ضربان قلب پایین تا چه اندازه جدی است؟
جدی بودن این اختلال به شرایط فرد بستگی دارد به عنوان مثال ضربان قلب زیر ۶۰ در افراد جوان افراد، میانسال که تناسب اندام خوبی دارند و افرادی که خوابیده‌ اند طبیعی و شایع می‌‌باشد. اما در صورتی که ضربان قلب پایین باعث بروز علائم و نشانه‌هایی شود که در قسمت بالا به آنها اشاره کردیم باید فرد به پزشک مراجعه نمایید.
پزشک برای تشخیص این اختلال از شما در خصوص سابقه پزشکی تان سوال خواهد پرسید و سپس به انجام آن جسمانی می‌‌پردازد و در صورت نیاز درخواست انجام تست‌های تشخیصی را خواهد داد تا بتواند مشکل شما را به طور دقیق تشخیص دهد و با توجه به نتایج به دست آمده به طراحی یک برنامه درمانی مناسب بپردازد. برخی از روش‌های تشخیصی شایع که در این اختلال مورد استفاده قرار می‌گیرند به شرح زیر می‌باشند:
آزمایش خون می‌تواند اطلاعات خوبی را در ارتباط با سطح برخی از چربی‌های خاص، کلسترول، قند و پروتئین موجود در خون که نشان دهنده نبض پایین یا سایر بیماری‌های قلبی است در اختیار پزشک قرار دهد.
الکترومیوگرافی روشی است که به ارزیابی فعالیت الکتریکی قلب می‌‌پردازد و به پزشک کمک می‌‌کند به این نتیجه برسد که آیا برخی از نقاط قلب بزرگ شده اند، دچار فعالیت بیش از حد می‌باشند یا آن که دچار آسیب دیدگی شده اند. جریان الکتریکی قلب به کمک ۱۲ تا ۱۵ عدد الکترود که روی بازو، پا و قفسه سینه قرار داده شده اند ارزیابی خواهد شد. الکترومیوگرافی فقط زمانی می‌‌تواند به تشخیص نبض پایین بپردازد که بیمار در مطب پزشک حضور دارد. ممکن است پزشک درخواست یکی از روش‌های تشخیصی زیر را بدهد:
دستگاه الکترومیوگرافی قابل حمل به ارزیابی ضربان قلب بیمار خواهد پرداخت و کافی است بیمار دکمه دستگاه را فشار دهد. این دستگاه می‌تواند به مدت چند هفته و تا زمان شروع علائم بیمار به ثبت فعالیت الکتریکی قلب بپردازد.
دستگاه الکترومیوگرافی‌هالتر دستگاهی است که باید بیمار به مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت و در این فعالیت طبیعی خود از آن استفاده نماید تا دستگاه بتواند به بررسی ضربان قلب پردازد.
یک نوع دستگاه بی‌ سیم و بسیار قدرتمند وجود دارد که برای آن دسته از بیمارانی که همیشه دچار علائم و نشانه‌های حاصل از ضربان قلب پایین نمی‌‌شوند مورد استفاده قرار می‌‌گیرد زیرا این افراد باید به مدت طولانی تحت نظر قرار داشته باشند.