من كتب ال المثالية?
مور
Bradley was the apparent target of G. E. Moore's radical rejection of idealism. Moore claimed that Bradley did not understand the statement that something is real. We know for certain, through common sense and prephilosophical beliefs, that some things are real, whether they are objects of thought or not, according to Moore. The 1903 article The Refutation of Idealism is one of the first demonstrations of Moore's commitment to analysis. He examines each of the three terms in the Berkeleian aphorism esse est percipi, "to be is to be perceived", finding that it must mean that the object and the subject are necessarily connected so that "yellow" and "the sensation of yellow" are identical - "to be yellow" is "to be experienced as yellow". But it also seems there is a difference between "yellow" and "the sensation of yellow" and "that esse is held to be percipi, solely because what is experienced is held to be identical with the experience of it". Though far from a complete refutation, this was the first strong statement by analytic philosophy against its idealist predecessors, or at any rate against the type of idealism represented by Berkeley. This argument did not show that the GEM (in post–Stove vernacular, see below) is logically invalid. كان برادلي هو الهدف الواضح من رفض جي. اي مور جذري للم المثالية. (مور) يدعي ان (برادلي) لم يفهم البيان ان شيئا ما حقيقي. ونحن نعلم بالتاكيد, من خلال الحس السليم والمعتقدات prephilosophical, ان بعض الاشياء حقيقية, سواء كانت اشياء من الفكر ام لا, وفقا ل (مور). مقالة عام 1903 ال المثالية هي واحدة من اولى مظاهرات التزام مور بالتحليل. وهو يدرس كل من المصطلحات الثلاثة في ال berkeleian, est est percipi, لكي يتم النظر اليه, وهو يرى ان هذا يجب ان يعني ان الهدف والموضوع مرتبط بالضرورة لكي يكون الاصفر والاحساس بالاصفر مطابقة - لكي يكون اصفر هو ان يكون ذو خبرة كالاصفر. ولكن يبدو ايضا ان هناك فرق بين الاصفر والاحساس بالاصفر وان ال esse عقد لكي يكون percipi, فقط لان ما هو خبرة هو عقد لكي يكون مطابقة لتجربة ذلك. وعلى الرغم من تفنيد الكامل, كان هذا اول بيان قوي من قبل الفلسفة التحليلية ضد سلفاناها المثالي, او على اي حال ضد نوع المثالية التي تمثلها بيركلي. ولم تظهر هذه الحجة ان الجوهرة (باللغة العربية ما بعد الفرن, انظر ادناه) غير صحيح منطقيا. Bradley war das offensichtliche Ziel von G. E. Moore 's radikale Ablehnung des Idealismus. Moore behauptete, dass Bradley die Aussage nicht verstanden hat, dass etwas real ist. Wir wissen für gewisse, durch Vernunft und prephilosophical Überzeugungen, dass einige Dinge real sind, ob sie Objekte des Denkens sind oder nicht, laut Moore. Der 1903 Artikel Der Bestreitens von Idealismus ist einer der ersten Demonstrationen von Moore' S Engagement zur Analyse. Er untersucht jede der drei Begriffe in der Berkeleian Aphorismus esse est percipi, zu sein ist zu sehen, zu finden, dass es bedeutet, dass das Objekt und das Thema zwangsläufig verbunden sind, damit gelb und das Gefühl von gelb identisch sind - um gelb zu sein ist als gelb zu erleben. Aber es scheint, dass es einen Unterschied zwischen Gelb und dem Gefühl von Gelb gibt und dass esse gehalten wird, um percipi zu sein, nur weil das, was erlebt wird, mit der Erfahrung von ihm identisch ist. Obwohl weit von einem kompletten Widerlegung entfernt, war dies die erste starke Aussage der analytischen Philosophie gegen ihre Idealist Vorgänger, oder zu jeder Rate gegen die Art des Idealismus, die von Berkeley repräsentiert wurde. Dieses Argument zeigte nicht, dass das Juwel (in der Post-Herd-Umgangssprache, siehe unten) ist logisch ungültig. Bradley fue el aparente objetivo del rechazo radical de G. E. Moore del idealismo. Moore afirmó que bradley no entendía la declaración de que algo es real. Sabemos por cierto, a través del sentido común y las creencias prephilosophical, que algunas cosas son reales, ya sean objetos de pensamiento o no, según moore. el artículo de 1903 la refutación del idealismo es una de las primeras manifestaciones del compromiso de moore con el análisis. Él examina cada uno de los tres términos en el aforismo berkeleian esse est percipi, que debe ser percibido, encontrando que debe significar que el objeto y el tema están necesariamente conectados para que el amarillo y la sensación de amarillo son idénticos - para ser amarillo es para ser experimentado como amarillo. Pero también parece que hay una diferencia entre el amarillo y la sensación de amarillo y que esse se celebra para ser percipi, sólo porque lo que se experimenta se celebra para ser idéntico con la experiencia de ella. Aunque lejos de una refutación completa, esta fue la primera declaración fuerte de la filosofía analítica contra sus predecesores idealistas, o a cualquier ritmo contra el tipo de idealismo representado por Berkeley. este argumento no muestra que la Gema (en la albertano post-Estufa, ver más abajo) es lógicamente inválido. ब्रैडली जी ई. मूर के आदर्शवाद की कट्टरपंथी अस्वीकृति का स्पष्ट लक्ष्य था । मूर ने दावा किया कि ब्रैडली ने बयान को नहीं समझा कि कुछ असली है । हम निश्चित रूप से सामान्य ज्ञान और prephilosophical मान्यताओं के माध्यम से जानते हैं, कि कुछ चीजें वास्तविक हैं, चाहे वे विचार की वस्तुएँ हों या नहीं, मूर के अनुसार । 1903 लेख आदर्शवाद का खंडन विश्लेषण के लिए मूर की प्रतिबद्धता के पहले प्रदर्शनों में से एक है । वह तीन शब्दों में से प्रत्येक की जांच करता है, जो कि berkeleian में है, यह जानने के लिए है कि इसका मतलब यह होना चाहिए कि वस्तु और विषय आवश्यक रूप से जुड़ा हुआ है ताकि पीला और पीला की सनसनी समान हो - पीले होने के लिए पीला के रूप में अनुभव किया जाना है । लेकिन यह भी लगता है कि पीले और पीले की सनसनी में एक अंतर है और वह esse percipi होने के लिए आयोजित किया जाता है, केवल क्योंकि जो अनुभव किया जाता है वह इसके अनुभव के साथ समान होने के लिए आयोजित किया जाता है । हालांकि एक पूर्ण खंडन से दूर, यह अपने आदर्शवादी पूर्ववर्तियों के खिलाफ विश्लेषणात्मक दर्शन द्वारा पहला मजबूत बयान था, या बर्कले द्वारा प्रतिनिधित्व किए गए आदर्शवाद के प्रकार के खिलाफ किसी भी दर पर । इस तर्क ने यह नहीं दिखाया कि रत्न (पोस्ट-स्टोव की भाषा में, नीचे देखें) क्या तार्किक रूप से अमान्य है. Bradley là mục tiêu rõ ràng về sự từ chối thúc đẩy thúc đẩy của G. E. Moore. Moore khẳng định rằng Bradley không hiểu được câu nói rằng một cái gì đó là có thật. Chúng ta biết chắc chắn, thông qua cảm giác thông thường và niềm tin của prephilosophical, rằng một số điều là có thật, cho dù họ có phải là đối tượng của suy nghĩ hay không, theo Moore. 1903 bài báo The Refutation của Lot là một trong những cuộc biểu tình đầu tiên của sự cam kết của Moore để phân tích. Anh ta kiểm tra mỗi trong ba điều khoản trong Berkeleian Aphorism Esse est percipi, để trở thành là để được hiểu biết, tìm thấy rằng nó phải có nghĩa là đối tượng và chủ đề nhất định được kết nối để màu vàng và cảm giác của màu vàng giống hệt nhau - để trở thành màu vàng là được trải nghiệm như màu vàng. Nhưng nó cũng có vẻ có sự khác biệt giữa màu vàng và cảm giác của màu vàng và đó được tổ chức để trở thành percipi, chỉ vì những gì được trải nghiệm được tổ chức để giống hệt với kinh nghiệm của nó. Mặc dù xa một refutation hoàn toàn, đây là tuyên bố mạnh mẽ đầu tiên của triết lý analytic chống lại những người tiền đạo lý tưởng của nó, hoặc bất kỳ tỷ lệ nào chống lại loại hình tưởng tượng được đại diện bởi Berkeley. Cuộc tranh luận này đã không cho thấy gem (trong bài đăng-bếp loài, xem bên dưới) Logic không hợp lệ. 布拉德利是摩尔·穆尔激进拒绝理想主义的明显目标. 摩尔声称布拉德利不明白这种说法是真实的. 我们知道, 通过常识和prephilosophical信仰, 有些事情是真实的, 不管他们是不是思想的对象, 根据摩尔. 1903年的文章对理想主义的反驳是摩尔对分析的承诺的第一次示威. 他审查了berkeleian格言esse est percipi的三个术语, 要被感知, 发现它必须意味着物体和主题必须连接, 以便黄色和黄色的感觉是相同的-黄色的是要体验黄色. 但是, 黄色和黄色的感觉似乎有一个区别, 而esse被认为是percipi, 仅仅因为经历的是与它的经验相同. 虽然远远没有完全反驳, 但这是分析哲学对其理想主义的前任的第一个强有力的声明, 或以任何反对伯 克 利代表的理想主义的方式, 这一论点没有显示宝石(在炉子后的白话, 见下文)逻辑上是无效的.
Theologus autodidactus, 由阿拉伯博学ibn al-nafis撰写(1213-1288年), 是科幻小说的第一个例子. 它处理各种科幻元素, 如自发的一代, 学, 世界末日和末日, 复活和来世. 伊本·纳菲斯不是为这些事件提供超自然或神话的解释, 而是试图用他时代所知道的生物学, 天文学, 宇宙学和地质学的科学 知识来解释这些剧情元素. ibn al-nafi的小说通过科学和伊斯兰哲学解释了伊斯兰宗教教义. Theo Vitruvius, kiến trúc sư nên phấn đấu để hoàn thành mỗi ba thuộc tính này cũng như có thế. Leon Battista Alberti, người có ý tưởng về các ý tưởng của Vitruvius trong bài viết của ông, De Tái Aedificatoria, nhìn thấy vẻ đẹp chủ yếu là một vấn đề về tỷ lệ, mặc dù đồ trang sức cũng đã chơi một phần. Đối với Alberti, các quy tắc của tỷ lệ là những người đã quản lý hình tượng con người, vàng có nghĩa là. khía cạnh quan trọng nhất của vẻ đẹp do đó là một phần của một đối tượng, chứ không phải là một cái gì đó được áp dụng bề ngoài; và được dựa trên sự thật phổ biến, sự thật. Khái niệm về phong cách trong nghệ thuật đã không được phát triển cho đến thế kỷ thứ 16 với bài viết của Vasari: vào thế kỷ 18, cuộc sống của những người xuất sắc nhất, Sculptors, và kiến trúc sư đã được dịch thành Người Ý, Pháp, Tây Ban Nha và Tiếng Anh. Argolis के अनुसार, वास्तुकार को इन तीन गुणों में से प्रत्येक को पूरा करने के लिए प्रयास करना चाहिए । लियोन battista alberti, जो अपने ग्रंथ में argolis के विचारों पर elaborates, दे रे aedificatoria, सुंदरता को मुख्य रूप से अनुपात की बात के रूप में देखा, हालांकि आभूषण ने भी एक हिस्सा खेला । alberti के लिए, समानुपात के नियम वे थे जो idealised मानव आकृति को नियंत्रित करते थे, सुनहरा मतलब । सुंदरता का सबसे महत्वपूर्ण पहलू इसलिए एक वस्तु का एक निहित हिस्सा था, बजाय कुछ लागू किया गया था; और सार्वभौमिक, पहचाना सत्य पर आधारित था । कला में शैली की धारणा को 16 वीं सदी तक विकसित नहीं किया गया था, वसीरी के लेखन के साथ: 18 वीं सदी तक, सबसे उत्कृष्ट चित्रकार, एवं और आर्किटेक्ट की उनके जीवन में अनुवाद किया गया था इतालवी, फ्रेंच, स्पेनिश और अंग्रेजी । Hài kịch thần thánh của Dante Alighieri, được viết vào đầu thế kỷ 14, hợp nhất một góc nhìn thế giới thời trung cổ với những lý tưởng cổ điển. Một nhà quảng cáo khác của ngôn ngữ Ý đã được Boccaccio với Decameron của anh ta. Ứng dụng của cái đã không đưa ra một sự từ chối của Latin, và cả Dante và Boccaccio đã viết prolifically bằng tiếng Latin cũng như tiếng Ý, như sẽ Petrarch sau đó (người mà Canzoniere cũng thăng chức các loài và nội dung của ai được coi là những bài thơ lyric hiện đại đầu tiên). Cùng với ba nhà thơ đã thành lập phương ngữ Tuscan như là norm cho ngôn ngữ Ý hiện đại. Theologus Autodidactus, written by the Arabian polymath Ibn al-Nafis (1213–1288), is the first example of a science fiction novel. It deals with various science fiction elements such as spontaneous generation, futurology, the end of the world and doomsday, resurrection, and the afterlife. Rather than giving supernatural or mythological explanations for these events, Ibn al-Nafis attempted to explain these plot elements using the scientific knowledge of biology, astronomy, cosmology and geology known in his time. Ibn al-Nafis' fiction explained Islamic religious teachings via science and Islamic philosophy. Theologus Autodidactus, geschrieben vom arabischen Universalgelehrter Ibn al-Nafis (1213-1288), ist das erste Beispiel für einen Science-Fiction-Roman. Es handelt sich um verschiedene Science-Fiction-Elemente wie die spontane Generation, Futurologie, das Ende der Welt und den Weltuntergang, die Auferstehung und das Jenseits. Anstatt übernatürliche oder mythologische Erklärungen für diese Ereignisse zu geben, versuchte Ibn al-Nafis, diese Plot-Elemente mit dem wissenschaftlichen Wissen der Biologie, Astronomie, Kosmologie und Geologie zu erklären, die in seiner Zeit bekannt sind. Ibn al-Nafi ' Fiktion erklärte islamische religiöse Lehren über Wissenschaft und islamische Philosophie. Laut Vitruvius sollte sich der Architekt bemühen, jede dieser drei Attribute so gut wie möglich zu erfüllen. Leon Battista Alberti, der die Ideen von Vitruvius in seiner Abhandlung, De Re Aedificatoria, beschreibt, sah Schönheit in erster Linie als eine Frage des Anteils, obwohl die Ornamente auch einen Teil gespielt haben. Für Alberti waren die Regeln des Anteils diejenigen, die die idealisiert menschliche Figur regierten, das Goldene Mittel. Der wichtigste Aspekt der Schönheit war daher ein inhärenten Teil eines Objekts, anstatt etwas oberflächlich anzuwenden; und basierte auf universellen, erkennbaren Wahrheiten. Der Begriff des Stils in der Kunst wurde bis zum 16 Jahrhundert nicht entwickelt, mit dem Schreiben von Vasari: bis zum 18 Jahrhundert wurden seine Leben der meisten Maler, Bildhauer und Architekten in die Übersetzung übersetzt. Italienisch, Französisch, Spanisch und Englisch. Lee's childhood friend, author Truman Capote, wrote on the dust jacket of the first edition, "Someone rare has written this very fine first novel: a writer with the liveliest sense of life, and the warmest, most authentic sense of humor. A touching book; and so funny, so likeable." This comment has been construed to suggest that Capote wrote the book or edited it heavily. In 2003, a Tuscaloosa newspaper quoted Capote's biological father, Archulus Persons, as claiming that Capote had written "almost all" of the book. In 2006, a Capote letter was donated to Monroeville's literary heritage museum; in a letter to a neighbor in Monroeville in 1959, Capote mentioned that Lee was writing a book that was to be published soon. Extensive notes between Lee and her editor at Lippincott also refute the rumor of Capote's authorship. Lee's older sister, Alice, responded to the rumor, saying: "That's the biggest lie ever told." Die Bereitschaft, zuvor Wahrheiten zu hinterfragen und nach neuen Antworten zu suchen, führte zu einer Zeit der großen wissenschaftlichen Fortschritte, die jetzt als wissenschaftliche Revolution bekannt ist. Die wissenschaftliche Revolution wird traditionell von den meisten Historikern gehalten, die im Jahr 1543 begonnen haben, als die Bücher De Humani corporis Fabrica (auf der Grubenbaue des menschlichen Körpers) von Andreas Vesalius, und auch De handgeschriebenen, vom Astronomen Nicolaus Kopernikus, zuerst waren. gedruckt. Die These von Copernicus ' Buch war, dass die Erde um die Sonne zog. Der Zeitraum gipfelte mit der Veröffentlichung des Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica im Jahr 1687 von Isaac Newton, dem Vertreter des beispiellosen Wachstums von wissenschaftlichen Publikationen in ganz Europa. Im 12 Jahrhundert CE enthielt der andalusischen muslimische Philosoph und Schriftsteller Abu Bakr Ibn Tufail (bekannt als Abubacer oder Ebn Tophail im Westen) die Theorie von Tabula Rasa als dachte in seinem arabischen philosophischen Roman, Hayy ibn Yaqdhan in dem er die Entwicklung des Geistes eines wilden Kindes von einem Tabula Rasa zu dem eines Erwachsenen dargestellt hat, in völliger Isolation von der Gesellschaft auf einer Wüsten Insel, durch Erfahrung allein. Die lateinische Übersetzung seines philosophischen Romans mit dem Titel philosophus Autodidactus, veröffentlicht von Edward Pococke der Jüngere im Jahr 1671, hatte einen Einfluss auf John Locke 's Formulierung von Tabula Rasa in einem Essay über das menschliche Verständnis.