استلا چس و الکساندر توماس : زندگی‌نامه زوج روان‌پزشک آمریکایی
توماس و چس از نظریه‌‌پردازان شخصیت، در اواخر دهه هفتاد به بررسی خلق‌وخوی کودکان پرداختند. آن‌ها براساس ملاک‌هایی، نظریه خلق و خوی خود را مطرح نمودند و خلق‌وخوی کودک را به راحت، دشوار و دیرجوش تقسیم‌‌بندی کردند. در ادامه به معرفی زندگینامه استلا چس و الکساندر توماس، می‌پردازیم.
استلا چس
استلا چس روان‌پزشک آمریکایی، بررسی کرد که آیا خلق‌وخوی کودکان ذاتی یا نتیجه پرورش است؟ وی همچنین مطالعاتی در زمینه ارتباط سرخچه در دوران بارداری با اوتیسم کودکان انجام داد.
زندگی اولیه و تحصیلات
استلا چس فرزند سوم یک خانواده مهاجر روس است. وی در سال 1914 در ایالت بروکلین آمریکا به دنیا آمد. پدرش وکیل و مادرش معلم بود. چس از دانشکده فرهنگ اخلاق و کالج اسمیت فارغ التحصیل شد. وی سپس در دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک، در سال 1935 پذیرفته‌ شد. وی مدرک دکترای خود را از آنجا در سال 1939 دریافت کرد. او در دوران دانشجویی همکاری با لورتا بندر را آغاز کرد. چس تحت تأثیر بندر به روانپزشکی و رشد کودکان علاقه‌مند شد.
زندگی حرفه‌ای استلا چس
استلا چس پس از دریافت مدرک دکترای خود، در کالج پزشکی نیویورک شروع به تدریس کرد. در سال 1954، اولین استاد روانشناسی کودک در آنجا شد. سپس در سال 1964، در مرکز پزشکی بیمارستان bellevue مشغول به کار شد. چس در سال 1966، به عنوان استادیار روانپزشکی کودکان و در سال 1970 استاد کامل شد. او تا دهه 90 به همراه همسرش به تدریس ادامه داد. 
تحقیقات وی
استلا چس به دلیل انجام مطالعات طولی شناخته شده است. وی نتیجه گرفت که خلق‌وخوی کودکان تحت تأثیر فرزندپروری تعیین نمی‌شود؛ بلکه قبل از به دنیا آمدن مشخص می‌شود. این مطالعه، که وی با همسرش الکساندر توماس انجام داد، منجر به ایجاد یک نظریه نیز شد. نظریه چس و توماس، بیان می‌کند که تعامل بین خلق‌وخوی کودک و شخصیت والدینش، می‌تواند بر سلامت روان کودک تأثیر بگذارد. 
این مطالعه 133 کودک را از زمان شیرخواری تا بزرگسالی، دنبال کرد و سعی داشت الگوهای رفتاری را در آن دوره مشاهده کند. همکاری با دو محقق دیگر ، هربرت جی. بیرچ و مارگارت ا. هرتزیگ ، دکتر چس و دکتر توماس 9 بعد از رفتار را مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که اکثر موضوعات آنها در سه دسته گسترده قرار گرفتند.
بر اساس یافته های آنها، کودکان را می توان "آسان" ، "دشوار" یا "گرم شدن از کند" توصیف کرد. آنها جنبه‌هایی از خلق‌و‌خوی ذاتی را توصیف کردند که با همخوانی با شخصیت والدین ، ​​به خصوص با مادر کودک ، از اهمیت اساسی برخوردار شدند. این تئوری حاکی از آن است که تضاد بین شخصیت مادر و خلق و خوی فرزندش، می‌تواند منجر به اضطراب یا مشکلات رفتاری شود. نتایج اولیه این مطالعه در سال 1960 در مجله روانپزشکی آمریکایی منتشر شد. توماس و چس در بخش دیگری از مطالعات خود دریافتند که کودکانی که دارای سندرم سرخچه مادرزادی هستند، نسبت به جمعیت عمومی 200 برابر احتمال ابتلا به اوتیسمشان بیشتر است.
استلا چس در 14 مارچ 2007 در سن 93 سالگی بر اثر بیماری ریوی در منهتن آمریکا در گذشت.
الکساندر توماس
الکساندر توماس در سال 1914متولد شد. وی تا سال 1936 مشغول به تحصیل بود. در سال 1938 استلا چس را در دانشکده پزشکی ملاقات کرد و با هم ازدواج کردند. این زوج تا اواخر عمر به تدریش و پژوهش در دانشگاه کالیفرنیا مشغول بوند. توماس در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر پزشکی نیروی هوایی فعالیت داشت و خدمات روان‌پزشکی ارائه می‌داد. وی در سال 2003 در سن 89 سالگی فوت کرد. 
فعالیت‌های علمی الکساندر توماس
الکساندر توماس در سال 1965 هدایت تیم پژوهشی متشکل از همسرش استلا چس، مارگارت هرتزیگ و هربرت جی. برچ را برعهده داشت. آن‌ها در یک مطالعه طولی، بیش از صد کودک را از خردسالی تا بزرگسالی مطالعه کردند. توماس و همكارانش 9 خصوصیت خلق‌وخوی را كه طی دوران رشدی از ثبات نسبی برخوردار هستند را، شناسایی كردند. 
این خصوصیات شامل سطح فعالیت، منظم بودن عملکردهای بیولوژیکی، سازگاری، آستانه واکنش‌پذیری، شدت واکنش، کیفیت خلق‌وخو، پریشانی، پایداری و دامنه توجه می‌شوند. از این 9 ویژگی، سه الگوی اصلی پدید آمده است که 65٪ از کودکان نمونه را تشکیل می‌دهد: 40٪ کودک آسان، 10٪ کودک دشوار و 15٪ کودک دیرجوش را شامل می‌شد. 35٪ باقیمانده الگوی خلق‌وخوی ثابتی را نشان نداد.
جوایز وی
در سال 1993 جایزه برجسته علمی را از انجمن تحقیق روان‌شناسی رشد کودکان، دریافت کرد.
آثار منتشر شده چس و توماس
الکساندر توماس و استلا چس براساس مطالعات خود کتاب‌ها و مقالاتی را منتشر کردند، که در ادامه آثار منتشر شده ذکر می‌شوند.
ریشه و رشد اختلالات رفتاری 1987
خلق‌وخو در عمل و نظریه 1996
خلق و خو در کار بالینی 1995
کودک شما به عنوان یک فرد: رویکری روانشناسانه به والدگری بدون احساس گناه 1965
منبع
استلا چس روانپزشک کودک
الکساندر توماس مطالعه خلق‌وخوی کودکان
بالبی همانند فروید روانکاو بود. وی معتقد است، سلامت روان و مشکلات رفتاری به تجارب کودکی فرد برمی‌گردد. نظریه دلبستگی، نخستین بار توسط بالبی مطرح شد که به نقش جدایی کودک از والدین در شکل‌گیری شخصیت اشاره دارد. 
ریشه‌ی نظریه بالبی
بالبی تحت تأثیر نظریه کردارشناسی قرار گرفت. وی به‌ویژه تحت تأثیر آزمایش لورنز، دریافت كه رفتارهای نوزاد پس از تولد فطری است و ارزش بقا دارد. 
لورنز تعدادی تخم اردک را در زیر پای اردک مادر و تعدادی را در شرایط دیگری نگهداری کرد. پس از تولد، اردک‌هایی که در بدو تولد با اردک مادر مواجهه شده بودند، رفتارهای وی را تقلید می‌کردند. اما اردک‌های گروه دیگر که در بدو تولد با لورنز مواجهه شده بودند، وی را به عنوان چهره دلبستگی خود پذیرفته بودند و همه جا به دنبال لورنز می‌رفتند. وی نتیجه گرفت در ابتدای زندگی یک دوره حیاتی وجود دارد که کودک در آن نقش‌پذیری می‌کند و رفتارهایی که لازمه بقایش هستند، شکل می‌گیرند.
بر این اساس، بالبی دریافت كه رفتارهای كودكان برای جلوگیری از جدایی از والدین یا در هنگام برگشت مجدد والدین، صرف‌ نظر از لحاظ جسمی آن مانند گریه ، فریاد زدن و چسبیدن، ارزش تکاملی دارد. بالبی معتقد است که این رفتارها، احتمالاً طی انتخاب طبیعی تقویت شده و شانس بقای کودک را افزایش می‌دهد. 
سبک دلبستگی در نظریه بالبی
بالبی معتقد است که نوزاد و مادر، نیاز بیولوژیکی برای ارتباط با یکدیگر دارند. کودک با رفتارهای ذاتی و آرام‌بخش اجتماعی مانند گریه و لبخند باعث تحریک مراقبت بزرگسالان می‌شود. تعیین کننده دلبستگی، غذا نیست بلکه مراقبت و پاسخگویی است. بالبی در نظریه خود بیان می‌کند که رفتارهای دلبستگی غریزی هستند و با هر شرایطی که به نظر می‌رسد دستیابی به چهره دلبستگی مورد تهدید است، فعال می‌شوند. 
نوزادان، با تمایل به بروز برخی رفتارهای ذاتی متولد می‌شوند که به اطمینان از نزدیکی و تماس با مادر یا چهره دلبستگی کمک می‌کند. این رفتارهای دلبستگی (به عنوان مثال: گریه، لبخند، سینه‌خیز رفتن)، در ابتدا کارکردی مانند الگوهای عمل ثابت، دارند و یکسان عمل می‌کنند.
طبق نظریه بالبی این رفتارها، زمانی که بقای فرد به خطر می‌افتد، فعال می‌شوند. از آنجایی که نوزادانی که این رفتار‌ها را انجام می‌دادند، بیشتر زنده می‌مانند، غرایز به طور طبیعی در بین نسل‌ها ادامه یافت و تقویت شد. 
این رفتارها چیزی را تشکیل می دهند که بالبی به عنوان "سبک‌های دلبستگی" معرفی می‌کند. سیستمی که الگوهای شکل گیری و حفظ روابط را می‌سازد.
سبک‌های دلبستگی در نظریه بالبی
تحقیقات در مورد نظریه بالبی نشان داد که نوزادانی که در شرایط ناآشنایی قرار گرفته اند و از والدین خود جدا شده اند، به محض پیوستن به والدین، به طور کلی به یکی از سه روش واکنش نشان می دهند:
دلبستگی ایمن
کودکان با سبک دلبستگی ایمن، از جدایی از محور دلبستگی خود ناراحت می‌شوند؛ اما به دنبال آرامش هستند و هنگام بازگشت والدین به راحتی آسایش می‌یابند. 
دلبستگی دوسوگرا
کودکان با سبک دلبستگی دوسوگرا، گرچه از جدایی از مادر ناراحت هستند و به شدت پریشان می‌شوند؛ اما با برگشتن او هم کاملا آرام نمی‌گیرند و با گریه و زاری انگار که قصد تنبیه مادر را دارند، واکنش نشان می‌دهند.
دلبستگی اجتنابی
کودکان با سبک دلبستگی اجتنابی، حداقل فشار روانی را هنگام جدایی از والدین نشان می‌دهند و هنگام بازگشت مجدد مادر نیز، تمایلی به مادر ندارند.
!نظریه دلبستگیانواع سبک های دلبستگی از نظر بالبی
اخیرا سبک چهارمی هم اضافه شده است که در ادامه توضیح داده می‌شود:
دلبستگی آشفته
والدینی که رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی دارند، فرزندانی با سبک دلبستگی آشفته پرورش می‌دهند. چنین کودکانی در برخورد با مادر گیج و سردرگم هستند. گاهی به مادر می‌چسبند و گاهی کاملا از او اجتناب می‌کنند.
نکات اصلی نظریه بالبی
در ادامه اصول اساسی که بالبی به آن‌ها معتقد است مطرح می‌شوند:
کودک نیاز ذاتی به یک تصویر دلبستگی دارد
در نظریه بالبی، اهمیت وجود سایر چهره‌های دلبستگی برای کودک رد نشده است؛ اما وی معتقد است که باید یک پیوند اولیه (معمولا مادر) وجود داشته باشد که بسیار مهمتر از سایرین است. بالبی معتقد است که این دلبستگی، از نظر کیفی با هرگونه ارتباط بعدی متفاوت است. شکسته‌شدن دلبستگی مادرانه منجر به پیامدهای منفی جدی می شود.
كودك باید تقریباً در دو سال اول زندگی ازمراقبتهای مداوم این تصویر دلبستگی برخوردار شود
در نظریه بالبی بیان می‌شود كه مادری کردن، اگر تقریباً بین دو سال و نیم تا سه سال به تأخیر بیوفتد، بی‌فایده است و برای بیشتر كودكان اگر تا 12 ماه به تاخیر بیفتد، شرایط بحرانی به وجود می‌آورد. اگر شکل دلبستگی در طی دو سال بحرانی شکسته یا مختل شود، کودک عواقب طولانی مدت برگشت ناپذیری این محرومیت مادر را متحمل می شود. 
پیامدهای طولانی مدت محرومیت مادر شامل موارد زیر است:
بالبی معتقد است که ارتباط ناسالم بین نوزاد و مراقب، می‌تواند منجر به مشکلات طولانی مدت شناختی، اجتماعی و عاطفی برای نوزاد شود؛ بزهکاری، کاهش هوش، افزایش پرخاشگری، افسردگی، ناتوانی در بیان احساسات و انجام رفتارهای ضداجتماعی بدون احساس گناه از جمله این پیامدها هستند.
بالبی معتقداست که جدایی کوتاه مدت از یک تصویر دلبستگی، منجر به پریشانی روانی می شود
سه مرحله پیشرونده پریشانی، شناخته شده است:
اعتراض: کودک هنگام ترک والدین، ​​با عصبانیت گریه می‌کند، فریاد می‌زند و اعتراض می‌کند. در این مرحله، کودک سعی می‌کند که مانع والدین شود تا او را ترک نکنند.
ناامیدی: اعتراض کودک کم‌کم کاهش می‌یابد و به نظر می‌رسد که آرام‌تر هستند؛ اما هنوز ناراحت هستند. کودک به تلاش دیگران برای آرام کردنش بی‌توجه است.
جدا شدن: اگر جدایی ادامه یابد، کودک بازگشت مراقب خود را رد می‌کند و علائم شدید عصبانیت را نشان می دهد.
منابعی برای مطالعه بیشتر
رابطه دلبستگی و شکست در روابط عاطفی