من كان رئيس وزراء المجلس الانتقالي?
محمود جبريل
On the afternoon of Gaddafi's death, NTC Prime Minister Mahmoud Jibril publicly revealed the news. Gaddafi's corpse was placed in the freezer of a local market alongside the corpses of Yunis Jabr and Mutassim; the bodies were publicly displayed for four days, with Libyans from all over the country coming to view them. In response to international calls, on 24 October Jibril announced that a commission would investigate Gaddafi's death. On 25 October, the NTC announced that Gaddafi had been buried at an unidentified location in the desert; Al Aan TV showed amateur video footage of the funeral. Seeking vengeance for the killing, Gaddafist sympathisers fatally wounded one of those who had captured Gaddafi, Omran Shaaban, near Bani Walid in September 2012. بعد ظهر وفاة القذافي, اعلن رئيس مجلس الوزراء الانتقالي محمود جبريل عن الاخبار علانية. تم وضع جثمان القذافي في الثلاجة في السوق المحلية الى جانب جثمان يونس جبر و المعتصم ؛ وقد تم عرض الجثمان على الملا لمدة اربعة ايام, مع قدوم الليبيين من جميع انحاء البلاد لرؤيتهم. ردا على المكالمات الدولية, اعلن في 24 اكتوبر / تشرين الاول / اكتوبر ان لجنة ستتحقق في وفاة القذافي. في 25 تشرين الاول / اكتوبر, اعلن المجلس الوطني الانتقالي ان القذافي قد دفن في مكان غير معروف في الصحراء ؛ واظهر التلفزيون لقطات فيديو للهواة من الجنازة. وفي محاولة الانتقام من اجل القتل, جرح احد اولئك الذين كانوا قد القبض على القذافي, عمران شعبان, بالقرب من بني وليد في ايلول / سبتمبر 2012. Am Nachmittag des Todes von Gaddafi hat NTC Premierminister Mahmoud Jibril öffentlich die Nachrichten enthüllt. Gaddafi Leichnam wurde neben den Leichen von Yunis Jabr und Mutassim in den Gefrierschrank eines lokalen Marktes gelegt; die Leichen wurden vier Tage lang öffentlich angezeigt, mit Libyer aus dem ganzen Land, die sie sehen wollten. Als Reaktion auf internationale Anrufe gab Jibril am 24 Oktober bekannt, dass eine Kommission den Tod von Gaddafi untersuchen würde. Am 25 Oktober kündigte der NTC an, dass Gaddafi an einem unbekannten Ort in der Wüste begraben worden sei; Al Aan TV zeigte Amateur-Video-Aufnahmen der Beerdigung. Auf Rache für die Tötung, Gaddafist Sympathisanten tödlich verwundet einer von denen, die Gaddafi, Omran Shaaban, in der Nähe von Bani Walid im September 2012. gefangen hatten. En la tarde de la muerte de gaddafi, ntc el primer ministro mahmoud jibril reveló públicamente las noticias. el cadáver de gaddafi fue colocado en el congelador de un mercado local junto a los cadáveres de yunis jabr y mutassim; los cuerpos fueron mostrados públicamente durante cuatro días, con los libios de todo el país que vienen a verlos. En respuesta a las llamadas internacionales, el 24 de octubre jibril anunció que una comisión investigará la muerte de gaddafi. El 25 de octubre, el ntc anunció que gaddafi había sido enterrado en una ubicación no identificada en el desierto; al aan tv mostró imágenes de vídeo amateur del funeral. Buscando venganza por la matanza, los simpatizantes de gaddafist fatalmente hirieron a uno de los que habían capturado a gaddafi, omran shaaban, cerca de Bani Walid en septiembre de 2012. गद्दाफी की मौत की दोपहर को एनटीसी प्रधानमंत्री महमूद जिब्रील ने सरेआम किया खबर गद्दाफी की लाश को एक स्थानीय बाजार के फ्रीजर में रखा गया था, yunis जब्र और mutassim की लाशों के साथ; शरीर को सार्वजनिक रूप से चार दिनों के लिए प्रदर्शित किया गया था, देश भर से क्या के साथ उन्हें देखने के लिए आ रहा है । अंतर्राष्ट्रीय कॉल के जवाब में, 24 अक्टूबर को जिब्रील ने घोषणा की कि एक आयोग गद्दाफी की मौत की जांच करेगा । 25 अक्टूबर पर एनटीसी ने घोषणा की कि गद्दाफी को रेगिस्तान में एक अज्ञात स्थान पर दफनाया गया था; अल aan टीवी ने अंतिम संस्कार का शौकिया वीडियो फुटेज दिखाया । हत्या के लिए प्रतिशोध की मांग कर रहे हैं, gaddafist vikramsethi1974 घायल हो गए हैं, जिन्होंने गद्दाफी, ओमरान shaaban, बानी वालिद के पास सितंबर 2012. में कब्जा कर लिया था । Vào buổi chiều của cái chết của Gaddafi, NTC Thủ tướng Mahmoud Jibril công khai đã tiết lộ tin tức. Xác của Gaddafi được đặt trong tủ lạnh của một thị trường địa phương bên cạnh các xác chết của Yunis Jabr và Mutassim; những cơ thể được công khai hiển thị trong bốn ngày, với Ly từ khắp nơi trên toàn quốc đến để xem họ. Để đáp ứng các cuộc gọi quốc tế, vào ngày 24 tháng 24 Jibril thông báo rằng một hoa hồng sẽ điều tra cái chết của Gaddafi. Vào ngày 25 tháng 25, NTC thông báo rằng Gaddafi đã được chôn tại một địa điểm không xác định trong sa mạc; Al Aan TV cho thấy những đoạn video nghiệp dư của đám tang. Tìm kiếm sự báo thù cho vụ giết người, Gaddafist sympathisers đã giết chết một trong những người đã bắt được Gaddafi, Omran Shaaban, gần Bani Walid vào tháng 2012. năm 2012. 在卡扎菲去世的下午, ntc总理马哈茂德·贾布里勒公开透露消息. 卡扎菲的尸体被放在一个当地市场的冰箱里, 与尤尼斯·贾布尔和mutassim的尸体一起; 尸体被公开展示四天, 来自全国各地的利比亚人来看他们. 在回应国际呼吁时, 十月24日贾布里勒宣布, 一个委员会将调查卡扎菲的死亡. 在十月 25 日, ntc宣布卡扎菲已被埋在沙漠中的一个不明位置; al aan电视显示了葬礼的业余视频录像. 为杀人复仇, gaddafist同情者在2012. 年九月在巴尼瓦利德附近的一个抓住卡扎菲, omran沙班的人中致命
Josip Broz Tito (Cyrillic: Јосип Броз Тито, pronounced [jǒsip brôːz tîto]; born Josip Broz; 7 May 1892[nb 1] – 4 May 1980) was a Yugoslav revolutionary and statesman, serving in various roles from 1943 until his death in 1980. During World War II he was the leader of the Partisans, often regarded as the most effective resistance movement in occupied Europe. While his presidency has been criticized as authoritarian, and concerns about the repression of political opponents have been raised, Tito was "seen by most as a benevolent dictator" due to his economic and diplomatic policies. He was a popular public figure both in Yugoslavia and abroad. Viewed as a unifying symbol, his internal policies maintained the peaceful coexistence of the nations of the Yugoslav federation. He gained further international attention as the chief leader of the Non-Aligned Movement, working with Jawaharlal Nehru of India, Gamal Abdel Nasser of Egypt and Sukarno of Indonesia. Das Land wurde weiterhin von einer Junta de Salvação Nacional bis zur portugiesischen Parlamentswahl von 1976. regiert. Es wurde von der portugiesischen Sozialistischen Partei (PS) gewonnen und Mário Soares, sein Anführer, wurde Premierminister der 1 konstitutionellen Regierung am 23 Juli. Mário Soares wäre Premierminister von 1976 bis 1978 und wieder von 1983 bis 1985. In dieser Kapazität versuchte Soares, das wirtschaftliche Wachstum und Entwicklung aufzunehmen, das vor der Nelke-Revolution erreicht wurde, in den letzten zehn Jahren des vorherigen Regimes. Er hat den Prozess des Beitritts in die Europäische Wirtschaftsgemeinschaft (EWG) eingeleitet, indem er bereits 1977. Beitrittsverhandlungen begann. सरकार को आधिकारिक तौर पर लोगों के commissars (1917-1946), मंत्रियों की परिषद (1946-1978) और मंत्रियों की परिषद-सरकार (1978-1991) के रूप में जाना जाता था । पहली सरकार व्लादिमीर लेनिन की अध्यक्षता में परिषद के अध्यक्ष के रूप में थी रूसी sfsr के लोगों और अंतिम रूप से बोरिस येल्तसिन द्वारा, शीर्षक राष्ट्रपति के तहत सरकार और राज्य के मुखिया दोनों के रूप में । On 7 March 1945, the provisional government of the Democratic Federal Yugoslavia (Demokratska Federativna Jugoslavija, DFY) was assembled in Belgrade by Josip Broz Tito, while the provisional name allowed for either a republic or monarchy. This government was headed by Tito as provisional Yugoslav Prime Minister and included representatives from the royalist government-in-exile, among others Ivan Šubašić. In accordance with the agreement between resistance leaders and the government-in-exile, post-war elections were held to determine the form of government. In November 1945, Tito's pro-republican People's Front, led by the Communist Party of Yugoslavia, won the elections with an overwhelming majority, the vote having been boycotted by monarchists. During the period, Tito evidently enjoyed massive popular support due to being generally viewed by the populace as the liberator of Yugoslavia. The Yugoslav administration in the immediate post-war period managed to unite a country that had been severely affected by ultra-nationalist upheavals and war devastation, while successfully suppressing the nationalist sentiments of the various nations in favor of tolerance, and the common Yugoslav goal. After the overwhelming electoral victory, Tito was confirmed as the Prime Minister and the Minister of Foreign Affairs of the DFY. The country was soon renamed the Federal People's Republic of Yugoslavia (FPRY) (later finally renamed into Socialist Federal Republic of Yugoslavia, SFRY). On 29 November 1945, King Peter II was formally deposed by the Yugoslav Constituent Assembly. The Assembly drafted a new republican constitution soon afterwards. The Government was known officially as the Council of People's Commissars (1917–1946), Council of Ministers (1946–1978) and Council of Ministers–Government (1978–1991). The first government was headed by Vladimir Lenin as "Chairman of the Council of People's Commissars of the Russian SFSR" and the last by Boris Yeltsin as both head of government and head of state under the title "President". The country continued to be governed by a Junta de Salvação Nacional until the Portuguese legislative election of 1976. It was won by the Portuguese Socialist Party (PS) and Mário Soares, its leader, became Prime Minister of the 1st Constitutional Government on 23 July. Mário Soares would be Prime Minister from 1976 to 1978 and again from 1983 to 1985. In this capacity Soares tried to resume the economic growth and development record that had been achieved before the Carnation Revolution, during the last decade of the previous regime. He initiated the process of accession to the European Economic Community (EEC) by starting accession negotiations as early as 1977. 2012年四月12日晚上, 该国军队的成员进行了政变, 逮捕了临时总统和一个主要的总统候选人. 前副 参谋 长, 将军亚真的kuruma, 在过渡时期控制了该国, 并开始与反对派的谈判. Am 7 März 1945 wurde die provisorische Regierung des Demokratischen Bundes Jugoslawiens (Türk Federativna Jugoslavija, DFY) in Belgrad von Josip Broz Tito zusammengebaut, während der vorläufige Name entweder eine Republik oder Monarchie erlaubt hat. Diese Regierung wurde von Tito als provisorischen jugoslawischen Premierminister geleitet und umfasste Vertreter der royalistischen Regierung-in-Exil, unter anderem Ivan Šubašić. Im Einklang mit der Vereinbarung zwischen Widerstand und der Regierung im Exil wurden nach dem Krieg Wahlen abgehalten, um die Form der Regierung zu bestimmen. Im November 1945 gewann Tito 's pro-republikanische People's Front, angeführt von der Kommunistischen Partei Jugoslawiens, die Wahlen mit überwältigender Mehrheit, die Abstimmung wurde von Monarchisten boykottiert. Während der Zeit genoss Tito offensichtlich massive Unterstützung, weil er generell von der Bevölkerung als Befreier von Jugoslawien angesehen wurde. Die jugoslawische Regierung in der unmittelbaren Nachkriegszeit hat es geschafft, ein Land zu vereinen, das von ultra-nationalistischen Umwälzungen und Krieg stark betroffen war, während sie die nationalistischen Gefühle der verschiedenen Nationen zu Gunsten der Toleranz und des gemeinsamen jugoslawischen Ziels erfolgreich unterdrückt. Nach dem überwältigenden Wahlsieg wurde Tito als Premierminister und Minister für auswärtige Angelegenheiten der DFY bestätigt. Das Land wurde bald in die Bundesrepublik Jugoslawien (FPRY) umbenannt (später endlich in die Sozialistische Bundesrepublik Jugoslawien, SFRJ umbenannt). Am 29 November 1945 wurde König Peter II von der jugoslawischen Verfassunggebenden Versammlung offiziell abgesetzt. Die Versammlung hat bald eine neue republikanische Verfassung entworfen. 2012-وفي مساء 12 نيسان / ابريل 2012, قام اعضاء الجيش في البلد بان الانقلاب والقبض على الرئيس المؤقت و مرشح رئاسي رئيسي. نائب رئيس الاركان السابق, الجنرال mamadu ture زيفا, تولى السيطرة على البلد في الفترة الانتقالية وبدا المفاوضات مع احزاب المعارضة. El 7 de marzo de 1945, el gobierno provisional de la Yugoslavia Federal Democrática (demokratska federativna jugoslavija, dfy) fue montado en belgrado por josip broz tito, mientras que el nombre provisional permitió ya sea una República o monarquía. este gobierno fue encabezado por tito como primer ministro yugoslavo provisional e incluyó representantes del gobierno realista en el exilio, entre otros ivan šubašić. de acuerdo con el acuerdo entre los líderes de resistencia y el gobierno en el exilio, las elecciones después de la guerra se celebraron para determinar la forma de gobierno. en noviembre de 1945, el frente del pueblo pro-Republicano de tito, dirigido por el partido comunista de Yugoslavia, ganó las elecciones con una mayoría abrumadora, la votación ha sido boicotearon por los monárquicos. Durante el período, tito evidentemente disfrutó de un apoyo popular masivo debido a ser generalmente visto por la población como el libertador de Yugoslavia. la administración yugoslava en el período inmediato post-Guerra logró unir a un país que se había visto gravemente afectado por las conmociones ultra-Nacionalistas y la devastación de la guerra, mientras que con éxito la supresión de los sentimientos nacionalistas de las diversas naciones a favor de la tolerancia, y el objetivo yugoslavo común. Después de la abrumadora victoria electoral, tito fue confirmado como el primer ministro y el ministro de relaciones exteriores de la dfy. el país fue renombrado pronto la República Popular Federal de Yugoslavia (Rpfy) (más tarde finalmente renombrado en la República Federal socialista de Yugoslavia, rfsy). El 29 de noviembre de 1945, el Rey Pedro II fue depuesto formalmente por la asamblea constituyente yugoslava. la asamblea redactó una nueva constitución republicana poco después.