قبض در عقد قرض چه جایگاهی دارد؟
همان طور که گفتیم قرض از عقود رضایی است؛
یعنی تنها با توافق طرفین و ایجاب و قبول  (پیشنهاد دادن و قبول کردن)  منعقد می شود و برای تحقق عقد ، نیازی به تسلیم مال موضوع قرض به قرض گیرنده و قبض از سوی او ندارد.
با این وجود قبض در روابط طرفین اثرگذار است.
بدین معنی که اگر تا پیش از قبض، مال موضوع عقد تلف و از بین برود،  اولا عقد قرض منحل می شود، ثانیا از مال قرض دهنده کم می شود و قرض گیرنده مسئولیتی ندارد.
مثلا علی به حسن می گوید 1 میلیون پول در خانه دارم به تو قرض می دهم. اما زمانی که  علی به خانه میرسد می بید آن پول از بین رفته است (مثلا زنش خرج کرده است) ، عقد قرض منحل شده است و با توجه به اینکه حسن مالی را دریافت نکرده است، مسولیتی به بازگشت پول نیز ندارد.
اما اگر مال موضوع قرض پس از قبض قرض گیرنده ( پس از تحویل به قرض گیرنده) ، تلف شود، از مال قرض گیرنده کم می شود. 
مثلا در مثال قبل اگر حسن پس از اینکه پول را از علی گرفت ، دزد جیبش را بزند، با هم متعهد و مسول بر برگرداندن  پول است و ازمسولیت او کاسته نمی شود.
اگر برای باز پرداخت دین موعدی تعیین نشده باشد، دین حال (به روز) محسوب می شود.
یعنی با مطالبه ی قرض دهنده، قرض گیرنده باید فورا دین خود را بپردازد.
اما معمولا برای بازپرداخت قرض ، موعدی تعیین می شود. در این صورت دین مُوَجَل یعنی دارای اجل (دارای زمان) محسوب می شود.
بنابراین قرض دهنده تا پیش از فرا رسیدن این اجل، نمی تواند طلب خود را مطالبه نماید و رویه قضایی چنین دینی را حال نمی داند.
بنابراین قرض دهنده برای مطالبه طلب خود باید تا فرا رسیدن موعد صبر کند و پس از آن می تواند بازپرداخت طلب را تقاضا کند.