من اقنع القادة الصينيين الذين كانوا ضد دخول الحرب بانها كانت فكرة جيدة?
بينغ
In a series of emergency meetings that lasted from 2–5 October, Chinese leaders debated whether to send Chinese troops into Korea. There was considerable resistance among many leaders, including senior military leaders, to confronting the U.S. in Korea. Mao strongly supported intervention, and Zhou was one of the few Chinese leaders who firmly supported him. After Lin Biao politely refused Mao's offer to command Chinese forces in Korea (citing his upcoming medical treatment), Mao decided that Peng Dehuai would be the commander of the Chinese forces in Korea after Peng agreed to support Mao's position. Mao then asked Peng to speak in favor of intervention to the rest of the Chinese leaders. After Peng made the case that if U.S. troops conquered Korea and reached the Yalu they might cross it and invade China the Politburo agreed to intervene in Korea. Later, the Chinese claimed that US bombers had violated PRC national airspace on three separate occasions and attacked Chinese targets before China intervened. On 8 October 1950, Mao Zedong redesignated the PLA North East Frontier Force as the Chinese People's Volunteer Army (PVA). وفي سلسلة من الاجتماعات الطارئة التي استمرت في الفترة من 2-5 تشرين الاول / اكتوبر, ناقش القادة الصينيين ما اذا كان سيتم ارسال القوات الصينية الى كوريا. كانت هناك مقاومة كبيرة بين العديد من القادة, بمن فيهم كبار القادة العسكريين, لمواجهة الولايات المتحدة في كوريا. وقد ايد ماو بقوة التدخل, وكان تشو احد القادة الصينيين القليلة الذين دعمه بقوة. وبعد ان رفض لين شي بيو بادب عرض ماو لقيادة القوات الصينية في كوريا (في معرض الاشارة الى العلاج الطبي القادم), قرر ماو ان بينغ dehuai سيكون قائد القوات الصينية في كوريا بعد ان وافق بينغ على دعم موقف ماو. ثم طلب ماو من بينغ ان يتكلم لصالح التدخل الى بقية القادة الصينيين. بعد ان قدم بينغ القضية انه اذا قامت القوات الامريكية بغزو كوريا ووصلت الىيالوما قد يعبرها وغزو الصين, وافق المكتب السياسي على التدخل في كوريا. وفي وقت لاحق, ادعوا الصينيين ان قاذفات القنابل الامريكية قد هكا المجال الجوي الوطني للجمهورية الشعبية في ثلاث مناسبات منفصلة وه هاجم على اهداف صينية قبل تدخل الصين. وفي 8 تشرين الاول / اكتوبر 1950, قام ماو تسي تسي تسي في قوة الحدود الشمالية الشرقية بوصفها الجيش التطوعي الشعبي الصيني (pva). In einer Reihe von Notfall, die ab dem 2-5 Oktober dauerten, diskutierten chinesische Führer, ob sie chinesische Truppen nach Korea schicken sollen. Es gab beträchtliche Widerstände unter vielen Führern, darunter hochrangige Militär-Führer, um die USA in Korea zu konfrontieren. Mao unterstützte die Intervention stark, und Zhou war einer der wenigen chinesischen Führer, die ihn fest unterstützt haben. Nachdem Lin Biao das Angebot von Mao, die chinesischen Streitkräfte in Korea zu befehlen, höflich abgelehnt hat (zitiert seine medizinische Behandlung), entschied Mao, dass Peng * der Kommandant der chinesischen Streitkräfte in Korea sein würde, nachdem Peng zugestimmt hat, Mao 's Position zu unterstützen. Mao bat Peng, zu Gunsten der Intervention an den Rest der chinesischen Führer zu sprechen. Nachdem Peng den Fall gemacht hat, dass wenn US-Truppen Korea erobern und die Yalu erreicht haben, könnten sie es überqueren und China erobern, das Politbüro stimmte zu, in Korea einzugreifen. Später behaupteten die Chinesen, dass US-Bomber in drei separaten Fällen gegen den chinesischen Luftraum verstoßen und chinesische Ziele angegriffen haben, bevor China eingegriffen hat. Am 8 Oktober 1950 hat Mao Zedong die PLA North East Frontier Force als die chinesische People 's Volunteer Army (PVA) bezeichnet. En una serie de reuniones de emergencia que duró a partir del 2-5 de octubre, los líderes chinos debatieron si enviar tropas chinas a Corea. Hubo una considerable resistencia entre muchos líderes, incluidos los líderes militares superiores, para enfrentarse a los ee. uu. En Corea. Mao apoyó fuertemente la intervención, y zhou fue uno de los pocos líderes chinos que le apoyaron firmemente. Después de que lin biao rechazó cortésmente la oferta de mao para comandar las fuerzas chinas en Corea (citando su próximo tratamiento médico), Mao decidió que peng dehuai sería el comandante de las fuerzas chinas en Corea después de que peng accedió a apoyar la posición de mao. Mao entonces le pidió a peng que hablara a favor de la intervención al resto de los líderes chinos. Después de que peng hizo el caso de que si las tropas de ee. uu. Conquistaron Corea y llegaron al yalu podrían cruzar y invadir china el politburó accedió a intervenir en Corea. más tarde, los chinos afirmaron que los bombarderos estadounidenses habían violado el espacio aéreo nacional de china en tres ocasiones separadas y atacaron objetivos chinos antes de que china intervino. EL 8 de octubre de 1950, mao zedong redesignada el pla north east frontier force como el Ejército de voluntarios del pueblo Chino (pva). 2-5 अक्टूबर से चली आपातकालीन बैठकों की एक श्रृंखला में चीनी नेताओं ने बहस की कि चीनी सैनिकों को कोरिया में भेजना है या नहीं । कोरिया में अमेरिका से भिड़ने के लिए वरिष्ठ सैन्य नेताओं सहित कई नेताओं के बीच काफी प्रतिरोध था । माओ ने दृढ़ता से हस्तक्षेप का समर्थन किया, और झोउ कुछ चीनी नेताओं में से एक था जिन्होंने दृढ़ता से उसका समर्थन किया । लिन biao के बाद विनम्रता से कोरिया में चीनी बलों को आदेश देने के लिए माओ की पेशकश से इनकार कर दिया (अपने आगामी चिकित्सा उपचार का हवाला देते हुए), माओ ने फैसला किया कि पेंग dehuai कोरिया में चीनी बलों के कमांडर होंगे, पेंग के बाद माओ की स्थिति का समर्थन करने के लिए सहमत हो माओ ने पेंग से कहा कि बाकी चीनी नेताओं को हस्तक्षेप के पक्ष में बोलने के लिए । पेंग के बाद यह मामला है कि अगर अमेरिकी सैनिकों ने कोरिया पर विजय प्राप्त की और यलुओ तक पहुंच गए तो वे इसे पार कर सकते हैं और चीन पर आक्रमण कर सकते हैं । बाद में, चीनी ने दावा किया कि अमेरिकी हमलावरों ने तीन अलग अवसरों पर पीआरसी राष्ट्रीय हवाई क्षेत्र का उल्लंघन किया था और चीन हस्तक्षेप से पहले चीनी लक्ष्यों पर हमला किया था । 8 अक्टूबर 1950 को, माओ ने चीनी लोगों की स्वयंसेवी सेना (pva) के रूप में पीएलए नॉर्थ ईस्ट फ्रंटियर फोर्स को redesignated किया । Trong một loạt các cuộc họp khẩn cấp kéo dài từ ngày 2-5 tháng 2-5, các nhà lãnh đạo Trung Quốc tranh luận có nên gửi quân Trung Quốc vào Hàn Quốc không. Có sự kháng cự đáng kể giữa nhiều nhà lãnh đạo, bao gồm các nhà lãnh đạo quân sự cấp cao, để đối đầu với Hoa Kỳ ở Hàn Quốc. Mao mạnh mẽ được hỗ trợ can thiệp, và Zhou là một trong số vài nhà lãnh đạo Trung Quốc đã ủng hộ anh ta. Sau khi Lin Bưu lịch sự từ chối lời đề nghị của Mao để chỉ huy lực lượng Trung Quốc tại Hàn Quốc (trích dẫn điều trị y tế sắp tới), Mao quyết định rằng Peng Dehuai sẽ là chỉ huy của lực lượng Trung Quốc ở Hàn Quốc sau khi Peng đồng ý ủng hộ vị trí của Mao. Mao sau đó yêu cầu Peng nói chuyện với sự can thiệp của các nhà lãnh đạo Trung Quốc. Sau khi Peng tạo ra trường hợp nếu quân đội Hoa Kỳ chinh phục Hàn Quốc và đạt được Áp lục, họ có thể vượt qua nó và xâm chiếm Trung Quốc Bộ Chính trị đã đồng ý can thiệp vào Hàn Quốc. Sau đó, người Trung Quốc khẳng định rằng những kẻ ném bom Mỹ đã vi phạm không phận quốc gia PRC trong ba dịp riêng biệt và tấn công mục tiêu Trung Quốc trước khi Trung Quốc can Vào ngày 8 tháng 8 năm 1950, Mao Trạch Đông đã thay đổi lực lượng biên giới PLA Bắc Đông như Trung Quốc Quân tình nguyện của Nhân dân (PVA). 在十月2-5日的一系列紧急会议中, 中国领导人辩论是否将中国军队送入韩国. 很多领导人, 包括高级军事领导人, 对美国在韩国的对抗有很大的阻力. 毛坚决支持干预, 周是几个坚定支持他的中国领导人之一. 林彪礼貌地拒绝毛在韩国指挥中国军队的提议(引用他即将到来的医疗)后, 毛在彭同意支持毛的立场后, 决定彭德怀将成为韩国军队的指挥官. 毛然后要求彭说出对中国领导人的干预. 彭做了一个案件, 如果美国军队征服了韩国并到达绿鸭, 他们可能会越过它并入侵中国, 政治局同意在韩国进行干预. 后来, 中国人声称, 美国轰炸机在三个不同的场合侵犯了中国国家领空, 并在中国干预之前攻击中国目标. 1950年十月8日, 毛泽东将解放军东北边境部队重新命名为中国人民 志愿 军队 (pva).
面对权力的剥夺, 吴三桂, 后来由耿zhongming和商kexi的儿子商信新加入, 觉得他们别无选择, 只能反抗. 接下来的三个诸侯的起义持续了八年. 吴试图, 最终徒劳, 通过恢复明海关来燃烧中国南部的余烬, 命令让愤怒的队列被切断, 并宣布自己是一个新王朝的皇帝. 在反叛分子的命运的顶峰, 他们扩大了他们的控制权, 以北的长江, 几乎建立了分裂的中国. 吴然后犹豫着往北走, 不能与他的盟友协调战略, 康熙能够统一他的部队, 以一个新一代的满族将军领导的反攻. 到1681年, 清政府已经建立了对一个被蹂躏的南部中国的控制, 该中国需要几十年才能恢复. 满族将军和封臣最初被韩国绿色标准军队的表现为耻辱, 他们比他们对抗反叛分子更好, 这是康熙的指出, 带领他去任务将军孙思科, 王保金和赵liangdong带领绿色标准士兵粉碎反叛分子. 清认为韩国人比其他汉族人更优秀, 所以使用绿色标准军队作为占主导地位和多数的军队, 以摧毁反叛分子而不是封封. 同样, 在中国西北部对抗王fuchen, 清用韩国绿标准军队士兵和韩国将军, 如张liangdong, 王保金, 张勇作为主要军事部队. 这种选择是由于洛基地形, 它赞成步兵部队超过骑兵, 希望保持封封在储备, 再次相信汉部队更好地打击其他汉族人. 这些汉族将军战胜了反叛分子. 此外, 由于山区的地形, 1680年, 在王保金和赵liangdong的下, 陕西和陕西南部的中国绿色标准军也被夺回, 只有鞑虏人参与处理物流和规定. 400,000绿色标准军队士兵和150,000个封臣在战争期间在清方服役. 213汉中国旗公司和527家蒙古和满族旗公司在起义期间被晴动员. 400,000个绿色标准军队士兵被用在三个诸侯之外, 除了200,000个旗人. उत्तरी चीन में व्यापक सूखा, यूरोपीय शक्तियों के साम्राज्यवादी डिजाइन और राजा सरकार की अस्थिरता के साथ संयुक्त किया गया, जो कि धार्मिक और सामंजस्यपूर्ण मुट्ठी, या मुक्केबाजों के उद्भव के लिए नेतृत्व किया । 1900 में, मुक्केबाजों के स्थानीय समूहों ने चिंग राजवंश के लिए समर्थन का प्रचार किया, विदेशी मिशनरियों और चीनी ईसाइयों की बड़ी संख्या की हत्या की, फिर बीजिंग पर विदेशी दूतावास क्वार्टर को घेर लिया । यूरोपीय, जापानी, और रूसी सेनाओं का एक गठबंधन (आठ राष्ट्र गठबंधन) फिर बिना राजनयिक सूचना के चीन में प्रवेश किया, बहुत कम अनुमति है । सिक्सी ने इन सभी राष्ट्रों पर युद्ध की घोषणा की, केवल एक छोटा, लेकिन कठिन अभियान के बाद बीजिंग का नियंत्रण खोने के लिए । वह xi के लिए भाग गई । विजयी सहयोगियों ने चीन की सरकार पर मांग की, जिसमें चीन पर हमला करने और पर अधिकारियों को फांसी देने में उनके खर्च के लिए मुआवजा शामिल है । La Guerra entró en una nueva fase con la derrota sin precedentes de los japoneses en la batalla de suixian-Zaoyang y la 1 ª batalla de changsha. Después de estas victorias, las fuerzas nacionalistas chinas lanzaron un contraataque a gran escala a principios de 1940; sin embargo, debido a su baja capacidad militar-Industrial, fue rechazado por el ejército japonés a finales de marzo de 1940. En Agosto de 1940, los comunistas chinos lanzaron una ofensiva en el centro de china; en represalia, Japón instituyó la política de los tres alls (matar a todos, quemar todos, saquear todos) en las áreas ocupadas para reducir los recursos humanos y materiales para los comunistas. En 1941 el conflicto se había convertido en un estancamiento. Aunque Japón había ocupado gran parte de la china norte, central y costera, el gobierno nacionalista se había retirado al interior con un capital provisional establecido en chungking, mientras que los comunistas chinos permanecieron en control de las zonas base en shaanxi. Además, el control japonés del norte y el centro de china era algo tenue, en que Japón era generalmente capaz de controlar los ferrocarriles y las principales ciudades (puntos y líneas), pero no tenía una gran presencia militar o administrativa en el vasto campo chino. Los japoneses encontraron su agresión contra la retirada y reagrupamiento del ejército chino se paralizó por el terreno montañoso en el suroeste de china, mientras que los Comunistas organizaron actividades de guerrilla y saboteador generalizada en el norte y el este de china detrás de la línea delantera japonesa. Erinnerungen und Lektionen aus dem Krieg sind immer noch ein wichtiger Faktor in der amerikanischen Politik. Eine Seite betrachtet den Krieg als einen notwendigen Teil der Containment-Politik, die dem Feind die Zeit und den Ort der Kriegsführung aussuchen durfte. Andere beachten, dass die USA wichtige strategische Gewinne erzielt haben, als die Kommunisten in Indonesien besiegt wurden, und bis 1972 waren sowohl Moskau als auch Peking für die amerikanische Unterstützung, auf Kosten ihrer Verbündeten in Hanoi. Kritiker sehen den Konflikt als Sumpf-eine endlose Verschwendung von amerikanischen Blut und Schatz in einem Konflikt, der die US-Interessen nicht betrifft. Die Ängste vor einem anderen Sumpf waren seit jeher wichtige Faktoren in den außenpolitischen Debatten. Der Entwurf wurde extrem unbeliebt, und Präsident Nixon beendete es in 1973, zwingt das Militär (die Armee vor allem), sich vollständig auf Freiwillige zu verlassen. Das hat die Frage aufgeworfen, wie gut das professionelle Militär die gesamte amerikanische Gesellschaft und Werte widerspiegelt; die Soldaten haben typischerweise die Position übernommen, dass ihr Service die höchsten und besten amerikanischen Werte darstellte. دخلت الحرب مرحلة جديدة مع الهزيمة غير مسبوقة من اليابان في معركة suixian-zaoyang وال معركة الاولى من تشان changsha. وبعد هذه الانتصارات, اطلقت القوات الوطنية الصينية هجوم مضاد على نطاق واسع في اوائل عام 1940 ؛ ومع ذلك, بسبب انخفاض قدرته العسكرية الصناعية, كان الجيش الياباني قد صد من قبل الجيش الياباني في اواخر اذار / مارس 1940. في اب / اغسطس من عام 1940 وفي وسط الصين, اطلق الشيوعيين الصينيين هجوم في وسط الصين ؛ وفي الانتقام, وضعت اليابان سياسة كل شيء (قتل الجميع, وحرق الجميع, ونهب كل شيء) في المناطق المحتلة للحد من الموارد البشرية والمواد اللازمة للش الشيوعيينين. وبحلول عام 1941, اصبح الصراع في طريق مسدود. وعلى الرغم من ان اليابان كانت قد احتلت الكثير من شمال و وسط الصين, الا ان الحكومة الوطنية قد تراجع الى الداخل مع عاصمة مؤقتة تم انشاءها في انتاجه بينما ظل الشيوعيين الصينيين في السيطرة على مناطق القاعدة في شانزي. وبالاضافة الى ذلك, فان السيطرة اليابانية على شمال و وسط الصين كانت ضعيفة الى حد ما, حيث ان اليابان كانت عادة قادرة على السيطرة على السكك الحديدية وال المدن الرئيسية (النقاط والخطوط), ولكن لم يكن لها وجود عسكري او اداري كبير في الريف الصيني الواسع. وقد وجد اليابان ان عدوانها على تراجع واعادة تجميع الجيش الصيني قد توقف بسبب التضاريس الجبلية في جنوب غرب الصين, بينما نظم الشيوعيين انشطة واسعة الانتشار في شمال وشرق الصين خلف خط الجبهة اليابانية. Li Zicheng sau đó dẫn dắt một liên minh của lực lượng nổi loạn số 200,000 [A] để đối đầu với Wu Khải, tổng chỉ huy đồn binh Ming tại Shanhai Pass. Shanhai Pass là một sự vượt qua của bức tường vĩ đại, nằm dặm phía đông bắc của Bắc Kinh, và trong nhiều năm phòng thủ của nó giữ cho Mãn từ trực tiếp tấn công thủ đô Ming. Wu Khải, bắt gặp giữa một quân đội nổi loạn hai lần kích cỡ của anh ta và một kẻ thù nước ngoài anh ta đã chiến đấu trong nhiều năm, quyết định cast của anh ta với cái, với người mà anh ta đã quen thuộc. Wu Khải có thể đã bị ảnh hưởng bởi sự gia đình của Li Zicheng trong gia đình và các quan chức giàu có và có văn hóa khác; nó được nói rằng Li cũng đã đưa vợ chồng của Wu đến với chính mình. Wu và Dorgon liên minh nhân danh báo thù cái chết của hoàng đế Sùng. Cùng nhau, hai cựu kẻ thù đã gặp và đánh bại lực lượng nổi loạn của Li Zicheng trong trận chiến ngày 27 tháng 27 năm 1644. सबसे पहले, मंचू ने चीन को उचित रूप से प्रवेश किया था क्योंकि dorgon ने वू sangui की अपील के लिए टूक जवाब दिया था । फिर, बीजिंग पर कब्जा करने के बाद, शहर को विद्रोहियों के रूप में बर्खास्त करने के बजाय, dorgon ने अन्य मान्छु राजकुमारों के विरोध पर जोर दिया, इसे वंशवादी राजधानी बनाने और सबसे मिंग अधिकारियों को बनाने के लिए । बीजिंग का चयन करने के रूप में राजधानी एक सीधा निर्णय नहीं था, क्योंकि कोई प्रमुख चीनी राजवंश ने सीधे अपने तत्काल पूर्ववर्ती की राजधानी पर नहीं लिया था । मिंग पूंजी और नौकरशाही को बरकरार रखने से जल्दी मदद मिलती है शासन को स्थिर करें और बाकी देश की विजय को तेज करें. हालांकि, सभी dorgon की नीतियों को समान रूप से लोकप्रिय नहीं किया गया और न ही आसानी से लागू किया गया । Die weitverbreitete Dürre in Nord-China, kombiniert mit den imperialistischen Designs der europäischen Mächte und der Instabilität der Qing-Regierung, schuf Bedingungen, die zur Entstehung der Gerechten und harmonischen Fäuste, oder Boxer führten. Im Jahr 1900 verkündeten lokale Gruppen von Boxershorts Unterstützung für die Qing-Dynastie, die ausländische Missionare und große Zahlen der chinesischen Christen ermordete, dann Frauenname sie auf Peking, um das ausländische Gesandtschaft Viertel zu belagern. Eine Koalition aus europäischen, japanischen und russischen Armeen (die Acht-Nation-Allianz) kam dann ohne diplomatische Ankündigung in China, viel weniger Erlaubnis. Cixi erklärte den Krieg auf all diesen Nationen, nur um die Kontrolle über Peking nach einer kurzen, aber hart umkämpften Kampagne zu verlieren. Sie floh zu Xi ' a. Die siegreichen Verbündeten haben die Forderungen an die Qing-Regierung gestellt, einschließlich Entschädigung für ihre Kosten bei der Invasion von China und die Hinrichtung von mitschuldig Beamten. The war entered a new phase with the unprecedented defeat of the Japanese at Battle of Suixian-Zaoyang and 1st Battle of Changsha. After these victories, Chinese nationalist forces launched a large-scale counter-offensive in early 1940; however, due to its low military-industrial capacity, it was repulsed by Japanese army in late March 1940. In August of 1940, Chinese communists launched an offensive in Central China; in retaliation, Japan instituted the "Three Alls Policy" ("Kill all, Burn all, Loot all") in occupied areas to reduce human and material resources for the communists. By 1941 the conflict had become a stalemate. Although Japan had occupied much of northern, central, and coastal China, the Nationalist Government had retreated to the interior with a provisional capital set up at Chungking while the Chinese communists remained in control of base areas in Shaanxi. In addition, Japanese control of northern and central China was somewhat tenuous, in that Japan was usually able to control railroads and the major cities ("points and lines"), but did not have a major military or administrative presence in the vast Chinese countryside. The Japanese found its aggression against the retreating and regrouping Chinese army was stalled by the mountainous terrain in southwestern China while the Communists organised widespread guerrilla and saboteur activities in northern and eastern China behind the Japanese front line. Widespread drought in North China, combined with the imperialist designs of European powers and the instability of the Qing government, created conditions that led to the emergence of the Righteous and Harmonious Fists, or "Boxers." In 1900, local groups of Boxers proclaiming support for the Qing dynasty murdered foreign missionaries and large numbers of Chinese Christians, then converged on Beijing to besiege the Foreign Legation Quarter. A coalition of European, Japanese, and Russian armies (the Eight-Nation Alliance) then entered China without diplomatic notice, much less permission. Cixi declared war on all of these nations, only to lose control of Beijing after a short, but hard-fought campaign. She fled to Xi'an. The victorious allies drew up scores of demands on the Qing government, including compensation for their expenses in invading China and execution of complicit officials.