تعریف قابلیت های پویا چیست؟
تعریف اصلی تیس از قابلیت پویا عبارت است از: توانایی سازمان در یکپارچه سازی، ساختن و صورت بندی مجدد قابلیت های درونی و بیرونی برای مواجهه با تغییر سریع محیط. دیگر محققان قابلیت های پویا را اینگونه تعریف کرده اند: «جهت گیری رفتاری پایدار سازمان در یکپارچه سازی، صورتبندی مجدد، تجدید و بازسازی منابع و قابلیت های خود و از همه مهمتر بهبود و نوسازی قابلیت های مرکزی در پاسخ به محیط متغیر برای نائل شدن به مزیت رقابتی پایدار». برخی دیگر نیز این تعریف را پیشنهاد می دهند: «ظرفیت یک سازمان برای ایجاد، توسعه یا اصلاح منابع اساسی به صورت هدفمند».
این تعاریف نشان می دهند که قابلیت های پویا در مفهوم کلی فرایندهای سازمانی هستند و نقش آنها تغییر منابع اساسی سازمان است. همچنین پیشینه موضوع نشان می دهد که قابلیت های پویا از بازار خریداری نمی شوند، بلکه در سازمان ایجاد می شوند و وابسته به مسیر حرکت سازمان اند.
قابلیت های پویا و قابلیت ها به عنوان سازه های متمایز لحاظ می شوند. چهار گونه قابلیت را ارائه شده است: اول آنهایی که نشان دهنده توانایی برای اجرای فعالیت های کار کردی ابتدایی سازمان اند. آنها منابع سازمان در مفهوم گسترده آن هستند. نوع دوم در رابطه با بهبود پویایی فعالیت های سازمان است. نوع سوم، به شدت وابسته به نوع دوم است و به سختی از همدیگر قابل تشخیص اند. این نوع نیز در مورد بهبود پویایی است، اما اختصاصا در مورد توانایی شناسایی ارزش ذاتی منابع دیگر یا ایجاد استراتژی جديد قبل از رقبا است. گونه چهارم، با عنوان « نظم برتر» یا « فراقابلیت» در ارتباط با آموزش و فراگیری قابلیت هاست. فراقابلیت ها می توانند تا ابد ادامه داشته باشند. کولیس می گوید که در نهایت برای خارج کردن رقبا، سازمانها نیازمند گسترش این فراقابلیت ها هستند: قابلیتی که آینده را فتح می کند، و نوعی توانایی برای گسترش ظرفیتی است که سریعتر (یا بهتر) نو آوری می کند و الى آخر.