آپارتمان نشینی چگونه تعریف می شود ؟
آپارتمان ساختمانی است که از چند طبقه و واحد تشکیل شده که دارای ورودی اصلی،پارکینگ حیاط و راه پله  می باشد که به صورت مشترک بین ساکنین میباشد.میزان طبقات آپارتمان از 3 طبقه شروع می شود و تا چند طبقه ادامه دارد.آپارتمانها را به صورت مسکونی،اداری و تجاری  می سازند و در مقایسه با خانه میتوان گفت که خانه یک مکانی مشخص و حریمی خصوصی است که تعلق به یک شخص واحد خواهد داشت به همین خاطردر گذشته خانه عملابه صورتی که در قانون تملک آپارتمانها تصریح شده احساس نمیگردید.
آپارتمان نشینی یکی از متداولترین روشهای نیاز بشری می باشد با توسعه شهرها و رشد آپارتمان نشینی تحولاتی در عرصه حقوق ایجاد شد و ضورت تنظیم روابط مالکین آپارتمان ضرورت وضع قوانین را ایجاب نمود.
قانونگذار در سال 1343 قانون تملک آپارتمانها را تصویب نمود ولیکن با پیشرفت صنعت و تکنولوژی وجود قوانین به روز ایجاب خواهد شد چرا که ممکن است مسائلی پیش آید که در قانون جای خالی آن احساس شود قانون 43 اگرچه در جهت حل مشکلات مالکین آپارتمان گام برداشته است اما همچنان بسیاری از سوالات رو به فزونی است به همین خاطر به تدریج بر حسب شرایط روز قانونگذار تغییراتی چند در آن اعمال نمود که در تاریخ 1376/03/11 ماده 4 آن اصلاح و در همان تاریخ 3 تبصره به آن افزوده شد در نتیجه قانون مذکور از سال 43 لغایت 79 تبدیل به دوارده ماده و هفت تبصره شد که درسال 76 چندین اصلاح انجام شد نهایتا امروزه قانون مذکور دارای 16 ماده و 9 تبصره میباشد که بر روابط ساکنان آپارتمانها حاکم است و همچنین به موجب ماده 11 قانون دولت را مکلف به تهیه آیین نامه اجرایی نموده که این آیین نامه در تاریخ 1347/02/08 دارای 27 ماده و 7 تبصره است که در تاریخ 1371/02/30 نیز اصلاح شد.
مالکیت در آپارتمانها به دو قسمت تقسیم میشود :
مالکیت قسمت هاي اختصاصی
مالکیت قسمتهای مشترك
مالکیت قسمت های انحصاری:
به موجب ماده 30 قانون مدنی مالک می تواند هر تصرفی را که مایل باشد در واحد اختصاصی خود به عمل آورد و مانع از تصرف و انتفاع سایرین بنابراین مالک آپارتمان می تواند قسمت اختصاصی خود را نقاشی کندو کفپوش آن را تجدید کرده و هر نوع عملیاتی را که برای استفاده بهتر از قسمت اختصاصی خود مفید میداند انجام دهد ولیکن این تصرفات نباید ایجاد مزاحمت کند مانند نگه داری حیوان و ایجاد صداهای ناهمجار و... که قابل اعتراض میباشد.
مالکیت قسمت های مشترک:
قسمتهایی از ساختمان است که حق استفاده از آن منحصر به یک یا چند آپارتمان یا محل پیشه مخصوص نبوده و به کلیه مالکین به نسبت قسمت اختصاصی آنها تعلق می گیرد به طور کلی قسمتهایی که برای استفاده اختصاصی تشخیص نشده یا در اسناد مالکیت ملک اختصاصی یک یا چند نفر از مالکین تلقی نشده است از قسمتهای مشترک محسوب خواهد شد قسمتهای مشترک را نمیتوان استفاده انحصاری و انتقال قهری نمود به علاوه انتفاع شرکا از قسمتهای مشترک باید به نحو معمول و متعارف باشد و نباید به گونه ای باشد ک مانع از انتفاع سایر شرکا شود .
حدود اختبارات مالکین نیز در بخش اختصاصی در ماده 125 قانونمدنی اشاره شده است (( هرگاه طبقه تحتانی مال کسی باشد و طبقه فوقانی مال دیگری هریک از آنها می تواند به طور متعارف در حصه اختصاصی خود تصرف کند ))