آزادی حقیقی
> 
> «پس اگر پسر شما را آزاد کند٬ در حقیقت آزاد خواهیدبود.» (انجیل یوحنا۸: ۳۶)
> 
> 
> 
این مطلب شایسته توجه همه خوانندگان باید باشد و بی‌نیاز از اشاره به اهمیت آن. در هر یک از ما تمایلی طبیعی به آزادی وجود دارد و این یکی از بزرگترین برکاتی است که خداوند به ملتی اهداء می‌کند. متأسفانه در مملکت ما چند هزار بسیجی٬ هفتاد میلیون نفر را به گروگان گرفته‌ و تمامی حقوق انسانی آن‌ها را از ایشان صلب کرده‌اند. زمانی بود که آزادی خواهان مشروطه طلب برای کسب آزادی حاضر به از دست دادن جان خود نیز بودند. در حقیقت بزرگترین قهرمانهای تاریخ کسانی بوده‌اند که برای کسب آزادی مبارزه کرده‌اند. اما روزگار عوض شده و اندیشمندان و روشنفکران آزادی‌طلب ایرانی راه کم‌خطرتری را پیدا کرده‌اند: کافی است به یکی از ممالکی مهاجرت کنند که ساکنینش قبلأ برای آزادی خود جنگیده باشند تا سفره آماده‌ای برای ایشان پهن باشد. از سویی کمتر کسی با عقل سلیم هست که امیدی به احترام به حقوق بشر و یا آزادی مدنی در حکومتی اسلامی را داشته باشد؛ زیرا این دو چون آب و روغن در تضاد با یکدیگر می‌باشند . چون که دین جاهلی٬ تسلیم بدون قید و شرط از نیرویی آسمانی -و یا جانشینش بر روی زمین- را می‌طلبد. لذا میلیونها نفر خانه٬ خانواده و محیط اجتماعی خود را ترک کرده‌ و عطای مملکت اسلامی را به لقایش بخشیده‌اند. ایشان سختی‌ها و مرارت‌های مهاجرت به کشوری بیگانه را به جان خریده‌اند زیرا به خوبی می‌دانند که برای رسیدن به آزادی هیچ بهایی گران نیست.
هرچند که آزادی مدنی ارزش آن را دارد که مردم برای رسیدن بدان جان خود را از نیز به خطر بیندازند٬ اما موضوع این مقاله کوتاه نوع دیگری از آزادی است که به مراتب برتر و والاتر از آزادی مدنی است. این آزادی در درسترس هریک از ماست٬ فقط اگر تمایل به بدست آوردنش را داشته باشیم. هیچ قدرت و حکومتی در روی زمین نمی‌تواند مانع ما شود تا از آن لذت ببریم. نیروی انتظامی ممکن است ما را تهدید کرده و به زندان بیندازد٬ اما نمی‌تواند مانع کسی شود تا این آزادی را به دست آورد. وقتی هم که این آزادی به ما هدیه شد٬ هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از ما بگیرد. دیگران ممکن است که از ما دوری گزینند٬ امکان دارد آزار و شکنجه و اذیّت ببینیم٬ ممکن است ما را توهین و تحقیر و استهزاء کنند٬ حتی ممکن است متعصّبین دینی ما را حلق آویز کنند٬ اما نمی‌توانند به هیچ ترفندی آزادی واقعی را از ما بگیرند. فقیرترین و غنی‌ترین افراد جامعه می‌توانند آن را به دست آورند٬‌ هم چنین ضعیف‌ترین و توسری‌خورده ترین مردمان؛ هیچ کسی مستثناء نیست. به علاوه هیچ قانونی هم نمی‌تواند جلو ما را بگیرد تا آن را به دست آوریم؛ خوشبختانه نیروی انتظامی٬ اطلاعات و حتی ولایت فقیه هم با همه قدرت و خشونت خود نمی‌توانند مانع کسی شوند تا این آزادی را به دست آورد.
خواهید پرسید که این آزادی چیست؟ کجا می‌توان آن را پیدا کرد؟ راه به دست آوردنش چیست؟ چه کسی آن را کسب کرده است؟...در پاسخ بدین پرسشها باید اقرار کنیم که آن نوع آزادی که منظور نویسنده است٬ آزادی روحانی است؛ آزادی روح. این هدیه را مسیح به همه ایماندارانش بدون بها و بهانه اهداء می‌کند زیرا:
> 
> «خداوند روح است و جایی که روح خداوند است٬‌ آنجا آزادی است.» (رساله دوم قرنطیان۳: ۱۷)
> 
> 
> 
کسانی که جلای وطن کرده‌اند ممکن است دم از آزادی فردی خود بزنند؛ آزادی در انتخاب فردی و رفتار اجتماعی٬‌ آزادی و مصونیت مدنی و برابری حقوق افراد جامعه. اما اگر ایشان توبه نکرده و به مسیح ایمان نیاورده باشند از پرارزش‌ترین نوع آزادی محروم می‌باشند. لذا بگذارید به جنبه‌های مختلف این آزادی که مسیح به پیروانش هدیه می‌کند٬‌ توجه نمائیم:
رهایی از عذاب وجدان
بار سنگین گناهان نابخشوده شده وجدان را معذب می‌سازد و برای رهایی از این بار سنگین٬ آدمی دست به هرگونه اعمال ریاکارانه مذهبی خواهد زد تا از شدت آن کاسته شود. اما کسی که به مسیح ایمان بیاورد٬ خون مسیح قادر است تا همه گناهان او را بشوید. کلام خداوند به آن‌ها اطمینان خاطر می‌دهد و ایشان نیز احساس می‌کنند که بخشوده شده٬ پارساشمرده شده و در نزد خداوند پذیرفته شده‌اند. آن‌ها که دعوت مسیح را قبول کرده و با بارسنگین گناهان خود برای کسب آرامش به سوی او آمده‌اند٬ به تجربه و به یقین می‌دانند که در مسیح آزادی هست و هیچ‌کس نمی‌تواند ایشان را محکوم سازد.
> 
> «لیکن غسل یافته و مقدس گردیده و پارساشمرده شده‌اید به نام عیسی خداوند و به روح خدای ما.» (رساله اول قرنطیان۶: ۱۱)
> 
> 
> 
رهایی از سلطه و اقتدار گناه
هر یک از ما به نوعی اسیر گناه می‌باشیم که چون دیکتاتوری بی‌رحم ما را به گناه وامی‌دارد. خودخواهی٬ غرور٬ خودمحوری٬ شهوت٬ دروغگویی٬ منفعت‌طلبی و امثال این‌ها توده مردم را به اسارت درآورده‌اند. آن‌ها را در کوچه و بازار می‌بینیم که به یکدیگر دروغ می‌گویند و روی یک حرفشان هم نمی‌شود حساب کرد. اگر حتی بخواهند هم راستش را نمی‌گویند زیرا در اسارت این گناه می‌باشند. کسانی که ساعات متوالی را صرف تماشای پورنوگرافی می‌کنند٬ همچون فرد معتادی در بند این گناه گرفتار شده‌اند ولی خیال می‌کنند که آزاد هستند تا هرجور که دوست دارند وقت خود را بگذرانند. گناه چون قدرتی درونی و یک سیلاب فروبرنده٬ هر یک از ما را به سویی می‌کشاند. تزکیه و تذهیب نفس تنها گناه را از شکلی به شکل دیگر در می‌آورد ولی قادر به نابودی آن نیست.
اما مسیح با روح خود به ما قدرت می‌دهد تا تمایلات نفسانی را در خود به صلیب بکشیم. از راه فیضی که مسیح به ایماندارانش می‌دهد٬ آن‌ها از اسارت گناه آزاد شده و قدرت و تسلط گناه از میان برداشته می‌شود. هرچند که هنوز جسم با روح می‌جنگد و وسوسه‌ها به آن‌ها امان نمی‌دهد اما هیچ یک قادر به پیروزی و غلبه نیست. زیرا ایمان به مسیح فرد را از اسارت در گناه بیرون می‌آورد٬‌ ایشان دیگر بنده هوس‌ها و تمایلات دل شریر خویش نیستند.
> 
> «و از گناه آزاد شده و خادمین پارسایی گشته‌اید» (رومیان۶: ۱۸)
> 
> 
> 
رهایی از ترس برده‌وار از خداوند
کسانی که مسیح آزادشان سازد دیگر از خالق خود ترسی به دل راه نمی‌دهند٬ از او نفرت نخواهند داشت و از وی فراری نخواهند بود. آن‌ها از حالت بردگی و ترس از مجازات رهایی یافته‌اند و در عوض روح پسرخواندگی به آن‌ها داده شده است.
> 
> «از آن رو که روح بندگی را نیافته‌اید تا باز ترسان شوید بلکه روح پسرخواندگی را یافته‌اید که با آن ابّا یعنی ای پدر٬ ندا می‌کنیم.» (رومیان۸: ۱۵)
> 
> 
> 
مسیح با پذیرش مجازات عادلانه گناهان٬ خشم خداوند را فروکش ساخته و قوم خود را به آشتی با خداوند درآورده است. اینک آن‌ها از مَحبت و فیض خداوند سرشار از شادی‌اند. دیگر برای آن‌ها ترس از مرگ٬‌ مجازات و روزقضا وجود ندارد. هرچند که به خودی خود شایسته هیچ یک از این برکات نبوده و همه را مدیون مسیح هستند. خداوند٬ پدر آسمانی آنهاست که ایشان را در مسیح می‌نگرد و مَحبت و رحمتش را هرگز از آن‌ها دریغ نمی‌دارد.
رهایی از ترس از آدمی
ایمانداران مسیحی هیچ ترسی از نقطه نظر دیگران و یا توهین و تحقیر آن‌ها ندارند. ایشان می‌دانند که پشت کردن به دین جاهلی و ایمان آوردن به خدای واقعی و زنده چه مجازات سنگینی را به دنبال خواهد داشت. اما آن‌ها به آنچه که گذراست نمی‌نگرند٬ بلکه نگاه ایشان به مسیح است تا او را خوشنود سازند. ترس از دیگران و انتظارات جامعه و اطرافیان٬ نیروهایی بود که آن‌ها را در تصمیم‌گیری‌هایشان محدود ساخته بودند. اما اینک از اینکه تنها بایستند واهمه‌ای ندارند. آن‌ها به وعده‌های مکرر خداوند اعتماد دارند که مسیح با آن‌ها خواهد بود و هرگز رهایشان نخواهد کرد. ایمان به خدای زنده و نجا‌ت‌دهنده که حامی همیشگی ایشان است٬ ترس از آدمی میرا را از میان برداشته است.
رهایی از ترس از مرگ
مسیحیان واقعی وقتی که به مرگ می‌اندیشند و روز ملاقات با خداوند٬ نه تنها ترسی به دلشان راه پیدا نمی‌کند بلکه اشتیاق آن را دارند که هرچه زودتر به دیدار خداوند برسند.
> 
> «این را بیشتر می‌پسندیم که از بدن غربت کنیم و به نزد خداوند متوطن شویم.» (رساله دوم قرنطیان۵: ۸)
> 
> 
> 
به خاطر کار مسیح و از راه ایمان و اعتماد به کار او٬‌ ایشان می‌توانند در برابر این دشمن قدرقدرت بدون واهمه ایستاده و بگویند: «ای مرگ نیش تو کجا است و ای گور٬ پیروزی تو کجا؟» (رساله اول قرنطیان۱۵: ۵۵) آن‌ها همه آنچه را که مرگ به دنبال خواهد داشت مثل به خاک سپرده شدن٬‌متلاشی شدن٬ رستاخیز و قضاوت الهی و ابدیت٬ شجاعانه استقبال کرده و حتی وقتی در بستر مرگ قرار گیرند چنین زمزمه می‌کنند:
> 
> «چون در وادی سایه مرگ نیز راه روم٬‌ از بدی نخواهم ترسید زیرا تو با من هستی. عصا و چوب دستی تو مرا تسلّی خواهد داد.» (مزمور۲۳: ۴)
> 
> 
> 
از همه مهمتر اینکه آزادی که مسیح به ایماندارنش می‌دهد جاودانی است. کسی که واقعأ توبه کرده و به مسیح ایمان آورد٬ نامش هرگز از دفتر حیات زدوده نخواهد شد. فردی که بدو  داده شود به هیچ روی آن را از دست نخواهد داد. حتی شهروندان آزادترین کشورهای این دنیا هم در پایان عمرشان آزادی فردی خود را از دست می‌دهند. اما مسیح به ایماندارانش آزادی جاودانی می‌بخشد. ایشان در آزادی زیسته٬ با آن به خاک سپرده شده و با آن رستاخیز می‌کنند تا از برکاتش تا به ابد لذت ببرند.
شاید بپرسید که مسیح چگونه توانسته این آزادی را برای قوم خویش فراهم کند و چگونه است که تنها او می‌تواند چنین برکاتی را به پیروانش ببخشد؟ چرا این آزادی تنها در ایمان به مسیح یافت می‌شود و نه در هیچ یک از ادیان دیگر؟... پاسخ به این پرسش در این است که؛ مسیح برای کسب این آزادی -مثل کسب هر نوع آزادی دیگر- بهای بسیار سنگینی پرداخت کرده است. قوم خداوند به طور ذاتی و طبیعی در چنان اسارتی گرفتار شده بودند که رها ساختنشان نیاز به پرداخت بهای بسیار زیادی داشت و قدرتی متعال تا آن‌ها را آزاد گرداند. مسیح هم فیض کافی و هم قدرت کافی داشت تا ایماندارانش را از اسارت و قید بندگی رهایی بخشد. بهایی که مسیح برای قوم خویش پرداخت٬‌ خون و حیاتش بود. وی جانش را در راه دوستانش نهاد؛ مسیح جایگزین و نماینده تمامی ایمانداران به خود گشته و به جای آن‌ها بر روی صلیب مجازات گردید تا آن‌ها را از لعنت شریعت بازخرید کند.
> 
> «مسیح ما را از لعنت شریعت فدیه داد٬ چونکه در راه ما لعنت شد. چنانکه مکتوب است؛ ملعون است هر که بر دار آویخته شد.» (رساله غلاطیان۳: ۱۳)
> 
> 
> 
او با دریافت تازیانه خشم الهی به جان خویش٬ تمامی بدهی قوم خود را پرداخت نمود. مسیح با زندگی بدون گناهش تمامی شریعت موسی را به کمال حفظ کرد تا این پارسایی به حساب قومش گذارده شود. درعوض٬ تمامی معاصی و گناهان قوم به حساب او گذارده شد و وی به جای آن‌ها خطاکار و جانی محسوب گشته و مجازات شد.
> 
> «زیرا او را که گناه را نشناخت در راه ما گناه ساخت تا ما در وی پارسایی خدا شویم.» (رساله دوم قرنطیان۵: ۲۱)
> 
> 
> 
مسیح به نمایندگی قومش با شیطان مبارزه کرده و بر روی صلیب بر او غلبه کرد. به یک کلام٬ مسیح با گذشتن از جان خود٬ بهای رهایی هریک از ایمانداران به خود را پرداخت کرده است. هیچ نیرویی قادر به محکوم کردن ایشان نیست؛ گناهان آن‌ها به طور کامل و عادلانه مجازات گردیده است. قربانی و جایگزین الهی٬‌ عدالت خداوند را راضی ساخته است. مرگ مسیح به عنوان نماینده قوم خویش٬‌ آن‌ها را تا به ابد از مجازات و قضاوت خداوند در امان نگاه داشته است.
به یاد داشته باشیم که یک انسان فانی قادر به چشیدن مجازات ازلی میلیونها انسان دیگر نیست. تنها خدا-انسان٬ نجات‌دهنده بشر یعنی عیسی مسیح است که به خاطر داشتن ذاتی الهی می‌توانست این مجازات عظیم را تحمل کرده و بر مرگ غلبه کند. دین جاهلی چنین آموزه‌ای را رد کرده و با شدّت با آن مخالفت ورزیده و در عوض از پیروانش می‌خواهد که سرتسلیم فرود آورده و بنده الله شوند؛ نیروی ترسناک و آسمانی که فاقد هرگونه احساسات و محبتی است.
اما خدای حقیقی و زنده با باورهای خرافی و جاهلانه اعراب تفاوت دارد؛ او خدایی مَحبت است و دارای احساسات. او خدایی است که در رنج آدمی شریک شده تا از راه رنج دیدن آن‌ها را برکت دهد. او خدایی است که قالب بشری به خود گرفته و در میان انسان‌ها سکنی می‌گزیند تا به جای آن‌ها گناه و لعنت شود تا آن‌ها را از قید گناه و لعنت شریعت رهایی دهد.
دوستان عزیز٬ مسیح شما را دعوت می‌کند تا با بار گناهان خود به سوی او آمده توبه کرده و از راه ایمان و نه به لحاظ شایستگی و یا اعمال نیک خود٬ به این آزادی جاودانی دست یابید. گویی ضیافتی عظیم بر پا شده٬ میزها چیده شده و هر آنچه که برای یک میهمانی شاهانه ضروری است آماده و فراهم گشته است. مسیح همگان را به این میهمانی دعوت می‌کند تا با همان لباس ژنده و کثیف گدایی وارد ضیافت شوند. نیاز به تعویض لباس و پنهان کاری نیست٬ خداوند جامه برازنده پارسایی را فراهم کرده و به همه میهمانان خواهد پوشانید. پس درنگ نکنید و تا زمانی که در رحمت باز است٬‌ از فرصت استفاده کرده و وارد ملکوت خداوند شوید تا از  لذت ببرید.
بایستی توبه کرده و دست از گناهان خود بشویید و زندگی بی‌ارزش خود را به مسیح واگذارید تا هم پادشاه و هم نجات‌دهنده شما باشد. بایستی به کار تمام شده مسیح بر روی صلیب اعتماد کامل داشته باشید. اگر با خلوص نیت و عاجزانه به مسیح روی آورده و از او بخواهید تا شما را رها سازد٬ بدون شک و به یقین تمامی این برکات به شما هدیه خواهد شد. شما به آن  دست خواهید یافت که خاص فرزندان خداوند است و مردم این دنیا از آن بی‌خبرند؛ آزادی جاودانه که هیچ قدرتی توان آن را ندارد تا شما را از آن محروم سازد.
جان سی. رایل - ویرایش و برداشت آزاد از کتاب دین عملی (practical religion . by: j.c ryle )
«و بعد چون عیسی دید که همه چیز به انجام رسیده است تا کتاب تمام شود گفت تشنه‌ام. و در آنجا ظرفی پر از سرکه گذارده بود. پس اسفنجی را از سرکه پر ساخته و بر زوفا گذارده نزدیک دهان او بردند. چون عیسی سرکه را گرفت٬‌ گفت  و سر خود را پایین آورده جان بداد.» (انجیل یوحنا ۱۹: ۳۰-۲۸)
خداوند عیسی مسیح وقتی که او را بر صلیب کرده بودند هفت کلام را بر زبان آورد که هر یک از آن‌ها از اهمیت زیادی برخوردار است؛ سخنانی پر از فیض٬ راستی و محبت. این‌ها سخنان یک یهودی شکست‌خورده و ضعیف نیست که ناتوان از به اجراگذاردن وعده‌هایش به دست سربازان رومی اسیر شده و به مرگ محکوم شده باشد. بلکه این خدای متعال است که صحبت می‌کند٬‌ او که بزرگ‌تر از موسی٬ ابراهیم و تمامی پیامبران است. هم او که گفت؛ اگر به موسی ایمان داشتید به من هم ایمان می‌آوردید٬ زیرا موسی درباره من نوشته است. هم او که در طلوع آفرینش گفت: «و آسمانها و زمین و همه لشکر آن‌ها .» (سفر پیدایش۲: ۱) اکنون اعلام می‌دارد که نقشه رستگاری بشریت به کمال رسیده است. هرآنچه که تدبیر خدای تثلیث در ازّلیت و پیش از خلقت جهان بر آن قرار گرفته بود تا برای رستگاری آدمی به انجام رسد٬ مسیح آن را به کمال رسانید. وی به این دنیا نیامد تا پیامی از طرف خداوند برای آدمی بیاورد٬ بلکه تا ماموریتی را که پدرش به او سپرده بود به پایان رساند.
«»؛ خداوند اعلامیه‌ای عمومی صادر کرده و با صدای بلند اعلام می‌دارد که کارش به پایان رسیده است. این کلام در کتاب مقدس ثبت و حفظ گردیده تا به همه مردم مژده داده شود. «»؛ فریاد پیروزی است و نه ناله شکست٬‌ مسیح با سری برافراشته به دیدار و مقابله با مرگ رفت؛ چون برّه‌ای برای قربانی و نه چون یک شهید و با قربانی خود بر مرگ غلبه کرد. ما پیام نیکی برای دنیا داریم؛ رستگاری به طور کامل و تضمین شده در اختیار همگان قرار دارد. ترک و فارس و اروپایی و سیاه پوست٬ همه می‌توانند از راه ایمان به خداوند عیسی مسیح و کار ه‌‌اش بر روی صلیب رستگار شوند. مسیحیت از راه ایمان و اعتماد است و نه از روی تلاش و شایستگی و انجام اعمال نیک. خداوند یک بازاری و دلال معامله‌گر نیست که در برابر پاداش اعمال و زحمات ما٬ بهشت را به ما اجرت دهد. خیر! او خدایی بی‌نیاز است و بدون بهانه و از راه ایمان٬‌ رستگاری را به ما هدیه می‌کند.
در آن روز خدای پدر نیز مهُر تاییدی بر گفته پسریگانه‌زادش زد تا ثابت کند که همه چیز «.» در انجیل آمده است که پس از گفتن این سخن٬ پرده معبد از بالا تا به پایین دوپاره شد؛ آخرین نشانه جدایی بین آدمی و خدا از میان برداشته شد. اکنون بر روی درّه جدایی بین آدمی گناهکار و خداوند قدوس پلی زده شده است. ما می‌توانیم مستقیماً به حضور وی برسیم٬ زیرا مانع جداکننده از میان برداشته شده است. پرده‌ٔ معبد که حدود یک وجب ضخامت داشت و قدس را از قدس‌الاقداس جدا کرده و هیچ‌کس اجازه ورود بدان قسمت را نداشت٬ از میان دوپاره شد؛ مسیح از طریق فدیه‌اش راه ورود به حضور خداوند قدوس را گشود.
کسانی که در اطراف صلیب بودند و شنیدند که؛ «» این سخن برایشان معنی خاصی را تداعی می‌کرد. زیرا این جمله در زبان یونانی و در زمان حیات خداوند ما در میان آن‌ها بسیار رایج بوده و در موارد متعددی به کار گرفته می‌شد. به عنوان مثال وقتی که کسی کاری را به عهده گرفته بود٬ به پایان می‌رسانید می‌گفت: . و یا وقتی که دونده‌ای در مسابقه دو به آخر خط می‌رسید می‌گفت: . زمانی که برّه‌ای را برای قربانی کردن نزد کاهن معبد می‌بردند٬‌ او بایستی به دقت آن را می‌آزمود تا مبادا لکه و خالی بر بدنش باشد و حیوان را برای قربانی شدن نامناسب گرداند٬ پس از اینکه کار معاینه برّه به آخر می‌رسید کاهن می‌گفت: . همچنین در معملات تجاری و یا نوشته‌های قانونی نیز این واژه به کار گرفته می‌شد. لذا می‌بینیم که کسانی که ناظر آن صحنه بودند٬ شنیدن این سخن ممکن بود چه افکاری را به ذهنشان تداعی کند.
علاوه بر آن٬ تکرار می‌کنیم که همچون دیگر جملاتی که خداوند ما بر روی صلیب ادا کرد٬ این سخن دارای معنایی غنی است. در زمان خدمت زمینی‌اش٬‌ حتی دشمنان مسیح نیز اعتراف کردند که هیچ‌کس مثل این مرد سخن نگفته است! اکنون در لحظه مرگش کلماتی بر زبان مسیح جاری می‌شود که گویای دریایی از معناست. حال سعی می‌کنیم تا جنبه‌هایی مختلف مفهوم و معنای این سخن را ارزیابی کرده و ببینیم خداوند با گفتن «» چه حقایقی را روشن می‌سازد.
تمامی رنجهای فیزیکی و عذاب روحانی مسیح به پایان رسید.
آنچه که مسیح بر روی صلیب تحمل کرد٬ تنها درد ناشی از فرو رفتن میخها به دست و پا و رنج ناشی از ضربه‌های تازیانه سربازان رومی نبود. این دردهای بدنی در قیاس با رنج عظیمی که او در روح خود دید٬ کاملاً ناچیز است. زیرا بر روی صلیب٬‌ خدای پدر مجازات ابدی گناهکاران را بر مسیح قرار داده و او را در عوض ایشان عذاب داد. رنجی را که او کشید٬‌ عذابی ازلی بود که هریک از ایماندارانش بایستی در جهنم آن را تحمل می‌کردند. هیچ فیلم سینمایی قادر به نمایش گذاردن این عذاب درونی نیست. اما اکنون دیگر عذاب به پایان رسیده است؛ صدای تمسخر تماشاگران٬ مضحکه رهبران دینی و بی‌احترامی سربازان رومی . مسیح دیگر رنج نخواهد دید.
نقشه رستگاری آدمی به کمال رسید.
در روی صلیب مسیح بدهی ما را به طور کامل پرداخت کرد. زیرا خدای قدوس باید گناه را مجازات کند و نمی‌تواند آن را نادیده انگارد. (در دیگر ادیان زمینی٬ خدا می‌تواند هر کاری که دلش خواست انجام دهد؛ گناه را نادیده بگیرد٬ گناه را صواب بخواند٬ گناه را تشویق کند و یا پاداش دهد. اما خدایی که کتاب مقدس به ما معرفی می‌کند از گناه بی‌زار است٬‌ او قدوس است یعنی جدای از گناه) «» یعنی بهای رهایی ما به طور کامل پرداخت شده و خشم عادلانه و قدوس خداوند علیه گناه و گناهکاران فروکش کرده است؛ هرکس که به مسیح ایمان آورد تا به ابد در امان خواهد بود.
صلح با خداوند امکان‌پذیر است.
آدمی که بواسطه گناه از خداوند دور شده و از بهشت برین رانده شده بود٬‌ از طریق فدیه مسیح به آشتی با خداوند در می‌آید. دیگر بین ایماندار مسیحی و خدایش جدایی نیست؛ ما از راه ایمان به مسیح به خداوند نزدیک می‌شویم. بدون ایمان به او امکان ندارد کسی نزد خداوند تقرّب یافته و به حضورش برسد. زیرا گناه که بانی جدایی ما از خداوند قدوس است از میان برداشته نشده است. کسی که بدون نجات‌دهنده و در گناهانش از دنیا برود٬ هرچقدر هم که در طول حیاتش اعمال نیکی انجام داده باشد٬‌ هرگز به حضور خداوند نرسیده و تا به ابد از او -که سرچشمه همه نیکی هاست- جدا خواهد بود. به همین دلیل رستگاری و نجات برای پیروان دیگر ادیان وجود ندارد٬‌ هریک از ایشان – که نجات دهنده‌ای ندارد- باید مجازات ابدی گناهانش را خودش تحمل کند.
رسوم و آئین عبادتی شریعت موسی به پایان رسید.
تمامی سیستم عبادتی موسی که خداوند به قوم اسرائیل داده بود؛ معبد٬ مراسم قربانی و کاهن‌اعظم همه اشاره به کار مسیح داشته و از طریق آن‌ها قوم برای آمدن مسیح آماده می‌شدند. اما اکنون دیگر سایه‌ها از میان برداشته شده‌اند زیرا واقعیت به عرصه وجود آمده است. دیگر نیازی به حفظ رسوم و آئین عبادتی موسی نیست. تنها یک کاهن اعظم وجود دارد که از طریق او با خداوند در ارتباط هستیم. (رساله عبرانیان۴: ۳۶-۳۴) کاهن اعظم در عهد قدیم٬‌ تنها می‌توانست یک بار در سال و آن هم در زمان خاصی وارد قدس‌الاقداس شود اما مسیح برای همیشه در قدس‌الاقداس است و به طور مداوم برای ایماندارانش شفاعت می‌کند؛ رستگاری و حفاظت روحانی تک تک ایمانداران به مسیح تضمین شده است.
مکاشفه خداوند به اتمام رسیده است.
عبارت «تا کتاب تمام شود»بارها و بارها در عهد جدید دیده می‌شود؛ حتی در فصل۱۹ انجیل یوحنا چندین بار تکرار شده است. این عبارت اشاره به نبوت‌هایی می‌کند که در کتاب‌های عهد قدیم راجع به مسیحا شده بود. خداوند پیش از آمدن مسیح جزئیات آمدن وی٬ مکان تولد٬ خانواده٬ کلماتش بر روی صلیب٬ به خاکسپاری و رستاخیز و بسیاری جزئیات دیگر را پیشگویی و نبوت کرده بود. تعداد این نبوتها بیش از صدها نمونه است که تمامی آن‌ها بدون استثناء در مسیح به حقیقت می‌‌پیوندند. اکنون برکات وعده داده شده به ابراهیم٬ به ایمانداران به مسیح می‌رسد. مکاشفه خداوند به اتمام رسیده و بعد از رسولانی که این وقایع را برای کلیسا می‌نویسند٬ رسول دیگری فرستاده نخواهد شد. (مکاشفه یوحنا۲۲: ۱۸)
گناه قدرتش را از دست داده است.
جریمه گناه به کمال پرداخت شده و لذا دیگر قدرت محکوم ساختن ما را ندارد و زمانی که مسیح دوباره به زمین بازگردد٬‌ حضور آن به کلی از میان برداشته می‌شود. کسی که به مسیح ایمان می‌آورد٬‌ خلقتی تازه است و دیگر گناه در دلش فرمانروایی نمی‌کند. درحالیکه فرد بدون ایمان٬ تحت تسلط و اقتدار گناه است و هرکاری را که بدان وسوسه شود انجام می‌دهد. اما رساله اول یوحنا به ما نشان می‌دهد که مسیح با مرگ خود ما را از اسارت به گناه نجات داد. ایمانداران به مسیح آزادترین افراد روی زمین هستند؛ نه در قید گناه هستند و نه در قید شریعت. یک بار و برای همیشه٬‌ بهای رهایی ما پرداخت شده است.
حکومت شیطان شکست خورد.
نور قوی‌تر است از تاریکی. مسیح بر روی صلیب شیطان را شکست داد؛ او دیگر نمی‌تواند مانع شما گردد تا به مسیح ایمان آورید. فیض خداوند غیرقابل مقاومت است و تمام کسانی که برگزیده شده و فراخوانده شده‌اند٬ ایمان آورده و نجات خواهند یافت. هیچ دین٬‌ هیچ آئین و هیچ حکومتی نمی‌تواند مانع پیشرقت کار مسیح شده و یا آن را نابود کند. به علاوه شیطان دیگر نمی‌تواند به اراده خود فردی را تسخیر کند٬‌ چنانکه قبل از مصلوب شدن مسیح این کار را می‌کرد. زیرا مسیح او را شکست داد. جادو٬‌ جنبل٬ چشم زخم ٬نفرین و لعنت آدمی هیچ تأثیری بر ایماندار مسیحی ندارد.
شریعت به کمال رسید.
خداوند از هر یک از ما اطاعت کامل از شریعت را طلب می‌کند. شرط پذیرفته شدن در نظر خداوند٬‌ حفظ تک تک احکام شریعت موسی در تمام لحظات زندگی ماست. آنچه که هریک از ما بایستی برای پذیرفته شدن در نظر خداوند انجام دهیم و قادر به انجامش نیستیم٬‌ مسیح به جای ما آن را به کمال رسانید. «» یعنی خداوند ما را در مسیح می‌نگرد٬‌ گویی تمام احکام را حفظ کرده و شایسته دریافت برکات حضورش هستیم.
مرگ شکست خورد.
ترس از مرگ و دنیای ناشناخته بعد از مرگ٬‌ آدمی را وامی‌دارد تا دست به اعمال عجیب و غریبی بزند تا شاید رسیدن به مکانی بهتر را تضمین نماید. یکی از ستونهای دین جاهلی ترسانیدن مردم از مرگ است؛ وحشت از نکیر و منکر٬‌ فشار قبر و عذاب غاشیه آن‌ها را وامی‌دارد تا دعا و روزه و شب زنده‌داری کنند و حتی برای عزرائیل نماز بخوانند تا مرگشان را راحت سازد. اما ایماندار مسیحی ترسی از مرگ ندارد؛ مرگ همچون دربانی است که او را به ابدیت و حضور خداوند راهنمایی می‌کند. «ای مرگ نیش تو کجا است و ای گور پیروزی تو کجا؟ نیش مرگ گناه است و قوت گناه٬ شریعت. اما شکر خدا راست که ما را بواسطه خداوند ما عیسی مسیح پیروزی می دهد.» (رساله اول قرنطیان۱۵: ۵۷-۵۶)
مسیحیت تلاش برای پذیرفته شدن نزد خداوند نیست٬‌ انجام اعمال بی‌پایان مذهبی و تردید از مقبول بودن آن‌ها وجود ندارد. همه کارها به انجام رسیده و ما فقط از راه ایمان است که پذیرفته شده و وارد خانواده الهی می‌شویم. پیامی که ما به دنیا می‌دهیم این است که مکاشفه خداوند به پایان رسیده٬‌ نجات‌دهنده گناهکاران به دنیا آمده و با مرگش بر روی صلیب راه رسیدن به خداوند و رستگاری را باز کرده است. کسی که به مسیح ایمان بیاورد تا به ابد در امان خواهد بود زیرا مسیح او را حفظ خواهد کرد. نیازی به قربانی حیوانات٬ دعا٬ روزه‌داری٬ عزاداری و اعمال مذهبی نیست. هیچ کاری برای رستگاری ما باقی نمانده است تا انجام دهیم. خداوند پسریگانه‌زادش را برای نجات گناهکاران به دنیا بخشیده و او کارش را به پایان رسانیده است. فقط باید توبه کرده و به کار ه مسیح ایمان بیاوریم تا تمامی برکات وعده داده شده در کتاب مقدس به رایگان به ما تعلق گیرد. سؤال این است که؛ با این همه برکات آیا هنوز هم بدون ایمان باقی می‌مانید؟
فشرده پیام بشارتی شبان ابراهیم آقامحمد (یکی از واعظین مسلمان زاده ای که در کلیسای متروپولیتان تابرناکل لندن٬ انجیل را بشارت و تعلیم می‌دهد) - ترجمه دکتر زرین قلوب