في اي سنة اخترع توماس اديسون الفونوغراف?
1877
In 1877, Thomas Edison invented the phonograph. Unlike the phonautograph, it was capable of both recording and reproducing sound. Despite the similarity of name, there is no documentary evidence that Edison's phonograph was based on Scott's phonautograph. Edison first tried recording sound on a wax-impregnated paper tape, with the idea of creating a "telephone repeater" analogous to the telegraph repeater he had been working on. Although the visible results made him confident that sound could be physically recorded and reproduced, his notes do not indicate that he actually reproduced sound before his first experiment in which he used tinfoil as a recording medium several months later. The tinfoil was wrapped around a grooved metal cylinder and a sound-vibrated stylus indented the tinfoil while the cylinder was rotated. The recording could be played back immediately. The Scientific American article that introduced the tinfoil phonograph to the public mentioned Marey, Rosapelly and Barlow as well as Scott as creators of devices for recording but, importantly, not reproducing sound. Edison also invented variations of the phonograph that used tape and disc formats. Numerous applications for the phonograph were envisioned, but although it enjoyed a brief vogue as a startling novelty at public demonstrations, the tinfoil phonograph proved too crude to be put to any practical use. A decade later, Edison developed a greatly improved phonograph that used a hollow wax cylinder instead of a foil sheet. This proved to be both a better-sounding and far more useful and durable device. The wax phonograph cylinder created the recorded sound market at the end of the 1880s and dominated it through the early years of the 20th century. في عام 1877, اخترع توماس اديسون الفونوغراف. على عكس ال phonautograph, كان قادرا على تسجيل و اعادة انتاج الصوت. على الرغم من التشابه في الاسم, لا يوجد دليل وثائقي على ان فونوغراف اديسون كان مبني على (سكوت. حاول اديسون لاول مرة تسجيل الصوت على شريط ورق لقح بالشمع, مع فكرة انشاء جهاز ارسال هاتفي مشابه ل ال مكرر الذي كان يعمل عليه. وعلى الرغم من ان النتائج الواضحة جعلته واثقا من انه يمكن تسجيل الصوت ونسخها جسديا, الا ان ملاحظاته لا تشير الى انه مستنسخة الصوت قبل تجربته الاولى التي استخدم فيها ورق الالمنيوم كوسيلة تسجيل بعد عدة اشهر. وقد تم تغليف ورق الالمنيوم حول اسطوانة معدنية وقلم ارتجت الصوت مطعوج ورق الالمنيوم بينما تم تدوير اسطوانة. التسجيل يمكن ان يكون مرة اخرى على الفور. المادة الامريكية العلمية التي قدمت الفونوغراف للجمهور ذكرت marey و rosapelly و بارلو بالاضافة الى سكوت كم المبدعين من الاجهزة لتسجيل ولكن, من المهم, عدم اعادة انتاج الصوت. اخترع اديسون ايضا اختلافات من الفونوغراف التي استخدمت اشكال الشريط والقرص. تم تصور العديد من التطبيقات للحصول على الفونوغراف, ولكن على الرغم من انها كانت تتمتع بال رواج القصير بوصفها الجدة مذهلة في مظاهرات عامة, الا ان فونوغراف الالمنيوم ثبت انه الخام جدا لكي يتم استخدام اي بعد عقد من الزمن, قام اديسون بتطور فونوغراف تحسن بشكل كبير الذي استخدم اسطوانة الشمع الجوف بدلا من ورقة ورق. وقد ثبت ان هذا الجهاز هو جهاز افضل واكثر فائدة ودائما. تم انشاء اسطوانة فونوغراف الشمع سوق الصوت المسجلة في نهاية 1880 s والتي سيطر عليها خلال السنوات الاولى من القرن التاسع عشر. Im Jahr 1877 erfand Thomas Edison den Plattenspieler. Im Gegensatz zu den Phonautograph war es in der Lage, Sound zu aufnehmen und zu reproduzieren. Trotz der Ähnlichkeit des Namens, gibt es keinen Dokumentarfilm, dass Edison 's Phonographen auf Scotts Phonautograph basiert. Edison hat zuerst die Aufnahme von Sound auf einem Wachs-imprägniert Papier versucht, mit der Idee, einen Telefon-Repeater analog zu dem Telegraph-Repeater zu erstellen, an dem er gearbeitet hatte. Obwohl die sichtbaren Ergebnisse ihn zuversichtlich machten, dass Sound körperlich aufgenommen und reproduziert werden könnte, zeigen seine Notizen nicht, dass er vor seinem ersten Experiment, in dem er Alufolie als Aufnahme-Medium mehrere Monate später verwendet hat, tatsächlich Sound wiedergegeben hat. Die Alufolie wurde um einen gefedert gewickelt und ein Sound Stylus eingerückt die Alufolie, während der Zylinder gedreht wurde. Die Aufnahme könnte sofort zurück gespielt werden. Der wissenschaftliche amerikanische Artikel, der den Alufolie-Plattenspieler an die Öffentlichkeit, erwähnt, Rosapelly und Barlow sowie Scott als Schöpfer von Geräten für die Aufnahme eingeführt hat, aber vor allem nicht, um Sound zu reproduzieren. Edison hat auch Variationen des Phonographen erfunden, der Tape-und Disc-Formate verwendet hat. Zahlreiche Anwendungen für den Phonographen wurden vorgestellt, aber obwohl es eine kurze Vogue als eine erstaunliche Neuheit bei öffentlichen Demonstrationen genossen hat, erwies sich der Alufolie-Plattenspieler als zu roh, um zu jeder praktischen Nutzung zu kommen. Ein Jahrzehnt später entwickelte Edison einen stark verbesserten Plattenspieler, der einen hohlen Wachs statt eines Folie benutzte. Dies erwies sich als ein besser klingende und weit mehr und haltbar Gerät. Der Wachs-Zylinder hat am Ende der 1880 er Jahre den aufgenommenen Sound-Markt geschaffen und ihn durch die frühen Jahre des 20 Jahrhunderts dominiert. En 1877, Thomas Edison inventó el fonógrafo. A diferencia de los fonoautógrafo, era capaz de grabar y reproducir sonido. A pesar de la similitud del nombre, no hay evidencia documental de que el fonógrafo de Edison se basó en el fonoautógrafo de Scott. Edison primero intentó grabar sonido en una cinta de papel impregnada de cera, con la idea de crear un repetidor telefónico análogo al repetidor de telegraph en el que había estado trabajando. Aunque los resultados visibles le hicieron confiar en que el sonido podría ser grabado físicamente y reproducido, sus notas no indican que en realidad reprodujo sonido antes de su primer experimento en el que usó papel de papel como un medio de grabación varios meses más tarde. el papel de aluminio estaba envuelto alrededor de un cilindro de metal ranuras y una aguja de sonido sonoro sangrada el papel de aluminio mientras el cilindro fue girado. la grabación podría ser tocada de inmediato. el artículo científico americano que introdujo el fonógrafo de papel de aluminio al público mencionó a marey, rosapelly y barlow, así como a scott como creadores de dispositivos para la grabación, pero, importante, no reproducir sonido. Edison también inventó las variaciones del fonógrafo que usaba formatos de cinta y disco. Se preveían numerosas aplicaciones para el fonógrafo, pero aunque disfrutó de una breve vogue como una novedad sorprendente en las manifestaciones públicas, el fonógrafo de papel de aluminio resultó demasiado crudo para ser puesto en cualquier uso práctico. una década más tarde, Edison desarrolló un fonógrafo muy mejorado que utilizó un cilindro de cera hueco en lugar de una hoja de papel. Esto resultó ser tanto un dispositivo mejor que suena y mucho más útil y DURADERO. El cilindro de cera de cera creó el mercado de sonido grabado al final de los 1880 s y lo dominó a través de los primeros años del siglo XX. 1877 में, थॉमस एडिसन ने फोनोग्राफ का आविष्कार किया । phonautograph के विपरीत, यह रिकॉर्डिंग और ध्वनि ध्वनि दोनों के लिए सक्षम था । नाम की समानता के बावजूद, कोई वृत्तचित्र सबूत नहीं है कि एडिसन का फोनोग्राफ स्कॉट के phonautograph पर आधारित था । एडिसन ने पहले एक मोम-गर्भवती कागज टेप पर ध्वनि की रिकॉर्डिंग की कोशिश की, जो टेलीग्राफ रिपीटर के अनुरूप एक टेलीफोन रिपीटर बनाने के विचार के साथ था । हालांकि दृश्यमान परिणामों ने उन्हें आश्वस्त किया कि ध्वनि शारीरिक रूप से दर्ज और पुनर्निर्मित किया जा सकता है, उनके नोट संकेत नहीं करते हैं कि उन्होंने वास्तव में अपने पहले प्रयोग से पहले ध्वनि को प्रस्तुत किया है जिसमें उन्होंने कई महीनों बाद एक रिकॉर्डिंग माध्यम के रूप में tinfoil का इस्तेमाल किया था । tinfoil एक घुमावदार धातु सिलेंडर के चारों ओर लपेटा गया था और एक ध्वनि-vibrated स्टाइलस ने tinfoil को इंडेंट किया जबकि सिलेंडर को घुमाया गया था । रिकॉर्डिंग को तुरंत वापस खेला जा सकता है । वैज्ञानिक अमेरिकी लेख जिसने tinfoil फोनोग्राफ को सार्वजनिक रूप से वर्णित किया है, rosapelly और बारलो के साथ-साथ स्कॉट को रिकॉर्डिंग के लिए उपकरणों के निर्माता के रूप में, लेकिन महत्वपूर्ण रूप से, हैं ध्वनि नहीं है । एडिसन ने टेप और डिस्क प्रारूप का इस्तेमाल करने वाले फोनोग्राफ की विविधताओं का भी आविष्कार किया । फोनोग्राफ के लिए कई अनुप्रयोगों की कल्पना की गई थी, लेकिन हालांकि यह सार्वजनिक प्रदर्शनों में एक चौंकाने वाली नवीनता के रूप में एक संक्षिप्त वोग का आनंद लिया, tinfoil फोनोग्राफ ने किसी भी व्यावहारिक उपयोग को डालने के लिए बहुत कच्चा साबित किया । एक दशक बाद, एडिसन ने एक बहुत बेहतर फोनोग्राफ विकसित किया जिसने एक पन्नी शीट के बजाय एक खोखले मोम सिलेंडर का इस्तेमाल किया । यह दोनों एक बेहतर-ध्वनि और बहुत अधिक उपयोगी और टिकाऊ उपकरण साबित हुआ । मोम फोनोग्राफ सिलेंडर ने 1880 के दशक के अंत में रिकॉर्ड किया गया ध्वनि बाजार बनाया और 20 वीं सदी के शुरुआती वर्षों में इसका बोलबाला किया । Năm 1877, Thomas Edison đã phát minh ra máy hát. Không giống như cái, nó có khả năng cả hai âm thanh và âm thanh tái tạo. Mặc dù sự tương đồng của tên, không có bằng chứng tài liệu nào mà máy hát của Edison được dựa trên phonautograph của Scott. Edison đầu tiên đã thử âm thanh âm thanh trên một băng giấy tẩm sáp, với ý tưởng tạo ra một điện thoại lặp lại tương tự với điện điện điện tử mà anh ấy đã làm việc. Mặc dù kết quả hiển thị khiến anh ta tự tin rằng âm thanh có thể được ghi lại và được tái tạo, ghi chú của anh ta không cho thấy anh ta thực sự có âm thanh trước khi thử nghiệm đầu tiên của anh ấy trong đó anh ta đã sử dụng giấy tờ như một thu âm Chiếc giấy được bọc xung quanh một trụ kim loại grooved và một chiếc stylus âm thanh có thể làm sạch các giấy tờ trong khi trụ được xoay. Bản thu âm có thể được chơi lại ngay lập tức. Bài viết của người Mỹ khoa học đã giới thiệu máy hát giấy cho công chúng được nhắc đến Marey, Rosapelly và Barlow cũng như Scott là người sáng tạo của các thiết bị để ghi âm nhưng, quan trọng, không phải là âm thanh tái tạo. Edison cũng phát minh ra các biến thể của máy hát sử dụng băng keo và các định dạng đĩa đệm. Nhiều ứng dụng cho máy hát đã được hình dung, nhưng mặc dù nó thích một tạp chí ngắn gọn như một sự bất ngờ của các cuộc biểu tình công cộng, máy hát giấy chứng minh quá thô thiển để được đặt cho bất kỳ công dụng thực tế nào. Một thập kỷ sau, Edison phát triển một máy hát được cải thiện rất nhiều đã sử dụng một trụ sáp rỗng thay vì một tờ giấy tờ. Điều này được chứng minh là cả hai là một thiết bị có hiệu quả và hữu ích hơn và rất hữu ích. Trụ máy hát sáp đã tạo ra thị trường âm thanh ghi âm vào cuối 1880 s và thống trị nó qua những năm đầu tiên của thế kỷ 20 1877年, 托马斯·爱迪生发明了留声机. 与phonautograph不同, 它能够记录和复制声音. 尽管名字相似, 但没有证据证明爱迪生的留声机是基于斯科特的phonautograph. 爱迪生第一次尝试在一个蜡浸渍的纸磁带上录制声音, 它的想法是创造一个类似于他一直在工作的电报转发器的电话转发器. 虽然可见的结果让他相信声音可以在身体上记录和复制, 但他的笔记并没有表明他在他的第一次实验之前实际上复制了声音, 在他的第一次实验中, 他在几个月后用锡箔锡纸被包裹在一个凹槽金属缸和一个声音震动的手写笔在圆筒旋转时缩进了锡箔. 录音可以立即播放. 科学美国文章向公众介绍了锡纸留声机, 提到了马雷, rosapelly和巴洛以及斯科特作为录制设备的创造者, 但重要的是, 不会复制声音. 爱迪生还发明了使用磁带和光盘格式的留声机变体. 对留声机的无数应用程序被设想, 但虽然它在公共示威中享受一个短暂的时尚, 但这种锡纸留声机被证明太粗糙, 不能用于任何实际使用. 十年后, 爱迪生开发了一个大大改善的留声机, 使用了一个空心蜡缸而不是一个箔片. 这被证明是一个更好的和更多的有用和持久的装置. 蜡留声机缸在1880 年代结束时创造了录音市场, 并在20世纪的早期主宰了它.
विशुद्ध रूप से इलेक्ट्रॉनिक सर्किट तत्वों ने जल्द ही अपने यांत्रिक और इलेक्ट्रोमैकेनिकल समकक्ष को बदल दिया, एक ही समय में डिजिटल गणना एनालॉग को बदल दिया । 1930 के दशक में लंदन में पोस्ट ऑफिस रिसर्च स्टेशन में काम करने वाले इंजीनियर टॉमी फूल टेलीफोन एक्सचेंज के लिए इलेक्ट्रॉनिक्स के संभावित उपयोग का पता लगाने लगे । प्रयोगात्मक उपकरण जो उसने 1934 में बनाया था, 5 साल बाद ऑपरेशन में चला गया, टेलीफोन एक्सचेंज नेटवर्क का एक हिस्सा इलेक्ट्रॉनिक डेटा प्रोसेसिंग सिस्टम में बदल दिया, हजारों वैक्यूम ट्यूब का उपयोग कर रहा है । अमेरिका में, जॉन विन्सेंट atanasoff और क्लिफोर्ड ई. आयोवा स्टेट यूनिवर्सिटी के बेरी ने 1942 में atanasoff-बेरी कंप्यूटर (एबीसी) का विकसित और परीक्षण किया, पहला स्वचालित इलेक्ट्रॉनिक डिजिटल कंप्यूटर । यह डिजाइन भी सभी इलेक्ट्रॉनिक था और 300 वैक्यूम ट्यूबों के बारे में इस्तेमाल किया गया था, संधारित्र के साथ स्मृति के लिए एक यांत्रिक घूर्णन ड्रम में तय किया गया था । Phát triển các phương pháp được sử dụng trong các bảng mạch in hiện đại bắt đầu sớm vào thế kỷ 20 Vào năm 1903, một nhà phát minh người Đức, Albert Hanson, mô tả các bài viết bằng phẳng bằng phẳng cho một bảng cách nhiệt, trong nhiều lớp. Thomas Edison đã thử nghiệm với các phương pháp hóa học của các loại mạ mạ trên giấy lanh trong năm 1904. Arthur Berry năm 1913 được cấp bằng một phương pháp in-và-etch ở nước Anh, và ở Hoa Kỳ Max Schoop đã có được bằng sáng chế cho các loại kim loại phun lửa Bảng thông qua một mặt nạ họa tiết. Charles Ducas vào năm 1927, một phương pháp của các mô hình mạch electroplating. Thomas Edison bắt đầu nghiên cứu nghiêm túc để phát triển một đèn sáng thực tế trong năm 1878. Edison nộp đơn đăng ký bằng sáng chế đầu tiên của mình để cải tiến trong đèn điện vào ngày 14 tháng 1878. năm 1878. Sau nhiều thí nghiệm, đầu tiên với carbon vào đầu năm 1880 và sau đó với bạch kim và các kim loại khác, cuối cùng Edison đã trở lại với một sợi carbon. Bài kiểm tra thành công đầu tiên là vào ngày 22 tháng 1879 năm 1879, và kéo dài 13.5 giờ. Edison tiếp tục cải thiện thiết kế này và vào ngày 4 tháng 1879 năm 1879, nộp đơn xin bằng sáng chế Mỹ cho một đèn điện sử dụng một sợi carbon hoặc dải dải và kết nối... để liên hệ với dây liên lạc. Mặc dù bằng sáng chế mô tả nhiều cách tạo ra các sợi carbon bao gồm việc sử dụng sợi cotton và sợi lanh, thanh nẹp gỗ, giấy tờ cuộn theo nhiều cách khác nhau, Edison và đội của anh ta sau đó phát hiện ra rằng một sợi tre carbonized có thể kéo dài hơn 1200 giờ. Năm 1880, máy bay của Công ty Đường sắt Oregon, Columbia, trở thành ứng dụng đầu tiên cho các đèn điện của Edison (đó cũng là con tàu đầu tiên thực hiện sử dụng của một Dynamo). 1874 द्वारा, हार्मोनिक टेलीग्राफ पर बेल का प्रारंभिक काम एक नैदानिक मंच में प्रवेश किया गया था, प्रगति के साथ दोनों को अपनी नई बोस्टन प्रयोगशाला (एक किराए की सुविधा) और कनाडा में अपने परिवार के घर में एक बड़ी सफलता के साथ बनाया गया.[n 14] brantford में गर्मियों में काम करते हुए, बेल ने एक phonautograph के साथ प्रयोग किया, एक पेन जैसी मशीन जो अपने कंपन का पता लगाकर स्मोक्ड ग्लास पर ध्वनि तरंगों के आकार को खींच सकती है । बेल ने सोचा कि यह संभव हो सकता है कि ध्वनि तरंगों के लिए के विद्युत धाराएं उत्पन्न करने के लिए संभव हो सकता है । बेल ने भी सोचा कि एक वीणा की तरह विभिन्न आवृत्तियों के लिए एक से अधिक धातु की कांसों आरेकित धाराओं को वापस ध्वनि में परिवर्तित कर सकती हैं । लेकिन इन विचारों की व्यवहार्यता का प्रदर्शन करने के लिए उसके पास कोई काम मॉडल नहीं था । El desarrollo de los métodos utilizados en las tablas de circuitos impresos modernos comenzó a principios del siglo XX. En 1903, un inventor alemán, Albert Hanson, describió los conductores de foil planos laminados en una tabla aislante, en múltiples capas. Thomas Edison experimentó con métodos químicos de conductores de baño en papel de lino en 1904. Arthur Berry en 1913 patentado un método de impresión y tablita en Gran Bretaña, y en los estados unidos max schoop obtuvo una patente a la llama-spray metal en un junta a través de una máscara estampada Charles Ducas en 1927 patentado un método de patrones de circuito de galvanoplastia. 1874 में, टेलीग्राफ संदेश यातायात तेजी से विस्तार कर रहा था और पश्चिमी संघ के राष्ट्रपति विलियम ऑर्टन के शब्दों में, वाणिज्य की तंत्रिका प्रणाली बन गई थी । ऑर्टन ने आविष्कारक थॉमस एडिसन और एलीशा ग्रे के साथ अनुबंध किया था, जो प्रत्येक टेलीग्राफ लाइन पर कई टेलीग्राफ संदेश भेजने के लिए एक तरीका खोजने के लिए नई लाइनों के निर्माण की महान लागत से बचने के लिए । जब बेल ने गार्डिनर हबर्ड और थॉमस सैंडर्स को बताया कि वह एक मल्टी-रीड डिवाइस का उपयोग करके टेलीग्राफ तार पर कई टोन भेजने की एक विधि पर काम कर रहे थे, दो अमीर संरक्षक आर्थिक रूप से बेल के प्रयोगों का समर्थन करने लगे । पेटेंट मामलों को हबर्ड के पेटेंट अटॉर्नी, एंथोनी pollok द्वारा संभाला जाएगा । Por 1874, la obra inicial de bell en el armónica telegraph había entrado en una etapa formativa, con avances realizados tanto en su nuevo laboratorio de Boston (una instalación alquilada) y en su casa familiar en Canadá un gran éxito.[n 14] Mientras trabajaba ese verano en brantford, bell experimentó con un fonoautógrafo, una máquina de pluma que podría dibujar formas de ondas de sonido en vidrio ahumado trazando sus vibraciones. Bell pensó que podría ser posible generar corrientes eléctricas ondulantes que correspondían a ondas de sonido. Bell también pensó que múltiples cañas de metal atentos a diferentes frecuencias como un arpa sería capaz de convertir las corrientes ondulantes de nuevo en sonido. Pero no tenía un modelo de trabajo para demostrar la viabilidad de estas ideas. Bởi 1874, Công việc ban đầu của Bell trên máy điều hòa điện tín đã bước vào một sân khấu những, với sự tiến bộ khiến cả hai tại phòng thí nghiệm Boston mới của anh ấy (một cơ sở cho thuê) và tại gia đình của anh ấy ở Canada một thành công lớn.[N 14] Trong khi làm việc mùa hè đó ở Brantford, Bell thử nghiệm với một phonautograph, một chiếc máy giống như một chiếc máy có thể vẽ các hình dạng sóng âm thanh trên thủy tinh hun khói bằng cách theo dõi sự rung động của họ. Bell nghĩ rằng nó có thể có khả năng tạo ra các dòng điện gợn sóng liên hệ với các sóng âm thanh. Bell cũng nghĩ rằng nhiều cây sậy có thể theo dõi các tần số khác nhau như đàn hạc có thể chuyển đổi các dòng nọt trở lại thành âm thanh. Nhưng anh ấy không có mô hình làm việc để chứng minh sự hiện diện của những ý tưởng này. بدا توماس اديسون الابحاث الجادة في تطوير مصباح متوهجة عملي في عام 1878. قدم اديسون اول طلب براءة اختراع لتحسين الاضواء الكهربائية في 14 تشرين الاول / اكتوبر 1878. بعد العديد من التجارب, اولا مع الكربون في اوائل 1880 s وبعد ذلك مع البلاتين وغيرها من المعادن, في النهاية عاد اديسون الى خيوط الكربون. اول اختبار ناجح كان في 22 تشرين الاول / اكتوبر 1879, واستمر 13.5 ساعة. استمر اديسون في تحسين هذا التصميم و بحلول 4 تشرين الثاني / نوفمبر 1879, قدم للحصول على براءة اختراع من الولايات المتحدة ل مصباح كهربائي باستخدام خيوط الكربون او شريط ملفوف و متصل... الى اسلاك الاتصال platina. على الرغم من ان براءة الاختراع وصفت عدة طرق لانشاء خيوط الكربون بما في ذلك استخدام خيط القطن والكتان, وال الجبائر الخشبية, والاوراق ملفوف بطرق مختلفة, اكتشف اديسون وفريقه في وقت لاحق ان خيوط الخيزرانربنة يمكن ان تدوم اكثر من 1200 ساعة. في عام 1880, اصبحت باخرة شركة السكك الحديدية والملاحة في اوريجون, كولومبيا, اول تطبيق للمصابيح الكهربائية المتوهجة اديسون (وهي ايضا اول سفينة تنفذ استخدام دينامو). Die Entwicklung der Methoden, die in modernen Leiterplatten eingesetzt wurden, begann Anfang des 20 Jahrhunderts. Im Jahr 1903 beschrieb ein deutscher Erfinder, Albert Hanson, flache Folie, die in mehreren Schichten zu einem isolierenden laminiert wurden. Thomas Edison experimentierte mit chemischen Methoden der Überzug auf Leinen Papier im Jahr 1904. Arthur Berry im Jahr 1913 patentierte eine Print-und-Etch-Methode in Großbritannien, und in den Vereinigten Staaten erhielt Max Schoop ein Patent für Flammen-Spray-Metall auf eine Brett durch eine gemusterte Maske. Charles Doúkas im Jahr 1927 patentierte eine Methode der Galvanik-Schaltung.