خاتم‌الانبیاء
«شخصی ضیافتی عظیم نمود و بسیاری را دعوت نمود. پس چون وقت شام رسید غلام خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را گوید بیائید زیرا که اکنون همه چیز حاضر است.» (لوقا ۱۴: ۱۶)
فرض بر این گرفته شده که خداوند پیامبران را برای هدایت بشریت فرستاد تا آن‌ها را به راه راست و راستی راهنمایی کنند. اما با گذر زمان مکاشفات خداوند تحریف و غیرقابل اطمینان شده و لذا خداوند آخرین پیامبرش را با مکاشفات غایی برای بشریت فرستاد. به همین دلیل به او لقب  داده‌اند. مطلبی که همه ما با آن آشنا بوده و هرگز در مورد درستی آن شکی به دل راه نداده‌ایم.
برگزیدن چنین عنوانی ترفندی بسیار زیرکانه است زیرا «یک فرض» را بدون اثبات نمودنش «اصلی مسلم» قلمداد کرده و با این کار خاک به چشم ذهن نقاد می‌پاشد. استدعای نویسنده این است که برای لحظه‌ای تعصب دینی را کنار گذاشته و بگذارید تا این فرض را مورد بررسی قرار دهیم. نویسنده که در خانواده‌ای مسلمان و با چنین باوری بزرگ شده به خوبی از حساسیت موضوع آگاه بوده و به هیچ وجه قصد توهین به مقدسات شما را ندارد بلکه آرزوی قلبی‌اش این است که حقیقتی را که شناخته با شما در میان بگذارد.
برای اینکه بدانیم هدف خداوند از فرستادن پیامبرانش چه بوده٬ بهترین و عاقلانه‌ترین کار این است که نوشته‌های آن پیامبران را مطالعه کنیم. با این انتظار و اطمینان که خداوند کلام خود را که برای بشریت فرستاده از هرگونه تحریف و گزندی محفوظ نگاه بدارد. این دقیقاً کاری است که او کرده و جز این از خدایی حکیم انتظار دیگری نمی‌توان داشت. فرض اینکه کلام خداوند تحریف شده باشد٬ حکمت٬ مشیّت٬ قدرت و پیش‌دانی خدای متعال را زیر سؤال می‌برد. لحظه‌ای به این نکته فکر کنید و درخواهید یافت که چنین فرضی کاملاً باطل است.
وقتی که نوشته‌های پیامبران را مطالعه می‌کنیم درمی‌یابیم که پیام همهٔ آن‌ها یکی است چرا که ایشان نه به خواهش دل خود بلکه به اراده خداوند صحبت کرده و لذا کلیّت نوشته‌های وحی‌شده با هم مطابقت دارند. همه این نوشته‌ها که در طول مدتی طولانی فرستاده شده٬ حفظ و نگهداری شده‌اند. هدف اصلی خداوند از فرستادن رسولانش -بر خلاف باور عام مسلمین- هدایت بشر به راه راست نبوده است. کلام خداوند به ما می‌گوید که مشکل آدمیزاد بسیار بزرگ‌تر از آن است که بتواند خود را به نوعی که مورد قبول خداوند است اصلاح کند. به گفته کلام او «مُرده در گناه است» یعنی وضعیت طبیعی او -برای اصلاح ساختن خود-به‌قدری وخیم است که مثل یک فرد مُرده می‌ماند و صرف هدایت او به راه راست فایده‌ای به حالش ندارد. بنی‌آدم به چیزی بیش از یک هدایت‌کننده و یا راهنما نیاز دارد زیرا اراده٬ اندیشه و تمام ماهیتش چنان به گناه آلوده شده و بدان تمایل دارد که هیچ میزان از تزکیه نفس و یا روزه‌داری ممکن نیست آن را تغییر دهد. اگر در این وضع و بدون تحول روحانی از این دنیا برود- هرچقدر هم که کارهای نیک انجام داده باشد- هرگز پایش به بهشت نخواهد رسید. زیرا بهشت جایی است که خداوند در آن ساکن است و او قدوس است و از گناه بیزار و متنفر. خداوند به دلیل عدالت انعطاف‌ناپذیرش باید گناه را مجازات کند و امکان ندارد که هیچ گناهی به حضورش راه پیدا کند. در عین حال خداوند سرشار است از فیض و رحمت و مایل نیست که حتی یک گناهکار هلاک گردد بلکه همه از راه ایمان رستگار شوند. به همین دلیل او برای نجات ما تدارک دیده و نجات دهنده‌ای را به این جهان فرستاده تا گناه انسان‌ها را به جای آن‌ها متحمل شود.
هدف اصلی فرستادن پیامبران این بود تا این نقشه نجات را به تدریج بر انسان‌ها مکشوف سازد. هسته اصلی تمامی نوشته‌های پیامبران واقعی خداوند «یک شخص» است٬ یک نجات‌دهنده که روزی خواهد آمد و قوم خود را از بند گناه و عواقب آن نجات خواهد داد. وعده آمدن او در اولین نبوتها و در کتاب «پیدایش» داده شده است و خداوند جزئیات بیشتری را درباره این شخص٬ مکان تولدش و کارهایی که خواهد کرد توسط رسولانش -به روش‌های مختلف- بر قوم برگزیده‌اش آشکار ساخته است.
وقتی که کلام خداوند را مطالعه می‌کنیم درمی‌یابیم که او محتاج به هیچ نوع عمل نیکی از سوی ما نیست -تا ما را شایسته و سزاوار دریافت این نجات کند-. خداوند همه کارها را که برای رستگاری ما ضروری است انجام داده و تنها چیزی را که از ما می‌طلبد «ایمان به آن شخص» است. آن شخص کسی نیست به جز عیسی مسیح پسریگانه‌زاد خدای پدر و برابر با او. هم او که از ازل با خدا بود و خدا بود و وارد کالبد بشری شد تا نماینده و جایگزین ایماندارنش باشد و مجازات گناهان آن‌ها را از میان بردارد تا خداوند به رایگان و به خاطر فیضش همه کسانی را که به او ایمان می‌آورند رستگار سازد. خداوند ضیافتی عظیم برپاداشته است و همگان را دعوت کرده است؛ همه چیز مهیا و حاضر است. او به هیچ چیزی نیاز ندارد٬ نه اعمال به ظاهر نیک٬ نه خم و راست شدن تکراری٬ نه گرسنگی و تشنگی دادن به خود٬ کسی را شایسته ورود به این میهمانی نمی‌کند. بهای رستگاری را مسیح به کمال پرداخت نموده است و هرکس که به او ایمان آورد٬ خداوند بلافاصله و تا به ابد وی را رستگار می‌سازد و هیچ محکومیتی برایش نخواهد بود...(شاید با خود فکر می‌کنید؛ این‌ها باورنکردنی است! هیچ یک از این‌ها تا به حال به گوش من هم نرسیده است! باید از خود بپرسید چرا شما از این حقایق بی‌خبر نگاه داشته شده‌اید؟)
اما هفتصد سال بعد از آمدن عیسی مسیح و به کمال رسانیدن ماموریتی که خداوند وعده آن را در طول ۱۶۰۰ سال توسط پیامبرانش به آدمی داده بود٬ از سرزمین عربستان پیامبری ظهور می‌کند که با دیگر پیامبران خداوند تفاوت کاملاً فاحش دارد. اولاً همگی فرستادگان خداوند از یک قوم و نژاد بوده‌اند یعنی قوم اسرائیل اما این آخرین پیامبر از قبیله‌ای بت‌پرست. به علاوه او برعکس دیگر پیامبران قادر به انجام هیچ معجزه‌ای نیست.(هرچند در احادیثی که صدها سال بعد از مرگ او نوشته شده٬‌ این نقصان برطرف گشته و معجزات عجیب و غریبی به او نسبت داده شده است) دوماً و از همه مهمتر وی به جدیّت تمام حقایق ذکر شده را – که تمامی پیامبران خداوند بر صحت آن‌ها تأکید می‌ورزند - انکار می‌کند! وی کلام و نوشته‌های همهٔ آن پیامبران را غیرقابل اعتماد شمارده و از پیروانش می‌خواهد تا تنها و تنها از تعالیم او پیروی کنند! (اگر نمی‌توان به خداوند اعتماد کرد و اگر نوشته‌های همگی پیامبران تحریف و بی‌استفاده شده٬ چگونه می‌توان مطمئن بود که کتاب  بدون تغییر بماند؟ اصلاً چگونه می‌توان به خداوند اعتماد کرد؟) او خود را برترین و والامقام‌ترین پیامبران می‌داند ولی عجبا که اجازه نشر و ترویج کلام خداوند را نمی‌دهد!
چرا در هیچ یک از جوامع اسلامی اجازه تاسیس کلیسا و یا چاپ و نشر کلام خداوند وجود ندارد؟ چرا خرید و فروش کتاب مقدس -که شامل تمام نوشته‌های پیامبران خداست و به زبان فارسی ترجمه شده و قابل فهمیدن است- در این جوامع ممنوع شده است ؟ چرا هیچ‌ مسلمانی حق ندارد تا نوشته‌های دیگر پیامبران را مطالعه کند؟ چرا از مسلمین خواسته شده تا از دوستی و هم‌نشینی با پیروان پیامبران خداوند خودداری کنند؟ چرا اگر یک مسلمان کتاب‌های آن‌ پیامبران را مطالعه کرد و نظرش عوض شد و به خدایی که خود را در نوشته‌های دیگر پیامبران مکشوف ساخته ایمان آورد٬ مرتد حساب شده و حکم مرگش قطعی است؟ چرا کسی نمی‌تواند ادعای خاتم انبیاء را زیر سؤال ببرد؟ چرا حکم چنین فردی مرگ است؟ چرا در هیچ یک از ۶۶ کتابی که خداوند در آن‌ها خود را بر ما مکشوف ساخته٬ اشاره‌ای به او نشده است؟ چرا طرح این پرسش‌های منطقی به جای اینکه شما را به فکر کردن وادارد باعث عصبانیت شما می‌شود؟
فهرست این سوالها بی‌پایان است٬ هرکس که جرأت کند -و برخلاف دستور آن پیامبر- ذهن و شعورش را به کار گیرد و به آنچه که در جوامع اسلامی می‌گذرد بیندیشد و به کارهای مسلمانهایی که دستورات پیامبرانشان را جدی گرفته و آن‌ها را مو به مو به اجرا گذارده‌اند – مثل طالبان و داعش- بیندیشد به روشنی با چراهای فراوانی روبرو می‌شود. تمامی علمای حوزه علمیه و فقها عمرشان را صرف پیدا کردن جوابی برای این سوالها هدر داده‌اند و در نهایت به این نتیجه رسیده‌اند که بهترین پاسخ همان پاسخ قدیمی است؛ مرگ بر منکرین!
دوستان بیایید تا کمی فکر خود را به کار گیریم٬ هرچند که تعصب و ترس مذهبی در گوشمان فریاد می‌زند که فوراً دست از ادامه خواندن این کفرگویی ها برداریم مبادا شیطان گولمان بزند! اما به ما دروغ زیاد گفته شده و وقت آن است که با حقیقت -که بسیار تلخ است- مواجه شویم. فرصت ما کوتاه است و هیچ فرد عاقلی- وقتی که پای مسایل روحانی و زندگی ابدی پیش کشیده می‌شود - دست به قمار نمی‌زند. خدای حقیقی خدای مَحبت است که می‌توان او را شناخت و با او وارد مشارکت شد. «زیرا خدا جهان را اینقدر مَحبت نمود که پسریگانهٔ ازلی‌زاد خود را داد تا هرکه به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد.» (انجیل یوحنا ۳: ۱۶)
«در آن شب خداوند او را گفت: گاو پدر خود یعنی دومین گاو را که هفت ساله است بگیر و مذبح بعل را که از آن پدرت است منهدم کن و تمثال اشیره را که نزد آن است قطع نما و برای یهوه خدای خود بر سر این قلعه مذبحی مطابق رسم بنا کن و دومین گاو را گرفته با چوب اشیره که قطع کرده‌ای برای قربانی سوختنی بگذران. پس جدعون ده نفر از نوکران خود را برداشت و به نوعی که خداوند وی را گفته بود عمل کرد.» (سفر داوران ۶: ۲۵-۲۷)
خداوند٬ قوم اسرائیل را برگزیده و ایشان را که در اسارت مصریان بودند با نزول بلاهای گوناگون بر ساکنین مصر از آنجا بیرون آورد. وی ایشان را تعلیم داده٬ احکام ده‌گانه خویش را بر آن‌ها مکشوف ساخته و دستور اکید داده بود تا مطابق آن‌ها زندگی کنند. اسرائیلیان می‌بایستی از هر لحاظ متفاوت از دیگر اقوام سرزمین‌های مجاور می‌بودند٬ حتی نوع لباسی که به تن کرده و غذایی که می‌خوردند بایستی متمایز از دیگران می‌بود. آن‌ها بایستی تنها او را پرستش کرده و بویژه از بت‌های اقوام آن سرزمین٬ از ازدواج و تشکیل خانواده با بت پرستان و حتی بستن عهد با آن‌ها خودداری می‌کردند. از آنجا که آن‌ها به خداوند تعلق داشته و با او عهد بسته بودند لذا خداوند از ایشان انتظار داشت تا به این عهد وفادار بمانند: «زیرا یهوه که نام او غیور است خدایی غیور است.» (سفر خروج ۳۴: ۱۴)
اما متأسفانه قوم اسرائیل بارها و بارها عهد خود را زیر پای گذارده -علی رغم هشدارهای مکرر- به سوی خدایانی که ساکنین اطراف کنعان آن‌ها را می‌پرستیدند سر تعظیم فرودمی‌آوردند. در این مورد تاریخی که روایت آن در فصل‌های ۶ و ۷ سفرداوران آمده٬ پدر جدعون پرستشگاهی برای بعل (بت کنعانیان) برپاداشته بود که در آن تمثالی چوبین -اشیره- قرار داشت. فرمان خداوند به جدعون برای نابود ساختن  کامل آن مکان بسیار روشن و واضح است. آن مکان بایستی منهدم گشته و از چوبی که اشیره با آن ساخته شده به عنوان هیزم برای برپاکردن آتش قربانی سوختنی استفاده شود. بعد از نابود کرد آن مکان جدعون بایستی در جایی که خداوند مقرر داشته بود یعنی «بر سر این قلعه» و نه درجایی دیگر٬ مذبحی برای خدای اسرائیل برپا کند. در این مکان جدید وی بایستی یک گاو را برای قربانی گناهان خویش و گاو دومین را برای کفارهٔ گناهان قوم قربانی سازد. زیرا «به حسب شریعت تقریباً همه چیز به خون پاک می‌شود و بدون ریختن خون آمرزش نیست.» (عبرانیان ۹: ۲۲)
مکانی که برای پرستش بت و یا گذراندن قربانی برای خدایان دیگر است باید کاملاً نابود شود. جای هیچگونه مصالحه‌ای وجود ندارد. جدعون از تاریکی شب استفاده کرده و با یارانش آن مکان و اشیره را منهدم می‌سازد. خداوند غیور است و جلال خویش را به هیچ مخلوق دیگری وام نمی‌دهد. وی اجازه نمی‌دهد تا قومش او را به هیچ شیوه دیگری -غیر از آنچه که او مقدر داشته- پرستش کنند. لذا مذبح بعل نابود گشته و مذبحی تازه در جایی دیگر برای خداوند برپا می‌گردد. این یکی از اصول اساسی در پرستش خداوند زنده و حقیقی است؛ پرستش وی بایستی عاری از هرگونه ملغمه و یا عنصر خارجی باشد. یک بت بی‌جا و بی‌ارزش هیچ جایی در پرستش خدای حقیقی نمی‌توان داشته باشد.
اما در تاریخ اسلام با پدیده‌ای کاملاً متفاوت و متضاد روبرو می‌شویم. به یاد داشته باشیم که قبایل عرب حتی پیش از ظهور اسلام نیز در گمراهی بوده و هرگونه سنگ٬ چوب و یا شیی را که ظاهری غیرطبیعی داشت به عنوان یک بت پرستش می‌کردند. اجداد آن‌ها در مکه بت‌خانه‌ای برپا کرده و هر قبیله‌ای بت خاص خود را در آنجا قرار داده بود. هرساله در یک زمان خاص تمامی قبایل اطراف به مکه آمده و آن بت خانه سنگی را طواف می‌کردند. هر قبیله‌ای بت سنگی خود را از کعبه بیرون آورده٬ آن را بر دستها بلند نموده و در حالیکه هفت مرتبه دور کعبه می‌چرخیدند فریاد می‌کشیدند: منّی اکبر٬ عزّی اکبر٬ اللّه اکبر...هرکس بت خود را برتر و بزرگ‌تر از دیگری انگاشته و این را با فریاد خود اعلام می‌داشت.
تااینکه پیامبری بت شکن پای به صحنه گذارد و از آن‌ها خواست تا بت‌ها را نابود کرده و خدای او را که یکتا و نادیدنی است پرستش کنند. دعوت او مورد استقبال چندانی واقع نشد و او بایستی ۱۰ سال در مدینه در هجرت و دوری از مکه به سر می‌برد تا بتواند پیروان کافی برای حمله به مکه و نابودی آن مکان دور خود گرد آورد. اما زمانی که با لشکر مؤمنین به‌ سوی مکه بازمی‌گردد دست به کشت و کشتار نمی‌زند و با اهالی آنجا از در دوستی و آشتی وارد می‌شود. مفسرین اسلامی از این سیاست پیامبر اسلام -که در کشتن دشمنانش لحظه‌ای هم درنگ نمی‌کرد -به شعف آمده و در وصف انساندوستی و شرافت وی صفحات زیادی را سیاه کرده‌اند. پس از فتح مکه پیامبر بت‌شکن دست به نابودی بت‌ها می‌زند اما شگفتا که وی یکی از محبوبترین آن‌ها را نگاه می‌دارد؛ این شهاب‌پاره که از آسمان سقوط کرده و مورد احترام شدید قبیله قریش بود از گزند تیشه پیامبر در امان می‌ماند. چنانکه در احادیث مکتوب است رسول اسلام آن سنگ سیاه را در ساختمان کعبه قرار می‌دهد و هنوز هم بعد از هزاروچهارصدسال این سنگ سیاه همچنان مرکز توجه و احترام شدید است هرچند نام و عنوانش عوض شده است.  ساختمانی را هم که بت‌ها در آن قرار داشتند با خاک یکسان نمی‌کند. علاوه بر این مراسم طواف بت‌پرستان به دور کعبه را هم با تمام جزئیاتش به دین مبین و پاک اسلام می‌افزاید! همه این‌ ابداعات با اصول اساسی پرستش خداوند حقیقی درتضاد می‌باشند.
مفسرین اسلامی تلاش فراوانی نموده‌اند تا این غرایب را توجیح کنند. ادعا شده که کعبه در زمان ابراهیم پیامبر و به فرمان خداوند ساخته شده بوده که بعدها تبدیل به بت خانه گشت. اما برای چنین ادعایی هیچ سند و مدرک تاریخی وجود ندارد. در کتاب مقدس شرح کامل فراخوانده شدن ابراهیم از عور کلدانیان (در ناحیه عراق کنونی) به سرزمین کنعان (اسرائیل کنونی) آمده است. درحالیکه سرزمین حجاز (عربستان) حدود ۸۰۰ کیلومتر دورتر از مکانی است که ابراهیم به آنجا نقل مکان نمود. حقیقت این است که ابراهیم هرگز به عربستان نرفته و مکانی برای پرستش برپای نکرد. درواقع اولین مکان پرستش خدای واقعی چندصد سال بعد از ابراهیم و در زمان موسی ساخته شد که به شکل خیمه قابل حملی بود که قوم اسرايیل در زمان سرگردانی در بیابان با خود حمل می‌کردند.
ذات خداوند تغییرناپذیر است و غیرممکن است نظر او با گذر زمان عوض بشود. شرایط و صلاحدید اوضاع هرگز باعث نمی‌شود تا خداوند برخلاف قدوسیت و ذات پاک خود عمل کرده و یا فرستاده‌اش را بدان کار فراخواند. امکان ندارد که خداوند به یکی از رسولاش دستور نابودی کامل یک مذبح پرستش را بدهد و به فرستاده دیگرش دستوری متفاوت داده و یا اجازه دهد تا بتی سنگی به پرستش او اضافه شود.
 اسلام به دلیلی و به خاطر مصلحت اسلام بت سنگی سیاه را نابود نمی‌کند. چرا؟ اگر او فرستاده همان خدایی باشد که جدعون را فرستاد٬ وی نه تنها بایستی کعبه را با خاک یکسان می‌کرد بلکه حجرالاسود را نیز منهدم کرده و از بین می‌برد. حتماً دلایل مناسبی برای این کار وجود داشت اما این دلایل -هرچه که می‌خواهند باشند-در تضاد کامل با تعالیم خداوند و ذات قدس او هستند که به روشنی در کتاب مقدس به ثبت رسیده‌اند. رسول اسلام نمی‌تواند فرستاده همان خدایی باشد که ابراهیم و یا موسی را فراخواند٬ اگر چنین بود وی مطابق تعالیم خداوند رفتار می‌نمود. این حقیقت را یهودیان -که با نوشته‌های پیامبران آشنایی داشتند- به خوبی می‌دانستند و به همین دلیل حتی یک یهودی هم دعوت او را نپذیرفت. با گذر زمان و به بهانه‌های مختلف گردن یهودیان و دیگر بی‌ایمانها به زیر تیغ شمشیر سپرده شد؛ این استدلال قوی و بدون مناقشهٔ اسلام است برای همهٔ کسانی که دعوتش را نادیده می‌انگارند. حکم خداوند هم در مورد ایشان این است: «مدعّی شناخت خدا می‌باشند اما به اعمال خود او را انکار می‌کنند چونکه (نزد خداوند) مکروه و مردود هستند و به جهت هر کار نیکو٬ متمرّد.» (تیطس ۱: ۱۶)