اختلال شخصیت ضداجتماعی : شکارچی اجتماعی و فریبکار ماهر
اختلال شخصیت ضداجتماعی ، یکی از اختلالات شخصیت دسته‌بندی شده در dsm-v می‌باشد. کسانی که اختلال شخصیت ضداجتماعی دارند، حقوق و احساسات دیگران را محترم نمی‌شمارند. آن‌ها رفتارهای مخل دروغگویی و فریبکاری را در بزرگسالی ادامه می‌دهند. خوشبختانه برخی از آن‌ها بعد از حدود 40 سالگی، از تب و تاب می‌افتند و اعمال مجرمانه کمتری انجام می‌دهند. باور اصلی این افراد این است که
> حق دارم قوانین را نقض کنم.
> 
> 
توصیف
افراد با اختلال شخصیت ضداجتماعی ، هنجارهای اجتماعی را رعایت نمی‌کنند. آن‌ها مرتکب اعمالی می‌شوند که از نظر بسیاری، نامقبول هستند؛ مانند دزدی از خانواده و دوستان. آن‌ها همچنین بی‌مسئولیت، تکانشی و فریبکار می‌باشند. این افراد با عنوان «شکارچیان اجتماعی» نیز شناخته می شوند که راه خود در زندگی را با فریب، نیرنگ و بی‌رحمی هموار می‌کنند، قلب‌های زیادی را می‌شکنند، انتظارات را برآورده نمی‌کنند و کیف‌ها را خالی می‌کنند. این افراد، خودخواهانه به خواسته‌هایشان می‌رسند؛ هرکاری را که دوست داشته باشند انجام می‌دهند و بدون احساس گناه یا پشیمانی، هنجارهای اجتماعی و انتظارات را نقض می‌کنند. 
به نظر می‌رسد دروغ‌گویی و فریبکاری، طبیعت ثانویه آن‌ها باشد و غالباً نمی‌توانند بین حقیقت و دروغ‌هایی که برای رسیدن به هدفشان می‌بافند، فرق بگذارند. آ‌ن ها بابت اثر اعمالشان که گاهی اوقات، ویرانگر است، احساس ندامت و نگرانی ندارند. سوءمصرف مواد در بین افراد با اختلال شخصیت ضداجتماعی، رایج است.
این اختلال اغلب از دوران کودکی آغاز می‌شود؛ اگرچه بعداً در بزرگسالی تشخیص گذاشته می‌شود. کودکانی که این اختلال را دارا هستند، اغلب حملات شدید خشم دارند، با حیوانات، بی‌رحمانه برخورد می‌کنند و توسط همسالان خود به عنوان افرادی قلدر، شناخته می‌شوند. همچنین اختلال سلوک در کودکی، ارتباط زیادی با این اختلال دارد.
ویژگی افراد دارای اختلال شخصیت ضداجتماعی
گاهی این افراد را با عنوان جامعه‌ستیز(psychopath یا sociopath) نیز می‌شناسند. برخی ویژگی های این افراد عبارتند از:
زبان بازی/ فریبندگی سطحی
احساس ارزشمندی خودبزرگ‌بینانه
دروغ‌گویی بیمارگون
حقه بازی/ فریبکاری
عدم پشیمانی و عدم احساس گناه
سنگدلی/ عدم همدلی
عقیده‌ای بین مردم وجود دارد که جامعه‌ستیزها یا افراد داری اختلال شخصیت ضداجتماعی ، افرادی موفق و پرجذبه هستند که منصب‌های قدرت را در اختیار دارند. درست است که افراد جامعه‌ستیزی با کارکرد بالا داریم، اما اکثر آن‌ها این‌گونه نیستند. اگرچه این اختلال با قدرت متقاعدکنندگی و جذابیت همراه است، اکثر افراد مبتلا به آن، درگیر بی‌مسئولیتی خود هستند. در نتیجه احتمال کمی وجود دارد که این افراد از موقعیت‌های شغلی، استفاده کنند.
در بزرگسالی، این اختلال می‌تواند هم برای فرد و هم برای
کسانی که با او برخورد دارند، مخرب باشد. افراد با اختلال شخصیت ضداجتماعی با
احتمال بیشتری به رفتارهای پرریسک، اعمال پرخطر و فعالیت‌های مجرمانه دست می‌زنند.
این افراد اغلب به عنوان کسانی شناخته می‌شوند که وجدان ندارند و هیچ‌گونه احساس پشیمانی
و ندامت نسبت به اعمال آسیب‌زای خود ندارند.
علائم افراد دارای اختلال شخصیت ضداجتماعی
علائم تشخیصی این اختلال شامل موارد زیر می‌باشد:
افراد دارای اختلال شخصیت ضداجتماعی، رفتارهای قانونی را انجام نمی‌دهند؛ هنجارهای اجتماعی را رعایت نمی‌کنند و اعمالی را انجام می‌دهند که زمینه ای را برای دستگیری‌شان فراهم می‌کند.
از فریبکاری، دروغ، استفاده از اسامی جعلی یا کلک زدن به دیگران به منظور لذت یا نفع شخصی استفاده می‌کنند.
در برنامه‌ریزی برای کارهای آینده، ناتوان بوده و تکانشی عمل می‌کنند.
افرادی بسیار تحریک‌پذیر و پرخاشگر هستند و بسیار زیاد، دعوا و حملات فیزیکی انجام می‌دهند.
به امنیت خود و دیگران، توجه نمی‌کنند.
مسئولیت کارهای خود را بر عهده نمی‌گیرند و نعهد مالی کمی دارند.
زمانی که عملی مانند آزردن دیگران یا دزدی انجام می‌دهند، پشیمانی از خود نشان نمی‌دهند.
علل
بر طبق نظر محققان، افراد دارای اختلال شخصیت ضداجتماعی ممکن است سطح برانگیختگی پایینی داشته باشند. به همین خاطر به این اعمال دست می‌زنند تا به سطح برانگیختگی بالاتری برسند. فرضیه‌ای دیگر می‌گوید که این افراد، آستانه ترس بالاتری نسبت به افراد عادی دارند. در نتیجه، چیزهایی که ما را به شدت می‌ترساند، این افراد را چندان نمی‌ترساند. 
بر طبق نظر برخی دیگر از محققان، وقتی به رفتار جامعه‌ستیزها فکر می‌کنیم، بدکار کردن نظام پاداش و نظام بازداری رفتار، کاملاً مشخص است. بی‌تعادلی بین نظام بازداری رفتار و نظام پاداش، ترس و اضطراب حاصل از نظام بازداری رفتار را کم‌رنگ و احساسات مثبت تداعی شده با نظام پاداش را پررنگ می‌کند. برای مثال، وقتی جامعه‌ستیزها روی هدف پاداش گرفتن، متمرکز می‌شوند؛ به‌رغم علائم حاکی از دست نیافتنی بودن هدف، همچنان آن را دنبال می‌کنند.
کارهای جرالد پترسون از محققان حوزه شخصیت نشان می‌دهد که اختلال شخصیت ضداجتماعی در کودکان، در اثر تعامل با پدر و مادرشان تشدید می شود. فرآیند خانوادگی قهری، عوامل ژنتیکی، افسردگی والدین، نظارت ناچیز بر رفتار کودک و درگیری نه‌چندان زیاد والدین، به حفظ رفتارهای پرخاشگرانه کمک می‌کند.
درمان
در صورت درمان نشدن، عاقبت این افراد صرف نظر از جنسیت شخص، معمولاً عاقبتی ناگوار است. اما درمان مبتلایان به اختلالات شخصیت ضداجتماعی نیز با مشکل مهمی روبه‌رو است. این افراد، به ندرت خود را محتاج درمان می‌دانند. همچنین آن‌ها می‌توانند درمانگران را فریب دهند. کسانی که اختلال شخصیت ضداجتماعی دارند، گیج کننده‌ترین آدم‌هایی هستند که یک درمانگر می‌تواند در کار بالینی با آن‌ها برخورد کند. به این دو دلیل، اکثر درمانگران درباره نتیجه درمان اختلال شخصیت ضداجتماعی، بدبین هستند و شواهد کمی مبنی بر درمان موفقیت‌آمیز آن ها وجود دارد. 
برخی محققان این مورد را مطرح کرده‌اند که با آموزش کودکان، می‌توان تا حدودی از وقوع این مشکل در بزرگسالی جلوگیری کرد. تلاش برای تغییر سیر پرخاشگرانه و بهبود قابلیت اجتماعی مانند مهارت دوست‌یابی و اشتراک، از جمله مواردی هستند که بر روی کودکان اجرا می‌شود.
برای آشنایی با دو مفهومی که ویژگی‌های مشابه ضداجتماعی را دارند، یعنی سایکوپات و سوشیوپات، متن مربوطه را مطالعه نمایید. 
مطالعه بیشتر
antisocial symptoms and treatments
antisocial personality disorder
حوزه روان تنی به مطالعه تأثیر عوامل هیجانی بر هر بیماری و بررسی همزمانی فاکتورهای بدنی و روانی گفته می شود. در بررسی عواملی که منجر به بیماری می شود، برخی عوامل تنها در حوزه روان تعریف می شوند و همین عوامل حیطه بررسی مطالعات سایکوسوماتیک می باشد. شرایط جسمی بیمار به علاوه اختلال شخصیت خودشیفته و اختلال های رفتاری خودشیفتگی، اختلال های روان تنی خودشیفتگی را شامل می شوند که ماهیتی آسیب شناختی دارند. 
این الگو یعنی شخصیت خودشیفته و اختلال های رفتاری خودشیفتگی ناشی از کمبودهایی اساسی در ساختار خود (self) فرد است. این الگوها نشان دهنده تلاش های شکست خورده فرد جهت برگرداندن تعادل در خودشفتگیست که ماهیتی مکرر و مزمن داشته و خشم خودشیفتگی را در پی دارد؛ این پیامد یعنی خشم خودشیفتگی که کوهوت آن را به تفصیل توضیح داده، خود باعث تشدید عدم تعادل شده و منجر به چرخه آسیب شناختی معیوب و خود تخریبی احتمالی خواهد شد.   
حمله قلبی: نمونه ای از اختلال های روان تنی خودشیفتگی
اگر ما حمله قلبی را به عنوان مثالی از اختلال روان تنی خودشیفتگی در نظر بگیریم، در ادبیات پژوهشی با گمانه زنی های بسیار و حقایق اندکی رو به رو می شویم که در ادامه عنوان می شود. حمله قلبی بیماریست که عوامل متعددی همچون ژنتیک، محیط و موارد دیگر در آن دخیل است که تنها برخی از این عوامل شناسایی شده است. عوامل هیجانی را به عنوان فاکتورهای خطر فرعی در نظر گرفته و مواردی مانند سابقه خانوادگی حمله قلبی، چربی خون بالا، رژیم غذایی پر کالری، کلسترول، شکر و... را عوامل خطر اصلی می دانند. 
فریدمن و همکارانش ویژگی های شخصیتی را مهم ترین عامل حمله قلبی می دانستند. او در کتابی در عنوان "آسیب شناسی حمله قلبی" الگوی رفتاری رقابت جو را خطری جدی برای حمله قلبی دانست؛ او اظهار کرد که افراد رقابتی، پرخاشگر و متخاصم، بیشتر در معرض خطرند. این ویژگی ها مشخصه افراد با تیپ شخصیتی "a" بوده که فریدمن آن را اینگونه توصیف می کند "تلاش نسبتأ شدیدی برای دستیابی به چیزهای نامحدود در کوتاه ترین زمان ممکن، حتی اگر مخالف تلاش های همزمان دیگران باشد".
برای فردی با تیپ شخصیتی a که زندگیش با هیجان هایی مانند پرخاشگری، خشم و جاه طلبی آمیخته شده استرس ها و بار زندگی روزمره بیشتر از حد معمول بزرگنمایی می شود. حال فردی که این استرس ها را از جایگاه خودشیفتگی به عنوان جریانی از نارضایتی های تمام نشدنی ومیدان جنگی رقابت جویانه برای برد نگاه می کند، مستعد ابتلا به حمله قلبی است.
تفسیر روان شناسی خود (self psychology)
بسیاری از ویژگی های افراد تیپ a که مستعد ابتلا به حمله قلبی هستند، شبیه توصیف نظریه کوهوت از اختلال شخصیت خود شیفته است. فقدان احساس رضایت نسبت به دستاوردها، اهداف مبهم و نا معلوم، احساس ضرورت زمان و رقابت جویی خشم آلود، همه ویژگی های افراد خودشیفته می باشد که کوهوت شرح داده است. فریدمن و همکارانش نیز نشان دادند که احساس عدم امنیت (که ناشی از فقدان یا نقص عزت نفس فرد است) یا پرخاشگری هسته اولیه ایجاد تیپ شخصیتی a است.
ایگوی فرد خودشیفته قادر نیست با استدلال، اصلاح و سازماندهی ظرفیت روانی، فرد را با توجیه منطقی ازپافشاری در دستیابی به موفقیت های جاه طلبانه منصرف کند. در موارد بدتر به جای تأیید محدودیت های ذاتی خود، ناکامی و شکست ها را به بدخواهی و فساد افراد دیگر نسبت می دهد یا حتی شدیدترفرد در رفتارهایی شبه پارانوئید انجام می دهد. در بیشتر موارد واقعیت سنجی فرد خودشیفته آسیبی نمی بیند اما با مسدود شدن خشم خودشیفتگی، کوهوت معتقد است که واقعیت سنجی روی خود (self) متمرکز می شود که نتیجه آن خود تخریبی و افسردگیست یا بیماری های سایکوسوماتیک مانند حمله قلبی عارض می شود. 
از دید روانشناسی خود، استدلال منطقی، خودکنترلی و تجربیات ذهنی هوشیاربا تلاش بی وقفه در دستیابی به جاه طلبی های نا محدود و خودنمایی های تمام نشدنی ناهشیار فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته در تناقض است. به این معنا که فرد خودشیفته نمی تواند هر دو مجموعه این ویژگی ها را داشته باشد. حتی اگر آنها در رفتارظاهری خود دست از تلاش بکشند بازهم خشم خودشیفتگی مزمن در سطح ناهشیار به کار خود ادامه می دهد. این تعارض در سطح ناهشیار به بازداری از بروز خشم و اهداف خودشیفگی می انجامد و در ظاهر، فرد تشخیصی مبنی بر تیپ شخصیتی a می گیرد. 
!حمله قلبی یکی از اختلال های روان تنی خودشیفتگی است که کوهوت ان را توصیف کرده است.
اختلال های خوردن: نمونه ای از اختلال های روان تنی خودشیفتگی
گادسیت در سال 1985 از روانشناسی خود برای مطالعه بی اشتهایی عصبی استفاده کرد. او عنوان کرد که خشم خودشیفتگی که ناشی از شکست موضوع خود اولیه است، تنوعی از ویژگی های اختلال خوردن بزرگسالی را بوجود می آورد. این اختلال ها شامل میگرن، قشرق راه انداختن، فعالیت های خود تخریبی، اختلال در تصویر بدن و تشریفات وسواسی می شود. چنین خشمی باعث ناکارآمد شدن سیستم خود آرام بخشی فرد شده و فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته برای آرام کردن خود و بی اثر کردن چند پارگی خود تهدید شده، به اختلال های خوردن روی می آرود. کولب و بوردی در سال 1982 خاطر نشان کردند که چاقی در محیط خانوادگی ایجاد می شود که درآن والدین سعی می کنند ناکامی و ناامیدی های خود را از طریق کودکانشان جبران کنند. 
در این خانواده ها مادرفردی قدرتمند است که با محافظت افراطی مضطربانه مانند دادن غذای زیاد به کودک از او نگه داری می کند. او انتظارات افراطی زیادی از کودک دارد و همیشه فرزندش را موفق می خواهد؛ با این توقعات سعی دارد شکست های خود را جبران کند. این بچه های چاق منفعلانه دستورات مادر را می پذیرند و یادگرفته اند که غذا را جانشنی برای عشق و رضایتمندی والدین بدانند. این فرایند موقعیتی روانشناختی ایجاد می کند که کوهوت آن را دونیم سازی عمودی می نامد موقعیتی که کودک نیاز به بزرگ نمایی خود دارد و این نیاز در اثر تلاش های مادر خودشیفته ایجاد می شود که سعی در استفاده از پیشرفت کودک دارد. 
سخنی از پرسونالوژی
در این یادداشت سعی شد توضیحی هر چند مختصر راجع به اختلال هایی مانند حمله قلبی و اختلال خوردن داده شود که در اثر اختلال شخصیت خودشیفته بوجود می آید که در ادبیات پژهشی آن را اختلال های روان تنی خودشیفتگی می نامند. هر چند لازم به ذکر است که این تجزیه و تحلیل ها از دیدگاه سلف سایکولوژیست ها بررسی و ارئه شده است.
منبع
کتاب روانشناسی خود و درمان خودشیفتگی از ریچارد چسیک