انواع افسردگی: 7 مورد از سرماخوردگی روانی را بشناسید
در آخرین ویرایش از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی، انواع مختلفی از افسردگی، معرفی و بررسی شده اند. این افسردگی ها با فاکتورهای مختلفی مانند مدت زمان بروز علائم، تاریخ شروع و اتمام علائم و همراه بودن با دیگر حالات روانی مانند شیدایی، طبقه بندی شده اند. در ادامه، مهم ترین انواع افسردگی را به شما معرفی می کنیم.
انواع افسردگی - افسردگی عمده
یکی از انواع افسردگی ، نوع عمده (major) آن است. در این اختلال که حداقل دو هفته طول می‌کشد، یا خلق پایینی داریم که خودمان متوجه آن شده‌ایم یا دیگران به ما می‌گویند؛ و یا این‌که از فعالیت‌هایی که قبلا لذت می‌بردیم دیگر لذتی نمی‌بریم. در این مدت ممکن است افزایش وزن یا کاهش وزن داشته باشیم. همچنین ممکن است پرخوابی یا کم‌خوابی را تجربه کنیم. انرژی کمی داشته باشیم و مدام احساس خستگی کنیم. از نظر روانی-حرکتی، بی‌قرار شویم یا کند باشیم؛ یعنی حرکات بدن‌مان کندتر از حالت معمول شود. 
احساساتی که در این دوران ممکن است داشته باشیم ترکیبی از احساس بی‌ارزشی یا احساس گناه بی‌مورد است که آن‌ها را هر روز تجربه می‌کنیم. ممکن است توانایی تمرکز کردن و یا تصمیم‌گیری در مورد مسائل را نداشته باشیم. در نهایت نیز، امکان دارد که به فکر آسیب زدن به خود باشیم؛ یعنی افکاری مانند خودکشی داشته باشیم، برای آن برنامه بریزیم و یا حتی به آن، اقدام کنیم. برای دریافت تشخیص افسردگی، علائم ذکرشده بایستی به نحوی باشند که بر حوزه‌های تحصیلی، شغلی و یا روابط ما، آسیبی جدی وارد کرده باشند. 
اختلال دوقطبی
تصور کنید افسردگی، روی دیگر خودش را به ما نشان بدهد؛ یعنی با وجودی‌ که افسرده هستیم اما خلق‌مان بالا یا گشاده و یا حتی تحریک‌پذیر شود، انرژی‌مان افزایش پیدا کند و فعالیت‌های هدفمند بیشتری از حد عادی‌مان انجام دهیم. همچنین ممکن است در کنار پرکار بودن‌مان، احساس عزت نفس بالا یا خودبزرگ بینی داشته باشیم. 
ممکن است نیاز به خواب کمتری نسبت به حد معمول داشته باشیم؛ مثلا سه ساعت خواب در روز را کافی بدانیم. پرحرف‌تر از سابق شویم و نسبت به حالت معمول،‌ یک فشاری در ما دیده شود مبنی بر این‌که مدام حرف بزنیم. ممکن است افکارمان از یک نقطه به نقطه‌ای دیگر بپرد، یا افکارمان از هم سبقت بگیرند. همچنین امکان این وجود دارد که حواسمان خیلی سریع، به موضوعات مختلف پرت شود. این وضعیت ممکن است به همراه افسردگی عمده وجود داشته باشد و یا این‌که فقط همین وضعیت را به تنهایی تجربه کنیم. 
نوع افسردگی مداوم
این وضعیت را بر خلاف دو اختلال قبلی، در مدت طولانی یعنی حداقل دو سال و با شدت کمتر نسبت به افسردگی عمده، تجربه می‌کنیم. علائم افسردگی مداوم عبارت است از: خلق افسرده، اشتهای کم یا پرخوری، کم‌خوابی یا پرخوابی، انرژی کم یا خستگی، عزت‌نفس پایین، مشکل در تمرکز و تصمیم‌گیری، و احساس ناامیدی که در تحصیل، شغل یا روابط‌مان، اخلال ایجاد کرده است. در سیر این اختلال ممکن است علائم افسردگی عمده را هم برای مدتی تجربه کنیم و بعد از آن مدت، دوباره علائم، به حد کمتری فروکش کنند. 
افسردگی پس از زایمان
افسردگی پس از زایمان، یکی از انواع افسردگی است. این حملات خلقی در بعد از زایمان رخ می‌دهد. تقریبا سه تا شش درصد زنان دوره افسردگی عمده را در خلال بارداری یا ظرف چند هفته تا چندماه پس از زایمان تجربه می‌کنند. بسته به شدت آن، ممکن است مادر برای مراقبت از خود و نوزاد خود، با مشکل مواجه شود. همچنین ممکن است انجام کارهای ساده و آسان برای او، سخت و دشوار به نظر برسند.
افسردگی پیش از قاعدگی
علائم این نوع افسردگی در اکثر دوره‌های قاعدگی، از یک هفته قبل از قاعدگی، شروع می‌شود و رفته‌رفته تا هفته بعد از اتمام قاعدگی، کمتر می‌شود یا از بین می‌رود. این علائم عبارتند از: احساسات نامتعادل، مانند این‌که فرد به صورت ناگهانی، غمگین و اشک‌آلود می‌شود یا نسبت به طرد، حساسیت بیشتری پیدا می‌کند و خلق افسرده‌ی بیشتری را تجربه می‌کند؛ مثلا احساساتی مانند ناامیدی، اضطراب، تنش، تحریک‌پذیری و یا افکار ناراضی بودن از خود را تجربه می‌کند. 
علائمی مانند کاهش علاقه نسبت به فعالیت‌ها، مشکل در تمرکز، کم‌انرژی بودن، تغییر قابل توجه در اشتها یا نسبت به خوراکی خاصی هوس داشتن، پرخوابی یا کم‌خوابی، حس غوطه‌ور شدن در کاری یا عدم کنترل برای انجام ندادن آن، و در نهایت علائم جسمی مانند حساس‌شدن سینه‌ها یا بادکردن، تورم یا درد ماهیچه‌ها و همچنین افزایش وزن، می‌توانند به علائم ذکر شده، اضافه شوند. 
افسردگی فصلی
افسردگی فصلی، از دیگر انواع افسردگی است. وقتی علائم افسردگی عمده با تغییر فصل، در فرد، ظاهر شود؛ افسردگی فصلی نامیده می‌شود. این علائم باید با تغییر فصل در دو سال اخیر، رخ داده باشند. اين نوع افسردگی در طول ماه های فصول پاییز و زمستان، ظاهر می شود؛ یعنی زمانی كه نور خورشيد، كمتر است. تفاوت این اختلال با سایر اختلالات افسردگی این است که به طور مشخص، در موقع خاصی از سال علائم کاهش پیدا می‌کنند. 
افسردگی غیرمعمول
این نوع افسردگی ، زمانی اتفاق می‌افتد که در حین افسردگی عمده یا افسردگی مداوم، تجاربی متفاوت از آن‌چه گفته شد، داشته باشیم. یکی از این تجارب ،خلق واکنشی است. خلق واکنشی به این معناست که فرد نسبت به اتفاقات مثبتی که برایش رخ می‌دهد، خلقش بالا می‌رود و حالش بهتر می‌شود. در این نوع افسردگی ، ممکن است به طور مشخصی، وزن‌مان یا اشتهایمان، افزایش پیدا کند یا ممکن است پرخواب شویم. 
یکی دیگر از علائم افسردگی غیرمعمول، فلج سربی است. یعنی انگار در دست یا پایمان، سرب ریخته‌اند؛ بنابراین، احساس سنگینی در آن‌ها را تجربه می‌کنیم. همچنین، ممکن است ترس از این داشته باشیم که اتفاقی بد، در حال رخ دادن است. علامت آخر نیز مربوط به این است که احساس کنیم نتوانیم خودمان را کنترل کنیم. 
منابع برای مطالعه بیشتر انواع افسردگی
types of depression
types of depression: major, chronic, manic, and more types
وقتی با فردی که دچار اختلال شخصیت مرزی است وارد رابطه می شویم، یا در اصطلاح محبوب طوفانی را انتخاب میکنیم، وارد رابطه‌ی خطرناکی می‌شویم که به آن عشق دیوانه می‌گویند. در نوشته‌های پیشین در مورد راهکارهای رابطه با محبوب مرزی گفته‌ایم. این روابط معمولا برای هر دو طرف رابطه، بسیار دردناک و زجرآور است و اگر اجبار به ماندن در رابطه مطرح باشد، شرایط به مراتب، بغرنج‌تر می‌شود. در این متن، در ابتدا از امکان داشتن رابطه‌ای سالم با این شخصیت، خواهیم گفت. سپس، راهکارهایی را مد نظر قرار می‌دهیم که دانستن آن ها برای ارتباط با شخصیت مرزی، برای کنترل رویدادهای ناگهانی مانند خودکشی، خودزنی و ... بسیار ضروری است.
رابطه‌ی سالم و دلبستگی ایمن
وقتی عشق سالم، تجربه می‌شود که هر دو نفر در رابطه، دلبستگی ایمن را تجربه کنند. به این معنا که به یکدیگر، دلبسته هستند و در کنار دلبستگی،‌ احساس امنیت می‌کنند. گاهی برداشت ما از رابطه عاطفی این است که به یک نفر بگوییم او را دوست داریم. اما، نکته مهم‌تر، تلاش برای برقراری رشد و تحول این نهالی است که در دل یکدیگر نشانده‌ایم. اگر به رابطه، رسیدگی نشود،‌ در طی زمان به سردی کشیده می‌شود. 
دلبستگی ایمن با محبوب مرزی
برای داشتن یک رابطه دلبستگی ایمن با هر فردی، عواملی باید وجود داشته باشند. به عبارتی، دلبستگی ایمن با سرمایه‌گذاری هر دو طرف رابطه، به وجود می‌آید. هر دو فرد نسبت به نیازهای یکدیگر، حساس هستند و به نیازهای هم، پاسخ می‌دهند. دلبستگی ایمن، پایگاهی امن است که در آن، هر دو فرد از این که خودشان هستند، احساس آرامش می‌کنند.
وقتی آرامش ما در رابطه، به هر دلیلی تهدید شود، اعتراض می‌کنیم. این اعتراض می‌تواند در رفتارهای متفاوتی خود را نشان دهد. با محبوب مرزی، اعتراض می‌تواند از صحبت کردن در مورد احساسات تا پرخاشگری فیزیکی، متغیر باشد. وقتی طرف مقابل به این رفتارها حساس باشد، می‌تواند علت آن را جویا شود. به عبارتی، به صورت همدلانه، دلیل نارضایتی محبوبش را بپرسد. این رفتار پرسیدن می‌تواند به پاسخ نیاز محبوب یا نزدیکتر شدن به او منجر شود. اگر این اتفاق بیفتد، دلبستگی یا عشق، ادامه می‌یابد. 
اما اگر محبوب مورد نظر، به اعتراض فرد مقابل حساس نباشد یا به این اعتراض، پاسخ داده نشود؛ فرد، ناامید می‌شود. یعنی پس از مدتی دست وپا زدن و تلاش برای برگرداندن رابطه به سمت آرامش و سلامت، از تلاش کردن ناامید می‌شود. پس از تجربه ناامیدی است که اگر همچنان طرف مقابل در پی پاسخ یا نزدیکی بر نیاید، فرد از رابطه دل می‌برد. بنابراین، با دانستن این مراحل تهدید رابطه دلبستگی و عشق، می‌توان مهارت‌های ارتباطی خود را در ارتباط با محبوب مرزی، تقویت کرد. 
مهارت‌های ارتباط با محبوب مرزی
پیش از آن‌که سعی کنیم محبوبمان را درک کنیم، بایستی بر احساسات و افکار خود، واقف باشیم. به عبارتی، بایستی بدانیم که ما نسبت به رفتارهای او چه حسی پیدا می‌کنیم. آیا این رفتارها، ما را نسبت به رابطه، سرد می‌کند یا این‌که باعث شده بیشتر به او جذب شویم؟ آیا احساس می‌کنیم در وسط جریانی گیر کرده‌ایم یا این‌که خود نیز در رابطه، جاری هستیم؟ و در راستای فهمیدن خود و احساسات خود نسبت به رابطه با محبوب مرزی اگر به مشکل برخوردیم، از روان‌درمانگر کمک حرفه‌ای بگیریم. 
فرد با شخصیت مرزی، دلبستگی‌های ناایمن و روابط ناموفقی را از کودکی تا بزرگسالی به صورت پی‌در‌پی تجربه کرده است. اما این به معنای پایان تجربه عشق و دلبستگی نیست. هر زمان که بتواند با همراهی فردی رابطه دلبستگی را بسازد، تجارب او نیز اصلاح می‌شوند. بنابراین، با دانستن ویژگی‌های شخصیتی خود و محبوبمان، می‌توانیم در راستای تجربه دلبستگی ایمن، قدم برداریم. 
!رابطه با محبوب مرزیمحبوب مرزی تصویر ثابتی از فرد مورد علاقه‌اش در ذهن ندارد. این تصویر، گویای "خود" انسجام‌نایافته اوست.
محبوب مرزی، شخصیت یکپارچه‌ای ندارد. هویت او سامان‌نایافته است. به عبارتی، درک ثابتی از خودش ندارد. در مراحل رشد شخصیت اریکسون، فرد در نوجوانی، هویت خود را شناسایی و به آن متعهد می‌شود. اگر این اتفاق نیفتد، فرد نمی‌تواند مراحل بعدی را به خوبی طی کند. مرحله بعد، زمانی است که فرد احساس نیاز به داشتن رابطه عاطفی دارد. بدین ترتیب، فردی که "خود" نابسامانی در او شکل گرفته، هنگام عشق‌ورزی نیز، تصویر منسجمی از فرد مورد علاقه‌اش در ذهنش ندارد. او فرد مورد علاقه‌اش را گاهی بسیار خوب و گاهی بسیار بد می‌بیند و با هم دیدن خوبی‌ها و بدی‌های فرد مقابل، برایش سخت است. 
در صورتی که محبوب مرزی بخواهد به خودش آسیب بزند چکار کنم؟
اگر محبوب مرزی ما اطلاع داد که به خودش آسیب زده یا قصد آسیب دارد، حتما بایستی او را جدی گرفت. گاهی آموزه‌هایی مبنی بر این‌که اگر توجه نکنیم بهتر می‌شود و امثال آن باعث می‌شود در مدیریت این مواقع بحرانی گمراه شویم. این تهدیدها و آسیب‌ها معمولا در پایان رابطه، دیده می‌شود. به محبوب مرزی بگویید که با رفتن، قصد آسیب به او را ندارید. با همدلی در مورد نگرانی‌های خود صحبت کنید. این‌که بیشتر از این‌که شما یا رابطه با شما اهمیت دارد، سلامتی او مهم است که نباید با از دست دادن یک فرد، به خطر بیفتد. اگر چنین باشد،‌ حتما او نیاز به کمک حرفه‌ای دارد. 
برای مطالعه بیشتر:
verywellmind