قوانین نصب دوربین مدار بسته در مکان های خصوصی
نصب دوربین های مدار بسته در مکان های خصوصی برخلاف مکان های عمومی از حساسیت زیادی برخوردار است. اصل 25 قانون اساسی اعلام می کند که هر گونه شنود و استراق سمع یا نظارت بر اعمال دیگران بدون مجوز قانونی جرم است. به علاوه اصل 22 قانون اساسی بر مصون ماندن آبروی افراد تأکید زیادی دارد. علاوه بر قوانین گفته شده، ماده 41 منشور حقوق شهروندی کنترل های صوتی و تصویری خلاف قانون و بدون مجوز در محیط های کاری، خدماتی و مکان های عمومی را ممنوع اعلام کرده است. ازجمله قوانینی که در رابطه با نصب دوربین های مدار بسته در ساختمان ها و مکان های خصوصی وجود دارند می توان به این قانون اشاره کرد که اطلاع رسانی به افراد ساکن و مهمان ضروری است. همه کسانی که وارد محل می شوند باید از وجود دوربین مدار بسته در محل اطلاع داشته باشند تا حریم شخصی آن ها محفوظ بماند. به طور کلی می توان گفت نصب دوربین های مدار بسته در اماکن خصوصی ممنوع است مگر این که کسی مجوزهای لازم را در این زمینه دریافت کرده باشد.
امروزه در بیشتر محیط های کاری به منظور کنترل ورود و خروج کارکنان، جلوگیری از سوءاستفاده از امکانات محیط، تأمین امنیت کارکنان در برابر سرقت و رفتارهای خشونت آمیز، نظارت بر بخش های مالی، جلوگیری از بی اخلاقی در محیط کاری، بهبود بهره وری کارکنان و غیره از دوربین های مدار بسته استفاده می شود. با این حال نصب دوربین مدار بسته در محیط کاری هم قوانین و محدودیت های خاص خود را دارد. زمانی که کارفرما تصمیم به نصب دوربین مدار بسته می گیرد باید علت این کار خود را به اطلاع کارمندان برساند و تمام آن ها را از نصب دوربین های مدار بسته در محل کار آگاه کند. برای این که حریم خصوصی کارکنان حفظ شود لازم است که محدوده تحت نظارت توسط دوربین برای آن ها کاملاً مشخص شود و اطلاع رسانی شود که چگونه از تصاویر ضبط شده استفاده خواهد شد.