سادومازوخیست یا اختلال شخصیت آزارخواه-آزارگر: دردی که لذت‌بخش است
سادومازوخیسم با گرفتن لذت از یک فرد، اغلب لذت جنسی، و دادن چنین لذتی به یک فرد است. این لذت از طریق درد کشیدن یا تحقیر کردن است. ویژگی اختلال سادومازوخیسم این است که برای فرد، افزایش لذت جنسی را دربردارد؛ یا در برخی موارد، این رفتارها به جای لذت جنسی انجام می‌شوند. فرد برای برانگیختن لذت جنسی، درد وارد می‌کند. فرد دچار مازوخیست، پرخاشگری می‌کند تا دلبستگی و عشقش را شکل بدهد و ابراز کند. در واقع، فعالیت‌های فرد سادومازوخیست اغلب به درخواست یا به نفع یک فرد مازوخیست است که با نشان دادن احساسات خود، سرنخ‌هایی را برای این رفتارها در فرد سادومازوخیست ایجاد می‌کند. 
سادومازوخیسم در زنان بیشتر است یا مردان؟
گزارش‌ها حاکی از آن است که فانتزی‌های سادیستیک در زنان و مردان، به یک اندازه وجود دارد. بااین‌حال، به نظر می‌رسد مردان با تمایلات سادیستیک، گرایش دارند در سنین کمتری، این فانتزی‌ها را داشته باشند. با این که برخی از افراد سادومازوخیست به طور خالص، سادیست و برخی به طور خالص، مازوخیست هستند؛ بسیاری از آن‌ها درجات متفاوتی از هر دو را دارند و در بین این دو ویژگی، در نوسان هستند. 
دو بخش سادومازوخیسم
همان‌طور که توضیح داده شد، فردی که سادومازوخیست است، بنا به موقعیتی که در آن است، رفتارهای مازوخیستی یا سادیستی نشان می‌دهد. در ادامه، هر کدام از این دو بخش را از نظر تاریخی و تعریف آن، توضیح خواهیم داد. 
آزارگری یا سادیسم چیست؟
آزارگری یا سادیسم عبارت است از تمایل به ایجاد درد در دیگران از طریق اعمال هر نوع بدرفتاری اعم از جنسی، جسمی، یا روانی. این اختلال، به نام مارکی‌دوساد نویسنده اواخر قرن هیجده نامیده شده است. او درباره‌ی افرادی می‌نوشت که با ایجاد درد در دیگران، به لذت جنسی دست می‌یافتند. 
فروید معتقد بود آزارگرها یا سادیست‌ها با این عمل می‌خواهند از خود در برابر اضطراب اختگی، ترس از دست دادن آلت تناسلی، دفاع کنند؛ آن‌ها زمانی به لذت جنسی دست می‌یابند که بتوانند همان بلایی را بر سر دیگران بیاورند که می‌ترسیده‌اند بر سر خودشان بیاید. 
مازوخیسم یا آزارخواهی: بخش دیگر سادومازوخیست
آزارخواهی یا مازوخیسم، که به نام لئوپولد فون زاخرمازوخ رمان‌نویس آلمانی قرن نوزده نامیده شده است، عبارت است از رسیدن به لذت جنسی از طریق ایجاد درد در خود. خودآزار اخلاقی «moral masochist» در مجموع کسی است که به دنبال موقعیت‌های تحقیرآمیز و خفت‌بار می‌رود، نه به دنبال درد جسمی. فروید، معتقد بود که احساس اضطراب و احساس گناهی که در مورد رابطه جنسی دارد، توانایی فرد آزارخواه برای رسیدن به ارگاسم را مختل کرده است و او این احساسات را با عذاب دادن و مجازات خود، تخفیف می‌دهد. 
مشاهدات بالینی حاکی از آن است که معمولأ در یک فرد واحد، عناصری از هر دو دسته رفتار خودآزارانه و آزارگرانه وجود دارد. بیمار در نتیجه‌ی درمان، درمی‌یابد نیازی که برای مجازات خود داشته، ناشی از احساس گناه مفرط در ناخودآگاهش بوده است. همچنین تدریجأ تکانه‌های پرخاشگرانه‌ی واپس‌زده‌ی خود را که ریشه در اوایل کودکی‌اش دارد، شناسایی می‌کند. 
بنابراین، فردی که سادومازوخیست است، هر دو این ویژگی‌ها را تجربه می‌کند. به عبارتی، در رابطه با یک فرد سادومازوخیست، بایستی فرد مقابل، این اطلاع را کسب کند که ویژگی‌های محبوبش، جزئی از رفتارش در رابطه صمیمی و جنسی نیز محسوب می‌شود. نکته حائز اهمیت این است که درحالت عادی و وقتی فردی رگه‌های شخصیت سادومازوخیست را دارد، بایستی رضایت طرف مقابل را در رابطه صمیمی و دلبستگی داشته باشد تا او نیز بتواند لذت مورد نیاز را ببرد. 
سادومازوخیست در رابطه چگونه است؟
از آن‌جایی که سادومازوخیست از دو جزء تشکیل شده است و در هر زمان، یک بخش از وجودش را ابراز می‌کند؛ هر جزء را جداگانه توضیح می‌دهیم.
فرد سادیست، شریک جنسی خود را یک شیء می‌بیند و ممکن است او را به عنوان یک انسان نبیند. او شریکش را به صورت فردی که هیجان دارد در نظر نمی‌گیرد. فرد سادیست، با این‌که رابطه جنسی معنی ندارد و فقط یک رفتار بر اساس شهوت است تا صمیمیتی ناشی از عشق، خود را غافل می‌کند. او شریکش را به عنوان یک جایزه یا شیئی برای بازی می‌بیند. کسی که این‌گونه به شریکش نگاه می‌کند، نمی‌تواند رابطه عاطفی سالمی داشته باشد. بنابراین، نمی‌تواند عاشق شریک خود شود؛ یا اگر شریک فرد سادیست به او آسیب زد یا خیانت کرد، فرد سادیست توسط شریکش آسیب نمی‌بیند. 
برای فرد مازوخیست، نقش یک درمانده را بازی می‌کند که می‌تواند تنش را کم کند یا مسؤلیت یا گناهی را به دوش بکشد. این موضع همچنین می‌تواند دربردارنده احساسات بچگانه وابستگی، ایمنی، و محافظت باشد که به عنوان صمیمیت تلقی می‌شود. بعلاوه، فرد مازوخیست ممکن است با تأیید کردن‌ها، انجام اوامر و کنترل شدن از طرف فرد سادیست، لذت دریافت کند. 
تفاوت افراد سادومازوخیست با ضداجتماعی
رفتارهای فرد سادومازوخیست با رضایت شریک جنسی و محبوبش است و نباید با پرخاشگری جنسی اشتباه گرفته شود. همچنین، وقتی یک سادومازوخیست به دنبال درد یا تحقیر در بافت عشق یا رفتار جنسی است، در بافت‌های دیگر رابطه، خشونت آزادانه یا سوءاستفاده را به کار نمی‌برد. این دو ویژگی، می‌تواند رفتارهای سادومازوخیست را از رفتار افرادی که خشونت فیزیکی و جنسی را بدون رضایت طرف مقابل و یا در محیط‌هایی غیر از رابطه جنسی ارائه می‌دهند، جدا کرد. 
بطور خلاصه، در کل فرد سادومازوخیست ، یک ضداجتماعی نیست. برخلاف یک فرد با اختلال ضداجتماعی، که یک اختلال روانی قابل تشخیص است، اختلال سادومازوخیست فقط در صورتی قابل تشخیص است که پریشانی یا اختلال قابل توجهی در فرد ایجاد کند یا موجب آسیب به سایرین شود. 
منابع
synopsis of psychiatry
psychology today
در اختلال شخصیت پرخاشگر منفعل (passive-aggressive) با افرادی رو به رو هستیم که در تلاشند تا مدام در کارهایشان، اهمال‌کاری نشان دهند؛ در فعالیت هایشان، مانع بتراشند و لجبازی کنند. تمایل دارند این لجبازی را پنهانی نشان دهند. در واقع این لجبازی، نمود یک پرخاشگری زیربنایی است که به شکل منفعلانه، ابراز می شود. افراد پرخاشگر منفعل خواسته‌هایشان را در پشت الگویی از بی‌جراتی و ناتوانی در ابراز وجود، پنهان می‌کنند و صراحتی در بیان خواسته‌هایشان نشان نمی‌دهند. 
این افراد ویژگی های زیر را در کاراکتر خود دارند
داشتن مواضعی منفی گرایانه و مقاومتی منفعلانه
مقاومت در انجام درست وظایف روزمره اجتماعی و شغلی
شاکی از درک نشدن از سوی دیگران
عبوس و اهل جر و بحث بودن شخصیت پرخاشگر منفعل
انتقاد یا تمسخر منابع قدرت به شکل نامعقول
ابراز حسادت و ناراحتی نسبت به افراد ظاهرا خوشبخت تر
ناله و شکایت از بدبختی های خودش به شکلی اغراق آمیز
متناوبا گاه مخالفت جو و متخاصم و گاه متاسف و منفعل
خصایص بالینی اختلال شخصیت پرخاشگر منفعل
بیماران دچار شخصیت پرخاشگر منفعل به دنبال بهانه هستند تا کار خود را عقب بیاندازند. مدام نق می‌زنند و از کار‌های افرادی که وابسته‌ به آنها هستند ایراد می‌گیرند. اما این ایراد گرفتن و لجبازی، به معنای این نیست که تمایل دارند از افرادی که به آنها وابسته‌اند، رهایی یابند. برعکس دوست دارند در این رابطه، وابسته بمانند و مسئولیتی نپذیرند. اگر هم مسئولیتی را قبول کردند، به نحو بارزی در فعالیت هایشان، تعلل می‌ورزند. گاه در صدد این بر‌می‌آیند که افراد مهم زندگیشان از آنها چه خواسته و تقاضایی دارند و انتظارات افراد مهم زندگیشان از آنها چیست. اما چون ابراز وجود و صراحتی در شخصیت این افراد وجود ندارد، نمی‌توانند سوالات مورد نیازشان را بپرسند. 
سایر خصایص
افراد با پرخاشگری منفعل، فریادی پنهانی درونشان دارند. این فریاد پنهانی را به شیوه های مختلف، ابراز می کنند. از آنجا که افراد پرخاشگر منفعل ، جسارت ابراز خشم را به صورت جراتمندانه ندارند و از طرفی فریاد پنهان درونشان، برایشان غیر قابل تحمل است به دنبال شیوه‌ای برای برون ریزی آن هستند. در نتیجه، در کارها اهمال کاری و تعلل می کنند.  
روابط شخصیت پرخاشگر منفعل
افراد با شخصیت پرخاشگر منفعل در روابط بین فردی سعی می کنند خود را در موقعیت وابسته قرار دهند. فرد با شخصیت پرخاشگر منفعل انتظار دارد بار مسئولیت زندگیش را به عهده‌ی افراد مهم زندگیش یا دوستانش بیندازد و وظیفه‌ای نداشته باشد. با نق زدن های پی در پی و شاکی بودن از روزگار و زمین و زمان، دیگران را نیز وارد بازیش می‌کند. دیگران برای رهایی از شکایت هایش، مسئولیت کار‌های او را به عهده می‌گیرند. در پشت شکایت‌های مدام و نارضایتی از روزگار، فردی ناآرام و مضطرب، حضور دارد که زندگیش طعم شادی به خود نگرفته است و این وضعیت، روی روابط صمیمانه‌اش سایه می‌افکند. 
افراد با شخصیت پرخاشگر منفعل، خشم خود را در رابطه، به شیوه ای منفعلانه نشان می دهند؛ از ابراز مستقیم خشم خود، فراری هستند و در تعارضی همیشگی بین نشان دادن خشم خود و عدم نشان دادن آن، دست و پا می زنند. بخشی از وجودشان می گوید جراتمندانه خشم خود را نشان بده و بخش دیگر، او را مضطرب می کند که مبادا رابطه را از دست بدهد. در کشمکش این تعارضات، برخورد جراتمندانه رنگ می‌بازد و منفعلانه برخورد کردن، شیوه‌ی ابراز وجود در شخصیت پرخاشگر منفعل می‌شود. 
رفتار شخصیت پرخاشگر منفعل در روابط
فرد با شخصیت پرخاشگر منفعل اینگونه خود را در روندی تخریب کننده گرفتار می کند. با تعلل و مسامحه ای که در پیش می گیرد عصبانیت خود را نشان می دهد. کارهای محول شده را دیر تحویل می دهد. قراری را که تمایلی به رفتنش ندارد را دیر حاضر می شود و با بی میلی به آنجا می رود. خواسته های فرد مقابلش را دیر اجابت می کند یا با به تعویق انداختن آن، به نوعی از زیر بار مسئولیت نسبت به طرف مقابلش شانه خالی می کند. 
تمایز شخصیت پرخاشگر منفعل
این اختلال را باید از دو اختلال شخصیت نمایشی و مرزی افتراق داد. رفتار افراد با شخصیت پرخاشگر منفعل کمتر از رفتار بیماران مبتلا به این دو اختلال متظاهرانه، پر زرق و برق، نمایشی، عاطفی و توام با پرخاشگری آشکار است. 
رواندرمانی در اختلال شخصیت پرخاشگر منفعل
روان درمانی حمایتی در افراد با اختلال شخصیت پرخاشگر منفعل ، نتایج خوبی به دنبال داشته است. البته روان‌درمانی این افراد، پیچیدگی‌های خودش را دارد. توجه به شکایات و نق زدنهای آن ها، تشویقی برای ادامه‌ی رفتار فرد می‌شود و اینگونه درمانگر نیز وارد بازی بیمار می‌شود. عدم توجه نیز برای فرد، به معنی طرد شدن است. علاوه بر تعارض پذیرفته شدن یا طرد شدن، بیمار نگران است که اگر خشم خود را جراتمندانه نسبت به درمانگر ابراز کند و دلخوری‌هایش را به درمانگر بگوید، رابطه با او را از دست می‌دهد.
در اتاق درمان، درمانگر می تواند هزینه‌ها و ضررهایی را که این نوع رفتار منفعلانه در ابراز خشم، برای فرد داشته است، به او نشان دهد تا فرد آگاه شود که تا کنون چه ظلمی در حق خود با این رفتار، نشان داده است. به علاوه، فرد با شخصیت پرخاشگر منفعل با پرخاشگری منفعلانه از احساسات خود، نا آگاه است و شناساندن احساسات درونی به او می تواند کمک کننده باشد و این آگاهی، به انفعال او در ابراز جراتمندانه‌ی خشم خاتمه دهد. 
منبع برای مطالعه بیشتر
برای مطالعه بیشتر به این سایت مراجعه کنید.