مکاشفه مستقیم کلام
> «اما مردان مقدس خدا تحت نفوذ روح‌القدس از جانب خدا سخن گفتند.» (کتاب مقدس. دوم پطرس ۲: ۱)
همه ما به طور غریزی می‌دانیم که خدایی هست؛ ندایی درونی به ما می‌گوید که خدایی ما را آفریده است. هرچند اغلب ما این ندا را ناشنیده گرفته و یا سعی می‌کنیم تا آن را به فراموشی بسپاریم. شناخت خدای حقیقی و زنده تنها زمانی ممکن است که او ذات و صفات خود را بر ما مکشوف ساخته و گویی پرده از روی خود بردارد. زیرا او ماهیتی روحانی دارد که ذهن انسان نفسانی قادر به کنکاش و پی بردن به عمق آن نیست. ما نمی‌توانیم برای خدا تصمیم بگیریم که او باید چنین و چنان صفاتی داشته باشد. همچنانکه هر گردی، گردو نیست به همین سان نیز هر خدایی، خدای حقیقی و زنده نیست؛ بلکه خدایی است خرافی، بی‌جان و مرده.
خداوند چگونه و به چه شیوه‌ای کلام مکاشفه -وحی- را به پیامبران راستینش رسانید؟ درآیه فوق -و دیگر آیات کتاب مقدس- خداوند به ما می‌گوید که او توسط روحش، به شکل مستقیم و بدون واسطه بر ذهن و اندیشه نویسندگان کلامش تاثیر ‌گذارد تا آنها دقیقا سخنانی را بیان داشته و یا به رشته تحریر درآورند که منظور نظر خداوند است. تمامی پیامبران راستین خدای حقیقی انسانهای معمولی و باسوادی بوده، هرچند هیچیک مصون از خطا نبودند. اما تحت هدایت روح خدا، سخنان خدا را بدون ذره‌ای خطا به آدمی رسانیدند. رسول راستین خدا چنین می‌گوید:
> «اما این گنجینه را در ظروفی خاکی داریم تا آشکار باشد که این قدرت خارق‌العاده خداست و نه از ما.» (دوم قرنتیان ۴: ۷)
آنها تنها مجاری مکاشفه خدا هستند و جلال به خدایی تعلق دارد که کلام مکتوب و حیاتبخش خود را با قدرت متعالش محفوظ و دست‌نخورده برای تمامی اعصار نگاه می‌دارد.
مکاشفات خدای زنده به بنی‌آدم زمانی به کمال و غایت خود رسید که روح خداوند نطفه عیسی مسیح را در بطن مریم باکره قرار داد تا از این طریق:
> «کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد، پر از فیض و راستی؛ و جلال او را دیدیم، جلالی شایسته پسر یگانه‌مولود پدر» (انجیل یوحنا ۱: ۱۴)
خدای حقیقی در کلامش می‌گوید، هم او که جهان را آفرید و از طریق پیامبران راستینش راجع به راه نجات حقایقی ماندگاری را به بنی‌آدم رسانید، بنا به وعده و قولش خود پا به این جهان گذارد تا او را به درستی بشناسیم:
> «در گذشته خدا بارها و از راه‌های گوناگون به واسطه پیامبران با پدران ما سخن گفت، اما در این ایام آخر به واسطه پسر خود با ما سخن گفته است، پسری که او را وارث همه چیز مقرر داشت و به واسطه او جهان را آفرید.» (عبرانیان ۱: ۱-۲)
عیسی مسیح -پسریگانه‌مولود پدر- که جهان را آفرید، نهایت مکاشفه خدای حقیقی و زنده است بر بنی‌آدم. کتاب مقدس -از پیدایش تا به مکاشفه- به تمامی سخنان اوست و شناخت خدای واقعی جدای از او غیرممکن است.
خدای زنده و حقیقی هیچگاه از واسطه‌ای -مثل فرشتگان- برای رسانیدن کلام مکاشفه به بنی‌آدم استفاده نکرد. وقتی که خداوند موسی را به فراز کوه سینا خواند تا شریعت را به او بدهد، با او روی در روی صحبت کرد. (پیدایش ۱۹) این مکاشفات راستین همیشه و بدون استثناء به طور مستقیم، با تاثیر روح خداوند بر دل و اندیشه پیامبر راستین او به آدمی رسیده است و نه از طریق یک فرشته. همه آن پیامبران -به عنوان منشی خداوند- حداقل سواد خواندن و نوشتن را داشتند. حکمت خداوند بسیار فراتر از آن است که فردی بیسواد را به منشی‌گری خود فراخواند. همچنانکه هیچ مدیر عاقلی نیز این اشتباه را هرگز مرتکب نمی‌شود تا منشی بیسوادی را استخدام کند. بر هر فرد عاقلی که جویای حقیقت و شناخت خدای زنده و حقیقی است واجب و ضروری است که به این موضوع خوب فکرکرده و آن را برای خود سبک و سنگین کند.
دکتر زرین‌قلوب. لندن.بهار۲۰۱۸
> 
> «زیرا من آنچه را که به من رسید، چون مهمترین مطلب به شما سپردم: اینکه مسیح مطابق با کتاب مقدس در راه گناهان ما مُرد، و اینکه دفن شد و اینکه مطابق با همین کتابها در روز سوم از مردگان برخاست.» (کتاب مقدس. رساله اول قرنتیان ۱۵: ۳-۴)
> 
> 
> 
ما به تجربه می‌دانیم کسی که مرده، دیگر مرده است و زاری، شیون و التماس نزدیکان او را به حیات باز برنمی‌گرداند. سنگ قبر آخرین سنگی است که در بنای زندگی یک فرد زده می‌شود؛ با نام او که بر آن حک شده و تاریخ تولد و وفاتش. همه ما انسانها در برابر مرگ کاملا عاجز و ناتوان هستیم. اما خداوند ما عیسی مسیح بعد از مرگش از میان مردگان برخاست و با دلایل فراوان و غیرقابل‌انکار خود را زنده به معرض نمایش گذارد. زیرا ضرورت داشت تا آدمی را به واقعیت چنین رویداد شگفت و باورنکردنی مجاب سازد. هیچ حقیقتی نیست که آدمی در پذیرفتنش تا این حد مشکل داشته باشد. وقتی که مریم مجدلیه برای اولین بار شاهد وقوعش بود و مژده آن را به دیگر شاگردان مسیح رسانید؛
> 
> «اما آنها چون شنیدند که عیسی زنده شده و مریم او را دیده است، باور نکردند.» (مرقس ۱۶: ۱۱)
> 
> 
> 
حتی نزدیکترین شاگردان مسیح که بارها از دهان او شنیده بودند که او باید بمیرد و دوباره رستاخیز نماید، وقتی که از به وقوع پیوستن آن باخبر شدند باز هم نمی‌توانتسند آن را بپذیرند. لوقا نویسنده دیگر انجیل به ما گزارش می‌دهد که تعدادی از زنان نیز شاهد این واقعه بودند و به رسولان مسیح خبر دادند:
> 
> «اما رسولان گفته زنان را هذیان پنداشته و سخنانشان را باور نکردند.» (لوقا ۲۴: ۱۱)
> 
> 
> 
بعد از رستاخیزش از مردگان خداوند ما بر شاگردانش ظاهر شده و خود را زنده به آنها نمایان ساخت ولی می‌خوانیم که:
> 
> «آنها از فرط شادی و حیرت نمی‌توانستند باور کنند.» (لوقا ۲۴: ۴۱)
> 
> 
> 
در آن روز یکی از شاگردان -توما معروف به شکاک- در جمع حاضر نبود و وقتی که این خبر را شنید باور نکرد و گفت:
> 
> «تا در دو دستش جای میخها را نبینم و انگشت خود را در جای میخها نگذارم و دست خود را بر پهلویش ننهم، ایمان نخواهم آورد.» (یوحنا ۲۰: ۲۵)
> 
> 
> 
این وضعیت شاگردان و ناباوری ایشان بود از شنیدن واقعه؛ از همان ابتدا خبر  از مردگان با تمسخر و ناباوری شنوندگان روبرو شد. وقتی که پطرس رسول با فستوس پادشاه راجع به مرگ و  صحبت کرد، عکس‌العمل وی چنین بود:
> 
> «فستوس فریاد زد: پولس، عقل خود را از دست داده‌ای! دانش بسیار تو را دیوانه کرده است.» (اعمال رسولان ۲۶: ۲۴)
> 
> 
> 
اکثر حقایق مکاشفه کلام خداوند که آدمی حاضر به پذیرفتنشان نیست از سوی محمد و پیروانش به شدت انکار شده‌اند.  اساس مکاشفه کلام خداوند و پایه ایمان مسیحی است؛ چنانکه رسول راستین خداوند دلیل می‌آورد:
«اگر مسیح برنخاسته، هم وعظ ما باطل است هم ایمان شما.» (اول قرنتیان ۱۵: ۱۴)
وی به ایمانداران یادآور می‌شود که اگر عیسی مسیح خدای متعال نمی‌بود، اگر از میان مردگان رستاخیز نمی‌کرد، شما هنوز در گناهان خود می‌بودید و به خاطر آنها عذاب ازلی در انتظار شماست و تا به ابد تحت لعنت و غضب خدای حقیقی و زنده قرار خواهید داشت. (اول قرنتیان ۱۵: ۱۷)
بگذارید به طور مختصر به دلایل مکتوب  نگاه کنیم؛ شاهدین عینی این وقایع با ذکر جزئیات دقیق زمان، مکان و نام افراد حاضر به خواننده یقین خاطر می‌دهند که با شهادت و گواهی کاملا قابل اعتمادی روبرو هستند.
مسیح در ابتدا بر مریم مجدلیه ظاهر شد؛ همانگونه که با وسوسه شدن یک زن گناه وارد شد و آدمی امکان حیات ابدی را از دست داد، یک زن نیز به عنوان شاهد حیات انتخاب شد.
مسیح بر مریم و زنان دیگری که در حال بازگشت از مقبره خالی بودند ظاهر شد.
وی بر شمعون پطرس ظاهر شد؛ زمانی که به تنهایی پا به درون مقبره گذاشت و دید که او رستاخیز کرده است.
مسیح بر دو شاگردی که در راه عمائوس بودند خود را ظاهر ساخت. یکی از آنها کلوپائوس نام داشت و دیگری بایستی لوقا نویسنده انجیل باشد.
مسیح بر ده تن از رسولانش ظاهر شد درحالیکه درهای اتاق -به خاطر ترس از یهودیان- از داخل کاملا بسته بود.
وی بر تمام شاگردانش ظاهر شد؛ وقتی که تومای شکاک هم در جمع ایشان بود و جای زخمهایش را به آنها نشان داد تا ایمان ضعیفشان را قوی سازد.
وی بر پطرس، یوحنا، یعقوب، نتنائیل، دیدیموس -و دو شاگرد دیگر- که در حال ماهیگیری در دریاچه طبریه بودند ظاهر شد.
وی در یک فرصت بر بیش از پانصد نفر از برادران ظاهر شد که پولس رسول گزارش آن را به ما می‌دهد.
مسیح بر یعقوب -برادر زمینی‌اش- ظاهر شد.
وی -بر فراز کوه تابر-در ناحیه جلیل بر شاگردانش ظاهر شد. متی به ما می‌گوید که مسیح به زنان گفت تا به برادرانش بگویند که او برخاسته و به جلیل می‌رود و او را خواهند دید. شاگردن به آن کوه - جایی که مسیح معین کرده بود- آمده، او را دیده و پرستش کردند.
مسیح بر فراز کوه زیتون در اورشلیم بر همه شاگردانش ظاهر شد و در برابر دیدگان حیرت‌زده ایشان به آسمان بالا برده شد.
مسیح بر پولس رسول -وقتی که در راه دمشق و به قصد نابودی مسیحیان در حرکت بود- ظاهر شد.
خداوند ما عیسی مسیح دلایل رستاخیزش را به اندازه کافی به نمایش گذارده و در کتاب مقدس مکتوب هستند. وی دیگر خود را به این شیوه بر کسی آشکار نمی‌سازد زیرا کلام مکاشفه به کمال رسیده و هرآنچه برای شناخت خداوند و رستگاری لازم داریم در کتابهای پیامبران حقیقی نوشته شده است. شایسته است تا این دلایل و شواهد غیرقابل انکار را جدی گرفته، همراه با دعا آنها را به دقت بررسی و مطالعه کرده تا ایمان آوریم.
خداوند ما در انجیل لوقا مثالی می‌زند از مردی ثروتمند و ایلعازر فقیر: در این مثل تصویر دهشتناکی از مرد ثروتمند به ما ارائه شده که بعد از مرگ به آتش جهنم سپرده می‌شود و چون خود را در عذاب می‌بیند و ابراهیم و ایلعازر را در آسایش، از ابراهیم می‌خواهد تا کسی را از میان مردگان به جهان زندگان بفرستد تا به برادرانش هشدار دهد مبادا به آن مکان عذاب وارد شوند.
> 
> «ابراهیم پاسخ داد: آنها موسی و انبیاء را دارند، پس به سخن ایشان گوش فرا دهند. (مرد ثروتمند) گفت: نه، ای پدر ابراهیم، بلکه اگر کسی از مردگان نزد آنها برود توبه خواهند کرد. ابراهیم به او گفت: اگر به موسی و انبیاء گوش نسپارند، حتی اگر کسی از مردگان زنده شود، مجاب نخواهند شد.» (انجیل لوقا ۱۶: ۲۹-۳۰)
> 
> 
> 
دکتر زرین‌قلوب. لندن. بهار ۲۰۱۸