من هو قائد فريق تصميم المحطة?
يوهان berte
On 6 September 2007, Belgian-based International Polar Foundation unveiled the Princess Elisabeth station, the world's first zero-emissions polar science station in Antarctica to research climate change. Costing $16.3 million, the prefabricated station, which is part of the International Polar Year, was shipped to the South Pole from Belgium by the end of 2008 to monitor the health of the polar regions. Belgian polar explorer Alain Hubert stated: "This base will be the first of its kind to produce zero emissions, making it a unique model of how energy should be used in the Antarctic." Johan Berte is the leader of the station design team and manager of the project which conducts research in climatology, glaciology and microbiology. 6-وفي 6 ايلول / سبتمبر 2007, كشفت المؤسسة القطبية الدولية التي مقرها بلجيكا عن محطة الاميرة اليزابيث, وهي اول محطة العلوم القطبية في العالم في القطب الجنوبي للبحث عن تغير المناخ. وقد تم شحن المحطة الجاهزة, التي هي جزء من السنة القطبية الدولية, الى القطب الجنوبي من بلجيكا بحلول نهاية عام 2008 لرصد صحة المناطق القطبية. وقال المستكشف القطبي البلجيكي الان هوبير: هذه القاعدة ستكون الاولى من نوعها لانتاج انبعاثات صفر, مما يجعلها نموذج فريد من نوعها لكيفية استخدام الطاقة في القطب الجنوبي. يوهان berte هو قائد فريق تصميم المحطة ومديرها. من المشروع الذي يجري البحوث في علم المناخ, علم الاحياء الدقيقة وعلم الاحياء الدقيقة. Am 6 September 2007 stellte die belgische Internationale Polar Foundation die Prinzessin Prinzessin Elisabeth vor, die weltweit erste Zero-Emissionen-Polar in der Antarktis, um den Klimawandel zu recherchieren. Kalkulation 16.3 Millionen Dollar, die vorgefertigte Station, die Teil des Internationalen Polar-Jahres ist, wurde bis Ende 2008 an den Südpol aus Belgien versandt, um die Gesundheit der Polar zu überwachen. Der belgische Polarforscher Alain Hubert sagte: Diese Basis wird die erste seiner Art sein, um Null Emissionen zu produzieren, wodurch es zu einem einzigartigen Modell wird, wie Energie in der Antarktis verwendet werden sollte. Johan Berte ist der Anführer des Station Design-Teams und Manager des Projekts, das Forschung in Klimatologie, Glaziologie und Mikrobiologie durchführt. El 6 de septiembre de 2007, la fundación polar internacional con sede en Bélgica dio a conocer la estación de la princesa Elisabeth, la primera estación de ciencias polares de cero emisiones en la Antártida para investigar el cambio climático. Costando 16.3 millones de dólares, la estación prefabricadas, que forma parte del año polar internacional, fue enviada al polo sur de Bélgica a finales de 2008 para monitorear la salud de las regiones polares. El explorador polar belga Alain Hubert declaró: esta base será la primera de su tipo para producir emisiones cero, lo que lo hace un modelo único de cómo la energía debe ser utilizada en la Antártida. Johan berte es el líder del equipo de diseño de estación y gerente del proyecto que lleva a cabo investigaciones en climatología, glaciología y microbiología. 6 सितंबर 2007 को, बेल्जियम-आधारित अंतर्राष्ट्रीय ध्रुवीय फाउंडेशन ने जलवायु परिवर्तन अनुसंधान के लिए अंटार्कटिका में विश्व का पहला शून्य-उत्सर्जन ध्रुवीय विज्ञान स्टेशन का अनावरण किया । लागत $ 16.3 मिलियन, पूर्वनिर्मित स्टेशन, जो अंतर्राष्ट्रीय ध्रुवीय वर्ष का हिस्सा है, 2008 के अंत तक बेल्जियम से दक्षिण ध्रुव पर भेज दिया गया था । बेल्जियम ध्रुवीय एक्सप्लोरर ऐलेन ह्यूबर्ट ने कहा: यह आधार शून्य उत्सर्जन का उत्पादन करने के लिए अपने प्रकार का पहला होगा, इसे एक अद्वितीय मॉडल बना रहा है कि अंटार्कटिक में ऊर्जा का उपयोग कैसे किया जाना चाहिए । जोहान berte स्टेशन डिजाइन टीम और प्रबंधक के नेता हैं परियोजना का जो जलवायु, glaciology और माइक्रोबायोलॉजी में शोध करता है । Vào ngày 6 tháng 6 năm 2007, nền tảng Bắc cực quốc tế của Bỉ đã công bố nhà ga công chúa Elisabeth, trạm khoa học cực kỳ không khí đầu tiên của thế giới ở Nam Cực để nghiên cứu thay đổi khí hậu. Costing 16.3 triệu đô la, nhà ga chế tạo, đó là một phần của năm bắc cực quốc tế, được chuyển đến Nam Cực từ Bỉ vào cuối năm 2008 để theo dõi sức khỏe của vùng cực. Nhà thám hiểm Bắc cực Bỉ Alain Hubert tuyên bố: căn cứ này sẽ là loại đầu tiên của nó để sản xuất không khí thải, biến nó thành một mô hình độc đáo của năng lượng nên được sử dụng ở Nam Cực. Johan Berte là lãnh đạo của đội thiết kế và quản lý của dự án tiến hành nghiên cứu tại climatology, nghành và microbiology. 2007年九月6日, 以比利时为基础的国际极地基金会公布了世界上第一个在南极洲的零排放极地科学站的公主伊丽莎白站, 以研究气候变化. 耗资.163亿美元的预制站, 是国际极地年的一部分, 在2008年底之前从比利时运到南极, 监测极地地区的健康情况. 比利时极地探险家阿兰·休伯特说: 这个基地将是第一个产生零排放的类型, 使它成为一个独特的模式, 如何在南极使用能源. 约 翰 · berte是站设计团队和经理的领导人在气候学, 冰川学和微生物学方面进行研究的项目.
据孙家栋说, 导航系统的首席设计师, 很多组织一直在使用我们的系统, 他们非常喜欢. Tân đã được ủy quyền bắt đầu tuyển dụng cho dự án vào tháng 1979 năm 1979, và anh ấy ngay lập tức hỏi đồng nghiệp lâu năm của anh ấy, Brian Howard, để tham gia cùng anh ấy. Đội ban đầu của anh ta cuối cùng cũng có thể có của chính mình, Howard, Joanna Hoffman, Burrell Smith, và Bud Tribble. Phần còn lại của đội Mac sẽ bao gồm Bill Atkinson, Bob Belleville, Steve Capps, George Crow, Donn Denman, Chris Espinosa, Andy Hertzfeld, Bruce Horn, Susan Kare, Larry Kennedy, và Caroline Rose với Steve Jobs dẫn đầu dự án. Raskin was authorized to start hiring for the project in September 1979, and he immediately asked his long-time colleague, Brian Howard, to join him. His initial team would eventually consist of himself, Howard, Joanna Hoffman, Burrell Smith, and Bud Tribble. The rest of the original Mac team would include Bill Atkinson, Bob Belleville, Steve Capps, George Crow, Donn Denman, Chris Espinosa, Andy Hertzfeld, Bruce Horn, Susan Kare, Larry Kenyon, and Caroline Rose with Steve Jobs leading the project. Raskin wurde ermächtigt, für das Projekt im September 1979 zu starten, und er fragte sofort seinen langjährigen Kollegen Brian Howard, um sich ihm anzuschließen. Sein erstes Team würde irgendwann aus sich selbst bestehen, Howard, Joanna Hoffman, Burrell Smith und Bud Tribble. Der Rest des ursprünglichen Mac-Teams würde Bill Atkinson, Bob Belleville, Steve Capps, George Crow, Donn Denman, Chris Espinosa, Andy Hertzfeld, Bruce Horn, Susan Kare, Larry Kenyon und Caroline Rose mit Steve Jobs führen, die das Projekt führen.. Theo Sun khu, nhà thiết kế trưởng của hệ thống dẫn đường, Nhiều tổ chức đã sử dụng hệ thống của chúng tôi một thời gian, và họ thích nó rất nhiều. Raskin estaba autorizado a empezar a contratar para el proyecto en septiembre de 1979, e inmediatamente le pidió a su colega de larga duración, Brian Howard, que se uniera a él. su equipo inicial eventualmente consistiría en sí mismo, Howard, Joanna Hoffman, Burrell Smith, y bud tribble. El resto del equipo original de mac incluirá Bill Atkinson, Bob Belleville, Steve Capps, George Crow, donn denman, Chris Espinosa, Andy hertzfeld, BRUCE HORN, Susan Kare, Larry kenyon, y Caroline Rose con Steve Jobs liderando el proyecto. Raskin को सितंबर 1979 में परियोजना के लिए भर्ती शुरू करने के लिए अधिकृत किया गया था, और उसने तुरंत अपने लंबे समय के सहयोगी, ब्रायन हावर्ड से उनसे जुड़ने के लिए पूछा । उनकी प्रारंभिक टीम अंततः अपने आप में शामिल हो जाएगी, हावर्ड, जोआना हॉफमैन, burrell स्मिथ, और बड tribble । बाकी मूल मैक टीम में बिल एटकिंसन, बॉब govt, स्टीव capps, जॉर्ज क्रो, डोंन denman, क्रिस एस्पीनोसा, एंडी hertzfeld, ब्रूस हॉर्न, सुसान करे, लैरी रूपरेखा, और कैरोलीन रोज़ स्टीव जॉब्स के साथ परियोजना का नेतृत्व कर रहे हैं. Nachdem die Sowjetunion das Rennen zum Mond verloren hatte, entschied sich die UdSSR, sich auf Orbital zu konzentrieren. In den Jahren 1969 und 1970 starteten sie sechs weitere Sojus-Flüge nach Sojus 3, dann startete die erste Raumstation, das Saljut 1 Labor, das von Kerim Kerimov, am 19 April 1971., entworfen wurde. Drei Tage später versuchte die Sojus 10 Crew, mit ihm zu Dock, scheiterte aber daran, eine sichere Verbindung zu erreichen, um sicher in die Station zu gelangen. Die Sojus-11-Crew von Vladislav Volkov, Georgi Dobrovolski und Viktor Astronomin hat am 7 Juni erfolgreich angedockt und einen Rekord von 22 Tagen absolviert. Die Crew wurde während ihres Wiedereintritt am 30. Juni zum zweiten Flug im Flug. Sie wurden erstickt, als die Kabine ihres Raumschiffs kurz nach dem Abdocken den ganzen Druck verlor. Die Katastrophe wurde an einem fehlerhaften Hütte beschuldigt, das die ganze Luft erlaubte, in den Weltraum zu entlüften. Die Crew hatte keine Druck und hatte keine Chance zu überleben, sobald das Leck kam. According to Sun Jiadong, the chief designer of the navigation system, "Many organizations have been using our system for a while, and they like it very much." بعد ان خسر السباق الى القمر, قرر الاتحاد السوفييتي التركيز على محطات الفضاء المدارية. خلال عامي 1969 و 1970, اطلقت ست رحلات اخرى من سويوز بعد سويوز 3, ثم اطلقت اول محطة فضائية, وهي مختبر salyut 1 الذي صمم من قبل كريم كريموف, في 19 نيسان / ابريل 1971. ثلاثة ايام وفي وقت لاحق, حاول طاقم سويوز 10 قفص السفن معها, ولكن فشل في تحقيق اتصال امن بما يكفي لتدخل المحطة بامان. فريق سويوز 11 من cherno فولكوف, جورجي dobrovolski وفيكتور patsayev رست بنجاح في 7 يونيو, واكمل اقامة سجل لمدة 22 يوما. اصبح طاقم العمل ثاني حالة وفاة في الفضاء اثناء عودتهم في 30. يونيو, تم خنقهم عندما فقدت قمرة المركبة الفضائية كل الضغط, بعد وقت قصير من الانفصال. وقد تم القاء اللوم على الكارثة على صمام ضغط المقصورة, الذي سمح لجميع الهواء للتهوية في الفضاء. طاقم العمل لم يكن يرتدي بدلات الضغط ولم يكن لديه فرصة للبقاء عندما حدث تسرب.