TEXT: Jilly Cooper 
   
   
   
  Harriet 
   
  Harriet 
  PrzełoŜyła: Anna Maria Nowak 
  
  Mojej siostrzenicy, Amelii Sallit, z miłością 
  
  CZĘŚĆ 1 
  
  ROZDZIAŁ 1 
   
  Śnieg zaczął padać, gdy Harriet pisała ostatni akapit. 
  Spoglądając przed siebie zauwaŜyła, jak z cięŜkiego, szarego nieba spadają wirujące płatki, 
  jak tańcząc gonią za sobą, by opaść wreszcie na wyciągnięte gałęzie drzew. Z okrzykiem 
  zachwytu odłoŜyła pióro i podbiegła do okna. Płatki były drobne i gęste, więc pewno nie 
  stopnieją. Miasto pokryła juŜ warstwa śniegu i wieŜe Oksfordu zniknęły pod białymi czapami; 
  wyglądało to, jakby ktoś gwałtownie potrząsnął kryształową kulą, mającą w środku śnieŜny 
  krajobraz. 
  Wróciła do swojego eseju, ostatnie dwa zdania przepisała z zawijasami; na pierwszej stronie u 
  góry dodała nazwisko — Harriet Poole — starannie zamykając oba „o”: przeczytała gdzieś, Ŝe 
  niedomykanie litery „o” świadczy o słabym charakterze. 
  Cały weekend spędziła pisząc i poprawiając; Ŝeby skończyć, wstała dziś o szóstej rano; 
  wszystko, byle uniknąć upokorzenia sprzed tygodnia. Jej opiekun na wydziale, bezlitosny, palący 
  papierosa za papierosem Theo Dutton słynął z ciętego języka. Tydzień temu, gdy przeczytała mu 
  swoją pracę, trzema pytaniami obnaŜył powierzchowność jej argumentacji, a potem wziął rękopis 
  w pobrudzone nikotyną palce, podarł i z pogardą wyrzucił do kosza. 
  — To śmieć — powiedział oschłym tonem. — Ograniczyłaś się do przepisania cudzych 
  opinii, do tego niezbyt dokładnie. Czytaj Szekspira, a nie opracowania. Zajrzyj w swe serce i 
  pisz. Za bardzo się starasz, rozluźnij się; to, co czytasz, moŜe ci się spodobać lub nie, ale pisząc 
  strzeŜ się drętwej mowy. — Łzy napłynęły jej do oczu. Naprawdę bardzo chciała to dobrze 
  napisać. — Jesteś zbyt uczuciowa, Harriet — dodał. — Musimy podnieść twój próg wraŜliwości, 
  nie uwaŜasz? Zastosujemy cotygodniową solidną dawkę mieszania z błotem, dopóki się nie 
  uodpornisz. 
  Twarde, kocie oczy błyszczały zza okularów. ChociaŜ się uśmiechał, nie była pewna, czy 
  Ŝartował, czy teŜ mówił powaŜnie. W jego obecności zawsze była lekko podniecona, choć 
  równocześnie czuła się trochę nieswojo. 
  — Dobrze — powiedział energicznie — na za tydzień proszę napisać pracę pod tytułem: 
  „Który z bohaterów Szekspira byłby najlepszy w łóŜku i dlaczego?” 
  Harriet zaczerwieniła się po korzonki włosów. 
  — Ale ja… — zaczęła i przygryzła wargi. 
  — Nie mogę pisać z własnego doświadczenia? Puść wodze fantazji. Szekspir teŜ nie wiedział, 
  co to znaczy być czarnym generałem albo księciem duńskim, prawda? 
  — Hamlet by się nie nadawał — stwierdziła Harriet. — Za duŜo gadał i nie potrafił się 
  zdecydować. A potem było juŜ za późno i drugiej stronie odeszła ochota. 
  — JuŜ lepiej — zaśmiał się Theo. — Napisz coś, czego czytanie sprawi mi przyjemność. 
  I proszę bardzo — praca jest wreszcie gotowa. Cały tydzień czytała tylko Szekspira i myślała 
  wyłącznie o seksie. Teraz poczuła, Ŝe zakręciło jej się w głowie ze zmęczenia, radości z 
  ukończenia dzieła i od wirowania śniegu za oknem. 
  Była bardzo głodna. Nikt jeszcze nie wstał, bo kobieta, u której wynajmowała pokój, i jej mąŜ 
  lubili w soboty dłuŜej pospać. Na dole, wśród poczty zostawionej przez listonosza, leŜał list od 
  Geoffreya, jej chłopaka. Czytając przeszła do kuchni, a jej za długie, gdy nie nosiła obcasów, 
  dŜinsy szurały po linoleum. 
  
  „Kochana Harriet — pisał Geoffrey na firmowym papierze swojego biura — jestem naprawdę 
  załamany. Nie mogę przyjechać na weekend, bo muszę skończyć to sprawozdanie i dać je w 
  poniedziałek szefowi.” 
  Po czym następowało długie ględzenie o napięciach w pracy, konieczności korzystania z 
  przychylnego klimatu ekonomicznego i robieniu tego dla ich wspólnego dobra. 
  „Tak się cieszę, Ŝe jesteś w końcu na pigułce — kończył (Harriet przez chwilę miała wizję 
  siebie usadowionej jak balerina na cienkiej kapsułce). — Znudziło mi się to wypędzanie co 
  wieczór z twojej sypialni, czułem się jak buty wystawiane na noc przed drzwi hotelowe. Tak 
  bardzo Cię pragnę, kochanie, i wiem, Ŝe mogę Cię uczynić szczęśliwą. Przyjadę na następny 
  weekend w piątek wczesnym wieczorem. Tymczasem weź na wstrzymanie. Ściskam, całuję i 
  róŜne inne rzeczy robię. Twój Geoffrey.” 
  Harriet odetchnęła z ulgą i natychmiast poczuła się winna. Doprawdy nie powinna myśleć o 
  utraceniu dziewictwa z kimś, czyją nieobecność przyjmowała z ulgą. Dziewictwo powinno się 
  tracić cudownie, a Geoffrey wcale nie był cudowny, tylko bardzo, bardzo natarczywy. 
  Skoro nie przyjeŜdŜa, moŜe sobie trochę popuścić i nie przejmować się odchudzaniem aŜ do 
  poniedziałku. Otworzyła puszkę fasolki w sosie pomidorowym i włoŜyła kromkę chleba do 
  opiekacza. Po rozmowie z Theo mogłaby pójść do biblioteki i wypoŜyczyć parę szmiro — 
  wartych czytadeł — naleŜy jej się odpoczynek po całym tym Szekspirze — później pójść do kina 
  na film z Robertem Redfordem, obejrzeć go dwa razy z rzędu, zjeść całą tabliczkę czekolady, 
  moŜe nawet pozwolić sobie na lody. Weekend rozciągał się przed nią jak płaska, ośnieŜona 
  dolina. 
  Po zjedzeniu puszki fasolki poczuła się gruba i postanowiła umyć włosy na benefis Theo 
  Duttona. PoniewaŜ w łazience nie było prysznica, miała do wyboru: albo poparzyć się pod 
  kranem z gorącą wodą, albo odmrozić pod kranem z zimną, która przez padający na zewnątrz 
  śnieg wydawała się chłodniejsza niŜ zwykle. Na przemian parząc i odmraŜając głowę, jeszcze raz 
  rozwaŜała problem swojego dziewictwa. Wszystkie jej przyjaciółki spały ze swoimi chłopakami i 
  podejrzewała, Ŝe gdyby tak naprawdę miała ochotę na Geoffreya, uległaby mu juŜ dawno. 
  Przypuśćmy, Ŝe Robert Redford pojawiłby się w Oksfordzie i wpadł na nią przy wyjściu z teatru 
  albo spotkał na jakimś przyjęciu — oddałaby mu się bez wahania. Czuła, Ŝe drzemią w niej 
  pokłady miłości. Gdyby tylko była piękna i mogła zdobyć jakiegoś wspaniałego męŜczyznę, by 
  móc mu siebie podarować. Nie miało sensu nakładanie balsamu do włosów — Theo nie był aŜ 
  tak atrakcyjny. 
  Z mokrymi włosami, z których skapywała jeszcze woda, weszła do pokoju. Po podłodze 
  walały się luźne kartki i ksiąŜki. Jaka szkoda, Ŝe nie naleŜała do osób, które jednym ruchem 
  kobiecej dłoni zamieniały wynajęty pokój w prawdziwy dom. A jednak kochała ten 
  zabałaganiony pokój i, choć w jej Ŝyciu nie pojawiła się jeszcze wielka miłość, czas spędzony w 
  Oksfordzie przyniósł jej wiele radości. Theo Duttona, w chwilach gdy nie był wstrętny i kiedy 
  zwracając się do jednego ze swoich kolegów, który wpadł poŜyczyć ksiąŜkę, nazwał ją swoją 
  najlepszą studentką; podniecające uczucie znaczenia zdobywanej tu wiedzy; muzykę; marzenie o 
  napisaniu ksiąŜki i recenzję w „Times Literary Supplenient”: „W swojej pierwszej powieści 
  panna Harriet Poole wykazuje duŜą wraŜliwość i godną uwagi dojrzałość”. 
  Śnieg pokrył juŜ trawniki i czerwone dachy. Dwójka dzieci, piszcząc z radości, zgarniała śnieg 
  z samochodów i lepiła bałwana. Na parapecie leŜała ćma. Podniosła ją, czytała gdzieś, Ŝe ręce 
  człowieka palą owadzie łapki jak rozŜarzone węgle. Było za zimno, by wyrzucić ją na dwór. 
  Wybiegając z pokoju, posadziła ćmę na paprotce, stojącej na podeście półpiętra — przynajmniej 
  będzie miała co jeść. Spędzała mnóstwo czasu zamartwiając się psami przejechanymi na szosie, 
  
  końmi wysyłanymi do rzeźni i dziećmi z sierocińców. Ciekawe co, u diabła, pocznie ze sobą, gdy 
  przydarzy jej się coś naprawdę strasznego — na przykład śmierć jednego z rodziców? 
  Śnieg niemal całkowicie przykrył juŜ kępki przebiśniegów, które odwaŜnie wychyliły się z 
  czarnej ziemi. Śnieg na śniegu, pomyślała Harriet. MoŜe by napisać o tym wiersz? Skuliła się 
  przed ogniem płonącym w gazowym kominku i zaczęła gryzmółić. Godzinę później włosy juŜ 
  wyschły, a ona uświadomiła sobie, Ŝe zaraz się spóźni. Wciągnęła czerwony sweter, który 
  dodawał trochę Ŝycia jej bladym policzkom, czerwone rajstopy i szarą, trochę wypchaną 
  spódnicę. Powinna kupić sobie jakieś nowe ciuchy, ale stypendium nie wystarczało jej na długo. 
  ZałoŜyła pasek i zaraz go zdjęła, bo podkreślał tylko wzdęty brzuch — nie powinna była jednak 
  jeść całej puszki fasolki. A moŜe to z powodu brania od tygodnia pigułki antykoncepcyjnej czuła 
  się taka gruba? W czerwonych rajstopach poszło oczko, ale kozaki je zasłonią. Budrysówce 
  brakowało dwóch guzików — zima ją zaskoczyła, zupełnie jak drogowców. Wiedziała, Ŝe 
  pewnie będzie chciała zajrzeć do listu od Geoffreya, więc włoŜyła go do skoroszytu wraz ze 
  swoją pracą. Na zewnątrz aŜ się zachłysnęła, tak ostre było mroźne, na wskroś przenikające 
  powietrze. Jej czerwony rower, z którego obłaziła farba, stał oparty o obrośniętą bluszczem 
  ścianę. Śnieg, głęboki juŜ na dziesięć centymetrów, zaŜółcił się przy przednim kole w miejscu, 
  gdzie pies zostawił swoją wizytówkę. 
  PrzejeŜdŜając przez park widziała, jak śnieg osiada na zeschłych liściach i w dziuplach. Na 
  cmentarzu przy kościele kamienne aniołki miały białe kaski. Gdy kierowała się w stronę Banbury 
  Road, śnieg zaczął padać jeszcze gęściej, wirując wokół niej masą śnieŜynek, zasypując okulary i 
  oślepiając. Walcząc z nim zawzięcie, myślała o liście Geoffreya. „Tak się cieszę, Ŝe jesteś w 
  końcu na pigułce.” Ojej, ale to dopiero za tydzień. Kto wie, a moŜe dziś będzie koniec świata? 
  Skręciła. Nagłe z bocznej ulicy wyjechał ciemnoniebieski samochód, gwałtownie wykręcił, 
  wpadł w poślizg, zahaczając o przednie koło roweru i wyrzucił ją w powietrze. Wylądowała na 
  krawęŜniku, okulary gdzieś upadły, zawartość torby rozsypała się wokoło. Samochód 
  zahamował, wyskoczył z niego kierowca, złotowłosy blondyn z twarzą białą jak leŜący wszędzie 
  śnieg. 
  — Chryste, tak mi przykro — powiedział. — Powinienem był uwaŜać. Wszystko w porządku? 
  Harriet usiadła na krawęŜniku drŜąc i zastanawiając się, czy jest rzeczywiście w porządku. 
  Dolną część ciała miała mocno obitą, spódnica się podwinęła, długie nogi w czerwonych 
  rajstopach rozjechały się jak źrebakowi. Ciemne włosy rozsypały się zasłaniając twarz. 
  — Wszystko w porządku — zaczerpnęła powietrza. — To moja wina, powinnam była wytrzeć 
  śnieg z okularów. Nie widziałam, gdzie jadę. Strasznie, strasznie przepraszam. 
  Słowa biegły jedno za drugim. Często, gdy mówiła, musiała zatrzymywać się na 
  pojedynczych wyrazach, by się uspokoić. 
  — Zwykle nikt tędy nie jeździ — usprawiedliwiał się kierowca. 
  — To skrót. Jechałam na konsultacje. O, BoŜe, gdzie są moje okulary? 
  — Proszę. — Podniósł je z ziemi i oczyścił ze śniegu. — Jesteś pewna, Ŝe dobrze się czujesz? 
  Strasznie zbladłaś. MoŜesz iść? 
  Wziął ją za ręce i delikatnie podciągnął do góry, a gdy się zachwiała, objął ją ramieniem. 
  Harriet załoŜyła okulary i spoglądając na niego nagle uświadomiła sobie, Ŝe to Simon Villiers. 
  Spłonęła rumieńcem. 
  — Gdzie moja praca? — wymamrotała. 
  Wydobył ją z dziury w chodniku. 
  — Szkoda, Ŝe włoŜyłaś to do teczki. Tak atrament mógłby się rozmazać i miałabyś wspaniałą 
  wymówkę, by nie oddać. Słuchaj, naprawdę wydaje mi się, Ŝe powinienem wziąć cię do szpitala. 
  — Nie, hic mi nie jest. Muszę jechać na konsultacje. Simon spojrzał na jej pogięty rower. 
  
  — CóŜ, na tym nie pojedziesz — stwierdził ponuro. — Zadzwonię do warsztatu, Ŝeby go stąd 
  zabrali. 
  Płatki śniegu osiadały teraz na jego złotych włosach. Tak naprawdę jedyne, czego ci potrzeba, 
  to łyk koniaku. Mam trochę w chacie. Chodź, wrócimy i zadzwonię, Ŝe źle się czujesz. — 
  Pomógł jej wsiąść do samochodu. 
  — Nie powinieneś robić sobie kłopotu, naprawdę nie powinieneś. 
  — Zamknij się — powiedział miękko. — Kobiety zawsze przywiązują zbyt duŜą wagę do 
  drobiazgów. 
  W samochodzie zapalił papierosa i podał go Harriet. Pomyślała, Ŝe to miły gest; nie miała 
  serca odmówić i przyznać się, Ŝe bardzo rzadko pali. Zakrztusiła się — papieros był dość mocny. 
  Ogrzewanie zostało włączone na max, tak samo jak i radio. 
  — Naprawdę musisz iść na te zajęcia? — spytał, gdy w końcu udało mu się wydobyć 
  samochód ze śniegu. Kiwnęła głową. 
  — Gdzie to jest? 
  — Hallerton Street, nr 44. 
  — Theo Dutton? 
  — Znasz go? 
  — Był moim opiekunem na pierwszym roku, dopóki nie zdał sobie sprawy, Ŝe jestem 
  niereformowalny. Nie dziwię się, Ŝe sobie ciebie upatrzył. Zawsze zgarniał ślicznotki. 
  Siedział leniwie wyciągnięty, trzymając kierownicę jedną ręką. Miał na sobie ciemnoszare 
  spodnie, czarną koszulę i błękitną, aksamitną marynarkę o dopasowanym kroju. Przyglądał się 
  Harriet z rozbawieniem, namysłem i trochę protekcjonalnie. 
  — Szkoda, Ŝe masz znów na nosie okulary. Twoje oczy są zbyt seksowne, Ŝeby je chować za 
  szkłami. Muszę przyznać, Ŝe zawarliśmy znajomość w bardzo niekonwencjonalny sposób, ale 
  mimo to cieszę się, Ŝe tak się poznaliśmy. W którym college’u studiujesz? 
  — W św. Hildzie. 
  ZauwaŜyła, Ŝe się nie przedstawił. Słusznie załoŜył, Ŝe wszyscy i tak go znają. 
  — Jak to się stało, Ŝe wcześniej się nie spotkaliśmy? 
  — Pracowałam. 
  — Theo zagospodarował twój wolny czas dość dokładnie? 
  Samochód lekko się pośliznął, Harriet podskoczyła z przeraŜenia. 
  — Powinienem chyba zacząć patrzeć na drogę — zaśmiał się Simon. — Nie masz nic 
  przeciwko, jeśli zahaczymy o stację benzynową? 
  Gdy wysiadł zapłacić obsługującemu pompę, Harriet ukradkiem przekręciła lusterko, by się 
  przejrzeć. Nie jest źle. Dobrze, Ŝe umyła włosy. Nie mogła jeszcze w to uwierzyć: Simon Villiers 
  ją podrywa! Rzuciła na niego szybkie spojrzenie, podziwiając blond włosy, opadające na 
  kołnierzyk, delikatnie rzeźbione rysy, nieco bezwzględne, pięknie wykrojone usta i śniadą cerę 
  bez śladu róŜowości. Najbardziej zapierające dech w piersiach były jego oczy — senne, 
  niebieskawozielone, ocienione tak gęstymi i sztywnymi rzęsami, iŜ miało się wraŜenie, Ŝe uŜywa 
  tuszu. Tak się zapatrzyła, Ŝe zapomniała ustawić z powrotem lusterko i Simon niemal zaparkował 
  w przejeŜdŜającym samochodzie. 
  — Ta podróŜ zaczyna coraz bardziej przypominać filmy braci Mara — powiedział, 
  poprawiając lusterko. 
  Nie spojrzała na niego, czując, Ŝe znów zalewa się tym przeklętym rumieńcem. 
  — Wpadnij do mnie po zajęciach. 
  — Och, nie chciałabym… To znaczy, nie musisz wcale… 
  — Będzie paru znajomych. 
  
  O, BoŜe, juŜ wiedziała, kogo tam zastanie — modelki i aktorki z Londynu. Czytał w jej 
  myślach: 
  — Nikt bardzo przeraŜający. Zaopiekuję się tobą. Proszę — głos nabrał głębokiego brzmienia, 
  lekko chrapliwy, pieszczotliwy — niech to będą przeprosiny za to, Ŝe niemal cię przejechałem. 
  Podjechali pod dom Theo. 
  — Przyjdziesz? 
  — Tak, z przyjemnością. 
  — Nie wspominaj o mnie Theo, narobi mi fatalnej prasy. 
  Gdy odjeŜdŜał w tumanach śniegu, kolejny raz uświadomiła sobie, Ŝe automatycznie załoŜył, 
  Ŝe będzie wiedziała, gdzie mieszka. 
  
  ROZDZIAŁ 2 
   
  Szła bezszelestnie po ośnieŜonej ścieŜce. Cudowna miękkość śniegu dawała poczucie wielkiej 
  nieodpowiedzialności. Czuła się lekko otępiała, jak po wypiciu alkoholu. Białe kaptury 
  przykrywały cisy, kępy lawendowych krzewów wyglądały jak białe jeŜe, płatki śniegu leŜały na 
  iglastych gałęziach krzewów araukarii. Myślała ciągle o Simonie, o tym, w jak niezwykły sposób 
  się poznali. Oglądając go w roli Bricka w „Cat on a Hot Tin Roof’, zrobionym przez OUDS, była 
  przez chwilę bliska zdradzenia Roberta Redforda. Wiedziała, Ŝe Simon był bardzo bogatym 
  playboyem o fatalnej reputacji; — nawet jej koleŜanki ze Św. Hildy, beztrosko śpiące ze swoimi 
  chłopakami, bardzo negatywnie wyraŜały się o nim i jego paczce. Harriet takŜe udawała 
  zgorszoną, ale w głębi ducha pociągały ją ich szlacheckie nazwiska, szybkie samochody, częste 
  wzmianki w plotkarskich rubrykach gazet, nieliczenie się z konwenansami i pogłoski o ich 
  preferencjach seksualnych, narkotykach i piciu. — Raz wstąpiwszy na ścieŜkę grzechu, niełatwo 
  z niej zawrócić — zamruczała pod nosem, naciskając dzwonek. Natychmiast rzuciły się na nią 
  dzieci Theo Duttona. 
  — Cześć! Harriet, teczka przyszła! To taki dowcip: Harrieteczka przyszła. 
  — Jakbym to juŜ kiedyś słyszała — jęknęła Harriet. 
  — Jaka to pora, gdy słoń siada na twoim płocie? — spytało najstarsze. 
  — Nie wiem. 
  — NajwyŜsza, Ŝeby zmienić płot! — wybuchnęły śmiechem dzieci. Często zajmowała się 
  nimi, gdy Duttonowie gdzieś wychodzili. 
  — Ulepiliśmy w ogródku bałwana. Chodź, zobaczysz. Kogo ci przypomina? 
  — Wygląda trochę jak wasz ojciec. 
  — Czekający na telefon z BBC — uzupełniło najmłodsze. 
  Roześmiała się. — CzyŜ ten śnieg nie jest śliczny? — westchnęła. 
  — Weźmiesz nas na sanki po południu? Tato pracuje nad audycją, co oznacza, Ŝe ma zamiar 
  się zdrzemnąć. 
  — A mama się przeziębiła. 
  Trzy pary oczu spojrzały na nią wyczekująco. Jeszcze pełna radości po spotkaniu z Simonem 
  odpowiedziała: 
  — Dobrze, wpadnę po was o wpół do trzeciej. 
   
  * * * 
   
  — To jest juŜ znacznie lepsze — stwierdził Theo, zapalając kolejnego papierosa. Harriet 
  patrzyła, jak warstwa śniegu na sąsiednim dachu robi się coraz grubsza. Styl pozostawia wiele do 
  Ŝyczenia: chciałoby się nim potrząsnąć i przetrzepać jak poduszkę, ale pomysł jest dobry; 
  czerpałaś wreszcie ze swojej wyobraźni. 
  Bystre, kocie oczy spoglądały na nią zza okularów. Poskubał brodę. 
  — Jesteś dziś jakaś inna, nieobecna duchem — stwierdził. — Co się stało? Chłopak nie 
  przyjeŜdŜa? 
  Roześmiała się. 
  — Brak snu i… po prostu uwielbiam śnieg. Przykro mi, Ŝe jestem taka śnięta; jadąc tutaj 
  spadłam z roweru. Nic się nie stało, ale trochę się potłukłam. 
  
  Miała nadzieję, Ŝe goście Simona nie okaŜą się bardzo onieśmielający. Powinna pójść do 
  domu się przebrać — ale w co? 
  Theo popatrzył na nią uwaŜnie, podziwiając pełny biust, jeszcze dziecinną krągłość ciała, 
  długie, szczupłe nogi, olbrzymie szare oczy pod cięŜkimi powiekami; ukryte za okularami rzadko 
  lśniły pełnym blaskiem i trudno było docenić ich piękno. Choć była straszliwie nieśmiała, jednak 
  pod tą warstwą niepewności kipiało Ŝycie. Spadnie niedługo komuś w ręce jak dojrzała śliwka, 
  pomyślał ze smutkiem szczęśliwego męŜa. Nic nie mogło się równać z przyjemnością 
  wprowadzania młodej, pełnej temperamentu dziewczyny w tajemnice łóŜka. 
  Westchnął. Harriet zastanawiała się, czy nie powinna skoczyć po zakupy i wydać reszty 
  swoich pieniędzy na jakiś nowy sweter. Dobrze jej zrobi, jeśli przez dwa tygodnie nie będzie nic 
  jadła. 
  — W tym tygodniu przejdziemy do sonetów — odezwał się Theo Dutton. — Jak powiedział 
  Wordsworth „Tym kluczem Szekspir otwiera swoje serce”. Moja luba idąc, stąpa po ziemi — i 
  lepiej o tym nie zapominaj. 
  Za piętnaście dwunasta wyjął butelkę sherry. 
  — W Oksfordzie istnieją dwa rodzaje sherry: jedna, której uŜywa się do gotowania, druga, 
  którą się pije. Zazwyczaj ludzie je mieszają, ale nie u mnie w domu. UwaŜam, Ŝe po tej powinnaś 
  połoŜyć się do łóŜka sama. 
  Nalał sherry do zabrudzonych kieliszków. 
  — Obiecałam zabrać pańskie dzieci na sanki. 
   
  * * * 
   
  Wychodząc od Theo, zauwaŜyła czekający na nią samochód. Wysiadł z niego męŜczyzna. 
  Miał kasztanowate włosy i szalenie pociągającą urodę rudego setera, w ręku trzymał papierosa. 
  Harriet natychmiast rozpoznała w nim jednego z dworzan Simona — Marka Macaulaya. 
  Simon przysłał mnie po ciebie. Bał się, Ŝe zmarzną ci nogi; tak jakby wszystkim dokoła nie 
  marzły przy takiej pogodzie. Dobrze się czujesz? — spytał, gdy juŜ wsiadła do samochodu. — 
  Simon mówił, Ŝe kompletnie cię załatwił. 
  Na ciele i na duchu, pomyślała Harriet, a głośno powiedziała: 
  — Trochę sobie stłukłam dół kręgosłupa. 
  — Czyli kość ogonową — stwierdził Mark i zachichotał nieopanowanie. Był juŜ lekko 
  wstawiony. 
  — DuŜo macie gości? 
  — Dwadzieścia parę osób, w tym jedna lub dwie drapieŜne damy, które nie będą 
  uszczęśliwione twoim wkroczeniem na scenę. 
  Spojrzał na nią z ukosa i znowu się roześmiał, Harriet poczuła się równocześnie 
  zdenerwowana i podekscytowana. 
  — Sądzisz, Ŝe powinnam tam pójść? 
  — Muszę cię tam odstawić, bo poleci moja głowa, choć nie jest ona znowu tak wiele warta 
  odparł, pociągając łyk koniaku z butelki, którą trzymał w schowku. — Staczam się na dno 
  moralne szybciej niŜ utuczona świnia z pagórka. 
  — Wolałabym skoczyć do domu i się przebrać — powiedziała Harriet. 
  — Nic nie zmieniaj. Simon lubi odmianę, a ty na pewno jesteś inna. 
  — Ma poczucie winy w związku z wypadkiem, i to wszystko; tylko dlatego tak się o mnie 
  troszczy. 
  
  — Simon — stwierdził Mark — nigdy nie robi nic, by przypodobać się komukolwiek poza 
  sobą. 
  
  ROZDZIAŁ 3 
   
  Harriet nigdy nie widziała jeszcze tak urządzonego salonu: puszyste futra na podłodze, 
  olbrzymie rośliny tropikalne, szmaragdowe zasłony; w kominku płonął ogień, rzucając blask na 
  grzbiety ksiąŜek, stojących na półkach — głównie sztuki teatralne i pornografia. Na 
  obramowaniu kominka leŜały stosy zaproszeń. Z czarnych ścian znani aktorzy i aktorki 
  spoglądali ze zdjęć noszących autografy. Goście o zapierających dech w piersiach nazwiskach 
  krąŜyli po pokoju jak stado dzikich zwierząt po dŜungli. A najbardziej z nich wszystkich 
  zapierający dech w piersiach był Simon, którego niebieskawozielone oczy błyszczały, gdy 
  podchodził, by ich przywitać. Zdjął z Harriet płaszcz, potem szalik, na końcu okulary. 
  — Nie chcę, byś widziała zbyt dokładnie moje niedoskonałości — powiedział, całując ją w 
  policzek. — CzyŜ ona nie jest słodka? — zwrócił się do Marka. 
  — Tak — odparł Mark — jak dla ciebie o wiele za słodka i to mnie martwi. 
  Podszedł do nich przystojny Hindus. 
  — Nie powinieneś był malować tego pokoju na czarno. Nie widać mnie na tle ściany — 
  odezwał się z rozdraŜnieniem. 
  — Idź na dwór i stań w śniegu — odciął się Simon. Podał Harriet kieliszek bardzo 
  schłodzonego białego wina, pieszczotliwie przesuwając palec po jej dłoni. — To powinno dodać 
  ci pewności siebie. Jak ci poszło z Theo? Podobała mu się twoja praca? 
  — Na to wyglądało — pierwszy raz. 
  — Jaki miałaś temat? 
  — Który z bohaterów Szekspira byłby, mmm… n–n–najlepszy w łóŜku. 
  — Stary cap, podnieca się w ten sposób. Przypuszczam, Ŝe dzięki temu stałaś się autorytetem 
  w sprawach łóŜkowych? 
  Harriet uwaŜnie popatrzyła na swoje stopy. Po krótkiej przerwie podniosła oczy na Simona i 
  napotkała ogniste spojrzenie; niemal rozbierał ją wzrokiem. Zaczerwieniona zwróciła się ku 
  oknu. 
  — Prawda, jaki piękny ten śnieg? — wykrztusiła z trudem. 
  — Klient nasz pan — odparł z uśmiechem. — Usiądź i rozkoszuj się widokiem. Nie musisz 
  rozmawiać z Ŝadną z tych nudnych person. 
  Harriet usadowiła się w wymoszczonej czarnym zamszem wnęce okiennej, starając się wtopić 
  w zielone jedwabne zasłony. Nigdy nie widziała tylu egzotycznych postaci naraz. Nawet zapach 
  unoszący się w pokoju był egzotyczny. KaŜde z tych olśniewających stworzeń aŜ pulsowało 
  zapachem drogich perfum, pachniały płonące na kominku szczapy z drzewa jabłoni, zapalone 
  kadzidełko i bukiet róŜnokolorowych frezji stojących na stole w błękitnej wazie. W powietrzu 
  unosiła się teŜ jakaś slodkawa, natrętna woń, której źródła nie potrafiła określić. 
  Nagle rozległ się potworny łomot w drzwi i do pokoju wkroczył przystojny siwy męŜczyzna, 
  w którym Harriet rozpoznała natychmiast aktora odtwarzającego główną rolę w sztuce granej w 
  tym tygodniu w teatrze. 
  — Simon, kochany, od razu wiedziałem, gdzie mieszkasz — z daleka czuć ten błogi zapach 
  trawki. Wsadzą cię, jeśli nie zaczniesz uwaŜać. Cześć, dziecinko — rzucił do wspaniałej 
  blondynki ubranej w białą, jedwabną bluzkę i wyjmując jej z ust papierosa, głęboko się 
  zaciągnął. Jakieś dwa lata później wypuścił powietrze i zwrócił się w stronę dwóch eleganckich 
  młodzieńców, którzy z nim przyszli. 
  
  — Obaj nazywają się Jeremy — powiedział do Simona — i obaj są w sobie zakochani do 
  szaleństwa, co trochę komplikuje sprawy. — Młodzieńcy zachichotali. — Jeremy i Jeremy — 
  przedstawił przystojny aktor — nie znacie chyba jeszcze Simona. 
  — Mnóstwo o tobie słyszeliśmy — powiedzieli młodzieńcy unisono. — Wschodząca 
  gwiazda, nieprawdaŜ? 
  — Simon — wtrąciła się jakaś rozzłoszczona ruda dziewczyna z ustami jak napompowane 
  dętki — mógłbyś zaciągnąć zasłony? Plebs się wgapia w okna. 
  — Moja przyjaciółka siedzi tutaj — odparł Simon, uśmiechając się do Harriet — i podziwia 
  widok, więc zostawimy zasłony rozsunięte. 
  Ruda wymieniła spojrzenia z blondynką w białej bluzce. 
  — Co słychać u Borzoi, Simon? — spytał aktor, zaciągając się znowu papierosem blondynki. 
  — Wyjechała do Stanów. 
  — Na długo? 
  — Na dobre, jak ufam — odparł Simon, napełniając kieliszek Harriet. 
  Aktor uniósł swoje mocno wyskubane brwi. 
  — To tak? Rozumiem, Ŝe stała się trochę kłopotliwa’. 
  — Taka z niej suka, Ŝe jeśliby próbowała wrócić, zatrzymają ją na granicy na 
  sześciomiesięczną kwarantannę. 
  Wszyscy się roześmieli. Przyszło więcej osób. Harriet przyglądała się stadu lecących rybitw, 
  ciemnemu na Ile nieba, i ogrodzeniom, których ostrość łagodził padający śnieg. 
  — Muszę coś zrobić z moimi włosami — zwierzyła się rozczochrana brunetka. 
  — Mogłabyś spróbować je uczesać — zaproponował jej chłopak. 
  Simon, aktor i dwaj Jeremy zaczęli przebijać się tak sprośnymi opowiastkami o gwiazdach 
  kina i teatru, Ŝe wszyscy przerwali rozmowy, by ich posłuchać. 
  — Nie facetów, kochany, dwie dziewczynki naraz. Jego Ŝona się tym nie przejmuje, bo ma 
  swoją dziewczynę — mówił aktor. 
  — Na pewno przejęła się ostatnimi recenzjami: były okropne. 
  — Pewnie, w swoim kostiumie wygląda jak cesarz Wespazjan na saniach — dodał Simon. 
  Harriet wytrzeszczyła oczy ze zdziwienia. 
  Weszła dość dzika piękność ubrana w futro i spodnie. Nikt nie zwrócił na nią uwagi, więc 
  wyszła i jeszcze raz wkroczyła. 
  — Deirdre! — zapiszczeli wszyscy. 
  — Jestem wykończona — oświadczyła. — Nie spałam od wieków. 
  — Kochanie — zawołał aktor całując ją na powitanie — w ubraniu zupełnie cię nie poznałem. 
  Ktoś włączył płytę. 
  — Mój dobry przyjaciel mleczarz twierdzi, Ŝe za mało śpię — śpiewał Fats Waller. 
  Mark Macaulay przysiadł się do Harriet i dolał jej do kieliszka. 
  — Jak się czuje twoja kość ogonowa? — zapytał. — Miałem popracować dziś po południu, 
  ale nic chyba z tego nie będzie. 
  — Co masz zamiar robić po studiach? — spytała. 
  — Myślałem o zrobieniu specjalizacji nauczycielskiej. 
  — Nie wiedziałam, Ŝe chcesz uczyć, Markie — zapiszczała Deirdre. — NIENAWIDZISZ 
  dzieci. 
  — Owszem, ale dzięki temu złapię jeszcze rok na rozejrzenie się. Nie przesadzają z ilością 
  nauki, a do końca semestru moŜe się zdecyduję, co ze sobą począć. 
  
  — W przyszłym tygodniu rozmawiam z redaktorem w wydawnictwie wojskowym — odezwał 
  się długowłosy blondyn w dŜinsach. — To pewnie okropne sztywniaki. Masz moŜe jakiś 
  odpowiedni garnitur do poŜyczenia? 
  — Simon ma — odparł Mark. — I lepiej pójdź do fryzjera. 
  Śnieg tłumił hałasy dobiegające z ulicy, brzmiały one jak monotonny szum. Garstka 
  uczestników jakiegoś marszu protestacyjnego przeszła, dzierŜąc w rękach transparenty z hasłami. 
  — Pryszczaci w koŜuchach — skomentował Mark. — Ciekawe, przeciwko komu tym razem 
  protestują: czerwonym czy faszystom? 
  — Chyba Ŝądają więcej miejsc pracy dla nauczycieli — włączyła się Harriet, próbując 
  przeczytać bez okularów. 
  — Wyglądają jak z ballady — Dobry Król Wacław ze swoim giermkiem — odezwała się 
  Deirdre. — Wiatr uniósł ich lamenty itd., itp. 
  — Jestem pewien, Ŝe Wacław musiał mieć romans z tym giermkiem — wtrącił Simon. 
  — Chciałbym mieć jakieś zasady — westchnął Mark, przyglądając się uczestnikom marszu. . 
  — Bardziej cenię ludzi niŜ zasady — powiedział Simon — a juŜ najbardziej ludzi bez zasad. 
  — Oskar Wilde — mruknęła Harriet. 
  — Mądra dziewczynka — pochwalił Simon. — Dorian Gray to moja najnowsza rola; OUDS 
  szykuje adaptację. 
  Doskonale się do niej nadaje — pomyślała Harriet, patrząc jak odchodzi, by dolać komuś 
  drinka. Nawet na tle tej menaŜerii olśniewających tygrysów, którą się otoczył, dzięki swojej 
  urodzie nadal się wybijał. 
  Dwie dziewczyny spojrzały za okno. 
  — Ten samochód stoi tam od wieków — powiedziały. — Chodźmy, napiszemy na nim coś 
  świńskiego. 
  Pobiegły w stronę drzwi i za chwilę dały się słyszeć ich piski, gdy krocząc jak czaple na 
  długich, chudych nogach, brnęły przez śnieg. 
  Na przeciwległej ścianie wisiało duŜe zdjęcie pięknej dziewczyny o długich, prostych 
  włosach, z kośćmi policzkowymi tak wydatnymi, Ŝe moŜna by było na nich stawiać talerze. 
  — Kto to? — spytała Marka. 
  — Borzoi, była panienka Simona. 
  — Dlaczego się rozstali? 
  — To było nieuniknione, kochanie. Zbyt wiele czasu spędzali przed lustrem, kłócąc się, które 
  ma delikatniejszą urodę. Poza tym ostatnio Borzoi lepiej się powodziło, a to niczego nie ułatwia. 
  Do tego Borzoi jest strasznie rozpuszczona. — Spojrzał na Harriet z rozbawieniem. — I dlatego 
  mu się spodobałaś. 
  — NiemoŜliwe. 
  — Oczywiście, Ŝe tak i dlatego Chloe tak się wścieka. — Ruchem głowy wskazał 
  rozzłoszczoną rudowłosą, ostentacyjnie flirtującą na sofie z przystojnym aktorem. — UwaŜała się 
  za następczynię. 
  O, kurczę, pomyślała Harriet, ale podniecenie, które ją ogarnęło, nie ustępowało. 
  Wróciły dwie dziewczyny, które poszły na dwór. 
  — ZdąŜyłam zaledwie napisać „Odpie” — zaskrzeczała jedna — gdy nadszedł policjant. 
  — Wszystko wygląda tak biało i dziewiczo — zachwycała się druga, stając przy kominku. 
  — Nie znam Ŝadnej dziewicy — odezwał się aktor. — Gatunek na wymarciu. 
  — Moppet Wilson jest dziewicą — powiedziała Deirdre. — ObnaŜa tylko swoją duszę. 
  — I dla kogo tak to konserwuje? — zapytał Mark. 
  
  — Dla męŜczyzny, za którego wyjdzie za mąŜ. Zdaje się, iŜ uwaŜa, Ŝe jest to rodzaj prezentu 
  ślubnego, tak jak para spinek do koszul. 
  — Wolałbym spinki — stwierdził Mark opróŜniając szklankę. 
  — To chyba Ŝadna frajda iść do łóŜka z dziewicą — wtrąciła się Chloe patrząc wprost na 
  Simona. — PrzecieŜ to nie ma pojęcia o niczym. 
  Harriet podniosła wzrok. Simon wpatrywał się w nią.. Posiał jej szybki, diaboliczny uśmiech. 
  Wie, pomyślała przeraŜona i poczuła, Ŝe znów się robi purpurowa. Dlaczego, u licha, włoŜyła 
  ten czerwony sweter? Przytknęła rozpalony policzek do chłodnej szyby. 
  — Jako dziecko lubiłem przebijać balony i skrzydełka motyli — powiedział miękko. — Do tej 
  pory dziurawię palcem folię zaklejającą wieczko słoika z nescą. Lubię dziewice. MoŜna je 
  ukształtować na swój sposób, zanim nie nabiorą złych nawyków. 
  Zapadła długa cisza. Harriet wstała i niepostrzeŜenie przeszła do łazienki. Serce waliło jak 
  młotem, ale myśli płynęły leniwie w dziwnym rozmarzeniu. W łazience stał bidet — szczyt 
  elegancji. Przypudrowała się talkiem Simona, Ŝeby stonować nieco kolory. Gdy wróciła do 
  pokoju, aktor właśnie wychodził. 
  — Muszę juŜ iść, kochany. Gram w popołudniówce. Jeśli jeszcze coś wypiję, zlecę ze sceny. 
  Chodźcie, Jeremy i Jeremy — zwrócił się do chłopaków karmiących się wzajemnie 
  winogronami. 
  — Szepnij o mnie słówko Borysowi — powiedział mimochodem Simon. — Miał wpaść 
  obejrzeć mnie w „Cat…”, ale coś mu przeszkodziło. Powiedz mu, Ŝe będę grał Doriana Graya. 
  — Oczywiście, Ŝe powiem, dziecinko — obiecał aktor. — Jemy razem kolację w przyszłym 
  tygodniu. 
  — Nie podobają mu się twoje godziny pracy. UwaŜa, Ŝe powinnaś za mnie wyjść — śpiewał 
  Fats Waller. 
  — Gdzie pójdziemy, Simon? — — spytała Chloe. MoŜe do „ParyŜanina”? 
  — Nie mam zamiaru wyrzucać kupy pieniędzy na stare kości w śmietanie — odparł Simon. 
  Chloe spojrzała na niego uwaŜnie. 
  — Muszę juŜ iść — wtrąciła pospiesznie Harriet. 
  — Mieliśmy wyjść właśnie coś zjeść — powiedział Simon. 
  Nie chciała jeść. Wiedziała, Ŝe wreszcie spotkała kogoś, kto, o ile mu na to pozwoli, stanie się 
  całym jej Ŝyciem. Czuła, Ŝe zbliŜa się do punktu zwrotnego. Chciała zostać sama, by spokojnie 
  pomyśleć. 
  — Obiecałam dzieciom Theo, Ŝe wezmę je na sanki. 
  — Daj spokój — powiedział Simon. — Nie będą mieć Ŝalu. 
  — Obiecałam. 
  — W porządku, ale musisz przyjść później. 
  — Będziesz miał juŜ wtedy ludzi po dziurki w nosie. 
  — Tylko niektórych. MY jeszcze nawet nie zaczęliśmy. 
  Podał jej płaszcz i gdy wyciągał jej włosy spod kołnierza, jego ręka pieszczotliwie przesunęła 
  się po całej ich długości. Odskoczyła nerwowo. 
  — Odwiozę cię. 
  — Nie — wyjąkała. — Wolę się przejść. 
  Ale gdy schodziła ścieŜką, schwycił końce jej czerwonego szalika i przyciągnął je do siebie, 
  tak Ŝe dzieliły ich tylko centymetry. 
  — Obiecujesz, Ŝe wrócisz? 
  Potaknęła. Widziała kilka piegów na jego nosie. Niebieskawozielone oczy były prawie na 
  wysokości jej oczu. Nie musiał właściwie się schylać, by ją pocałować. Pachniał winem i 
  
  francuskimi papierosami. Poczuła ściśnięcie w dołku i miękkość w kolanach — dokładnie tak, 
  jak to opisywały ksiąŜki i jak nigdy nie czuła się z Geoffreyem. 
  Oderwała się od niego i pobiegła ulicą, nie czując nawet porywów lodowatego wiatru. 
  Skręciwszy za rogiem, wybuchnęła śmiechem, czym śmiertelnie przeraziła dwóch uczniaków z 
  transparentami. 
  
  ROZDZIAŁ 4 
   
  Jej wspaniały nastrój udzielił się dzieciom. Jadąc na wzgórze Hinksey Hill śpiewali na całe 
  gardło, piszczeli z zachwytu, gdy czerwono — srebrne sanki ślizgały się w dół po zboczu, 
  podskakując na muldach i górkach utworzonych przez śnieg. Potem wstawali z sanek i sapiąc, 
  wciągali je na górę, rzucając w siebie śnieŜkami. Terier Duttonów warczał na śnieg, szczerząc 
  swoje Ŝółtawe zęby. Bawili się tak, dopóki zupełnie nie przemokli. 
  Simon Villiers mnie pocałował! — chciała krzyczeć do ośnieŜonych pagórków. Radość 
  wypełniała ją, gdy obejmowała mocno dzieci. Nie chciały się z nią rozstać. 
  — Zostań na herbatę — błagały. — Będzie placek i ciasto czekoladowe, i „Doktor Who”. 
  — Harriet ma najwyraźniej inne plany — powiedział Theo Dutton, który otworzył im drzwi. 
  — UwaŜaj, malutka. Poczytaj sonety. StrzeŜ się nieba, które prowadzi wprost do piekła. 
  CzyŜby to aŜ tak rzucało się w oczy, zastanawiała się Harriet, gnając do domu przez 
  zaśnieŜone ulice. Bez cienia Ŝalu darowała sobie film z Robertem Redfordem. Przed nią było 
  wreszcie coś prawdziwego, nie tylko marzenia. 
  Gdy dotarła juŜ do pokoju, przyjrzała się uwaŜnie fotografii Geoffreya: uśmiechał się pewnie, 
  w ręku dzierŜąc rakietę do tenisa. Wygląda na niej lepiej niŜ w rzeczywistości, pomyślała. 
  Spojrzała teŜ przelotnie na ślubne zdjęcie swojej starszej siostry, Susie — wyglądała 
  zachwycająco uwieszona u ramienia Petera Neave. To był stały problem Harriet: wiecznie 
  porównywano ją z jej piękną, szczupłą siostrą, która nigdy nie dostawała krost i odznaczała się 
  tym rodzajem samokontroli, dzięki któremu nigdy nie jadła za duŜo ziemniaków i nie zdradzała 
  zbyt wielkiego zainteresowania męŜczyzną, dopóki nie była pewna, Ŝe juŜ go upolowała. Harriet 
  pamiętała doskonale, jak Susie urobiła sobie bogatego i pięknego Petera Neave; jak cały dzień, 
  nerwowo ogryzając paznokcie, czekała na jego telefon, by, gdy wreszcie zadzwonił, umieć się 
  opanować i powiedzieć: „Nie, dziś wieczorem nie mam czasu, jutro teŜ nie, ani pojutrze, a na 
  weekend wyjeŜdŜam”, i tak przez parę kolejnych tygodni, dopóki nie doprowadziła do tego, Ŝe 
  przyczołgał się na kolanach błagając o jej rękę. Jak moŜna uwierzyć w swój czar, jeśli je się za 
  duŜo ciastek z bitą śmietaną, Ŝyje w cieniu Susie i odstrasza męŜczyzn, zbyt łatwo im ulegając? 
  Musi się postarać jakoś inaczej rozegrać to z Simonem. 
  W co się ubrać? Szara spódnica ma plamę na przodzie, kasztanowaty sweter stracił w praniu 
  elastyczność i kołnierzyk polo wygląda jak kołnierz ortopedyczny. Na ostatnim przyjęciu spociła 
  się ze zdenerwowania i pot zostawił jaśniejsze plamy na brązowej sukience. DŜinsy były czyste, 
  ale zasłaniały nogi — jej najmocniejszy punkt, a poza tym były zbyt obcisłe i gdyby się 
  rozebrała, widać by było ślady na ciele. Ale NIE będę się rozbierała, pomyślała wściekle. Po 
  chwili całą podłogę pokrywały ubrania. Woda w wannie zdąŜyła ostygnąć. Ze zdenerwowania 
  umyła twarz dwukrotnie, trzy razy zacięła się goląc łydki, a potem wróciła jeszcze raz do wanny, 
  by umyć nogi między palcami, na wypadek gdyby Simon postanowił całować ją od stóp do głów. 
  Następnie w całe ciało wtarła krem do rąk naleŜący do gospodyni i obsypała się talkiem 
  „Francuska Paproć”. 
  W sypialni uwaŜnie przyjrzała się swojemu nagiemu odbiciu. Czy była wystarczająco ładna? 
  Piersi miała duŜo za duŜe, ale zdaje się, Ŝe męŜczyznom to nie przeszkadza. Nogi w porządku, 
  poza tymi krwawymi śladami po goleniu, reszta dość zmysłowa. Zdjęła lustro ze ściany i 
  trzymając je przed sobą, połoŜyła się na łóŜku. Jak się prezentuje w takiej pozycji? Brzuch płaski, 
  włosy ładnie obramowały twarz. Przestań, skarciła samą siebie, wypijesz z nim tylko drinka, nic 
  poza tym. 
  
  Rozległo się pukanie do drzwi. Podskoczyła złapana na gorącym uczynku i chwyciła ręcznik. 
  — Wychodzisz gdzieś, kochanie? — spytała pani Glass. — Przygotowałam pieczeni 
  wieprzowej na gorąco, jeśli masz ochotę. 
  Pani Glass często narzekała, Ŝe lokatorzy mnóstwo ją kosztują, ale wolała wynajmować 
  pokoje z utrzymaniem. Panna Poole to miła, spokojna panienka o łagodnym charakterze; gdyby 
  tylko nie była taką bałaganiarą. 
  — Twoja biedna matka z pewnością nie chciałaby, byś się zagłodziła na śmierć — 
  powiedziała gospodyni, która uwaŜała, Ŝe kaŜdy, kto waŜy poniŜej osiemdziesięciu kilogramów, 
  wymaga odkarmienia. 
  — Wychodzę na przyjęcie — odpowiedziała Harriet. — Prawdopodobnie przenocuję u 
  koleŜanki, niech więc się pani nie niepokoi, jeśli nie wrócę na noc. — Kłamstwo przeszło jej 
  gładko przez usta. 
  — Bardzo słusznie — pochwaliła pani Glass. — Nie moŜna ufać kierowcom na tych śliskich 
  drogach. Trochę rozrywki i zabawy dobrze ci zrobi po cięŜkiej pracy. 
  — Jutro zrobię tu naprawdę porządek — zapewniła Harriet krzywiąc się, gdy rozpylała 
  dezodorant pod pachami. Noga ciągle krwawiła — to pewnie podniecenie tak pulsuje w jej 
  Ŝyłach. 
  WłoŜyła czarne, elastyczne majtki i czarny stanik z czerwoną lamówką, które kupiła, myśląc o 
  Geoffreyu. Majtki niewiele zasłaniały, a czerwona lamówka to lekka przesada — zdjęła jedno i 
  drugie. 
  Zaraz, pod łóŜkiem leŜał jej czarny sweter. Mogłaby włoŜyć go z czerwoną spódnicą. Robiło 
  się późno. Co będzie, jeśli Simonowi znudzi się czekanie i gdzieś wyjdzie? 
  Pierwszy raz w Ŝyciu włosy ułoŜyły się tak, jak chciała. Wylała na siebie butelkę perfum, 
  które dostała od Susie pod choinkę. Miała nadzieję, Ŝe ich zapach nie gryzie się z Francuską 
  Paprocią. Ciekawe, czym się róŜni francuska paproć od angielskiej, myślała. Pewnie jest bardziej 
  wyszukana. 
  Biegła ulicami. Zrobiło się bardzo zimno, w blasku latarni śnieg nabrał dziwnej, bladawej 
  poświaty. Oddech zamieniał się w małe obłoczki pary. Białe noce, pomyślała. Czuła się jak Anna 
  Karenina okutana w futra, biegnąca na spotkanie z Wrońskim, jak Natasza drŜąca z pełnego winy 
  oczekiwania na Anatola. 
  Ze zdenerwowania mdliło ją coraz bardziej. A moŜe miała nieprzyjemny oddech? Wstąpiła do 
  sklepiku po drodze i kupiła gumę do Ŝucia. Okna domu Simona były ciemne. Poszedł sobie! 
  pomyślała przeraŜona. Jedna z tych pięknych kobiet porwała go ze sobą. Nie, cienki promyk 
  światła przedarł się przez zielone jedwabne zasłony, z domu wyszła grupa gości. W powietrzu 
  rozbrzmiewało echo pewnych siebie głosów. 
  — Naprawdę uwaŜam, Ŝe Simon postąpił aspołecznie wyrzucając nas na takie zimno. Chloe 
  po prostu szlag trafi ze złości — mówiła jedna z dziewcząt, lepiąc śnieŜkę i rzucając nią w 
  jednego z chłopców; głośno rozmawiając zniknęli w mroku nocy. Harriet wypluła gumę, która 
  upadła bezszelestnie na śnieg. Drzwi były ciągle otwarte, gdy podchodziła do nich ścieŜką. 
  Simon wyłonił się z mroku, w świetle ulicznych lamp jego włosy wydawały się białe. 
  — Bałem się, Ŝe stchórzyłaś. 
  — Przemokłam. Musiałam wrócić do domu, by się przebrać. 
  Wyciągnął rękę i dotknął jej policzka. 
  — Zmarzłaś na kość. Chodź do środka. 
  W salonie było juŜ tylko troje gości: Deirdre, która właśnie malowała usta, jakiś blondyn, 
  szperający wśród butelek w poszukiwaniu wina, i Chloe, która siedziała na sofie, kuląc się jak 
  wróbel na przewodach linii wysokiego napięcia w zimowy dzień. 
  
  Biedactwo, pomyślała Harriet, mnie teŜ by było przykro, gdybym straciła Simona. 
  — Do widzenia państwu — powiedział Simon, zabierając blondynowi butelkę — pora 
  zmykać do domciu. 
  Harriet podeszła do kominka. Czuła się straszliwie zawstydzona. Chloe miała buntowniczy 
  wyraz twarzy. Simon przyniósł z sypialni jasne, pomięte futro i podał je Chloe. 
  — Spokojnie, kochanie — powiedział. — Jakoś to przebolejesz. 
  Na jej policzkach wykwitły dwa rumieńce gniewu. Wyrwała futro i gwałtownym ruchem 
  włoŜyła na siebie. 
  — Ty draniu — wysyczała do Simona. — Tobie to teŜ nie ujdzie na sucho — zwróciła się do 
  Harriet i szlochając, wypadła z pokoju. 
  — MoŜliwe, Ŝe wszyscy spotkamy się później u Sereny — powiedziała Deirdre, całując 
  Simona w policzek. — Oczekuje cię na swoim przyjęciu. 
  — Nie dziś wieczorem, kochanie. Powiedz Serenie, Ŝe miałem wcześniejsze… — rzucił 
  okiem w stronę Harriet — nie, późniejsze, będące skutkiem wcześniejszych, zobowiązania. A 
  teraz dobranoc wszystkim. — I zamknął za nimi drzwi. 
  Odwrócił się do Harriet i uśmiechnął się tym sobie właściwym, uwodzicielskim uśmiechem. 
  — Czasem trzeba być brutalnym, by zdobyć to, czego się pragnie. 
  — Zrobiłeś jej przykrość — odezwała się Harriet. 
  — Przejdzie jej. 
  Wrzucił parę szczap do kominka, ogień przygasł i w pokoju zapanowała niemal zupełna 
  ciemność. Simon podał jej mocno schłodzonego drinka w oszronionym kieliszku. Objęła mocno 
  kieliszek, by powstrzymać drŜenie rąk i wypiła duŜy łyk — fasolkę zjadła przecieŜ wiele godzin 
  temu. 
  Simon zniknął w drugim pokoju. Miała uczucie, jakby była jedyną mieszkanką domu 
  połoŜonego głęboko w lesie; w jej stronę skradali się Indianie czy inni rozbójnicy, lecz nie dało 
  się przewidzieć, z której strony zaatakują. Simon wrócił do pokoju, niosąc na talerzu resztki tarty. 
  — W końcu nie zjedliśmy Ŝadnego lunchu. Chcesz trochę? 
  Potrząsnęła głową. 
  Simon ukroił sobie kawałek. 
  — Dobrze się czujesz po tym upadku? — spytał z pełnymi ustami. 
  — Parę siniaków, to wszystko. 
  — Muszę im się później przyjrzeć. 
  Jej serce biło jak szalone; płomienie ognia oświetlały jego twarz. Drgnęła, gdy kłoda drewna 
  wypadła z paleniska. 
  — Uspokój się — powiedział Simon. — Pierwszy raz widzę kogoś tak przeraŜonego. Co 
  sprawiło, Ŝe masz taki lęk w oczach? Zgwałcono cię jako dziecko? Miałaś surowych rodziców? 
  A moŜe znęcali się nad tobą w szkole? — Ŝartował sobie z niej, ale jego głos brzmiał 
  pieszczotliwie. 
  Napiła się jeszcze wina. Simon, zjadłszy nadzienie tarty, chciał wyrzucić ciasto do ognia. 
  — Moglibyśmy nakarmić tym ptaki — odezwała się Harriet. 
  — Rzeczywiście, moglibyśmy. — Otworzył okno, podmuch lodowatego wiatru przeleciał 
  przez pokój; śnieg lśnił srebrzyście. Simon włączył adapter. Z płyty popłynęły dźwięki koncertu 
  fortepianowego Mozarta. 
  — Ciągle jesteś smutna. 
  — Myślałam o… Chloe. 
  
  — Nie warto. To straszliwa puszczalska. Zaprosiłem ją parę razy na kolację. Dziewczyny jej 
  typu moŜna porównać do jajecznicy: bardzo łatwa do zrobienia, tylko nie sposób jej potem 
  zdrapać z patelni. 
  Roześmiała się. 
  — No, od razu lepiej — powiedział Simon. — Chodź tu, usiądź przy mnie na sofie. Przy 
  mnie, nie w drugim końcu. 
  Ciągle drŜała, ale stopniowo podniecenie zaczęło wypierać lęk. Wziął jej rękę, ucałował. 
  — UwaŜam, Ŝe byłeś doskonały w „Cat on a Hot Tin Roof” — zagaiła rozmowę. 
  — Wiem o tym — odpowiedział — więc moŜemy uznać ten temat za zamknięty. 
  Jego ramię spoczywało na oparciu ciemnozielonej sofy blisko jej włosów. Nie dotykał jej. 
  Miał tak doskonałe wyczucie czasu, Ŝe wyciągnął rękę dopiero, gdy Harriet ogarnął straszliwy 
  lęk, Ŝe juŜ nigdy tego nie zrobi. W pokoju panował nieznośny upał; poczuła, Ŝe pot spływa jej 
  pomiędzy piersiami. 
  — Jesteś taka śliczna — mówił cichym, lekko zachrypniętym głosem, a potem ją pocałował. 
  Na początku ręce miała opuszczone bezwładnie wzdłuŜ boków, w pewnym momencie jednak 
  pod wpływem gwałtownego impulsu ramiona podniosły się do góry i otoczyły szyję Simona. 
  Pocałowała go ze wszystkich sił; jego ręce zaczęły przesuwać się po jej ciele. 
  Gwałtownie próbowała się wycofać. 
  — Nie powinnam. 
  — Powinnaś, powinnaś. 
  — Uznasz mnie za łatwą. 
  — Nie. Co najwyŜej, Ŝe masz na sobie zbyt wiele ciuchów. — Wyjął jej z uszu kolczyki, 
  odkładając je na bok. Potem zdjął jej buty i odłoŜył słuchawkę telefonu. 
  Usiadła prosto, czekając na atak z innej strony. 
  — Masz takie rozkoszne ciało — powiedział, napełniając ich kieliszki. — Naprawdę, powinni 
  wprowadzić do szkół zajęcia z rozpinania staników. A, tu cię mam, ten się rozpina z przodu — 
  powiedział minutę później. 
  Jego ciepłe dłonie spoczywały na jej nagim karku. 
  Ucałował jej oczy, włosy, na końcu usta. Nie przypuszczała, Ŝe ma w sobie tyle delikatności i 
  czułości. 
  — Nie — wyrwała się, cięŜko oddychając, gdy jego ręce wślizgnęły się za pasek spódnicy. 
  Jak miała mu wytłumaczyć, Ŝe nie uległaby tak szybko, ale nie moŜe się oprzeć jego 
  wdziękowi. 
  — Kochanie, przestań walczyć — wyszeptał. — Nie naleŜę do tych, którzy dają się wystawić 
  przed drzwi sypialni, jak buty z pokoju hotelowego. 
  — Czytałeś list Geoffreya! 
  — Podniosłem go ze śniegu. Cieszę się, Ŝe się cieszy, Ŝe jesteś na pigułce. Cieszę się nawet 
  bardziej niŜ on. 
  — Kto ci pozwolił czytać cudze listy! — krzyknęła ze złością. 
  — Czasem trzeba, jeśli chce się dowiedzieć czegoś miłego o innych. Opowiedz mi o 
  Geoffreyu. Czym się zajmuje? 
  — Wodną florą i fauną. 
  — CóŜ, nikt nie jest doskonały. 
  — To bardzo inteligentny chłopak — broniła go Harriet. — Właśnie skończył Plymouth. 
  — Nie moŜna kończyć Plymouth, moŜna tylko je zaczynać — odparł. Znowu przypuścił atak 
  do paska spódnicy. 
  — Jeszcze na to za wcześnie — wymamrotała. — Nawet cię nie znam. 
  
  — Za duŜo mówisz. Nie słyszałem, Ŝeby ktoś robił tyle zamieszania wokół czegoś tak 
  przyjemnego. — Zaczął zdejmować z niej sweter i po chwili usta miała pełne kłaczków czarnej 
  wełny. 
  — Z tyłu są guziki — wyskrzeczała, czując, Ŝe zaraz jej chyba urwie uszy. 
  — Nie bój się — powiedział, gdy wreszcie uwolniła się ze swetra, pociągając ją na podłogę 
  obok siebie. Zapach palących się na kominku szczap z drzew jabłoni zmieszał się z lawendowym 
  zapachem jego wody po goleniu i zwierzęcą wonią białego futra, na którym leŜała. Cała siła woli 
  gdzieś zniknęła. A jednak stanie się, pomyślała przeraŜona. 
  — Bardzo będzie bolało? 
  — Będziesz tak podniecona i wprowadzę cię na takie obroty, Ŝe nic nie poczujesz — 
  wyszeptał. 
   
  * * * 
   
  Parę minut później koncert fortepianowy zakończył się radosnymi, tanecznymi akordami i 
  jedynymi odgłosami słyszalnymi w pokoju były jej szybki urywany oddech i trzask ognia na 
  kominku. 
  Później przeszli do sypialni. W środku nocy wstała do ubikacji, w łazienkowym lustrze 
  szukając na swojej, twarzy śladów upadku moralnego. Niestety wyglądała prawie tak samo, 
  jedyna róŜnica to lekko zaczerwienione policzki i błyszczące, szczęśliwe oczy. Dlaczego nie 
  czuję się winna, zastanawiała się. Odpowiedź przyszła po chwili: dlatego, Ŝe go kocham. 
  
  ROZDZIAŁ 5 
   
  — To było naprawdę cudowne — powiedziała następnego dnia po przebudzeniu. 
  Skrzywił twarz w uśmiechu: 
  — Stanie się to twoim prawdziwym konikiem. I do tego jakim tanim. Chciałem zapytać — 
  dodał — eee…, jak ci na imię? 
  Wybuchnęła śmiechem. 
  — Harriet — odpowiedziała. — Harriet Poole. 
  — Nigdy dotąd nie miałem Ŝadnej Harriet. — Przewrócił się na plecy i roześmiał. — Och, po 
  prostu zwariowałem na punkcie Harriet! — I wciągnął ją na siebie. 
  Przez następne dwa tygodnie musiała ciągle się szczypać, by upewnić się, Ŝe to prawda: 
  Simon Villiers był jej kochankiem. Osiągnęła nieosiągalne. Czas spędzali głównie w łóŜku, 
  czasami wpadali na śniadanie do „Randolpha”, zrobili teŜ wycieczkę na Hinksey Hill, by 
  spróbować, jak smakuje miłość na śniegu. Harriet uznała śnieg za zdecydowanie zbyt zimne 
  łóŜko, a poza tym była bliska ataku serca, gdy zza płotu wyjrzała mucząca krowa. 
  Nigdy jeszcze Harriet nie czuła się tak szczęśliwa. Z radością gotowała dla Simona, 
  prasowała, dość nędznie zresztą, jego’ koszule, robiła zakupy i entuzjastycznie oddawała mu się 
  na kaŜde skinienie. 
  — Naprawdę to polubiłaś, prawda? — w jego leniwym głosie brzmiało lekkie zdziwienie. 
  Wyglądało na to, Ŝe śnieg się utrzyma. Pługi rozsypywały na drogach sól i piasek, ale domy i 
  parki tonęły w bieli. Harriet rzuciła naukę w kąt. Simon zabronił jej nosić okulary, a Ŝe od 
  czytania bolały ją oczy, więc miała dobry pretekst. Zadzwoniła do Theo Duttona i Geoffreya, 
  mówiąc, Ŝe zachorowała na grypę. Schudła: Ŝyjąc winem i miłością straciła ponad siedem kilo. 
  Simon był najdowcipniejszym, najbardziej czarującym i zachwycającym męŜczyzną, jakiego 
  kiedykolwiek spotkała. Jedyną troską, rzucającą cień na te cudowne dni, była niemoŜność 
  oddania słowami pełni jego cnót. Wymykał się ciągle, nie mogła do końca go opisać. Cały czas 
  towarzyszyło jej uczucie, Ŝe Simon nieustannie kogoś gra i jego prawdziwe ja przygląda się temu 
  z boku. Mimo Ŝe miał mnóstwo ksiąŜek, nigdy nie widziała, by po którąś sięgnął. Czytał 
  wyłącznie recenzje albo czasopisma teatralne. Gdy oglądał telewizję, zawsze o wiele bardziej 
  interesowała go technika gry aktorów i w jakich rolach występowali, niŜ sama akcja filmu. 
  W trzecim tygodniu wszystko zaczęło się psuć. Simon miał pojechać do Londynu na 
  przesłuchanie u Buxtona Phillipsa. Harriet zapomniała, Ŝe tego dnia wszystkie sklepy są 
  wcześniej zamykane i za późno wybrała się do pralni chemicznej po odbiór garnituru Simona. 
  Była zupełnie zdruzgotana burzą, jaka się rozpętała nad jej głową. 
  — Masz przecieŜ setki pięknych garniturów — wyjąkała. 
  — Tak — wysyczał Simon — ale chciałem włoŜyć właśnie ten. — I wyszedł z domu, nawet 
  się z nią nie Ŝegnając. 
  Harriet miała pisać pracę na temat sonetów Szekspira, ale nie mogła się powstrzymać od 
  płaczu. W końcu darowała sobie pracę, napisała wiersz do Simona i spędziła godziny 
  przygotowując Simonowi jego ulubione danie — mussakę. 
  Wrócił z Londynu ostatnim pociągiem, co gorsza jeszcze bardziej wściekły. 
  — Jak poszło? — spytała niespokojnie.” 
  — Cholernie! Buxton Phillips w ogóle się nie pojawił. 
  — NiemoŜliwe — westchnęła Harriet. Jak śmiał tak potraktować Simona? 
  
  — Dopuścili mnie tylko przed oblicze jakiejś starej baby, jego sekretarki. „Bardzo mi przykro, 
  panie Villiers — naśladował jej starannie modulowany głos — ale najlepiej by pan zrobił, 
  dzwoniąc rano do pana Phillipsa, by upewnić się, czy będzie mógł pana przyjąć. Pan Phillips jest 
  TAKI zajęty.” 
  — Mój biedny Simon — podeszła, czule go obejmując. On jednak myślami był daleko. 
  — Nalej mi drinka — powiedział, krąŜąc nerwowo po pokoju. — Za parę lat ten drań 
  przyjdzie do mnie na klęczkach. „Bardzo mi przykro, panie Phillips, ale pan Villiers jest zbyt 
  zajęty, by pana przyjąć.” Jeszcze tego poŜałuje. 
  — Oczywiście, Ŝe tak — powiedziała łagodząco Harriet. — Staniesz się sławny, wszyscy tak 
  mówią. 
  Podała mu drinka. 
  — Bardzo za tobą tęskniłam. Napisałam nawet o tobie wiersz — dodała, rumieniąc się. — 
  Nigdy przedtem nie pisałam do nikogo wierszy. 
  Podała mu kartkę. 
  Simon przeleciał wzrokiem, usta skrzywiły się w kpiącym uśmiechu. 
  — „Nasza miłość jest jak tęcza łącząca rozedrgany orgazm z nieboskłonem” — przeczytał na 
  głos z emfazą. — Orgazm w liczbie pojedynczej? Coś ze mną musi być nie w porządku. 
  Harriet spłonęła rumieńcem i przygryzła wargi. 
  — Znalazłam teŜ prześliczny sonet. Oddaje dokładnie to, co czuję do ciebie — dodała 
  pospiesznie, podając mu tomik Szekspira. 
  — Harriet, dziecino — westchnął Simon, rzuciwszy okiem na wiersz — gdybyś tylko 
  wiedziała, ile kobiet mi juŜ go pokazało! Zdaje się, Ŝe popadasz w ckliwość, kochanie. Nie 
  przeszkadzają mi romantyczki, ale nienawidzę sentymentalizmu. 
  Spróbowała od innej strony: 
  — Zrobiłam ci mussaki na kolację. 
  — Mam powyŜej uszu mussaki — odparł. 
  Płakała jeszcze, gdy przyszedł się połoŜyć. 
  — Co się stało? — zapytał. 
  — Kocham cię — wykrztusiła przez łzy. 
  — CóŜ, jeśli mnie kochasz, musisz pokochać teŜ i rózgę — odparł miękko. 
  Następnego ranka obudził się w lepszym nastroju i zostali w łóŜku aŜ do południa, kochając 
  się, pijąc kawę i czytając gazety. Harriet zapomniała o wszystkich obelgach, jakimi ją wczoraj 
  obrzucił, rozkoszując się błogą świadomością, Ŝe wszystko znów jest w porządku. Jej radość 
  trwała krótko. Przeglądała horoskop. 
  — Piszą tutaj, Ŝe dziś wszystkie sprawy sercowe powinny układać się pomyślnie. — 
  Zachichotała. — Mam spotkać przystojnego, wysokiego bruneta. Zawsze chciałam się zakochać 
  w wysokim brunecie. Śmieszne, Ŝe zakochałam się w tobie — niskim blondynie. 
  — Nie takim znowu niskim — odparł lodowato Simon. 
  Ze złością bębnił palcami po nocnej szafce. Harriet zorientowała się, Ŝe znowu podpadła; 
  Simon odczeka i bez skrupułów odpłaci jej pięknym za nadobne przy pierwszej nadarzającej się 
  okazji. Zaczął przeglądać artykuł, mówiący o bujnym Ŝyciu erotycznym jednego ze znanych 
  aktorów. Doczytawszy do końca, powiedział: 
  — Dlatego właśnie chcę być sławny. Nie tylko po to, by móc powiedzieć Buxtonowi 
  Phillipsowi, Ŝeby się wypchał. Pomyśl tylko o wszystkich tych laskach, które moŜna przelecieć. 
  Gwiazdor moŜe zdobyć właściwie kaŜdą dziewczynę, na jaką ma ochotę. 
  Zapadła cisza. Harriet zrobiło się słabo na samą myśl, Ŝe Simon mógłby spać z inną kobietą. 
  DuŜa łza skapnęła na gazetę, którą właśnie czytała. Potem jeszcze jedna i następna, i następna. 
  
  — A ciebie co ugryzło? — spytał Simon. Niezręcznie zaczęła wygrzebywać się z łóŜka. Bez 
  okularów, zapłakana nie widziała wyraźnie, dokąd idzie, i wpadła na stolik, zrzucając 
  porcelanową osiemnastowieczną figurkę dalmatyńczyka, którą Simon dostał od Borzoi. Figurka 
  rozprysnęła się w drobny mak. Harriet była przeraŜona. 
  — Odkupię ci taką samą, Simon. Obiecuję, Ŝe odkupię. 
  — To unikat, kosztowała osiemdziesiąt funtów — warknął. — Na miłość boską, przestań 
  beczeć. Wystarczy, Ŝeś ją stłukła, nie rób wokół tego jeszcze dodatkowo takiego szumu. 
  Zgłodniałem. Odgrzej mi mussakę i wykąp się. Tylko nie zapomnij zostawić wody w wannie! 
  LeŜąc w wannie, Harriet próbowała przestać płakać i zastanawiała się, jak to będzie, gdy się 
  pobiorą. „Harriet Villiers” będzie wygrawerowane na wspaniałej siedemnastowiecznej obrączce. 
  Czy stanie na wysokości zadania i stanie się dobrą Ŝoną supergwiazdy? Nie wszystkie 
  małŜeństwa sławnych aktorów się rozpadały. Nie będzie dla niego cięŜarem. W czasie jego 
  wyjazdów będzie zajmować się pisaniem wierszy i powieści. Mogłaby nawet napisać sztukę dla 
  niego. Oczami wyobraźni widziała juŜ recenzje: „śona Simona Villiersa jest nie tylko klasyczną 
  pięknością, ale takŜe młodą, utalentowaną, wraŜliwą pisarką, promieniującą radością”. Nie 
  myśląc o tym, co robi, wyciągnęła z wanny zatyczkę. 
  Kiedy potargany, ziewający Simon wszedł do łazienki, zastał Harriet siedzącą w pustej 
  wannie, rozmarzonym wzrokiem wpatrującą się w przestrzeń. 
  — Zdaje się, Ŝe ci powiedziałem, Ŝebyś nie spuszczała tej cholernej wody! 
  Harriet zaczerwieniła się, co nie dodało jej urody. 
  — O, BoŜe, tak strasznie mi przykro. MoŜe zostało jeszcze trochę gorącej wody? 
  — Nie zostało. 
  Na domiar złego wszedłszy do kuchni, przekonała się, Ŝe choć włączyła piecyk, zapomniała 
  wstawić doń mussakę. Tak więc, gdy zmarznięty i wściekły Simon przyszedł do kuchni, okazało 
  się, Ŝe nie ma nic do jedzenia. Harriet była jak ogłuszona po straszliwej awanturze, jaką jej 
  zrobił. Dostało jej się za wszystkie czasy, a nie umiała się bronić, gdy ją zjadliwie atakował. 
  Po raz kolejny poszła do sypialni płacząc i usłyszała tylko trzask gwałtownie zamykanych 
  drzwi wejściowych. Wiele godzin potem, gdy Simon wrócił do domu, spała znuŜona płaczem. 
  Obudził ją. 
  — Harriet, malutka, jesteś zbyt wraŜliwa. Za bardzo się wszystkim przejmujesz. Biedne 
  maleństwo — powiedział czułe — biedne, biedne maleństwo. Bałaś się, Ŝe nie wrócę? — Nigdy 
  nie kochał jej tak czule i delikatnie jak tej nocy. 
  
  ROZDZIAŁ 6 
   
  Budząc się następnego dnia rano Harriet czuła się absurdalnie szczęśliwa. Kłótnie takie jak 
  wczorajsza hartują tylko prawdziwą miłość. PoniewaŜ był to pierwszy dzień marca, przyszło jej 
  stypendium. Wstała, gdy Simon jeszcze spał. Zrealizowała czek w banku, kupiła na śniadanie 
  rogaliki i sok pomarańczowy. Mimo przejmującego wschodniego wiatru śnieg powoli topniał, 
  skapywał z dachów, a leŜące na poboczu hałdy zaczynały brunatnieć. 
  Niedługo nadejdzie wiosna’. Wyobraziła sobie siebie i Simona spacerujących po parku wśród 
  rozkwitających pąków drzew, pływających łódką pod zwisającymi gałęziami wierzb, tańczących 
  do rana na pikniku. KaŜdy związek musi przejść przez trudny okres docierania się. 
  Wróciwszy do mieszkania Simona, zaniosła mu do pokoju plik poczty. Jeszcze drzemał, 
  poszła więc do kuchni zrobić kawy i podgrzać rogaliki. Niepokoiła ją krosta, która zaczynała jej 
  się robić koło nosa. Mimo grubej warstwy pudru lśniła pełnym blaskiem: powinna zacząć się 
  prawidłowo odŜywiać. 
  Kiedy wniosła śniadanie do pokoju, nie spał juŜ i był we wspaniałym humorze. 
  — Jest list od Buxtona Phillipsa: przeprasza i pisze, Ŝe przyjeŜdŜa do Oksfordu. Chce mnie 
  zaprosić na lunch — powiedział, pijąc sok pomarańczowy. 
  — Kochanie, to cudownie! — ucieszyła się Harriet. 
  Simon rozsunął zasłony. Harriet usiadła na łóŜku, odwracając się do Simona stroną, na której 
  nie miała krosty. 
  — Myślę, Ŝe powinnaś zacząć się pakować, kochanie — odezwał się, grubo smarując rogalik 
  masłem. 
  — O, BoŜe, co się stało? Twoja matka przyjeŜdŜa? 
  Potrząsnął głową, jego twarz była podejrzanie łagodna. 
  — Po prostu uwaŜam, Ŝe czas juŜ, byś się stąd wyprowadziła. 
  Patrzyła na niego oszołomiona, gwałtownie pobladła. 
  — Ale dlaczego? Czy dlatego, Ŝe stłukłam twoją figurkę, wypuściłam wodę z wanny, 
  zapomniałam o garniturze i o mussace? Przepraszam, postaram się uwaŜać. 
  — Kochanie, to nie ma z tym nic wspólnego — powiedział, grubo nakładając marmoladę. — 
  Po prostu wszystko co dobre musi się kiedyś skończyć. Powinnaś uŜyć trochę Ŝycia, lepiej je 
  poznać, pochodzić z innymi chłopakami. 
  — Ale ja nie jestem taka. Chcę naleŜeć tylko do jednego męŜczyzny. 
  Wzruszył ramionami. 
  — K–kiedy cię znów zobaczę? — trzęsła się cała. 
  — Naprawdę, bardzo to wszystko utrudniasz — powiedział łagodnie. 
  Opadła na krzesło. 
  — UwaŜaj na moje koszule — powiedział gwałtownie Simon, wyciągając spod niej 
  uprasowane przez nią ubrania. 
  Wpatrywała się w niego. 
  — Jaki błąd popełniłam? 
  — Och, na miłość boską, Ŝadnego. 
  To tylko zły sen, po prostu koszmarny sen. Czuła, jak jej szczęście znika niczym topniejący 
  śnieg. 
  — Dlaczego nie mogę znów się z tobą spotkać? 
  
  — Kochanie, wszystko ma swój czas. Jesteś śliczną, ciepłą, szaloną dziewczyną, było nam ze 
  sobą dobrze. Wprowadziłem cię w świat seksu łagodnie i czule, następny chłopak będzie z ciebie 
  miał pociechę, a teraz czas, by nasze drogi się rozeszły. 
  — Ale ja cię kocham. 
  Westchnął. 
  — To juŜ twój problem, maleńka. Nigdy nie mówiłem, Ŝe cię kocham. Nie udawałem, Ŝe 
  łączy nas coś powaŜnego. 
  Jej twarz nabrała Ŝałosnego wyrazu uraŜonej dumy. 
  — Nie mogę w to uwierzyć — wyszeptała. 
  Simonowi nie szło tak gładko, jak się spodziewał, rzecz robiła się dość nieprzyjemna. O, 
  BoŜe, dlaczego te baby muszą się we mnie tak kochać? Skubał skórkę koło paznokcia na kciuku. 
  Harriet wydało się, Ŝe nagle się skurczył. W jego oczach było coś, co przypominało wzrok 
  złapanego w potrzask zwierzęcia. Przesunęła językiem po spierzchniętych wargach. 
  — Znajdziesz sobie inną? 
  — Oczywiście, Ŝe tak — sarknął, zły na siebie i przez to jeszcze bardziej okrutny. — Borzoi 
  wraca. Dostałem od niej list dziś rano. 
  — I dlatego dostaję kopniaka, jak nikomu niepotrzebny pies. 
  Powoli docierało do niej, Ŝe nie ma dla niej miejsca w jego Ŝyciu. 
  Próbował z innej beczki. 
  — Szkoda cię dla mnie, Harriet. 
  — Wcale nie — upierała się beznadziejnie. 
  — Właśnie, Ŝe tak. Do mnie pasuje taki twardziel jak Borzoi. 
  Słońce, dawno nie widziany gość, nagle zajrzało do okna, oświetlając bałagan panujący w 
  pokoju — nie posłane łóŜko, porozrzucane wszędzie ubrania Harriet, przepełnione popielniczki. 
  — Głowa do góry — powiedział Simon. — Przynajmniej się wypogodziło. No, rusz się, 
  kochaniutka, zabieraj swoje rzeczy, nie mam czasu do stracenia. 
  Patrząc, jak wrzuca jej płyty, szaliki, kosmetyki do walizki, miała wraŜenie, jakby wziął do 
  ręki gumkę i starannie wycierał ze swojego Ŝycia wszelki ślad jej obecności. Z trudem ukrywał 
  ulgę. Nawet Ŝegnając się z nią, myślami był juŜ gdzie indziej; poklepał ją po siedzeniu i 
  powiedział, Ŝeby grzecznie się sprawowała. Niemal słyszała westchnienie ulgi, gdy zamknął za 
  nią drzwi i popędził sprzątnąć mieszkanie na powitanie Borzoi. 
  Wróciła prosto do domu i rzuciła walizkę. Przez chwilę leŜała na łóŜku, słuchając jak 
  wszystkie zegary Oksfordu wybijają godzinę. Dopiero jedenasta. Musi przebrnąć przez cały długi 
  dzień; rozciągnęła się przed nią wizja czekającego ją Ŝycia, Ŝycia bez Simona. Wstała, odkręciła 
  gaz, włoŜyła głowę do piecyka. Po dziesięciu sekundach gaz automatycznie się wyłączył. 
  Weszła pani Glass, awanturując się o zaległy czynsz, jednak widząc twarz Harriet, umilkła. 
  — Blada jak trup, biedactwo — opowiadała potem swojemu męŜowi. — Widać, nękały ją 
  wyrzuty sumienia. 
  Harriet wstała, wyszła z domu i błąkała się po Oksfordzie, topniejący śnieg przemoczył jej 
  buty. Nawet w swoim cienkim paletku nie poczuła chłodu. Nic jej nie pozostało po Simonie: nie 
  pisał do niej listów, nie dawał jej prezentów. JakaŜ była głupia, jaka zarozumiała, 
  przypuszczając, Ŝe moŜe go utrzymać! To tak jakby ktoś próbował schwytać wędką słońce. 
  Obeszła trzy razy dookoła jakiś kościół, potem wsiadła do autobusu, jadącego do Headington, 
  przez okno patrzyła na mokre od topniejącego śniegu gałęzie drzew, które błyszczały w 
  promieniach słońca. Wysiadła z autobusu i znowu szła bez celu, bezustannie odtwarzając w 
  pamięci czas spędzony z Simonem. Nigdy więcej nie zadrŜy pod jego dotykiem, nie będzie z nim 
  
  rozmawiać, nie będzie mogła się w niego wpatrywać. Jedyne, co jej pozostanie, to ci głupcy, 
  gadający o jego ostatnich sukcesach, Ŝe zagra w następnej sztuce, Ŝe znowu zszedł się z Borzoi. 
  To nie moŜe być prawdą. Kiedy Borzoi wróci, Simon przekona się, Ŝe to związek bez 
  przyszłości i wróci do niej. Brnąc po szarej mazi, wróciła do domu i trzęsąc się z zimna padła na 
  łóŜko. 
  KaŜdy komentował „A nie mówiłem?” Geoffrey najpierw był wielkoduszny, potem 
  poirytowany, Ŝe nie chciała się z tego otrząsnąć, wreszcie wściekły, Ŝe Simonowi powiodło się 
  tam, gdzie jemu nie udało się nic zyskać, i za wszelką cenę próbował zawlec Harriet do łóŜka. Jej 
  zazdrosne koleŜanki w głębi ducha cieszyły się z takiego końca. Theo Dutton zjadliwie 
  skrytykował jej pracę, twierdząc, Ŝe nigdy nie napisała nic równie złego. 
  — No, przyznaj się, kto się za tym kryje? — zapytał. 
  — Nikt, nic — wymamrotała. — Simon Villiers. 
  Cmoknął niezadowolony. 
  — To wirus, przez który przeszły wszystkie moje studentki zeszłego lata. Myślałem, Ŝe 
  wyszedł juŜ z mody. Muszę wyznać, Ŝe czuję się głęboko tobą rozczarowany, Harriet. Myślałem, 
  Ŝe masz lepszy gust. Był chyba najgorszym studentem w mojej całej karierze: miał wstrząsająco 
  banalny sposób myślenia. 
  Potem, tak samo jak pani Glass, zobaczył jej oburzony wyraz twarzy i zrozumiał, Ŝe wybrał 
  niewłaściwą drogę. 
  Całe dni nic nie jadła, włóczyła się po Oksfordzie, chudnąc coraz bardziej; godzinami 
  przesiadywała nad rzeką, wpatrując się w wodę i zastanawiając, czy nie byłoby lepiej tam 
  wskoczyć. Kręciła się w przyzwoitej odległości od jego domu w nadziei, Ŝe zobaczy go choć z 
  daleka. Zwykle widziała, jak wychodzi i wsiada do samochodu, nerwowo bębni palcami po 
  kierownicy, uruchamia silnik i pali papierosa za papierosem. Potem wybiegała Borzoi, 
  rozsiewając wokół siebie zapach perfum, powiewając barwnymi szalikami, jej wspaniałe złote 
  włosy zasłaniały pół twarzy. Wsiadała i odjeŜdŜali kłócąc się zawzięcie. 
  
  ROZDZIAŁ 7 
   
  Dopiero po miesiącu Harriet zaczęła się niepokoić. Niepokój ten jednak był niczym w 
  porównaniu z rozpaczą po stracie Simona. Minął kolejny tydzień i wreszcie pewnego wieczoru 
  umyła włosy, włoŜyła czarną sukienkę po Susie, w którą nigdy do tej pory się nie wbijała, a która 
  teraz na niej wisiała, i poszła do Simona. Marznąc czekała na dworze, dopóki Borzoi nie wyszła z 
  domu. Prawie przegryzła sobie wargę, patrząc, jak Simon całuje ją w drzwiach. Borzoi odjechała 
  z rykiem samochodu, a Simon zniknął w domu. Długo nie odpowiadał na dzwonek. Kiedy 
  wreszcie otworzył, długo mu się przyglądała: w końcu to, co ją tak pociągało, to jego twarz. Jak 
  mógł tak ją unieszczęśliwić? I nagle wrócił dawny czar i poŜądanie. 
  — Cześć — powiedział, próbując sobie przypomnieć, skąd zna tę twarz. — A, to ty — dodał 
  uprzejmie. — Czym mogę słuŜyć? 
  — Mogę wejść? 
  Spojrzał na zegarek: 
  — Zaraz wychodzę. 
  — Nie chciałabym cię kłopotać, ale to dość waŜne. 
  — O rany — westchnął — no, cóŜ, wejdź. 
  W pokoju panował nieopisany bałagan. Wszędzie stały popielniczki pełne niedopałków, 
  brudne kubki ze śladami palców i filiŜanki z zostawionymi na dnie fusami po kawie. Ubrania, od 
  futer po wieczorowe suknie, piętrzyły się na kaŜdym krześle. 
  — Porządek nigdy nie był mocną stroną Borzoi — powiedział Simon, wyjmując z wazonu 
  bukiet zwiędłych kwiatów i wyrzucając je do wygaszonego paleniska. — Dzięki Bogu, jutro 
  przychodzi sprzątaczka. 
  WłoŜył do ust papierosa, nie proponując jej, by teŜ zapaliła. 
  — Więc? — zapytał, zauwaŜając jej zaczerwienione oczy. — Jak leci? Schudłaś bardzo — 
  stosowałaś jakąś dietę? 
  Harriet głęboko zaczerpnęła powietrza. 
  — Simon, jestem w ciąŜy. 
  Zapalił zapałkę, zaciągając się głęboko, aŜ koniec papierosa się rozŜarzył. Wyrzucił zapałkę 
  do ognia. 
  — Jesteś pewna? 
  — Tak, wczoraj dostałam wyniki testu. 
  — Ale przecieŜ brałaś pigułkę. 
  — Wiem, ale dopiero wtedy zaczęłam ją brać i tej nocy, kiedy p–p–pierwszy raz poszliśmy 
  razem do łóŜka, byłam w takim stanie, Ŝe chyba zapomniałam o niej. 
  — Przeklęty mały głuptas — powiedział Simon bez złości. — Jesteś pewna, Ŝe to moje? 
  Spojrzała przeraŜona, jej oczy napełniły się łzami. 
  — O, tak, nigdy nie było kogoś innego. 
  — A co z Jeremym, Gordonem, czy jak mu tam było? 
  — Geoffreyem? Och, nie, nie mogłam, nie… — wybuchnęła płaczem. 
  — No tak, no tak — powiedział Simon. W jego głosie słychać było tylko straszliwe 
  znudzenie. Mogłaby być równie dobrze oderwanym guzikiem od koszuli, parą zostawionych w 
  taksówce okularów czy innym, równie drobnym kłopotem. 
  Poszedł do kuchni i wstawił czajnik z wodą. 
  
  — CóŜ, w takim razie, najlepiej by było, Ŝebyś jak najszybciej pojechała do Londynu do 
  doktora Wallace’a. 
  — Po co? 
  — śeby się tego pozbyć, oczywiście. 
  — Ale ja nie mogę… 
  — Kochanie, to nie jest juŜ niebezpieczne. Nie będziesz słuchała chyba opowiadań starych 
  ciot. Doktor Wallace to dobry lekarz, zna swój fach. Teraz to się po prostu wysysa jak 
  odkurzaczem. 
  Harriet wykrzywiła się z bólu. 
  — Borzoi była u niego dwa razy — ciągnął Simon — tak samo Chloe, Deirdre i Anne–Marie, 
  i Henrietta. Naprawdę, powinien mi chyba dać zniŜkę, tyle juŜ mu tam przysłałem klientek. 
  — Ale ja nie chcę… — zaczęła Harriet. 
  — MoŜesz mieć po tym lekką depresję, ale poniewaŜ w przyszłym tygodniu kończy się 
  semestr, moŜesz pojechać do domu się pozbierać. 
  — To będzie pewnie mnóstwo kosztować. Nie chcę cię ograbić. 
  — Tym się nie przejmuj, kochanie, dam ci pieniądze. Nie taki znów ze mnie drań. Napijesz 
  się neski? Borzoi upiera się przy naturalnej kawie, ale ja za nią nie przepadam — wszystkie te 
  ziarenka, zostające potem w zębach… 
  Wlał gotującą się wodę do dwóch kubków i podał jej. 
  — Jeśli chcesz — powiedział, wrzucając do swojego kubka dwa słodziki — zadzwonię do 
  starego Wallace’a i od razu cię umówię. Te stare próchna w rejestracji bywają mocno 
  nieprzyjemne dla nie znanych sobie pacjentek. 
  Gorąca kawa paliła jej przełyk, ale w dziwny sposób dodawała sił. 
  — Bardzo byś się gniewał, gdybym je zostawiła? 
  — Bądź rozsądna, aniołku. Kto jak kto, ale TY szczególnie nie nadajesz się na samotną 
  matkę. Są kobiety decydujące się na urodzenie dzieci, ale przechodzą przez piekło, jeśli nie mają 
  dość pieniędzy, by wystarczyło na kochanka i opiekunkę do dziecka. 
   
  * * * 
   
  Harriet siedziała w poczekalni dr Wallace’a, czując mdłości i miętosząc w rękach ten sam 
  magazyn, patrząc na wchodzące i wychodzące z gabinetu dziewczęta. Niektóre były przeraŜone i 
  blade, tak samo jak ona, inne, najwyraźniej stałe bywalczynie, plotkowały beztrosko, zachowując 
  się, jakby czekały w kolejce do — fryzjera. Dwie modelki ucałowały się w wejściu. 
  — Fanny, kochana! 
  — Maggie! 
  — Piątek rano — dopilnuj, Ŝeby i ciebie zapisali na ten sam termin, to razem pójdziemy. 
  Doktor Wallace był gładkim męŜczyzną, ciemno opalonym, zapewne od jeŜdŜenia na nartach, 
  spod kitla wysuwały się białe mankiety koszuli. 
  — Jest pani pewna, Ŝe nie chce pani wyjść za mąŜ i mieć dziecka, panno Poole? Decyduje się 
  pani na bardzo powaŜny krok. 
  — On nie chce się ze mną oŜenić — wyszeptała Harriet, nie mogąc spojrzeć lekarzowi prosto 
  w oczy — ale z chęcią pokryje wszystkie koszty. Mam tu list od niego. 
  Doktor Wallace uśmiechnął się, widząc błękitny papier listowy Simona. 
  — Znowu pan Villiers! Kawał drania, prawda? Jeden z naszych stałych klientów. — Harriet 
  zbladła jak ściana. — Bardzo byłaś zakochana? Szkoda, naprawdę szkoda, chłopak ma mnóstwo 
  wdzięku, ale nie nadaje się na męŜa. Jesteś jeszcze młoda, nie on jeden na świecie. śadna 
  
  przyjemność wychowywać samotnie dziecko, szkoda by było zniszczyć tak dobrze 
  zapowiadającą się karierę naukową. 
  — Wiem — powiedziała bezdźwięcznie Harriet. 
  — Muszę tylko załatwić podpis innego lekarza na formularzu. MoŜesz przyjść w piątek rano? 
  Wyjdziesz wieczorem. No, nie płacz, nie ma o co, niedługo będzie juŜ po wszystkim. 
   
  * * * 
   
  Jej ostatnią deską ratunku byli rodzice. Złapała pociąg do rodzinnej miejscowości. Kiedy 
  dotarła do domu, właśnie kończył się brydŜyk organizowany przez matkę. Kilka jej przyjaciółek, 
  podniesionych na duchu paroma szklaneczkami dŜinu z tonikiem, Ŝegnało się hałaśliwie i 
  odjeŜdŜało, głośno trzaskając drzwiczkami od samochodów. 
  Harriet, idąc ścieŜką w stronę domu, zauwaŜyła, Ŝe najgłośniej z nich wszystkich 
  zachowywała się lady Neave, teściowa Susie. 
  — Do widzenia, Alison — mówiła, łaskawie dotykając swoim policzkiem policzka matki 
  Harriet. — Wspaniała zabawa! Spotykamy się wszystkie w przyszłym tygodniu u Audrey, 
  prawda Audrey? CZEŚĆ — zawołała, zauwaŜając nagle Harriet — przyjechałaś na weekend? 
  Musisz wpaść do Petera i Susie. Nowa tapeta w ich salonie to coś niebywałego. 
  Co za nieudane dziecko, myślała lady Neave, uruchamiając samochód. Humber parę razy 
  gwałtownie podskoczył i ruszył naprzód, o włos mijając niebieskie słupki na końcu podjazdu. 
  Nie do wiary, Ŝe to siostra Susie, która, choć nie była partią, o jakiej państwo Neave marzyli dla 
  swojego jedynaka, znała swoje miejsce i potrafiła ucieleśnić ideał małej, słodkiej Ŝoneczki. 
  Pani Poole, poŜegnawszy swoje przyjaciółki, weszła do domu. Harriet siedziała skulona w 
  kuchni. Na kolanach trzymała mruczącego kota. Czy to dziecko musi zawsze wyglądać jak 
  ostatnie nieszczęście, pomyślała matka. Budrysówce brakuje połowy guzików, nie umalowana, 
  włosy nie uczesane. Wykapany tatuś — wiecznie grzebiący w jakichś szpargałach w tym swoim 
  muzeum. 
  — Powinnaś była mnie uprzedzić — powiedziała głośno. — Na kolację mam tylko parówki. 
  Przenocujesz? 
  — Tak, chętnie — odpowiedziała Harriet. 
  — Spędzimy we dwie miły wieczór. 
  — Gdzie jest tato? 
  — Wyjechał na jedną z tych swoich koszmarnych konferencji ceramicznych. 
  Harriet poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod nóg. Ojciec był jedyną osobą, z którą mogła 
  porozmawiać. 
  Matka zaczęła smaŜyć parówki i wzięła się do zmywania. 
  — Polubiłyśmy te nasze brydŜyki, grywamy regularnie co tydzień — mówiła, wkładając 
  szklanki do pieniącej się wody. — Elizabeth Neave to naprawdę cudowna dziewczyna. 
  Jak moŜna określać kogoś dawno po czterdziestce mianem dziewczyny, pomyślała Harriet. 
  — Męczy mnie, Ŝebym kupiła zmywarkę do naczyń. Mówi, Ŝe to prawdziwe 
  błogosławieństwo, jeśli prowadzi się oŜywione Ŝycie towarzyskie. 
  Harriet przyglądała się rękom w gumowych rękawiczkach, zanurzającym się w gorących 
  mydlinach — zupełnie jak ręce chirurga, pomyślała przeraŜona, wysysającego dziecko 
  odkurzaczem. Od zapachu smaŜących się parówek zrobiło jej się niedobrze. W ogrodzie wiatr 
  zrywał z gałęzi drzew róŜowe pąki kwiatów. 
  No tak, oczywiście gapi się przez okno, pomyślała pani Poole. Susie na jej miejscu dawno by 
  juŜ wzięła ścierkę i wycierała szklanki. 
  
  — Jak ci idzie na uniwerku? — spytała. — Kiepsko wyglądasz. Nie pracowałaś za duŜo? 
  Harriet odwróciła się w jej stronę. 
  — Jestem w ciąŜy — powiedziała. 
  — śe co? 
  — W ciąŜy. 
  Ręce w rękawiczkach na chwilę zamarły, potem znów zaczęły zmywać szybkimi, 
  gwałtownymi ruchami. 
  — Skąd wiesz? 
  — Zrobiłam test. 
  — To Geoffrey — powiedziała piskliwym głosem matka. — Nigdy nie lubiłam tego chłopaka. 
  — Nie, to nie on. To ktoś inny. 
  — Ty mała dziwko — wysyczała matka. 
  Nagle tama pękła i zaczęło się; histeria, łzy, wyrzuty: po tym wszystkim, co dla ciebie 
  zrobiliśmy, ciułaliśmy grosz do grosza, byle móc cię wysłać na uniwersytet… 
  — …Wiedziałam, Ŝe to tak się skończy. Ta cała długowłosa cyganeria, głosząca jakieś hasła, 
  wolna miłość i tak dalej — krzyczała. — To wszystko wina twojego ojca. Tak się upierał, Ŝeby 
  cię tam posłać. Gdzie leŜał błąd w naszym wychowaniu? I co powie rodzina Neave’ów? 
  I tak dalej, w kółko to samo, do znudzenia powtarzając te same argumenty. 
  Harriet usiadła. Kot, bez poszanowania dla powagi sytuacji, ocierał się o jej nogi, wreszcie 
  skoczył na kolana głośno mrucząc. 
  — Czy mogłabyś wyłączyć te parówki? — spytała Harriet, czując nagle, Ŝe robi jej się 
  niedobrze. 
  — Co masz zamiar teraz zrobić? — zapytała matka. — Przypuszczam, Ŝe ten młodzieniec 
  umywa od wszystkiego ręce? 
  — Nie chce się ze mną oŜenić, jeśli o to ci chodzi. 
  — MoŜe zostać zmuszony — odparła złowieszczo matka. 
  — Och, mamo, daj spokój, Ŝyjemy w dwudziestym wieku. Posłuchaj, to znaczyło coś dla 
  mnie, ale nic nie znaczyło dla niego. Nie kocha mnie, ale dał mi przynajmniej pieniądze na 
  usunięcie ciąŜy. 
  Matka wzięła czek do ręki. Na jej twarzy odmalował się taki sam wyraz ulgi jak na twarzach 
  pasaŜerów, którzy po półgodzinnym oczekiwaniu na mrozie widzą w końcu nadjeŜdŜający 
  autobus. 
  — Konto w Coutts? Ma o sobie wysokie mniemanie, młodzieniec. Czy to nie jest karalne? 
  — JuŜ nie — odpowiedziała Harriet. — Byłam dziś rano u lekarza w Londynie. Wszystko 
  ustalone: zrobią to w piątek. 
  — Tak chyba będzie najlepiej — odparła matka trochę ułagodzona. — Wygląda na to, Ŝe ów 
  młodzieniec ma trochę przyzwoitości. 
  Harriet zaczerpnęła oddechu. 
  — Naprawdę chcesz, Ŝebym przez to przeszła? Czy nie byłoby lepiej, gdybym jednak urodziła 
  to dziecko? 
  Matka znowu wyglądała na przeraŜoną; autobus miał jednak tabliczkę „słuŜbowy”. 
  — Po co? Gdzie byś je trzymała? 
  Tak jak byśmy rozmawiały o małym słoniątku, pomyślała Harriet. Głośno zaś powiedziała: 
  — A gdy Amanda Sutcliffe tak właśnie postąpiła, uwaŜałaś, Ŝe zrobiła dobrze. 
  — Wszyscy wiedzą, Ŝe Amanda Sutcliffe jest trochę zbzikowana. Takie dziewczęta zwykle 
  wpadają w tarapaty. Wiem, Ŝe moŜesz mnie uwaŜać za nieczułą, ale, biorąc pod uwagę twoją 
  przyszłość uniwersytecką, najlepiej to usunąć. 
  
  — To nie jest to, to ona lub on — twój wnuczek — powiedziała zrozpaczona Harriet. — 
  Zawsze marzyłaś o wnuczętach. 
  — Ale z prawego łoŜa — odparła płacząc matka. — Co sobie o nas ludzie pomyślą? 
  — Czy to ma jakieś znaczenie? — zawołała Harriet i wypadłszy z kuchni, pobiegła na górę do 
  swojego pokoju, gdzie rzuciła się na łóŜko. 
  Jakiś czas potem przyszła matka, usiadła obok i gładząc jej włosy, tłumaczyła: 
  — Przepraszam, Ŝe na ciebie krzyczałam, kochanie, byłam na początku zaszokowana. 
  Zrozum, po prostu nie moŜesz mieć tego dziecka. To ogromna odpowiedzialność; urodzić to 
  dopiero początek. Dziecko potrzebuje prawdziwej rodziny, obojga rodziców, wsparcia 
  finansowego. Kiedy przebrniesz juŜ przez piątek, jakoś sobie ułoŜysz Ŝycie. Złamiesz tacie serce, 
  jeśli nie zrobisz dyplomu. Musisz trochę odpocząć. Pojedziemy w te wakacje do Krainy Jezior, 
  wiem, Ŝe zawsze marzyłaś, by obejrzeć dom Wordswortha. 
  Gładziła jej ramię miękko, lecz zdecydowanie, jakby wyrabiała ciasto. Harriet poczuła 
  chwilowe wzruszenie, Ŝe matka starała się być wyrozumiała, ale to docierało do niej jak przez 
  mgłę. Od czasu gdy Simon ją porzucił, nie potrafiła normalnie reagować. Zeszła na dół i oglądała 
  z matką telewizję. Po pewnym czasie matka oświadczyła, Ŝe jest zmęczona i poszła spać. Harriet 
  suchymi oczami wpatrywała się w ekran. W telewizji wyświetlano jakiś horror o olbrzymim 
  pająku tarantuli. Nie zauwaŜyła nawet, kiedy pająka zastąpił pastor, mówiący o rezygnacji. 
  — Wszystko ma swój czas — zaczął cienkim, piskliwym głosem. 
  Tak jej to przypomniało Simona, Ŝe łzy nagle popłynęły z oczu. W swoim łonie nosiła jedyną 
  rzecz, która jej po nim została. I w tym właśnie momencie postanowiła, Ŝe urodzi to dziecko. 
  
  CZĘŚĆ II 
  
  ROZDZIAŁ 8 
   
  Pani Hastings z trzaskiem zamknęła swój notes. 
  — Obawiam się, Ŝe nie mam nic dla pani, panno Poole. 
  Harriet poczuła ogarniającą ją rozpacz. 
  — AleŜ to niemoŜliwe, Ŝeby nie miała pani Ŝadnej oferty. Przyjmę jakąkolwiek pracę z 
  mieszkaniem. 
  — To samo mówiła pani przed przyjęciem posady u pana Widnella. 
  — To prawda. Przepraszam. 
  Pani Hastings przyjrzała się uwaŜnie swoim długim, czerwonym paznokciom, jakby właśnie z 
  niewątpliwą przyjemnością rozerwała jakieś zwierzę na strzępy. 
  — Sądziłam, Ŝe z takim wychowaniem, jakie pani otrzymała, panno Poole, powinna pani 
  wiedzieć, jak zachować odpowiedni dystans wobec męŜczyzny w rodzaju pana Widnella. 
  Przypuszczam jednak, Ŝe trzymanie męŜczyzn na dystans nie jest pani mocną stroną, czyŜ nie 
  tak? 
  Harriet zacisnęła mocno dłonie. Czuła pot spływający jej po czole. Spokojnie, powtarzała 
  sobie, tylko na nią nie krzyknij, to ci nic nie da. 
  — Ale musi pani mieć dla mnie jakąś pracę — powtórzyła. — NiechŜe pani zrozumie, nie 
  przeŜyjemy, jeśli czegoś nie dostanę. 
  Twarz pani Hastings znowu rozpromienił szeroki uśmiech. — Trzeba było pomyśleć o tym 
  wcześniej, zanim opuściła pani w takim pośpiechu pana Widnella. Proszę zajrzeć znowu w 
  poniedziałek. 
  Harriet miała właśnie zamiar najpokorniej błagać ją o wybaczenie, gdy zadzwonił telefon. 
  Pani Hastings podniosła słuchawkę. 
  — Pan Erskine? Och, nie, znowu on? Dobrze, połącz go ze mną. — Jej głos zamienił się w 
  samą słodycz. — Halo, panie Erskine, i jak idzie? — Chwila przerwy. — śadna z nich się nie 
  nadaje? AleŜ wysłałam do pana juŜ chyba tuzin dziewcząt. No, tak… Oczywiście, rozumiem 
  doskonale pana sytuację, jutrzejszy wyjazd do Francji, ale cóŜ ja mogę poradzić, panie Erskine? 
  Przysłałam panu moje najlepsze dziewczęta… Co z moimi najgorszymi? AleŜ, panie Erskine, nie 
  mamy Ŝadnej takiej w naszym rejestrze! — Nagle jej oczy zabłysły, zatrzymując się na Harriet. 
  — Chwileczkę, proszę pana — zaczęła pojednawczym tonem — a co by powiedział pan o 
  dziewczynie w dość tragicznym, powiedziałabym, połoŜeniu? — Twarz Harriet zapłonęła z 
  upokorzenia. — Jakiego rodzaju sytuacja? No cóŜ, mam tu zapisaną pannę Poole, która ma małe 
  dziecko… nie, tak się składa, Ŝe nie jest męŜatką. Chce ją pan zobaczyć? — Szeroki uśmiech 
  znów rozlał się na jej twarzy. — Cudownie! Przekona się pan, Ŝe to czarująca dziewczyna, 
  bardzo spokojna i delikatna, wcale nie w typie, jakiego by się pan po niej spodziewał. Prowadzi 
  samochód, gotuje, zrobiła dyplom z angielskiego, ma mnóstwo doświadczenia w opiece nad 
  dziećmi. — Uciszyła protesty Harriet. — Dobrze, panie Erskine, juŜ ją wysyłam taksówką. 
  OdłoŜyła słuchawkę. 
  — CóŜ, panno Poole, poszczęściło się pani. To był Cory Erskine. 
  — Ten pisarz? 
  Pani Hastings potaknęła. 
  — Uwielbiam jego ksiąŜki — powiedziała Harriet. 
  — Zdecydowanie lepiej mu idzie pisanie niŜ kontakty z ludźmi — odparła pani Hastings. — 
  Jego małŜeństwo właśnie się rozpadło. 
  
  — Rozpadło? — spytała zdziwiona Harriet. — Jego Ŝoną była przecieŜ Noel Balfour, prawda? 
  Podawano ich za przykład wzorowego małŜeństwa, a ona ciągle udzielała wywiadów, w których 
  radziła, jak zadowolić męŜa. 
  — Nikomu — stwierdziła gorzko pani Hastings — nie udało się jeszcze zadowolić pana 
  Erskine’a. To jeden z najtrudniejszych męŜczyzn, z jakimi miałam do tej pory do czynienia. Nie 
  dostaniesz tej pracy, ale gdyby jednak stał się cud, pamiętaj, Ŝeby ją wziąć. Osoby w twoim 
  połoŜeniu nie mogą pozwolić sobie na wybrzydzanie. No i doprowadź się do porządku, zanim 
  tam pojedziesz, i postaraj się wykrzesać z siebie więcej energii i entuzjazmu. Mieszka pod 
  numerem dziewiątym przy Chiltern Street. 
  Jak moŜna doprowadzić się do porządku, myślała Ŝałośnie Harriet, w pośpiechu czesząc 
  włosy, jeśli skończył się właśnie krem do twarzy, dezodorant i cienie do powiek? Nie stać jej na 
  szewca, a włosy od mycia w mydle straciły połysk. 
  
  ROZDZIAŁ 9 
   
  Pomalowany na błękitno, z drzwiami w kolorze ciemnej zieleni, dom przy Chiltern Street nr 9 
  wyraźnie odróŜniał się od innych budynków stojących przy tej ulicy. Trzęsąc się cała ze 
  zdenerwowania, Harriet dała taksówkarzowi ostatniego funta i nacisnęła dzwonek. Po dłuŜszej 
  chwili drzwi otworzył wysoki, wyglądający na zdenerwowanego, męŜczyzna w czarnym swetrze 
  polo. 
  — Tak? — powiedział niezachęcająco. 
  — Pan Erskine? Przysłano mnie z agencji w sprawie pracy. 
  — Niech pani wejdzie. Właśnie rozmawiam przez telefon. 
  Poszła za nim na górę, gdzie weszli do duŜego, zaniedbanego pokoju. Wszędzie poniewierały 
  się ksiąŜki: wypełniały półki zasłaniające ściany, zaśmiecały bardzo duŜe biurko, walały się po 
  podłodze pokrytej róŜowym dywanem. 
  — To nie potrwa długo — rzucił. Zapalając papierosa wziął do ręki słuchawkę. 
  — .Oskar, jesteś tam jeszcze? Słuchaj, guzik mnie obchodzi, czy ci Amerykańcy naprawdę 
  chcą się wycofać, wydobędziemy pieniądze z innego źródła, ale nie ma mowy, Ŝebym umieścił 
  jeszcze jedną główną postać w scenariuszu! 
  Biedny Oskar, pomyślała Harriet, siadając na cytrynowoŜółtym krześle, tak aby nie było 
  widać pozaciąganych rajstop. 
  Przyjrzała się fotografiom, stojącym na niewielkim stoliku. Na dwóch widać było parę 
  prześlicznych dzieci: chłopca i dziewczynkę. Oboje mieli długie jasne włosy i ciemne skośne 
  oczy. Inne zdjęcie przedstawiało konia wyścigowego. Cory Erskine, przypomniała sobie Harriet, 
  był kiedyś bardzo znanym dŜokejem — amatorem. Na czwartym zobaczyła Noel Balfour w 
  bikini; istniało pewne podobieństwo między tymi dwoma zdjęciami — jej długie nogi, pełna 
  figura, kształtna głowa, brązowe oczy, klasyczne rysy twarzy i pełne, zmysłowe usta, tak 
  doskonale znane kinomanom z całego świata, miały w sobie coś z pięknego rasowego konia 
  wyścigowego. I z jakimŜ to męŜczyzną rzekomo szczęśliwie spędzała swoje Ŝycie? Harriet 
  odwróciła się, by spojrzeć na Cory’ego Erskine’a, badawczo przyjrzała się jego powściągliwej, 
  zamkniętej twarzy o surowych rysach, wydatnych kościach policzkowych i skośnych, uwaŜnych 
  oczach. Wygląda jak nieprzenikniony i nietknięty przez cywilizację Indianin, pomyślała. 
  Kończył juŜ rozmowę, kiedy przez okno do pokoju wpadł snop jasnego zimowego słońca, 
  oświetlając niezdrową bladość jego twarzy, głębokie zmarszczki wokół ust, siwe pasma w 
  ciemnych włosach. 
  — Przepraszam, Ŝe kazałem ci czekać — rzekł, odkładając słuchawkę. Wziął w połowie juŜ 
  opróŜnioną butelkę whisky. — Napijesz się? 
  Harriet potrząsnęła głową. Od wczorajszego lunchu nie miała nic w ustach, a biorąc pod 
  uwagę ilość alkoholu, jaką wlał sobie do szklanki Cory Erskine, taka dawka zwaliłaby ją z nóg. 
  Kiedy jednak podał jej cygarniczkę z papierosami, nie była w stanie odmówić, choć wiedziała, Ŝe 
  nie powinno się palić w czasie rozmowy wstępnej. Tak bardzo trzęsły się jej ręce, Ŝe musiał 
  przytrzymać jej dłoń, gdy podawał ogień. Wyprostował się i przez chwilę patrzył na nią uwaŜnie. 
  — Jesteś w dość kiepskiej formie, prawda? — zauwaŜył szorstko. — Kiedy urodziłaś 
  dziecko? 
  — Trzy miesiące temu — odparła Harriet. — Po porodzie nie czułam się najlepiej, ale juŜ 
  doszłam do siebie. 
  
  — Kto jest ojcem? — Zarumieniła się. — MoŜesz mi powiedzieć, nie mam w zwyczaju 
  wskakiwania na deskorolkę i objeŜdŜania miasta z megafonem w ręku, gdy tylko ktoś mi się 
  zwierzy. 
  — To student — powiedziała — nazywa się Simon Villiers. 
  Nawet po tylu miesiącach na samą wzmiankę o nim w ustach robiło jej się sucho, a gardło się 
  ściskało. Cory Erskine spojrzał z zainteresowaniem. 
  — Simon Villiers? Przystojny blondyn? Straszliwie nadziany? Przymierza się do kariery 
  aktorskiej? 
  Harriet cała zaczęła dygotać. 
  — Zna go pan? 
  — Poznałem go w zeszłym roku w Oksfordzie, kiedy przyjechałem z serią wykładów na temat 
  teatru. Oprowadzał mnie po mieście. 
  — I jakie na panu zrobił wraŜenie? — spytała Harriet zduszonym głosem. 
  — Szalenie z siebie zadowolonego. Nie widujesz się juŜ z nim? Nie pomaga ci? 
  — Dał mi furę pieniędzy na usunięcie ciąŜy, ale stchórzyłam i zamiast aborcji mam szkła 
  kontaktowe i dziecko. 
  — Wie, Ŝe urodziłaś? 
  — Napisałam mu o tym, nie odpowiedział ani słówkiem. Przypuszczam, Ŝe wyjechał za 
  granicę. Nie kochał mnie. 
  — A rodzice ci nie pomogą? — zapytał. 
  — Tylko pod warunkiem, Ŝe oddam Williama, tak się nazywa mój synek, do adopcji, a ja nie 
  mogę znieść myśli o rozstaniu z nim. 
  — To gdzie jest teraz? 
  — Zostawiłam go u przyjaciółki, ale tylko na popołudnie. 
  Głośno zaburczało jej w brzuchu. Czuła się bardzo niezręcznie w tym Ŝółtym fotelu, nogi 
  miała wyŜej niŜ siedzenie. 
  Cory zamieszał lód w szklance. 
  — I chcesz opiekować się moimi dziećmi? 
  Harriet kiwnęła potakująco głową, rozpaczliwie starając się ukryć desperację. Wskazał na 
  zdjęcia stojące na stoliku. 
  — Jonah i Chattie, osiem i pięć lat. W przeciwieństwie do wszystkich tych bzdur o moim i 
  Noel cudownym małŜeństwie, które mogłaś wyczytać w prasie, mają za sobą cięŜkie przejścia. 
  Właściwie juŜ od urodzenia Jonaha Noel ciągle nie mogła się zdecydować, czy zostać ze mną, 
  czy odejść. Dzieci słuŜyły jej za pionki w grze. Teraz wreszcie zdecydowała się, Ŝe chce wyjść za 
  Ronniego Aclanda — jego głos stwardniał — i właśnie się rozwodzimy. DuŜo przebywam za 
  granicą. Dzieci mieszkają w hrabstwie York w domu naleŜącym do mojej rodziny. Noel nigdy 
  nie potrafiła się dogadać z Ŝadną z opiekunek do dzieci. W rezultacie przez dom przewinęła się 
  plejada niań. Dzieci rozpaczliwie potrzebują kogoś czułego, kochającego, odpowiedzialnego, kto 
  zostanie z nimi na dłuŜej i zapewni im poczucie bezpieczeństwa. Przyjrzał jej się dokładnie, 
  zauwaŜając budzącą litość chudość, długie nogi, rozjechane jak u źrebaka, proste, ciemne włosy 
  zaczesane gładko do tyłu i ściągnięte czarną, pomiętą wstąŜką, nieregularne rysy twarzy, szarawą 
  cerę, olbrzymie, przeraŜone oczy, pełne, drŜące usta. 
  — Czy zdajesz sobie sprawę, w co się pakujesz? To zapadła dziura, w której nigdy nic się nie 
  dzieje. Jedyna lokalna rozrywka i dyŜurny temat rozmów to polowanie. PrzyjeŜdŜam tam 
  pracować, bo mam więcej spokoju niŜ w Londynie. Myślisz, Ŝe poradzisz sobie z dwójką dzieci? 
  W przeciwnym razie oszczędź sobie fatygi i nie przyjeŜdŜaj. Ile masz lat? 
  — Niecałe dwadzieścia — odparła Harriet. 
  
  — Ale pani Hastings powiedziała, Ŝe zrobiłaś dyplom. 
  — Nie, zrezygnowałam, kiedy zaszłam w ciąŜę. 
  — A masz jakieś doświadczenie w opiece nad dziećmi? 
  — DuŜo zajmowałam się dziećmi przyjaciół. 
  — Pani Hastings mówiła jednak, Ŝe gdzieś juŜ próbowałaś, czy to kolejne z jej drobnych 
  przejęzyczeń? Jak długo tam pracowałaś? 
  Harriet zsunęła stopy. 
  — Tylko jedną noc — powiedziała cicho. — Miałam prowadzić gospodarstwo samotnemu 
  męŜczyźnie, mieszkającemu na prowincji. 
  — I…? 
  — On… próbował mnie zgwałcić. 
  Cory Erskine uniósł jedną brew. 
  — Szybki Bill! Jak do tego doszło? 
  — Przyszedł do mojej sypialni zaraz po tym, jak zgasiłam światło i… 
  — I uznałaś, Ŝe nie opłaca ci się poddać. Godne podziwu. 
  Harriet zaczerwieniła się ze złości. Jeśli oczekiwała współczucia, to trafiła pod zły adres. 
  Twarz Cory’ego Erskine’a nie wyraŜała Ŝadnych uczuć. 
  — Co do dziecka — ciągnął — czy jest grzeczne? DuŜo płacze? 
  Harriet głęboko zaczerpnęła oddechu. Równie dobrze moŜe powiedzieć prawdę, i tak nie 
  dostanie tej pracy. 
  — Tak, duŜo; myślę, Ŝe małe dzieci są jak barometry: odzwierciedlają stan ducha osoby, która 
  się nimi zajmuje. Przypuszczam — plątała się dalej — Ŝe gdybym była szczęśliwsza i 
  spokojniejsza, jemu by się to teŜ udzieliło. To wszystko dlatego, Ŝe ostatnio nie byłam zbyt 
  szczęśliwa. 
  Nie wyglądało na to, Ŝeby Cory Erskine usłyszał choć jedno słowo z jej wypowiedzi. 
  Studiował kartkę wkręconą w maszynę do pisania, przesunął wałek i wystukał jednym palcem 
  parę słów. 
  Drań! pomyślała Harriet, jak śmie być tak gruboskórny! 
  — CóŜ, jeśli płacze, to tylko twój problem — odezwał się, nawet na nią nie patrząc. — 
  Umieścimy was oboje w najdalszej części domu, tak Ŝebyś tylko ty go słyszała. 
  Harriet gwałtownie złapała powietrze. 
  — Umiesz gotować i prowadzić samochód? — ciągnął. 
  Potaknęła. 
  — Dobrze. Nie będziesz musiała wszystkiego robić sama. Jest tam gospodyni, pani 
  Bottomley. Od lat u nas pracowała, ale zaczyna się starzeć i opieka nad dziećmi zbytnio ją 
  wyczerpuje. Jonah jest w szkole z internatem, przyjeŜdŜa raz na tydzień, Chattie chodzi do szkoły 
  na miejscu. Będziesz zajmowała się nimi, gdy będą w domu, zawoziła i przywoziła ze szkoły, 
  dbała o ich ubrania, gotowała dla nich itp., itp. Jutro wyjeŜdŜam na co najmniej miesiąc do 
  Francji, ale po powrocie przyjadę na Północ skończyć parę scenariuszy. 
  — To znaczy, Ŝe chce mnie pan naprawdę zatrudnić? — zapytała Harriet z niedowierzaniem. 
  Potaknął. — Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, Ŝe nie zanudzisz się tam na śmierć. 
  — Nudzić się? — powtórzyła wolno Harriet. — To tak jak ktoś spytałby tonącego, czy nie 
  nudzi go koło ratunkowe. 
  Po raz pierwszy na twarzy Cory’ego Erskine’a zagościł uśmiech i nagle Harriet zrozumiała, 
  dlaczego Noel uwaŜała go za bardzo przystojnego. 
  
  — Proponuję, Ŝebyś wyjechała w sobotę — powiedział. — Bezpośredni pociąg odjeŜdŜa w 
  południe. Załatwię kogoś, kto odbierze cię na stacji w Leeds. A teraz, jeśli pozwolisz, mam do 
  załatwienia mnóstwo spraw, zostawionych na ostatnią chwilę. 
  — Nie wiem, jak panu dziękować — wyjąkała. — Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by 
  były szczęśliwe. — Zakręciło jej się w głowie, gdy wstawała, i musiała schwytać się blatu biurka, 
  by nie upaść. 
  — Lepiej byś zaczęła porządnie się odŜywiać — odparł, wyciągając ksiąŜeczkę czekową. — 
  Dwadzieścia funtów na podróŜ i dwadzieścia pięć awansem za twoją pierwszą tygodniową 
  wypłatę. — Podał jej czek na czterdzieści pięć funtów. 
  Harriet z trudem powstrzymywała łzy napływające do oczu. — Przepraszam — powiedziała, 
  odwracając głowę. — Taki uśmiech losu to dla mnie prawdziwy szok. PrzecieŜ nie moŜe mi pan 
  płacić tak duŜo. 
  — Chcę, Ŝebyś zajmowała się porządnie moimi dziećmi, a nie tylko snuła się jak cień po 
  domu. A teraz, poniewaŜ nie przypuszczam, Ŝeby pani Bottomley próbowała cię zgwałcić, mam 
  nadzieję, Ŝe spotkamy się pod koniec lutego. Prawdopodobnie łatwiej przyjdzie ci się 
  zaaklimatyzować tam beze mnie wściubiającego nos we wszystko. 
  Kiedy wreszcie wyszła, ciągle jąkając podziękowania, usiadł znowu do pracy. Po chwili wstał 
  i wyjrzał przez okno. Harriet szła ulicą. Patrzył, jak wyciąga z torebki czek, przygląda mu się w 
  zdumieniu, po czym podskakuje z radości, o mało nie zbijając z nóg jakiegoś przechodnia. Przed 
  zakrętem odwróciła się, spojrzała w okno i pomachała do niego nieśmiało. Odmachał jej w 
  odpowiedzi. 
  Cholerny głupiec, pomyślał o sobie. Mógłbym zatrudnić najlepszą opiekunkę do dzieci w 
  Londynie, a wybrałem pannę z dzieckiem, co w praktyce oznacza, Ŝe od dziś mam na głowie 
  czwórkę, a nie dwójkę dzieci. 
  Spojrzał na zdjęcie swojej Ŝony i twarz mu pociemniała. Nalał kolejną potęŜną porcję whisky i 
  wrócił do maszynopisu. 
  
  ROZDZIAŁ 10 
   
  Kiedy opadła nieco euforia po znalezieniu pracy, Harriet zaczęła ogarniać coraz większa 
  trema. Wystarczająco duŜo kłopotów miała z doglądaniem jednego dziecka, jakieŜ więc miała 
  prawo podejmować się opieki nad dwójką najprawdopodobniej niemoŜliwie rozpuszczonych i z 
  całą pewnością przechodzących teraz przez trudny okres dzieci? 
  Nie dam rady, powtarzała sobie w następną niedzielę, siedząc w pociągu jadącym przez 
  Midlandy. Z kaŜdą chwilą oddalała się od Simona, zmniejszając w ten sposób do zera i tak nikłą 
  szansę spotkania go gdzieś przypadkowo w Londynie. 
  Obiecany samochód czekał na nią przed dworcem w Leeds. William, który płakał przez 
  większą część podróŜy, zasnął wreszcie głęboko, pozwalając wyczerpanej Harriet przyjrzeć się 
  mijanym widokom. Nie moŜna powiedzieć, Ŝeby oglądany przez okna samochodu krajobraz 
  podniósł ją na duchu. 
  Szare i brudne przedmieścia Leeds zastąpiły pola i lasy, które w miarę jazdy stawały się coraz 
  dziksze i bardziej ponure: brunatne wzgórza, kamienne mury, rdzawe zarośla, z których sterczały 
  kępy wrzosu, ciemna, nawiedzana przez demony ojczyzna Heathcliffe’a. Nic dziwnego, Ŝe Noel 
  Balfour uciekła z tego dzikiego pustkowia. Przejechali przez wioskę z rzadko rozrzuconymi 
  szarymi domkami i droga zaczęła piąć się zakosami w górę. 
  — Dom Erskine’ów jest na szczycie wzgórza — powiedział kierowca. — Nazywa się 
  Wilderness. Nie chciałbym tam mieszkać, ale ci artyści mają dziwne gusta. Podobno do 
  wszystkiego moŜna się przyzwyczaić. 
  Solidny, szary dom stał na skraju wrzosowiska, kilometr od rwącej rzeki: otaczał go duŜy, 
  zaniedbany ogród. W głębi, jak wartownicy pilnujący dobytku, trzymały straŜ wysmukłe pnie 
  sosen. 
  Harriet pełna obaw zastukała do ogromnych drzwi nabijanych gwoździami. Otworzyła jej 
  kobieta w średnim wieku. Rudawe włosy miała zaczesane do góry, jej kluchowata twarz 
  wyraŜała niezadowolenie. Spojrzała na Harriet wrogo, ale najwyraźniej całą jej uwagę 
  pochłaniała gruba kotka, próbująca uciec z domu. 
  — AmbroŜy, wracaj, ty diablico! — udało jej się w ostatniej chwili złapać kota za ogon i 
  przeraźliwie miauczącego wciągnąć do środka. 
  — Panna Poole? — spytała lodowato i bardzo wyniośle. — Jestem pani Bottomley. 
  — Dzień dobry pani — odpowiedziała Harriet usiłując podać jej rękę, równocześnie 
  kurczowo trzymając Williama i bagaŜe. 
  Gdy wchodziła do hallu, z góry zbiegła dwójka dzieci, ciągnących za sobą czarnego labradora. 
  Na jej widok zamarły w pół kroku i wpatrywały się w nią niezbyt przyjacielsko ciemnymi, 
  ocienionymi gęstymi’ rzęsami oczami. 
  — Jonah i Charlotte — przedstawiła pani Bottomley — to panna Poole. 
  — Dzień dobry — powiedziała nerwowo Harriet. — To jest William. 
  — Dobrą miała pani podróŜ? — zapytała dziewczynka grzecznie, ale bez szczególnego 
  zainteresowania. — Jesteśmy „podakcentowani” pani przyjazdem. AmbroŜy marcuje i dlatego go 
  nie wypuszczamy. Mówimy o nim on, bo kiedy tato go kupował, myślał, Ŝe to kot, nie kotka. 
  Pani Bottomley wzięła jedną z walizek Harriet. 
  — Zaprowadzę panią do jej pokoju — powiedziała lodowato, kierując się w stronę schodów. 
  
  — Niech pani uwaŜa na sznurek — zawołała zaniepokojona Harriet, ale było juŜ za późno: 
  sznurek nie wytrzymał, rozległ się trzask i zawartość walizki — brudna bielizna jej i Williama, 
  której nie zdąŜyła uprać przed wyjazdem — wyleciała na podłogę. 
  Dzieci zaczęły krztusić się ze śmiechu, Chattie dostała niemal histerii z podniecenia. Nic nie 
  mogło skuteczniej przełamać lodów niŜ wspólne zbieranie rozrzuconych rzeczy. 
  Pani Bottomley jeszcze bardziej wyniosła i chłodna poprowadziła Harriet krętym przejściem 
  do jej pokoju. Wnętrze domu, w przeciwieństwie do jego surowego wyglądu z zewnątrz, było 
  urządzone z przepychem, komfortowo. Osoba, która wybrała te miękkie, puszyste dywany, 
  pastelowe, jedwabne tapety i wspaniale z nimi kontrastujące zasłony w zdecydowanych kolorach, 
  musiała mieć doskonałe wyczucie barw i mnóstwo pieniędzy do dyspozycji. 
  Wszędzie wisiały lustra — w hallu, na schodach, na półpiętrze. Harriet starała się nie patrzeć 
  na swoje odbicie — blada, przeraŜona twarz. 
  — Co za śliczny dom; i jak wspaniale pani się o niego troszczy — odezwała się, dokonując 
  słabej próby przełamania niechęci pani Bottomley. Gospodyni puściła tę uwagę mimo uszu. 
  — Tu będzie pani mieszkać — powiedziała, wprowadzając Harriet do małego, urządzonego w 
  szaro — białej tonacji pokoju. W oknach wisiały Ŝółte zasłony, duŜe dwuosobowe łóŜko 
  przykrywała narzuta w Ŝółte kwiaty. — Dziecko moŜe spać w pokoju obok — dodała chłodno. 
  Zdecydowanie ignorowała obecność Williama. — Chattie i Jonah mieszkają w drugiej części 
  korytarza, ale tutaj ma pani urządzenie, które moŜna włączyć, by słyszeć, czy się nie obudzili. 
  Dzisiaj ja ich jeszcze połoŜę spać. Pani kolacja będzie gotowa za godzinę. 
  Ani razu nie spojrzała na Harriet. O, BoŜe, pomyślała Harriet, ona naprawdę czuje się 
  dotknięta moim przyjazdem. 
  Później jeszcze bardziej załamana i nieszczęśliwa zobaczyła, Ŝe pani Bottomley nakryła dla 
  niej jednej w wielkiej, zielonej, wiktoriańskiej jadalni. Spojrzała na nią nieśmiało: 
  — Nie zje pani ze mną? — spytała. 
  — Jem posiłki w mojej części domu. Mam nadzieję, Ŝe to na dzisiaj wszystko — odparła pani 
  Bottomley. 
  Krocząc majestatycznie w stronę drzwi, usłyszała stłumiony szloch, odwróciła się i zobaczyła 
  nieszczęśliwą, wykrzywioną Ŝałośnie twarz Harriet, sięgającej po chusteczkę. Serce jej zmiękło. 
  Przeszła przez pokój i objęła Harriet ramieniem. 
  — Spokojnie, jagniątko, spokojnie, nie płacz. Sama nie zauwaŜysz, jak się do tego 
  przyzwyczaisz. Wiem, Ŝe dla takiej młodej dziewczyny jak ty to miejsce wydaje się kompletnym 
  pustkowiem, ale dzieci tak się cieszyły na twój przyjazd i Ŝe przywieziesz dzidziusia. Będziesz 
  dotrzymywałą mi towarzystwa, wieczorami człowiek czuje się tu czasem samotny. 
  Harriet wytarła oczy. — Nie przeszkadza pani William i to, Ŝe nie jestem męŜatką? 
  — Nie ma o czym mówić — odparła pani Bottomley, która rozgłaszała po miasteczku, jak to 
  szybko ustawi tę ladacznicę do pionu. — Chodź do kuchni, zjemy razem kolację. Po zjedzeniu 
  czegoś od razu poczujesz się lepiej. Wypijemy po kropelce sherry, to nas podniesie na duchu. 
  Od tej pory Harriet i pani Bottomley stały się dobrymi przyjaciółkami. Gospodyni rządziła 
  nią, troszczyła się o nią, zmuszała do jedzenia i udzielała bez końca wskazówek, jak zajmować 
  się dziećmi. 
  
  ROZDZIAŁ 11 
   
  Choć pani Bottomley bardzo jej pomagała, Harriet nieraz zastanawiała się później, jakim 
  cudem przeŜyła pierwsze kilka tygodni opieki nad dziećmi Cory’ego Erskine’a. Dni wydawały 
  się nie mieć końca: pobudka o szóstej, karmienie i kąpiel Williama, wyprawienie Chattie do 
  szkoły, kolejne karmienie Williama. Później czekały na nią sterty prania i prasowania, zakupy, 
  sprzątanie pokoi, gotowanie posiłków, słanie łóŜek. Co noc płakała w poduszkę, zasypiała 
  kompletnie wyczerpana, w parę godzin później budził ją płacz Williama, któremu wyrzynały się 
  zęby. 
  Gdyby wymagano od niej samej pracy, jakoś by jeszcze sobie dała radę. Najgorsze było to, Ŝe 
  oczekiwano od niej łagodności i dobrego nastroju. Chattie, która nie umiała się sama sobą zająć, 
  chciała być ciągle zabawiana lub pieszczona. Uwielbiała małego i stanowiła dla niego prawdziwe 
  zagroŜenie, karmiąc go jakimś niestrawnym jedzeniem, po którym wymiotował, zaglądając do 
  pokoju i budząc go, ledwo zdąŜył zasnąć. 
  A jednak najbardziej martwił Harriet głęboko nieszczęśliwy Jonah. Robiła wszystko, co w jej 
  mocy, by go zabawić, gdy przyjeŜdŜał do domu na weekendy. 
  Niezwykle sympatyczny, jeśli nie ogarnęła go melancholia, był równocześnie szalenie skryty i 
  nigdy nie wiedziała, co naprawdę kryło się za tą nieruchomą twarzą Indianina, którą odziedziczył 
  po ojcu. Czasami nie odzywał się godzinami i choć nigdy nie mówił o matce, Harriet zauwaŜyła, 
  Ŝe kręcił się w pobliŜu w porze przynoszenia poczty, z trudem ukrywając rozczarowanie, gdy nie 
  było nic do niego. 
  Cory pisywał regularnie długie listy pełne rysunków i wariackich, zaskakujących Ŝartów. Noel 
  Balfour najwyraźniej nie uznawała korespondencji. Jedyną kartką, jaka przyszła od niej w ciągu 
  tych tygodni, była pocztówka z Afryki adresowana do Cory’ego. Przedstawiała druŜynę 
  olbrzymich, muskularnych Murzynów, grających w piłkę noŜną. Z tyłu Noel napisała: „Udało mi 
  się uwieść wszystkich poza bramkarzem, kochanie”. 
  Na widok tej kartki usta pani Bottomley zacisnęły się w wąską linię, ale Harriet, choć 
  umierała z chęci dowiedzenia się czegoś o małŜeństwie Cory’ego Erskine’a, miała dość 
  wyczucia, by nie pytać. Wiedziała, Ŝe pani Bottomley powie jej wszystko sama we właściwym 
  czasie. I miała rację. 
  Pewnego wieczoru pod koniec lutego siedziały razem przed kolacją w cichym zakątku jadalni. 
  Nad kominkiem wisiał olbrzymi akt Noel Balfour. JakaŜ ona piękna, pomyślała Harriet, nie 
  wyobraŜam sobie, Ŝeby jakikolwiek męŜczyzna mógł przejść obok niej obojętnie. 
  — Kto to namalował? — spytała. 
  Pani Bottomley nadęła się i aŜ poczerwieniała z dezaprobaty, ale chęć poplotkowania okazała 
  się silniejsza od niej. 
  — Panicz Kit, i nigdy właściwie nie powinien był tego robić. 
  — Kto to jest? 
  — Młodszy brat pana Cory’ego. 
  — O, rany, czyli wszystko zostaje w rodzinie. Strasznie dobry ten obraz. 
  — Powinien być — odparła pani Bottomley, wpatrując się w na pół leŜącą, kształtną Noel 
  Balfour. — Spędził nad nim wystarczająco duŜo czasu. Pan Cory był wtenczas za granicą. Panicz 
  Kit pojawił się tu z miną niewiniątka i powiada: „Przyjechałem pomalować trochę tych pięknych 
  pejzaŜy, pani B.”, ale nie podobał mi się ten zły błysk w jego oczach, wiedziałam, Ŝe nic dobrego 
  z tego nie wyniknie. 
  
  — Jak wygląda? — spytała Harriet. — Podobny do pana Erskine’a? 
  — Jak ogień i woda — odpowiedziała pani Bottomley, nalewając sobie kolejny kieliszek 
  sherry. — Trzeba przyznać, Ŝe jest przystojny, nasz panicz Kit. Wysoki i jasny jak poranek, a 
  wdzięku ma tyle, Ŝe przekonałby róŜe do zakwitnięcia zimą. Ale zawsze sprawiał mnóstwo 
  kłopotów. Wybrykami doprowadzał swoją biedną matkę do szaleństwa. Piękne pejzaŜe, 
  rzeczywiście. Nawet nosa nie wytknął poza sypialnię pani Erskine, która leŜała kompletnie naga 
  z miną skromnisi; a centralne było włączone na pełny regulator, Ŝe moŜna się było ugotować. I 
  wcale nie zajmowali się wyłącznie malowaniem, o nie. 
  — I co powiedział pan Erskine po powrocie? — spytała Harriet ze zgrozą. — Bardzo był 
  wściekły? 
  — Bardzo — potwierdziła pani Bottomley. — śałuj, Ŝeś nie słyszała. Pan Erskine był jak 
  zwykle opanowany, ale bardzo sarkastyczny, a pani E. w spazmach. Krzyczała na cały dom „I co 
  z tego, przynajmniej tym razem zostało w rodzinie!” 
  Zapadło dłuŜsze milczenie i wreszcie pani Bottomley wyznała konfidencjonalnie: — Bo 
  musisz wiedzieć, Harriet, Ŝe panicz Kit wcale nie był pierwszy. Od urodzenia panicza Jonaha 
  zmieniała młodych dŜentelmenów jak rękawiczki. 
  — To dlaczego pan Erskine się na to godzi? — dopytywała się Harriet. — Nie wygląda na 
  takiego, który by ustępował z drogi. 
  Pani Bottomley potrząsnęła głową. 
  — Bo i nie ustępuje — odparła posępnie. — Na ogół jest twardy, w jej rękach robi się miękki 
  jak wosk. Kocha ją. 
  — To skąd wziął siłę, by się z nią teraz rozwodzić? 
  Pani Bottomley wzruszyła pulchnymi ramionami. 
  — Pewnie nic z tego nie będzie. Oświadczyła, Ŝe chce wyjść za tego Ronniego Aclanda, ale 
  przypuszczam, Ŝe w końcu zostanie z panem Cory. Podoba jej się bycie jego Ŝoną, to dodaje jej 
  powagi, a poza tym on mnóstwo zarabia. Wiesz, to ekstrawagancka kobieta, chce mieć wszystko 
  w najlepszym gatunku, no i lubi czuć nad nim władzę, wiedzieć, Ŝe trzyma go pod pantoflem. 
   
  * * * 
   
  Harriet aŜ za dobrze rozumiała uczucia Cory’ego. Teraz, gdy nie musiała się martwić, czy uda 
  jej się zatrzymać Williama, ani skąd wyskrobać trochę pieniędzy, wszystkie jej myśli 
  koncentrowały się na Simonie. Jej pragnienie wcale z czasem nie osłabło. Dokuczało jej w dzień 
  i w nocy, pochłaniając wszystkie jej uczucia, wszelki rozsądek, pozostawiając jedynie bolesną 
  pustkę. Chciała wypełnić próŜnię cięŜką pracą, zagłuszyć ból oglądaniem telewizji i czytaniem 
  długo w noc, a jednak samotność pogłębiała się, czuła się jak zamknięta w olbrzymiej klatce. 
  Później tego wieczoru, kiedy pani Bottomley poszła juŜ spać, zadzwonił telefon. Harriet 
  podniosła słuchawkę. 
  — Dzwoni pan Erskine z Dublina — odezwała się telefonistka. — Czy zgodzi się pani 
  zapłacić za rozmowę? 
  — Tak — odparła Harriet, zastanawiając się, co Cory mógł robić w Irlandii. 
  — Halo, halo, Cory. Czy mogę prosić Cory’ego? — odezwał się leniwy, powolny, o głębokim 
  brzmieniu, bardzo seksowny męski głos. 
  — Nie ma go — odpowiedziała Harriet. 
  — Do diabła, miałem nadzieję, Ŝe juŜ wrócił — powiedział głos. — Gdzie się podziewa? 
  — Ciągle na Lazurowym WybrzeŜu. Czy mogę w czymś pomóc? 
  
  — Obawiam się, Ŝe nie za bardzo, kochanie, no, chyba Ŝe moŜesz mi poŜyczyć parę patyków. 
  Znalazłem konia, którego Cory powinien koniecznie kupić. 
  — A moŜe by pan do niego zadzwonił? Mam numer telefonu. Kto mówi? 
  Głos roześmiał się. — Kit Erskine, etatowa czarna owca rodziny Erskine’ów. Czy Bottersowa 
  nie opowiadała ci strasznych historii na mój temat? 
  — O, nie, nic mi nie mówiła. — Mimo Ŝe właściciel głosu był po drugiej stronie słuchawki i 
  oddalony o setki kilometrów, czuła, Ŝe się czerwieni. 
  — Oczywiście, Ŝe tak. Nie wierz ani słowu, to wszystko prawda. 
  Parsknęła śmiechem. 
  — A ty musisz być Harriet? — ciągnął. — Porzucona, przeleciana dama w opałach. 
  — O co ci chodzi? — zapytała rozzłoszczona, natychmiast się najeŜając. — Skąd wiesz? 
  Cory mi powiedział, a raczej wystosował królewskie ultimatum, Ŝe jeśli chodzi o ciebie, mam 
  trzymać moje złodziejskie łapska przy sobie. Czy to twoje dziecko tak wyje? 
  — Bolą go zęby — wyjaśniła Harriet. 
  — To czemu nie pójdzie do dentysty? Jakieś wiadomości od Noel? 
  Harriet, jak później to oceniła, raczej niedyskretnie powiedziała mu o pocztówce z 
  afrykańskimi piłkarzami. 
  Kit znowu się roześmiał. — Śmieszne, jak lubi mieć na niego oko. I na mnie teŜ, jeśli idzie o 
  ścisłość. I na wielu innych panów w swoim czasie. Dziwne, Ŝe nie dostała jeszcze straszliwego 
  zeza. Wszyscy się zakładają, czy Cory się w końcu z nią rozwiedzie, czy nie. 
  — Chyba powinnam pójść zająć się dzieckiem — przerwała Harriet, czując nagle, Ŝe nie 
  powinna omawiać spraw swojego pracodawcy. 
  — Nie idź jeszcze — poprosił Kit. — Czy jesteś równie seksowna, jak twój głos? Jak 
  wyglądasz? 
  — Koścista z ziemistą cerą. 
  — Dokładnie w moim typie — odparł Kit. — W przyszłym miesiącu przyjadę na Północ 
  namalować portret, to sam to ocenię. Nie włócz się zbytnio z tubylcami do mojego przyjazdu. 
  Gorzko, gorzko, słodko, myślała później Harriet. Gorzko, poniewaŜ jego wesołość, 
  zuchwałość i bezpośredniość ataku tak bardzo przypominały jej Simona, słodko, gdyŜ sprawiało 
  jej przyjemność wreszcie znów być podrywaną, nawet przez telefon. 
  Jeszcze później tej samej nocy kotka AmbroŜy zdecydowała się okocić na środku wielkiego, 
  kwadratowego małŜeńskiego łoŜa w sypialni Cory’ego i Noel. Zainstalowawszy wreszcie o 
  szóstej rano zmęczoną, lecz szczęśliwą matkę pięciorga kociąt w czystym koszyku w kuchni, 
  Harriet padła w końcu do łóŜka. 
  Wydawało jej się, Ŝe minęło zaledwie kilka minut, gdy obudził ją głos zadowolonej z siebie 
  Chattie, informującej, Ŝe jest juŜ wpół do dziesiątej. 
  — O, BoŜe! — wykrzyknęła Harriet, zrywając się na nogi. — I do tego wolny dzień pani 
  Bottomley! 
  Ubrała się jak oszalała, nawet się nie myjąc, zbiegła na dół, nakarmiła Chattie i Jonaha 
  chlebem z marmoladą, zapakowała rzeczy Jonaha na najbliŜszy tydzień, włoŜyła płaczącego i nie 
  nakarmionego Williama do jego łóŜeczka w samochodzie i wyruszyła do szkoły. 
  W nocy złapał przymrozek i droga przypominała lodowisko. Harriet usiłowała skupić się na 
  jeździe, ale cały czas jej uwagę odwracał Jonah bawiący się klamką. Nagle ręka mu się pośliznęła 
  i drzwi otworzyły się szeroko; niewiele brakowało, by i on wyleciał. Niemal zderzyła się z 
  nadjeŜdŜającym samochodem, ale zdołała wciągnąć chłopca, zablokowała drzwi i mocno 
  uderzyła w gołe udo. 
  — Nie rób tak więcej! — krzyknęła. 
  
  Jonah nie odpowiedział, patrzył prosto przed siebie, tylko twarz mu bladła, w miarę jak na 
  nodze czerwieniał ślad ręki. Chattie oczywiście była zachwycona. 
  — Brzydki, brzydki Jonah — śpiewała. 
  — Zamknij się, Chattie — warknęła Harriet, podjeŜdŜając pod szkołę Jonaha. 
  Chłopiec schwycił swoją walizeczkę i wyskoczył z samochodu. 
  — Do widzenia, kochanie — powiedziała Harriet, której przeszła juŜ cała złość. — Przyjadę 
  po ciebie w piątek. 
  Jonah zbladł z wściekłości. 
  — Nie mów do mnie „kochanie”! — zawołał drŜącym głosem. — Nienawidzę cię! 
  NIENAWIDZĘ cię! Po coś w ogóle przyjeŜdŜała! Powiem mojemu tacie, Ŝeby cię odesłał. 
  Walcząc ze łzami, Harriet odwiozła Chattie do jej szkoły. Przez całą drogę do domu William 
  wył z głodu, wykrzykując sobie płuca. 
  — William, błagam! — powiedziała podniesionym z rozpaczy głosem. — JuŜ niedługo. 
  Podgrzewając mleko dla Williama, w pośpiechu uprała trochę jego ubranek i wrzuciła je do 
  pralki do odwirowania. 
  Nagle zadzwonił telefon. William rozdarł się ze zdwojoną siłą. W tej samej chwili mleko 
  wykipiało i kiedy biegła, by je wyłączyć, uświadomiła sobie, Ŝe zapomniała postawić wiadro pod 
  pralką. 
  — O, mój BoŜe! — wrzasnęła histerycznie, gdy mydliny rozlały jej się u stóp. — Och, 
  zamknij się! Zamknij się, William! 
  — Zdaje się, Ŝe masz jakieś kłopoty — odezwał się suchy głos za jej plecami. Odwróciła się 
  przeraŜona. W drzwiach stał Cory Erskine. 
  Jego reakcje były niewiarygodnie szybkie. W jednej chwili, kiedy Harriet jeszcze tępo się w 
  niego wpatrywała, wyłączył pralkę i wziął garnek z resztkami mleka. 
  — Wystarczy na jedną butelkę — powiedział. — Odbiorę telefon. 
  Dobry BoŜe, pomyślała zdruzgotana Harriet, tym razem wpadłam. Nie mógł przyjechać w 
  gorszym momencie. 
  — Dzwoni Jonah — powiedział Cory. — Chce z tobą porozmawiać. 
  — Skąd dzwoni? 
  — Z budki. Odbierz na górze. Kiedy juŜ powie, co ma do powiedzenia, zwróć mu delikatnie 
  uwagę, Ŝe byłoby wskazane, gdyby wrócił do szkoły. Daj mi dziecko, ja je nakarmię. 
  Jonah dzwonił z przeprosinami. Mówił trochę piskliwie i z napięciem. — Ja chciałem tylko 
  powiedzieć, Ŝe nie chcę, Ŝebyś wyjeŜdŜała, nie poskarŜę się ojcu i p–przepraszam, Harriet. 
  Poczuła ściśnięcie w gardle. — W porządku, kochanie — odrzekła. — Bardzo miło, Ŝe 
  zadzwoniłeś. Ja teŜ przepraszam. 
  Po powrocie do kuchni zastała Williama śpiącego z niedokończoną butelką mleka. Buzię miał 
  otwartą, długie rzęsy rzucały cień na policzki. 
  — Śliczne dziecko — powiedział Cory, podając jej chłopca. — O co chodziło Jonahowi? 
  — Posprzeczaliśmy się dziś rano, chciał mnie przeprosić. 
  Cory chrząknął. — Ma lepsze maniery niŜ którekolwiek z jego rodziców. Ciekawe, po kim je 
  odziedziczył. Co słychać u Chattie? 
  — Dobrze, szaleje. Przykro mi bardzo, Ŝe tak okropnie pana przyjęliśmy. Trochę dziś 
  zaspałam i zrobiło się nieco zamieszania. Zjadłby pan śniadanie? 
  Cory potrząsnął głową. — Pójdę w ślady Williama i utnę sobie drzemkę; prowadziłem całą 
  noc. 
  Wyglądał na absolutnie wykończonego — śmiertelnie blady, nie ogolony, z przekrwionymi, 
  podkrąŜonymi oczami. 
  
  Harriet nagle przypomniała sobie z przeraŜeniem: — Och, nie moŜe się pan jeszcze połoŜyć! 
  AmbroŜy okocił się ostatniej nocy na łóŜku w sypialni i nie zdąŜyłam zmienić prześcieradeł! 
  To musi być dla niego okropne, wracać tutaj, pomyślała Harriet, ścieląc dla niego podwójne 
  łóŜko w sypialni, którą niegdyś dzielił z Noel Balfour. Cały ten przesiąknięty erotyzmem pokój 
  — białe, grube dywany, tapety w pączki róŜ, ogromne łoŜe z baldachimem, róŜowe frędzle 
  zwisające wokół toaletki — musiał tak boleśnie mu o niej przypominać. 
  Nawet jeśli cierpiał, Cory nie dał tego po sobie poznać. — Chyba spadnie śnieg — stwierdził, 
  wyglądając przez okno. 
  Kiedy zaróŜowiona ze zmęczenia Harriet powlekała poduszki, zdała sobie sprawę, Ŝe Cory 
  uwaŜnie jej się przygląda i nagle uświadomiła sobie, Ŝe rano nie miała kiedy się umyć i Ŝe jest 
  ubrana w stary czerwony sweter, który skurczył się praniu. 
  — Lepiej wyglądasz — stwierdził. — Poprawiłaś się. 
  — Pani Bottomley tuczy mnie deserami — odpowiedziała rumieniąc się Harriet. 
   
  * * * 
   
  Cory wynurzył się na powierzchnię około siódmej i przyszedł do kuchni, u jednej ręki mając 
  uwieszoną Chattie, w drugiej trzymając duŜą szklankę whisky. Chattie wlokła prawie 
  dwumetrowego nadmuchiwanego tygrysa. 
  — Zobacz, to od taty — zawołała. Odwróciła się do Cory’ego. — Harriet dzisiaj zaspała i 
  przez nią spóźniłam się do szkoły, i musiałam grać na trójkącie zamiast na taborecie. 
  — Tamburynie — poprawił Cory. — I nie skarŜ. 
  Chattie podbiegła do okna. 
  — Patrzcie, jaki głęboki śnieg! Mogę zjeść z wami kolację? 
  — Nie — odparł Cory. — Ale moŜesz pokazać mi kociaki AmbroŜego, a potem pójść spać. 
  Jak ci idzie w szkole? — ciągnął. — Masz juŜ najlepszą przyjaciółkę? 
  — Wszystkie dziewczęta chcą się ze mną przyjaźnić — powiedziała Chattie — ale muszą 
  nauczyć się dzielić mną sprawiedliwie. 
  W tym momencie do kuchni wkroczyła pani Bottomley wracająca ze swojego wychodnego, 
  obładowana zakupami; jej kasztanowaty płaszcz i filcowy kapelusz z usadowionym na nim 
  ptaszkiem pokrywały drobne płatki śniegu. 
  — Pan Cory — zapiszczała. — Co za niespodzianka! Powinien pan był nas uprzedzić. 
  Otworzyłabym frontowy pokój, gdybym wiedziała. Ale mimo to BARDZO miło pana widzieć. 
  A on jest bardzo miły dla niej, pomyślała Harriet, patrząc, jak wyjmuje jej z rąk paczki, 
  śmiejąc się, Ŝe wykupiła cały sklep i dopytuje o jej reumatyzm. 
  — Nie mogę narzekać — odpowiedziała pani Bottomley. — Harriet duŜo mi pomaga. To duŜa 
  ulga mieć parę młodych nóg, które krzątają się po domu. 
  Cory spojrzał na nogi Harriet. 
  — To znaczy, Ŝe jest z niej pani zadowolona? 
  — CóŜ, nie powiem, czasem za bardzo się rozmarzy, ale dogadujemy się ze sobą i trzeba 
  przyznać, Ŝe w pracy się nie leni — odpowiedziała pani Bottomley, wyjmując szpilki z kapelusza 
  — czego nie dawało się powiedzieć o niektórych z tych zarozumiałych pannic w przeszłości. A 
  jak Lazurowe WybrzeŜe? — zapytała, wymawiając: Lazurowe WybrzeŜe. 
  Przez sekundę oczy Cory’ego i Harriet się spotkały, po czym Cory rzekł ze śmiertelną 
  powagą: 
  — Lazurowe WybrzeŜe było bardzo wyczerpujące. 
  
  — Rzeczywiście, nędznie pan wygląda — stwierdziła pani Bottomley. — Jakby przeszedł całą 
  drogę na piechotę. Pewnie przez to cudzoziemskie jedzenie, Ŝabie udka i wydumane słodkości; 
  muszę pana odkarmić. 
  Harriet zawzięła się, Ŝe naprawi poranne koszmarne wraŜenie, przygotowując wspaniałą 
  kolację, a jednak przeznaczenie chciało inaczej. Wyszła do ogrodu otrząsnąć z wody sałatę i 
  znieruchomiała. Sosny stały spowite w biel, czasze wypełnione śniegiem rzucały długie 
  niebieskawe cienie na trawnik, śnieŜynki tańczyły w powietrzu lekko jak puch. 
  Ogarnęła ją fala wspomnień, przypomniała sobie swoje pierwsze spotkanie z Simonem. O, 
  BoŜe, pomyślała w ostatecznej rozpaczy, czy go jeszcze kiedykolwiek zobaczę? Nie miała 
  pojęcia, ile czasu tam stała — pięć, dziesięć minut? — dopóki nagle nie poczuła, Ŝe przemarzła 
  do szpiku kości. 
  Weszła do kuchni i pisnęła z przeraŜenia: na podłodze Tadpole, labrador Cory’ego kończył 
  właśnie stek, zaś na stole siedział bynajmniej nie skruszony AmbroŜy z tłustymi policzkami 
  wypchanymi krewetkami. Zwarzony sos pyrkocący na ogniu był nie do odratowania. 
  Na to wszystko wkroczył Cory. — Na miłość boską, co się stało tym razem? 
  DrŜąc na całym ciele, Harriet wskazała na AmbroŜego i Tadpole’a. — Śnieg był taki piękny, 
  Ŝe zapomniałam, o steku i krewetkach zostawionych na stole. 
  Cory po raz kolejny ją zaskoczył. Pierwszy raz usłyszała jego śmiech i po chwili ona teŜ 
  zaczęła chichotać. 
  — Nic tu nie ma — stwierdził, zaglądając do lodówki. — Powinniśmy chyba gdzieś wyjść. 
  — O, BoŜe, tak mi przykro. 
  — Przestań przepraszać, tylko idź się umalować. 
  — Ale nie moŜe mnie pan wziąć ze sobą! 
  — Czemu nie? Pani Bottomley popilnuje dzieci. 
  — Ale, ale… — Harriet zaczęła długą listę wymówek. 
  — Wszystko zniosę — przerwał jej Cory — histerię, zrujnowaną kolację, ale nie zniosę, Ŝeby 
  ktoś mi się sprzeciwiał. Idź się szykować. 
  Zabrał ją do restauracji w dolinie. Harriet przeraŜona cenami zamówiła tylko omlet. 
  — Nie wygłupiaj się — powiedział rozdraŜniony. — Na co naprawdę masz ochotę? 
  — Ale wszystko jest takie drogie! 
  — Powinnaś zobaczyć ceny w ParyŜu. Poza tym dostałem właśnie duŜą zaliczkę, więc równie 
  dobrze i ty moŜesz z niej skorzystać. 
  Na początku prowadził rozmowę na tematy ogólne. Opowiadał jej o podróŜy do Francji, o 
  czarnej klaczy, Phyton, kupionej za namową Kita, która powinna dotrzeć w przyszłym tygodniu. 
  — Jeśli będzie się choć trochę nadawała, akurat wystarczy mi czasu, by przygotować ją do 
  kwietniowego wyścigu przełajowego dla koni uŜywanych do polowania, które nie startują w 
  oficjalnych zawodach. 
  Kiedy podano kawę, wino znacznie rozluźniło język Harriet. 
  — No i — spytał Cory, nalewając jej kolejny kieliszek — jak ci idzie z dziećmi? 
  Harriet uśmiechnęła się nerwowo. — Dobrze, jestem tu strasznie szczęśliwa. 
  Nie uśmiechnął się do niej. — Przyglądałem ci się przez ostatnie dwie godziny uwaŜnie. 
  Ciągle masz wygląd dziewczyny, która co noc płacze w poduszkę. 
  — Mleka do kawy? — spytała zmieszana Harriet. 
  — Nie, dziękuję i nie zmieniaj tematu. Oczywiście uwaŜasz, Ŝe czujesz się dobrze, poprawiłaś 
  się, zaróŜowiłaś, ale w twoich oczach ciągle czai się strach. Za szybko się denerwujesz. I tę 
  papierową serwetkę, którą miętosiłaś, podarłaś na strzępy. 
  
  — Wszystko jest w porządku — wymamrotała. I drŜącym głosem zapytała: — Czy to znaczy, 
  Ŝe chce pan, Ŝebym odeszła? 
  Gdyby spojrzała na niego, zobaczyłaby, jak twarz mu złagodniała. 
  — Nie zdąŜyłaś mnie jeszcze dobrze poznać — odparł miękko. — Gdybym chciał ci 
  wymówić, powiedziałbym to prosto w oczy. Pójdziesz jutro do mojego lekarza, Ŝeby ci przepisał 
  trochę środków uspokajających i nasennych. Będziesz ich potrzebować najwyŜej przez parę 
  tygodni. Nie chcę, Ŝebyś mi się tu kompletnie załamała. A teraz przypuszczam, Ŝe chciałabyś, 
  Ŝebyśmy przestali rozmawiać na tematy osobiste. Jak poznałaś Simona Villiersa? 
  Harriet zakrztusiła się kawą, a potem wzruszyła ramionami. Tak bardzo potrzebowała się 
  przed kimś wygadać. 
  — Poznałam go w Oksfordzie. Padał śnieg, jak dzisiaj. Simon wyjechał zza rogu i potrącił 
  mnie samochodem, zrzucając z roweru. Oczywiście, wiedziałam, kim jest. Wszyscy słyszeli o 
  paczce Villiersa — te nocne imprezy, szybkie samochody, modelki z Londynu. Nic mi się nie 
  stało, ale nalegał, Ŝebym do niego poszła. Przyszłam w środku jakiejś imprezy. Potem wygonił 
  wszystkich. Rano po obudzeniu zapytał, jak mam na imię. Nie szokuje to pana? 
  Cory zapalił cygaro. — Niespecjalnie. 
  — Pierwszy raz poszłam wtedy z męŜczyzną do łóŜka i czułam się, jakbym odkryła raj. — 
  Spojrzała na swoje dłonie. — Myślałam, Ŝe tak zostanie na zawsze. I oto pewnego ranka, kiedy 
  piliśmy kawę, on nagle oznajmił, Ŝe wraca jego oficjalna dziewczyna. Byłam taka otępiała, kiedy 
  uświadomiłam sobie, Ŝe jestem w ciąŜy, Ŝe wydawało mi się to niczym w porównaniu z utratą 
  Simona. Nie usunęłam ciąŜy tylko dlatego, Ŝe William to jedyne, co mi po nim zostało. 
  Popatrzyła na Cory’ego swoimi olbrzymimi, zaniepokojonymi, stalowoszarymi oczami. 
  Uśmiechnął się. 
  — Myślisz, Ŝe Jonah jest zadowolony ze swojej szkoły? 
  Poczuła ogromną wdzięczność, bo zrozumiał, Ŝe nie chce więcej o sobie mówić. 
  
  ROZDZIAŁ 12 
   
  Po powrocie Cory’ego Erskine’a Harriet poczuła, Ŝe Ŝycie stało się znacznie prostsze. Pojawił 
  się wreszcie ktoś, kto podejmował decyzje, przejął na swoje barki odpowiedzialność, wrzasnął na 
  dzieci, gdy zbytnio hałasowały i przede wszystkim ktoś, z kim moŜna było porozmawiać. 
  To prawda, Ŝe Ŝycie z nim nie zawsze było łatwe. Trochę z boku, apodyktyczny, wymagający, 
  często wybuchający gniewem, a jednak, gdy był w dobrym humorze, Harriet uwaŜała go za 
  wspaniałego towarzysza, potrafiącego ją zabawić, nigdy nie dającego odczuć swojej 
  intelektualnej przewagi, cudownego słuchacza. Mimo to w miarę jak upływały tygodnie nie 
  mogła powiedzieć, Ŝeby go lepiej poznała. 
  Nigdy nie dało się przewidzieć jego nastroju. Jednego dnia bombardował ją pytaniami, co 
  myśli na dany temat, jak zareagowałaby na daną sytuację. Innego zaś był tak nieobecny duchem, 
  Ŝe na dobrą sprawę mogłaby siedzieć w innym pokoju, albo nudził się nagle rozmową i 
  wychodził w pół zdania, zostawiając ją z ustami rozwartymi jak u złotej rybki. 
  Pracował o najdziwniejszych porach, głównie nocą. Często wstając do płaczącego Williama 
  słyszała przytłumiony stukot maszyny do pisania na tle rozbrzmiewającej z adaptera muzyki 
  Verdiego lub Wagnera. Zjawiał się potem rankiem na śniadanie, wyglądając okropnie, czytał 
  gazetę, wypijał kilka filiŜanek niemoŜliwie mocnej kawy, wychodził i jeździł przez parę godzin 
  konno po wrzosowiskach. 
  Zazwyczaj ucinał sobie potem kilkugodzinną drzemkę na sofie w pracowni (Harriet miała 
  wraŜenie, Ŝe nie mógł znieść myśli o spaniu w olbrzymim mauzoleum swojego małŜeńskiego 
  szczęścia), by pojawić się około czwartej głodny jak wilk i poŜreć wszystkie kanapki, jakie 
  Harriet przygotowała dla dzieci do herbaty. 
  Za duŜo teŜ pił. Co rano pani Bottomley z wyrazem dezaprobaty na twarzy wynosiła z jego 
  pokoju pustą butelkę po whisky. 
  Rzucało się w oczy, jak bardzo był nieszczęśliwy. Picie, mające zagłuszyć rozpacz, 
  powodowało następnego dnia przypływ depresji, stawał się rozdraŜniony, nie liczył się z niczyim 
  zdaniem. Nie znosił, by mu przerywano pracę. Dzieci musiały być trzymane z daleka. Cały czas 
  ktoś dzwonił, a on wściekał się, jeśli Harriet nie podniosła słuchawki po trzecim czy czwartym 
  sygnale. Za kaŜdym razem powtarzała tę samą formułkę: „Przykro mi, ale pan Erskine właśnie 
  pracuje. Gdyby zechciał pan zostawić swój numer telefonu, przekaŜę, by zadzwonił później.” On 
  zaś tak rzadko oddzwaniał, Ŝe Harriet stała się wkrótce przedmiotem obelg i wymyślań 
  telefonujących — głównie kobiet — którzy dzwonili po raz drugi, trzeci i byli przekonani, Ŝe nie 
  przekazała informacji. Często notował teŜ nowe pomysły na tym, co mu właśnie wpadło pod 
  rękę: na skrawkach papieru, ksiąŜkach telefonicznych. Pewnego razu musiała prze — grzebać 
  zawartość czterech koszy na śmiecie, zanim znalazła wyrzuconą przez siebie gazetę, na której 
  Cory nabazgrał parę linijek swojego najnowszego scenariusza. Od tej pory nauczyła się nie 
  wyrzucać czegokolwiek bez uprzedniej konsultacji. 
  Pewnego popołudnia na początku marca Cory siedział w kuchni w roztargnieniu jedząc z 
  torebki rodzynki i czytając jeden z komiksów Jonaha. William siedział podparty na czerwonym 
  dywaniku rozłoŜonym na kamiennej podłodze, waląc drewnianą łyŜką w rondel, gaworząc 
  pogodnie i wpatrując się w lśniące miedziane patelnie, wiszące na ścianie. Harriet, która 
  przeczytała tego ranka artykuł o szkodliwości karmienia dzieci gotową Ŝywnością z puszek, bez 
  szczególnego zapału przecierała kapustę i marchewkę przez sito. Zadzwonił telefon. Zadowolona 
  z jakiejś odmiany, Harriet przeszła do pokoju odebrać, ale po trzecim sygnale telefon umilkł. 
  
  Ledwie wróciła do swojej marchewki, znowu się odezwał i po trzech sygnałach urwał. Po czym 
  znowu zaczął i tym razem dzwonił bez przerwy. 
  Harriet westchnęła i po raz kolejny odłoŜyła sitko. 
  — Nie odbieraj — warknął pobladły nagle Cory. — Ktoś robi głupie dowcipy. 
  Telefon umilkł, zadzwonił trzy razy, przerwa i znowu trzy razy, przerwa. Potem dzwonił 
  nieprzerwanie przez trzy minuty. Harriet zauwaŜyła, Ŝe ręce Cory’ego zacisnęły się na komiksie. 
  — Wychodzę — powiedział. — I nie odbieraj Ŝadnego telefonu. 
  Po chwili usłyszała głośne trzaśnięcie drzwiami. Telefon dzwonił bezustannie. Widać to 
  umówiony kod, a on nie chce z tą osobą rozmawiać, pomyślała Harriet. Zaczynało jej to działać 
  na nerwy. Skończył się chleb, postanowiła więc wziąć Williama na spacer w wózku i pojechać do 
  wioski kupić świeŜego pieczywa. Polubiła sprawunki: znała juŜ wszystkich sprzedawców, oni zaś 
  zawsze robili niesłychany szum wokół Williama. 
  Dzień był chłodny, nieprzyjemny. Jedyną barwniejszą plamę stanowiły zarośla przysypane 
  niedawno spadłym śniegiem. Wioska była opustoszała, czasem tylko przemknęły kobiety ze 
  zsiniałymi policzkami, w chustkach na głowach. Harriet wyszła z piekarni ogrzewając dłonie o 
  gorący bochenek chleba i przeszła do sklepu naprzeciwko. W oczy rzuciła jej się natychmiast 
  jedna klientka, młoda dziewczyna o jasnopomarańczowych kręcących się włosach ubrana w 
  szmaragdowozielony płaszcz z zabawnym futrzanym kołnierzem i mankietami, na nogach 
  kozaczki o wysokich obcasach, na nosie wielkie okulary przeciwsłoneczne. Sięgała po puszki 
  stojące na półce i celnym rzutem umieszczała je w metalowym koszyczku, który ustawiła na 
  środku podłogi. 
  — Kocha — mruknęła, kiedy puszka z cytrynowym kremem do beŜów bezpiecznie 
  wylądowała w koszyku. — Nie kocha — gdy spudłowała torebką soczewicy. — O, cholera, nie 
  kocha. — Puszka z psim jedzeniem upadła obok. Niebieskookie dziecko o bardzo rozbieganym 
  wzroku i włosach przyciętych jak pod garnek systematycznie napełniało kieszenie paczkami 
  owocowej gumy do Ŝucia. Właścicielka sklepu, szukająca właśnie proszku do prania dla innej 
  klientki, patrzyła na to ze zgorszeniem. 
  Dziewczyna w ciemnych okularach podniosła głowę i uwaŜnie przyjrzała się Harriet. 
  — Cześć — zwróciła się do Harriet. — Musisz być opiekunką do dzieci Cory’ego Erskine’a. 
  Nazywam się Sammy Sutcliffe; zajmuję się dziećmi Elizabeth Pemberton, mieszkamy po drugiej 
  stronie doliny. Dzieci są w podobnym wieku co Chattie i Jonah, powinnyśmy je ze sobą spiknąć. 
  — Och, to byłoby wspaniale — ucieszyła się Harriet, nagle spragniona towarzystwa 
  rówieśnicy. 
  — WyjeŜdŜaliśmy na narty, inaczej wcześniej bym przyszła — powiedziała dziewczyna. 
  — Strasznie jesteś opalona — zauwaŜyła Harriet. 
  — Tak, ale opalenizna kończy się na szyi — odparła dziewczyna. — Rozebrana wyglądam jak 
  jabłko polane po wierzchu kremem kawowym. 
  Roześmiała się i zdjęła okulary, ukazując duŜe, bardzo przekrwione zielone oczy obramowane 
  cięŜkimi od tuszu rzęsami. 
  — Noszę je, Ŝeby ukryć kaca, a nie osłaniać oczy przed blaskiem — powiedziała. — Nigdy 
  nie uświadczysz słońca w tej dolinie cieni. 
  OdłoŜyła pękniętą paczkę, z której wysypywała się soczewica, z powrotem na półkę, wzięła 
  nową i podeszła do kasy. 
  — I odłóŜ te wszystkie słodycze skąd je wziąłeś, ty mały potworze — warknęła na 
  chłopczyka, zajętego właśnie przywłaszczaniem sobie paczki czekoladowych groszków. — Masz 
  moralność bezpańskiego kota. Złodziejaszek z tego naszego małego Georgiego — zwróciła się 
  do Harriet. — Zupełnie jak jego tatuś, tyle Ŝe on kradnie słodycze, a tatuś całusy. 
  
  Na dworze zachwyciła się Williamem. 
  — Jakie śliczne kurczątko — powiedziała. — Musisz być wykończona opieką nad całą trójką; 
  moŜe byś wpadła jutro z Chattie i Williamem na herbatę, wprowadziłabym cię we wszystkie 
  miejscowe skandale. 
  — Ekstra, straszne dzięki — ucieszyła się Harriet, 
  — Mieszkamy w duŜym domu, niedaleko rzeki przy Skipton Road, zaraz za granicami wioski 
  — wyjaśniła Sammy. — Poznasz zresztą zaraz po dźwięku tłuczonej porcelany. Nie przejmuj się, 
  to tylko moja szefowa rzuca osiemnastowieczną zastawą w swojego kochanego męŜusia. Zaraz, 
  zaraz, wydaje mi się, Ŝe Cory przychodzi dziś do nas na kolację. Moja szefowa mocno na niego 
  leci i nie mogę powiedzieć, Ŝebym się z nią nie zgadzała. TeŜ uwaŜam, Ŝe jest śliczny — patrzy 
  na człowieka w taki diablo seksowny sposób. 
   
  * * * 
   
  Cory dotarł do domu około ósmej. Wyglądał strasznie. Pewnie siedział w pubie, pomyślała 
  Harriet. Zagadnęła go, przekazując, kto i w jakiej sprawie telefonował. 
  — Dzwoniła pani Kent–Wright. Czy mógłby pan otworzyć jarmark w maju? Dochód 
  przeznaczono na dobroczynność. A jeśli nie pan, to czy mógłby pan poprosić któregoś ze swoich 
  przyjaciół ze środowiska? 
  — Nie — odparł Cory. — Nie mógłbym. 
  — Dziennikarka z „Woman’s Monthly” chciałaby przyjechać zrobić z panem wywiad w 
  najbliŜszą środę o siódmej. 
  — Nie — odpowiedział. — Zadzwoń i powiedz, Ŝe nie mogę. 
  — Telefonowała teŜ Elizabeth Pemberton, Ŝeby przypomnieć o wieczornym przyjęciu. 
  Obowiązuje strój wieczorowy. 
  — O, rany — krzyknął Cory, biegnąc po schodach. — Zapomniałem. Przyniosłabyś mi coś do 
  picia do pokoju? 
  Po dwudziestu minutach juŜ go nie było. Zostawił wannę napełnioną po brzegi, pięć 
  rzuconych byle jak, mokrych ręczników i czarną obwódkę w umywalce. 
  Przez sen — rezultat dwóch pigułek nasennych — Harriet słyszała ciągłe dzwonienie. Nie 
  odbieraj, pomyślała, to ktoś próbuje się dodzwonić umówionym kodem. Naciągnęła na głowę 
  prześcieradło. Dzwonienie nie ustawało. Zaraz, to przecieŜ dzwonek do drzwi. Cory miał klucz. 
  Kto, u licha, mógł przyjść o tej porze? Złodzieje, pomyślała przeraŜona, w chwilę potem 
  uświadamiając sobie, Ŝe trudno sobie wyobrazić złodzieja uprzejmie naciskającego dzwonek. W 
  takim razie to wariat z wrzosowiska, przyszedł ją zgwałcić. Ubrana tylko w krótką czerwoną 
  koszulkę nocną, ze skręconymi włosami opadającymi na ramiona, zapaliła wszystkie światła i 
  zaniepokojona zeszła cicho na dół. Z kuchni wynurzył się zaspany Tadpole z zapuchniętymi 
  ślepiami i zamachał przyjacielsko ogonem. 
  — Ładny z ciebie stróŜ domu — powiedziała Harriet. Dzwonek nieustannie brzęczał. Łańcuch 
  był załoŜony, więc uchyliła drzwi na centymetr. 
  — Kto tam? — spytała niepewnie. 
  — To ja, Cory. 
  — O, BoŜe, tak mi przykro — powiedziała, zdejmując łańcuch. — Myślałam, Ŝe ma pan 
  klucz. 
  Stanął w drzwiach, lekko chwiejąc się na nogach. Był blady jak śmierć; czoło miał rozcięte, na 
  nim ślady zakrzepłej krwi. Krawat przekrzywiony, włosy potargane. Patrzył na nią w napięciu, 
  próbując skupić wzrok, jednak oczy ciągle lekko mu się rozbiegały jak kotu syjamskiemu. 
  
  — Co panu się stało w głowę? — spytała, natychmiast myśląc o Elizabeth Pemberton 
  rzucającej osiemnastowieczną porcelaną. — Dobrze się pan czuje? 
  — Ja tak — powiedział niewyraźnie — ale samochód jest do kasacji. 
  Niepewnym krokiem wszedł do domu, kierując się w stronę gabinetu. 
  — O, BoŜe — zawołała Harriet, biegnąc za nim — biedaku, siadaj natychmiast! — 
  Zanurkowała pod stołem, obciągając najbardziej jak mogła koszulę, by zasłonić siedzenie i 
  zapaliła ogień na kominku. — Tak strasznie mi przykro. MoŜe zadzwonić po doktora? 
  — Absolutnie nic mi nie jest — odpowiedział Cory. — W drodze do domu skończyły mi się 
  fajki, co tylko pogorszyło sytuację. — Trzęsącą się ręką wyciągnął jednego z jasnozielonej 
  paczki leŜącej na stole. Harriet znalazła zapałki i zapaliła mu papierosa. 
  — Zaparzę gorącej, słodkiej herbaty — zaproponowała. 
  — Nalej mi drinka — odpowiedział Cory. 
  I tak za duŜo juŜ wypił, pomyślała Harriet, a głośno powiedziała: — MoŜe panu zaszkodzić. 
  — Czuję się doskonale — powiedział z rozdraŜnieniem. — Przeszedłem na piechotę całą 
  drogę od drugiego końca wsi i szedłem bez wątpienia po białych liniach na środku jezdni, 
  miałem dość czasu, Ŝeby zachciało mi się znowu pić. Tak więc, jeśli byłabyś tak uprzejma… 
  Harriet nalała mu duŜą porcję whisky z sodą. Jednym haustem opróŜnił połowę szklanki. 
  — Czemu pan nie zadzwonił? — spytała Harriet. — Przyjechałabym po pana. 
  — Ostatnie dziesięć pensów wydałem dziś po południu w pubie — powiedział. — Co mi 
  przypomina, Ŝe wyciągnąłem funta z pieniędzy na utrzymanie domu. Napijesz się czegoś? 
  Harriet spojrzała na zegarek: była trzecia nad ranem, za trzy i pół godziny będzie musiała 
  obudzić Williama. 
  — No, nie krępuj się — namawiał Cory. 
  Nalała sobie mały kieliszek białego wina. Tadpole drapał pazurami dywanik rozłoŜony przed 
  kominkiem, zakręcił się dwa razy i usiadł jak najbliŜej gasnących płomieni. 
  — Na pewno nie napije się pan herbaty? 
  — Nie, wszystko, czego potrzebuję, to kogoś, z kim mógłbym przez chwilę porozmawiać. 
  Harriet skuliła się — na sofie, starając się stłumić ziewanie i podwijając pod siebie długie 
  nogi; nie goliła ich juŜ od miesięcy, choć wątpiła, Ŝeby w obecnym stanie Cory mógł to 
  zauwaŜyć. 
  — Wieczór był udany? — zapytała uprzejmie. 
  — Koszmarny. „Tylko paru przyjaciół”, powiedziała Elizabeth i gdy dotarłem tam godzinę 
  spóźniony, nadziałem się na trzy pary i jedną pomalowaną w barwy wojenne 
  trzydziestopięciolatkę z wielkim znakiem „do wynajęcia” wypisanym na czole, zaproszoną 
  specjalnie dla mnie. Nazywała się Geraldine czy Jennifer, czy jakoś podobnie. Posadzili nas obok 
  siebie, przyglądając się podejrzliwie, jak nam idzie, zupełnie jakbyśmy byli parą kojarzonych 
  psów. 
  — Czy była bardzo piękna? — spytała Harriet. 
  — Bardzo, ale za duŜo się śmiała i zadawała za duŜo pytań na temat wieku moich dzieci, 
  scenariusza, nad którym pracuję, i czy nie lubię baletu, bo ona po prostu za nim szaleje. Zwalili 
  mi ją na głowę i po kolacji; czułem, jak za moimi plecami Elizabeth pokazuje nas przyjaciołom i 
  kącikiem ust mówi, Ŝe strasznie dobrze wszystko się układa. Strasznie, to jedno słowo w 
  zupełności wystarcza. A potem o północy zapytała, czy bardzo byłbym zły, gdyby poprosiła mnie 
  o odwiezienie Jennifer czy Geraldine do domu w Gargrave. 
  Jego blada nieruchoma twarz cały czas była pozbawiona wyrazu. 
  
  — Więc odwiozłem ją do domu; cały czas snuła znaną śpiewkę o tym, jak uciekła z Londynu, 
  bo jej mąŜ makler nie chciał dzieci, a poza tym i tak romansował z sekretarką; i jacyŜ to 
  prawdziwi i szczerby są mieszkańcy Północy; i jutro dostanę burę. 
  — Od kogo? — zapytała Harriet. 
  — Od Elizabeth, za niegrzeczne zachowanie. 
  — A co takiego pan zrobił? 
  — Nie próbowałem rzucić się na Geraldine czy Jennifer. 
  — Pani przedszkolanka byłaby z pana dumna — powiedziała Harriet. 
  — Wiem — odparł Cory. — To dla mnie prawdziwa pociecha. Bądź dobrą dziewczynką, 
  nalej mi następnego drinka. 
  — Myśli pan, Ŝe ona tego straszliwie chciała? 
  — Chciała, Ŝebym próbował. Potwornie boi się przyszłości i szuka kogoś, kto zapełniłby 
  pustkę i kogo mogłaby określać jako „męŜczyznę swojego Ŝycia”. Nawet poperfumowała się w 
  drodze powrotnej, bardzo dyskretnie, tak Ŝebym nie zauwaŜył. Czekała, aŜ podjedziemy do 
  domu, kręcąc się na siedzeniu z parasolką nastawioną na sztorc; jeszcze mi tylko wydłubanego 
  oka brakowało, więc wysiadłem i otworzyłem jej drzwiczki. Zaczęła płakać i pomknęła ścieŜką, 
  a potem, biedna krowa, nie mogła znaleźć klucza do drzwi i musiała przebebeszyć całą torebkę. 
  Czułem się jak ostatnia świnia. Resztki instynktu samozachowawczego kazały mi zapiąć pasy 
  bezpieczeństwa — pierwszy raz od wielu lat — i wyjeŜdŜając z Fairmile wpakowałem się na 
  drzewo. Panie domu nie mogą przejść obojętnie obok wolnego męŜczyzny — jego myśli biegły 
  teraz własnym torem. — Na wagę złota jest tu wolny męŜczyzna do wynajęcia. Wolny 
  męŜczyzna co noc śpiący w innym wolnym pokoju do wynajęcia. Nauczyłem się sypiać w 
  wolnych pokojach jeszcze za czasów małŜeństwa z Noel. — Spojrzał na nią spod długich rzęs i w 
  jego ciemnych oczach odmalował się wyraz niezadowolenia, tak jakby to ona go skrzywdziła. 
  Musiało mu dopiec do Ŝywego, pomyślała Harriet; pierwszy raz od czasu ich rozmowy w 
  Londynie wspomniał Noel. 
  — Chcą wziąć na niej odwet za podrywanie ich męŜów — ciągnął. 
  — A rzeczywiście podrywała? — spytała Harriet. 
  — Tych, którzy jej się podobali, tak, a Ŝony tych, którzy jej nie interesowali, czuły się chyba 
  w pewien sposób dotknięte, Ŝe oni się ślinili na jej widok, podczas gdy Noel nie zwracała na nich 
  najmniejszej uwagi. 
  Wziął do ręki zeszyt z wypracowaniami Jonaha, leŜący na stole. — „Ludzie Ŝyjący w Indiach 
  nie mają jedzenia — przeczytał na głos — i często idą spać bez kolacji.” — Roześmiał się. — I 
  wszystko co ta stara jędza ma do powiedzenia to: „Postaraj się pisać wyraźniej i napisz trzy razy 
  słowo «jutro» na dole strony”. 
  Wziął do ręki ołówek. 
  — Jutro i jutro, i jutro — mówił, pisząc bardzo starannie i wyraźnie — swym drobnym 
  kroczkiem wypełza zza… 
  — Och, nie, nie moŜe pan! — krzyknęła przeraŜona Harriet. — Nauczycielka Jonaha go 
  zamorduje! 
  — Płacę czesne — odparł Cory. — Jeśli pannie Birkersteth coś się nie podoba, moŜe 
  zadzwonić do mnie, Ŝeby się poskarŜyć. Ludzie Ŝyjący w Indiach nie mają jedzenia — powtórzył 
  wolno — i często idą spać bez kolacji. Ludzie mieszkający w Yorku mają duŜo za duŜo alkoholu 
  do wypicia i często takŜe chodzą spać bez kolacji. Nalej mi, proszę, kolejnego drinka. I nie mów, 
  Ŝe dość juŜ wypiłem. Wiem, Ŝe wypiłem. 
  — Jest pan kompletnie wyczerpany — powiedziała Harriet. — To pan powinien brać proszki 
  nasenne i jeść regularnie. 
  
  — Tylko nie próbuj mi matkować — powiedział Cory. Harriet podała mu drinka. 
  — Cholernie słaby — utyskiwał. 
  Ich ręce się zetknęły. — Jesteś zimna jak lód — powiedział. 
  — Mam za to gorące serce — odparła szybko i skrzywiła się na myśl, Ŝe zabrzmiało to 
  dwuznacznie. Cory nie zwrócił na to uwagi. 
  — Moja Ŝona ma drobne, gorące dłonie — powiedział — ale serce zimne jak głaz. To 
  nimfomanka. Przypuszczam, Ŝe o tym słyszałaś. 
  — Emm, coś w tym rodzaju. 
  — To najpiękniejsza kobieta, jaką kiedykolwiek spotkałem. 
  — Wiem — odrzekła. 
  — Myślisz, Ŝe dzieci są do niej podobne? 
  — Nie — skłamała Harriet. — O wiele bardziej przypominają pana. 
  — Dzisiaj mija kolejna rocznica naszego ślubu — powiedział Cory. 
  — O, BoŜe — szepnęła współczująco Harriet. — To musi być dla pana straszne. Tak mi 
  przykro. 
  — Ty mi naprawdę współczujesz, prawda? — spytał Cory. — Te ciągłe dzwonienia dzisiaj to 
  była ona. Mieliśmy nasz specjalny kod. 
  — Znajdzie pan wkrótce kogoś innego — pocieszała go Harriet bez przekonania. 
  — Znaleźć łatwą panienkę to nie problem — odparł Cory. — Środowisko filmowe 
  przypomina pole koniczyny oblęŜone przez prosiaki, zawsze kręci się tam mnóstwo ładnych 
  dziewcząt. Potem budzisz się rano, na poduszce obok znajdując nie tę głowę, co trzeba, i starasz 
  się tylko jak najszybciej jej pozbyć. 
  Schował twarz w dłonie, delikatnie obmacując siniaka na czole. 
  — Gdybym chciał, mógłbym mieć Noel z powrotem nawet i jutro, ale to ta sama historia co z 
  alkoholem: jeden kieliszek i byłbym zgubiony. 
  — Jak ten aforyzm o wystrzeganiu się nieba, które wiedzie prosto do piekła — powiedziała 
  Harriet. Czuła, Ŝe prowadzi bardzo dorosłą rozmowę. 
  — Dokładnie — odparł Cory. — Gdyby wróciła, byłaby cała we mnie zakochana przez 
  tydzień, moŜe dwa, a potem by się znudziła i zaczęła rozglądać się za jakąś rozrywką. Nie 
  mogłem nawet porządnie pracować, gdy kręciła się w pobliŜu. W czasie swoich pobytów w 
  domu Ŝądała nieustannej uwagi. Kiedy wyjeŜdŜała, nie mogłem się skupić, cały czas myśląc, 
  gdzie się podziewa. Najszczęśliwsza para w całym środowisku, rzeczywiście! 
  Zaśmiał się, ale w jego śmiechu zabrzmiała fałszywa nuta. Czuła ogrom jego rozpaczy. 
  — Dzisiaj mija dziesiąta rocznica naszego ślubu — ciągnął niewyraźnym głosem. — 
  Przeklęta dziwka przez dziesięć lat rządziła moim sercem. MałŜeństwo z nią oznaczało Ŝycie z 
  dnia na dzień na krawędzi depresji. Wiesz, co zrobiłem dziś po południu? Poszedłem wysłać jej 
  sześć tuzinów róŜ. Wyobraź sobie ten głupi uśmiech na jej twarzy, gdy je dostanie. Moja miłość 
  całkowicie umarła, a jednak zrobiłem to. Wszyscy twardzi męŜczyźni są beznadziejnie 
  sentymentalni. Rany, zaczynam się nad sobą rozczulać. Przepraszam. 
  Trząsł się teraz cały. Muszę wysłać go do łóŜka, pomyślała Harriet. 
  Spojrzał na nią z ukosa. — Trzymam cię tu, nie pozwalając iść spać. 
  — Nie, wcale — powiedziała, zaciskając zęby, by ukryć ziewanie. 
  Z góry dał się słyszeć przytłumiony płacz. — Pójdę zobaczyć, które to. 
  — Czasem idą spać bez kolacji — wymamrotał Cory. 
  Na górze Chattie spała odsłonięta, z AmbroŜym w ramionach, jej nogi zwisały z łóŜka. Harriet 
  ułoŜyła ją, otuliła, poprawiła prześcieradła. William teŜ spał spokojnie, a kiedy zeszła na dół, 
  stwierdziła, Ŝe Cory takŜe juŜ zasnął. Elegancki, szczupły w biodrach, leŜał rozciągnięty w 
  
  poprzek sofy z niedopalonym papierosem w ręku. Wyjęła mu papierosa z dłoni, rozluźniła i 
  zdjęła krawat, potem przyniosła z sypialni kołdrę i prześcieradło, by go przykryć. 
  — Zostaliśmy tylko my dwoje, dziecinko — zwróciła się do Tadpole’a i nagle, patrząc na 
  twarz Cory’ego, poczuła się bardzo odpowiedzialna i dorosła. Sen zmazał z jego twarzy wyraz 
  udręki. 
  
  ROZDZIAŁ 13 
   
  Następny dzień był tragiczny. Przespawszy w nocy dwie godziny, Harriet snuła się po domu 
  półprzytomna. Na domiar nieszczęścia William zwymiotował na siebie częściowo przetrawione 
  przetarte jarzyny, pralka wyzionęła ducha, a przy sprawdzaniu czy Chattie wzięła wszystko do 
  szkoły: zeszyty, fartuszek i buty na zmianę, Harriet uświadomiła sobie, Ŝe nie ma pieniędzy 
  zostawionych na posiłki w szkole. Pani Bottomley nocowała u znajomych i nie zostawiła adresu. 
  Przegrzebawszy wszystkie moŜliwe kieszenie, Harriet uznała, Ŝe musi obudzić Cory’ego — o 
  którym nie dało się powiedzieć, Ŝeby był zachwycony wyrwaniem go z głębokiego snu i z 
  przebudzenia się z największym kacem w jego dotychczasowej karierze. Jego nastrój nie 
  poprawił się, gdy z zaŜenowaniem stwierdził, Ŝe nadal ma na sobie załoŜone wczoraj wyjściowe 
  ubranie i spał na sofie. 
  — Nie potrafisz nawet, do diabła, rozsądnie gospodarować pieniędzmi na cholerne domowe 
  wydatki? — wrzasnął. 
  Nie jest to najlepszy moment, zdecydowała Harriet, Ŝeby przypominać mu, Ŝe sam podkosił te 
  pieniądze. 
  Gdy wróciła po odwiezieniu Chattie do szkoły, przebrał się juŜ w codzienne ubranie i 
  próbował utrzymać w ręku szklankę z alkaseltzerem. Nastrój zmienił mu się na pełną zjadliwości 
  czepliwość, która wkrótce doprowadziła ją do stanu bliskiego histerii. 
  Jakim cudem ma znaleźć parę skarpetek, grzmiał, jeśli szuflada wygląda, jak gdyby 
  eksplodowała w niej bomba? I dlaczego nigdy nie odłoŜy niczego tam, skąd to wzięła? Czy 
  naprawdę zabawki muszą być porozrzucane po całym holu, a kapiące pieluchy wisieć w kuchni? 
  — Pralka się popsuła — zaprotestowała Harriet. 
  — No to ściągnij fachowca — odparł Cory. 
  śeby jakoś zająć ręce, zabrała się do otwierania puszki z psim jedzeniem. 
  — W lodówce są juŜ trzy otwarte, z czego dwie zdąŜyły spleśnieć — odezwał się Cory. 
  Chattie zaŜądała na śniadanie coca–coli, a Harriet za bardzo się spieszyła, Ŝeby się z nią 
  uŜerać. Teraz Cory wziął do ręki w połowie opróŜniony kubek. 
  — Chcesz kompletnie zniszczyć dzieciom zęby? Nie mogłabyś od czasu do czasu podać im 
  mleka? — zapytał. 
  — Zwykle piją mleko — odparła przez zaciśnięte zęby. 
  Zanim zdąŜył wymyślić jakąś miaŜdŜącą ripostę, włączyła urządzenie do mielenia i usuwania 
  odpadków i wrzuciła w nie resztki śniadania Chattie. 
  — Na miłość boską, wyłącz to! — zawył Cory, ściskając skronie. 
  — Co? — spytała, udając, Ŝe nie dosłyszała. W chwilę potem wymaszerował z kuchni. 
  Świnia, świnia, świnia, powtarzała w duchu. Najpierw trzyma mnie na nogach do trzeciej nad 
  ranem, ględząc o swojej przeklętej Ŝonie, a potem oczekuje szczytowej formy. I Ŝeby sobie ulŜyć, 
  poszła na górę i umyła wannę jego gąbką. 
  Koło popołudnia zrobiło jej się go Ŝal. Naprawdę bardzo źle wyglądał; powinien coś zjeść. 
  Napracowała się solidnie, smaŜąc omlet z pieczarkami i wraz z sokiem ze świeŜo wyciśniętej 
  pomarańczy zaniosła go na górę do jego pracowni. Kac najwyraźniej mu jeszcze nie przeszedł. 
  — Nie prosiłem o nic do jedzenia — powiedział. — Nie jestem głodny. Proszę to zabrać z 
  powrotem. 
  
  — Powinien pan coś zjeść, choćby po to, Ŝeby zneutralizować alkohol — odparła pogodnie, 
  stawiając tacę wśród stert papieru. Potem zobaczyła wyraz jego twarzy i wypadła z pokoju, 
  zanim zdąŜył rzucić za nią jedzeniem. Omletem podzieliła się z Tadpole’em. 
  — Szkoda go dla NIEGO — zwróciła się do psa, pochłaniającego omlet wielkimi, 
  Ŝarłocznymi, krokodylimi szczękami. Na całe szczęście wychodzą z Chattie i Williamem na 
  herbatę i w ten sposób zejdą Cory’emu z oczu. 
  Właśnie szykowała się do wyjścia, gdy zadzwonił telefon. Mimo Ŝe popędziła po schodach, 
  pod pachą dzierŜąc na wpół ubranego, protestującego głośno Williama, Cory zdąŜył odebrać 
  pierwszy. Wyszedł z pracowni z wściekłym wyrazem twarzy. 
  — Opiekunka dzieci Elizabeth Pemberton — powiedział. — Do ciebie. 
  Mamrocząc przeprosiny, Harriet zbiegła na dół porozmawiać. 
  — Jest problem — oświadczyła pogodnie Sammy. — Elizabeth twierdzi, Ŝe przyjeŜdŜa ją 
  odwiedzić jakaś przedpotopowa ciotka, która niedawno straciła męŜa; przynajmniej tak brzmi 
  oficjalna wersja. Nie słyszałam do tej pory o kimś, kto by zmieniał prześcieradła i brał kąpiel w 
  środku dnia dla starej ciotki. Tak czy owak, chce, Ŝebyśmy zeszli jej z drogi. Obawia się, Ŝe 
  obecność dzieci mogłaby zniechęcić biedną „ciotkę Barbarę” do odwiedzin. Moglibyśmy w 
  takim układzie wpaść do ciebie? 
  — Tak, oczywiście — odparła Harriet, zastanawiając się, co, u diabła, powie na to Cory. 
   
  * * * 
   
  Sammy przybyła z Georgiem, bardzo odstawiona, w obcisłym granatowym swetrze, z napisem 
  „Chodź, weź mnie” biegnącym przez wydatny biust; do tego włoŜyła bardzo wąskie dŜinsy–
  rurki, cienkie Ŝółto–niebieskie skarpetki i sandały na niemoŜliwie wysokich obcasach. 
  — Podobają mi się twoje trampki — powiedziała chichocząc Harriet. 
  — Elizabeth ich nie znosi — odparła Sammy. — Robią dziury w parkiecie. 
  Woniała tanimi perfumami. 
  — Nazywają się „Uwiedzenie” — powiedziała Sammy. — Zlałam się nimi specjalnie ku czci 
  Cory’ego. Kręci się gdzieś w pobliŜu? — Rozejrzała się z nadzieją wokoło i poprawiła fryzurę. 
  — Pracuje — odrzekła Harriet — i nie moŜna powiedzieć, Ŝeby był w szczególnie radosnym 
  nastroju. 
  — Kac jak wszyscy diabli. Nic dziwnego — stwierdziła Sammy — Elizabeth mówiła, Ŝe 
  wczoraj nic mu nie brakowało, gdy przyjechał. 
  Wczołgał się merdający ogonem Tadpole i z miejsca pocwałował do Sammy. 
  — Stary, dobry Tadpole — powiedziała, poklepując psa — nigdy nie zapomina swojej 
  podpory. 
  Chattie zawlokła Georgiego na górę. — W telewizji jest film z Shirley Temple — 
  powiedziała. 
  — Dobrze, tylko cokolwiek byście robili, nie przeszkadzajcie tacie — odparła Harriet. 
  — Nie obrazisz się, Ŝe wykąpię Williama — spytała Harriet. — Nie miałam kiedy tego zrobić. 
  — Nie obrazisz się, jeśli poŜyczę maszynkę i ogolę sobie nogi? — zapytała Sammy. — Mam 
  dzisiaj randkę z nowym chłopakiem i, sama wiesz, nie znacie dnia ni godziny… 
  — Masz o wiele milszy pokój niŜ ja — ciągnęła, wyciągając się na Ŝółtej narzucie Harriet i 
  piłując sobie paznokcie u nóg jej pilniczkiem. — Noel wydała fortunę na jego urządzenie w 
  cichej nadziei, Ŝe dzięki temu uda jej się zatrzymać opiekunki do dzieci na dłuŜej niŜ trzy 
  tygodnie. Ładne, rzecz jasna, sama wyrzucała, uwaŜając, Ŝe durzą się w Corym. 
  
  Jej mocno umalowane tuszem oczy złagodniały, gdy spojrzała na Williama, chlapiącego 
  wokoło wodą, zanoszącego się śmiechem, wymachującego ramionkami. 
  — JakŜeŜ go nie kochać? Spójrz na te śliczne tłuściutkie nadgarstki. Te fałdki wyglądają jak 
  ściśnięte bandaŜem elastycznym. Naprawdę ci zazdroszczę. Wpadłam rok temu, ale za duŜo z 
  tym kłopotu, więc usunęłam. To była bardzo śmiała decyzja, Ŝeby urodzić. Ja nie miałabym dość 
  odwagi. 
  Harriet wycisnęła wodę z myjki na okrągły brzuszek Williama. 
  — Pobyt w domu dla samotnych matek nie naleŜał do przyjemnych; wszystkie te filmy o 
  chorobach wenerycznych i narkotykach; szycie dla biednych dzieci i chodzenie do kościoła — 
  powiedziała. — No, a szpital teŜ koszmar: ojcowie przychodzili do matek, trzymali je za ręce i 
  podziwiali dzieci. Do jednej dziewczyny przychodził mąŜ i kochanek, kaŜdy przekonany, Ŝe to 
  jego dziecko. Do mnie nikt nie przyszedł. Ale w ostatecznym rozrachunku warto było. 
  — A co z jego ojcem? Okropny? 
  Harriet przełknęła ślinę. — To on, zdjęcie stoi koło łóŜka — powiedziała. 
  — Bombowy — stwierdziła Sammy, gapiąc się na fotografię. — Rzeczywiście, jego bym nie 
  wygoniła z łóŜka. Nic dziwnego, Ŝe się w nim zadurzyłaś. — Patrzyła teraz na Harriet inaczej, 
  jakby z respektem. Widocznie musiało w niej być coś więcej, nie tylko zewnętrzny pozór 
  nieśmiałej, raczej spiętej dziewczyny. — Nie przejmuj się, zawsze masz jeszcze Cory’ego — 
  pocieszyła. — Nie pogniewałabym się, gdyby zaproponowano mi dzielenie z nim domu. 
  — I z panią Bottomley — dodała Harriet. 
  — Nie sądzę, Ŝeby odpowiadał mi taki trójkąt — skrzywiła się zabawnie Sammy. Zaczęła 
  nakładać kolejną warstwę lakieru. — Miło tu znowu gościć, wyznam szczerze. Zaprzyjaźniłam 
  się z ich przedostatnią opiekunką do dzieci. Lubiła Cory’ego, ale nie znosiła Noel. Noel 
  traktowała ją jak posługaczkę, Ŝądała, Ŝeby przynosiła jej śniadanie do łóŜka, dbała o jej ciuchy i 
  czesała peruki. Nie uwierzysz chyba, ale to ona bardziej potrzebowała niańki niŜ dzieci. 
  Przyjaźnią się z Elizabeth — ciągnęła — a raczej obie udają wielką przyjaźń za pomocą mnóstwa 
  pocałunków na powitanie i wtrącania co drugie słowo ,,kochanie”, a za plecami obgadują, nie 
  zostawiając suchej nitki jedna na drugiej.’ Elizabeth teŜ właściwie nie potrzebuje opiekunki do 
  dzieci. Chodzi tu raczej o status, no i Ŝeby mieć kogoś, kto zajmie się dziećmi, gdy ona będzie się 
  spotykać z którymś ze swoich przyjaciół. PowaŜnie mówię, więcej widziała w Ŝyciu ptaszków 
  niŜ ornitolog. 
  Harriet roześmiała się, ale poczuła, Ŝe rozmowa schodzi na trochę śliskie tory. 
  — Z kim dziś się umówiłaś? Ktoś interesujący? — spytała. 
  — Fantastyczny! Fin. Jego firma przysłała go tu, Ŝeby zbudował fabrykę w okolicach Leeds. 
  Ma cudowny akcent i własną wyspę. Powiedziałam mu, Ŝe do tej pory uwaŜałam, Ŝe wszyscy 
  Finowie to nieokrzesani pijacy. Odparł, Ŝe Finowie ostatnio się bardzo zmienili. Uznałam to za 
  bardzo dowcipną uwagę. 
  Harriet posypała Williama delikatnie talkiem, za wszelką cenę próbując pohamować zazdrość. 
  Tyle czasu upłynęło od jej ostatniej randki. W tym samym czasopiśmie, w którym wyczytała 
  informację o przetartej marchewce i kapuście, znalazła teŜ notkę o wychowaniu dzieci: 
  „Wszystkie dzieci potrzebują miłości obojga rodziców. Bazą dla stworzenia poczucia 
  bezpieczeństwa jest szczęśliwy dom.” 
  Och, a moŜe powinna zacząć szukać ojca dla Williama? 
  — Gdzie tu moŜna kogoś poznać? — spytała. 
  — Kochanie — odparła Sammy — po drugiej stronie doliny jest „Wakeley” z muzyką, 
  jarzącymi się światłami i mnóstwem dzianych przemysłowców, marzących tylko o tym, by 
  wydać trochę swojej forsy na ciebie i na mnie! Drugie miejsce to nowo otwarty bar dla 
  
  samotnych, „Loose Box”. Kłębią się w nim tłumy ekstra chłopaków, którzy przyjechali tutaj na 
  konferencje i nie mają co zrobić wieczorami. Właśnie tam poderwałam mojego Fina. Zabiorę cię 
  tam któregoś wieczoru w przyszłym tygodniu. 
  Harriet kołysała Williama, czując na lewym ramieniu jego niewielki na razie cięŜar. Tłuste 
  łapki chwyciły ją za włosy. Jak wspaniale pachnie, pomyślała. „Loose Box” był chyba trochę za 
  ostry jak na jej gust. 
  Zadźwięczał telefon. 
  — Potrzymam go — powiedziała Sammy, wyciągając ręce po Williama. 
  Dzwoniła jakaś seniora di Cuizano z Rzymu, która twierdziła, Ŝe musi porozmawiać z Corym 
  w szalenie waŜnej sprawie. Harriet postanowiła nie ryzykować. 
  — Przykro mi, ale jest w tym momencie straszliwie zajęty. Czy nie mogłaby pani zadzwonić 
  później? 
  Głos seniory rozbrzmiewał ogromnym niezadowoleniem, nawet gniewem. MoŜe jednak 
  powinna była zawołać Cory’ego? W tej samej chwili usłyszała trzask drzwi wejściowych: pewnie 
  wracał, kupiwszy papierosy. Przeszła do kuchni zrobić herbaty. Sammy zeszła na dół i usiadła w 
  bujanym fotelu, na przemian zasłaniając i odsłaniając twarz włosami; William aŜ piał z 
  zachwytu. 
  Dziesięć minut później usłyszała, Ŝe ktoś otworzył drzwi wejściowe — pewnie poszedł do 
  stajni. 
  — Ciekawe, co Chattie i Georgie tam knują? — zastanawiała się Sammy, nie ruszając się z 
  fotela. 
  — Zrobię tylko herbatę — odpowiedziała Harriet — i pójdę na górę sprawdzić. 
  — Ho, ho, ciasto orzechowe! — zawołała Sammy. — Jak to miło. Elizabeth jest taka skąpa, 
  Ŝe nie pozwala nam na coś takiego do herbaty. A biorąc pod uwagę ilości pieniędzy, jakie pakują 
  w alkohole i w Ŝarcie dla koni… To musi być całkiem przyjemne Ŝycie, być koniem Elizabeth. 
  — Pod tym względem Cory jest w porządku — powiedziała Harriet. — Nie interesuje go, ile 
  wydaję. 
  W ogóle jest w porządku, o ile oczywiście nie napadnie go zły humor. 
  Trochę się pospieszyła, bo w tym samym momencie do kuchni wpadł Cory. 
  — Harriet — ryknął — nie moŜesz zabrać ode mnie tych cholernych dzieciaków?! Naprawdę 
  nie potrafisz nad nimi przez chwilę zapanować? Ten piekielny Georgie wypala moje cygara i 
  rozlał wodę na scenariusz, a Chattie bazgrze po ścianach. 
  Sammy zachichotała. 
  — O, BoŜe — wyjąkała Harriet. — Przepraszam, juŜ je stamtąd zabieram. Sądziłam, Ŝe 
  oglądają telewizję. 
  — Kto to dzwonił? — spytał Cory. 
  — Jakaś seniora di Cuizano z Rzymu. 
  — I co jej powiedziałaś? — zapytał Cory niebezpiecznie spokojnym głosem. 
  — Po–powiedziałam, Ŝe, eee, jest pan zajęty. 
  — Jak rany — jęknął Cory — nie wiesz, Ŝe to osobista asystentka Zeffe? Cały dzień 
  próbowałem ją złapać. Zdaje się, Ŝe dzięki tobie straciłem właśnie pół miliona dolców. 
  Harriet poleciała na górę i spotkała schodzących na dół Chattie i Georgiego. 
  — Nie lubię taty — powiedziała Chattie, siąkając nosem. 
  — Nie ty jedna — zamruczała pod nosem Harriet. 
  Georgie zieleniał na twarzy. 
  — Co to jest: pojawia się i znika? — zapytał. 
  — Nie wiem — warknęła Harriet. 
  
  — Murzyn na przejściu dla pieszych — odparł Georgie i gwałtownie wymiotował przez całą 
  drogę na dół. 
   
  * * * 
   
  Opowiadała Chattie bajkę na dobranoc. 
  — Kto spał w moim łóŜeczku? — mówiła dorosłym głosem mamy–niedźwiedzicy. 
  — Dlaczego mama i tata–niedźwiedź nie mówią: „Kto spał w naszym łóŜeczku?” — 
  dopytywała się Chattie. — Mama z tatą spali kiedyś razem, choć teraz juŜ tego nie robią. Ale 
  przypuszczam, Ŝe pewnego dnia znów będą. 
  — I małe niedźwiedziątko spytało: „Kto spał w moim łóŜeczku?” — ciągnęła Harriet 
  piskliwym głosem. 
  — Moja mama jest bardzo sławna — mówiła dalej Chattie. — Zawsze wygląda jak księŜna. 
  Georgie mówi, Ŝe jego mama nie wygląda jak księŜna, kiedy rano wstaje z łóŜka, dopiero kiedy 
  wychodzi na spotkania. Ludzie zawsze proszą moją mamę o „autograf. 
  Harriet uznała, Ŝe dość się juŜ dziś nasłuchała o Noel Balfour. 
  — I ŚnieŜka otworzyła oczy, i zobaczyła małe niedźwiedziątko, i zaczęła krzyczeć i krzyczeć. 
  — A co robią Murzyni na pasach? — chciała wiedzieć Chattie. 
  — Och, Chattie — jęknęła Harriet — nie moŜesz się przez chwilę skupić? 
  W drzwiach stanął Cory. 
  — Cześć, tato! — zawołała Chattie. 
  Harriet odwróciła wzrok i zacisnęła wargi; miała dość Cory’ego. 
  — Wystarczy bajek na dzisiaj — powiedział Cory. 
  Harriet wstała i wyszła, nie patrząc na niego. Słyszała, jak Chattie piszczała ze śmiechu, gdy 
  całował ją na dobranoc. 
  Na dole ciągle jeszcze czekało na nią zmywanie po herbacie. Jęknęła. Miała wszystkiego 
  powyŜej uszu. Beznamiętnie zaczęła wkładać rzeczy do zmywarki. 
  Wszedł Cory i otworzył drzwi lodówki. 
  — Umieram z głodu — stwierdził. 
  Bardzo ci tak dobrze, pomyślała Harriet, trzeba było zjeść ten omlet. 
  Chciał właśnie coś powiedzieć, ale znowu włączyła urządzenie do usuwania odpadków. 
  Patrzyli na siebie przez chwilę, wreszcie wybuchnął śmiechem. 
  — Wyłącz to świństwo. Idę kupić do hinduskiej restauracji coś na wynos. 
  Harriet poczuła, Ŝe ślinka napływa jej do ust. 
  — W telewizji jest film, który chcę później obejrzeć. 
  — Doprawdy? — stwierdziła Harriet, tłukąc patelniami. 
  — Mogłabyś przestać się wreszcie nadymać? — powiedział Cory. — Przepraszam, Ŝe 
  trzymałem cię na nogach przez pół nocy. Nie pamiętam, co mówiłem, ale z nudów pewnie o 
  mało co się nie powiesiłaś na własnych majtkach? 
  Nie sądzę, Ŝebym je miała na sobie, pomyślała Harriet. 
  — Przepraszam, Ŝe darłem się i marudziłem cały dzień — ciągnął. — To była tylko i 
  wyłącznie moja wina. Dopadły mnie wyrzuty sumienia, bo zmarnowałem wczoraj cały dzień i 
  nic nie zrobiłem, a dzisiaj do niczego się nie nadawałem. Dobra z ciebie dziewczyna. 
  Przygotowałem ci kąpiel, wymocz się porządnie, a ja w tym czasie przyniosę curry. 
  Całkowicie rozbrojona Harriet uśmiechnęła się powściągliwie. Trzeba przyznać, Ŝe Cory miał 
  swoje dobre strony. 
  
  Właśnie wchodziła do wanny, gdy usłyszała płacz. To płakał William. Dopiero co połoŜyła go 
  do łóŜka. Owinęła się ręcznikiem i weszła do jego pokoju. Natychmiast przestał płakać i zaczął 
  do niej gruchać. Pieluchę miał suchą, ale gdy tylko ułoŜyła go z powrotem i zgasiła światło, 
  znowu zaczął koncert. 
  Właśnie miała znowu wejść do pokoju, gdy w korytarzu pojawił się Cory z kluczykami od 
  samochodu w ręku. 
  — Zostaw to mnie — powiedział. Zdumiona Harriet przyglądała się, jak podszedł do łóŜeczka 
  i uniósł w ramionach kocyk z Williamem, indiańskim sposobem obwiązując jego końce ściśle 
  wokół siebie. 
  — Dzieci lubią czuć się bezpiecznie — powiedział do Harriet. 
  William juŜ otwierał usta, by wyrazić swoje oburzenie. 
  — A ty się zamknij — odezwał się ostro Cory. — Daj swojej biednej matce trochę spokoju. 
  William był tak zaskoczony, Ŝe zamknął usta i umilkł na dobre. 
  Stojąca na półpiętrze Harriet patrzyła na to, nie wierząc własnym oczom. 
  — Cudownie sobie pan radzi z dziećmi — powiedziała. 
  — Noel nie naleŜała do szczególnie macierzyńskich typów — odparł Cory — więc mam 
  mnóstwo doświadczenia. 
  Spędzili przyjemny, spokojny wieczór, siedząc w gabinecie, pijąc czerwone wino, niechlujnie 
  jedząc curry z pojemników trzymanych na kolanach i wrzucając kości do ognia. Harriet film 
  bardzo się podobał, ale poniewaŜ Cory był specjalistą, postanowiła za wszelką cenę pohamować 
  swój entuzjazm. 
  — Niezły — stwierdziła — choć część dialogów brzmi trochę przestarzałe. Kto napisał 
  scenariusz? 
  — Ja — odparł Cory. 
  Harriet bardzo się ucieszyła, Ŝe pokój oświetlał tylko ogień płonący na kominku i Cory nie 
  mógł zobaczyć jej krwistego rumieńca. 
  — Zjedz trochę mięsa i pieczarek, całkiem niezłe. Napisałem go — ciągnął — z jednym 
  gościem z Hollywood, nazywał się Billy Blake. Ostatni raz współpracowałem wtedy z 
  kimkolwiek, więcej juŜ się na to nie piszę: kosztowało mnie to trochę zdrowia, ale wiele się 
  nauczyłem. 
  — Jaka ona jest? — spytała Harriet, kiedy bohaterka zdejmowała sukienkę. 
  — Gruba — odparł Cory. 
  — A on? — zapytała Harriet, gdy bohater cisnął ją na łóŜko. 
  — Miły gość; Ŝyje z fryzjerem. 
  — PowaŜnie? Nie wiedziałam o tym. Skoro zna pan tych wszystkich ludzi, to czemu ich tu nie 
  zaprasza? 
  — Z filmowcami dobrze się pracuje — odpowiedział Cory — ale nie chcę chodzić do nich ani 
  nie chcę ich tutaj; nie mam ochoty na wiecznie tę samą gadkę: kino, kino, kino. I nie podoba mi 
  się ich sposób Ŝycia, codzienne kolacje na mieście, byle zostać zauwaŜonym. Kiedy przebywa się 
  w ich towarzystwie, łatwo uwierzyć, Ŝe jest się gwiazdą, bo tak cię traktują. Ludzie nie odnoszą 
  się do ciebie normalnie i zaczynasz to właśnie przyjmować za normę. Tracisz kontakt z realnym 
  światem, a to dla pisarza oznacza śmierć. 
  Wyrzucił kości kurczaka do ognia, upadły obok: Tadpole dopadł ich w mgnieniu oka. 
  — Nie, kochany — powiedziała Harriet, wyrywając mu je z pyska. — Rozłupią się i utkwią ci 
  w gardle. 
  Cory opróŜnił butelkę do kieliszków. 
  
  — Scenariusz, nad którym teraz pracuję, to istna rozpacz — powiedział. — Akcja toczy się w 
  czasie wojny domowej we Francji w XVII wieku. 
  — Fronda — odpowiedziała Harriet. 
  — Dokładnie. Muszę mnóstwo czytać. 
  Wziął do ręki dwie leŜące na stole biografie francuskich arystokratów siedemnastowiecznych. 
  — Zamiast nabijać sobie głowę powieściami, mogłabyś je przejrzeć, moŜe znajdziesz coś 
  nadającego się do filmu. 
  Harriet wytarła zatłuszczone palce w sierść Tadpole’a i wzięła ksiąŜki. — Oczywiście, 
  spróbuję — odparła. 
  Kieliszek Cory’ego był juŜ opróŜniony. — Przynieść następną butelkę? — spytała. 
  — Nie — odpowiedział Cory. — Tyle na dzisiaj wystarczy. Nie mam zamiaru ryzykować 
  kolejnego kaca, takiego jak wczorajszy. Zaczynam dzisiaj nową kartę w Ŝyciu: do łóŜka przed 
  północą, Ŝadnego picia przed siódmą wieczorem, rano przejaŜdŜka konno. Postanowiłem, Ŝe nie 
  chcę umierać młodo. 
  — Będę panu gotować śniadanie — zaofiarowała się Harriet. 
  — Nie, to juŜ za duŜo szczęścia — odparł nerwowo Cory. — Jak się dogadujesz z Sammy? 
  — Jest przeraźliwie niedyskretna — roześmiała się Harriet. 
  — Mam nadzieję, Ŝe nigdy nie rozmawiasz o mnie w ten sam sposób — powiedział Cory. 
  — Właśnie mówiłam jej, jaki jest pan cudowny — pospiesznie zapewniła Harriet — gdy pan 
  wszedł i popsuł wszystko, robiąc awanturę o ten telefon z Włoch. Zabierze mnie któregoś 
  wieczoru do „Loose Box”, Ŝeby podrywać bogatych Finów. 
  — Nie wiem, czy to najlepszy pomysł, słyszałem, Ŝe to straszna mordownia. 
  Wziął do ręki zawiadomienie ze szkoły Jonaha, leŜące pod biografiami. — A to co? 
  — Komitet Rodzicielski znowu ruszył do akcji — wyjaśniła Harriet. — Potrzebują pieniędzy 
  na budowę nowego budynku, organizują więc bal dla rodziców. Bilety po trzy i pół funta, w cenę 
  wliczono kolację i kieliszek wina. Powinien pan pójść. MoŜe spotka pan tam swój ideał? 
  — Nie, jeśli mam zamiar przestać pić — odparł Cory. — Na pewno skończyłoby się jak 
  wczoraj. 
  
  ROZDZIAŁ 14 
   
  Cory dotrzymał słowa. Ograniczył palenie i picie do minimum i choć czasami słyszała grający 
  długo w nocy adapter, zwykle kładł się spać przed północą. 
  Wieczorami przychodził do niej na dół i rozmawiali w czasie ostatniego karmienia Williama. 
  Spędzali razem duŜo czasu gadając, czytając, słuchając płyt i rozmawiając o scenariuszu 
  Cory’ego. Harriet podobało się grzebanie w ksiąŜkach, którymi się dla niego zajmowała. Po raz 
  pierwszy od opuszczenia Oksfordu pracowała umysłowo. Zaczęła bardziej dbać o swój wygląd. 
  Zmęczyło ją wieczne odkładanie na przyszłość dla Williama, chciała kupić sobie coś nowego. 
  Gospodarstwo poszerzyło się o dwa nowe nabytki: Python, drobną czarną klacz, przysłaną z 
  Irlandii — Cory był nią zachwycony i natychmiast zaczął przygotowywać do wyścigu — i 
  Tarbaby, jagnię z czarnym pyszczkiem, którego matka zdechła na wrzosowisku i które Harriet 
  próbowała wykarmić butelką. 
  — To tak, jakbyśmy mieli w domu bliźnięta — powiedział Cory, przyglądając się, jak 
  przygotowywała butelki dla jagnięcia i dla Williama. 
  Pewnego poniedziałku pod koniec marca właśnie szykowała śniadanie i wyprawiała Jonaha i 
  Chattie do szkoły, gdy do kuchni wszedł Cory. Ciągle jeszcze nie mogła się przyzwyczaić do 
  jego widoku tak wcześnie rano. Rzucił na stół kuchenny parę slipek. 
  — Wiem, Ŝe uwaŜasz, Ŝe jestem za chudy, ale to juŜ przesada. Te slipki są Jonaha. 
  Harriet oblała się rumieńcem. — Przepraszam, pomyliłam się. Wstawiam właśnie jajka dla 
  Chattie i Jonaha. Chcesz jedno? 
  Cory się skrzywił. 
  — Dobrze ci to zrobi — namawiała. 
  — No, dobrze, chyba masz rację. 
  Usiadł i wziął do ręki gazetę. 
  — Nie skończyłem jeszcze pracy domowej z ogólnych wiadomości — zawołał potargany i 
  niechlujnie ubrany Jonah, wpadając do kuchni; wymachiwał zeszytem. 
  — Kim była Florence Nightingale? — spytał. 
  — Lesbijką — odparł Cory, nie odrywając wzroku od gazety. 
  — Jak to się pisze? — upewnił się Jonah. 
  — Nie moŜesz tak napisać — powiedziała Harriet. — Wystarczy, Ŝe powiesz, Ŝe była to 
  sławna pielęgniarka, która zajmowała się rannymi Ŝołnierzami na Krymie. 
  — To lesbijka — powtórzył Cory. 
  — Mogę zabrać do szkoły kanapki? — wtrąciła się Chattie. — Zawsze w poniedziałki 
  dostajemy „międlone” z makaronem; wyglądają obrzydliwie. 
  — Będziesz jadła to, co ci podają — powiedział Cory. 
  — Co to jest: długie, chude, zakończone siedzeniem? — spytała Chattie. 
  — Doprawdy nie wiem — odparła Harriet. 
  — Nogi! — zawołała wybuchając perlistym śmiechem Chattie i podciągnęła spódnicę 
  pokazując swoje siedzenie obleczone w czerwone majtki. 
  — Och, zamknij się, Chattie — zawołał Jonah — próbuję się skupić. Dlaczego Czarna Maria 
  właśnie tak się nazywa? 
  — Bo to była rosła Murzynka — wytłumaczył Cory — która mieszkała w Bostonie i 
  pomagała policji aresztować pijanych marynarzy. Prowadziła burdel. 
  — A co to jest? — zapytał Jonah. 
  
  — Napisz lepiej dom pod czerwoną latarnią — poradziła Harriet. — O rany, tost się przypala! 
  Wydobyła trzy tosty z opiekacza i pokroiła kromki w słupki, potem, nie myśląc, co robi, ścięła 
  czubki trzech jajek i podała je Cory’emu, Jonahowi i Chattie. 
  — Tosty dla Ŝołnierzy — powiedział Cory — i nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś ściął czubek 
  mojego jajka. 
  Harriet spąsowiała. — Odruch — odpowiedziała. 
  — Co to jest dom pod czerwoną latarnią? — spytała Chattie. 
   
  * * * 
   
  Harriet odwiozła Jonaha, potem Chattie. 
  — Tylko nie zapomnij nakarmić Tarbaby! — krzyknęła Chattie, znikając w morzu 
  paplających dziewczynek. 
  Przechodząc przez boisko Harriet zauwaŜyła roztargnioną kobietę, gwałtownie próbującą 
  opanować trójkę mocno potarganych dzieci i duŜego, nakrapianego czarno–szarego psa, 
  uwiązanego na kawałku sznurka. Harriet zacmokała na niego, pies wyrwał się w jej stronę, 
  ciągnąc za sobą właścicielkę. 
  — JakaŜ słodka psina — powiedziała Harriet, gdy ten oparł jej łapy na ramionach i zaczął 
  lizać po twarzy. — Och, czyŜ on nie jest rozkoszny? 
  — Serce mi się kroi, gdy na niego patrzę — odparła właścicielka. — Chodź tu, Ciapek. — 
  Bez entuzjazmu starała się oderwać psa od Harriet. 
  — Dlaczego? 
  — Muszę oddać go do schroniska dla psów, gdy juŜ odprowadzę tę hałastrę. 
  Dzieci zaczęły płakać. — Nie stać mnie na niego — ciągnęła matka. — Pracuję, a on 
  potwornie wyje, gdy wychodzę. Właścicielka domu zaŜądała, bym się go pozbyła. Znajdą mu 
  inny dom. 
  — Ale jak im się nie uda — powiedziała Harriet — po tygodniu go uśpią. Jaka szkoda, Ŝe nie 
  mogę go wziąć. 
  Ciapek oparł pysk o jej policzek i zamachał kudłatym ogonem. 
  — Co to za rasa? — spytała. 
  — Chyba seter — odparła właścicielka, wyczuwając okazję. — To jeszcze szczeniak. 
  Harriet zmiękła. — Niech pani poczeka — powiedziała. — — Zadzwonię do mojego szefa. 
  Cory właśnie zaczął pracować i nie był w nastroju do rozmów. 
  — Eeee, panie Erskine, to znaczy Cory, mam tutaj po prostu rozkosznego szczeniaka. 
  — No i? — Cory nie ułatwiał jej zadania. 
  — Uśpią go, jeśli nie znajdą dla niego domu. Jest taki rozkoszny. 
  — Harriet — powiedział słabo Cory — masz dość kłopotów radząc sobie z Williamem, 
  Chattie, Jonahem i mną, Ŝe nie wspomnę o Tadpole’u i Tarbaby. Ciągle nie pozbyliśmy się kociąt 
  AmbroŜego, a teraz chcesz dodać jeszcze szczeniaka? Czemu nie zadzwonisz do ZOO i nie 
  poprosisz ich o sprowadzenie tu wszystkich zwierząt na wakacje? Zatelefonuj teŜ do Schroniska 
  dla Psów w Battersea, by im powiedzieć, Ŝe prowadzimy dom otwarty. 
  — Przepraszam — odparła, skarcona. 
  — Jak się wabi? — zapytał Cory. 
  — Ciapek, to seter. Zapadło dłuŜsze milczenie. 
  — Wymyśl mu lepiej nowe imię, zanim dotrzecie do domu — odparł Cory i odwiesił 
  słuchawkę. 
  Harriet nie wierzyła własnym uszom. 
  
  — Jednak go weźmiemy — powiedziała kobiecie. — I będzie miał innego psa do 
  towarzystwa. 
  Harriet obawiała się, czy właścicielka Ciapka nie wybuchnie płaczem, ale wyglądała na 
  uszczęśliwioną i gdy Harriet później odjeŜdŜała z psem spod szkoły, widziała, Ŝe tamta z 
  oŜywieniem rozmawiała z grupką przyjaciółek. W przeciwieństwie do Ciapka, który przez część 
  drogi wył Ŝałośnie za swoją panią, potem przelazł na przednie siedzenie, by w końcu wylądować 
  na skrzyni biegów z łapą na nodze Harriet. 
  — Muszę wymyślić dla ciebie imię — powiedziała, gdy dojechali do domu. Otworzyła 
  samochodowy atlas drogowy, zamknęła oczy i wycelowała palcem. Trafiła na miejscowość 
  Sevenoaks. 
  — Cześć, Sevenoaks, masz dzień targowy w poniedziałek, dwa trzygwiazdkowe hotele i 
  leŜysz trzydzieści dwa kilometry od Londynu. 
  — Harriet — zawołał Cory, gdy Sevenoaks przewalił się jak burza przez gabinet, wlokąc w 
  pysku sznury od lampy stojącej — to nie jest szczeniak, seter zresztą teŜ nie. 
  — Do nogi! — krzyknęła Harriet, próbując go złapać, gdy przemykał obok. 
  — Co najmniej dwulatek i, jak widać, zupełnie nie ułoŜony. 
  Sevenoaks zamrugał ślepiami, pędem przeleciał koło Cory’ego i pognał na górę. Za nim 
  pobiegł podekscytowany Tadpole. Sevenoaks zdąŜył juŜ zaliczyć w nos od AmbroŜego, lodowate 
  przyjęcie od pani Bottomley i zajął się ogryzaniem butów Cory’ego do konnej jazdy. Teraz 
  słychać było, jak chłepcze wodę z ubikacji. Potem zleciał na dół, znowu w towarzystwie 
  Tadpole’a i opadł, szaleńczo merdając ogonem, u stóp Harriet. Spojrzała na Cory’ego 
  rozjaśnionymi oczyma. 
  — Popatrz, jak się zadomowił — powiedziała. — Wie, Ŝe będzie tu naprawdę szczęśliwy. 
  Koniec końców, nie dawało się jednak określić Sevenoaksa mianem udanego nabytku. Kiedy 
  nie próbował uciec do wioskowych suk, cudzołoŜył z Tadpole’em w ogródku przed domem, 
  kopał dziury w trawniku, Ŝuł wszystko, co mu się nawinęło, albo z zabłoconymi łapami rozciągał 
  się na sofach i łóŜkach. 
  Jego wielką miłością była jednak Harriet. Widać rozumiał, Ŝe to jej zawdzięcza Ŝycie. Witał ją 
  hałaśliwie, gdy wracała, wył na cały dom, gdy wychodziła i co wieczór staczał zawzięte boje z 
  Corym, który nie pozwalał mu spać w jej łóŜku. 
  Kolejna środa była następnym dniem pełnym katastrof. Cory męczył się ze scenariuszem i 
  ogólnie nie był w najlepszym humorze, zwłaszcza Ŝe Williamowi wyrzynały się ząbki i dzień 
  spędził wyjąc nieprzytomnie, zaś Sevenoaks podarł jedyny słownik francuski. Harriet spaliła na 
  węgiel bitki jagnięce dla Chattie, bo zapomniała o całym świecie rozwiązując psychozabawę „Na 
  ile jesteś uwodzicielska”, którą znalazła w jakimś piśmie kobiecym. Właśnie nalała mleka do 
  butelek Williama i Tarbaby, gdy napatoczył się machający ogonem AmbroŜy i zwalił je na 
  podłogę. Denerwowała się teŜ, bo obiecała wreszcie Sammy, Ŝe pójdą razem wieczorem do 
  „Loose Box”. 
  Skończyła sprzątać i połoŜyła dzieci do łóŜek o wpół do ósmej. Nie miała juŜ czasu na kąpiel. 
  Przetarła tylko gąbką twarz i pod pachami, zlała się obficie perfumami, w brudne włosy wtarła 
  wodę kolońską, próbując je w ten sposób jakoś oŜywić. 
  Za pięć ósma zadźwięczał dzwonek u drzwi. Sammy się pospieszyła. Harriet zbiegła na dół; 
  miała umalowane tylko jedno oko i pełną świadomość, Ŝe wygląda strasznie. Wpadli na siebie z 
  Corym na półpiętrze. 
  — Wychodzisz? — zapytał. 
  — Tak — odparła — to mój wolny wieczór. 
  
  Otworzyła drzwi dwóm powaŜnie i godnie wyglądającym kobietom, ich siwe włosy były 
  potargane przez wiatr; jedna dzierŜyła w dłoni notes, druga dość przedpotopowy aparat 
  fotograficzny. 
  — Przepraszamy za spóźnienie — odezwała się kobieta z notesem. — Bardzo trudno znaleźć 
  to miejsce po nocy. 
  Chattie przybłąkała się na dół w nocnej koszuli. Goście zawsze oznaczali moŜliwość 
  późniejszego pójścia spać. 
  — A co ty tu robisz, młoda damo? — spytała kobieta z aparatem fotograficznym. 
  — Jestem Chattie. WłoŜyłam dzisiaj ładną sukienkę. 
  — A ja jestem Carol Chamberlain — powiedziała kobieta z notesem — i przyjechałam tu aŜ z 
  Londynu, Ŝeby zrobić wywiad z twoim tatą. 
  — Proszę do salonu, podam paniom whisky z tonikiem — pełniła honory domu Chattie. 
  Harriet zzieleniała, uciekła na górę i zapukała do drzwi Cory’ego. 
  Cisza. Zapukała znowu. 
  — Tak — odezwał się, spoglądając na nią i poirytowany bębniąc palcami. 
  — Nie wiem, jak ci to powiedzieć. 
  — O rany — westchnął — co, u licha, tym razem zrobiłaś? Ściągnęłaś całą rodzinkę 
  Sevenoaksa?” 
  Harriet zbladła. 
  — O — obawiam się, Ŝe t–tego, nie odwołałam tych dziennikarek z „Woman’s Monthly”. 
  Przyjechały tu aŜ z Londynu. Czekają na dole. 
   
  * * * 
   
  — I co, wściekł się, jak wszyscy diabli? — zapytała Sammy, która uwielbiała słuchać historii 
  o cudzych nieszczęściach. Lekko ją irytowało, Ŝe Harriet tak dobrze dogadywała się z Corym. 
  — Jak absolutnie wszyscy diabli — powiedziała Ŝałośnie Harriet. — Mogę równie dobrze od 
  jutra dołączyć do licznej rzeszy bezrobotnych. 
  Właśnie robiły się na bóstwa w damskiej toalecie w „Loose Box”. Tłumy dziewcząt 
  kłębiących się wokół nich jak szalone czesały się z włosem i pod włos, Ŝeby dodać im 
  puszystości. Jedna dziewczyna róŜowała sobie pępek. 
  Harriet nie mogła się zdecydować, co zrobić ze swetrem. 
  — Jak myślisz, lepiej wygląda wypuszczony ze spodni? — radziła się Sammy. 
  — Nie — odparła Sammy. — Tracisz wszelkie kształty. PokaŜ, jak będzie z wpuszczonym. 
  Nie, tak jest jeszcze gorzej. Zostaw tak, niech sobie wisi. Wyglądasz po prostu fantastycznie — 
  dodała z zadowoleniem osoby wyglądającej o niebo lepiej. 
  Sammy wbiła się w czarne zamszowe spodnie i czarny, głęboko wycięty sweter; jej wspaniałe 
  białe piersi wylewały się z dekoltu jak lody z kubeczka. Paznokcie u rąk i nóg takŜe pomalowała 
  na czarno, a czarna róŜa wpięta była w jej świeŜo ufarbowane na mahoń włosy. 
  Nikt nie będzie chciał ze mną rozmawiać, pomyślała Harriet, gdy weszły na parkiet. Wokół 
  niej krąŜyli ludzie, podrywając się nawzajem. Niektóre dziewczęta były niezwykle piękne — 
  przywiodła je tutaj nie potrzeba poznania męŜczyzny, lecz chęć spróbowania czegoś innego. 
  Sammy juŜ namierzyła sobie przystojnego Niemca, blondyna w niebieskim garniturze. 
  — Z rozkoszą wypiłabym słodkie cinzano — powiedziała trzepocząc w jego kierunku 
  długimi, zielonymi rzęsami. 
  Niemiec przedzierał się w stronę baru, by zdobyć dla niej drinka. W następnej chwili 
  prześlizgując się bokiem dotarł do niej wyblakły młodzian. 
  
  — Pracuję w filmie — kłamał, aŜ się kurzyło. 
  — Doprawdy — stwierdziła Sammy — a ja jestem modelką. 
  Harriet zdąŜyła juŜ zapomnieć, jak trudno polować na faceta. Ciągle próbowała ściągnąć 
  wzrokiem męskie spojrzenia, ale szybko odwracała wzrok. Nie zostawiaj mnie, błagała w duchu 
  Sammy, ale ta zachowywała się jak Sevenoaks goniący za suką i nic nie mogło ściągnąć jej z raz 
  obranego kierunku. 
  — Zawsze marzyłam o pojechaniu do Bayreuth — wmawiała przystojnemu Niemcowi. 
  Najgorsze, Ŝe była uzaleŜniona od Sammy. Nie mogła się wymknąć, bo Sammy prowadziła 
  samochód, a nie wzięła ze sobą dość pieniędzy na taksówkę. 
  Sammy, wlawszy w siebie osiem słodkich cinzano, świetnie dogadywała się z Niemcem i 
  najwyraźniej wywarła równie piorunujące wraŜenie na jego przyjacielu, okularniku z krzywym 
  zgryzem i brzuszkiem. 
  — Chodź do nas, Harriet — zawołała Sarniny. — Musisz poznać Clausa! — Popchnęła 
  grubego, zacinającego się Niemca w jej stronę. — Harriet jest straszliwie mądra i zabawna — 
  dodała. 
  Harriet zupełnie sparaliŜowało i jedyne błyskotliwe stwierdzenie, jakie była w stanie 
  wymyślić, stanowiła uwaga, Ŝe ostatnio bardzo się ochłodziło, prawda? 
  — Ach, lecz mroźna Północ rodzi przecudne damy — powiedział gruby mały Niemiec z nieco 
  przy cięŜkim wdziękiem. Przyjechał do Yorku, zwierzył się Harriet, na konferencję 
  przedstawicieli przemysłu tekstylnego i od BoŜego Narodzenia schudł dziesięć kilo. Harriet nie 
  wiedziała, czy to dobrze, czy źle. 
  — CzyŜ on nie jest ekstra? — zapytała Sammy. Odciągnęła Harriet na stronę. 
  — Chcą zabrać nas do „Black Tulip” — powiedziała. — To fantastyczny lokal. MoŜna zjeść 
  kolację i potańczyć. Gra tam genialna kapela. 
  — No, ale przecieŜ robi się strasznie późno — odparła z wahaniem Harriet. 
  — Jak rany — nalegała Sammy; wypity alkohol dawał znać juŜ o sobie. — Nikt jeszcze nie 
  zaprosił mnie do takiego lokalu. Taka szansa moŜe się nie powtórzyć. 
  O, BoŜe, pomyślała Harriet, nie mogę psuć wszystkim zabawy. 
  „Black Tulip” był jeszcze gorszy niŜ „Loose Box”. Harriet grzebiąc w swoim avocado czuła, 
  Ŝe jej uśmiech robi się coraz bardziej wymuszony. 
  — Najpierw ograniczyłem spoŜycie węglowodanów — mówił mały gruby Niemiec. 
  Naprzeciwko, Sammy i przystojny Niemiec nie mogli się od siebie oderwać. Z minuty na 
  minutę robili się coraz bardziej pijani. Harriet zastanawiała się, kto, u licha, odwiezie ją do domu. 
  — Potem przestałem jeść chleb i ziemniaki — ciągnął gruby Niemiec. 
  Musiał być olbrzymi, zanim schudł, pomyślała Harriet, unoszona w tańcu na jego brzuchu. 
  Nagle zapragnęła wrócić do domu, do Cory’ego, Williama i dzieci. Co się stanie, gdyby William 
  się zbudził? Pani Bottomley śpi jak zabita. Cory zwariuje, jeśli będzie musiał wstać i go 
  nakarmić. Zastanawiała się, ile czasu potrzebował na pozbycie się kobiet z „Woman’s Monthly”. 
  — Grosik za twoje myśli, Samantha — powiedział przystojny Niemiec. 
  — Są warte znacznie więcej, cholernie więcej — odparła Sammy. Oboje zaśmiewali się do 
  łez. 
  — Skreśliłem teŜ ciasta i desery — mówił gruby Niemiec. 
  — Szampan nie uderza mi do głowy — śpiewał wokalista zespołu — czysty alkohol nie robi 
  na mnie wraŜenia. 
  UwaŜaj, bo ci uwierzę, pomyślała Harriet. Sammy pochyliła się do przodu, a mały gruby 
  Niemiec wpatrywał się łakomie w jej biust. 
  — MoŜe przejedziemy się po wrzosowiskach? — zaproponował. 
  
  — Nie — powiedziała Harriet gwałtownie. — Wy sobie jedźcie — dodała — ale moglibyście 
  przedtem podrzucić mnie do domu? 
  — Pójdziemy wszyscy do hotelu Heinricha na małego drinka — zadecydowała Sammy, raczej 
  chwiejnie stając na nogi. 
  — Muszę wracać; William mógł się obudzić — odparła Harriet rozpaczliwie. 
  Po krótkiej sprzeczce Sammy ustąpiła. — Wezwiemy dla ciebie taksówkę — powiedziała. — 
  Claus niech zapłaci. Jedyną, która teraz kursuje, prowadzi właściciel tutejszego zakładu 
  pogrzebowego. 
  Zataczając się pod bezgwiezdnym niebem, szła do domu i czuła, Ŝe ogarnia ją wisielczy 
  humor. Nie mogła powstrzymać łez: straciła cały swój seksapil, świat się przed nią zamykał, 
  nigdy nie znajdzie dla Williama ojca. 
  Kiedy wkładała klucz do zamka, Sevenoaks, który zwykle wszystko przesypiał, zaczął 
  szczekać swoim głębokim barytonem, a potem, uświadamiając sobie nagle, Ŝe to ona, rozśpiewał 
  się z zachwytu na cały głos i gwałtownie rozglądał się, co by jej przynieść na powitanie. 
  — Och, proszę, Sevenoaks, ciszej — błagała. Kiedy na palcach szła po schodach, natknęła się 
  na Cory’ego, wychodzącego właśnie z łazienki z ręcznikiem zawiniętym wokół bioder. Włosy 
  miał wilgotne po kąpieli i ciągle jeszcze złotawą, letnią opaleniznę. 
  — Długo siedziały te kobiety z „Woman’s Monthly”? — zapytała. 
  — Godzinami — odparł Cory. — Musiałem je wyrzucić. To, na co cierpiałem dziś po 
  południu, musiało być z pewnością napięciem przedmiesiączkowym. 
  Harriet była za bardzo strapiona, Ŝeby się roześmiać. 
  — Strasznie przepraszam — powiedziała. 
  Sevenoaks wemknął się do pokoju Cory’ego i kierował w stronę łóŜka. 
  — Zabierz go — warknął Cory. — Ten pies musi stąd odejść. Od twojego wyjścia wył 
  nieustannie. A propos, gdzie w ogóle się podziewałaś? — spytał łagodniejszym tonem, 
  zauwaŜając jej zaczerwienione oczy. 
  — W „Loose Box” z Sammy. Spotkałyśmy dwóch Niemców, jeden był dość przystojny, drugi 
  okropny. Przystojny leciał na Sammy, ten okropny zresztą teŜ, ale musiał się zadowolić mną. 
  Próbowałam się od nich oderwać i poszukać jakichś rówieśników, ale nie sądzę, Ŝebym im 
  zbytnio przypadła do gustu. — I ze szlochem uciekła do swojego pokoju. 
  Ściągnęła narzutę i połoŜyła się do łóŜka — ktoś włączył dla niej elektryczny koc, na 
  poduszce znalazła przyczepioną kartkę: „Kochana Harriet, nie przejmuj się tym, co ON mówi, 
  my uwaŜamy, Ŝe jesteś cudowna; on zresztą w głębi ducha teŜ tak myśli. Całusy. Tadpole, 
  (Panna) AmbroŜy i Sevenoaks.” 
  Harriet roześmiała się. Nagle cały koszmar tego wieczoru przestał się tak bardzo liczyć. LeŜąc 
  w łóŜku myślała o Corym. Czuła się jak dziecko, układające klocki z obrazkami; i miała 
  wraŜenie, Ŝe nie udało jej się znaleźć ani jednego klocka pasującego do tego rysunku. 
  
  ROZDZIAŁ 15 
   
  Harriet właśnie prasowała w kuchni, gdy na podjeździe pojawił się samochód. 
  — Chodź, schowajmy się — wyszeptała Chattie. — To okropna, stara Arabella. PrzyjeŜdŜa 
  tylko wtedy, gdy tato jest w domu. 
  — Nie moŜemy — zaprotestowała Harriet, przyglądając się wysokiej, szczupłej kobiecie, 
  wysiadającej z samochodu. — Widziała nas. 
  — Jest tu kto? — w hallu rozległ się okrzyk. 
  Dziewczyna, która wkroczyła do kuchni, miała kolo trzydziestki. Bardzo ładna, wysoka, o 
  sportowej sylwetce, ruchem ręki zaczesała do tyłu jasnobrązowe włosy. 
  — Cześć, Chattie — oświadczyła pogodnie. — Co słychać? — I zanim Chattie zdąŜyła 
  cokolwiek powiedzieć, zwróciła się do Harriet. — A ty musisz być nową opiekunką dzieci. 
  Nazywam się Arabella Ryde–Ross. Przypuszczam, Ŝe Cory mówił ci o mnie. — Ale nim Harriet 
  zdąŜyła odpowiedzieć, odwróciła się w stronę Williama, bez określonego celu walącego 
  drewnianą łyŜką w swoje krzesełko. — Co za rozkoszny bobas. To podrzutek Noel? 
  — Nie, to moje dziecko — odparła Harriet. 
  — Och? — zdziwiła się Arabella. Zadziwiające, ale udało jej się rozciągnąć to na cztery 
  sylaby. 
  — I twojemu męŜowi nie przeszkadza, Ŝe pracujesz? 
  — Nie jestem męŜatką. 
  — Och, co za podziwu godna odwaga — Arabella zamilkła i przyjrzała się znowu 
  Williamowi. — Cory to istny anioł, który przygarnia pod swoje skrzydła wszystkie kulawe 
  kaczątka. 
  — Raz, dwa, cztery, pięć. Kurczę, zgubiłam trzy — odezwała się Chattie, która liczyła kociaki 
  AmbroŜego. 
  Harriet starała się nie roześmiać. Arabella wyglądała na oburzoną. 
  — Chattie, nie uŜywaj słownictwa tego rodzaju. Idź się gdzieś pobawić. Chcę porozmawiać z 
  nianią. 
  — Ona nie nazywa się niania tylko Harriet i nie chcę iść się pobawić — odparła Chattie. 
  Nagle przez jej twarz przemknął chytry uśmieszek. — Chcesz moŜe cukierka, Arabello? 
  — Bardzo miło z twojej strony, Chattie — podziękowała Arabella, wkładając do ust cukierka. 
  — Wspaniale dogaduję się z dziećmi — zwróciła się do Harriet. — Wszyscy mówią, Ŝe 
  doskonale nadaję się na matkę. 
  W tym momencie do kuchni zawędrował Cory i Arabella spłonęła mało twarzowym 
  dziewiczym rumieńcem. 
  — Cześć, Arabella — powiedział. — Jaka jesteś opalona. 
  — Bardzo szybko schodzi. Szkoda, Ŝe mnie nie widziałeś tydzień temu. Dopiero co wróciłam 
  z St. Moritz, inaczej wcześniej bym wpadła. Organizujemy w piątek małe przyjęcie. 
  Cory zmarszczył się niezadowolony. — Piątek chyba mam zajęty. 
  — Dobrze, w takim razie przeniesiemy je na sobotę. 
  AleŜ nachalna, pomyślała Harriet. 
  — Nie, w porządku, niech będzie piątek — powiedział Cory. — JuŜ sobie przypomniałem. 
  Harriet ma wtedy urodziny, dobrze jej zrobi, jeśli pozna trochę nowych osób. Tak, chętnie 
  przyjdziemy. 
  Harriet nie odwaŜyła się spojrzeć na Arabellę. 
  
  — Smakował ci cukierek, Arabello? — zapytała Chattie. 
  — Tak, bardzo dziękuję, kochanie. 
  Chattie zaśmiała się łobuzersko. 
  — A Tadpole’owi nie. Wypluł go trzy razy. 
  JuŜ po wyjściu Arabelli Harriet skarciła Chattie, ale ta tylko wzruszyła ramionami. 
  — Nienawidzę jej; mama mówi, Ŝe ona leci na tatę. Mam nadzieję, Ŝe go nie złapie — dodała 
  chmurnie. — Nie daje nam nigdy prezentów i mówi, Ŝe jesteśmy rozpuszczeni. 
  — Tu trafiła w dziesiątkę — wtrąciła się Harriet. 
  — Mówiła tacie, Ŝe powinien cię zwolnić za to, Ŝe jesteśmy tacy okropni — ciągnęła Chattie, 
  biorąc jednego kociaka — ale kazał jej się zamknąć i powiedział, Ŝe nikt do tej pory tak dobrze 
  się o nas nie troszczył. Rany, Harriet, cała się zaczerwieniłaś. 
   
  * * * 
   
  Gałęzie drzew uderzały o okno jej sypialni. Spojrzała na Ŝółte narcyzy na zasłonkach wokół 
  łóŜka i poczuła się dziwnie szczęśliwa. William z dnia na dzień robił się coraz pogodniejszy. 
  Coraz bardziej przywiązywała się teŜ do Chattie i Jonaha. Sevenoaks chrapiąc leŜał w jej nogach. 
  Prawie zapomniała, Ŝe ma złamane serce. Nie czuła się moŜe szaleńczo szczęśliwa, ale była 
  zadowolona. 
  — Happy Birthday to you — zaśpiewał ktoś fałszywie i do pokoju chwiejnym krokiem, 
  uginając się pod cięŜarem tacy, weszła Chattie. Na tacy stał bukiet Ŝonkili, ugotowane jajko w 
  brązowej skorupce, tost i kawa. 
  — Och, jakie śliczne! — zawołała Harriet. — Mogę zdjąć kawę? — Postawiła ją na stoliku 
  koło łóŜka. 
  — Tato właśnie skończył karmić Williama — powiedziała Chattie — i przyjdzie zaraz na górę 
  przynieść prezenty dla ciebie. Och, dlaczego płaczesz, Harriet? 
  — Tato, a Harriet to płacze — zwróciła się do Cory’ego, gdy ten w towarzystwie pani 
  Bottomley wszedł do pokoju i postawił Williama na podłodze. 
  Cory zauwaŜył pełne łez oczy Harriet. 
  — Ma pełne prawo robić w swoje urodziny, co jej się Ŝywnie podoba — powiedział. — Złaź z 
  łóŜka, Sevenoaks. 
  — Lepiej, Ŝeby włoŜyła szlafrok — stwierdziła pani Bottomley, patrząc na półprzezroczystą 
  koszulę nocną Harriet. — Wszystkiego najlepszego, kochanie. 
  Harriet nie wierzyła własnym oczom, gdy rozpakowała prezenty. AmbroŜy i Tadpole dali jej 
  rudą jedwabną spódnicę. Sevenoaks, ostatnio bez grosza, podarował jej jedynie temperówkę. Od 
  Chattie dostała znacznie przetrzebione pudełko czekoladek. 
  — Musiałam sprawdzić, czy są smaczne — skomentowała Chattie. 
  Znalazła się teŜ czerwona cyneraria od Jonaha, wybrana przez niego samego i kupiona za 
  zaoszczędzone pieniądze, duŜy ciemnoróŜowy szal od pani Bottomley: — Sama go 
  wydziergałam, bo Harriet zawsze za lekko się ubiera. — Cory kupił jej szaro–czarną, aksamitną 
  marynarkę i jasnoszarą sukienkę z angory. 
  — AleŜ to jest piękne — westchnęła. — Nigdy nie widziałam nic równie ślicznego. 
  — Robiło mi się niedobrze na widok tej starej budrysówki — odparł Cory. 
  — Tato uwielbia dawać prezenty — wtrąciła się Chattie — i nie ma juŜ mamy, Ŝeby ją nimi 
  obsypywać. 
   
  
  * * * 
   
  Po zjedzeniu śniadania, wstała i poszła poszukać Cory’ego. Był w pracowni, przerzucał kartki 
  napisanego wczoraj scenariusza. Harriet odchrząknęła. 
  — Chciałabym ci tylko podziękować za wszystko — powiedziała, czerwieniąc się po 
  korzonki włosów. — Za to, Ŝe sprawiłeś, Ŝe jestem tu taka szczęśliwa, za te niebiańskie prezenty. 
  Nie zasługiwałam na to wszystko, no bo Sevenoaks i miliony telefonów, o których zapomniałam 
  ci powiedzieć, i cały ten bałagan… 
  Pochylając się, bardzo szybko pocałowała go w policzek i pędem wybiegła z pokoju. 
  — Sexy — oświadczyła Chattie, stojąca w korytarzu. 
   
  * * * 
   
  W miarę zbliŜania się pory przyjęcia u Arabelli, Harriet zaczęła się coraz bardziej 
  denerwować. Była do niczego w barze dla samotnych. Nikła szansa, Ŝe lepiej sobie poradzi 
  wśród tej gromady myśliwych. Musi pamiętać, Ŝeby mówić ogary zamiast psy. 
  Siedziała owinięta w ręcznik i właśnie się malowała, gdy do drzwi zabębniła Chattie. 
  — Chodź, coś ci pokaŜę. Zamknij oczy i nie otwieraj. 
  To nie moŜe być kolejny prezent, pomyślała Harriet, gdy Chattie prowadziła ją w kierunku 
  schodów, po czym nagle skręciła do sypialni Jonaha. ZadrŜała od powiewu lodowatego 
  powietrza. 
  — Nie patrz jeszcze — powiedziała Chattie, popychając ją do przodu. — Teraz juŜ moŜesz. 
  Przez otwarte okna Harriet zobaczyła wąski pasek księŜyca lśniący nad wierzchołkami drzew. 
  — A teraz pomyśl jakieś Ŝyczenie — powiedziała Chattie. — To nie skutkuje, jeśli się patrzy 
  przez szybę. Pomyśl o czymś, czego najbardziej pragniesz. Ja juŜ pomyślałam o gumie do Ŝucia. 
  Wsłuchana w Ŝałobne skrzeczenia gawronów Harriet nagle się stropiła. Po raz pierwszy od 
  miesięcy nie zamarzyła automatycznie o odzyskaniu Simona. Simon oznaczał kłopoty, był jak 
  pierwszy kieliszek wypity przez pijaka: znowu wciągnie ją w to straszliwe, rujnujące Ŝycie 
  uzaleŜnienie. Nie chciała, Ŝeby jej Ŝycie znowu zostało zniszczone. Myśli pobiegły na chwilę ku 
  Cory’emu, ale szybko je od siebie odsunęła. Proszę, daj Williamowi i mnie szczęście i 
  bezpieczeństwo, niezaleŜnie od tego, jaką przyjmą formę. 
  Odwróciła się i zobaczyła stojącego w drzwiach i przyglądającego się jej Cory’ego. Nie 
  potrafiła rozszyfrować wyrazu jego twarzy. 
  — Mam nadzieję, Ŝe to jakieś rozsądne Ŝyczenie — stwierdził lodowato. — Na przykład, Ŝeby 
  twój drogi przyjaciel Sevenoaks zaczął się przyzwoicie zachowywać. Właśnie zeŜarł podeszwy 
  moich jedynych wieczorowych lakierków. 
  Pchnął Sevenoaksa, na którego pysku malował się wyraz skruchy, ale ogon merdał radośnie. 
  Chattie otoczyła go ramionami. 
  — Mądry z ciebie piesek, Sevenoaks — powiedziała. — Zjadł taty buty, bo nie chciał, Ŝeby 
  wychodził. 
  — To prawdziwy skarb, tato — odezwał się Jonah, który właśnie przyjechał na weekend. 
  — Bardzo głupi skarb — powiedział Cory. 
  — Ta Arabelcia, ta maluśka, tańcowała dokoluśka, tup, tup, tup — zaśpiewała Chattie. 
   
  * * * 
   
  
  Dom rodziny Ryder — Rossów, duŜy osiemnastowieczny budynek, znajdował się trochę na 
  uboczu; prowadził doń długi podjazd. 
  W hallu kobiety wymieniały pocałunki dotykając się pachnącymi policzkami. Wśród nich cała 
  w czerni i obwieszona taką ilością diamentów, Ŝe gasły przy niej kryształowe Ŝyrandole, stała 
  Elizabeth, pracodawczyni Sammy. 
  W pokoju na górze, w którym Harriet poszła zostawić swój płaszcz, łóŜko było zasłane 
  futrami. 
  Miała na sobie sukienkę, podarowaną jej przez Cory’ego na urodziny. Przyjrzała się uwaŜnie 
  swojemu odbiciu w długim lustrze o pozłacanych ramach. Dobrze w niej wyglądała. Sukienka 
  była bardzo prosta, skromna, jednak sposób, w jaki układała się na figurze, sprawiał, Ŝe 
  prezentowała się kusząco. Och, proszę, modliła się schodząc na dół, spraw, Ŝeby ktoś ze mną 
  porozmawiał i Ŝebym nie wisiała ciągle przy Corym. 
  Czekał na nią w hallu — wysoki, szczupły, nieosiągalny, z jego bladej, wyrazistej twarzy 
  patrycjusza nie dało się wyczytać Ŝadnych uczuć. 
  Gdy weszli do salonu, wszyscy się odwrócili, by im się przyjrzeć. Od grupki gości oderwała 
  się jakaś postać, która podeszła do nich piszcząc z zachwytu: Arabella, ubrana w spódnicę 
  przypominającą końską derkę, róŜową bluzkę, włosy miała odgarnięte z czoła i ściągnięte w kok. 
  — Cory, kochany, juŜ myślałam, Ŝe nie przyjdziesz! 
  Ścisnęła ramię Harriet w Ŝelaznym, przypominającym twardą rękę policjanta, uścisku. — 
  Przedstawię nianię gościom bardziej odpowiadającym jej wiekiem. 
  Błyskawicznie zaprowadziła Harriet do drugiego pokoju i przedstawiła grubej Niemce, 
  mówiąc: — Helga, to niania dzieci pana Erskine’a. Helga zajmuje się dziećmi mojego brata, 
  pomyślałam więc, Ŝe mogłybyście podzielić się doświadczeniami. 
  Harriet roześmiała się w duchu. Nic nie mogło szybciej sprowadzić jej do statusu słuŜącej. Nie 
  minęło jednak wiele czasu, gdy podeszło jakichś dwóch dobrze urodzonych wymoczków, którzy 
  zaczęli opowiadać jej o tym, jak nieudany był ostatni sezon myśliwski. 
  Pół godziny później ciągle rozprawiali jeszcze o lisach i Harriet pozwoliła sobie na 
  powędrowanie wzrokiem do pokoju obok, gdzie stał Cory. Trzy kobiety — z gatunku tych, 
  którym się wydaje, Ŝe są stworzone do jedzenia w wytworny sposób czekoladek miętowych, 
  siedząc na tarasach w blasku świec — próbowały za wszelką cenę zwrócić na siebie jego uwagę. 
  To naprawdę atrakcyjny męŜczyzna, pomyślała z ukłuciem zazdrości Harriet. Dziwne, Ŝe do 
  tej pory tego nie zauwaŜyłam. 
  Nagle podniósł wzrok, przelotnie się do niej uśmiechając, usta ułoŜyły mu się w: „Wszystko 
  gra?” Skinęła potakująco głową, zazdrość ustąpiła. 
  — W środę liczyliśmy na parę lisów — mówił przystojniejszy wymoczek. — Zwrócił się do 
  Harriet: — Mogę panią prosić do tańca? 
  Był jasnym szatynem, o bardzo niebieskich oczach i delikatnej cerze. 
  — Z przyjemnością — odparła Harriet. 
   
  * * * 
   
  W ciemnym pokoju wolno szurając tańczyli samotnie ilu muzyki Supremes. Widać 
  przyzwoitość nie pozwala mu przylepić się do mnie w czasie pierwszego tańca, pomyślała z ulgą 
  Harriet. 
  — Nie zostaliśmy sobie właściwie przedstawieni — powiedział. — Nazywam się Billy 
  Bentley. Nie spotkałem cię wcześniej. Zatrzymałaś się u Arabelli? 
  — Pracuję u Cory’ego Erskine’a — odparła Harriet. 
  
  — Na pewno interesujące — stwierdził. — Strasznie mądry gość, przeczytał całe mnóstwo 
  ksiąŜek, no i zawzięty myśliwy. 
  Z pewnością nie jest zbyt dobry dla Sevenoaksa, pomyślała Harriet. 
  — Musisz się kiedyś z nami wybrać na polowanie — powiedział Billy Bentley. 
  Przeszurali jeszcze parę razy po sali. 
  — Powinienem przynieść ci chyba coś do picia — odezwał się Billy — ale jesteś taka śliczna, 
  Ŝe mógłbym z tobą przetańczyć całą noc. 
  Harriet aŜ serce podskoczyło z radości, ale gdy tylko wyszli z pokoju, Arabella natychmiast do 
  niej pomachała. 
  — Nianiu — powiedziała, gdy Harriet do niej podeszła — czy mogłabyś pomóc trochę w 
  kuchni? Brakuje im rąk do pracy. 
  Cory był daleko i nie mógł tego słyszeć, więc Harriet nie pozostało nic innego, jak usłuchać. 
  Pół godziny później, wychodząc z kuchni, usłyszała lekko zamazany męski głos, mówiący: — 
  Widzę, Ŝe stary Cory wreszcie wytknął nos ze swojej nory. DuŜo lepiej wygląda, nie uwaŜasz? 
  — Powinien — zabrzmiał złośliwy, rozbawiony kobiecy głos. — Trzeba przyznać, Ŝe ma dość 
  tupetu: przyprowadzić tu kochankę, przedstawiając jako opiekunkę swoich dzieci. Arabella 
  twierdzi, Ŝe ona ma dziecko. Ciekawe, czy to Cory’ego. 
  Purpurowa, trzęsąc się z upokorzenia, Harriet zaniosła kieliszki do jadalni. Wpadła prosto na 
  Cory’ego. 
  — Co ty, do cholery, robisz? 
  Zmieszana, spuściła wzrok. — Arabella powiedziała, Ŝe w kuchni potrzebują pomocy. 
  — Cholernie potrzebują. Odstaw natychmiast te kieliszki. Cała się trzęsiesz, co się stało? 
  — Nic, naprawdę nic — ucięła Harriet ostro. — Było mi przykro, Ŝe potraktowano mnie jak 
  słuŜącą. — Uciekła na górę pod pretekstem, Ŝe musi poprawić makijaŜ. 
  Kiedy ciągle jeszcze się trzęsąc wróciła do salonu, zaczepił ją bardzo przystojny, siwiejący 
  blondyn o twarzy hulaki. 
  — Lolita, nareszcie! — Harriet się cofnęła. — Nazywam się Charles Mander — ciągnął. — 
  Nie jesteś tutejsza, prawda? 
  — Tak — odparła Harriet wyzywająco. — Opiekuję się dziećmi Cory’ego Erskine’a. 
  — Doprawdy elektryzujące! Szczęściarz z tego Cory’ego — z nagłym zainteresowaniem 
  zaczął wędrować powoli wzrokiem po jej ciele, rozbierając z najmniejszego skrawka ubrania. — 
  Spotkałaś juŜ Noel? — Nagle się roześmiał. — Nie, oczywiście, Ŝe nie. Nie jest na tyle głupia, 
  Ŝeby wpuścić pod swój dach taką ładną dziewczynę jak ty. 
  — O co panu chodzi? — powiedziała zdenerwowana Harriet. 
  Nagle obok niej pojawił się Cory. 
  — Cześć, Charles. 
  — Cześć Cory, staruszku. Kopę lat. 
  Przywitali się dość uprzejmie, ale Harriet od razu wyczuła, Ŝe obaj męŜczyźni się 
  nienawidzili. 
  — Właśnie poznałem twoją czarującą, hmm, przyjaciółeczkę. Moje gratulacje, Cory, co za 
  wygoda w te długie zimowe wieczory. 
  Cory podał Harriet papierosa, wybrał jednego dla siebie, zapalił oba i dopiero potem 
  odpowiedział: — Twoje myśli zawsze koncentrowały się poniŜej pasa, Charles. 
  Charles Mander znowu się roześmiał. — Przypomina mi się piosenka, którą śpiewaliśmy w 
  przedszkolu. Jak to szło? Chyba coś takiego: „BoŜe, obejmij swą opieką teŜ i nianię i jej 
  błogosław”. Przyznam, Ŝe sam nie miałbym nic przeciwko obejmowaniu tej niani. 
  Zapadło lodowate milczenie. 
  
  — Gdybym był dŜentelmenem, Charles — powiedział Cory głosem, od którego Harriet 
  przeszły ciarki po krzyŜu — stłukłbym cię do nieprzytomności. Ale dałoby ci to tylko satysfakcję 
  stania się męczennikiem. 
  Odwrócił się i uwaŜnie przyjrzał tłustej blondynce, zmierzającej ku nim chwiejnym krokiem. 
  — Twoja Ŝona znów się spiła — dodał spokojnie. 
   
  * * * 
   
  Harriet i Cory nie odzywali się do siebie prawie przez całą drogę do domu. Gdzieś zniknęła 
  nić przyjaźni, która zawiązała się między nimi w ciągu ostatnich paru tygodni. Wreszcie odezwał 
  się Cory. 
  — Przepraszam za Charlesa Mandera. Szkoda na to strzępić język. Był kiedyś i nadal 
  prawdopodobnie jest kochankiem Noel, więc nigdy nie moŜe oprzeć się pokusie, by mi dociąć. 
  Przypuszczam, Ŝe wychodząc z kuchni usłyszałaś tego samego rodzaju uwagi. — Potaknęła. — 
  Co mówili? 
  — Powiedzieli, Ŝe William jest twoim dzieckiem — wydusiła z trudem. 
  — Rozkoszne — stwierdził Cory. — Sezon myśliwski był strasznie nieudany, więc brakuje 
  tematów do plotkowania. Mnie to nie przeszkadza, ale nie powinienem był nigdy wpuścić cię do 
  tego gniazda os. Trzeba mi było pamiętać, jak łatwo cię zranić. 
  — Tak było dobrze — powiedziała niewyraźnie — a teraz znowu się popsuło. 
  — Niekoniecznie — odparł, podjeŜdŜając pod dom. Gdy weszli do domu, odprowadził ją do 
  pokoju. 
  Zatrzymała się przed drzwiami i zaczęła jąkać podziękowania za zabranie jej na przyjęcie. 
  — Cała przyjemność po mojej stronie — powiedział i wyciągając rękę, odgarnął z czoła luźny 
  kosmyk włosów, który spadł jej na oczy. — Obserwowałem cię dziś wieczorem. Wyglądałaś na 
  smutną i zagubioną, jak księŜyc, czasem pojawiający się niespodzianie w środku dnia. Muszę 
  wyznać, Ŝe ostatnio duŜo o tobie myślałem. 
  Harriet, zdumiona, podniosła wzrok. Twarz Cory’ego ginęła w mroku. Nagle oboje aŜ 
  podskoczyli, słysząc dobiegający z końca korytarza odgłos chłeptania wody z toalety. Bez 
  wątpienia Sevenoaks. Napięcie się ulotniło, Harriet wybuchnęła śmiechem. 
  — Nieoczekiwana przeszkoda… — powiedział Cory. — PołóŜ się spać, maleńka, i nie 
  przejmuj się. 
  Harriet połoŜyła się do łóŜka, ale nie mogła zasnąć. Co Cory miał na myśli, mówiąc, Ŝe 
  ostatnio duŜo o niej myślał? Więź między nimi przypominała bardzo delikatny płomyk świecy, 
  który musiała osłaniać dłońmi, bo wszyscy chcieli go zdmuchnąć. 
  
  ROZDZIAŁ 16 
   
  Rano była straszliwie rozbita, potwornie bolała ją głowa. Z trudem dawała sobie radę z samym 
  karmieniem Williama. Chattie, wyczuwając słabość, zaczęła swoje gierki. 
  — Idziemy z tatą na polowanie — powiedziała. — Mogę włoŜyć moją balową sukienkę? 
  — Nie, nie moŜesz — odparła Harriet. 
  — No to czerwoną aksamitną? 
  — W spodniach będzie ci o wiele cieplej. 
  — Nie chcę wkładać spodni, nie jestem chłopcem. 
  — Chattie, błagam — powiedziała zrozpaczona. 
  — WłoŜysz spodnie i koniec marudzenia — odezwał się wchodzący właśnie Cory, wiąŜąc 
  biały szalik (stanowiący część jego jeździeckiego stroju); miał na sobie buty do konnej jazdy i 
  dopasowane białe bryczesy. 
  Chattie spróbowała z drugiej strony. 
  — Czy mogę pojeździć na dwukołowym rowerku z podpórką? — zapytała. 
  — Pod warunkiem, Ŝe będziesz słuchała Harriet. Jak się czujesz? — zwrócił się do Harriet. 
  — Strasznie. 
  — Ja teŜ — powiedział Cory. — Licho wie, czym napoiła nas Arabella. Pewnie jakimś 
  smakowitym rozpuszczalnikiem. Dało się prawie słyszeć trzask pękającego na zębach szkliwa. 
  — Dlaczego upierasz się przy noszeniu ubrania wieczorowego, tato — spytała Chattie — jeśli 
  zawsze potem źle się rano czujesz? 
  Harriet podejrzewała, Ŝe pił długo jeszcze po jej pójściu spać. 
  — Czy Harriet moŜe pojechać z nami? — zapytał Jonah. 
  — O, tak, proszę — dołączyła się Chattie. 
  — Za duŜo jest zamieszania z Williamem i w ogóle — odparła Harriet. 
  Cory z papierosem zwisającym w kąciku ust napełniał mały turystyczny metalowy kieliszek 
  koniakiem. 
  — MoŜesz zostawić Williama z panią Bottomley — powiedział. — Trochę świeŜego 
  powietrza dobrze ci zrobi. Urwał mi się guzik u płaszcza, mogłabyś przyszyć? 
  — Zabierasz Phyton? — zapytała Harriet. 
  — Tak — odparł Cory — jako drugiego konia. Chciałbym zobaczyć, jak się będzie 
  sprawować. 
  Konie zostały juŜ zabrane na polowanie. Cory odwiózł Harrriet, Jonaha, Chattie i psy 
  samochodem. 
  Mgła uniosła się znad wzgórz, odsłaniając piękny, łagodny dzień. Bluszcz wypuszczał blade, 
  lśniące liście, młode pędy pokrzyw błyskały wśród zieleni wiosennej trawy. Kotki wierzb 
  kołysały się lekko na wietrze. Krzewy płonęły tą samą czerwienią co pozwijane liście dębu, 
  ciągle wiszące na gałęziach. W promieniach słońca błyszczały wilgotne drogi, a kamienne mury 
  lśniły niemal oślepiającą białością. 
  — Gorąco mi — poskarŜyła się Chattie. — Powinnam była włoŜyć moją balową sukienkę. 
  — Chattie, mówiłam ci tysiąc razy — odezwała się Harriet. 
  — Wcale nie, mówiłaś mi tylko dwa razy. 
  — Nie bądź bezczelna — powiedział Cory. 
  Zapadła cisza. 
  
  — Siedzi baba na cmentarzu, moczy nogi w kałamarzu. Przyszedł duch, babę w brzuch. Baba 
  fik, a duch znikł — wyliczała Chattie. 
  Oboje z Jonahem pokładali się ze śmiechu. 
  — Przyszedł duch, babę w brzuch — powtarzała Chattie. 
  — Zamknij się — uciszył ją Cory. 
  — Uuuch, Sevenoaks po mnie łazi. 
  — Moglibyśmy kupić trochę słodyczy? W Gargrave jest jeden absolutnie genialny sklep — 
  powiedział Jonah. 
  Stopniowo doganiali innych uczestników polowania. Wkrótce drogą ciągnął sznur 
  samochodów osobowych i przewoŜących konie. 
  Cory zaparkował na skraju szosy. 
  — MoŜecie wziąć Tadpole’a — stwierdził, zamykając Sevenoaksa w samochodzie. — Nie 
  będę ryzykował wypuszczenia tego delikwenta. 
  — Dajmy mu trochę świeŜego powietrza — powiedziała Harriet, opuszczając nieco szybę. 
  Cory poszedł poszukać swoich koni. Harriet zabrała Chattie i Jonaha na spacer po 
  miejscowości, w której miało rozpocząć się polowanie. Małe szare domki otaczały trójkątny 
  zielony skwerek połoŜony w centrum wioski. Potok przeciskał się pomiędzy wierzbami i 
  leszczynami. Przy kościele rosło mnóstwo pączkujących Ŝonkili. 
  Wszędzie stali plotkujący i siodłający konie jeźdźcy. W powietrzu unosił się niepowtarzalny 
  zapach zdeptanej trawy i gorących, spoconych koni. Z przyczep, w których przywieziono konie, 
  dobiegało niespokojne rŜenie. W samochodach ujadały myśliwskie teriery. 
  Pojawiła się Arabella niecierpliwie uderzając szpicrutą o buty. Ubrana znacznie gorzej ode 
  mnie, odnotowała z radością Harriet. ZauwaŜyła teŜ Billy’ego Bentleya, który prezentował się 
  znacznie lepiej niŜ poprzedniej nocy, ubrany w czerwony surdut, z mysimi włosami 
  wysuwającymi się spod czarnej aksamitnej dŜokejki; siedział na olbrzymim cętkowanym siwku, 
  tańczącym pod nim, jakby ziemia paliła go pod kopytami. Obok, pociągając łyka ze swojego 
  metalowego kieliszka, przyglądając się dziewczętom i doglądając swojego przykrytego zieloną 
  derką wspaniałego kasztana właśnie wypuszczanego z przyczepy, stał Charles Mander. 
  Harriet starała się prześliznąć mimo, ale nie wzięła pod uwagę Chattie, która pospieszyła do 
  nich, mówiąc: 
  — Cześć, Charles. 
  Odwrócił się. — Cześć, Chattie, co słychać? — spytał. 
  — W porządku — odparła Chattie. — Dlaczego przestałeś nas odwiedzać? — Zwracając się 
  do Harriet dodała: — Kiedyś, kiedy mama jeszcze z nami mieszkała, często przychodził i 
  przynosił nam prezenty. 
  Harriet usiłowała patrzeć przez niego, jakby był powietrzem, ale udało jej się tylko wyglądać 
  na rozzłoszczoną. 
  — Mam teraz pięć lat — oznajmiła Chattie. — Dawniej miałam cztery. 
  — Ja teŜ kiedyś miałem cztery lata — odparł Charles. 
  — A mój tato ma dwadzieścia jeden — dodała Chattie. 
  — Chciałbym, Ŝeby i moje dzieci uprawiały taką propagandę — powiedział ze śmiechem 
  Charles. 
  — 1 będę jeździć na rowerze z dwoma kółkami i podpórką — ciągnęła Chattie. 
  — Przydałaby mi się jakaś podpórka — stwierdził Charles. 
  Podszedł do Harriet, jego błękitne oczy hulaki, w których widać było ślady naduŜywania 
  dŜinu, patrzyły niemal łagodnie. 
  
  — Słuchaj, dość mętnie sobie przypominam wydarzenia ostatniej nocy, ale mam wraŜenie, Ŝe 
  ci przygadałem. Przepraszam. Nie mogę się nigdy oprzeć pokusie wyprowadzenia Cory’ego z 
  równowagi. Jest taki cholernie pewny siebie. 
  — To mój pracodawca — odparła Harriet. 
  — Dzięki Bogu, Ŝe nie mój, ale nie chciałem sprawić ci przykrości. 
  Harriet patrzyła na niego, nie wiedząc, co powiedzieć. Z kłopotu wybawił ją głos, który 
  odezwał się za jej plecami. 
  — Cześć, Harriet — te szczekające dźwięki dobywały się z ust Billy’ego Bentleya. Pochlebiło 
  jej, Ŝe ją pamiętał. — Bardzo szybko wczoraj zniknęłaś — powiedział. — Widziałem, jak 
  Charles cię podrywał i jak ruszyłaś z kopyta. Nie mogę cię winić, to wystarczy, Ŝeby kaŜdego 
  spłoszyć. 
  ZarŜał śmiechem. Powinien wyłącznie siedzieć na koniu i wspaniale się prezentować, 
  pomyślała Harriet. 
  — Powinienem juŜ wskoczyć na konia — odezwał się Charles. — MoŜemy się chyba uwaŜać 
  za przyjaciół, prawda? — zwrócił się do Harriet. 
  — Tak, dopóki nie będzie pan draŜnił pana Erskine’a. 
  Wzruszył ramionami. — To stara sprawa. A moŜe wybrałabyś się ze mną kiedyś na kolację, to 
  ci o tym opowiem? 
  — Ręce przy sobie, Charles — wtrącił się Billy Bentłey. — Jesteś Ŝonaty, ustąp poła 
  kawalerom. 
  Jego koń nagle szarpnął się i wierzgnął ostrzegawczo w stronę stojącego w pobliŜu kasztana. 
  — To bydlę za bardzo się objadło owsa i taki teraz bojowy — powiedział. — Moglibyśmy 
  wreszcie ruszyć. 
  Charles dosiadł konia. Z boku podeszła do niego siwowłosa kobieta i wcisnęła mu do ręki 
  ulotkę potępiającą polowanie na lisy. 
  — Ogromnie dziękuję — odezwał się do niej grzecznie i wyciągnąwszy zapalniczkę, podpalił 
  ulotkę, po czym płonącą upuścił, tak by sfrunęła kobiecie na nogi. Przeciwniczka polowań 
  odskoczyła i zniknęła w tłumie, groŜąc mu pięścią. 
  — Przeklęci sabotaŜyści — powiedział, kierując się w stronę pubu. — Jadę dopełnić moją 
  piersiówkę. 
  Billy Bentley został, przyglądając się z góry Harriet i próbując opanować swojego 
  roztańczonego konia. 
  — Wybierasz się na bal myśliwych? — spytał. 
  — Nie, nie wybieram się. 
  — WyjeŜdŜasz? 
  — Nie, po prostu nie idę. 
  — Jaka szkoda — powiedział Billy, nagle się rumieniąc. — Chciałem powiedzieć, dobrze mi 
  się wczoraj z tobą rozmawiało. MoŜe byśmy wyszli gdzieś razem któregoś wieczoru? 
  — Z przyjemnością, ale to trochę trudna sprawa — odparła Harriet, takŜe zaczerwieniona. — 
  Poza zajmowaniem się Chattie i Jonahem wychowuję dziecko, moje własne. 
  — Nie ma sprawy — uspokoił ją Billy. — Weź koleŜkę ze sobą. Mieszka z nami nasza stara 
  niania; nie ma co robić, będzie zachwycona, mogąc się nim zająć. 
  Harriet to ujęło i chciała mu o tym powiedzieć, ale w tej samej chwili przyjechał pomocnik 
  łowczego, który przywiózł ogary. Dziwnie wyglądały bez obroŜy, wściekle merdając ogonami. 
  — Od dwóch dni ich nie karmili — odezwał się jakiś młody przeciwnik polowań na lisy, 
  wymachujący plakatem: „Ręce precz od naszych zwierząt!” 
  
  Chłopcy stajenni ściągali derki ze spoconych, niecierpliwie drŜących koni; jeźdźcy 
  wskakiwali na grzbiety i odjeŜdŜali hałaśliwą, lśniącą kawalkadą, nad którą unosiły się okrzyki i 
  odgłos trzaskania z bicza. 
  Cory podjechał na Phyton, karej klaczy. Miała rozbiegane ślepia i prychała podniecona 
  widokiem takiego zamieszania. 
  — Zadzwonię do ciebie wieczorem — powiedział Billy. — …bry, Cory. Ta nowa klacz teŜ 
  jest niezła. 
  — Kit znalazł mi ją w Irlandii — odparł Cory. — Przejechał się na niej parę razy z 
  Kildare’em. 
  — Akurat jak na niego, prawda? — stwierdził Billy. — Cholernie dobra. Wystawisz ją do 
  biegu? 
  — Myślałem o tym. 
  — Cory, kochany! — To była Elizabeth Pemberton, trochę za mocno umalowana, ale 
  zachwycająca w czarnym surducie i szalenie obcisłych białych bryczesach. ZauwaŜyła Harriet i 
  niedbale skinęła głową w jej stronę. 
  — Idziesz z nami w piątek, prawda? — — zwróciła się do Cory’ego. 
  Milczał przez chwilę, przelotnie spojrzał na Harriet i szybko odwrócił od niej wzrok. 
  — Tak, z przyjemnością. 
  — Przypuszczam, Ŝe będzie u nas na kolacji około dwudziestu czterech osób — powiedziała. 
  Przeklęta brygada, pomyślała Harriet. 
  Rozległ się dźwięk rogu. W chwilę potem Arabella przeleciała na gniadym, kompletnie 
  rozszalałym koniu, o mało nie tratując Harriet i dzieci. 
  W dolinie, tam gdzie przeniosło się polowanie, wzbiła się w powietrze chmara gołębi, jak kurz 
  nad świeŜo zaoranym polem. 
  — Pojedźmy za nimi — powiedziała Harriet. 
  Jednak gdy dotarli do samochodu, krzyknęła z przeraŜenia: tylne siedzenie było puste; 
  Sevenoaks gdzieś zniknął, widać przecisnął się przez okno. Przez chwilę miała przeraŜającą 
  wizję, jak chwyta owcę, wpada pod końskie kopyta albo dostaje się na autostradę. 
  — Musimy go poszukać — powiedziała, wsiadając do samochodu i kierując się w stronę lasu, 
  w którym zniknęli myśliwi. Przez następne pół godziny desperacko pędziła po wąskich, 
  wiejskich drogach, zjeŜdŜając na pobocze za kaŜdym razem, gdy widziała nadjeŜdŜający z 
  przeciwka samochód; parę razy niemal doszło do zderzenia, bo wzrokiem przeczesywała pola, 
  rozglądając się za Sevenoaksem. 
  Myśliwi teŜ byli załamani: ogary nie mogły schwytać tropu. Jeźdźcy, zaniepokojeni, stali na 
  skraju lasu. Nagle stara suka — ogarzyca szczeknęła, odpowiedział jej chór psów i całe zbocze 
  napełniło się echem ich głosów. Pa pa pa pa, rozległo się melancholijne, Ŝałosne granie rogu i za 
  chwilę przez szosę przeleciało polowanie. Słychać było dźwięk uderzających o siebie strzemion, 
  parskanie koni przesadzających mur po drugiej stronie drogi. Ze szczytu wzgórza Harriet 
  przyglądała się, jak rozciągają się na polu. Widziała Cory’ego, który uniósł się w strzemionach, 
  by zobaczyć, co jest za murem, a po chwili przeskoczył, wyglądając w swoim czerwonym 
  surducie jak lecący bukowy liść. Psy biegły ukośnie wzdłuŜ lasku przy dolinie, nagle skręciły i 
  zaczęły pędzić w kierunku Harriet. 
  — Mają lisa! — wrzasnęła Chattie i wydała przenikliwy okrzyk triumfu. 
  Dziesięć sekund później przebiegło obok niej stado ogarów. Wtem pośród nich Harriet 
  rozpoznała znajomą brudnoszarą sylwetkę psa, galopującego radośnie z wywieszonym ozorem. 
  — Patrz, to Sevenoaks! — wrzeszczały dzieci. 
  — Chodź tu — ryknęła Harriet. 
  
  Przez moment spojrzał w jej kierunku łobuzerskim, migocącym, przekornym wzrokiem i 
  potoczył się dalej w grupie ogarów, pędzących jak rudo–czarno–biała fala przez wzgórze. 
  Tłumione od doby emocje wreszcie znalazły ujście. Usiadła przy drodze i śmiała się do łez. 
  Jednak uczucie ulgi nie trwało zbyt długo. Polowanie oddaliło się wkrótce, a ona musiała 
  wracać do Williama. Jadąc do domu, poczuła falę depresji — i to w nikłym stopniu 
  spowodowaną fatalnymi wypadkami dzisiejszego dnia. Podając dzieciom spóźniony lunch i 
  karmiąc Williama, starała się przeanalizować, co jest jej przyczyną. MoŜe jestem zwyczajnie 
  zmęczona, pomyślała. 
   
  * * * 
   
  — Właśnie wylądowałem na jednym z twoich hoteli, a ty nawet tego nie zauwaŜyłaś — 
  powiedział Jonah. 
  — O rany, ile mi jesteś winien? — spytała Harriet. 
  — Tysiąc funtów — odparł Jonah. — To było nadzwyczaj uczciwe z mojej strony, Ŝe ci 
  powiedziałem. 
  — Nadzwyczaj — zgodziła się Harriet, Ŝałując, Ŝe był tak uczciwy. 
  — Oto tysiąc funtów — powiedział Jonah. — Teraz moŜemy grać przez kolejne pół godziny. 
  Harriet robiła, co mogła, Ŝeby wygrał. Martwiła się ciągle o Sevenoaksa i nie potrafiła się 
  skupić. Nie było siły, musiała wygrać. Chciała skończyć zabawę jak najszybciej. 
  Szczęśliwie w tym samym momencie przybyła Sammy z Georgiem i Timothym, starszym 
  synem Pembertonów, przyjacielem Jonaha, i czwórka dzieci zniknęła na strychu. 
  Sammy i Harriet wróciły do pokoju dziecinnego, w którym William pełzał po kocyku. 
  — I jak się udało wczorajsze przyjęcie u Arabelli? — zapytała Sammy. 
  Harriet podała jej nieco okrojoną wersję wydarzeń. 
  — To było straszliwie zawstydzające, ale Cory po tym wszystkim zachował się uroczo. 
  — UwaŜam Charlesa Mandera za bardzo pociągającego męŜczyznę — powiedziała Sammy. 
  — KrąŜą plotki, Ŝe bije swoją Ŝonę. Nazywają go Zagonowy Skoczek — zaniosła się śmiechem. 
  — śe teŜ stara Arabella zapędziła cię do zmywania. 
  — PrzecieŜ niebrzydka z niej kobietka… — zadumała się Harriet — gdyby tylko tak się nie 
  narzucała. 
  — Na pewno jest zdesperowana. Ciekawe, ile ma lat, pewnie koło trzydziestu. Mam nadzieję, 
  Ŝe umrę przed trzydziestką. To brzmi tak staro. 
  — Czterdziestka brzmi jeszcze gorzej — stwierdziła Harriet. — Pani Bottomley musi mieć 
  powyŜej pięćdziesięciu. 
  W ciszy rozwaŜały ten potworny dopust. 
  — Cory ma trzydzieści cztery lata — odezwała się Sammy. — U męŜczyzny to nie brzmi aŜ 
  tak źle, ale pomyśl, gdy się urodziłaś, był jednym z tych czternastolatków, którym pocą się ręce i 
  cięŜko sapią nad dziewczynami w tańcu. 
  Harriet uznała, Ŝe wolałaby raczej o tym nie myśleć. 
  — Elizabeth i Michael teŜ się nie ubawili ostatniej nocy — ciągnęła Sammy. — W domu nie 
  było alkaseltzeru, bo wszystkie zdąŜyliśmy juŜ zuŜyć, ale Michael wziął szesnaście aspiryn dla 
  dzieci. 
  — Co to za impreza w piątek? — zapytała Harriet. 
  — Bal myśliwych — odparła Sammy. — Wszyscy się robią na bóstwa, dmuchają w rogi, a w 
  końcu ganiają na górę i cudzołoŜą wolnomyślnie w sypialniach. 
  
  Wzięła do ręki poduszkę i zerkała zza niej na Williama, który zanosił się śmiechem. Harriet 
  sortowała pranie. 
  — Kto będzie u Elizabeth? — zapytała niedbale. 
  Sammy spojrzała na nią chytrze. — Chodzi ci o to, kogo zaprosiła dla Cory’ego? 
  Harriet spłonęła rumieńcem. 
  — Po prostu ciekawiło mnie, czy będzie tam ktoś, kogo poznałam wczoraj. 
  — Zaprosiła dla Cory’ego kolejną swoją cudowną, neurotyczną, rozwiedzioną przyjaciółkę, 
  Melanie Brooks. Widziałam list, jaki Elizabeth do niej napisała: „Kochana Melanie, tak się 
  cieszę, Ŝe przyjedziesz. Postaraj się złapać wcześniejszy pociąg, jako Ŝe w piątek wieczorem 
  zawsze jest tłok, a na pewno będziesz chciała jak najlepiej się prezentować; nagrałam dla ciebie 
  genialnego towarzysza: niepocieszony mąŜ, porzucony przez Ŝonę, ale ogromnie fascynujący.” 
  Harriet się skrzywiła. 
  — Nie przejmuj się — pocieszyła ją Sammy. — To stare próchno, co najmniej trzydziestka, a 
  poza tym ma okropnie krzywe nogi. 
  — Które w czasie balu zasłoni długa wieczorowa suknia — odparła zachmurzona Harriet. 
  Zadzwonił telefon. Ku zaskoczeniu Harriet, telefonował Billy Bentley. 
  — Halo — powiedziała. — JuŜ skończyliście? 
  — Mój koń okulał; nic takiego, dojdzie do siebie po paru dniach odpoczynku. 
  — Miałeś dobry dzień? 
  — Cokolwiek chaotyczny. Sabotujący polowania podrzucili ogromnego szaro–czarnego psa, 
  który całkowicie rozbił stado. Psy przeleciały przez środek autostrady — dzięki Bogu, nikomu 
  nic się nie stało — i doprowadziły do jakiejś posiadłości, wystawiając siedzącego w ogrodowym 
  wychodku rudego kota. 
  — O rany! Czy kotu nic się nie stało? 
  — Chwała Bogu, nie, inaczej by było o tym w prasie. 
  — A ten duŜy szaro–czarny pies? 
  — CóŜ, pogoniliśmy go, a Cory się nim serdecznie zajął. Dał właścicielowi majątku piątaka, 
  Ŝeby go do was odstawił i zatrzyma go jako zakładnika, dopóki nie zgłoszą się po niego 
  sabotaŜyści. Ten pies jest zupełnie dziki. 
  Harriet bała się, Ŝe eksploduje od tłumionego śmiechu. 
  — Po tym wszystkim mieliśmy wspaniałe polowanie. Słuchaj, robisz coś w piątek? 
  — Nie, nie przypuszczam, to mój wolny wieczór. 
  — Masz ochotę gdzieś wyjść? 
  — Chętnie. — Do diabła, jeśli Cory ma zamiar włóczyć się z piękną rozwódką, nie będzie 
  stawać mu na drodze. 
  — Poszlibyśmy na bal myśliwych. Nie masz nic przeciwko, prawda? — spytał Billy. 
  — Och — wyrwał się Harriet jęk. 
  — Zjemy najpierw w domu. Przyjadę po ciebie około ósmej. 
  — Nie mam co na siebie włoŜyć. 
  — I bez niczego wyglądałabyś wspaniale — jego nerwowy chichot przypominał raczej rŜenie 
  osła. — Do zobaczenia w piątek i weź ze sobą Williama. Niania niecierpliwie go oczekuje. 
  Harriet bardzo wolno odłoŜyła słuchawkę. 
  — Ty szczęściaro — odezwała się Sammy. 
  — Jestem przekonana, Ŝe Cory’emu to się nie spodoba. Będzie myślał, Ŝe celowo plączę się 
  wśród jego znajomych — powiedziała Harriet — ale Billy tak naturalnie podchodzi do mojej 
  sytuacji. 
  
  — Och, są do tego przyzwyczajeni. Siostra Billy’ego miała co najmniej dwoje nieślubnych 
  dzieci. Połowa ich przodków pochodzi z nieprawego łoŜa. A teraz wywal to zdjęcie Simona — 
  ciągnęła — i zacznij wszystko od początku. Billy jest rozkoszny i ma w bród pieniędzy, a bez 
  odrobiny odwagi nigdy nie zdobędziesz wymoczka z tytułem. 
  — Nie mam co na siebie włoŜyć — stwierdziła Harriet. 
  — Mam coś dla ciebie — odparła Sammy. — Fantastycznie długą, obcisłą pomarańczową 
  sukienkę. Kupiłam ją rok temu w nadziei, Ŝe uda mi się do niej schudnąć. Nie schudłam, ale na 
  tobie będzie wyglądać rewelacyjnie. 
  Hałasy dobiegające z góry stawały się coraz dziksze. 
  — Pójdę włączyć gorącą wodę — powiedziała Harriet. — Cory’ego szlag trafi, jeśli nie 
  będzie mógł wziąć po powrocie porządnej kąpieli. 
   
  * * * 
   
  Nie wiedziała, jak powiedzieć Cory’emu, Ŝe wybiera się na bal myśliwych. Uprała i 
  wykrochmaliła jego wyjściową koszulę, odebrała z pralni chemicznej czerwony frak z szarymi 
  klapami, przymierzyła pomarańczową sukienkę Sammy, w której wyglądała wręcz 
  nieprawdopodobnie dobrze. Ale im bliŜej było piątku, tym bardziej odkładała moment 
  powiedzenia mu o tym; to pod pozorem, Ŝe był myślami gdzie indziej i nie miało sensu zawracać 
  mu głowy, to dlatego, Ŝe był w tak dobrym nastroju, Ŝe nie chciała mu go popsuć, lub w tak 
  złym, Ŝe nie chciała go jeszcze pogorszyć. 
  Pod pretekstem kupienia rajstop dla Chattie poszła do sklepu i znalazła boa o płomiennych 
  barwach, które miało zakryć śmiałe wycięcie sukienki. Jednak nie udało jej się kupić 
  odpowiedniego stanika. 
  — Idź bez stanika — poradziła Sammy. — śyje się raz. 
  — Wyskoczą mi się przy tańcu — o ile ktokolwiek mnie poprosi. 
   
  * * * 
   
  Dzień, w którym miał się odbyć bal, spędziła potajemnie się do niego przygotowując, 
  poniewaŜ wiedziała, Ŝe po połoŜeniu dzieci spać zostanie jej niewiele czasu. Pomalowała 
  paznokcie i umyła włosy, związała je chustką, Ŝeby gładko się ułoŜyły. Obierała właśnie 
  ziemniaki na frytki dla dzieci, gdy do kuchni wszedł Cory, niosąc parę koszul. 
  — Nie pracuj juŜ więcej, tato — poprosiła Chattie, biorąc go za rękę. 
  Otworzył pralkę i miał juŜ wrzucić do niej koszule, gdy zamiast tego wyciągnął bukiet 
  zwiędłych Ŝonkili. 
  — Masz zamiar to prać? 
  Ojej, jaka jestem roztargniona. Miałam je wyrzucić. 
  — Przypuszczam, Ŝe miałaś równieŜ zamiar wyrzucić ziemniaki, a obierki wstawić do 
  smaŜenia? — spytał. — I dlaczego masz przewiązaną głowę? Dobrze się czujesz? 
  — Tak. Napijesz się herbaty? — zaproponowała niespokojnie Harriet. 
  — Wolę coś mocniejszego — odparł Cory, nalewając sobie duŜą whisky. 
  — Powinieneś coś zjeść — wtrąciła się Harriet. 
  — Wiem, ale będę znów jadł za jakąś godzinę czy dwie. — Odkroił sobie kawałek szynki, 
  połoŜył na to strączek marynowanej ostrej papryki, umieścił między dwie kromki chleba i zasiadł 
  do czytania popołudniówki. Jego nawyki jedzeniowe doprowadzały Harriet do rozpaczy. 
  
  Chattie podskakiwała mu na kolanie. 
  — Wychodzisz dziś wieczorem? 
  — Tak. 
  — Na bal? Weźmiesz mnie ze sobą? 
  — Nie. 
  — A będziesz tańczył z Harriet? — ciągnęła, nie zwracając uwagi na jej rozpaczliwe znaki. — 
  Ubiera się w pomarańczową sukienkę, w której widać jej piersi. 
  — Nie gadaj bzdur — powiedział Cory. 
  — Naprawdę — upierała się Chattie. — Sammy jej poŜyczyła. 
  Odwrócił się w stronę Harriet. 
  — To prawda? — zapytał ostro. 
  Potaknęła, rumieniąc się i tak gwałtownie trąc Ŝółty ser na kalafior, Ŝe skaleczyła się w palec. 
  — Kto cię zaprosił? 
  — Billy Bentley — odparła, ssąc palec. 
  — Nie wiedziałem, Ŝe się znacie. 
  — Poznałam go na przyjęciu u Arabelli i spotkaliśmy się na polowaniu. 
  — Aha. Kto będzie się zajmował Williamem i dziećmi? 
  — CóŜ, to mój wolny wieczór i pani Bottomley obiecała, Ŝe zajmie się dziećmi, a jeśli to 
  będzie jakimkolwiek problemem, Billy powiedział, Ŝe jego stara niania moŜe posiedzieć z 
  Williamem. 
  — Wygląda na to, Ŝe Billy wykazał jak na niego wyjątkowo duŜo inicjatywy — stwierdził 
  Cory. — Gdzie zjecie kolację? 
  — U jego rodziców. 
  — Strujesz się, zanim dotrzesz na bal. Mają najgorszą kucharkę w całym West Riding. 
  Po czym dostojnym krokiem opuścił kuchnię, zostawiając nie dokończoną kanapkę i szklankę 
  z whisky. Harriet zastanawiała się, czy nie powinna pójść za nim i przeprosić. Ale za co, poza 
  tym Ŝe mu nie powiedziała wcześniej? To, co robiła w swoje wolne wieczory, było jej prywatną 
  sprawą. Być moŜe nie podobało mu się mieszanie „słuŜby” z „państwem”? Och, i po co zgodziła 
  się pójść? 
  Siedziała przed lustrem w samych majtkach, szykując się do wyjścia, gdy ktoś zapukał do 
  drzwi. Schwyciła ręcznik. Do pokoju wszedł Cory, ubrany w czerwony frak z szarymi klapami, 
  czarne spodnie, ciemne włosy miał gładko zaczesane do tyłu. 
  — Naprawdę dobrze wyglądasz — wyjąkała. W głębi ducha uwaŜała, Ŝe wyglądał 
  oszałamiająco. 
  Cory wzruszył ramionami. — Przed końcem balu będę miał przód zalany szampanem. 
  Mogłabyś mi obciąć paznokcie u prawej ręki? 
  Nad jego dłonią pochyliła się zawiązana chustką głowa z włosami zakręconymi na wałki. 
  Łokcie przytrzymywały ręcznik, a ręka tak mocno jej drŜała, Ŝe bała się, iŜ moŜe go zaciąć. 
  — MoŜesz zostawić Williama w domu — powiedział. — Uzgodniłem to z panią Bottomley. 
  — Na pewno się nie gniewasz? 
  — Za bardzo cię ostatnio monopolizowałem. Dobrze ci zrobi, jeśli trochę się zabawisz. 
  — Tak — odparła, starając się, by to zabrzmiało bardziej entuzjastycznie. 
  Rozejrzał się po pokoju. — Fatalne masz tu światło. Idź się umalować w pokoju Noel. JuŜ 
  wychodzę, bo zaprosili mnie na ósmą. Wołaj o pomoc, jeśli któryś z tych młodych facetów 
  zacznie ci się za bardzo narzucać. 
   
  
  * * * 
   
  W lustrach stojących w pokoju Noel mogła obejrzeć się z kaŜdej strony. RóŜowe kwiaty i 
  koronki przywodziły na myśl Hollywood. Wyglądał bardziej na pokój kochanki niŜ Ŝony i trudno 
  się dziwić, Ŝe Cory nie chciał tu sypiać; to tak, jakby załoŜyć wilczurowi wysadzaną diamentami 
  obroŜę i kaftan w szkocką kratę. I to naprawdę dziwne, mieć tyle swoich zdjęć powieszonych na 
  ścianach: Noel opala się półnago, Noel odbiera nagrodę za jakąś rolę, Noel w gronostajach 
  przyjeŜdŜa na premierę, Noel roześmiana w towarzystwie Chattie, Jonaha i Tadpole’a 
  wpatrujących się w nią z uwielbieniem. To zdjęcie najbardziej zabolało Harriet. Lizus z tego 
  Tadpole’a, pomyślała. Sevenoaks byłby bardziej wybredny. 
  Przyjrzała się swojemu odbiciu w lustrze. JakaŜ się wydawała mała i bezbronna. Co najmniej 
  od tygodnia smarowała rzęsy oliwą, ale nie urosły nawet o milimetr. Gdyby tylko udało jej się 
  wyglądać dziś wieczorem w jednej tysięcznej tak pięknie jak Noel. Wsunęła przez głowę 
  pomarańczową suknię — naprawdę była głęboko wycięta; zdjęła lokówki i tak długo czesała 
  włosy, aŜ nabrały blasku. Choć raz była zadowolona ze swego wyglądu. 
  Zdjęła włosy ze szczotki, otworzyła okno i wyrzuciła je na dwór; wiatr natychmiast przywiał 
  je z powrotem. Zostało niewiele czasu. Pospiesznie zapakowała rzeczy do swojej wieczorowej 
  torebki; musiała złamać grzebień, inaczej by się nie zmieścił. Podbierając trochę pudru Noel i 
  napełniając nim złotą puderniczkę, którą dostała na szesnaste urodziny od rodziców, zastanawiała 
  się, kiedy znowu ich zobaczy. Nagły przypływ tęsknoty za domem przerwał dzwonek do drzwi. 
  
  ROZDZIAŁ 17 
   
  Obiad upłynął w znacznie milszej atmosferze, niŜ się tego spodziewała. Rodzice Bilły’ego 
  zachowywali się po przyjacielsku, odnosząc się do niej z rubaszną bezpośredniością. Mimo Ŝe do 
  stołu siadło dwadzieścia osób — głównie towarzystwo myśliwych — goście byli o wiele mniej 
  onieśmielający i znacznie mniej złośliwi niŜ ci, których spotkała na przyjęciu u Arabelli. Jedyną 
  naprawdę ładną kobietą w tym gronie była rudowłosa pani Willoughby o zielonkawych, kocich 
  oczach. 
  Harriet siedziała pomiędzy łowczym a wujem Billy’ego, Wujkiem Bertiem, który ściskając od 
  niechcenia jej kolano, flirtował z nią delikatnie. 
  Zgodnie z przepowiednią Cory’ego jedzenie było fatalne. Na całe szczęście pod stołem 
  usadowił się niejaki Jack Russel o błagalnym spojrzeniu, który błyskawicznie poradził sobie z 
  rybą. Na drugie danie zaserwowano niejadalnego, spalonego coq au vin. Harriet przez chwilę 
  gmerała w swojej porcji, by gdy przyszła słuŜąca z duŜym talerzem pełnym kości, z ulgą wrzucić 
  tam i swój kawałek kurczaka. Dopiero gdy dziewczyna podeszła do Wujka Bertiego, siedzącego 
  po prawicy Harriet, i ten natychmiast wziął wrzucone przez nią mięso, kładąc je na talerz, Harriet 
  z przeraŜeniem uświadomiła sobie, Ŝe słuŜąca oferowała dokładki. 
  Kolejną gafę strzeliła po kolacji, gdy panie piły kawę. W pokoju akurat zapadła cisza, gdy 
  spytała panią Bentley, od jak dawna mieszka tu jej rodzina. 
  — Hmm, juŜ od jakiegoś czasu — odparła pani Bentley. 
  — Około pięciuset lat — wyszeptała kącikiem ust pani Willoughby. 
  Na całe szczęście w czasie kolacji hojnie dolewano wina i wszyscy się roześmieli. 
   
  * * * 
   
  Niezły wóz, pomyślała Harriet, gdy ferrari Billy’ego pędziło po wąskich drogach. Wsunęła się 
  pod futrzane okrycie; być moŜe to dzięki grubej warstwie psich kłaków było takie ciepłe. 
  — Jeździsz konno? — zapytał Billy. 
  — Nie, niestety nie. Tylko raz przypadkowo zabrano mnie na przejaŜdŜkę — odparła Harriet. 
  — Świetnie byś wyglądała na koniu. Mógłbym cię bardzo szybko nauczyć. 
  — Naprawdę? 
  — Mamy jeszcze starego kuca mojej siostry. Wszyscy uczyliśmy się na nim. Najspokojniejszy 
  koń, jakiego kiedykolwiek widziałem. Błyskawicznie załapiesz, w czym rzecz. 
  Wkrótce będzie mogła zmierzyć się w jeździe konnej z Arabellą! 
  Billy przejechał samochodem przez olbrzymią bramę. Po obu stronach na kolumnach 
  wspinały się ryczące lwy. Gdy przejeŜdŜali, poruszyły się zasłonki w oknie stróŜówki. Przed 
  nimi stał duŜy dom, tonący w powodzi świateł. Jasne ściany budynku oświetlały reflektory. 
  Alkohol wypity w czasie kolacji nie zmniejszył wcale tremy Harriet. 
  Po niedawnym deszczu parking przypominał trzęsawisko. 
  — Po moje cholerne pęciny w błocie! — zaklęła z niesmakiem jakaś wielbicielka łowów, 
  unosząc suknię i ukazując muskularne kolana. Wiatr przykleił Harriet pierzaste boa do 
  uszminkowanych ust. 
  PołoŜyła płaszcz na olbrzymim łóŜku, którego róŜowa, brokatowa narzuta przetarła się ze 
  starości. Z daleka dobiegało zmysłowe pulsowanie muzyki. Dochodziła jedenasta, zabawa była w 
  
  pełnym rozkwicie. Kobiety o białych ramionach tłoczyły się przed oprawionym w złocone ramy 
  lustrem, malując usta szkarłatnymi szminkami i pudrując zaczerwienione od wina twarze. 
  Postrzępione chorągwie wiszące na ścianach kołysały się w powiewach gorącego powietrza, z 
  sufitu zwisały kryształowe Ŝyrandole. Na podeście rozmawiała grupka kobiet. Roześmiały się 
  głośno. Wśród nich, w jasno — fioletowej sukni, stała Elizabeth Pemberton. Schodząc na dół i 
  mocno trzymając się rzeźbionej poręczy, Harriet głęboko wdychała słodkawy, mocny zapach 
  stojących w olbrzymiej wazie róŜowych hiacyntów. 
  Dystyngowanie wyglądający Billy stał pod rogami jeleni. 
  — Nie ma dwóch zdań, jesteś najładniejszą dziewczyną na sali — powiedział, biorąc ją za 
  rękę. Przed nimi rozciągała się wspaniale oświetlona sala balowa. Na ustawionych pod ścianami 
  stołach w pojemnikach z lodem czekały butelki szampana. śona gospodarza, ściśnięta gorsetem, 
  stała w drzwiach pełniąc honory domu. Orkiestra zamilkła, pary schodziły z parkietu. Była tam 
  Arabella, której opalenizna wreszcie lśniła pełnym blaskiem na tle białej sukni; i Charles Mander, 
  którego ręka spoczywała jeszcze na odsłoniętych plecach jakiejś wyzywającej piękności. Nigdzie 
  nie widziała Cory’ego. 
  Harriet natychmiast zorientowała się, Ŝe Billy był tutaj kimś. Widząc ją w jego towarzystwie 
  ci, którzy na przyjęciu u Arabelli traktowali ją jak powietrze, podchodzili teraz, by się przywitać i 
  widać było, Ŝe starają się sobie przypomnieć, skąd ją znają. Billy znalazł ich stolik i resztę 
  towarzystwa z kolacji koło orkiestry. Wychyliwszy jeszcze parę kieliszków szampana, poprosił 
  Harriet do tańca. 
  Tańcząc, cały czas ukradkiem rozglądała się za Corym. Wtem, gdy w tańcu przesunęli się w 
  drugi koniec sali, zobaczyła go i poczuła nagły, potęŜny przypływ zazdrości. Rozmawiał z 
  piękną, choć trochę zniszczoną kobietą o włosach w kolorze starego złota, skośnych oczach i 
  wystających kościach policzkowych, ubraną w śliczną jedwabną suknię, z odsłoniętym jednym 
  ramieniem. To musiała być Melanie. Unosiła się wokół niej aura tajemniczości i wyrafinowania, 
  wobec której Harriet czuła się zielona jak szczypiorek na wiosnę. 
  — Cześć, Harriet — odezwała się Elizabeth, która siedziała przy tym samym stole. — 
  Naprawdę pasuje ci ta sukienka Sammy. Harriet to serdeczna przyjaciółka mojej opiekunki do 
  dzieci — dodała, zwracając się do siedzącego obok niej męŜczyzny o wścibskiej twarzy fretki, 
  ubranego w czerwony surdut. — Zimno się robi na myśl o tym, co one sobie o nas opowiadają. 
  Cory nagle podniósł wzrok, zauwaŜając ich. 
  — Cześć, Cory — krzyknął Billy, tak gwałtownie wymachując rękami i nogami w rytm 
  muzyki, Ŝe kosmyk mysich włosów opadł mu na róŜowe czoło. — Troszczę się o nią, jak mogę 
  — zarŜał radośnie. 
  — Jestem o tym przekonany, Billy — odparł Cory, dość chłodno się do nich uśmiechając i 
  odwracając się znowu do Melanie. 
  Harriet poczuła straszliwe rozczarowanie. Nagle zrozumiała, Ŝe całe to perfumowanie, 
  kręcenie włosów i pomarańczowa suknią były przeznaczone dla Cory’ego, który nawet na nią nie 
  spojrzał. 
  Zabawa robiła się coraz bardziej hałaśliwa. Chłopcy próbowali wrzucać dziewczętom kostki 
  lodu za dekolt. W kuchni jakaś grupa zanosząc się śmiechem zajmowała się umieszczaniem 
  pałeczek do mieszania koktajli w urządzeniu do niszczenia odpadków. Harriet zatańczyła prawie 
  z wszystkimi męŜczyznami z ich stolika i wypiła niemal całą butelkę szampana, co tylko 
  pogłębiło jej rozpacz. Billy odbywał obowiązkowy taniec z ciotką. Pani Willoughby jak zwykle 
  tańczyła z kimś spoza ich grona. Wszyscy byli na parkiecie poza Harriet i dwoma męŜczyznami 
  w czerwonych surdutach, którzy siedli plecami do niej, dyskutując o polowaniu. Harriet starała 
  się przybrać oŜywiony wyraz twarzy osoby, której partner na moment gdzieś wyszedł i zaraz 
  
  wróci. Czuła przeraŜenie na myśl, Ŝe Cory mógłby zauwaŜyć, iŜ podpiera ściany. Matka 
  Billy’ego zatrzymała się obok stolika i szepnęła coś do ucha jednemu z męŜczyzn w czerwonym 
  surducie. Odwrócił się i spojrzał na Harriet. — Oczywiście — powiedział tonem męczennika. — 
  Mogę prosić panią do tańca? 
  Harriet z upokorzenia oblała się pąsem i przepraszała partnera za kaŜdym razem, gdy ten 
  nadepnął jej na nogę. On ani razu jej nie przeprosił. Widziała Cory’ego tańczącego z Melanie. O, 
  BoŜe, spraw, Ŝeby na nią za bardzo nie leciał. 
  Zabawa stawała się coraz dziksza. Wolnomyślne sypialnie cieszyły się nieustającym 
  powodzeniem. Wychodząc z toalety Harriet zobaczyła, jak z bocznego pokoju wyłania się 
  poprawiając włosy pani Willoughby; towarzyszył jej mąŜ Elizabeth Pemberton, Michael. W 
  czasie przerwy w tańcach jakiś pijak wylał na swoją Ŝonę całą butelkę szampana i brał się do 
  polewania reszty towarzystwa. Dwóch męŜczyzn w smokingach wyniosło go z sali balowej 
  drącego się wniebogłosy i wierzgającego nogami, jak owcę niesioną do strzyŜenia. 
  Harriet była bliska opróŜnienia drugiej butelki. Czuła wyraźnie, Ŝe unosi się nad ziemią i gdy 
  Billy poprosił ją do tańca, raz po raz wpadała na krzesła. 
  — A ja moknę — śpiewał zespół. 
  Wymokły wymoczek, pomyślała Harriet i zachichotała, gdy Billy przycisnął ją do piersi. Cory 
  znowu tańczył z Melanie, której blada i rozmarzona twarz spoczywała na jego ramieniu. Oboje 
  bardzo do siebie pasowali, wyraźnie odcinali się od reszty. Harriet czuła, Ŝe przenika ją na 
  wskroś rytm muzyki i poŜądanie. 
  — Nie zawsze powie ci to, co byś chciała, ale czasem powie ci coś cudownego — śpiewała 
  orkiestra. 
  Harriet z Billym przesuwali się teraz obok Cory’ego i Melanie. Harriet spojrzała na Cory’ego, 
  ich oczy się spotkały i nagle poczuła, Ŝe nie moŜe od niego oderwać wzroku. Patrzyli na siebie 
  długo, czuła, jak zaczynają jej płonąć policzki. 
  Billy zerknął na nią, moŜe i on wyczuł jej napięcie? 
  — Hej — powiedział — jesteś tu jeszcze? 
  — Napiłabym się czegoś — wymamrotała. Była wstrząśnięta i niespokojna, serce waliło jak 
  młotem. Kończyła drugi kieliszek, gdy za jej plecami odezwał się miękki głos: 
  — Zatańczyłabyś ze staruszkiem? 
  Odwróciła się z nadzieją. To był Charles Mander, purpurowy, na policzkach widać było 
  czerwone Ŝyłki. Za dwadzieścia druga, juŜ niedługo ostatni taniec, galop. Nagle tak bardzo 
  zapragnęła zatańczyć z Corym, Ŝe niemal się rozpłakała. 
  Po chwili była na parkiecie, maltretowana przez Charlesa. Tańczyli bardzo powoli, jego 
  oddech parzył jej kark, wzrok zagłębiał się w głębokie wycięcie sukni, jedna ręka błądziła po jej 
  plecach i szyi, druga, którą trzymał jej dłoń, nieustannie szturchała piersi. 
  Jak Noel mogła w ogóle na niego lecieć, zastanawiała się Harriet. Muzyka umilkła. 
  — Nie puszczę cię tak łatwo — powiedział Charles. 
  — Muszę wracać do mojego stolika — broniła się rozpaczliwie Harriet i wyrywając mu się z 
  uścisku, wpadła wprost na Cory’ego. 
  — Chyba moja kolej — zwrócił się do Charlesa. Radośnie wsunęła mu się w ramiona. Czując 
  jego wzrost i siłę, starała się, mimo wpływu wypitego alkoholu, poruszać lekko i wdzięcznie. 
  — Dobrze się bawiłaś? 
  Potaknęła tylko, nie ufając swojemu językowi. 
  To mój szef i kocha Noel, powtarzała sobie; a jednak czuła, Ŝe oplata się wokół niego jak 
  powój, a poŜądanie ogarnia ją coraz potęŜniej. 
  
  Nagle nie mogła dłuŜej wytrzymać dotyku jego ciała, zmyliła krok. Muzyka umilkła, rozległo 
  się tylko bezładne klaskanie; część młodych tancerzy galopowała po parkiecie, podnosząc 
  wysoko nogi i wydając przenikliwe okrzyki myśliwskie. W drugim końcu sali zobaczyła 
  Elizabeth Pemberton władczo kiwającą na Billy’ego i wskazującą na nich ruchem głowy. Cory 
  jednak mocno trzymał jej dłoń, moŜe w końcu nie chciał, Ŝeby odeszła. Muzyka znowu zaczęła 
  grać. Jeszcze jeden! Jeszcze jeden! Harriet przestała nad sobą panować. Objęła ramionami kark 
  Cory’ego i uśmiechnęła się do niego. 
  — Cały wieczór czekałam na ten taniec — powiedziała. 
  Roześmiał się. — Jesteś pijana w sztok. 
  — Doprawdy? — zachichotała, tuląc się mocno do niego. — Dobrze się bawiłam. 
  — Lepiąc się do Charlesa Mandera? — zapytał. 
  — Masz uraz na jego punkcie. 
  — Nie mam — odparł bardzo cierpko. 
  — Wprawdzie to przystojniak, ale gdzie mu do ciebie. 
  Melanie przesunęła się obok nich, tańcząc z Michaelem Pembertonem; starała się schwytać 
  spojrzenie Cory’ego, na jej twarzy malowało się troskliwe pytanie: „MoŜe przyjść ci z odsieczą?” 
  Harriet rzuciła na nią okiem. 
  — Ona teŜ cię nie wyleczy — powiedziała. Cory uniósł brwi. 
  — A od kiedyŜ to udzieliłem ci prawa, by zajmować się moim Ŝyciem seksualnym? 
  — Tylko dzisiejszej nocy. Mam prawo nadzorować Ŝycie seksualne całego świata. Sammy 
  mówi, Ŝe Melanie rano zaraz po przebudzeniu wcale nie wygląda tak zachęcająco, ma krzywe 
  nogi i poprosiła, by włoŜyć jej dziś w nocy do łóŜka termofor, więc nie planowała oddania ci się 
  tego wieczoru. 
  — Mafia niań — westchnął Cory. — Zdecydowanie za duŜo czasu spędzasz plotkując z 
  Sammy. 
  — Sammy powiedziała, Ŝe małŜeństwo Melanie rozpadło się, poniewaŜ ta nie lubiła seksu. A 
  poza tym jest dla ciebie za stara. 
  — Jest o cztery lata młodsza ode mnie. 
  — Wiem, ale ona jest za stara w środku. Potrzebujesz kogoś młodego i głupiego, kto by 
  sprawił, Ŝebyś przestał lak smutno wyglądać. 
  Obcasem zahaczyła o brzeg sukni, potknęła się i upadła na niego. Objął ją mocniej, przytulił 
  policzek do jej włosów. 
  — Pleciesz mnóstwo głupstw — powiedział — i rano będziesz czuła się okropnie. 
  — Do rana daleko — odparła rozmarzona Harriet. — To nie skowronek przecieŜ, ale 
  słowik/Śpiewał przed chwilą. Niech cię to nie trwoŜy,/Wierz, mi, to słowik*. 
  Nagle rozległy się myśliwskie pokrzykiwania, przeraźliwe wrzaski, dźwięki rogu, rozsądny 
  foxtrot przyspieszył swój rytm, by wreszcie przejść w „D’Ye Ken John Peel”. 
  — O, rany — odezwał się Cory, gdy rozpędzony i pohukujący korowód zaczął zmierzać w ich 
  kierunku. 
  Co za tętent galopujących stóp! Harriet czuła, jak pod cięŜarem ich kroków ugina się podłoga, 
  kiedy korowód jedną za drugą, jak ryby do sieci, zgarniał usiłujące tańczyć pary. Objęta 
  opiekuńczym ramieniem Cory’ego, zasłaniającym ją przed atakiem, zaróŜowiona, z rozwianymi 
  włosami, Harriet przyglądała się temu z zachwytem. 
  Tańczyli bez przerwy, aŜ Harriet zaczęło brakować tchu. Nagle wszyscy stanęli w pół kroku, 
  nieruchomiejąc jak posągi, bo zespół zagrał „God Save the Queen”. Przed sobą mieli Charlesa 
                                                   
  * Romeo i Julia, tłum. Stanisława Barańczaka, wyd. „W drodze”, Poznań 1990. s. 117. 
  
  Mandera, który poklepywał po siedzeniu panią Willoughby, podczas gdy jego Ŝona z otwartymi 
  ustami spała spokojnie chrapiąc w fotelu. Harriet bezwiednie to zaciskała, to prostowała palce w 
  dłoni Cory’ego. Podniósłszy wzrok, zauwaŜyła, Ŝe Elizabeth Pemberton bacznie się im 
  przygląda. 
  Orkiestra umilkła. Jakaś gruba kobieta wykonała piruet i opadła na podłogę zaśmiewając się 
  do łez. 
  Harriet patrzyła, zafascynowana. 
  — Przynajmniej nie jestem aŜ tak pijana jak ona. 
  — I moja w tym głowa, Ŝeby ci się to nie udało — stwierdził zdecydowanie Cory. Wziął 
  torebkę Harriet, leŜącą na stole, wydobył z niej numerek do szatni i wręczył go pani Willoughby, 
  idącej właśnie na górę. 
  — Annie, bądź tak miła i, skoro juŜ tam idziesz, przynieś płaszcz Harriet. Tak się wstawiła, Ŝe 
  nic nie znajdzie. 
  Zjawił się Billy, rŜąc nerwowo. 
  — Zgubylyśmy się — wymamrotał niewyraźnie. 
  — Ten dzieciak i tak juŜ za duŜo wypił — odparł srogo Cory. 
  — Obawiam się, sze tak. Moja wyna, moja bardzo wielka wyna. JuŜ zabieram ją do domu. 
  — Jesteś w równie złym stanie jak i ona — stwierdził Cory, gasząc papierosa w talerzu sałatki 
  owocowej. — śadne z was nie jest wystarczająco przytomne. Zadzwoń do niej jutro rano, a teraz, 
  na miłość boską, znajdź kogoś, kto odwiezie cię do domu. 
  — Albo wpadniesz na drzewo niedaleko Fairmile — odezwała się ze śmiechem Harriet. 
  Podeszła Elizabeth. — Wpadniesz na drinka, Cory, prawda? 
  — Muszę odwieźć Harriet do domu — odpowiedział. 
  — Niech Billy ją zabierze — zaoponowała Elizabeth. 
  — Jest na to za bardzo pijany. 
  — No, to Michael moŜe ją podrzucić. 
  Harriet gwałtownie ścisnęła dłoń Cory’ego. 
  — On teŜ się zatacza — odparł. — JuŜ późno, a w końcu to ja za nią odpowiadam. 
  — Tak, on, właśnie on — zgodziła się rozpromieniona Harriet. 
  — Dzięki, Annie — powiedział Cory, biorąc płaszcz od pani Willoughby. — Powinienem dać 
  ci napiwek. 
  — Wolałabym buziaka — odparła pani Willoughby z błyszczącymi oczami. Po czym, 
  rzucając złośliwe spojrzenie w kierunku Elizabeth, dodała: — Musicie wpaść kiedyś z Harriet do 
  mnie na kolację. 
  Harriet nigdy nie widziała jeszcze kogoś tak rozzłoszczonego jak Elizabeth Pemberton. 
  Deszcz przestał padać. Chmury jak Ŝaluzje zasłoniły tu i ówdzie czyste, rozgwieŜdŜone niebo. 
  — Szlag — zaklął Cory, podchodząc do samochodu. — Zostawiłem włączone światła. 
  Akumulator wysiadł. 
  — Zupełnie jak nerwy Elizabeth Pemberton — odpowiedziała Harriet. Doprawdy, okropnie 
  się zachowywała, musi wziąć się w garść. 
  — Jakiś problem? — To był Harry Mytton, jeden z ogorzałych uczestników przyjęcia u 
  Bentleyów, na którego zawsze moŜna było liczyć. Kątem oka Harriet zauwaŜyła, Ŝe Elizabeth i 
  jej towarzystwo zmierzali w ich kierunku. 
  — Szybko — wyszeptała. 
  — Akumulator wysiadł. Mógłbyś nas podrzucić? Przyślę tu jutro kogoś z warsztatu, Ŝeby 
  odebrał samochód. 
  
  Harriet wskoczyła do samochodu z prędkością psa, który boi się, Ŝe go zostawią. Po chwili 
  odkryła, Ŝe siedzi na dwóch szpicrutach i psiej obroŜy. Na tylnej szybie zauwaŜyła naklejkę 
  upowaŜniającą do parkowania w czasie gonitwy w Aylesford. 
  W blasku świateł samochodu migały krzaki i krzewy rosnące na poboczu. Harriet aŜ do bólu 
  odczuwała bliskość siedzącego obok niej na tylnym siedzeniu Cory’ego. Pani Mytton mówiła o 
  jakichś ludziach z ich grupy, którzy się upili. 
  — Trzymają sforę psów w takim zaskakującym miejscu jak Haslemere — włączył się Harry 
  Mytton. Jechali krętą drogą. Wydawało się, Ŝe olbrzymie gwiazdy świecące na niebie chcą wpaść 
  im w ręce. Harriet ciągle zarzucało na Cory’ego. 
  — Annie Willoughby to cholernie ładna kobietka — powiedział Harry Mytton. — 
  Najładniejsza sztuka w okolicy. 
  — Przy niej oŜywiają się największe zdechlaki — dodała pani Mytton. 
  Kolejny zakręt, Harriet znowu zarzuciło na Cory’ego, ale tym razem nie zadała sobie trudu 
  odsunięcia się, tuląc się do niego jak szczeniak. Głowa ciągle opadała jej w dół. W końcu Cory 
  odwrócił ją do siebie, tak Ŝe wylądowała z głową na jego kolanach. Drapał ją delikatnie za 
  uszami, jakby pieścił Tadpole’a albo któreś z dzieci. 
  Patrząc w górę widziała wyraźną linię jego szczęki nad białym krawatem. Zza jego głowy 
  przez tylną szybę do samochodu zaglądał Orion, świecący na zapijaczonym, ciemnym niebie. W 
  miarę jak samochód brał zakręty, to pojawiał się, to znowu znikał. 
  — Kim był Orion? — spytała sennie Harriet. 
  — Był zawołanym myśliwym, który zginął od ukąszenia skorpiona — odparł Cory. — W 
  uznaniu zasług rządził światem dzikich zwierząt. Potem Zeus umieścił go wśród gwiazd. 
  — Kto to był, Cory? — wtrącił się Harry. — Czy to nie ten, który polował kiedyś w klubie 
  łowieckim York i Ansty? 
  Cory’emu drgnęły wargi, Harriet zachichotała. PołoŜył jej rękę na ustach, zaczęła ją całować. 
  Potrząsnął głową, odgarniając jej włosy z czoła. 
  Orion znowu przesuwał się to w jedną, to w drugą stronę. Śledząc jego ruch, Harriet nagle 
  bardzo dziwnie się poczuła. Zamknęła oczy. Wszystko wokół niej wirowało. Gwałtownie się 
  wyprostowała. 
  — Co się stało? — spytał Cory. 
  — Niedobrze mi. 
  — I bardzo, bardzo ci tak dobrze. — Cory opuścił szybę i wysunął jej głowę na zewnątrz. 
  Lodowate uderzenia wiatru trochę pomogły, ale ulŜyło jej naprawdę dopiero wtedy, gdy 
  zobaczyła, jak Harry skręca na podjazd prowadzący do Wilderness. 
  W ogrodzie pohukiwały sowy. W kuchni czekał termos z przygotowanym dla nich przez panią 
  Bottomley kakao. Cory odkręcił korek i wylał zawartość do zlewu. 
  — Nie chcę zrobić staruszce przykrości — powiedział. Harriet uciekła na górę, skropiła się 
  perfumami, umyła zęby. Potem pomyślała, Ŝe Cory moŜe poczuć zapach pasty do zębów i uznać, 
  Ŝe trochę przesadziła, więc wypłukała usta po raz kolejny. Na koniec wyłączyła elektryczny koc. 
  — OstroŜnie, Harriet, ostroŜnie — ostrzegało jej odbicie w lustrze. — JuŜ raz wpadłaś w 
  tarapaty przez podobne zachowanie. 
  Na dole w salonie Cory zdjął frak, krawat i trzymając w ręku szklankę whisky, stał przy 
  gasnącym ogniu. Harriet skuliła się na sofie i przyglądała się, jak światło jednej z lamp pada na 
  opuszczone główki rosnących w doniczce białych cyklamenów. Zadzwonił telefon; Cory 
  podniósł słuchawkę. 
  
  — Nie, to bardzo miło z twojej strony, Elizabeth, ule ledwo się trzymam na nogach. Dziękuję 
  za fenomenalny wieczór. — Chwila ciszy. — Jeśli o to chodzi, nie przypuszczam, Ŝeby cię to w 
  ogóle dotyczyło. Dobranoc. — I odłoŜył słuchawkę na widełki. 
  — Wścibski babus — rzucił. 
  Harriet zachichotała. — ZałoŜę się, Ŝe powiedziała: „To dziecko dość juŜ się nacierpiało”. 
  Cory spojrzał zdumiony i teŜ się roześmiał. — Właśnie dokładnie tak się wyraziła. 
  Przez chwilę wyglądał przez okno, patrząc na uśpioną dolinę, potem zaciągnął zasłony, zgasił 
  papierosa i podszedł do niej, wyciągając ramiona. Wtuliła się w nie jak ptak chroniący się przed 
  burzą. Od jego pocałunku przebiegł ją dreszcz podniecenia. Rany, to prawdziwa bomba, 
  pomyślała, obejmując jego szyję ramionami, zanurzając palce w gęste, ciemne włosy. 
  Wtem zadzwonił telefon. 
  — Nie odbieraj — powiedział Cory, mocniej ją obejmując. 
  — MoŜe to coś waŜnego — zamruczała Harriet. 
  — NiemoŜliwe. 
  — Ja odbiorę. Mógłby obudzić panią Bottomley, a Ŝadne z nas chyba tego nie chce — 
  powiedziała chichocząc Harriet. — Powiem, Ŝe jesteś na spotkaniu. 
  Podniosła słuchawkę, słychać było odległy sygnał. 
  — To rozmowa z Ameryką.. 
  — Pewnie MGM, chcą uzgodnić szczegóły scenariusza — powiedział, wyjmując jej z ręki 
  słuchawkę. 
  Nagle straszliwie pobladł. Ktoś umarł. Widziała, jak zbielały mu zaciśnięte na słuchawce 
  palce. Rozmowa była bardzo krótka. Harriet opadła na sofę. Miała przeczucie, Ŝe zaraz przydarzy 
  jej się coś strasznego. Spojrzała na Cory’ego i wydawało jej się, Ŝe widzi rannego człowieka, 
  którego ktoś wlecze nad krawędź przepaści i wreszcie upuszcza. Ranny spada, jego ciało wiruje, 
  aŜ rozbija się o głazy leŜące niŜej. Cory skończył rozmowę i automatycznie wyciągnął rękę po 
  papierosa. 
  — Dzwoniła Noel: — odezwał się. — Skończyli właśnie zdjęcia i wraca jutro do Anglii. W 
  przyszłym tygodniu przyjadą z Ronniem Aclandem na Północ. Chciałaby spotkać się z dziećmi, 
  wpadną więc na lunch w środę. 
  — AleŜ ona nie moŜe tego zrobić — wyjąkała Harriet. — To cię zabije. Nie ma prawa bawić 
  się Ŝyciem innych ludzi. 
  Cory patrzył na nią z poszarzałą twarzą. Postarzał się o dziesięć lat. Tak jakby nie było 
  ostatniej godziny. 
  — To są tak samo jej dzieci, jak i moje — warknął. 
  Harriet cofnęła się, jakby ją uderzył, i jęknęła udręczona. 
  — I nie gap się tak na mnie tymi swoimi ogromnymi oczami — powiedział brutalnie. — Nic 
  ci do tego, mamy prawo zachowywać się z Noel jak dwoje cywilizowanych ludzi. Lepiej, Ŝebyś 
  się połoŜyła spać. 
  Harriet słyszała pianie kogutów. Spojrzała na fotografię stojącą przy łóŜku. Nie potrafiła 
  nawet dochować wierności pamięci Simona. Cory naleŜał do innego pokolenia; jego świat leŜał 
  w ruinach; potraktował ją jak zabawkę, bo była trochę wstawiona i nawinęła mu się pod rękę. 
  Szukała gwałtownie jakiejś pociechy i oparcia, ale w niczym nie mogła ich znaleźć. 
  Spostrzegła porozrzucane po sypialni ubranie, pootwierane cienie do powiek, celofanową 
  torebkę, w którą były zapakowane jej rajstopy. Przypomniała sobie, z jakim podnieceniem się 
  ubierała. Taka była pewna, wyłączyła nawet koc. Wsunęła się między prześcieradła i drŜała aŜ do 
  świtu. 
  
  ROZDZIAŁ 18 
   
  Im bliŜej było środy, tym bardziej nie do wytrzymania stawał się Cory, naskakujący na panią 
  Bottomley, dzieci i przede wszystkim na Harriet. 
  We wtorek wieczorem wybierał się na kolację do Leeds i poprosił Harriet o wyprasowanie 
  jego białej smokingowej koszuli. Namęczyła się nad nią bardzo, ale na nieszczęście gdy patrzyła 
  w inną stronę, przeszedł się po niej AmbroŜy, który polował na mysz w komórce z węglem. 
  Cory’ego prawie szlag trafił ze złości. — Nie moŜesz się skupić na czymś dłuŜej niŜ pięć 
  minut? 
  Harriet straciła równowagę. Przez cały dzień przygotowywała jedzenie na jutrzejszy lunch i 
  bolała ją głowa. 
  — Gdyby moŜna było się w twojej obecności czuć trochę spokojniej, wszystko by się 
  znacznie prościej układało! 
  — Mów dalej — odparł, patrząc na nią uwaŜnie. 
  — MoŜesz drzeć się na mnie, proszę bardzo. Ale nie rozumiem, dlaczego wyŜywasz się na 
  pani Bottomley i dzieciach. To nie ich wina, Ŝe twoja cholerna Ŝona tu jutro przyjeŜdŜa. 
  O, BoŜe, pomyślała, widząc, jak jego twarz kurczy się ze złości, tym razem naprawdę 
  wpadłam. 
  — Równie dobrze by było, gdybyś zechciała pamiętać, czyj to dom i kto płaci ci pensję — 
  powiedział, wychodząc z kuchni. 
  Pół godziny później usłyszała trzask zamykanych drzwi frontowych i chrzęst Ŝwiru, gdy jego 
  samochód odjeŜdŜał spod domu. 
  Mamrocząc wściekle pod nosem, Harriet zjadła duŜy kawałek ciasta orzechowego, potem 
  kolejny; właśnie przymierzała się do trzeciego, gdy usłyszała kroki i niemal nie wyskoczyła ze 
  skóry, czując, Ŝe ktoś obejmuje ją mocno w pasie i słysząc znajomy głos, pytający: 
  — Zgadnij, a kto to? 
  Wyrywając się i krztusząc ciastem, wykręciła się i jej załzawionym oczom ukazała się 
  przystojna twarz dekadenta. Ciemne szparki zwęŜonych od śmiechu oczu kogoś jej 
  przypominały. 
  — Cześć, kochanie — przywitał się. — Jestem Kit Erskine. 
  — Rany, zaskoczyłeś mnie. 
  — Och, ja jestem pełen niespodzianek. Gdzie Cory? 
  — Nie ma go, pojechał do Leeds. 
  — To dobrze, wreszcie jesteśmy sami. 
  — Pani Bottomley jest na górze — powiedziała pospiesznie Harriet, odsuwając się od niego. 
  — Co słychać u starej Botters? 
  — W szale porządków, właśnie zamiata podłogę pod dywanami. Mamy mnóstwo roboty, bo 
  jutro na lunch przyjeŜdŜa pani Erskine z Ronniem Aclandem. 
  Kit gwizdnął pod nosem. — Naprawdę? Ale numer. To ciasto wygląda niezwykle apetycznie. 
  — Ukroił sobie spory kawałek. — Umieram z głodu. Gdzie pójdziemy na kolację? 
  — Nie mogę — powiedziała Harriet. — Muszę… 
  — …umyć sobie włosy — nie pozwolił jej skończyć Kit. — Nie przejmuj się, i tak wyglądasz 
  grubo młodziej niŜ Noel. 
  W tej samej chwili do kuchni wkroczyła pani Bottomley, trzymając w ręku miotełkę z piór. 
  — Panicz Kit? — zaskrzeczała. — Co panicz tu robi? 
  
  — Botters, kochana! — Podniósł ją bez wysiłku i nosił wkoło pokoju. 
  — Paniczu Kit, proszę mnie natychmiast puścić! — protestowała ze śmiechem, wymachując 
  gwałtownie nogami. 
  Kuchnia była dość duŜym pomieszczeniem, ale od chwili, gdy wkroczył do niej Kit, 
  wydawało się, Ŝe gwałtownie się skurczyła. Pochłonął trzy podwójne whisky i większość ciasta 
  orzechowego, wymieniał najświeŜsze ploteczki z panią Bottomley, jednak cały czas jego wzrok 
  leniwie błądził po Harriet. 
  Chciała udekorować tort, który szykowała na jutro, ale tak była roztrzęsiona, Ŝe dekorowała 
  raczej stół niŜ deser. 
  Kit wziął garść cukrzonych fiołków i rozsypał je jak popadnie na wierzchu kremu. 
  — To miało wyglądać ładnie, przygotowywałam go dla pani Erskine — jęknęła Harriet. 
  — Nikogo ona nie obchodzi — odparł Kit. — Powinnaś być równie odwaŜna, jak jesteś 
  słodka. Co słychać u Cory’ego? — zwrócił się do pani Bottomley. 
  — Nigdy go nie widziałam aŜ w takim stanie — powiedziała z dezaprobatą pani Bottomley. 
  — Upiekłam to ciasto dziś rano. Wie panicz, Ŝe przepada za ciastem orzechowym, a tymczasem 
  nawet go nie tknął. Zachowuje się jak niedźwiedź, którego boli łeb. I tak od chwili, gdy usłyszał, 
  Ŝe ona przywozi tu tego Ronalda Aclanda. Jaki on jest? Wygląda na kogoś do rzeczy. 
  — Ronnie Acland? CóŜ, twierdzi, Ŝe jest aktorem, choć szczerze mówiąc, nie chciałbym go 
  mieć w swojej druŜynie przy grze w inteligencję. Ale jego ojciec jest umierający, co oznacza, Ŝe 
  w kaŜdej chwili nasz drogi Ronnie moŜe zostać lordem Acland. I to w nim najbardziej pociąga 
  Noel; przez całe Ŝycie marzyła o królewiczu z bajki, a to zawsze o krok bliŜej. 
  Harriet zachichotała. Nie moŜna było nie polubić Kita. Natychmiast wyczuł, Ŝe mięknie. 
  — Słuchaj, Botters… 
  — Nie mów do mnie Botters, to niegrzeczne. 
  — Zajęłabyś się dziećmi, gdy wezmę Harriet na kolację? 
  Pani Bottomley była w rozterce. — Przydałaby jej się chwila oddechu. Pan Cory strasznie ją 
  ostatnio męczył, ale nie spodoba mu się, Ŝe zrywacie się gdzieś oboje, gdy tylko na chwilę się 
  odwróci. 
  — Nie dowie się. Odwiozę ją wcześnie. Proszę, kochana Botters? 
  — Hmm, nie zgodziłabym się, gdyby nie to, Ŝe pan Cory dał nam się tak ostatnio we znaki. 
  Kit zabrał Harriet do małego klubu, gdzie przy przyćmionym świetle duŜo rozmawiali i pili. 
  Kit potrząsnął głową. — Więc Noel naprawdę jutro przyjeŜdŜa? Przypuszczam, Ŝe Botters 
  powiedziała ci, Ŝe kiedyś trochę z Noel kręciliśmy? 
  — Z tego, co mówiła, wynikało, Ŝe bardziej leŜeliście — odparła Harriet. 
  Skrzywił się zabawnie. — A więc jednak kotka ma pazurki. Najdziwniejsze w tym wszystkim 
  jest to, Ŝe Cory nigdy nie miał do mnie o to pretensji. „Juk mogę cię winić, powiedział później, 
  skoro ja sam nie mogę jej się oprzeć?” 
  — Och, biedny Cory — westchnęła Harriet. — Czemu nie znajdzie sobie innej kobiety? To 
  taki przystojny facet. 
  — Jest zauroczony — odparł Kit. — Spala się w idiotycznej nadziei, Ŝe pewnego dnia, moŜe 
  za rok, moŜe za pięć, dziesięć lat, kiedyś wreszcie uda mu się skruszyć skałę i podbić to nieczułe, 
  zimne serce. Nienawidzę jej — ciągnął dalej gwałtownie — za jej przeklęty narcyzm i za to, Ŝe 
  mimo wszystko, gdy pierwszy raz ją się spotyka, potrafi tak człowieka zauroczyć, Ŝe nikogo poza 
  nią się juŜ nie widzi. To tak, jakby się patrzyło prosto w słońce. A zresztą — wyciągnął nogi, tak 
  Ŝe jedną dotykał nogi Harriet — koniec z cudzymi problemami. Weźmy się za twoje. Co 
  sprawiło, Ŝe zdecydowałaś się urodzić dziecko? Cały czas kochałaś ojca małego? 
  
  — Tak, i chyba ciągle jeszcze kocham. — Guzik, nie miała zamiaru pisnąć mu ani słówkiem o 
  Corym. 
  Pokręcił głową. — Jestem realistą, jeśli chodzi o miłość. Jaki sens gryźć się i schnąć z miłości 
  do kogoś, kto cię nie kocha? Jedyna rada, to znaleźć odpowiedni substytut. 
  — CzyŜby — odparła Harriet, cofając rękę. — I gdzieŜ to niby mam go szukać? 
  — Tu, pod nosem, kochanie. Kto moŜe się lepiej nadawać ode mnie? 
  Harriet spojrzała na niego. Tak, rzeczywiście się nadawał. Wszystko było takie jak trzeba: 
  głęboki głos o bogatym brzmieniu, kuszące oczy, kpiący wyraz ust, gęste blond włosy, szerokie, 
  proste ramiona, długie muskularne nogi, z których jedna znowu pocierała jej łydkę. 
  — Powinniśmy juŜ wracać do domu — powiedziała Harriet. 
  Zatrzymał samochód w połowie podjazdu, wyłączając silnik. Nagle przechylił się do przodu i 
  chwycił wstąŜkę ściągającą jej włosy do tyłu. 
  — Nie dotykaj mnie — parsknęła, odskakując jakby była na spręŜynie. 
  — Ho, ho, ale panienka skoczna — powiedział, ściągając wstąŜkę, tak Ŝe włosy cięŜką falą 
  opadły jej na ramiona. — Od razu lepiej — stwierdził. — Przestań starać się ukryć fakt, Ŝe tak 
  naprawdę to bardzo z ciebie ładna dziewczyna. 
  — Nie chcę się podobać męŜczyznom — odparła lodowato. 
  — Posłuchaj kochanie, miałaś pecha, ale z tym jest jak ze spadaniem z konia: im później 
  odwaŜysz się znów na niego wsiąść, tym trudniejsze ci się to będzie wydawać. 
  Pochylił głowę i bardzo delikatnie pocałował ją w usta. 
  — Cicho, cicho. — Mówił, jakby uspokajał spłoszone zwierzę. — Nie było tak źle, prawda? 
  Wcale nie było źle, pomyślała Harriet. Prawdę mówiąc, było całkiem przyjemnie. I kiedy 
  znowu ją ucałował, oddała pocałunek. 
  — Rany — wyszeptał — zobaczysz, będzie nam ze sobą genialnie. 
  Rozchylił poły futra i przyciągnął ją do siebie, Ŝeby poczuła dotyk jego twardego, 
  umięśnionego ciała. Ratunku, pomyślała, znowu się zaczyna. Nie mogę dać się tak łatwo. 
  — No, odpręŜ się — powiedział miękko. — Nie jestem na tyle głupi, Ŝebyś przeze mnie 
  zaszła w ciąŜę. 
  CiąŜa! Nic nie mogło jej szybciej otrzeźwić. Wyrwała mu się ogarnięta nagłym przeraŜeniem, 
  otworzyła drzwiczki samochodu i wypadła na dwór. 
  — Hej, poczekaj chwilę! — Słyszała, jak Kit woła za nią ze śmiechem. — Spokojnie, nie 
  musisz się tak spieszyć, Ŝeby wziąć mnie do łóŜka! 
  Dysząc, pchnęła drzwi wejściowe, wbiegła do domu i wpadła prosto na Cory’ego. 
  — Harriet! Dzięki Bogu, Ŝe juŜ jesteś. Dobrze się czujesz? 
  Gwałtownie ścierała z twarzy rozmazany tusz do rzęs, poprawiała włosy i wygładzała bluzkę. 
  — Wszystko w porządku — wyjąkała. — Skoczyłam tylko na drinka z Kitem. 
  — Wychodziłaś z Kitem? — Jego głos nagle się zmienił, stając się tak lodowaty, Ŝe Harriet 
  cofnęła się jak uderzona. Przez chwilę widziała w jego oczach pogardę, gdy przyglądał się jej 
  pomiętemu ubraniu, rozmazanemu makijaŜowi; potem zasłona opadła, jego twarz przybrała 
  znowu swój zwykły nieodgadniony wyraz. 
  — Powinienem był się spodziewać, swój do swego — powiedział. — William drze się jak 
  opętany juŜ od godziny. Jeśli nie potrafisz wykrzesać z siebie trochę więcej poczucia 
  odpowiedzialności za dzieci, moŜesz zacząć się pakować i wynieść stąd jutro rano! 
  Przez chwilę wpatrywała się w niego przeraŜona. Potem podskoczyła, słysząc za sobą głos: 
  — CzyŜbym był świadkiem ostrej wymiany zdań? — i do domu wkroczył Kit, poprawiając 
  krawat i ostentacyjnie wycierając z twarzy ślady szminki. 
  
  — Cześć, Cory — ciągnął. — Wyglądasz na lekko spiętego. Kilka nocy w miłym 
  towarzystwie dobrze by ci zrobiło. 
  Harriet nie czekała na odpowiedź Cory’ego. Uciekła na górę, płonąc z poczucia winy i 
  upokorzenia. Nie, na pewno nie moŜe jej wylać za coś tak trywialnego. 
  W pokoju zastała purpurowego Williama z oczami zaczerwienionymi od płaczu. 
  — Przepraszam, kochanie, bardzo, bardzo przepraszam — wyszeptała, podnosząc go i 
  kołysząc. Łkanie cichło powoli i Harriet, czekając aŜ ogrzeje się butelka z mlekiem, wzdrygnęła 
  się gwałtownie na myśl o przyszłości — ponurej, bez pieniędzy, bez Chattie i Jonaha, ani 
  Cory’ego, gdy był miły. Wystarczyło parę tygodni, pomyślała Ŝałośnie, bym zaczęła traktować 
  ten przystanek w drodze jak swój prawdziwy dom. 
  Jednak w chwilę później, gdy dawała Williamowi butelkę, rozległo się pukanie do drzwi. 
  Wszedł Cory. 
  — Nie wstawaj — powiedział, patrząc na Williama. — Wszystko z nim w porządku? 
  — Tak — wyjąkała Harriet. — Przepraszam, Ŝe tak zniknęłam. 
  — To nie był najlepszy pomysł, wybrać się na kolację z Kitem. Jego pociągają tylko łatwe 
  panienki, a to ostatnia rzecz, jakiej ci teraz potrzeba. 
  Harriet zwiesiła głowę. — Nadal mnie nienawidzisz? 
  Cory słabo się uśmiechnął. — Kiedy mojemu koniowi wpadają do głowy głupie, dzikie 
  pomysły, wybijam je z niego batem. Ale to nie znaczy, Ŝe go mniej kocham. 
  — T–to znaczy, Ŝe mnie nie wy–wyganiasz? Potrząsnął głową. — Dzieci byłyby 
  niepocieszone. A poza tym to ja powinienem cię przeprosić. Przez ostatnie dni zachowywałem 
  się jak kawał drania. 
  Wziął do ręki zdjęcie Simona, stojące koło łóŜka Harriet. 
  — Tak zatopiłem się we własnym piekle, Ŝe nie zwracałem uwagi na cudze. Biedna, mała 
  Harriet. Ręką dotknął delikatnie jej policzka. — Tak bardzo za nim jeszcze tęsknisz? 
  Harriet poczerwieniała gwałtownie. 
  — Tak… Nie, sama nie wiem. Dlaczego nie zadzwonisz i nie powiesz swojej Ŝonie, by nie 
  przyjeŜdŜała? Jeszcze nie jest za późno — wybuchnęła. 
  — Kiedyś i tak muszę się spotkać z nią i z Ronniem Aclandem — powiedział, idąc w stronę 
  drzwi. W progu jeszcze się zatrzymał i dodał: — I, proszę, zaczesz włosy gładko, gdy Noel 
  przyjedzie. Z rozpuszczonymi wyglądasz o wiele za ładnie, a nie chciałbym, Ŝeby zaczęła mnie 
  jutro jeszcze w dodatku przesłuchiwać. 
  Gdy tylko wyszedł, Harriet z protestującym głośno Williamem na rękach popędziła do lustra. 
  Nazwał ją ładną! Cory nazwał ją o wiele za ładną! Nigdy do tej pory nie powiedział jej jeszcze 
  Ŝadnego komplementu. PrzyłoŜyła dłoń do miejsca, w którym jej dotknął, i przez krótką chwilę 
  wyobraŜała sobie, jakby to było, być przez niego kochaną, widzieć tę wyniosłą, niezbadaną twarz 
  cudownie łagodniejącą, słyszeć, jak opanowany, chłodny głos staje się czuły i namiętny. Nagle 
  ogarnęła ją fala wstydu, Ŝe mogła być tak zarozumiała. Kiedy juŜ połoŜyła Williama spać, umyła 
  włosy i siedziała, susząc je, na łóŜku, ktoś wsunął list w szparę pod drzwiami. 
  Na kartce duŜymi, dziecinnymi literami było napisane dziesięć razy: „Nie wolno mi uwodzić 
  Harriet.” Potem autor wrócił do normalnego, dorosłego charakteru pisma. „Kochana Harriet, 
  Cory kazał mi to przepisać tysiąc razy, ale boli mnie juŜ ręka i chce mi się spać. Tak więc proszę, 
  nie gniewaj się juŜ na mnie. Całuję, Kit.” 
  Harriet parsknęła śmiechem: nie moŜna było długo złościć się na Kita. 
  
  ROZDZIAŁ 19 
   
  Noel i Ronnie Acland przybyli następnego dnia z co najmniej godzinnym opóźnieniem. Do tej 
  chwili dzieci zupełnie oszalały od napięcia i podniecenia, a Harriet zdąŜyła ze sto razy pobiec na 
  górę, by mocniej związać włosy i przypudrować nos. 
  Kiedy jednak zobaczyła postać odzianą w puchate jasne futro, wysiadającą z obszernego rolls–
  royce’a, pojęła, Ŝe starała się na próŜno. Noel Balfour była bowiem bez wątpienia najpiękniejszą 
  kobietą, jaką kiedykolwiek widziała. Miała złocistą, zapierającą dech w piersiach, porywającą 
  urodę i jak rajski ptak rzuciła się na rodzinę z przenikliwym okrzykiem miłości. 
  — Cory, kochany, za bardzo schudłeś! Chattie, dziecinko, co za śliczna sukienka! Jonah, 
  aniołku, jak urosłeś i wyprzystojniałeś! 
  Gdy Harriet otrząsnęła się z szoku, stwierdziła, Ŝe Noel miała szczupłą, owalną twarz, róŜaną 
  cerę, brązowe, przejrzyste, niepokojące oczy, a wraŜenie złocistości stwarzała masa cudownych 
  włosów. Wzrostem dorównywała niemal Cory’emu, ale jej ciało było miękkie jak jedwab. 
  SzafranowoŜółta, wełniana sukienka, którą włoŜyła, podkreślała jej piękne kształty. 
  Gdy tylko objęła dzieci, skierowała swój oszałamiający uśmiech w stronę Harriet. 
  — Strasznie, strasznie się spóźniliśmy i nie ma dla nas usprawiedliwienia. Chodźmy więc, 
  napijemy się olbrzymiego drinka — powiedziała, obejmując Harriet ramieniem. — Brak mi słów, 
  by wyrazić moją radość, Ŝe to ty zajmujesz się dziećmi: słyszałam na twój temat same hymny 
  pochwalne. Po lunchu musimy pójść obejrzeć twojego dzidziusia, no i opowiesz mi wszystko o 
  sobie. 
  Harriet spodziewała się obojętności, wyŜszości czy niechęci i takie przyjacielskie zachowanie 
  kompletnie ją rozbroiło. W salonie zastały Ronniego Aclanda rozmawiającego z Corym o 
  polowaniu. 
  Kolejnym zaskoczeniem dla Harriet było to, Ŝe polubiła Ronniego Aclanda, elegancko 
  ubranego wysokiego, przystojnego, nieco czerwonego na twarzy męŜczyznę o donośnym głosie i 
  wspaniałych zębach. Uśmiechał się niemal bez przerwy, prawdopodobnie z zakłopotania. 
  Cory całkowicie odzyskał zimną krew. Sprawiał wraŜenie lekko znudzonego tym najazdem. 
  Opanowana, spokojna twarz bez uśmiechu nawet przez chwilę nie zdradziła burzy, która musiała 
  się kłębić w jego wnętrzu. 
  Rany, ale ma nerwy, pomyślała z podziwem Harriet. Ja nigdy nie potrafiłabym tak się 
  zachować, gdybym nagle spotkała Simona. 
  Noel pieszczotliwie przeciągnęła palcem po ręce Cory’ego, gdy ten podawał jej drinka, a 
  potem przeszła się po pokoju, przestawiając ozdóbki i poprawiając obrazy. 
  — Od dawna juŜ ten kominek kopci? — spytała Cory’ego, kopiąc polano nogą obutą w jasny 
  skórzany pantofel. 
  W tej samej chwili do pokoju wkroczył Kit ubrany w nieprzyzwoicie obcisłe róŜowe dŜinsy. 
  Noel na moment zesztywniała. W swoich planach nie przewidywała jego obecności. 
  — Co tu robisz? — spytała, starając się, by głos nie zdradził wrogości. 
  Kit przez minutę popatrzył na nią bezczelnie, po czym ziewnął tak szeroko, Ŝe Harriet 
  zastanawiała się, czy nie zwichnie sobie szczęki. 
  — Jestem w odwiedzinach u Cory’ego, mojego brata, a twojego męŜa, o ile sobie 
  przypominasz. Poza tym zastawiam sidła na tę piękną dziewczynę — powiedział, obejmując 
  Harriet i całując ją w policzek. — No, nie, znowu ten okropny kucyk — dodał. 
  
  I po raz kolejny ściągnął wstąŜkę, związującą kok Harriet, pozwalając, by masa ciemnych 
  włosów rozsypała się na ramionach. Pozostawiając ją szkarłatną ze zmieszania, odwrócił się w 
  stronę Ronniego Aclanda. 
  — Nie znamy się jeszcze — odezwał się przyjacielsko — ale rozumiem, Ŝe mam do czynienia 
  z przyszłym panem męŜem Noel Balfour numer dwa. A moŜe trzy? Nigdy nie mogę się doliczyć. 
  Harriet uciekła do kuchni, gdzie zastała zaczerwienioną panią Bottomley, pochylającą się nad 
  kaczką. 
  — Uff, aleŜ tam ciśnienie — powiedziała. — Naprawdę pani myśli, Ŝe muszę siąść z nimi do 
  stołu? 
  — Tak — odparła pani Bottomley. — Pan E. oczekuje, Ŝe będziesz miała oko na dzieci, pani 
  E. jest bardzo czuła na punkcie zachowania przy stole. 
  — O, BoŜe — westchnęła Harriet. — A tak przy okazji, to dosoliłam trochę zupę. 
  — Ja teŜ — dodała pani Bottomley. 
   
  * * * 
   
  Dla Harriet lunch był istnym koszmarem. Pod warstwą jałowej pogawędki, stukania 
  kieliszków, okrzyków zachwytu nad jedzeniem i supercywilizowanego zachowania kryła się 
  dŜungla. 
  Nie potrafiła zrozumieć, jak ci ludzie mogli zachowywać się jak gdyby nigdy nic, jak mogli 
  tak po przyjacielsku rozmawiać o znajomych, wymieniać ploteczki. 
  Noel nawet na chwilę nie milkła, ciągle dźwięczał jej pyszny, lekko matowy głos, snujący 
  opowieść o ParyŜu i przyjęciach wydanych na jej cześć, o filmie, który kręciła w Afryce, i o tym, 
  co jakiś męŜczyzna u Cartiera powiedział o pierścionku, kupionym jej przez Ronniego. 
  Kit, który wlał na pusty Ŝołądek trzy duŜe porcje wytrawnego martini, bawił się wspaniale. 
  — Doskonała zupa — zwrócił się do Harriet. — Zawsze uwaŜałem, Ŝe są dwie rzeczy, które 
  kobiety powinny robić instynktownie. Jedną z nich jest gotowanie! 
  Noel skosztowała zupy i natychmiast poprosiła o szklankę wody. 
  — To łyŜka do zupy, a nie łopata — zwróciła się ostro do Chattie. — Dlaczego moje dzieci 
  zawsze jedzą, tak jakby przekopywały grządkę? Przypuszczam, Ŝe to wpływ telewizji. 
  — Jaka by była z ciebie mądra kobieta, Noel — stwierdził Kit — gdybyś skończyła 
  uniwersytet. 
  — Słyszałem, Ŝe duŜo polujesz — odezwał się pospiesznie Ronnie do Cory’ego, nim Noel 
  zdąŜyła wymyślić jakąś miaŜdŜącą odpowiedź. 
  Jej piękne brązowe oczy zapłonęły niebezpiecznym blaskiem, który jeszcze się powiększył, 
  gdy Ronnie i Cory zagłębili się w dyskusję o róŜnych stadninach. Najwyraźniej nie lubiła choć 
  przez chwilę być poza centrum zainteresowania. Kiedy podano kaczkę, skosztowała i tym razem 
  natychmiast poprosiła o sól i obficie posypała swoją porcję pieprzem. 
  Kolejne zamieszanie wywołał Sevenoaks, który przyszedł prosto z ogrodu, gdzie chlapał się w 
  strumieniu. Gwałtownie przywitał się z Harriet, po czym skierował się w stronę Noel. Cofnęła się 
  z przeraŜeniem. 
  — Skąd tu się wzięła ta straszliwa bestia? Popatrzcie, jak zabrudził cały dywan. 
  — To pies Harriet — powiedział Cory. 
  — Przydałaby mu się kąpiel — sarknęła Noel. 
  — Raczej psychiatra — odparł Cory. 
  — Czy mogłabym prosić o sałatkę pomarańczową? — zwróciła się Noel do Harriet, gdy 
  Sevenoaks został siłą wyprowadzony z pokoju. 
  
  — Przestań robić wokół siebie zamieszanie, Noel — odezwał się ostro Kit. 
  Noel popatrzyła na niego przez chwilę, odsunęła jedzenie na brzeg talerza i zapaliła papierosa. 
  — Czy wspominałam ci — zwróciła się do Cory’ego — Ŝe w zeszłym miesiącu spędziłam 
  tydzień w Izraelu? W Ŝyciu nie widziałam nic równie pięknego, jak dzikie kwiaty na brzegach 
  Jeziora Galilejskiego. I byłam w miejscu, gdzie dokonał się cud rozmnoŜenia chleba i ryby. 
  — Gdybyś odtrąciła chleb i rybę z taką samą wzgardą, z jaką potraktowałaś o wiele bardziej 
  niebiańską kaczkę Harriet, zostałabyś natychmiast ekskomunikowana, kochanie — stwierdził 
  Kit. 
  — Jaka szkoda, Ŝe nie zostajesz dłuŜej, mamo. Nie zobaczysz taty biorącego udział w 
  gonitwie — powiedziała Chattie. 
  Noel zwróciła swoje brązowe oczy na Cory’ego. 
  — AleŜ, kochanie, to cudownie! — zawołała. — Znowu jeździsz, po tylu latach! Masz szansę 
  wygrać? 
  — Najmniejszej — potrząsnął głową Cory. To jeszcze źrebak, a w dodatku to jej pierwszy 
  występ na wyścigach. 
  Oczy Noel zabłysły. — Pamiętasz wyścig, który wygrałeś w dniu, kiedy wróciliśmy z naszej 
  podróŜy poślubnej? JacyŜ byliśmy podnieceni i jak potem świętowaliśmy! 
  — I jakiego straszliwego kaca mieliśmy następnego ranka — dokończył sucho Cory. 
  — Harriet miała kaca dzisiaj rano — wtrąciła się Chattie. — Ona ma zawsze kaca, kiedy 
  wychodzą gdzieś z tatą. 
  Twarz Noel stwardniała. Powiodła wzrokiem od Cory’ego do Harriet. 
  — Ruszaj się, Cory, otwórz kolejną butelkę — odezwał się Kit. — To nie apteka, moŜna 
  nalewać trochę więcej. 
  — Co to za wspaniałe beaujolais piliśmy w czasie naszej kolacji z Jackie Onassis? Wiesz, 
  wtedy, kiedy był tam Aga Khan? — spytała Noel Ronniego. 
  — Daruj sobie te nazwiska, kochanie” — wycedził Kit. — Nie robisz na nikim wraŜenia. 
  Noel poczerwieniała ze złości. Ronnie zwrócił się do Chattie. — I kim masz zamiar być, gdy 
  dorośniesz? 
  Chattie pochyliła się ku niemu. — Na pewno nie wyjdę za mąŜ. Mogłoby mi to wejść w krew, 
  tak jak mamie. 
  Kit i Ronnie wybuchnęli głośnym śmiechem. Nawet Cory się skrzywił. 
  — Dziwne, Ŝe to tak cię śmieszy, Ronnie — powiedziała ze złością Noel. — Miał juŜ trzy 
  Ŝony — wyjaśniła. 
  — Swoje czy cudze? — zapytał Kit. 
  Harriet czuła ogarniającą ją falę depresji. Wstała, Ŝeby zebrać talerze i wnieść tort. Kit poszedł 
  za nią do kuchni. 
  — Cudowne przyjęcie — powiedział. 
  Harriet milczała. 
  — Och, kochanie, odpręŜ się, baw się tym. Noel daje przedstawienie. 
  — A co z Corym? — spytała wściekle, z brzękiem wrzucając talerze do zlewu. 
  — Nie zapominaj, Ŝe Cory to pisarz — odparł Kit. — To woda na jego młyn. Cały ten lunch 
  znajdzie się pewnego dnia na ekranach. 
  Wrócili do jadalni, gdzie Ronnie robił, co mógł, by podtrzymać konwersację. 
  — Jak ci idzie scenariusz? — zapytał Cory’ego. 
  — Jak krew z nosa — odparł Cory. 
  
  — Podobała mi się twoja ostatnia ksiąŜka — powiedział Kit, dolewając wszystkim do 
  kieliszków. — Natrafiłem na nią w sypialni mojej dziewczyny i spędziłem całe popołudnie w 
  łóŜku… czytając. 
  Cory się uśmiechnął. 
  — Harriet robi cholernie pyszne desery — stwierdziła z rozmarzeniem w głosie Chattie, 
  polewając kremem mus czekoladowy. — Skoro ty, mamo, wychodzisz za Ronniego, to czy tato 
  nie mógłby się oŜenić z Harriet? 
  Zapadło lodowate milczenie, wreszcie Kit się roześmiał. Harriet przewróciła kieliszek z 
  winem. Cory spokojnie zmoczył swoją serwetkę w dzbanku z wodą i zaczął ścierać czerwoną 
  plamę. 
  — Nie wiem, gdzie zamierzacie przenocować — zwrócił się do Ronniego Aclanda — ale 
  otwarto ostatnio bardzo dobry hotel w Bolton Abbey — i pogrąŜył się w wyliczaniu jego zalet. 
  Nagle z góry dobiegł stłumiony płacz. 
  — Och, to William! — zawołała z ulgą Harrict zrywając się na nogi. 
  Na górze w sypialni Harriet przytknęła rozpaloną twarz do okna. Jak Chattie mogła coś 
  takiego powiedzieć! I to przy Noel! 
  Kończyła karmić Williama, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Ku jej zdumieniu, była to 
  Noel. 
  — Pomyślałam, Ŝe zostawię panów przy ich szklaneczce portwajnu — powiedziała. — Co za 
  rozkoszne dziecko. Mogę go wziąć? 
  — On róŜnie reaguje na obcych — powiedziała z powątpiewaniem Harriet. 
  Ale Noel juŜ wzięła Williama na ręce i szybko doprowadziła go do okrzyków radości i 
  chichotu, w motylich pocałunkach łaskocząc go długimi rzęsami po policzku. 
  JakaŜ ona piękna, pomyślała Harriet z zazdrością. 
  W pewnej chwili Noel przestała łachotać Williama i spojrzała na Harriet swoimi olbrzymimi 
  oczami. — Powiedz mi szczerze, jak NAPRAWDĘ czuje się Cory? Bardzo był niezadowolony z 
  mojego dzisiejszego przyjazdu? 
  Harriet, zaskoczona tym pytaniem, nie miała czasu wymyślić jakiejś dyplomatycznej 
  odpowiedzi. 
  — Tak, szczególnie Ŝe przyjechał teŜ pan Acland. 
  — Och, wiem, Ŝe nie powinnam była tego robić — powiedziała Noel. — Ale Cory tak 
  lekcewaŜąco się ostatnio do mnie odnosił, Ŝe chciałam nim porządnie potrząsnąć. Przypuszczam, 
  Ŝe myślisz, iŜ jestem bez serca, ale nie masz pojęcia, jak trudno przez dziesięć lat być Ŝoną 
  człowieka, który tak naprawdę oŜenił się ze swoją maszyną do pisania. A jednak, powiem ci 
  szczerze, Ŝe moje zauroczenie innymi męŜczyznami nie trwa długo — ciągnęła. — KaŜdy mój 
  romans to właściwie próba wymuszenia na Corym większej miłości. 
  — AleŜ on panią uwielbia! — powiedziała zdumiona Harriet. 
  — MoŜe uwielbia mnie na swój sposób, ale to nie przeszkadzało mu w czasie trwania naszego 
  małŜeństwa wyłączać się godzinami i tłuc te swoje przeklęte scenariusze. A do tego ta straszna 
  arogancja. Wszyscy Erskine’owie są tacy sami. Musisz przyznać, Ŝe trudno się z nimi Ŝyje. 
  Popatrzyła na Williama, który przytulił do niej główkę. 
  — Szkoda, Ŝe nie są w poŜyciu tacy mili jak ty — westchnęła. — Gdybym tylko wiedziała na 
  pewno, Ŝe dobrze robię rozwodząc się z Corym i wychodząc za Ronniego. Co według ciebie 
  powinnam zrobić? 
  — Nie wiem — wymamrotała Harriet. Nie powinna ze mną tak rozmawiać, pomyślała 
  załamana. Nie chcę z nią rozmawiać o Corym. 
  
  Ale Noel jeszcze nie skończyła borowania. — Naprawdę myślisz, Ŝe Cory kocha tylko mnie i 
  nikogo więcej? 
  Harriet przez chwilę się zastanowiła. — Tak, tak uwaŜam. Jest bardzo nieszczęśliwy. 
  Noel odłoŜyła Williama i z lekko afektowanym uśmiechem podeszła do toaletki Harriet. 
  Patrzyła przez moment na swoje odbicie w lustrze, wreszcie jej oczy rozjaśniły się na widok 
  zdjęcia Simona. 
  — Co za przystojniak. Dobry BoŜe, to Simon! — Spojrzała na Williama i błyskawicznie 
  skojarzyła fakty. — On jest ojcem twojego dziecka? 
  Harriet skinęła głową, nie mogąc wydobyć głosu. 
  — Ja go znam! — zawołała Noel. — I to bardzo dobrze! Doskonale daje sobie radę. Mówi się 
  nawet, Ŝe nakręci ze mną film tego lata. I to on jest ojcem twojego synka? Wie o tym? 
  — Napisałam do niego — odparła Harriet. 
  — CóŜ, musiał nie dostać listu. Uwielbia dzieci, zawsze twierdził, Ŝe chce mieć przynajmniej 
  dziesiątkę. 
  Oczy Harriet napełniły się łzami. 
  — Niech mi pani powie, co u niego słychać — powiedziała. 
  Później Kit wyciągnął się na sofie, by się zdrzemnąć, Noel z Ronniem wzięli dzieci na spacer, 
  Cory zamknął się w pracowni, a Harriet była tylko wdzięczna, Ŝe pozostawiono ją samą ze 
  zmywaniem i kłębiącymi się uczuciami. 
  Po powrocie ze spaceru Noel zajrzała do pracowni Cory’ego, ale po paru minutach wyszła 
  stamtąd zachmurzona. Udała się więc na górę, by się przebrać: wybierali się z Ronniem na 
  kolację. 
  O wpół do dziewiątej Ronnie krąŜył nerwowo po salonie. 
  — Nie wiem, czy Erskine miał z nią ten sam problem — zwrócił się do Kita i Harriet — ale 
  Noel nigdy nie potrafi dotrzeć dokądkolwiek na czas. To dość kłopotliwe. Jemy dziś kolację ze 
  starym przyjacielem mojego ojca. Nie powinno się spóźniać na spotkania z ludźmi z ich 
  pokolenia. 
  Kit jadł chrupki ziemniaczane. 
  — Moja rada — powiedział — to potraktować ją jak niegrzecznego dziesięciolatka. 
  Wszedł Cory i nalał sobie od razu drinka. Wyglądał na kompletnie wyczerpanego. 
  — I jak ci idzie scenariusz? — spytał Kit. 
  — Tak sobie. Dzisiejszy dzień spędziłem głównie na skreślaniu tego, co napisałem wczoraj. 
  Przypuszczam, Ŝe to dobre ćwiczenie na mięśnie nadgarstka. 
  — Co jest dobrym ćwiczeniem na mięśnie nadgarstka? — rozległ się kpiący głos i do pokoju 
  wkroczyła Noel. 
  Harriet usłyszała, jak Cory gwałtownie zaczerpnął oddechu. Ronnie zakrztusił się cygarem. 
  — Chryste Panie — odezwał się Kit. 
  Noel miała na sobie czarną przezroczystą sukienkę. Jedynie uda były zakryte i to teŜ zaledwie 
  cienką spódnicą ze strusich piór. Reszta jej ciała, w tym i wspaniały biust, lśniła bielą pod cienką 
  warstwą czarnego materiału. Blond włosy upięła wysoko, na szyi, w uszach i na przegubach 
  połyskiwały diamenty. Wyglądała szokująco. 
  Pierwszy z wraŜenia otrząsnął się Kit. 
  — Wyglądasz dokładnie tak samo jak dziewczyna na afiszu przed Raymond’s Revue Bar*. 
  Nie wiedziałem, Ŝe przerzuciłaś się na kabaret — powiedział. 
  Ronnie Acland wyglądał na oszołomionego. 
                                                   
  * Pierwsze miejsce w Londynie, gdzie pokazywano strip–tease — przyp. tłum. 
  
  — Ci przyjaciele mojego ojca to naprawdę bardzo prości ludzie. Noel, kochanie, jesteś pewna, 
  Ŝe to najodpowiedniejszy strój? — Noel tylko wzruszyła ramionami. 
  Kit nalał sobie kolejny kieliszek. — Na twoim miejscu bym się nie przejmował, Ronnie — 
  powiedział. — To pokolenie z góry zakłada, Ŝe aktorka będzie ubrana jak dziwka. 
  Noel zacisnęła wargi. — Ronnie, przyniósłbyś mi futro, dobrze? 
  Zwróciła się do Cory’ego, który ciągle stał jak skamieniały. 
  — A co ty o tym myślisz, mój ukochany? — zapytała miękko. 
  Cory podszedł i bardzo powoli zmierzył ją wzrokiem. Dłonie miał zaciśnięte, mięsień 
  pulsował mu na policzku. W nieznośnej ciszy rozbrzmiewało jedynie tykanie starego zegara. 
  Wreszcie wyciągnął do Noel rękę. — Do widzenia, Noel — wymówił. 
  — Nie mówisz tego na powaŜnie — powiedziała powoli, z błyskiem w Ŝółtych oczach. 
  — Tak, tak, tak, zupełnie powaŜnie — powtarzał słabo, jakby chciał sam siebie przekonać. 
  — Chodźmy, kochanie — odezwał się zaaferowany Ronnie Acland, wchodząc do pokoju i 
  przewracając mały stolik, w pośpiechu, by przykryć kształty Noel czymś bardziej konkretnym. 
  — I tak jesteśmy juŜ bardzo spóźnieni. 
  W hallu stał Jonah z poszarzałą twarzą, dzielnie walczący ze łzami. Chattie w szkarłatnej 
  koszulce nocnej nie zachowywała takiej rezerwy. 
  — Proszę, nie wyjeŜdŜaj, mamusiu — zawołała, przywierając do nóg Noel i wybuchając 
  płaczem. 
  — Muszę juŜ jechać — powiedziała Noel, delikatnie odsuwając Chattie. — OstroŜnie, 
  zaciągniesz mi rajstopy. 
  — Och, mamo, mamusiu — wyszeptał cichy, zdławiony głosik. — Nie zniosę tego. — K–
  kiedy do nas wrócisz? 
  — Nie wiem, dziecinko. Musisz być dzielny. 
  Nie odezwała się juŜ ani słowem do Cory’ego, ale wsiadając do obszernego rolls–royce’a 
  zwróciła się do Harriet: 
  — Do zobaczenia, na pewno powiem Simonowi, Ŝe cię widziałam. 
  Gdy tylko Noel odjechała, Chattie na powaŜnie się rozpłakała. 
  — Ciii, kochanie — powiedziała Harriet, biorąc ją na ręce. — Niedługo znowu ją zobaczysz. 
  Cory poszedł do swojej pracowni, z hukiem zatrzaskując za sobą drzwi. 
  Chciałabym móc go pocieszyć równie łatwo jak Chattie, pomyślała Harriet. 
  Kit wyjechał niedługo po Noel, dając Harriet swój adres i telefon w Londynie. 
  — Zadzwoń do mnie, jeśli znajdziesz się kiedykolwiek w tarapatach. Martwię się o Cory’ego, 
  ale z ciebie taka miła, kochana dziewczyna i boję się, Ŝe to ty będziesz najbardziej cierpieć. 
  Cory odmówił zjedzenia czegokolwiek na kolację; Harriet, czując się wyczerpana, połoŜyła 
  się wcześniej do łóŜka, ale nie mogła zasnąć. Próbowała ustalić, co naprawdę czuje wobec 
  Simona. Jednak Simon był tylko cieniem, niewyraźną figurą, a jej myśli ciągle biegły ku 
  Cory’emu i piekłu, przez jakie musi przechodzić. 
  Och, czemu nie potrafię się zakochać w jednym z tych prostych, nieskomplikowanych 
  męŜczyzn, którzy kochają się we mnie, pomyślała zrozpaczona. 
   
  * * * 
   
  Koło północy rozpętała się burza. Światłu błyskawic, mocniejszemu od blasku dnia, 
  towarzyszyły potęŜne grzmoty piorunów. Harriet zeszła na podest, by sprawdzić, co z dziećmi. Z 
  pokoju Jonaha dobiegał płacz. Weszła, zapalając światło. 
  
  — To tylko burza, kochanie — powiedziała, obejmując go mocno ramionami. Tak dokładnie 
  taił swoje uczucia, Ŝe dopiero po kilku minutach odkryła rzeczywistą przyczynę jego płaczu: 
  rozpacz z powodu rozwodu rodziców. 
  — Wiem, Ŝe to okropne — powiedziała Harriet. — Oczywiście, Ŝe masz prawo płakać, 
  wszyscy płaczą w takich sytuacjach, a ty i tak byłeś bardzo dzielny. 
  Jonah pociągnął nosem. — Naprawdę tak myślisz? 
  — Tak. Jesteś jak twój ojciec. On teŜ jest bardzo dzielny. 
  — To dlaczego moja mama chce wyjść za tego okropnego człowieka? Co złego zrobił mój 
  tato, Ŝe mama go juŜ nie lubi? 
  — Nie zrobił nic złego. Czasem ludzie po prostu przestają, się kochać, tak jak to się zdarza z 
  kolegami: najpierw się z nimi przyjaźnimy, potem przyjaźń się ochładza i pod koniec semestru 
  zastanawiamy się, co się w nich widziało. 
  Jonah nie wyglądał na całkiem przekonanego. — Z tym jest tak samo? 
  — W pewien sposób. To samo przydarzyło mi się z ojcem Williama: bardzo go kochałam, a 
  mimo to on przestał mnie kochać. Ale nie dlatego, Ŝe coś źle zrobiłam. 
  — TY nas nie zostawisz, prawda? — spytał Jonah. 
  Harriet potrząsnęła głową. 
  — A moŜe powinnaś wyjść za tatę, tak jak proponowała Chattie — dodał z nadzieją. 
  — Twój tato tego nie chce i prawdopodobnie powtórzyłaby się ta sama historia. Powinno 
  Ŝenić się tylko z tymi, których się kocha. 
  Na łóŜko padł cień. Harriet podniosła wzrok i z zaŜenowaniem zobaczyła stojącego Cory’ego. 
  — Cześć — zawołał Jonah. 
  — Pójdę zrobić ci trochę gorącej czekolady, to ci pomoŜe zasnąć — powiedziała Harriet, 
  wybiegając z pokoju. Kiedy wróciła, Jonah juŜ zasypiał. 
  — Nie odchodź — wymruczał sennie. — Zostańcie oboje. Harriet teŜ nie jest bardzo 
  szczęśliwa, tato. Myślę, Ŝe powinieneś się o nią troszczyć. 
  Harriet nagle poczuła łzy spływające jej po policzkach. Usiadła na łóŜku odwracając twarz 
  tak, by Jonah jej nie widział. W pewnej chwili poczuła, jak ciepła i sucha dłoń Cory’ego 
  przykrywa jej rękę. 
  Nie poruszyła się, siedziała bez tchu, czując jego bliskość. I wypełniło ją nagle natrętne 
  pragnienie, by być jeszcze bliŜej. Oniemiała, ogarnięta poŜądaniem odwróciła wzrok, bojąc się, 
  by Cory nie wyczytał tego z jej oczu. 
  — Zasnął — powiedział Cory. 
  Harriet wstała niezgrabnie i bez słowa wyszła z pokoju. Cory dogonił ją koło swojej sypialni, 
  połoŜył rękę na jej ramieniu, odwrócił ku sobie. Światło z sypialni padało na jego twarz. Harriet 
  zauwaŜyła jak bardzo się postarzał i Ŝe wygląda na ogromnie zmęczonego. 
  Och, biedny, biedny Cory, pomyślała. 
  — Jakie to cholernie trudne dla ciebie — powiedziała zdławionym głosem. 
  — I dla ciebie teŜ: — powiedział łagodnie i wydało się to naturalne, Ŝe wziął ją w ramiona. — 
  Nie płacz, maleńka Harriet. 
  Nie stawiała oporu. 
  — Nie płacz — mówił dalej. — To szaleństwo ciągnąć to tak nadal, skoro oboje się nawzajem 
  potrzebujemy. Chodź, malutka, zobaczysz, będzie ci dobrze. 
  Po nagłym, oślepiającym bólu Harriet poznała, jak bardzo go kocha. 
  Ale nie wolno mi znowu wpaść w to samo, pomyślała z przeraŜeniem. Nie mogę znowu 
  zakochać się w męŜczyźnie, który mnie nie kocha, który, tym razem, jest do szaleństwa 
  zakochany w kimś innym. 
  
  Przez moment drŜała w jego ramionach, wreszcie się odsunęła. 
  — To nie ma sensu — powiedziała. — Nie moŜesz wziąć mnie jak aspirynę, by na parę 
  godzin złagodzić ból. Potem wróci jeszcze silniejszy. 
  — Nie zawsze. Czasem budzisz się i przekonujesz, Ŝe ból całkowicie przeszedł. 
  Ale ona uciekła do swojego pokoju i tam płakała do rana, poniewaŜ zrozumiała, Ŝe zawiodła 
  Cory’ego, kiedy najbardziej jej potrzebował, a znała go na tyle, by wiedzieć, Ŝe nigdy juŜ nie 
  wyjdzie ze swojej skorupy. 
  
  ROZDZIAŁ 20 
   
  Atmosfera w domu była tak napięta, Ŝe niemal z ulgą przyjęli następnego dnia telegram z 
  MGM, wzywający Cory’ego natychmiast do Stanów. Tadpole na widok wynoszonych walizek 
  posmutniał i siadł na jednej z nich, wyglądając jak kupka nieszczęścia. Harriet doskonale 
  rozumiała jego uczucia. Wiadomo było, Ŝe Cory wróci za dwa tygodnie, poniewaŜ chciał zdąŜyć 
  przygotować jeszcze Phyton do wyścigu. 
   
  * * * 
   
  Po jego wyjeździe Harriet strasznie tęskniła. Przyzwyczaiła się do jego obecności; do niego 
  zwracała się po pomoc i radę, a teraz czuła się kompletnie zagubiona. Ciągle wyrzucała sobie, Ŝe 
  go odtrąciła. 
  Chattie szybko się pocieszyła po wyjeździe Noel. Cory w końcu ustąpił i kupił jej rower; całą 
  swoją energię skupiła na nauce jazdy. Jonah zaś był załamany: nie chciał jeść, uskarŜał się na 
  bóle głowy. 
  Dzień po jego wyjeździe był dniem wolnym pani Bottomley. 
  — Muszę umieścić coś w „Craven Herald” — oświadczyła wkraczając do kuchni w swoim 
  sinym zawoju na głowie i futrze z piŜmowców. 
  — Co takiego? — spytała apatycznie Harriet. 
  — Mija dziesięć lat od chwili, gdy pan Bottomley przeszedł na drugi brzeg — stwierdziła 
  uroczyście pani Bottomley. — Zawsze umieszczam coś w kolumnie „In Memoriam”. UwaŜam, 
  Ŝe tak naleŜy. 
  Oczywiście, pomyślała Harriet. Ku wiecznej pamięci drogiego dziadka, nie wszystkim się 
  trafia dziś taka gratka, kochająca Ŝona i rodzina. 
  — Zwykle pisał mi to pan Cory — narzekała pani Bottomley — ale wyjeŜdŜał teraz w takim 
  pośpiechu. 
  — Czy pan Bottomley mieszka w gościnnym pokoju Pana Boga? — dopytywała się Chattie, 
  którą ostatnio śmierć bardzo interesowała. 
  — Przypuszczam, Ŝe tak — powiedziała pospiesznie Harriet. 
  — Szczęściarz, będzie miał biszkopty w puszce koło łóŜka. Jak myślisz, czy w niebie trzeba 
  myć zęby? 
  — MoŜe umieściłaby pani to samo co rok temu? — zaproponowała Harriet. 
  — Ludzie by zauwaŜyli — odparła pani Bottomley. — Będę musiała coś sama wymyślić. 
  Adio wszystkim — i nucąc pieśń religijną, ruszyła w stronę przystanku autobusowego. 
  Harriet wzięła stertę rzeczy do prasowania i poszła na górę. Zaraz trzeba będzie obudzić 
  Williama. Nagle z pokoju Jonaha dobiegł ją straszny jęk. Upuściła ubrania i pobiegła do niego: 
  leŜał na łóŜku, blady, ściskając głowę. 
  — Tak strasznie, strasznie mnie boli — jęczał. 
  Harriet zmierzyła mu temperaturę, miał prawie 40 stopni gorączki, cały był zlany potem. 
  Lekarz przyszedł koło południa, powiedział, Ŝe ostatnio w okolicy panuje jakiś wirus, i 
  przepisał antybiotyki. 
  — Jeśli będzie miał wysoką gorączkę, wycieraj go gąbką. Jutro powinien poczuć się lepiej. 
  Właściwie Jonahowi poprawiło się juŜ po południu. Ból głowy minął, zgłodniał. Pochłonął 
  całą porcję gotowanego kurczaka z ziemniakami i lody, które przyniosła mu Harriet, 
  
  — Nie zgodzisz się, nie, na pewno się nie zgodzisz — powiedział, gdy zabierała tacę. 
  — Na co? — spytała Harriet. 
  — Na partyjkę „Monopoly”. 
  — Sevenoaks zjadł „Old Kent Road” i „Mayfair”. 
  — Zrobię nowe karty — odparł Jonah. — Zagramy po dziesięć pensów? 
  I kiedy juŜ mieli rozpocząć grę, Jonah gwałtownie zwymiotował. Nim Harriet sprzątnęła i 
  zmieniła pościel, jeszcze bardziej mu się pogorszyło; temperatura podskoczyła do 41,2 stopni 
  Celsjusza, cały był rozpalony i krzyczał, Ŝe boli go głowa. 
  Ten moment wybrał sobie William na przebudzenie z popołudniowej drzemki, a Chattie, jak 
  zwykle kręcąca się po domu na bosaka, potknęła się o krawędź łóŜka Jonaha i wybuchnęła 
  hałaśliwym płaczem. 
  — Och, proszę, uspokójcieŜ się wszyscy! — wrzasnęła Harriet, tracąc panowanie. 
  Pobiegła na dół zadzwonić po lekarza. Dr Burnett ma teraz wizyty domowe, poinformowała 
  automatyczna sekretarka; jeśli zostawi wiadomość, skontaktuje się z nią, gdy tylko to będzie 
  moŜliwe. Spróbowała zadzwonić do dr Rowbothama, uzyskując tę samą odpowiedź. Dzień był 
  taki śliczny, Ŝe pewnie obaj grali w golfa. 
  Odczekała pół godziny, nikt nie zadzwonił. William ryczał, Ŝądając nakarmienia. Chattie 
  kręciła się, starając się pomóc, ale tylko zawadzała. Sevenoaks zdecydował, Ŝe nadeszła pora 
  spaceru, wyciągnął się na podeście i wył Ŝałośnie. Jonah rzucał się po łóŜku, jęcząc z bólu i 
  majacząc coś o woźnicy i koniach niegotowych na czas. 
  W ostatecznej rozpaczy Harriet zadzwoniła do Elizabeth Pemberton. W tle słyszała dźwięki 
  odbywającego się właśnie przyjęcia brydŜowego. Oczami wyobraźni widziała grono 
  przyjaciółek, opychających się ciastem czekoladowym i nie zostawiających na nikim suchej nitki. 
  — Tak — odezwała się zniechęcająco Elizabeth. 
  — Cory wyjechał do Stanów, pani Bottomley ma wychodne. Wydaje mi się, Ŝe Jonah jest 
  powaŜnie chory, skarŜy się na ból głowy. Nie mogę złapać doktora Rowbothama ani doktora 
  Burnetta. Mogłaby mi pani poradzić jeszcze kogoś? 
  — Muszę się zastanowić — powiedziała Elizabeth. — W tym momencie jestem bardzo zajęta, 
  Harriet. 
  To znaczy: „Odczep się”, pomyślała Harriet. 
  — Spróbuj skontaktować się z doktorem Melhuish z Gargrave — zaproponowała Elizabeth. 
  — Trochę staroświecki, ale godny zaufania. Zadzwoń później, jeśli będziesz potrzebować 
  pomocy. 
  Dr Melhuish takŜe wyjechał na wizyty domowe. Słyszała Jonaha krzyczącego z bólu. Harriet 
  zaczerpnęła głęboko oddechu i wykręciła 999. 
  — Jestem uwiązana w domu z niemowlęciem i dwójką dzieci, a chłopiec jest powaŜnie chory. 
  Przypuszczam, Ŝe moŜe to być jakieś schorzenie mózgu, albo coś podobnego. Czy moglibyście 
  mi jakoś pomóc? 
  Z takim wysiłkiem powstrzymywała się od płaczu, Ŝe miała trudności z podaniem adresu. 
  — Nie martw się, kochaniutka — odezwał się uspokajająco głos z silnym akcentem Yorku — 
  raz — dwa będziemy u ciebie. 
  Szykowała właśnie walizkę Jonaha, próbując równocześnie ubrać Williama, pocieszyć Chattie 
  i nie potknąć się o Sevenoaksa, kiedy zadzwonił telefon. 
  Telefonowała Sammy. 
  — Co się stało? 
  — Jonah jest chory, zadzwoniłam po karetkę. 
  
  — Bardzo dobrze. Zaraz przyjeŜdŜam, zabierzemy Chattie i Williama. Tak, oczywiście, Ŝe 
  moŜemy. Poradzimy sobie, ty musisz jechać z Jonahem. 
  — A co na to powie Elizabeth? 
  — MoŜe się wypchać — odparła Sammy. — To nie ona będzie się nimi zajmować. Głowa do 
  góry. Zaraz będę u ciebie. 
  Harriet kręciła się, pakując piŜamę, pastę do zębów, starego pluszowego misia i ulubioną 
  ksiąŜkę Jonaha „Just William”. Chciała zostawić wiadomość dla pani Bottomley, ale nie mogła 
  znaleźć Ŝadnego długopisu. Wszystkie zgarniał Cory do pisania. 
  Sammy przyjechała równocześnie z karetką, jej okrągła twarz była pełna niepokoju. 
  — Zwiałam tak szybko, jak się dało, przeklęta nieczuła dziwka i jej brydŜyki. Zajmę się 
  butelkami, pieluchami i panią Bottomley. Nie przejmuj się niczym. 
  Dwóch sanitariuszy o zniewieściałych głosach i gładko ulizanych włosach z przedziałkiem na 
  lewo znosiło Jonaha na noszach. 
  Trochę się uspokoił. Sammy uśmiechnęła się, patrząc na jego bladą, wykrzywioną bólem 
  twarz. 
  — Biedny staruszku, naprawdę kiepsko wyglądasz. 
  Nie martw się, siostry ci pomogą i poczujesz się lepiej. Jutro przyniosę ci prezent. 
  — Czy będę mogła spać w jednym łóŜku z Georgiem? — zapytała Chattie. 
   
  * * * 
   
  — Ile lat ma Cory? — spytał lekarz w szpitalu. 
  — Trzydzieści cztery — odparła Harriet. 
  Lekarz uniósł brwi. 
  — Och, przepraszam, Cory to jego imię w papierach. My nazywamy go Jonah. Ma osiem lat. 
  Doktor podkreślił słowo Jonah wiecznym piórem i zaczął zadawać jej mnóstwo pytań: kiedy 
  Jonah zaczął siadać i chodzić? Czy miał zrobione wszystkie szczepienia? — na Ŝadne z nich nie 
  potrafiła odpowiedzieć. 
  Potem zabrano ich ciągnącymi się w nieskończoność korytarzami do pokoju, w którym stało 
  tylko jedno łóŜko. Wszystko było przykryte folią; siostry miały załoŜone na twarz maseczki. 
  — To środki ostroŜności, dopóki nie sprawdzimy, co mu jest — wytłumaczyła jedna z sióstr. 
  Pokoik był przyjemny. Na Ŝaluzjach był namalowany obrazek, przedstawiający wiejską 
  uliczkę z psami, kotami i ludźmi robiącymi zakupy przy straganach. Zegar na wieŜy kościelnej 
  wskazywał trzecią. Kominiarz czyścił nieskazitelny komin; dzieci wyglądały przez okna. Harriet 
  bezmyślnie wpatrywała się w ten widoczek, czekając na wynik punkcji lędźwiowej. 
  Przez głowę nieustannie przebiegały myśli o tyfusie, ospie, polio. O, BoŜe, nie pozwól mu 
  umrzeć. 
  Jasne włosy Jonaha pociemniały od potu, ale wyglądał na spokojniejszego. Harriet pochyliła 
  się nad nim, gąbką ocierając mu czoło. 
  — Piersi za bardzo ci wiszą w tej bluzce — powiedział ze słabym grymasem. 
  — Nie miałam kiedy włoŜyć stanika — odparła Harriet. 
  Pół godziny później siostry zdjęły rękawiczki i maseczki. O wiele później zjawił się 
  specjalista: wysoki męŜczyzna z potarganymi siwymi włosami, kołnierzykiem obsypanym 
  łupieŜem, śmierdzący potem. 
  — Podejrzewamy początki zapalenia opon mózgowych — powiedział. — W płynie jest o 
  wiele za duŜo białych ciałek, ale nie trzeba się tym zbytnio martwić, dopóki ich liczba nie 
  wzrośnie. Sądzę jednak, Ŝe powinna pani powiadomić rodziców chłopca. 
  
  Następnie zaczęło się zamieszanie, bo próbowano ustalić, gdzie teraz przebywa Cory. 
  Harriet ze wszystkich sił starała się nie okazać Jonahowi całego swojego przeraŜenia. Jedyną 
  rzeczą, która podtrzymywała ją na duchu, była myśl o telefonicznej rozmowie z Corym. Nigdy 
  jeszcze tak bardzo go nie potrzebowała. 
  Jednak wszędzie spotykało ją rozczarowanie. Agent Cory’ego w Londynie zamknął biuro na 
  czas weekendu i nie moŜna go było złapać w domu. Nie miała dość pieniędzy na telefon do 
  Nowego Jorku, pod numer zostawiony przez Cory’ego. Agent Noel powiedział, Ŝe wyjechała na 
  weekend do ParyŜa, nie podając Ŝadnego adresu, wróci we wtorek. Kolejka składająca się z 
  duŜych, spuchniętych kobiet w pikowanych szlafroczkach z Oddziału PołoŜniczego, czekających 
  aŜ zwolni się budka, zaczęła szemrać. W desperacji Harriet zadzwoniła do Elizabeth Pemberton, 
  która, dość niechętnie, obiecała, Ŝe zobaczy, co moŜe zrobić. Potem porozmawiała chwilę z 
  Chattie. Serce jej się ścisnęło, gdy słuchała zdławionego głosiku. 
  — Elizabeth spytała, czy myję zęby suchą czy mokra szczoteczką. Nie myślałam i 
  powiedziałam, Ŝe suchą. To było straszne. Wszyscy sobie pojechali: tato, mama, Jonah i ty. 
  Naprawdę za tobą tęsknię. 
  Kiedy przyszła pielęgniarka z nocnej zmiany, stan Jonaha znowu się pogorszył. Temperatura 
  podskoczyła do ponad 41 stopni Celsjusza. Organizm odrzucał antybiotyki. Ciągle prosił o wodę, 
  ale za kaŜdym razem, gdy się trochę napił, gwałtownie wymiotował. Niedługo potem zaczął 
  majaczyć, wołać Noel, Cory’ego, krzyczeć coś o czarnym woźnicy, który chce go porwać. 
  Harriet ciągle miała nadzieję, Ŝe uda mu się zasnąć, ale raz po raz otwierał oczy i jęczał. Co 
  pewien czas przysypiał, budził się i przez parę sekund czuł się dobrze, lecz za chwilę ból na 
  nowo powracał. 
  Harriet ściskała mocno jego rozpaloną, suchą rękę, zastanawiając się, jak przebrnie przez tę 
  noc. 
  
  ROZDZIAŁ 21 
   
  Słysząc froterkę miała wraŜenie, Ŝe ktoś trze jej mózg papierem ściernym; bzyczenie 
  nadajników lekarzy sprawiało, Ŝe podskakiwała pod sufit. Po spędzeniu w szpitalu dwudziestu 
  czterech godzin bez chwili snu czulą się, jakby miała głowę Jonaha: nawet najsłabszy dźwięk, 
  szum wody czy klimatyzacji huczał jej w głowie ze zwielokrotnioną siłą. 
  Jonahowi się nie poprawiło. Wszystko zwracał, pomiędzy napadami bredzenia skarŜył się na 
  drętwienie karku. 
  — Nikt nie chce mi pomóc — jęczał. — Wszyscy chcecie mnie zabić. 
  Harriet była bliska załamania. Nie mogła zlokalizować ani Cory’ego, ani Noel. W ogóle nie 
  spała i naraziła się pielęgniarce z dziennej zmiany, siostrze Maddox, wyniosłej, ładnej kobiecie o 
  nienagannych manierach. Wyglądała tak, jakby chciała powiedzieć: — Mam na tym oddziale pod 
  swoją opieką jeszcze ponad dwudziestkę dzieci, proszę więc nie marnować mojego czasu. 
  — Mogę panią zapewnić, Ŝe widziałam dzieci w znacznie gorszym stanie niŜ Jonah — 
  oświadczyła rześko, sprawdzając jego puls. 
  — Umieram, umieram, umieram — powtarzał Jonah jak automat. 
  — A teraz weź się w garść, młody człowieku — powiedziała. — Staramy ci się pomóc. 
  Przez szybę w ścianie spojrzała na zbliŜającą się korytarzem grupę. Gwałtownie przygładziła 
  włosy i poprawiła pasek. Harriet pojęła czemu, gdy do pokoju wszedł staŜysta, doktor Williams. 
  Był wyjątkowo przystojny i kaŜdy musiał to przyznać: wysoki, ciemny, klasyczne rysy twarzy i 
  chłodne szare oczy ukryte za rogowymi oprawkami okularów. Siostra Maddox stała się 
  wcieleniem drŜącego uszanowania, gdy lekarz badał Jonaha i patrzył na wykres gorączki. 
  Spojrzał na Harriet bez zainteresowania, co uświadomiło jej, jak wygląda: błyszcząca, nie 
  umalowana twarz, przepocona bluzka i brudne włosy. 
  — Wszystko zwraca — powiedział lekarz. — Prawdopodobnie trzeba będzie podłączyć 
  kroplówkę. 
  — Czy nie mógłby dostać czegoś na uśmierzenie bólu? — zaprotestowała Harriet. 
  — Nie, dopóki nie ustalimy, co jest jego przyczyną — odparł znudzonym głosem doktor 
  Williams. — Musi się z tym przemęczyć. 
  Harriet wyszła za nim na korytarz. — On nie umrze, prawda? — zapytała drŜącym głosem. — 
  To znaczy, jak powaŜnie jest chory? 
  — CóŜ, niewątpliwie, jego stan jest powaŜny — powiedział doktor Williams — ale nie 
  kwalifikuje się jeszcze do grupy chorych, których Ŝycie znajduje się w bezpośrednim 
  niebezpieczeństwie. 
  Harriet poszła do łazienki i tam płakała. Kiedy wychodziła, siostra Maddox rozmawiała z 
  doktorem Williamsem. 
  — Czyli spotkamy się o ósmej, Ruth — mówił. 
  — Przystojny, prawda? — odezwała się młodsza pielęgniarka. 
  Tak, pomyślała Harriet, i wie o tym. 
   
  * * * 
   
  Po powrocie zastała Jonaha przebudzonego i krzyczącego z bólu. 
  — Wszyscy sobie poszli! Zostawiłaś mnie, zostawiłaś mnie samego. Gdzie tato, chcę go 
  WIDZIEĆ. 
  
  Nagle wpadła na pomysł. Zadzwoni do Kita. Gdy Jonah znowu zasnął, poszła do niego 
  zatelefonować. Tak długo nie odbierał, Ŝe prawie odwiesiła juŜ słuchawkę. 
  — Wyciągnęłam cię z łóŜka? — spytała. 
  — Oczywiście — odparł Kit. — ToŜ to południe! 
  Powiedziała mu o zapaleniu opon mózgowych Jonaha i Ŝe nie mogła nigdzie złapać Cory’ego 
  ani Noel. Starała się zachować spokój, ale przez jej głos ciągle przebijała nutka histerii. 
  — Nie przejmowałbym się Noel, kochanie; na pewno Ŝadna byłaby z niej pomoc. Natomiast 
  spróbuję dotrzeć do Cory’ego, nie martw się. Jeśli go nie znajdę, przyjadę sam. Jonah wyjdzie z 
  tego. Erskine’owie to twarda rasa. 
   
  * * * 
   
  Powoli minął kolejny dzień i noc. Jonah obudził się o wpół do drugiej w nocy, wzywając 
  Noel. Harriet czuła, Ŝe traci panowanie nad sobą, gdy siostra raczyła ją banałami typu: musi być 
  gorzej, Ŝeby mogło się poprawić. 
  Obudził się znowu o piątej i o siódmej. Kolejny dzień do przebrnięcia, pomyślała Harriet, gdy 
  promienie słońca przeciskały się przez szpary w Ŝaluzjach. Wydawało się, Ŝe to środek nocy. 
  Znała juŜ chyba na pamięć kaŜdy szczegół obrazka. Czuła się słaba z wycieńczenia; oczy miała 
  zaczerwienione, pod powiekami pełno piasku. 
  Cierpiała na nerwobóle: to bolała ją głowa, to ząb, potem ucho. 
  Nie dawało się utrzymać Jonaha w spokoju. Głośne czytanie było zbyt głośne, ocieranie gąbką 
  czoła zbyt bolesne. 
  — Gdzie jest lekarz, gdzie jest lekarz? — wrzeszczał. 
  — Niedługo przyjdzie — uspokajała Harriet, ale słowo „niedługo” nic nie znaczyło. Zajrzała 
  do niego pani Bottomley i wyszła wstrząśnięta. 
  — Biedne jagniątko, leŜące tak między Ŝyciem i śmiercią — mówiła po powrocie do domu 
  rozmawiając przez telefon z Sammy. — Zawsze jednak póki Ŝycia, póty… 
  Przyniosła Harriet ubranie na zmianę — tweedową spódnicę, której Harriet nienawidziła, 
  brązowy sweter zwisający koło bioder i kremową bluzkę bez guzików. 
  Równie dobrze mogłabym zostać w dŜinsach, pomyślała Harriet. 
  Doktor Williams pojawił się później koło południa, ziewając i trąc oczy. Przedawkowanie 
  siostrą Maddox, pomyślała Harriet. 
  — Musi pan coś zrobić — błagała zrozpaczona. — Nie sądzę, by mógł jeszcze wiele 
  wytrzymać. 
  Jonah zaczął wrzeszczeć, Ŝe ten ból go zabije. 
  — Cicho, kochanie — uspokajała Harriet. — Pan doktor jest tutaj. 
  — A ty się zamknij! — krzyknął Jonah, odwracając się i z całej siły uderzając ją ręką w twarz. 
  — Zamknijcie się, zamknijcie! Wy wszyscy chcecie mnie zabić! 
  — Traci do was zaufanie — zawołała Harriet szlochając. 
  Doktor Wilłiams wyciągnął ją na zewnątrz. 
  — Dziecko robi się zbyt wymagające — powiedział. — Wykorzystuje panią, a pani za silnie 
  reaguje. Wyczuwa pani panikę i to sprawia, Ŝe on teŜ coraz bardziej się boi. Przypuszczam, Ŝe 
  jego rodzice wkrótce się pojawią. Kiedy ostatnio pani jadła? 
  — Nie pamiętam — odparła Harriet. 
  — Proszę więc pójść do stołówki i coś zjeść. 
  W stołówce Harriet rozsmarowała dŜem na toście o konsystencji flaneli. Wokół niej 
  pielęgniarki plotkowały i gadały o swoich sprawach. One wszystkie powinny być na górze i 
  
  pomagać Jonahowi. Najwyraźniej siostra Maddox i doktor Williams uwaŜali, Ŝe jest beznadziejna 
  i do tego histeryzuje, starali się więc trzymać ją z daleka od Jonaha. Nie wolno jej zwariować. 
  Nie moŜe pozwolić na narastanie w sobie nienawiści. 
  Po powrocie na górę zastała Jonaha leŜącego z termometrem, sterczącym mu z ust jak cygaro: 
  właśnie mierzono mu temperaturę. Z oczami jak szparki; z odgarniętymi z czoła włosami nagle 
  wyglądał bardzo podobnie do Cory’ego. Och, kocham go, kocham, pomyślała. 
  Po południu stał się bardziej rozkojarzony, nie dawał się uspokoić, to był półprzytomny, to 
  krzyczał z bólu. 
  — Tato, tato, chcę taty. Nie chcę ciebie, chcę mamy — krzyczał. — Dlaczego nie mogę mieć 
  mamy? Wszyscy w szkole mają! — Rzucał się po łóŜku, próbował uwolnić się z prześcieradeł. 
  — Chcę taty. 
  — Niedługo juŜ tato będzie przy tobie. Kit go szuka. 
  — Ja chcę go TERAZ. 
  Och, i ja teŜ, pomyślała Harriet. 
  Miała nadzieję, Ŝe Jonah usnął, ale gdy tylko chciała odejść, zobaczyła, Ŝe patrzy na nią 
  przeraŜony, próbując skojarzyć sobie, kto to jest. 
  — Harriet! Ach, to ty. Nie zostawiaj mnie! 
  — Oczywiście, Ŝe cię nie zostawię. 
  — Tak bardzo chce mi się pić. — Ręce ściskające jej dłonie były gorące, suche i wychudzone. 
  — To nie mój pokój. Dlaczego tu leŜę? Ja chcę do domu. 
  Doktor Williams wrócił około szóstej. Wyglądał na jeszcze bardziej znudzonego. 
  — Podamy mu kroplówkę. Nie moŜe przyjmować niczego doustnie i dotychczasowe leczenie 
  najwyraźniej nie przynosi efektów. 
  Młodsza pielęgniarka wsunęła głowę przez drzwi. 
  — Jest do pani telefon w pokoju sióstr. Dzwoni jakiś Kit Erskine. 
  — Kochana Harriet, jak się czujecie? — odezwał się Kit. — Z tego, co mówiła siostra, 
  wnioskuję, Ŝe Jonah nie jest w nadzwyczajnym stanie. Nie przejmuj się, przekazałem wiadomość 
  Cory’emu. Wyjechał w teren, ale wylatuje do Anglii dziś w nocy. Powinien dotrzeć do ciebie 
  jutro po południu. Zostawiłem teŜ wiadomość dla Super Dziwki. To gadanie o weekendzie w 
  ParyŜu to wierutne kłamstwo. Zajmowała się gwałtownym traceniem wagi na jakiejś zdrowotnej 
  farmie, więc obawiam się, Ŝe moŜe teŜ zrobić na ciebie nalot. 
  Harriet było to obojętne. Jedyne, o czym była w stanie myśleć, to powrót Cory’ego. 
  Gdy wróciła, kroplówkę juŜ podłączono; z duŜej butelki do ramienia Jonaha skapywał płyn 
  fizjologiczny. Przez większość czasu chłopiec był teraz nieprzytomny, policzki mu płonęły, puls 
  uderzał bardzo szybko. W końcu musiano przywiązać mu rękę do łóŜka, bo igła ciągle się 
  wysuwała i krew wpływała do przewodu. 
  Kolejnym gościem była Sammy z Chattie. — JuŜ dawno minęła pora, kiedy powinnam ją 
  połoŜyć spać, ale chciała przyjść. — Sammy przyniosła Jonahowi ksiąŜkę o Tarzanie, Chattie 
  balon, kupiony za własne kieszonkowe. 
  — U Williama wszystko w porządku — powiedziała Sammy. — Chattie i ja zajmowałyśmy 
  się nim troskliwie, prawda, Chattie? — Harriet miała wyrzuty sumienia, a równocześnie cieszyła 
  się, Ŝe go ze sobą nie przyprowadziły; wyglądało na to, Ŝe wyschła woda w źródłach jej uczuć. 
  — A ostatnią kroplą przepełniającą dzban — ciągnęła Sammy — była Elizabeth, rozpowiadająca 
  wszystkim swoim przyjaciółkom, jak to wzięła do siebie Chattie i dziecko, Ŝeby pomóc 
  Cory’emu. 
  Chattie wyglądała dość pogodnie, ale bardzo mocno przytuliła się do Harriet. — Mogę 
  zobaczyć Jonaha? 
  
  — Tak, oczywiście — odpowiedziała Harriet — ale mów szeptem i nie martw się, jeśli okaŜe 
  się, Ŝe nie jest zupełnie taki jak zawsze. 
  Na nieszczęście w chwili, gdy Chattie wchodziła do pokoju, pękł balon; Jonah drgnął, 
  przebudził się i nie poznając Ŝadnej z nich, zaczął mówić coś bez składu o potworach, które 
  przyszły, by go zabrać. 
  — Zostanę z nim — powiedziała Sammy. — Ty weź Chattie na dół do baru na lody. 
  Chattie oczarowała wszystkich, jej długie blond włosy falowały, gdy kręciła się po 
  pomieszczeniu rozmawiając z kaŜdą pielęgniarką. W pewnej chwili niespodzianie przywarła do 
  Harriet z oczami pełnymi łez. 
  — On nie umrze, prawda? 
  — Oczywiście, Ŝe nie — odparła, tuląc ją do siebie, Harriet, w duchu czuła jednak 
  przyprawiający o skurcz Ŝołądka brak przekonania. 
  — Słyszałam, jak pani Bottomley mówiła Sammy, Ŝe stoi na krawędzi. Co to znaczy? 
  — Nic takiego, naprawdę — powiedziała Harriet. 
  — Gdyby umarł, poszedłby do nieba, prawda? — spytała Chattie. 
  — Oczywiście, Ŝe tak — odrzekła Harriet — ale nie umrze. 
  — W takim razie nigdy go juŜ nie zobaczę — stwierdziła Chattie — bo jestem taka 
  niegrzeczna, Ŝe pójdę prosto do piekła. — Wybuchnęła głośnym płaczem. 
  Harriet przytuliła ją, starając się zachować panowanie nad sobą. — Kochanie, aleŜ oczywiście, 
  Ŝe pójdziesz do nieba. 
  — Zresztą tak naprawdę to ja właściwie nie wierzę w niebo — szlochała Chattie. — Byłam w 
  niebie, gdy leciałam samolotem i wcale go nie widziałam. 
   
  * * * 
   
  Harriet siedziała ogryzając paznokcie i przyglądając się dwóm bardzo młodym pielęgniarkom, 
  mocującym się z zestawem do podłączania kroplówek. Płyn spływał w dół, gdy przyłączyły 
  butelkę do przewodu, igła ciągle wysuwała się ze swojego miejsca. Jonah, który na chwilę 
  odzyskał przytomność, płakał rozpaczliwie. 
  Harriet odwróciła się do pielęgniarek, tracąc panowanie nad sobą. — Czemu, do jasnej 
  cholery — warknęła — Ŝadnej z was nie udaje się tego uruchomić? 
  W wyniku tej sceny doktor Williams udzielił jej pouczenia. 
  — Damy dziś pani wieczorem mogadon — powiedział. — Rozumiemy, Ŝe czuje się pani 
  odpowiedzialna, szczególnie Ŝe oboje rodzice są nieobecni, ale MUSI się pani wziąć w garść. 
  Tylko pogarsza pani jego stan, krzycząc na pielęgniarki, które robią, co w ich mocy. 
  — Dlaczego nie moŜna mu dać jakichś środków przeciwbólowych i uspokajających? Wiem, 
  Ŝe gdyby zauwaŜył, Ŝe staracie się zrobić coś, by poczuł się lepiej, uspokoiłby się i przestał z 
  wami walczyć. 
  — Jonah jest bardzo odwaŜnym chłopcem, panno Poole — odparł chłodno doktor Williams. 
  — To pani nie moŜe znieść bólu, nie on. 
  — On jest bardzo cięŜko chory, prawda? — spytała Harriet, która słyszała pielęgniarki 
  mówiące coś o podłączeniu aparatury reanimacyjnej. 
  — Z pewnością nie moŜna go określić mianem zdrowego dziecka — powiedział doktor 
  Williams — ale póki Ŝycia, poty nadziei. 
  Koło północy Jonah zapadł w sen. Harriet udała, Ŝe wzięła swoje mogadony, tymczasem 
  wyrzuciła je do sedesu. Siedziała godzina za godziną, walcząc ze zmęczeniem i rozpaczą, 
  słuchając jego cięŜkiego oddechu, trzymając go za rękę i modląc się. Przez szybę widziała czarną 
  
  pielęgniarkę z nocnej zmiany, jak kręciła się po oddziale, poprawiając prześcieradła, sprawdzając 
  puls. Za chwilę wejdzie do ich pokoju zmienić butelkę. Jutro o tej porze będzie tu Cory. Jak 
  mogłaby spojrzeć mu w oczy, gdyby coś stało się Jonahowi? Ukryła twarz w dłoniach i 
  zapłakała. 
   
  * * * 
   
  Musiała zasnąć. Gdy się obudziła, było juŜ prawie jasno. Jonah leŜał bez ruchu na łóŜku. 
  Przez jedną przeraŜającą sekundę Harriet pomyślała, Ŝe umarł. Dotknęła jego czoła: zimne. 
  Ciągle jeszcze słabo oddychał. 
  Zerwała się na nogi i pobiegła do pokoju sióstr. 
  — Jonah oddycha teraz bardzo równo — wyjąkała. — Wygląda tak spokojnie, jakby 
  uumierał. 
  Czarna pielęgniarka wstała i wzięła Harriet za ramię. — Pójdę sprawdzić. — Zmierzyła mu 
  tętno i temperaturę. Odwróciła się do Harriet, błyskając w uśmiechu białymi zębami. 
  — Myślę, Ŝe kryzys juŜ minął — powiedziała. — Oddycha zupełnie normalnie i puls mu się 
  wyrównuje. 
  Harriet odwróciła się plecami, drŜały jej ramiona. 
  — Cicho, cicho — odezwała się pielęgniarka. — Zrobię pani herbaty, a potem trochę się pani 
  zdrzemnie. 
  Harriet nie ufała lekarzom ani pielęgniarkom; wiedziała, Ŝe kłamią. Według niej Jonah ciągle 
  był w niebezpieczeństwie. Siedziała przy łóŜku do śniadania, patrząc jak zmienia się butelka za 
  butelką, słuchając jak cięŜki oddech staje się coraz bardziej wyrównany a, co więcej, gwałtowne 
  ruchy powoli się uspokajają. 
   
  * * * 
   
  Siostra Maddox przyszła o ósmej, jak zawsze chłodna i elegancka. 
  — Dzień dobry. Jak się ma pacjent? — spytała z oŜywieniem. — Przypuszczam, Ŝe dobrze się 
  pani spało po tym mogadonie. Zazdroszczę pani. Ja połoŜyłam się dopiero o czwartej. 
  Wzięła do ręki kartę Jonaha. Linia wykresu temperatury i tętna wyraźnie opadała. 
  — No, to juŜ lepiej — powiedziała. — Mam nadzieję, Ŝe teraz trochę bardziej zaczyna pani 
  doceniać doktora Williamsa. 
  — Jonah nie odzyskał jeszcze przytomności — odparła Harriet z rozdraŜnieniem. Wiedziała, 
  Ŝe jest niewdzięczna. 
  — ZaŜywa teraz tak mu potrzebnego odpoczynku — odrzekła siostra Maddox. — Na pani 
  miejscu nie przeszkadzałabym mu więcej. Powinna pani pójść zjeść jakieś śniadanie. 
  Zamiast tego Harriet próbowała się skupić nad starym numerem „Reader’s Digest”. Warto 
  rozwijać samokontrolę, powiedziała sobie. Doświadczyła tego na własnej skórze. Z trudem 
  rozpoznała w lustrze swoją szarą twarz. śałowała, Ŝe nie moŜe umyć włosów ani wziąć kąpieli 
  przed przyjazdem Cory’ego, ale za bardzo obawiała się zostawić Jonaha, dopóki nie upewni się, 
  Ŝe nic mu juŜ nie zagraŜa. 
  Specjalista pojawił się o jedenastej i wcale nie wyglądał na uszczęśliwionego. — 
  Niebezpieczeństwo jeszcze nie minęło — powiedział. — Proszę się ze mną skontaktować, gdy 
  odzyska przytomność. 
  Na nowo ogarnęła ją panika, przeraŜający lęk. Och, nie pozwól mu umrzeć, modliła się. 
  
  Kwadrans później przyszedł doktor Williams, jeszcze mniej wraŜliwy niŜ zwykle, gdy Harriet 
  zasypała go lawiną pytań na temat stanu Jonaha. 
  — Ale poprawi mu się teraz, prawda? — pytała zdesperowana. 
  — Doprawdy, panno Poole — wtrąciła się siostra Maddox. — Doktor Williams ma jeszcze 
  wielu innych pacjentów, którymi musi się zająć. 
  — Przepraszam bardzo — nalegała Harriet — ale ojciec Jonaha ma przyjechać dziś po 
  południu i będzie chciał dokładnie wiedzieć, jaki jest jego stan. 
  — Och, dzwonił dziesięć minut temu — powiedziała siostra Maddox. 
  Harriet zbladła jak ściana. — I co powiedział? Dlaczego nie pozwolono mi z nim rozmawiać? 
  — Była pani w ubikacji, czy robiła sobie kawę — odparła siostra Maddox. — Nie uwaŜałam 
  tego za aŜ tak waŜne. 
  — Ale mogła mnie pani zawołać. Wiedziała pani, Ŝe chcę z nim rozmawiać. 
  — A pani musi zdać sobie sprawę, Ŝe siostra Maddox ma waŜniejsze sprawy na głowie niŜ 
  słuŜenie za telefonistkę wszystkim krewnym naszych pacjentów. Musi sobie pani uświadomić, Ŝe 
  Jonah nie jest jedynym dzieckiem w szpitalu. 
  — Ale jedynym naleŜącym do mnie! — krzyknęła Harriet. 
  — Czy dobrze trafiłam? — rozległ się głęboki, modulowany głos. Wszyscy się odwrócili. W 
  drzwiach stała ubrana w ogromne czarne futro Noel Balfour, robiąca doskonałe wejście na scenę. 
  — O tak, dobrze — powiedziała, widząc Jonaha, i szybko podeszła do łóŜka. — O, moje 
  drogie, najdroŜsze kochanie — jęknęła załamującym się głosem. 
  I wtedy nagle, dokładnie we właściwej chwili, Jonah poruszył się, westchnął i otworzył oczy, 
  przez chwilę patrząc z niedowierzaniem na Noel. 
  — Mama — zaskrzeczał słabo. 
  Harriet poczuła kolejny wybuch zazdrości, widząc, jak rozjaśnia się jego blada twarz. 
  — Mamo, to naprawdę ty? 
  — Tak, to ja, moje kochanie. Przez jakie straszne, straszne rzeczy przeszedłeś — odgarnęła 
  mu z czoła zimne, spocone, jasne włosy. 
  — Ręka mi zdrętwiała — zamruczał Jonah. 
  — Wiem, kochanie — powiedziała Noel. — To ta obrzydliwa kroplówka, ale dzięki niej 
  czujesz się z minuty na minutę coraz lepiej, dlatego wiem, Ŝe nie będziesz więcej na to narzekał. 
  To wszystko dzięki tym dobrym siostrom i lekarzom, którzy tak bardzo się starali, byś poczuł się 
  lepiej. 
  — Czuję się lepiej, ale głowa ciągle mnie boli — i, wzdychając, znowu zapadł w sen. Noel 
  pochyliła się i pocałowała go w czoło, świadoma, Ŝe stanowią nadzwyczaj wzruszający obrazek. 
  Wszyscy na widowni mieli łzy w oczach, pomyślała Harriet. KaŜdy wpatrywał się zachwycony. 
  Noel wyprostowała się i rozejrzała dokoła. Zdjęła futrzaną czapkę i niedbałym ruchem ręki 
  przeciągnęła po włosach, tak Ŝe ułoŜyły się dokładnie jak potrzeba; uśmiechnęła się z smutno do 
  pielęgniarek, po czym zwróciła spojrzenie swoich głównych reflektorów na doktora Williamsa, 
  który zaczerwienił się jak uczniak. 
  Wyciągnęła rękę. — Nazywam się Noel Balfour — powiedziała, jakby wszyscy o tym i tak 
  juŜ nie wiedzieli. 
  — — Nie wiedzieliśmy, Ŝe jest pani jego matką — powiedziała siostra Maddox, wyglądając 
  na bardzo wstrząśniętą. 
  — Nie przypuszczam, Ŝeby Harriet uwaŜała to za najwaŜniejsze — stwierdziła Noel. — Nie 
  wtedy, gdy Ŝycie Jonaha było zagroŜone. Jak czuje się mój syn, panie doktorze? 
  — CóŜ, stan był dość powaŜny, ale wygląda na to, Ŝe jakoś się wygrzebie. 
  — Jak długo tu leŜy? 
  
  — Dziś mija czwarty dzień. 
  — CZTERY DNI! Dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedziano? — Noel opadła na krzesło 
  i drŜącą ręką wyciągnęła papierosa, pozwalając rozchylić się połom futra i odsłonić jej wspaniały 
  biust. 
  Doktor Williams rzucił się naprzód z zapalniczką. 
  — Próbowaliśmy do pani dotrzeć — broniła się Harriet. — Powiedziano, Ŝe pojechała pani do 
  ParyŜa, nie zostawiając adresu. 
  — To moje studio starało się mnie ochronić — powiedziała Noel. — Wyrwałam się do ParyŜa 
  uczyć się roli. I cały czas byłaś zdana na własne siły, biedna Harriet. Przez coś ty musiała 
  przejść! Jestem pewna, Ŝe zachowywała się cudownie. 
  Doktor Williams uśmiechnął się krzywo. — Panna Poole traktuje swoje obowiązki opiekunki 
  bardzo serio. 
  Noel, natychmiast wyczuwając napięcie, patrzyła od jednego od drugiego. 
  — 1 Gdzie Góry? — zwróciła się do Harriet. 
  — Właśnie wraca ze Stanów — odparła Harriet. 
  — Dzwonił, Ŝeby powiedzieć, Ŝe przyjedzie tu po południu — dodała siostra Maddox. 
  — Och, Bogu dzięki — zawołała Noel — Bogu dzięki, Ŝe moŜemy przekazać mu dobre 
  wieści. — Pozwól mi trochę przy nim posiedzieć, Harriet — ciągnęła. — Napij się herbaty i 
  odpocznij trochę. Wyglądasz na bardzo zmęczoną. 
  Słaniająca się ze zmęczenia, z podkrąŜonymi oczami i przetłuszczonymi włosami, w spódnicy 
  o niewłaściwej długości, Harriet aŜ nadto była świadoma kontrastu, jaki stanowi wobec Noel. 
  Apatycznie zdąŜając w stronę stołówki, wiedziała, Ŝe została wymanewrowana. Niewątpliwie 
  w tym momencie doktor Williams mówił Noel, jak kłóciła się z pielęgniarkami i jaki fatalny 
  wpływ wywierała na Jonaha. A Cory wróci tego popołudnia i pierwszą rzeczą, jaką zobaczy, 
  będzie zachwycająca Noel, siedząca przy łóŜku Jonaha. Nagle poczuła się odepchnięta i 
  osaczona. 
  
  ROZDZIAŁ 22 
   
  Noel, jak wszyscy czarujący ludzie, była całkowicie uzaleŜniona od pochwał i uwielbienia 
  innych. Wyczuwając czyjąś dezaprobatę, przystępowała po prostu do kolejnych podbojów. 
  Uwielbiała Ŝycie w pełnym blasku. Efekt, jaki wywarła na pracownikach szpitala, był 
  piorunujący. Nagle kaŜdy lekarz i kaŜda pielęgniarka w budynku pod byle pretekstem zaglądali 
  do pokoju Jonaha, by sprawdzić, jak się czuje. Na korytarzu panował taki ruch, Ŝe przypominał 
  on dworzec Paddington. 
  — Biedny chłopczyk, od razu mu się poprawiło, gdy tylko przyjechała jego matka. — Harriet 
  usłyszała rozmowę dwóch pielęgniarek, nakładających pełne łychy ziemniaków do porcji 
  pieczonej baraniny, które przygotowywały dla pacjentów. 
  — CzyŜ ona nie jest rozkoszna i do tego taka naturalna? — odparła druga. — „Musi być 
  siostra bardzo zmęczona”, mówi do mnie, „dziękuję za ocalenie Ŝycia mojego dziecka”. To o 
  wiele milsze niŜ narzekania tej… — urwały nagle, zauwaŜając Harriet. 
  — Widziałaś jej buty? — spytała jedna. 
  — CzyŜ nie wspaniałe? A jej włosy. I widziałaś, jak rozjaśniła jej się twarz, gdy usłyszała, Ŝe 
  mąŜ przyjeŜdŜa? Jaka szkoda, Ŝe się rozchodzą. Ona najwyraźniej ciągle go kocha. MoŜe dzięki 
  temu znowu się zejdą. 
  Najbardziej gwałtowna zmiana zaszła w zachowaniu doktora Williamsa. Zwykle po obchodzie 
  stawał się nieuchwytny, teraz, odkąd schroniła się tu Noel, zaglądał do pokoju co pięć minut. 
  Harriet wiedziała, Ŝe tego dnia kończył pracę o trzeciej, tymczasem kręcił się tam jeszcze koło 
  piątej. Zniewalające, szare, chłodne oczy stały się rozmarzone, znudzony głos zmienił brzmienie 
  na lekko chrypliwe i pieszczotliwe. Harriet poczuła nawet lekką smugę zapachu wody po 
  goleniu. 
  Bardzo się przejął, Ŝe Noel nie zjadła Ŝadnego lunchu.. Nie było jednak mowy, Ŝe miałaby 
  zejść do stołówki na herbatę, duszoną baraninę z ziemniakami, cebulą i marchewką. Piętnaście 
  minut później do sali wjechały kanapki z wędzonym łososiem i butelka schłodzonego białego 
  wina. 
  — CzyŜ on nie jest cudowny? — zwróciła się Noel do Harriet. — Taki troskliwy i taki 
  przejęty stanem Jonaha. 
  — Dopiero od momentu, gdy pani tu się pojawiła — powiedziała Harriet posępnie. — Do tej 
  pory zachowywał się jak ostatnia świnia. 
  Jedna z pielęgniarek z dziennej zmiany wsunęła głowę przez drzwi. 
  — Właśnie kończę słuŜbę, panno Balfour. Chciałam zapytać, czy mogłabym poprosić panią o 
  autograf? 
  — Jak się nazywasz? — spytała Noel, biorąc kartkę do ręki. 
  — Siostra Rankin — odparła pielęgniarka. 
  — Nie, wiem, Ŝe nazywasz się Rankin. Chodzi mi o twoje imię. 
  Siostra Rankin zachichotała. — Właściwie Dorothy, ale wszyscy nazywają mnie Dotty. 
  „Dla Dotty z wielką przyjemnością oraz wyrazami miłości i wdzięczności” napisała duŜymi, 
  okrągłymi literami Noel. — UwaŜam, Ŝe Dotty to śliczne imię. Pomyśl, jakie to okropne mieć na 
  imię Noel. Wszyscy zawsze pytali, kiedy święta*. 
                                                   
  * Noel to po francusku święta BoŜego Narodzenia — przyp. tłum. 
  
  — Widziałam wszystkie pani filmy — powiedziała siostra Rankin, ofiara kinomanii. — 
  UwaŜam, Ŝe jest pani po prostu cudowna. 
  — A ja nigdy nie będę mogła się wam dość odwdzięczyć za to, co zrobiliście dla mojego 
  synka. 
  Grubymi nićmi szyte, pomyślała z niesmakiem Harriet. 
  — Wszystko w porządku? — To doktor Williams zajrzał kolejny raz do pokoju. 
  — Absolutnie cudownie — powiedziała Noel, zwracając w jego stronę swoje oszałamiające 
  brązowe oczy. — Prawdziwy z ciebie anioł, Davidzie. 
  Proszę, juŜ David, pomyślała Harriet. Wyglądał dokładnie jak Sevenoaks, kiedy suka 
  Myttonów miała cieczkę. 
  — Nie dałam sobie rady ze wszystkimi kanapkami — ciągnęła Noel. — Zbyt jestem smutna, 
  by jeść. Ale wino jest pyszne. Spróbujesz trochę? 
  — Nie kiedy jestem na dyŜurze — odparł — ale chętnie skosztuję później. 
  Jednym pocieszeniem dla Harriet był fakt, Ŝe siostra Maddox wyglądała na absolutnie 
  wściekłą. 
   
  * * * 
   
  Gdy Noel dowiedziała się, Ŝe Chattie i William mieszkają u Pembertonów, wyszła i odbyła 
  długą telefoniczną konwersację z Elizabeth. 
  Po powrocie jej stosunek do Harriet zmienił się na znacznie mniej przyjacielski. O, BoŜe, 
  załoŜę się, Ŝe Elizabeth wspomniała coś o tym, jak kleiłam się do Cory’ego w czasie balu 
  myśliwych. 
  Głównym zmartwieniem Noel stało się teraz pozbycie się Harriet ze szpitala przed przyjazdem 
  Cory’ego. 
  — Naprawdę, nie sądzę, Ŝeby wolno nam było obciąŜać dłuŜej Elizabeth Chattie i Williamem 
  — powiedziała — szczególnie Ŝe William ząbkuje i nie daje im w nocy spać. Myślę, Ŝe powinnaś 
  pojechać i zabrać dzieci do domu. 
  — Sammy nie ma nic przeciwko zajmowaniu się nimi — odparła Harriet. — Chciałabym 
  zostać tu z Jonahem. ChociaŜ tę jedną noc. 
  — Naprawdę sądzisz, Ŝe jesteś najbardziej odpowiednią osobą? — spytała delikatnie Noel. — 
  Zdaje się, Ŝe personel uwaŜa cię za trochę… hmm… przewraŜliwioną. 
  — B–bardzo go kocham — wyjąkała Harriet. — Martwiłam się o niego. 
  — Oczywiście, rozumiem to, ale musisz pamiętać, Ŝe w końcu jesteś tylko… 
  — Opiekunką. — Harriet poczuła, jak twarz jej płonie. 
  — Dokładnie — stwierdziła Noel nalewając sobie kolejny kieliszek wina. — I twoim 
  obowiązkiem jest wrócić do domu i zająć się Chattie i Williamem. Chciałabym więc, Ŝebyś 
  natychmiast się spakowała, mój kierowca odwiezie cię do domu, a po drodze zabierzesz dzieci. 
  — Ale pan Erskine zostawił dzieci pod moją opieką. Jestem pewna, Ŝe wolałby, Ŝebym się 
  stąd nie ruszała. 
  Noel straciła cierpliwość. 
  — Jestem Ŝoną Cory’ego od dziesięciu lat i wydaje mi się, Ŝe znam go odrobinę lepiej niŜ ty. 
  Najbardziej zadowolony będzie wówczas, gdy po powrocie zastanie mnie tutaj z Jonahem. 
  Harriet została pobita. Przeszła do pokoju obok zabrać swoje rzeczy. Słyszała, Ŝe Jonah się 
  obudził, skarŜąc na ból głowy i prosząc o trochę bardzo zimnej wody. Noel wysunęła głowę. 
  — Mogłabyś jeszcze skoczyć na dół i przynieść mi trochę lodu? — spytała. 
  
  Wkładając pojemniczek z lodem pod kran, by wyjąć z niego kostki, poczuła nagle, Ŝe 
  wybuchnie, jeśli nie zobaczy Cory’ego. Nienawidzę Noel, nienawidzę jej, nienawidzę. 
  Po chwili usłyszała szybkie kroki w korytarzu i obok przeszedł Cory. Serce przestało jej na 
  chwilę bić. Chciała za nim zawołać, ale głos uwiązł jej w gardle. Ogromnym wysiłkiem woli 
  opanowała się, by nie pobiec za nim. 
  Wyszła powoli i zbliŜyła się do drzwi akurat w chwili, kiedy Noel zerwała się na nogi. W tej 
  samej chwili Cory objął ją i pocieszał, gdy płakała z wielkim zaangaŜowaniem, nie na tyle jednak 
  silnym, by rozmazać makijaŜ. Nie zniosę tego, pomyślała Harriet, wbijając paznokcie w dłoń. 
  Widziała, jak Cory puszcza Noel i zbliŜa się do Jonaha, by z nim porozmawiać. Podeszła na 
  palcach, by usłyszeć, co mówił. 
  Jednak siostra Maddox nie traciła czasu. Im szybciej Noel zwróci swoją uwagę na Cory’ego i 
  wypuści doktora Williamsa ze swoich szponów, tym lepiej. 
  — Myślę, Ŝe cała rodzina potrzebuje chwilę czasu, by pobyć tylko w swoim towarzystwie — 
  powiedziała zdecydowanie. — Właśnie zadzwonił portier z dołu mówiąc, Ŝe samochód juŜ czeka. 
  Harriet przeszła do bocznego pokoju i bezmyślnie zaczęła pakować resztę rzeczy do siatek 
  przyniesionych przez panią Bottomley. 
  Wtedy usłyszała głos Jonaha: — Gdzie jest Harriet? — i Cory’ego: — Właśnie, gdzie ona 
  jest? 
  — Tutaj — odparła, otwierając drzwi. 
  Cory siedział na łóŜku, trzymając Jonaha za rękę. Harriet spodziewała się, Ŝe będzie blady i 
  wyczerpany, podczas gdy on był ciemno opalony przez słońce Los Angeles. Nigdy jeszcze nie 
  wydawał się jej tak przystojny — ani tak nieosiągalny. Spojrzał na nią szybko, przejęty. — Mój 
  BoŜe, przez coś ty musiała przejść! Tak mi przykro, Ŝe mnie tu nie było. 
  — A ja tak się cieszę, Ŝe juŜ wróciłeś — wymamrotała, walcząc z łzami. 
  — Wszystko, co mogę powiedzieć, to dziękuję — powiedział. — Usiądź, wyglądasz na 
  absolutnie wykończoną. Masz dość sił, by o tym ze mną porozmawiać? 
  — Mój kierowca czeka, by wziąć ją do domu, Cory — wtrąciła się lodowatym głosem Noel. 
  — Jest tu od czterech dni, potrzebuje odpoczynku. No i zabierze po drodze Chattie i Williama. 
  Zajmuje się nimi Elizabeth, ale nie moŜemy ich u niej trzymać w nieskończoność. 
  Cory nawet się nie odwrócił. 
  Nagle odezwał się ciągle zaspany Jonah. — Gdzie jest mama? 
  — Tutaj, kochanie — odezwała się Noel, podchodząc do łóŜka. 
  — Gdzie jest Harriet? — zamruczał Jonah. 
  — Jedzie do domu, kochanie. 
  — Nie — Jonah gwałtownie się wyprostował, znów roztrzęsiony. — Nie chcę, Ŝeby jechała 
  do domu. Chcę, Ŝeby została. Ja chcę Harriet! Ja chcę Harriet! 
  — PrzecieŜ JA tutaj jestem — powiedziała ostro Noel przez zaciśnięte zęby. 
  — Ale ty nie zostaniesz przy mnie — wrzeszczał zrozpaczony. — Tylko mówisz, Ŝe 
  zostaniesz, a potem sobie idziesz. Harriet cały czas jest ze mną. 
  Rozpłakał się. 
  Cory ujął go za ramiona i łagodnie ułoŜył na poduszce. — Wszystko w porządku, staruszku. 
  Harriet nigdzie nie pojedzie. 
  Zwrócił się do Noel. — Zatroszczyłem się o to i poprosiłem Kita, by znalazł dla nas jakąś 
  opiekunkę na zastępstwo. Przyleciała ze mną samolotem; wysłałem ją do domu taksówką. Będzie 
  się zajmować Williamem i Chattie. Pomyślałem, Ŝe skoro przeszłaś przez to wszystko, pewnie 
  chciałabyś zostać z Jonahem — dodał do Harriet. 
  — O, tak, błagam — wyszeptała. 
  
  — AleŜ, Cory — zaczęła Noel. — Mogę cię prosić na słówko? 
  Harriet wycofała się do bocznego pokoju, zamykając za sobą drzwi. DrŜała jak liść na wietrze. 
  Z pewnością Noel opowiadała Cory’emu, jak nie potrafiła dogadać się z pielęgniarkami i 
  lekarzami. Usłyszała powtarzające się wielekroć słowo histeryczka, a potem Noel powiedziała 
  kwaśno: 
  — SkarŜyła się na doktora Williamsa, ale daję słowo, Ŝe nie znalazłbyś lepszego, bardziej 
  troskliwego lekarza, chodząca dobroć; zaglądał tu co pięć minut. Najwyraźniej ta dziewczyna nie 
  potrafi sobie zjednać ludzi. 
  Harriet nie dosłyszała odpowiedzi Cory’ego. Opadła na łóŜko, ściskając zaciśniętymi 
  pięściami głowę, rozpaczliwie próbując nad sobą zapanować. 
  W chwilę potem do pokoju wszedł Cory. Zamknął za sobą drzwi i usiadł przy niej na łóŜku. 
  Cała trzęsła się od płaczu. 
  — JuŜ dobrze, maleńka — powiedział łagodnie, gładząc ją po głowie. — Wiem, przez co 
  przeszłaś. 
  — Ja wiem, Ŝe nie pomagam teraz w niczym Jonahowi — szlochała. — Zbyt emocjonalnie 
  reaguję, ale tak bardzo go kocham i bałam się, Ŝe umrze, a nikt się nim nie interesował, nie 
  dawali mu Ŝadnych środków przeciwbólowych; tego cholernego doktora Williamsa wszystko to 
  tylko nudziło, jakby Jonah symulował. I oto dziś rano zjawia się tu — ona, znaczy Noel, i nagle 
  wszyscy zakasują rękawy, zaczynają zajmować się chorym, traktując Jonaha jak kogoś bardzo 
  waŜnego, a jemu z minuty na minutę się poprawia. Wiem, Ŝe powinnam się cieszyć, m–modliłam 
  się, obiecując, Ŝe jeśli Jonahowi się poprawi, nie b–będę juŜ nigdy nieszczęśliwa. Nie rozumiem, 
  dlaczego czuję się teraz taka przygnębiona. 
  — Ja rozumiem — odparł Cory, kładąc jej rękę na dłoni. — Jesteś po prostu skonana. Czego 
  teraz od ciebie chcę, to Ŝebyś się nie kłóciła, tylko wzięła kąpiel, umyła włosy, zjadła lekką 
  kolację, a potem się połoŜyła i przespała porządnie całą noc. Dzięki temu rano będziesz świeŜa i 
  wypoczęta i będziesz mogła się nim zająć. 
  — Ale jego dręczą takie straszne koszmary. Wydaje się, Ŝe juŜ się poprawia, gdy nagle znowu 
  stan się pogarsza. Czy ktoś przy nim będzie dzisiaj w nocy? 
  — Tak, ja — odparł Cory. 
  Wrócił do pokoju Jonaha. 
  — I co — odezwała się lodowato Noel — skończyłeś ją juŜ pocieszać? 
  — Na razie tak — odparł Cory spokojnie. — Musiała przejść przez piekło — w tę i z 
  powrotem. Jestem po prostu przeraŜony jej wyglądem. 
  — Z pewnością naleŜy do ludzi, którzy załamują się przy byle kryzysie. 
  Cory miał juŜ odpowiedzieć, gdy Noel szybko dodała: Gdzie tu moŜna zjeść? 
  — Jest dobra restauracja w Skipton — odparł Cory. 
  — Pomyślałam, Ŝe moglibyśmy tam się wybrać, gdy tylko Jonah zaśnie. Właściwie to 
  poprosiłam juŜ nawet doktora Williamsa, by do nas dołączył. Jest czarujący i mógłby dokładnie 
  poinformować cię o stanie Jonaha. 
  — Nie, dzięki — odrzekł Cory. — Nie przyleciałem tu z odległości siedmiu tysięcy 
  kilometrów tylko po to, by iść na kolację do restauracji. 
   
  * * * 
   
  Rzeczywiście stan Jonaha szybko się poprawiał i juŜ po pięciu dniach wrócił do domu. Po 
  powrocie Harriet z trudem poznała sypialnie i pokoje dzieci, taki panował w nich porządek. 
  Wszystkie karty i elementy łamigłówek zostały posortowane, pięknie wyprasowane ubranka 
  
  dzieci leŜały w szufladach poukładane w równe stertki. Pieluchy Williama zrobiły się miękkie i 
  białe jak śnieg, nawet stary stół stojący w pokoju dziecinnym, pokryty warstwami przyklejonych 
  kiedyś nalepek, śladami długopisów, plamami po coca–coli, został odskrobany i lśnił jak meble 
  na reklamach środków polerujących. Panna Handbury, tymczasowa opiekunka do dzieci, była 
  prawdziwym skarbem, czego Noel nie omieszkała wytknąć przy kaŜdej nadarzającej się okazji. 
  Noel przeniosła się do Wilderness i wyjechała dopiero pod koniec tygodnia, kiedy to musiała 
  wrócić do Londynu, by wystąpić w „Parkinson Show”. Williamowi wyrzynały się ząbki i wył jak 
  opętany, co dawało Noel szansę do dodatkowych uszczypliwości. Jonah, wokół którego przez 
  tyle czasu koncentrowała się uwaga wszystkich, teraz zrobił się despotyczny i kapryśny jak 
  kaŜdy rekonwalescent. Chattie, którą nikt się nie interesował, stała się zazdrosna i rozrabiała na 
  całego. W ostatniej chwili powstrzymano ją od oddania futra z norek, naleŜącego do Noel, dwóm 
  kobietom zbierającym uŜywaną odzieŜ dla biednych, zaś pewnego popołudnia Harriet po wejściu 
  do kuchni zobaczyła, Ŝe siedzą oboje z Sevenoaksem z bardzo zbolałymi i szalenie potulnymi 
  minami. Podzielili między siebie całą puszkę czekoladowych cukierków dla psów „Dobry 
  Piesek”. 
  Kiedy Harriet ją obsztorcowała, wybuchnęła płaczem. — Chciałam tylko, Ŝeby Sevenoaks stał 
  się dobrym pieskiem — jęczała. 
  Najgorsza w tym wszystkim była obecność Noel, która wyglądała wspaniale i kręciła się pod 
  nogami, wtrącając się do prowadzenia domu. 
  — Nie mogę juŜ dłuŜej nazywać kuchni moim królestwem — narzekała pani Bottomley. 
  Telefon teŜ dźwięczał bez przerwy. Ciągle ktoś dzwonił: to agent Noel, to ludzie z „Parkinson 
  Show”, to ktoś z „Yorkshire Post” w sprawie wywiadu, albo Ronnie Acland lub doktor Williams. 
  Jeśli zaś nikt do niej nie telefonował, sama Noel przeprowadzała rozmowy międzymiastowe. 
  Zaganiała Harriet do robienia jej zakupów, prania bluzek czy przyszywania brakujących 
  guzików. Bezustannie rozwaŜała teŜ, jakie ubranie będzie najodpowiedniejsze na występ w 
  „Parkinson Show”. 
  Po okresie wielkiego niepokoju nie zawsze od razu następuje odpręŜenie i nie czuje się 
  natychmiast fali szczęścia. Harriet doświadczała napadów depresji, nagłych zmian nastroju. 
  Tłumaczyła sobie, Ŝe to z wyczerpania. Miała dość widoku jedwabnej, pastelowej bielizny Noel 
  wiszącej na sznurku i unoszącego się wokoło zapachu jej perfum. 
  Doktor Williams dzwonił codziennie, co, Harriet była tego pewna, nie leŜało w jego zwyczaju. 
  Pewnego dnia ścieląc łóŜka wyjrzała przez okno i zobaczyła Noel siedzącą na huśtawce pod 
  orzechem w pozie małej dziewczynki, bujaną przez roznamiętnionego doktora Williamsa. Za 
  chwilę pobiegła do domu wezwana przez telefon Ronniego Aclanda i ucięła sobie z nim 
  dziesięciominutową pogawędkę. Zostawia sobie furtkę otwartą, pomyślała Harriet. 
  Innego dnia w porze lunchu zadzwonił doktor Williams i Noel, po krótkiej konwersacji, 
  zniknęła w samochodzie Cory’ego. Wróciła po pięciu godzinach, zarumieniona i promieniejąca, i 
  przyszła do kuchni uraczyć panią Bottomley i Harriet długą gadką o tym, jak nie moŜna w Leeds 
  kupić odpowiednich butów na jej występ w telewizji. 
  — Próbowała pani w Schofields? — spytała pani Bottomley. 
  — Wszędzie próbowałam. Musiałam zwiedzić chyba ze dwadzieścia sklepów — westchnęła 
  Noel. 
  W tej samej chwili do jej wielkiej torby, która leŜała otwarta na krześle, zawędrował 
  Sevenoaks i nim zdąŜyła go powstrzymać, zanurzył w niej pysk i wyciągnął parę róŜowych 
  majtek z falbankami. 
  
  — Dziwne, Ŝe nie udało się pani znaleźć czegoś w Dolcis* — powiedziała pani Bottomley. 
  Harriet musiała wyjść z kuchni, Ŝeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem. Dałaby wszystko, by 
  móc to opowiedzieć Cory’emu. 
  Podejrzewała jednak, Ŝe doktor Williams i Ronnie Acland stanowili jedynie rozrywkę dla 
  zabicia czasu, a wszystkie wysiłki Noel skierowane były na odzyskanie Cory’ego. Ten jednak 
  unikał przebywania z nią sam na sam i spał w oddzielnym pokoju. Zagrzebał się w masie pracy, 
  którą przywiózł z Ameryki, wolne chwile spędzał przygotowując Phyton do sobotniego wyścigu. 
  Harriet zauwaŜyła, Ŝe czasami jego wzrok zatrzymywał się na Noel, ale nie potrafiła odczytać, co 
  się w nim kryje. W jaki sposób oddziaływała na niego teraz jej uroda? Był miły dla Harriet, ale 
  zachowywał wobec niej dystans. Jednej rzeczy była zupełnie pewna. Jeśli Noel wróci, 
  natychmiast straci pracę. To sprawiało, Ŝe czuła się bardzo zaniepokojona. 
  Ostatniego wieczoru przed powrotem Noel na południe, Noel i Cory długo ze sobą 
  rozmawiali. Harriet, schodząc na dół po trochę soku dla Williama, usłyszała podniesione głosy. 
  Drzwi były lekko uchylone, więc zatrzymała się, by posłuchać. 
  — Bardzo chętnie powierzyłaś mi troskę nad dziećmi — mówił Cory — a teraz masz dość 
  tupetu, by Ŝądać, bym ci je oddał. 
  — Mamy z Ronniem domy we Francji i w Londynie — odparła Noel — które stanowiłyby 
  odpowiednią bazę dla dzieci. Bądź uczciwy, Cory, dzieci potrzebują matki. MęŜczyzna nie jest 
  właściwie w stanie wychować dziecka sam. 
  — Jak na razie nieźle sobie radziłem — odwarknął Cory. — Doskonale wiesz, Ŝe mogę się na 
  to zgodzić tylko pod jednym warunkiem, a poniewaŜ wydaje się, Ŝe nie jesteś w stanie go 
  dotrzymać, przestańmy na ten temat rozmawiać. 
  Chodzi mu o to, by wróciła do niego i odstawiła pozostałych, pomyślała Harriet Ŝałośnie. 
  — Skąd wiesz, Ŝe nie mogę go dotrzymać? — spytała Noel lekko ochrypłym głosem. 
  W chwilę potem drzwi się zamknęły. 
  Harriet uciekła na górę. Więc jednak, pomyślała przeraŜona. Ale pięć minut później usłyszała, 
  Ŝe Cory idzie na górę, a potem jak otwierają się i zamykają drzwi gościnnego pokoju. Kamień 
  spadł jej z serca. 
                                                   
  * Firma, specjalizująca się w produkcji eleganckiej odzieŜy, w tym takŜe butów i bielizny osobistej — przyp. 
  tłum. 
  
  ROZDZIAŁ 23 
   
  Harriet nigdy nie zapomni dnia biegu przełajowego — okrzyki bukmacherów, reprezentanci 
  ziemiaństwa w swoich nienagannie skrojonych garniturach, dzieci zajadające się jabłkami w 
  słodkiej polewie, tłum kłębiący się wokół wybiegu i stojące przy mecie konie o lśniących 
  grzbietach. 
  Stała na wybiegu, starając się utrzymać przy sobie podnieconą Chattie — biednemu Jonahowi 
  nie pozwolono wyjść z domu — i przyglądając się, jak siodłają Phyton. W blasku słońca czarny 
  grzbiet klaczy wydawał się niebieski. 
  Podszedł do nich Cory, ubrany w bluzę w róŜowo–szare pasy, trzymający w ręku róŜową 
  dŜokejkę. Od czasu kiedy Noel wyjechała, niemal się do siebie nie odzywali. Wziął jej rękę i 
  włoŜył w nią zegarek. 
  — Popilnuj go — powiedział zamykając na nim jej palce. 
  — Powodzenia — wyszeptała. 
  — Powodzenia, tatusiu — zawołała Chattie. Przyglądały się, jak sprawdza popręgi, 
  poklepując hebanowy zad klaczy, wkłada stopę w strzemię i juŜ siedział na koniu, wolno 
  objeŜdŜając wybieg. 
  Za plecami Harriet dwóch męŜczyzn rozmawiało o klaczy. 
  — Doskonale wygląda ta bestia. Choć moŜe trochę za młoda i za lekka. 
  — Erskine da sobie z nią radę. 
  — O, to Erskine? W takim razie warto w to włoŜyć piątaka. 
  Harriet poczuła, jak serce jej pęcznieje z dumy. Och, oby tylko wygrał. Tak mu potrzeba tego 
  niewielkiego, niewaŜnego zwycięstwa, by się podnieść na duchu. 
  W biegu brało udział dziewięć koni. Faworytem, na którego najwięcej stawiano, był 
  Acceptance, duŜy, smukły gniadosz. Harriet i Chattie wspięły się na szczyt wzgórza, skąd mogły 
  widzieć niemal całą trasę, słysząc równocześnie sprawozdawcę. Harriet ogarnęło takie 
  zdenerwowanie, Ŝe z trudem zmuszała się do patrzenia. 
  Wreszcie ruszyli. W pierwszym okrąŜeniu Phyton zajmowała prawie cały czas szóstą pozycję, 
  ale gdy zaczęło się przeskakiwanie płotów, powoli zaczęła nabierać szybkości. 
  — Zostało juŜ tylko osiem płotków do przeskoczenia — mówił sprawozdawca. — Ciągle 
  prowadzi Snow Moss, po niej Acceptance, dalej Łazy Lucy i Tragedy Queen. Phyton biegnie 
  bardzo dobrze, cały czas nadrabia. JuŜ tylko siedem przeszkód, zbliŜają się, Acceptance i Snow 
  Moss ciągle prowadzą. Acceptance zawadziła i jakiś koń upadł. Nie widzę dokładnie, który… 
  tak, to Phyton. Obawiam się, Ŝe to Phyton odpadła. 
  Na trybunach rozległ się jęk. Harriet przeszył nagle krótki, dojmujący ból. Czuła jedynie lęk 
  — Ŝe Cory’emu mogło coś się stać, coś powaŜnego. 
  Chattie zaczęła płakać. 
  — Nic mu nie będzie — powiedziała Harriet drŜącym głosem. 
  W mikrofonie coś zachrzęściło. — Przepraszam państwa — odezwał się spiker. — Pomyliłem 
  się, to nie Phyton, tylko Lazy Lucy upadła na ostatniej przeszkodzie, są do siebie podobne. 
  Phyton nadal biegnie i ciągle idzie do przodu. 
  Łzy zabłysły w oczach Harriet, odetchnęła z ulgą. 
  Jak we śnie patrzyła na sylwetkę Cory’ego, który uczepiony drobnej czarnej klaczy, zachęcał 
  ją i ponaglał do dalszego biegu. Stopniowo zmniejszał się dystans pomiędzy nim a 
  
  prowadzącymi. Jeszcze tylko jedna przeszkoda! Nagle Snow Moss upada i na drodze do 
  zwycięstwa zostaje tylko tracący siły Acceptance. 
  — Szybciej! — wołała Harriet. Szły strzemię w strzemię. Przez ułamek sekundy wydawało 
  się, Ŝe Acceptance utrzyma swoją pozycję, ale wtedy Phyton wyrwała się, wygrywając o krótki 
  pysk. 
  JakŜe Harriet i Chattie rzuciły się sobie w ramiona! 
  — Wygrałam pięćdziesiąt centów! — darła się Chattie. 
  Wszyscy wiwatowali, gdy wjechał Cory. Kiedy poklepywał spoconą klacz, jego nieruchomą 
  twarz nareszcie rozjaśnił szeroki uśmiech. 
  — Och, mądry, wspaniały tato — zapiszczała Chattie. 
  Wzrok Cory’ego napotkał spojrzenie Harriet. — No i udało się — powiedział. 
  Zsiadł z konia i wtedy — Harriet nigdy potem nie potrafiła sobie przypomnieć, jak to 
  właściwie się stało — jakaś złocista sylwetka odziana w futro utorowała sobie drogę wśród tłumu 
  i zarzuciła Cory’emu ramiona na szyję. Noel. 
  — Kochanie, och, kochanie — płakała — taka jestem z ciebie dumna. 
  — Mamusiu, a co ty tutaj robisz? — spytała Chattie. 
  — Nie wyjdę za Ronniego — płakała dalej Noel. — Wróciłam do taty. Będziemy znowu 
  jedną, szczęśliwą rodziną. 
  Nie wiadomo kiedy wybieg zapełnił się fotografami. 
  — To najpiękniejszy dzień mojego Ŝycia — stwierdziła Noel uśmiechając się do nich 
  promiennie. 
  Twarz Cory’ego znowu była kompletnie pozbawiona wyrazu. 
  Oszołomiona Harriet przyglądała się, jak Chattie ciągnie Noel za futro. 
  — Mamo, mamusiu! Przywiozłaś mi prezent? 
  — Oczywiście, Ŝe tak. — Odwróciła się do Harriet z lekkim uśmieszkiem na pięknej twarzy. 
  — Przywiozłam nawet mały cadeau* dla Harriet. 
  Harriet rozejrzała się i gwałtownie wciągnęła powietrze. Do tej pory nie spostrzegła 
  eleganckiej sylwetki w czarnym futrze i okularach przeciwsłonecznych. 
  — Cześć, kochana Harriet — odezwał się Simon. 
  — Simon, dobry BoŜe — wyszeptała Harriet. — Co ty tu robisz? — podniosła rękę do 
  policzka. I nagle Chattie pisnęła: — Patrzcie na Harriet! Skaleczyła się! 
  Harriet spojrzała w dół i zauwaŜyła krew płynącą z ręki. Potem przeraŜone twarze wokół niej 
  zaczęły wirować coraz szybciej i szybciej, aŜ straciła przytomność. 
   
  * * * 
   
  Otaczała ją ciemność, było jej niedobrze, czuła pulsujący ból. W uszach brzmiał dźwięk 
  róŜnych głosów. Płacz Chattie: — Ona nie umrze, prawda? 
  Głos Noel, ostry, zirytowany: — Oczywiście, Ŝe nie. Tylko zemdlała. 
  Chrypiący z niepokoju Cory: — Odsuńcie się wszyscy! Nie widzicie, Ŝe potrzebuje świeŜego 
  powietrza? 
  I kolejny głos, ciepły, pieszczotliwy, leniwy. CzyŜby naprawdę naleŜał do Simona? 
  — Wszystko będzie dobrze, kochanie. Jestem przy . tobie. 
                                                   
  * Cadeau — franc. prezent — przyp. tłum. 
  
  Potem znowu utonęła w wirującej ciemności, która powoli się rozjaśniała, wreszcie 
  otworzywszy nagle oczy zobaczyła pochylającą się nad nią bladą na tle czarnego futra twarz; 
  twarz, która pojawiała się w słodkich snach, a znikała w koszmarach. 
  — Och, Simon — jęknęła słabo. — To naprawdę ty? 
  — Cześć, maleńka. Tak, to ja, ale nie wolno ci mówić. 
  — I nie śnisz mi się? 
  Uśmiechnął się, ale w jego oczach zabłysły łzy. — Nie, popatrz. — Dotknął dłonią jej 
  policzka, ale gdy przekręciła głowę, by ją ucałować, powiedział: — LeŜ spokojnie. 
  — Gdzie ja jestem? 
  — W pełnej przeciągów karetce. Jakiś przemądrzały fagas bandaŜował ci rękę. Skaleczyłaś się 
  zaciskając rękę na zegarku Cory’ego. Prawdopodobnie z zaskoczenia na mój widok. Pochlebia 
  mi, Ŝe wciąŜ tak na ciebie działam. 
  Coś tu się nie zgadzało, ale Harriet była zbyt oszołomiona, by zrozumieć co. 
  — Gdzie Cory? I dzieci? Wszyscy? 
  — Przestań przejmować się innymi — powiedział uspokajająco. 
  — Och, Simon, naprawdę cudownie wyglądasz — westchnęła. 
  Powiedziała dokładnie to, co powinna była powiedzieć. Uśmiechnął się, zanurzył 
  uperfumowaną lawendą chusteczkę w stojącym obok dzbanku z wodą i zaczął obmywać krew z 
  jej twarzy. 
  — Kiedy będziesz miała juŜ dość sił, pojedziemy do szpitala, Ŝeby załoŜyli ci parę szwów na 
  rękę. 
  Harriet przyglądała się, jak zapala papierosa i starannie wkłada go do ciemnoniebieskiej 
  cygarniczki. 
  — Simon, czy to nie Noel zmusiła cię, Ŝebyś tu przyjechał? 
  Wyglądał na śmiertelnie uraŜonego. — Och, kochanie, nie uwaŜasz mnie chyba za takiego 
  drania! Zerwałem z Borzoi niedługo potem, kiedy ostatni raz się widzieliśmy. Od tamtej pory 
  ciągle próbowałem cię znaleźć. Nikt nie wiedział, gdzie jesteś — twój dawny szef, gospodyni, 
  nawet twoi rodzice. Nic nie wiedziałem o dziecku, aŜ do dzisiejszego ranka, kiedy to zadzwoniła 
  do mnie Noel. To było jak obuchem w łeb — z jednej strony zwaliło mnie z nóg, Ŝe wreszcie cię 
  odnalazłem, z drugiej strony przeraŜenie na myśl, przez co musiałaś przejść. 
  Wziął ją za ręce. — Od tej pory ja będę decydował i nigdy juŜ nie pozwolę ci odejść. 
  W tej samej chwili do karetki wszedł Cory i Harriet była wściekła na siebie, Ŝe szybko 
  wyrwała dłonie. Na róŜowo–szarą bluzę załoŜył koŜuch, w wejściu musiał się pochylić, by nie 
  uderzyć głową o futrynę. 
  — Cześć, jak się czujesz? — jak surowo brzmiał jego głos po wylewnej czułości Simona. 
  Zmusiła się, by usiąść. — Dobrze. Przepraszam, Ŝe zniszczyłam ci zegarek. 
  — Drobiazg bez znaczenia, stłukłaś tylko szkiełko, 
  — Tak się cieszę, Ŝe wygrałeś ten wyścig. 
  Uśmiechnął się przelotnie. — Dobra robota, prawda. Kiedy lepiej się poczujesz, zabiorę cię do 
  szpitala. 
  — Ja ją zabiorę — odezwał się Simon powolnym głosem, strącając popiół z papierosa, tak Ŝe 
  upadł tuŜ obok stóp Cory’ego. Coś dziwnie bezczelnego kryło się w tym geście. — A później 
  pomyślałem, Ŝe moglibyśmy przyjechać do ciebie. Niecierpliwie wyglądam spotkania z moim 
  synem. 
  Potem do karetki weszła Noel. — Daję Harriet wolny weekend, Cory — powiedziała. — Pani 
  Bottomley nie zaszkodzi, jeśli dla odmiany ona trochę popracuje. MoŜe z łatwością zająć się 
  dziećmi i Williamem. 
  
  — Nie Ŝartuj! — odezwał się ostro Cory. — Harriet straciła mnóstwo krwi. Po powrocie ze 
  szpitala zostaje w domu i kładzie się natychmiast do łóŜka. 
  — Cory — tłumaczyła cierpliwie Noel — te dzieciaki nie widziały się od niepamiętnych 
  czasów. Powinni pobyć trochę ze sobą. 
  — Bzdury — stwierdził Cory gwałtownie. — Nie mają sobie nic do powiedzenia. Między 
  nimi wszystko juŜ dawno i ostatecznie skończone. 
  Harriet nie sprawiało Ŝadnej przyjemności, Ŝe ta trójka się o nią bije. Czuła się trochę jak 
  gospodyni, którą odwiedziła chmara gości, a ona nie ma nic do picia. Mieszanka zapachu 
  mocnych perfum, środków antyseptycznych i francuskich papierosów sprawiła, Ŝe zakręciło jej 
  się w głowie. Zimne, Ŝółte oczy Noel przewiercały ją na wylot. 
  — Chyba lepiej, Ŝebym pojechała z Simonem — zadecydowała. 
   
  * * * 
   
  Z wydarzeń tego dnia Harriet zapamiętała tylko luźne sceny. — Zarezerwowałem hotel w 
  dolinie — powiedział Simon, gdy wracali ze szpitala. PołoŜył jej rękę na udzie. — Nie zdawałem 
  sobie nawet sprawy, jak bardzo cię pragnę. Nigdy nie spotkałem osoby, która tak szybko 
  polubiłaby seks, jak ty. 
  Harriet poczuła, jak ogarnia ją fala znuŜenia. Nie była w nastroju do łóŜkowych maratonów. 
  RównieŜ spotkanie Simona z Williamem nie skończyło się sukcesem. William, przebudzony 
  ze snu, miał czerwoną buzię i zły humor. Simon, zagruchawszy do niego parę razy, zupełnie nie 
  wiedział, co z nim dalej robić. Odsunąwszy go od siebie na długość ramienia, jak bombę, która w 
  kaŜdej chwili moŜe eksplodować — obawiał się, czy dziecko nie zabrudzi mu pięknego futra — 
  prawie natychmiast oddał Williama Harriet. 
  Tak długo wyobraŜała sobie to spotkanie — radość połączoną z niedowierzaniem — Ŝe 
  musiało nastąpić rozczarowanie. Nie moŜna było oczekiwać po Simonie, Ŝe równie łatwo jak 
  Cory będzie nawiązywał kontakt z dziećmi. 
  Wrzucając ubrania do małej walizki, próbowała otrząsnąć się z depresji, ale doświadczała 
  podobnego uczucia jak wtedy, gdy pakowała się przed wyjazdem do szkoły, lekkim 
  zawstydzeniem włoŜyła do walizki trzy powieści, które chciała przeczytać, i resztę tabletek 
  nasennych przepisanych przez lekarza, kiedy poszła do niego z polecenia Cory’ego. Sevenoaks i 
  Tadpole siedli koło walizki; obojgu na widok jej przygotowań wyciągnęły się pyski. 
  — Zobaczymy się jutro — powiedziała z nadzieją. 
  Właśnie siedziała przed lustrem czesząc włosy, gdy do pokoju bez pukania wszedł Cory. 
  — Zupełnie zwariowałaś, decydując się na wyjazd z Simonem — zwrócił się ostro do jej 
  wymizerowanego odbicia w lustrze. — To rozpuszczony, skorumpowany chłopak bez cienia 
  charakteru ani silnej woli. Raz cię juŜ skrzywdził i zrobi to po raz kolejny. 
  Harriet schowała twarz w dłoniach. 
  — Nie krzycz na mnie — odparła z prawdziwym bólem. — I tak jestem wystarczająco 
  zagubiona. 
  — Przepraszam — powiedział juŜ o wiele łagodniejszym tonem i oparł ręce na jej ramionach. 
  — Ale nie wolno ci myśleć, Ŝe dlatego tylko, iŜ jest ojcem Williama, powinnaś wyjść za niego za 
  mąŜ. 
  Na moment Harriet przytuliła się do niego, potem wstała. 
  — Muszę porozmawiać z Simonem i przekonać się sama, co do niego czuję. 
  Patrzyli na siebie przez chwilę. Wreszcie zapiął jej płaszcz, jakby była małą dziewczynką. 
  — UwaŜaj na siebie — powiedział. 
  
  Kolejną zapamiętaną przez nią rzeczą było wraŜenie, jakie wywarł na niej spokój Simona, 
  który wpisał ich do ksiąŜki hotelowej jako państwo Villiers. Zachowywał się, jakby robił to juŜ 
  setki razy. Zarezerwował dla nich luksusowy trzypokojowy apartament. 
  I był czarujący: wyraził skruchę za swoje poprzednie zachowanie, zaglądał czule w oczy, 
  mówił, jak bardzo wypiękniała, zabawiał złośliwymi opowiastkami o poznanych ostatnio 
  gwiazdach kina, planował swoją przyszłość z nią i Williamem. Czyli wszystko dokładnie tak, jak 
  być powinno. Harriet ciągle jednak miała wraŜenie, jakby wsiadła do złego autobusu, który 
  wbrew jej woli wiózł ją w przeciwnym do poŜądanego kierunku. 
  On teŜ się zmienił. Nabrał blasku i blichtru prawdziwej gwiazdy. Rozmawiał z nią, ale czuła, 
  Ŝe jego słowa skierowane są do publiczności. 
  — Chcę wiedzieć, co działo się z tobą od chwili naszego rozstania — powiedział. 
  Kiedy jednak zaczęła mu opowiadać, wiedziała, Ŝe choć patrzył na nią ze skupieniem, 
  myślami odbiegł daleko. Szybko zmieniła więc temat. — To cudownie, Ŝe tak dobrze ci idzie, 
  Simon. 
  RozłoŜył szeroko ręce. — Tak naprawdę to raczej łut szczęścia. Odniosłem umiarkowany 
  sukces w paru sztukach telewizyjnych, nakręciłem film za granicą; niewielka rólka, ale wszyscy 
  narobili wokół tego drobiazgu tyle hałasu. Za to w maju będę grał w jednym filmie z Noel, tym 
  razem duŜa rzecz. Noel strasznie mi pomogła, 
  Harriet zastanawiała się, jaką formę ta pomoc przybrała. 
  — Nie spałeś z nią, prawda? — spytała od niechcenia. 
  — Kochanie, nie bądź głuptaskiem. Mogłaby być moją matką. 
  — Trudno by to jej przyszło w wieku dziesięciu lat. 
  — Nie próbowałbym nawet jej pocałować. Zresztą nie przepadam za tymi biuściastymi, 
  macierzyńskimi typami. Podobają mi się szczupłe kobietki. Od czasu kiedy schudłaś, masz po 
  prostu wspaniałą figurę. 
  Harriet uśmiechnęła się, ale jej myśli ciągle wracały do Cory’ego — jak teraz dogaduje się z 
  Noel. W pewnej chwili uświadomiła sobie, Ŝe przecięła rękę wcale nie w szoku wywołanym 
  obecnością Simona, ale był to ten zapomniany, krótki, ostry ból, gdy myślała, Ŝe koń Cory’ego 
  upadł w czasie wyścigu. 
  Simon ciągle rozprawiał o swoim nowym filmie. Skoncentruj się na jego urodzie, powtarzała 
  sobie ciągle. Jest o wiele przystojniejszy niŜ Cory. Od szampana zaczęło ją mdlić. 
  Wstał i zbliŜył się do niej z tym uwodzicielskim uśmiechem, który mógł stać się równie 
  dobrze bronią jak pieszczotą. Cudowne niebieskawozielone oczy wędrowały po jej ciele — teraz 
  twarde, wiecznie spragnione nowości. Hipnotyzował ją wzrokiem, jak wąŜ wpatrzonego w siebie 
  ptaszka. 
  — Kochanie — zamruczał — co za głupota próbować porozumiewać się za pomocą słów. 
  Chodźmy do łóŜka. 
  I pochwycił ją w ramiona, całując, ale to nie było juŜ to samo, co kiedyś — gdzieŜ ten 
  płomień, gdzie miękkość w kolanach, gdzie czarna, porywająca, pulsująca fala uczucia? 
  Przez chwilę wróciła pamięcią do tego wieczoru, gdy pocałował ją Cory i zadrŜała, 
  przeŜywając na nowo ogarniające ją całą uniesienie, wobec którego była bezbronna. 
  — Nie — krzyknęła, wymykając mu się z ramion. — Nie chcę teraz. Musisz dać mi jeszcze 
  trochę czasu. 
  Twarz Simona pociemniała. — Co się stało? JuŜ ci się nie podobam, jak za dawnych czasów? 
  — Nie czuję się dobrze — wyszeptała. — Bardzo byś się gniewał, gdybym się na chwilę 
  połoŜyła? 
  Stał się uosobieniem skruchy. — Kochanie, czemu mi wcześniej nie powiedziałaś? 
  
  Później leŜała w ciemnym pokoju, rzucając się w męce niezdecydowania, kiedy zadzwonił 
  telefon. Usłyszała, jak Simon podnosi słuchawkę. Chwila ciszy i zamknął drzwi do sypialni. 
  W odruchu desperackiej nadziei, Ŝe moŜe to Cory, podniosła słuchawkę aparatu stojącego 
  koło łóŜka. Zesztywniała słysząc głos Noel: — I jak ci idzie, najmilszy? 
  RozdraŜniony głos Simona odparł: — W porządku, — ale nie będzie taka łatwa, jak 
  przepowiadałaś. 
  — CóŜ, masz jeszcze mnóstwo czasu. Jeśli w ciągu najbliŜszych dwudziestu czterech godzin 
  nie będzie ci jadła z ręki, nie jesteś tym męŜczyzną, jakiego zapamiętałam z ostatniej nocy. 
  Simon zaśmiał się i zamruczał jak kot. — Nieźle było, prawda? Ale z tobą zawsze wychodzi. 
  Eeee… Mobilizujesz mnie do dalszych działań. 
  — To zamknij oczy i wyobraŜaj sobie, Ŝe to ja. 
  — śeby tak moŜna było! Tęsknię za tobą, kochanie. Nie zadurzysz się znowu w Corym i nie 
  zapomnisz o mnie, dobrze? 
  — Kochanie — głęboki głos Noel działał jak środek uspokajający. — Nie załatwiłabym ci tej 
  roli, tak bym mogła spędzić z tobą całe lato, gdybym troszeczkę cię nie lubiła, prawda? 
  — Przypuszczam, Ŝe nie. 
  — Co myślisz o swoim dziedzicu mienia i nazwiska? 
  — Och, zupełnie koszmarny, ale ja w ogóle nie przepadam za dziećmi. Wydawało mi się, Ŝe 
  mówiłaś coś o łudzącym podobieństwie do mnie. 
  Noel znowu się roześmiała. Harriet odłoŜyła słuchawkę, poszła do toalety i zwymiotowała. 
  Potem wyprostowała się i drŜąca z zimna, spocona stała oparta o drzwi łazienki, zastanawiając 
  się, co, u licha, powinna teraz zrobić. 
  Obmyła twarz i weszła do salonu. Simon siedział rozparty w poprzek fotela. 
  — Hej, ślicznotko — powiedział pogodnie. — Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha. 
  — Podniosłam słuchawkę w sypialni. Słyszałam całą twoją rozmowę z Noel. 
  Simon westchnął. — Ojej, nie powinnaś była tego robić. Nie wiesz, Ŝe ciekawość to pierwszy 
  stopień… 
  — Simon — przerwała mu wściekła — przestań! Przestań. Nie moŜesz choć raz być 
  powaŜny? Od jak dawna kochasz się w Noel? 
  — Nie jestem w niej zakochany. 
  — Dobrze, to ile razy z nią spałeś? 
  — Raz, moŜe dwa. Jakie, do cholery, to ma znaczenie? Nie kocham jej, tylko ciebie. 
  — Gdybyś mnie kochał, nie mógłbyś z nią rozmawiać w ten sposób. 
  — Och, kochanie, nie słyszałaś o robieniu kariery przez łóŜko? CóŜ, chcę dostać tę rolę i jeśli, 
  Ŝeby to osiągnąć, muszę podrywać starą primadonnę, to nie stanowi to dla mnie problemu. 
  Harriet wpatrywała się w niego z przeraŜeniem. 
  — I byłeś gotowy na to, by spróbować się ze mną pogodzić, równocześnie ciągnąc romans z 
  Noel? Nie rozumiem cię, Simon. 
  Popatrzył na nią przez chwilę kpiąco z przechyloną głową i rękoma w kieszeniach. 
  — CóŜ, w takiej sytuacji niewiele chyba mogę dla pani zrobić? 
  Potem się roześmiał. — No, kochanie, spróbuj zobaczyć zabawną stronę tej sytuacji. 
  Harriet potrząsnęła głową. — Ja nie uwaŜam tego za śmieszne. Chcę wrócić do domu. 
   
  * * * 
   
  Noc była jasna, gwiazdy świeciły błękitno, księŜyc wyłonił się zza chmur i odbijał 
  niewyraźnie w wodzie. Prowadzący samochód Simon odwrócił się, by spojrzeć na Harriet. 
  
  — Robisz błąd wracając, kochanie. Noel potrafi grać naprawdę brzydko i, niezaleŜnie od tego, 
  na ile Cory lubi cię jako chwilową rozrywkę, wygoni cię, gdy tylko ona tego zechce. 
  Podjechali pod dom, Harriet otworzyła drzwi i spotkała Noel wychodzącą z salonu. 
  — Cześć, kochani — powiedziała. — JuŜ sprzeczki kochanków? 
  Harriet głęboko nabrała powietrza. — Podsłuchałam pani rozmowę telefoniczną z Simonem. 
  Chcę natychmiast rozmawiać z Corym. 
  Noel nawet drgnieniem powieki nie okazała zaskoczenia. — Moja droga, nie ma go, wyszedł 
  pół godziny temu i nie wiem, kiedy wróci. Myślę, Ŝe powinnyśmy uciąć sobie pogawędkę. 
  Simon, aniołku, pozwolisz, Ŝe na chwilę cię zostawimy? 
  Wpuszczając Harriet do salonu, zamknęła na nimi drzwi. 
  Harriet usiadła na sofie. Kolana ciągle jej drŜały. Noel nalała sobie drinka. 
  — Jak mam ci wytłumaczyć — zaczęła — Ŝe naprawdę kocham Cory’ego? Przyznaję, Ŝe w 
  przeszłości źle się zachowywałam. Ale teraz to coś innego. Wiem, Ŝe to jedyny człowiek, którego 
  kocham i zrobię wszystko, Ŝeby go odzyskać. 
  — Ściągając na przykład swojego ostatniego kochanka na przynętę dla mnie, Ŝeby mnie się 
  stąd pozbyć, jemu zaś w zamian oferując duŜą rolę w filmie? 
  Noel grzmotnęła butelką z whisky o metalową tacę. 
  — O, BoŜe — krzyknęła — kiedyŜ ty wreszcie dorośniesz! Wiem, Ŝe zwariowałaś na punkcie 
  Cory’ego, ale guzik go obchodzą twoje uczucia. Chciałam usunąć cię z drogi w łagodny sposób, 
  przywoŜąc tu Simona. Ten chłopak jest ambitny jak wszyscy diabli. Potrzebuje tylko trochę 
  zachęty. Jeśli jednak naprawdę myślisz, Ŝe mam zamiar mieć z nim dłuŜszy romans albo dać mu 
  główną rolę w moim najnowszym filmie, powinnaś sprawdzić, czy masz wszystkie klepki na 
  miejscu. 
  Mówiła tak, jakby Simon był jedynie brzydką plamą na nowej sukience, która bez kłopotu da 
  się wywabić w pralni chemicznej. 
  Harriet przeciągnęła suchym językiem po wargach. — Wiem, Ŝe Cory panią kocha, ale 
  zadowolony jest teŜ z tego, jak zajmuję się dziećmi. 
  — Kochanie — oczy Noel były teraz olbrzymie i dziwnie łagodne — naprawdę chciałam to 
  załatwić delikatnie. Przyznaję, byłam moŜe o ciebie odrobinkę zazdrosna. Dzieci cię uwielbiają, 
  tak samo Kit. Nawet Cory, któremu bardzo trudno dogodzić, odnosił się do ciebie z czymś 
  bliskim zadowolenia. Dziś rano dostałam jednak od niego list, który przekonał mnie, Ŝe nie mam 
  czym się martwić. 
  Otworzyła torebkę i wyciągnęła z niej kartkę grubego błękitnego papieru listowego. Podała ją 
  Harriet. Nie dało się pomylić z czyimś innym charakterem pisma tych czarnych, prawie 
  niemoŜliwych do odczytania liter. 
  „Kochanie — czytała — jestem całkowicie zdruzgotany. Od kiedy opuściłaś mnie wczoraj, 
  wiem, Ŝe nie mogę Ŝyć bez ciebie ani chwili dłuŜej. Poddaję się. Błagam, błagam, wróć, na jakich 
  tylko chcesz warunkach. Nic mnie to nie obchodzi. Myśl, Ŝe mogłabyś być zazdrosna o tę 
  snującą się półprzytomną dziewczynę od dzieci, byłaby komiczna, gdyby nie fakt, Ŝe coś tak bez 
  znaczenia moŜe nas rozdzielić. Nie mam zastrzeŜeń do jej pracy, ale wyrzucę ją natychmiast, 
  jeśli to sprawi, Ŝe wrócisz choć o chwilę szybciej.” 
  Jeśli się wchodzi do sali tortur i prosi o męki, pomyślała sobie Harriet, nie naleŜy potem 
  skarŜyć się, Ŝe boli. Bardzo powoli i dokładnie złoŜyła list Cory’ego, odłoŜyła go na stolik i przez 
  chwilę siedziała bez ruchu. 
  — I chce pani, Ŝebym odeszła natychmiast? — wydusiła z trudem. 
  
  Noel potaknęła. — Myślę, Ŝe tak będzie najlepiej dla wszystkich. Nie ma potrzeby, byś 
  Ŝegnała się z dziećmi, to je tylko dodatkowo zasmuci. Potrzebują matki i od tej chwili ja zostanę 
  w domu i będę się nimi zajmować. 
  — Mogę zostawić list dla Cory’ego, w którym mu napiszę, Ŝe odchodzę? 
  — Oczywiście, Ŝe tak — odparła łagodnie Noel. 
  Zanim Harriet wyszła, Noel podała jej czek na sto funtów. — Nie chcemy, Ŝebyś przymierała 
  głodem. Harriet Ŝałowała, Ŝe nie moŜe odmówić. 
  
  ROZDZIAŁ 24 
   
  Harriet siedziała wpatrzona w tlący się na kominku ogień. Od tygodnia mieszkała u rodziców; 
  wszystko zostało darowane. Jednak oczekiwany spokój i rezygnacja nie nadchodziły. Gdyby nie 
  William, nigdy nie znalazłaby w sobie dość sił, by dłuŜej Ŝyć. Co dalej ze mną będzie, 
  zastanawiała się przeraŜona. Nie mogę przez całe Ŝycie obnosić się ze złamanym sercem. 
  Wydarzeniom brakowało logicznego ciągu. Dlaczego ostatniego wieczoru Cory przyszedł do 
  jej sypialni, próbując jej wyperswadować wyjazd z Simonem? Czemu nie było go w domu, kiedy 
  wrócili później z Simonem? Skoro był tak bez pamięci rozkochany w Noel, nie powinien nawet 
  na chwilę od niej odchodzić. 
  Jednak w miarę upływu dni coraz wyraźniej rozumiała, Ŝe nie moŜe tak dalej Ŝyć bez 
  wiadomości o nim, dopóki nie upewni się, Ŝe on i dzieci są szczęśliwe. A co z Sevenoaksem? W 
  liście umieściła przypisek, prosząc, by zajął się psem, dopóki nie znajdzie pracy, w której 
  mogłaby go trzymać. Jak wiele czasu jednak będzie potrzebowała Noel, by przekonać go, Ŝe 
  Sevenoaks to zbędny kłopot? Ale jak dowiedzieć się, co tam się naprawdę dzieje? Zadzwonić do 
  pani Bottomley? Noel moŜe podnieść słuchawkę. Wtedy przypomniała sobie o Kicie. 
  Oczywiście. On na pewno będzie wiedział, co słychać u Cory’ego. Dzwoniła, ale numer był stale 
  zajęty. Widać zdjął słuchawkę z widełek. 
  — Jadę do Londynu — oświadczyła matce, wchodząc do kuchni. — Biorę Williama ze sobą. 
  Na górze przyjrzała się swojemu zmarniałemu odbiciu w lustrze. Nic się ze mną nie da zrobić, 
  westchnęła smutno. Czesała jednak włosy tak długo, aŜ nabrały blasku, załoŜyła szarą sukienkę, 
  którą dostała od Cory’ego i bez szczególnych efektów próbowała zamalować sine cienie pod 
  oczami. 
   
  * * * 
   
  Pracownia Kita znajdowała się w Islington. Nikt nie odpowiadał na dzwonek. Musiał wyjść, 
  pomyślała zrozpaczona Harriet. Było juŜ prawie wpół do piątej, a mleko ciągle stało pod 
  drzwiami. Zadzwoniła znowu. Cisza. Z cięŜkim sercem zaczęła schodzić ze schodów, kiedy 
  drzwi się otworzyły i stanął w nich, mrugając oczami Kit, złocisty olbrzym, potargany, z 
  ręcznikiem owiniętym wokół bioder. Na jej widok wydarł się wściekle jak apoplektyczny 
  pułkownik, co sprawiło, Ŝe szybciutko zbiegła o parę kolejnych stopni w dół. 
  — Harriet! — ryknął. — Gdzie ty, do jasnej cholery, uciekasz? 
  Przechylił się przez poręcz, schwycił ją za kołnierz i wciągnął do domu. Potem zatrzasnął 
  drzwi i przycisnął ją muskularnym ramieniem. 
  — Ty mała dziwko! — zaklął. — I to po twojej śpiewce o lojalności! BoŜe, mdli mnie na twój 
  widok. 
  — O–o, o co ci chodzi? — wyjąkała. 
  William zaczął się drzeć. Harriet teŜ była bliska łez, gdy z sypialni wynurzyła się piękna, 
  kolorowa dziewczyna, owinięta w skąpy pomarańczowy ręcznik. 
  — Co to za hałasy, Kit? — spytała, ziewając. 
  — Tangie, kochanie — odparł Kit, zabierając wyjącego Williama Harriet i podając go 
  dziewczynie. — Weź stąd to słodkie dziecię i ucisz je na chwilkę. 
  Kolorowa dziewczyna zatrzepotała rzęsami. 
  
  — Och, nie — powiedział Kit pospiesznie — to nie moje, słowo harcerza! Nie ma ze mną nic 
  wspólnego, dziewczyna zresztą teŜ nie, Bogu dzięki. Ma raczej do czynienia z moim 
  nieszczęsnym bratem, Corym. 
  William spojrzał nieufnie na ciemną twarz, ale przestał płakać. 
  — Oddaj mi go — protestowała Harriet. 
  — Zamknij się — warknął Kit i wpychając ją do najbliŜszego pokoju, zamknął za nimi drzwi. 
  — Więc? — odezwał się, stając nad nią jak anioł pomsty. — Dlaczego to zrobiłaś? Zmyć się 
  ze swoim byłym kochankiem bez słowa wyjaśnienia. 
  — To było inaczej — broniła się Harriet. 
  — Proszę dalej — powiedział chłodno Kit. — Zadziw mnie. 
  — Nie uciekłam z Simonem i zostawiłam u Noel list dla Cory’ego. 
  — TeŜ sobie listonosza wybrałaś — stwierdził zgryźliwie Kit. — Jesteś głupsza, niŜ 
  myślałem. 
  Wstał i nalał sobie drinka. — Najlepiej będzie chyba, jeśli opowiesz mi całą historię. 
  Kiedy skończyła, powiedział: — Wygląda na to, Ŝe Noel tym razem przeszła siebie samą. 
  Mówiłem ci: nigdy nie wierz ani słowu z tego, co ci powie. Musiała podrzeć twój list i 
  powiedzieć Cory’emu, Ŝe dałaś nogę z Simonem. Rozwód jest cały czas w toku, rozprawa będzie 
  za tydzień. 
  — Naprawdę? — wyszeptała Harriet z niedowierzaniem. — A co z tym listem, w którym 
  Cory błaga, by wróciła? 
  — Prawdopodobnie napisał go ileś lat temu. Zawsze robiła mnóstwo hałasu wokół opiekunek 
  do dzieci i przechowuje wszystkie listy miłosne. Zwróciłaś uwagę na datę? 
  Harriet potrząsnęła głową. 
  — No widzisz. Jadłem wczoraj kolację z Corym. Jest w bardzo kiepskiej formie. 
  — Wrócił do Londynu? — spytała Harriet, czerwieniejąc i zaraz blednąc. — Mówił o mnie? 
  Kit skrzywił się zabawnie. — Pierwszy raz słyszałem, Ŝeby Cory tak nudził. Jest przekonany, 
  Ŝe to on wszystko zepsuł, próbując cię wciągnąć do łóŜka, a potem pozwalając ci odjechać z 
  Simonem. 
  — O, BoŜe — powiedziała Harriet z płaczem — i co ja mam teraz zrobić? 
  Kit wstał. — Pojedź natychmiast do niego do domu i poproś, Ŝeby z powrotem cię przyjął. 
  — Nie mogę! Co mu powiem? 
  — Ja na twoim miejscu powiedziałbym prawdę: Ŝe go kochasz. Wezwę taksówkę. Nie 
  przejmuj się Williamem, zajmiemy się nim przez godzinkę czy dwie. 
  
  ROZDZIAŁ 25 
   
  W taksówce rozpaczliwie starała się powstrzymać drŜenie rąk, gdy poprawiała makijaŜ, 
  rozlewając połowę perfum i podkład po torebce. WjeŜdŜali w Chiltern Street, widać juŜ było 
  znajomy niebieski budynek. Niech pan poczeka, chciała zawołać, jeszcze nie pociągnęłam 
  tuszem rzęs! Potem pomyślała, jak to głupio myśleć o tuszu do rzęs w takiej chwili. 
  Nacisnęła dzwonek i czekała; ręce miała lepkie, gardło suche, serce waliło jak młotem. Cory 
  otworzył drzwi i miał właśnie powiedzieć, Ŝeby wynosiła się do diabła, kiedy uświadomił sobie, 
  kto przed nim stoi, i tylko patrzył na nią zdumiony. Ona teŜ wpatrywała się w niego, nie mogąc 
  wydobyć słowa. Przez krótką chwilę myślała, Ŝe weźmie ją w ramiona, ale odsunął się, 
  wpuszczając do domu. Poszli na górę do tego samego pokoju, w którym rozmawiali, zanim 
  przyjął ją do pracy. Wydał jej się wyŜszy, szczuplejszy, bledszy — jego wyniosła, niezbadana 
  twarz poszarzała i stała się bardziej zmęczona. Zapadło niezręczne milczenie, potem on pierwszy 
  się odezwał. — Usiądź, co u ciebie słychać? 
  Przykucnęła na krawędzi jednego z Ŝółtych foteli. DłuŜej nie utrzymałaby się na nogach. 
  — Wszystko w porządku. 
  — A William? 
  — TeŜ świetnie. 
  Nie przyjęła papierosa, którym ją poczęstował; za bardzo trzęsły się jej ręce. 
  — Jak ci się układa z Simonem? — spytał spokojnie, skupiając całą swoją uwagę na 
  zapalanym papierosie. 
  — Nie jestem z Simonem, wcale z nim nie byłam, tylko parę godzin wtedy w sobotę. 
  Zrozumiałam, Ŝe między nami wszystko skończone. Noel nie dała ci listu? 
  Powoli potrząsnął głową. Zdaje się, Ŝe nie interesowały go wyjaśnienia. — Gdzie teraz 
  mieszkasz? 
  — Z rodzicami. 
  — Pogodziłaś się z nimi? To dobrze. 
  — Przyjechałam do Londynu szukać pracy — skłamała. 
  — To moŜe byś do nas wróciła? — przerwał. — Dzieci są niepocieszone po twoim odejściu. 
  — A ty? — chciało jej się płakać. 
  Bawił się zielonym, szklanym przyciskiem do papieru, stojącym na biurku. — Gdybyś miała 
  wrócić — powiedział ostroŜnie — nie będzie juŜ więcej Ŝadnych dwuznacznych układów. Będę 
  za granicą przez większość roku. 
  — Nie — przerwała mu gwałtownie, zrywając się na nogi, stając na wprost niego. — Nie 
  mogę wrócić na takich warunkach. 
  — Rozumiem — powiedział spokojnie. 
  Podeszła do okna i spojrzała na młode liście pojawiające się na nagich gałęziach, błyszczące 
  jasno w promieniach zachodzącego słońca. W gardle miała sucho. 
  Zbierała siły na zrobienie najtrudniejszej rzeczy w swoim Ŝyciu. 
  — Jak na kogoś tak inteligentnego — odezwała się drŜącym głosem — jeśli chodzi o kobiety 
  przejawiasz niesłychaną głupotę. Nie rozumiesz, Ŝe gdybym mieszkała z tobą pod jednym 
  dachem i nie byłoby cię przez większość roku, i nawet byś mnie nie tknął, umarłabym z 
  rozpaczy? 
  Cory gwałtownie uniósł wzrok, przygaszone oczy nagle rozbłysły. 
  
  — Czy nie rozumiesz — ciągnęła wolno — Ŝe uciekłam, poniewaŜ Noel powiedziała, Ŝe 
  wraca do ciebie, a ja nie mogłam tego znieść? 
  — Mów dalej — odezwał się, jego twarz była równie blada jak jej. 
  — Czy nie rozumiesz — szlochała — Ŝe cię kocham? Kocham cię nad wszystko. I nie mogę 
  Ŝyć bez ciebie! 
  Nie musiała nic więcej mówić. Nagle był juŜ przy niej, szerokie ramiona, na które tak czekała, 
  objęły ją szczelnie i całował ją tak mocno, Ŝe niemal traciła przytomność. 
  Potem powiedział bezradnie: — Och, najdroŜsza Harriet. Kocham cię. Ale nic z tego nie 
  będzie. Jestem dla ciebie za stary i zbyt zgorzkniały. 
  — Nie jesteś — protestowała. — Wystarczy pomyśleć o tym, jak mięknę w nogach, gdy mnie 
  całujesz — ciągnęła. — Na niczyim punkcie tak nie szalałam, jak na twoim. 
  Cory spojrzał na nią: drŜące, rozchylone usta, płonący wzrok, zaczerwienione policzki, 
  potargane włosy. 
  — Hej — odezwał się zadziwiony — ty mnie naprawdę kochasz, prawda? I co ja mam z tym, 
  u licha, zrobić? 
  — Wymyślisz coś, dobrze? — spytała przytulając się do niego, tak by poczuł szalone bicie jej 
  serca. 
  — UwaŜaj — powiedział, próbując się uśmiechnąć. 
  — O co ci chodzi? 
  — Zaczynam mieć wraŜenie, Ŝe mogę zostać pocieszony — i pocałował ją w czoło, potem 
  policzki słone od łez, wreszcie w usta. 
  — Och, kochana — zamruczał. — Nie daj mi czasu, bym zawstydził się tego, co zrobię. 
  Zatrzymam cię. CóŜ innego mogę zrobić, skoro jesteś taka cudowna. Ale nie wiesz jeszcze, w co 
  się wpakowałaś. Będzie ze mnie straszliwy mąŜ. 
  Harriet odskoczyła od niego przeraŜona. — Nie chodziło mi o to! Wcale nie musisz się ze 
  mną Ŝenić! 
  Cory się uśmiechnął. — Nie tylko ty masz prawo dyktować warunki. Powiedziałaś przed 
  chwilą, Ŝe nie wrócisz nigdy do Yorku, chyba Ŝe kaŜdą chwilę dnia poświęcę na pieszczenie cię. 
  Harriet spłonęła rumieńcem. — Nic takiego nie powiedziałam. 
  — Więc jeśli cię wezmę, to na dobre i na zawsze. 
  Cała drŜała, na serio zaniepokojona. 
  — Ale ja cię w to wciągnęłam. 
  Usiadł i pociągając ją, posadził sobie na kolanie. 
  — Kochanie najdroŜsze — powiedział bardzo łagodnie. — Wiem, jak jesteś nieśmiała i 
  skryta, moŜe z wyjątkiem sytuacji, kiedy się wstawisz, jak na balu myśliwych — i wiem, ile cię 
  kosztowało przyjście tutaj i wyznanie, Ŝe mnie kochasz. Gdybyś jednak wiedziała, co to znaczyło 
  dla mnie: po raz pierwszy od dziesięciu lat zdarzył się cud. Dziewczyna, którą kocham, wyznała 
  mi miłość i mówiła to szczerze. 
  — To dziwne — ciągnął, odgarniając jej włosy z czoła — ale nie potrafię określić chwili, w 
  której cię pokochałem. Wszystko było takie pomieszane z przekonywaniem siebie, Ŝe odciągając 
  cię od Billy’ego, robiąc ci awanturę o randkę z Kitem, który jest notorycznym podrywaczem, i 
  próbując ci wyperswadować wyjazd z Simonem, który nie nadaje się na męŜa, robię to tylko dla 
  twojego dobra. A tak naprawdę to musiała mnie zŜerać zazdrość, bo chciałem mieć cię dla siebie. 
  Tak się przyzwyczaiłem do uzaleŜnienia od Noel, Ŝe nie wierzyłem, iŜ mógłbym pokochać kogoś 
  innego. A wtedy ty uciekasz i dom zamienia się w kostnicę. Wiem, Ŝe powinienem był dać 
  Simonowi i tobie szansę, ale po pięciu dniach nie mogłem juŜ tego dłuŜej znieść. Przyjechałem 
  więc na Południe i… spójrz. 
  
  Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, na której był nabazgrany numer telefonu. 
  — To numer Simona — powiedziała Harriet. Kiwnął głową. — Chciałem zadzwonić i 
  spróbować cię przekonać, byś wróciła. 
  Wtedy Harriet zrozumiała, Ŝe ten zakłopotany, trudny, piękny męŜczyzna naprawdę ją kocha. 
  — Och, taka jestem szczęśliwa, taka szczęśliwa — zawołała, wybuchając płaczem i 
  zarzucając mu ramiona na szyję. — Na pewno przeszła ci Noel? 
  — Na pewno, na pewno. Jest jak odra — nie łapie się jej dwa razy. 
  Harriet parsknęła śmiechem. — To brzmi bardziej w stylu Kita. Gdzie ona teraz jest? 
  — Nie wiem. Prawdopodobnie oszczędza gdzieś siły na występ na naszej sprawie 
  rozwodowej za tydzień. — Twarz mu stwardniała. — Obawiam się, Ŝe to będzie bardzo 
  nieprzyjemne. Prawdopodobnie i ciebie w to wmiesza. 
  — Nic mnie to nie obchodzi — i zaczęła go całować. 
  Czy dzieci naprawdę dobrze się czują? — spytała później. — Rany, ogromnie za nimi 
  tęskniłam. 
  — One teŜ za tobą tęskniły. Gdybym tu nie przyjechał, groziły, Ŝe same wsiądą do pociągu i 
  pojadą do Londynu, by cię przywieźć z powrotem. Zaraz do nich zadzwonimy, aby przekazać 
  dobre wiadomości. AleŜ to naprawdę dobra wiadomość. 
  Jeszcze jeden problem nurtował Harriet. — A co z Sevenoaksem? — spytała. 
  — Hmm, właściwie to jest tutaj — odparł Cory. — Bałem się, Ŝe uschnie z tęsknoty, jeśli 
  oboje go opuścimy, więc wziąłem go ze sobą. 
  — Och, naprawdę, jesteś słodki. Mogę go zobaczyć? 
  — Pewnie, jest w mojej sypialni na końcu korytarza. — Szedł z Harriet do drzwi mówiąc 
  dalej. — À propos, poczynił duŜe postępy. Skorzystałem z twojej nieobecności, by nauczyć go 
  trochę lepszych manier. Okazuje się, Ŝe moŜna go wytresować, jeśli zachowa się twardą rękę. 
  Wykonuje polecenia siad i do nogi, przybiega na wezwanie. I nareszcie oduczyłem go 
  wskakiwania na łóŜka i Ŝucia wszystkiego, co mu się nawinie. 
  — Zadziwiające — powiedziała Harriet, otwierając drzwi do sypialni i zaglądając do środka. 
  Na łóŜku chrapiąc głośno leŜał rozwalony Sevenoaks, szary kudłaty łeb spoczywał na 
  poduszce. Obok niego, porwane na strzępy, walały się resztki zamszowych butów. 
  — Prawda, jak słodko wygląda, kiedy śpi? — spytała Harriet. 
  Sevenoaks uchylił ślepia i nagle spostrzegł Harriet. 
  — Siad! — ryknął Cory. — Siad! 
  Sevenoaks skoczył i wylądował wprost u stóp Harriet, po czym rzucił się na nią w szale 
  radości, piszcząc ze szczęścia i niemal zwalając ją z nóg. 
  — Do nogi! — wył Cory. 
  Sevenoaks rzucił na niego swoje dawne spojrzenie i nie zareagował. 
  Harriet schwyciła wzrok Cory’ego i wybuchnęła śmiechem. 
  — Och, najmilszy — powiedziała — jesteś pewien, Ŝe naprawdę chcesz się ze mną oŜenić? I 
  nie załamiesz się? 
  — Oczywiście, Ŝe się załamię, ale nie na długo — odparł Cory, odciągając Sevenoaksa. — 
  Zresztą właściwie my juŜ jesteśmy małŜeństwem. Mamy trójkę dzieci i istnieje między nami psi 
  problem. Spędziliśmy długie wieczory rozmawiając o postępach w nauce dzieci, o naszych 
  poglądach na Ŝycie. Gotowałaś dla mnie, prałaś, prowadziłaś mój dom. Jeszcze tylko nie 
  spaliśmy ze sobą i, jeśli chodzi o tę sprawę, to nie mam większych zahamowań. 
  — Przebrnęliśmy ze sobą przez dobre i złe — powiedziała Harriet w uniesieniu — teraz przed 
  nami juŜ samo dobre. 
  — Dokładnie — odparł Cory i zaczął ją całować. 
  
SOURCE: textdata/thevault/Vault2.0.-.Fiction-and-audiobooks/Books/C/Cooper, Jilly/Cooper Jilly - Harriet.pdf