل پرداخت وجه
آدرس فرد صادر کننده
در صورتی که برای شخص معینی صادر شود ، نام و نام خانوادگی او آورده می شود، در غیر این صورت به جای نام او نوشته می شود در «وجه حامل». در صورتی که نام خانوادگی یک شخص معین در سفته بانکی نوشته شود، این شخص طلبکار می شود و در غیر این صورت هر کسی که آن را در اختیار داشته باشد ، طلبکار محسوب می‌شود و می تواند در سررسید، مبلغ آن را طلب کند و اگر سررسید درج نشود، سفته عندالمطالبه محسوب می‌شود و در عندالمطالبه، صادرکننده باید به محض مطالبه، مبلغ آن را پرداخت کند.نکته بسیار مهم در این مورد آن است که سفته در کل دارای ماهیتی حقوقی است، مگر آن که فرد گیرنده در صورت عدم پرداخت، آن را واخواست نماید. در صورتی که فرد گیرنده ظرف ده روز از تاریخ وصول، آن را واخواست کند، سفته ماهیت کیفری پیدا کرده و می‌توان برای حکم جلب صادر کننده اقدام نمود. واخواست در برگه‌های رسمی دادگستری تنظیم شده و در واقع اعتراض رسمی گیرنده نسبت به عدم پرداخت وجه توسط صادر کننده است.
سفته بدون نام
سفته بدون نام ، حالتی دیگر از نحوه تنظیم است.
دراین حالت‌، درتنظیم سند این امکان وجود دارد که بدهکار، سفته‌ای را که صادر می‌کند، بدون ذکر نام طلبکار بدهد.
در اینصورت فرد می‌تواند یا خودش برای گرفتن در سررسید اقدام یا این که آن را به دیگری حواله بدهد.
عبارت حواله کرد در آن به شخص دارنده این اختیار را می دهد که بتواند آن را به دیگری منتقل کند. ولی اگر حواله کرد، خط خورده شود، دارنده نمی‌تواند آن را به دیگری انتقال دهد.
علاوه بر آن که می‌تواند با پشت نویسی آن را به شخص دیگری انتقال دهد.
پشت نویسی سفته
پشت نویسی مانند چک برای انتقال سفته بانکی به دیگری یا وصول وجه آن است.
اگر پشت نویسی برای انتقال باشد، دارنده جدید دارای تمام حقوق ومزایایی می شود که به آن سند تعلق دارد.
انتقال با امضای دارنده آن صورت می گیرد.
همچنین دارنده می تواند برای وصول وجه آن به دیگری وکالت دهد که دراینصورت باید وکالت برای وصول قید شود.