چارلز هدون اسپرجن
> «ای همه کرانهای زمین به من نگاه کنید و نجات یابید! زیرا که من خدا هستم و جز من خدایی نیست.» (اشعیاء ۴۵: ۲۲)
روز یک‌شنبه ۶ ژاونیه ۱۸۵۰ چارلز هدون سپرجن که ۱۵ سال بیشتر نداشت به سوی کلیسای همیشگی روانه بود. اما به دلیل برف و بوران سنگین قادر نبود به آن مکان برسد لذا در بین راه مسیرش را تغییر داد و به کلیسای کوچکی که در آن نزدیکی بود وارد شد. در آن مکان تعداد معدودی را یافت که در برابر بخاری چوب‌سوز خود را گرم می‌کردند؛ واعظ هم هنوز از راه نرسیده بود. سرانجام از میان آن‌ها مرد لاغر و کم‌بنیه‌ای ایستاده و برای موعظه اشعیاء ۴۵: ۲۲ را انتخاب کرد. وی که متنی را برای موعظه آماده نساخته بود در بین سخنانش مرتب این آیه را تکرار می‌کرد. سرانجام نگاهش را به چارلز جوان دوخته و گفت؛ «ای جوان، نگاه کن. نگاه کن به مسیح!»
آن نوجوان نیز این کار را کرد و در خاطراتش از آن لحظه یاد کرده و می‌نویسد: «همچنانکه توی راه از خانه دعا به سوی خانه خودمان در راه بودم و برف دانه دانه از آسمان فرومی‌ریخت، با خود فکر می‌کردم که هر دانه برفی به من می‌گوید که بخشش گناهانم را دریافت کرده‌ام.» وقتی که به خانه رسید مادرش با دیدن تغییری که در سیمایش پدید آمده بود به وی گفت: «باید اتفاق شگرفی برایت روی داده باشد.»
خداوند ما عیسی مسیح برای رسانیدن پیام نجات‌بخش انجیل به گناهکاران می‌تواند از یک واقعه ساده و پیش پا افتاده استفاده کند. قادر متعال هیچ نیازی به واعظین خبره یا سخنوران شیوا ندارد اما بعضی از اوقات چنین افرادی را فراخوانده و به آن‌ها عطیه وعظ و تدهین روح‌القدس را به شکل ویژه‌ای می‌بخشد. سی.اچ.سپرجن یکی از چنین واعظینی بود؛ به عقیده تاریخ نویسان کلیسا وی در زمان حیاتش یکی از موثرترین واعظین انگلیسی‌زبان بود. درباره‌ٔ زندگی او کتاب‌های فراوانی به زبان انگلیسی نوشته شده است.
چارلز جوان مدت کوتاهی بعد از تجربه تحول روحانی دست به تبلیغ و بشارت دادن انجیل زد. چهار سال بعد زمانی که هنوز ۱۹ سال بیشتر نداشت، کلیسایی معتبر و قدیمی او را از شهرستانی که در آن ساکن بود به پایتخت دعوت کرد. این کلیسای لندن تنها ۲۳۲ عضو داشته و به تازگی شبان پیر خود را از دست داده بود. در عرض مدت کوتاهی خداوند چنان مهر تأییدی بر بشارت سپرجن زد که عده زیادی به عضویت کلیسا پیوستند؛ تا حدی که او گاهی مجبور بود از اعضاء قدیمی خواهش کند تا یک‌شنبه آینده به کلیسای دیگری برای پرستش بروند تا جا برای تازه واردین باشد. آوازه این واعظ شهرستانی به زودی در پایتخت پیچید و هر هفته عده زیادی را به آن مکان می‌آورد. سپرجن چون ساختمان کلیسا را برای جا دادن متقاضیان بسیار کوچک یافت، تصمیم گرفت تا در مکانهایی غیر از کلیسا جلسه بشارتی راه بیندازد. هر بار که چنین جلساتی تشکیل می‌شد، فضای آن محل از جمیعت لبریز می‌شد. به عنوان  مثال وی یک بار در سالن بزرگ نمایشگاه لندن در حضور ۲۴۰۰۰ نفر موعظه کرد. در آن زمان هنوز میکروفن و بلندگو اختراع نشده بود و او باید با چنان غرایی سخن می‌گفت تا همه حاضرین در سالن کلامش را بشنوند. بعد از این موعظه وی از خستگی به مدت دو روز قدرت حرکت کردن را نداشت!
به علت کمبود جا برای جمعیت مشتاق در سال ۱۸۵۹ سنگ بنای کلیسای بزرگ متروپولیتان تابرناکل در جنوب لندن گذارده شد که به طور معمول ۵ تا ۶ هزار نفر جمعیت را در خود جای می‌داد. محقیقن تخمین زده‌اند که وی در طول حیاتش بایستی در حضور ده میلیون نفر وعظ کرده باشد. تعداد کسانی که از دست او تعمید گرفتند به ۱۳۰۰۰ نفر گمان زده شده است. هر یک‌شنبه موعظه‌های او توسط افرادی که در تندنویسی مهارت داشتند رونوشت می‌شد و بعد از اصلاح توسط او به سرعت به چاپ می‌رسید. این موعظه‌ها روز بعد در خیابانهای لندن به قیمت ارزانی فروخته می‌شد تا صرف هزینه ساخت کلیسا شود. امروزه مجموعه موعظه‌‌ها و دیگر کتابهای او که به چاپ رسیده به ۶۳ جلد می‌رسد که از لحاظ تعداد صفحات او را در مقام اول نویسندگان انگلیس‌زبان و همچنین تاریخ کلیسا قرار می‌دهد. بعد از گذشت یک قرن و نیم نوشته‌های او همچنان خوانندگان فراوانی دارد. شاید به دلایل فوق است که وی را «شاهزاده واعظین» لقب داده‌اند.
محقیقن رمز موفقیت وی را در دو موضوع می‌بینند؛ اولاً وی با بشارت انجیل و مسیح مصلوب قصد داشت تا جانها را نجات دهد. دوماً ایمان شخصی او که آن را با تعمق در کلام خداوند و مسیح تقویت می‌کرد. سپرجن به خوبی با جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کرد آشنایی داشت و در موعظه‌هایش راجع به فسادی که مردم را احاطه کرده بود به آن‌ها هشدار می‌داد. هرچند هدف اصلی و اولیه کلیسا بشارت انجیل و نجات جانها بود اما در جانب آن نیز کارهای خیریه فراوانی توسط اعضاء کلیسا صورت می‌گرفت؛ از قبیل پخش غذا بین فقرای شرق لندن، راه اندازی یتیم‌خانه‌ها، نگهداری و مراقبت از دخترهای جوان که به فساد کشده شده بودند و ...مطابق آمار موجود جمعیت چند هزارنفری آن کلیسا بیش از ۵۰ انجمن خیریه را اداره و سرپرستی می‌کردند.
این مرد خدا که بشارت کلام و موعظاتش باعث نجات جانهای بسیاری شده بود از سنین جوانی از بیماری‌های زیادی رنج می‌برد؛ نقرس، افسردگی شدید و روماتیسم به طور داعم باعث می‌شد تا به اجبار دست از  کار و مطالعه بی‌وقفه‌اش بردارد. از سن ۳۵ سالگی تا زمان مرگش، رنج شدید بدنی و بیماری باعث شد تا حدود یک سوم از فرصت‌هایش را برای موعظه و شرکت در جلسات پرستشی کلیسا از دست دهد. در آن زمان به دلیل عدم وجود داروهای مسکن، تنها راه بهبودی مسافرت به منطقه با آب و هوای گرم بود. به این منظور بارها مجبور شد تا به ساحل فرانسه سفر کند و سرانجام نیز در همانجا به خداوند پیوست. گاه درد او به حدی زیاد می‌شد که حتی نمی‌توانست قلم را به دست بگیرد.
در ۱۱ فوریه ۱۸۹۲ جسد وی را که دور از وطن از جهان رخت بربسته بود به لندن بازگردانیده و به خاک سپردند. بر روی سنگ قبرش این کلام حک شده است: « به خاطره عزیز چارلز هدون سپرجن. متولد کلودون ۱۹ ژوئن ۱۸۳۴. خفته در مسیح در منتون ۳۱ ژانویه ۱۸۹۲.  من جنگ نیک را جنگیدم، راهم را به آخر رسانیدم و ایمان را محفوظ نگاه داشتم» مراسم تشییع جنازه او  متشکل از جمعیت سیاه پوش در صفی به طول بیش از ۶ کیلومتر در خیابانهای لندن بود که تابوتش را به سوی قبرستان بدرقه کردند. به احترام او پرچم انگلیس نیمه افراشته شد و حتی مشروبفروشی‌ها نیز آن روز را تعطیل کردند. قبل از گذاردن جسدش در خاک آیه ۲۲ از فصل ۴۵ اشعیاء نبی خوانده شد زیرا کلام خداوند نامیرا و ماندنی است.
کلیسیایی که سپرجن ساختمانش را بنا نهاد در زمان جنگ دوم جهانی تخریب شد. اما با پایان یافتن جنگ دوباره بازسازی شده و همچنان مورد برکت خداوند است. هنوز هم همان انجیل قدیمی در آن بشارت داده می‌شود و جانهای مردم با شنیدن مژده نیک مرگ و رستاخیز مسیح نجات پیدا می‌کند. شگفتا که این برکات شامل حال ایرانیان نیز شده است؛ اکنون شماری از مسلمان‌زاده‌های ایرانی‌ها در همین کلیسا خدای حقیقی و زنده را یافته و تنها او را پرستش می‌کنند.
دکتر زرین‌قلوب. لندن. پاییز ۲۰۱۷
> «چون عیسی تعمید گرفت، بی‌درنگ از آب برآمد. همان دم آسمان گشوده شد و او روح خدا را دید که همچون کبوتری فرود آمد و بر وی قرار گرفت. سپس ندایی آز آسمان در رسید که؛ این است پسر محبوبم که از او خوشنودم. آنگاه روح، عیسی را به بیابان هدایت کرد تا ابلیس وسوسه‌اش کند. عیسی پس از آنکه چهل شبانه‌روز را در روزه سپری کرد گرسنه شد. آنگاه وسوسه‌گر نزدش آمد و گفت: اگر پسر خدایی، بگو به این سنگها نان شوند! عیسی در پاسخ گفت: نوشته شده است که؛ انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود.» (انجیل متی ۳: ۱۷ تا ۴: ۴)
در آیات می‌خوانیم که خداوند عالم با ندایی آسمانی عیسی مسیح را مخاطب ساخته و می‌گوید؛ این است پسر محبوبم. اما بلافاصله شیطان کلام خداوند را می‌برد زیر سوال؛ اگر پسر خدایی! ابلیس ابتدا این حقیقت را زیر سؤال می‌برد و سپس آن را کاملاً نفی می‌کند؛ نه تو پسر خدا نیستی، تو یک پیامبر اعظمی.
چه جسارت عظیمی! بدون شک ابلیس مژده نیک را پیش از این نیز در زمان تناسخ خداوند ما عیسی مسیح از دهان فرشتگان شنیده بود، ستاره او را در مشرق مشاهده کرده بود که مغان پارسی آن را دنبال نمودند. او شاهد تبریک گفتن شمعون و حنا در معبد بود و اخیراً که آسمان گشوده شد و خداوند اعلام داشت: این است پسر محبوبم.
«اگر تو پسر خدایی؟» این حقیقت را شیطان یا زیر سؤال می‌برد و یا با جسارت شیطانی‌اش کاملاً منکر می‌شود. زیرا سعادت جاودانی یا لعنت ابدی بشریت کاملاً به این موضوع وابسته است. شیطان مثل همیشه به ریشه و اساس حمله می‌کند؛ یعنی نجات ابدی، رستگاری و بدست آوردن بهشت جاودانی. هدف او بازداشتن آدمی از بازگشت به سوی خدای حقیقی و ملکوت اوست. او تیشه را به ریشه درخت نجات می‌کوبد تا آن را از بیخ و بن برکند، تا هیچ‌کس گمان دسترسی به آن  را نداشته باشد.
اگر مسیح پسر خدا نیست، چگونه ممکن است تا جهانیان نجات یابند؟ چه کسی است که مجازات گناهان آن‌ها از میان بردارد؟ چه کسی است تا خشم عادلانه خداوند قدوس را علیه گناه و گناهکاران خاموش سازد؟ اگر مسیح پسر خدا نباشد، همه ما انسان‌ها تا به ابد لعنت شده‌ایم. زیرا مطابق کلام خداوند:
> «...دیگر هیچ قربانی برای گناه باقی نمی‌ماند؛ آنچه می‌ماند انتظار هولناک مجازات و آتشی مهیب است که دشمنان خدا را فرو خواهد بلعید.» (عبرانیان ۱۰: ۲۷-۲۸)
ابلیس به خوبی از این حقیقت آگاه است و به همین دلیل با ذکاوت شیطانی‌اش به آن حمله می‌کند.
بدورد جلال ابدی، بدورد سعادت ابدی، بدرود بهشت جاویدان. اگر مسیح پسر خدا نباشد، هیچ امیدی برای من و شما و هیچ بشری نیست. ابلیس تمام تلاش خود را می‌کند تا تنها امید و راه نجات آدمی را از او گرفته و او را به سوی مجازات هولناک و آتش مهیبی که دشمنان خدا را تا به ابد فروخواهد بلعید سوق دهد. امروزه بیش از یک میلیارد نفر این دروغ شیطانی را باور کرده‌اند اما حتی اگر تمام انسان‌ها فریب او را بخورند و دروغ را به جای حقیقت بپذیرند، این رأی آدمی تأثیری بر حقیقت نمی‌گذارد!
شیطان همچون یک شیطان سخن می‌گوید؛ اگر پسر خدایی، بگو به این سنگها نان شوند! او می‌دانست که مسیح پس از چهل روز روزه‌داری گرسنه است و از او دعوت کرد تا برای اثبات الوهیتش، ذات انسانی‌اش را از گرسنگی برهاند. مسیح که آب را بدل به شراب ساخت، مسیح که مرده را زنده ساخت بدون شک قادر است تا سنگ را بدل به نان سازد. اما انجام این کار نشانه بی‌اعتمادی به پدرآسمانی و انجام معجزه به درخواست شیطان بود. مسیح فریب آن وسوسه‌گر را نمی‌خورد، وی الوهیت خویش را همچنان در پرده مخفی نگاه می‌دارد و از آن روح شریر اطاعت نمی‌کند. پاسخ مسیح نقل قول از کلام خداوند است: « نوشته شده است که؛ انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود.» مسیح به آسانی می‌توانست با قدرت خویش ابلیس را شکست دهد اما برای تعلیم ایماندارانش «شمشیر روح» را به کار می‌گیرد. وی به ما یاد می‌دهد که هیچ نیرویی بر روی زمین توان ایستادگی در برابر نیروهای جهنمی را ندارد، مگر کلام خدای زنده؛ یعنی کتاب مقدس. یگانه مکاشفه کلام خداوند که در آن مَحبت خدا و صلیب مسیح به معرض نمایش گذارده شده‌اند. حقایقی که شیطان از آن‌ها هم هراس و هم نفرت دارد. بدون شک بزرگترین پیروزی او زمانی است که بتواند بنی‌آدم را از خواندن یا شنیدن کلام نجات‌بخش خداوند حقیقی باز دارد. شیطان -که کلام خداوند او را پدر دروغ لقب داده است- این دروغ بزرگ را در بین پیروانش رواج داده است که کلام خداوند تحریف شده و غیرقابل اعتماد است! وی با این ترفند شیطانی کلام خداوند را زیر سؤال می‌برد سپس  کلامی دیگر و مکاشفه‌ای تازه را به جای آن ارائه می‌کند. در این مکاشفه تازه مسیح دیگر پسر خدا نیست، رستگاری از راه ایمان به او نیست، بلکه خدایی دیگر و بهشتی دیگر به پیروان این مکاشفه تازه معرفی شده است.
دکتر زرین قلوب: لندن ۲۰۱۳