اختلال های روان تنی خودشیفتگی: از دیدگاه سلف سایکولوژی
حوزه روان تنی به مطالعه تأثیر عوامل هیجانی بر هر بیماری و بررسی همزمانی فاکتورهای بدنی و روانی گفته می شود. در بررسی عواملی که منجر به بیماری می شود، برخی عوامل تنها در حوزه روان تعریف می شوند و همین عوامل حیطه بررسی مطالعات سایکوسوماتیک می باشد. شرایط جسمی بیمار به علاوه اختلال شخصیت خودشیفته و اختلال های رفتاری خودشیفتگی، اختلال های روان تنی خودشیفتگی را شامل می شوند که ماهیتی آسیب شناختی دارند. 
این الگو یعنی شخصیت خودشیفته و اختلال های رفتاری خودشیفتگی ناشی از کمبودهایی اساسی در ساختار خود (self) فرد است. این الگوها نشان دهنده تلاش های شکست خورده فرد جهت برگرداندن تعادل در خودشفتگیست که ماهیتی مکرر و مزمن داشته و خشم خودشیفتگی را در پی دارد؛ این پیامد یعنی خشم خودشیفتگی که کوهوت آن را به تفصیل توضیح داده، خود باعث تشدید عدم تعادل شده و منجر به چرخه آسیب شناختی معیوب و خود تخریبی احتمالی خواهد شد.   
حمله قلبی: نمونه ای از اختلال های روان تنی خودشیفتگی
اگر ما حمله قلبی را به عنوان مثالی از اختلال روان تنی خودشیفتگی در نظر بگیریم، در ادبیات پژوهشی با گمانه زنی های بسیار و حقایق اندکی رو به رو می شویم که در ادامه عنوان می شود. حمله قلبی بیماریست که عوامل متعددی همچون ژنتیک، محیط و موارد دیگر در آن دخیل است که تنها برخی از این عوامل شناسایی شده است. عوامل هیجانی را به عنوان فاکتورهای خطر فرعی در نظر گرفته و مواردی مانند سابقه خانوادگی حمله قلبی، چربی خون بالا، رژیم غذایی پر کالری، کلسترول، شکر و... را عوامل خطر اصلی می دانند. 
فریدمن و همکارانش ویژگی های شخصیتی را مهم ترین عامل حمله قلبی می دانستند. او در کتابی در عنوان "آسیب شناسی حمله قلبی" الگوی رفتاری رقابت جو را خطری جدی برای حمله قلبی دانست؛ او اظهار کرد که افراد رقابتی، پرخاشگر و متخاصم، بیشتر در معرض خطرند. این ویژگی ها مشخصه افراد با تیپ شخصیتی "a" بوده که فریدمن آن را اینگونه توصیف می کند "تلاش نسبتأ شدیدی برای دستیابی به چیزهای نامحدود در کوتاه ترین زمان ممکن، حتی اگر مخالف تلاش های همزمان دیگران باشد".
برای فردی با تیپ شخصیتی a که زندگیش با هیجان هایی مانند پرخاشگری، خشم و جاه طلبی آمیخته شده استرس ها و بار زندگی روزمره بیشتر از حد معمول بزرگنمایی می شود. حال فردی که این استرس ها را از جایگاه خودشیفتگی به عنوان جریانی از نارضایتی های تمام نشدنی ومیدان جنگی رقابت جویانه برای برد نگاه می کند، مستعد ابتلا به حمله قلبی است.
تفسیر روان شناسی خود (self psychology)
بسیاری از ویژگی های افراد تیپ a که مستعد ابتلا به حمله قلبی هستند، شبیه توصیف نظریه کوهوت از اختلال شخصیت خود شیفته است. فقدان احساس رضایت نسبت به دستاوردها، اهداف مبهم و نا معلوم، احساس ضرورت زمان و رقابت جویی خشم آلود، همه ویژگی های افراد خودشیفته می باشد که کوهوت شرح داده است. فریدمن و همکارانش نیز نشان دادند که احساس عدم امنیت (که ناشی از فقدان یا نقص عزت نفس فرد است) یا پرخاشگری هسته اولیه ایجاد تیپ شخصیتی a است.
ایگوی فرد خودشیفته قادر نیست با استدلال، اصلاح و سازماندهی ظرفیت روانی، فرد را با توجیه منطقی ازپافشاری در دستیابی به موفقیت های جاه طلبانه منصرف کند. در موارد بدتر به جای تأیید محدودیت های ذاتی خود، ناکامی و شکست ها را به بدخواهی و فساد افراد دیگر نسبت می دهد یا حتی شدیدترفرد در رفتارهایی شبه پارانوئید انجام می دهد. در بیشتر موارد واقعیت سنجی فرد خودشیفته آسیبی نمی بیند اما با مسدود شدن خشم خودشیفتگی، کوهوت معتقد است که واقعیت سنجی روی خود (self) متمرکز می شود که نتیجه آن خود تخریبی و افسردگیست یا بیماری های سایکوسوماتیک مانند حمله قلبی عارض می شود. 
از دید روانشناسی خود، استدلال منطقی، خودکنترلی و تجربیات ذهنی هوشیاربا تلاش بی وقفه در دستیابی به جاه طلبی های نا محدود و خودنمایی های تمام نشدنی ناهشیار فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته در تناقض است. به این معنا که فرد خودشیفته نمی تواند هر دو مجموعه این ویژگی ها را داشته باشد. حتی اگر آنها در رفتارظاهری خود دست از تلاش بکشند بازهم خشم خودشیفتگی مزمن در سطح ناهشیار به کار خود ادامه می دهد. این تعارض در سطح ناهشیار به بازداری از بروز خشم و اهداف خودشیفگی می انجامد و در ظاهر، فرد تشخیصی مبنی بر تیپ شخصیتی a می گیرد. 
!حمله قلبی یکی از اختلال های روان تنی خودشیفتگی است که کوهوت ان را توصیف کرده است.
اختلال های خوردن: نمونه ای از اختلال های روان تنی خودشیفتگی
گادسیت در سال 1985 از روانشناسی خود برای مطالعه بی اشتهایی عصبی استفاده کرد. او عنوان کرد که خشم خودشیفتگی که ناشی از شکست موضوع خود اولیه است، تنوعی از ویژگی های اختلال خوردن بزرگسالی را بوجود می آورد. این اختلال ها شامل میگرن، قشرق راه انداختن، فعالیت های خود تخریبی، اختلال در تصویر بدن و تشریفات وسواسی می شود. چنین خشمی باعث ناکارآمد شدن سیستم خود آرام بخشی فرد شده و فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته برای آرام کردن خود و بی اثر کردن چند پارگی خود تهدید شده، به اختلال های خوردن روی می آرود. کولب و بوردی در سال 1982 خاطر نشان کردند که چاقی در محیط خانوادگی ایجاد می شود که درآن والدین سعی می کنند ناکامی و ناامیدی های خود را از طریق کودکانشان جبران کنند. 
در این خانواده ها مادرفردی قدرتمند است که با محافظت افراطی مضطربانه مانند دادن غذای زیاد به کودک از او نگه داری می کند. او انتظارات افراطی زیادی از کودک دارد و همیشه فرزندش را موفق می خواهد؛ با این توقعات سعی دارد شکست های خود را جبران کند. این بچه های چاق منفعلانه دستورات مادر را می پذیرند و یادگرفته اند که غذا را جانشنی برای عشق و رضایتمندی والدین بدانند. این فرایند موقعیتی روانشناختی ایجاد می کند که کوهوت آن را دونیم سازی عمودی می نامد موقعیتی که کودک نیاز به بزرگ نمایی خود دارد و این نیاز در اثر تلاش های مادر خودشیفته ایجاد می شود که سعی در استفاده از پیشرفت کودک دارد. 
سخنی از پرسونالوژی
در این یادداشت سعی شد توضیحی هر چند مختصر راجع به اختلال هایی مانند حمله قلبی و اختلال خوردن داده شود که در اثر اختلال شخصیت خودشیفته بوجود می آید که در ادبیات پژهشی آن را اختلال های روان تنی خودشیفتگی می نامند. هر چند لازم به ذکر است که این تجزیه و تحلیل ها از دیدگاه سلف سایکولوژیست ها بررسی و ارئه شده است.
منبع
کتاب روانشناسی خود و درمان خودشیفتگی از ریچارد چسیک
دونالد وینیکات یکی از روانکاوان و روانپزشکان برجسته‌ی زمان خود بود. امروزه هسته مرکزی نظریه وینیکات را تمرکز به روابط اولیه مادر-کودک می‌دانند. ملانی کلاین یکی از روانکاوان هم دوره او بود که می‌توان گفت وینیکات بسیار تحت تأثیر نظریه کلاین قرار گرفته است. کارهای وینیکات را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد که هر کدام مفاهیم اصلی تئوری وی را شکل داده اند.
دوره اول: 1935-1944- محیط فردی مساعد
دوره دوم: 1945-1960- پدیده انتقال
دوره سوم: 1960-1971- استفاده از ابژه
باید خاطر نشان کرد که در مرکز این سه دوره در نظریه وینیکات، مفهوم خود (sense of self) از اهمیت به سزایی برخوردار است که به عقیده وینیکات تنها در رابطه مادر-کودک تسهیل شده شکل می گیرد. تمام مفاهیم دیگر در واقع پشتیبان این دیدگاه هستند.
به عقیده وینیکات مفهوم خود در انزوا شکل نمی‌گیرد، بلکه در روابط ما ابتدا با پدر و مادر و سپس با بقیه اعضای جامعه بوجود می‌آید. این شکل‌گیری تا بزرگسالی ادامه خواهد یافت و با رشد ما این حس خود نیز در روابط رشد پیدا می‌کند. اما قدم اولیه این روابط یعنی همان رابطه اولیه کودک-مادر بسیار مهم بوده وتعیین کننده چگونگی برداشت دیگر قدم‌ها است.
دوره اول: محیط فردی مساعد در نظریه وینیکات
منظور وینیکات از محیط فردی مساعد، محیطی محافظ و پاسخگوست (holding environment) که توسط مادر شکل گرفته است. او بر این باور است که امکان ندارد بتوان فرد را بدون در نظر گرفتن تأثیرروانی عمیق مادر دید. به دلیل وابستگی کودک به مادر، جدا کردن شکل گیری مفهوم خود کودک از انتقال هیجانی مادر امکان پذیر نیست. 
از منظر وینیکات در طول سالهای اولیه زندگی نوزاد، مادر و نوزاد یک واحد هستند. شما نمی‌توانید آنها را جدا در نظر بگیرید؛ دو انسانی که یک واحد روانی جدایی ناپذیر را شکل می‌دهند. در ماههای اولیه زندگی، مادرکل جهان نوزاد است و دراینجا وینیکات مفهوم "مادر به حد کافی خوب" را مطرح می‌کند. همان مادری که محیط محافظ را برای کودک فراهم کرده و خودانگیخته و صادقانه نیازهای کودک را برآورده می‌کند. به عنوان یک مادر نمی‌توان او را مادری کامل در نظر گرفت اما او نه کودک را نادیده می‌گیرد و نه از او حمایت افراطی می‌کند. در این شرایط خود حقیقی (true self) شکل می‌گیرد.
نظریه وینیکات از نوع دیگری از مادر صحبت می‌کند که بیش از اندازه محافظ است او قادر نیست به شکلی متناسب به نیاز‌های کودک پاسخ بدهد که باعث شکل‌گیری خود کاذب (false self) می‌شود.
خود حقیقی
نظریه وینیکات کودکان را خودانگیخته می‌داند یعنی آنها به عملکرد خود فکر نکرده و تنها برای آنچه نیاز دارند تقلا می‌کنند. ارضای نیازها و اطمینان بخشی به کودک در مواقع نیاز و به شکلی متناسب، مواردی ضروری برای ایجاد حس خود حقیقی در کودک است که مادر به اندازه کافی خوب این خود حقیقی را شکل می‌دهد. پاسخ به موقع مادر این باور را در کودک ایجاد می‌کند که اگر من گریه کنم فردی هست که مرا بشنود، بفهمد و در صدد کمک باشد. 
این باور، باعث استحکام اعتماد ما را به این که اغلب نیازها و تمایلات اساسی ما درست بوده و احساسات ما کنترل‌پذیر هستند، می‌شود. کودکی که با چنین حس اطمینان بخشی بزرگ می‌شود، در بزرگسالی برای نشان دادن خود واقعیش به دنیای بیرون به اندازه کافی اعتماد به نفس دارد.
خود کاذب
در شکل‌گیری خود کاذب مادری که به اندازه کافی خوب نیست دخیل است. او به شکل هشیار یا ناهشیار قادر به برآوردن نیازهای کودک نبوده و به رفتارهای خودانگیخته کودک به طور مناسب پاسخ نمی‌دهد؛ در عوض سعی دارد آرزوهای و تمایلات خود را به نوزاد تحمیل کند. وقتی تعامل بین مادر و کودک خراب می‌شود، آنچه وینیکات "تجربه پیوستگی وجودی" می‌نامد انتفاق می‌افتد. به عبارتی با برآورده نشدن نیازهای نوزاد، او متوجه می‌شود نیازهایش قابل قبول نیست. نوزاد ناهشیارانه مطیع شده و با این پیروی از محیط سعی می‌کند از تجربه احساس ناامیدی و بی‌کفایتی جلوگیری کند.
به عقیده وینیکات در این شرایط، کودک مادر خودش می‌شود؛ یعنی برای محافظت از خودش، تلاش می‌کند تا خود واقعیش را پنهان کند. او یاد می‌گیرد تنها آنچه مادر دوست دارد را نشان دهد، در واقع او تبدیل به کسی می‌شود که نیست. در این شرایط وفقه‌‌ای بنیادین در رشد خودانگیختگی کودک ایجاد می‌شود که ارمغان آن ایجاد خود کاذب است. 
تآثیرات خود کاذب در نظریه وینیکات
طبق دیدگاه وینیکات خود کاذب می‌تواند سطوح مختلفی داشته باشد برای مثال در یک سطح افرادی هستند که مؤدبانه وبه طور کامل از قوانین پیروی می‌کنند و سطحی دیگر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که به طور کامل از خود واقعی دست کشیده‌اند. از منظر این نظریه‌پرداز شخصیت، در بیشتر بیماری‌های روانی وجود خود کاذب مشهود است زیرا با این خود کاذب بیمار توان رویارویی با جهان غیر‌قابل اعتماد و و غیر‌قابل پیش‌بینی را دارد. افرادی که خود کاذب دارند مدام درتلاشند تا واقعیت را عقلانی سازی کنند، یعنی بدون استفاده از هیجان، احساس و خلاقیت واقعیت را به چیزی منطقی تبدیل کنند تا نرمال به نظر برسد. بهای این نقاب و نرمال به نظر رسیدن، عدم احساس شادی و ارزشمند بودن است حتی اگر بقیه او را فردی موفق و با ارزش بدانند. 
در نظریه وینیکات هر فردی خود کاذب و خود حقیقی را با سطوحی مختلف، همزمان دارند. مانند مکانیزم‌های دفاعی که در مواقع بحران و اضطراب وجود حس خود کاذب می‌تواند از خود حقیقی محافظت کند، اما همین دفاع می‌تواند پاتولوژیک شده و در شرایط استرس، وضعیت را بدتر کند. 
دوره دوم: پدیده انتقال
این مفهوم برای پویایی‌های بین‌روانی و درون‌روانی حرکت سوژه به سمت ظرفیت جدا کردن خود از غیر خود بکار می‌رود. به بیانی دیگر وینیکات معتقد است کودک از "ابژه‌ی انتقالی" استفاده می‌کند؛ روشی که توسط آن نوزاد روی نحوه جدا‌کردن و گسترش مفهوم خود کار می‌کند تا به استقلال برسد.
ابژه انتقالی اسباب بازی، پستانک، پتو یا هر وسیله‌ی دیگر که به بچه کمک می‌کند به آرامش و امنیت دست یابد. در واقع وسیله‌ایست که برای جدایی و استقلال کودک از مادر، به کمک کودک می‌آید و جایگزینی برای مادر می‌شود. ابژه انتقالی در دوران کودکی اتفاق می‌افتد که کودک به حس فردیت برسد اما این فرایند می‌تواند به کودکان بزرگتر و یا بزرگسالانی که با نوعی انتقال مواجه بوده و شرایطی مشابه دارند نیز کمک کند. این مرحله در زندگی کودک از اهمیت به سزایی دارد زیرا نشانه‌ی رشد فردی اوست.
دوره سوم: استفاده از ابژه
نظریه وینیکات نشان می‌دهد که ابژه قادر است ارتباطات غریزی شدید نوزاد را نگه دارد. به عقیده او کودک در جریان رشد از رابطه با ابژه ذهنی به توانایی برقراری رابطه با ابژه ادراک شده به شیوه عینی می‌رسد.
منابعی برای مطالعه بیشتر
donald woods winnicott
dr. d.w. winnicott: the true & false self
(donald winnicott (1896-1971
donald winnicott and his theory about the false self