ما هي الامثلة الرئيسية لحكومات التحالف التي تكافح من اجل تغيير السياسة?
ما بعد الحرب العالمية الثانية فرنسا وايطاليا
More commonly, in cases where there are three or more parties, no one party is likely to gain power alone, and parties work with each other to form coalition governments. This has been an emerging trend in the politics of the Republic of Ireland since the 1980s and is almost always the case in Germany on national and state level, and in most constituencies at the communal level. Furthermore, since the forming of the Republic of Iceland there has never been a government not led by a coalition (usually of the Independence Party and one other (often the Social Democratic Alliance). A similar situation exists in the Republic of Ireland; since 1989, no one party has held power on its own. Since then, numerous coalition governments have been formed. These coalitions have been exclusively led by one of either Fianna Fáil or Fine Gael. Political change is often easier with a coalition government than in one-party or two-party dominant systems.[dubious – discuss] If factions in a two-party system are in fundamental disagreement on policy goals, or even principles, they can be slow to make policy changes, which appears to be the case now in the U.S. with power split between Democrats and Republicans. Still coalition governments struggle, sometimes for years, to change policy and often fail altogether, post World War II France and Italy being prime examples. When one party in a two-party system controls all elective branches, however, policy changes can be both swift and significant. Democrats Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt and Lyndon Johnson were beneficiaries of such fortuitous circumstances, as were Republicans as far removed in time as Abraham Lincoln and Ronald Reagan. Barack Obama briefly had such an advantage between 2009 and 2011. وعلى نحو اكثر شيوعا, في الحالات التي يوجد فيها ثلاثة او اكثر من الاطراف, من المرجح ان يكتسب اي حزب واحد السلطة وحده, والاطراف تعمل مع بعضها البعض لتشكيل حكومة التحالف. لقد كان هذا الاتجاه في السياسة في جمهورية ايرلندا منذ التسعينات, وهو دائما تقريبا الحال في المانيا على المستوى الوطني وعلى مستوى الدولة, وفي معظم الدوائر على المستوى المجتمعي. وعلاوة على ذلك, ومنذ تشكيل جمهورية ايسلندا لم يكن هناك ابدا حكومة لا يقودها تحالف (عادة من حزب الاستقلال والاخر (في كثير من الاحيان التحالف الديمقراطي الاجتماعي). وهناك حالة مماثلة في جمهورية ايرلندا ؛ ومنذ عام 1989, لم يكن هناك اي طرف من الاطراف السلطة بنفسه. ومنذ ذلك الحين, تم تشكيل العديد من الحكومات التحالف. وقد بقيادة هذه اتحالفات بشكل حصري من قبل واحد من في fáil او فاين جايل. التغيير السياسي غالبا ما يكون اسهل مع حكومة تحالف اكثر من في الانظمة المسيطرة على حزب واحد او اثنين.[مشبوهة - مناقشة] اذا كانت الفصائل في نظام من الحزب في خلاف اساسي بشان اهداف السياسة العامة, او حتى المبادئ, يمكن ان تكون ببطء في اجراء تغييرات في السياسة العامة, والتي يبدو انها هي الحال الان في الولايات المتحدة مع تقسيم السلطة بين الديمقراطيين وال الجمهوريين. وما زالت الحكومات التحالف تكافح, في بعض الاحيان لسنوات, لتغيير السياسة وغالبا ما تفشل تماما, ما بعد الحرب العالمية الثانية فرنسا وايطاليا هي امثلة رئيسية. ومع ذلك, عندما يسيطر احد الاطراف في نظام من الحزب على جميع الفروع المختارة, فان التغييرات في السياسة العامة يمكن ان تكون سريعة وذات اهمية. كان الديمقراطيين وودرو ويلسون, فرانكلين روزفلت و ليندون جونسون كانوا من المستفيدين من مثل هذه الظروف ال صدفة, كما كان الجمهوريين بعيدا في الوقت الذي تم ازاله ابراهام لينكولن ورونالد ريجان. كان باراك اوباما لفترة وجيزة مثل هذه الميزة بين عامي 2009 و 2011. In den Fällen, in denen es drei oder mehrere Parteien gibt, wird keine Partei allein die Macht gewinnen, und die Parteien arbeiten miteinander, um Koalition zu bilden. Dies ist seit den 1980 er Jahren ein Trend in der Politik der Republik Irland und ist fast immer der Fall in Deutschland auf nationaler und staatlicher Ebene, und in den meisten Wahlkreisen auf der Ebene der Gemeinschaft. Darüber hinaus hat es seit der Gründung der Republik Island noch nie eine Regierung gegeben, die nicht von einer Koalition geführt wurde (normalerweise von der Independence Party und einer anderen (oft die Sozialdemokratische Allianz). Eine ähnliche Situation gibt es in der Republik Irland; seit 1989 hat niemand die Macht alleine gehalten. Seitdem haben sich zahlreiche Koalition gebildet... Diese Koalitionen wurden ausschließlich von einer der Fianna Fáil oder Fine Gael geleitet. Die politische Veränderung ist oft einfacher mit einer Koalitionsregierung als in einer Partei oder zwei-Parteien-dominanten Systemen.[zweifelhaft - diskutieren] wenn die Fraktionen in einem zwei-Parteien-System in grundlegender Uneinigkeit über politische Ziele, oder sogar Prinzipien sind, können sie es sein. Es ist langsam, politische Veränderungen zu machen, die jetzt in den USA der Fall sind, mit Macht zwischen Demokraten und Republikaner. Immer noch kämpfen die Regierungen, manchmal seit Jahren, um die Politik zu ändern und oft nicht ganz zu versagen, den Zweiten Weltkrieg Frankreich und Italien zu sein. Wenn eine Party in einem zwei-Parteien-System alle Wahlfach Zweige kontrolliert, können die politischen Veränderungen jedoch sowohl schnell als auch signifikant sein. Die Demokraten Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt und Lyndon Johnson waren Nutznießer solcher zufälligen Umstände, wie die Republikaner, die in der Zeit wie Abraham Lincoln und Ronald Reagan entfernt wurden. Barack Obama hatte kurz so einen Vorteil zwischen 2009 und 2011. Más comúnmente, en los casos en que hay tres o más partidos, nadie es probable que gane el poder solo, y las partes trabajan entre sí para formar gobiernos de coalición. Esta ha sido una tendencia emergente en la política de la República de Irlanda desde la década de 1980 y es casi siempre el caso en Alemania a nivel nacional y estatal, y en la mayoría de las circunscripciones a nivel comunal. Además, desde la formación de la República de Islandia nunca ha habido un gobierno no dirigido por una coalición (por lo general del partido de la independencia y el otro (a menudo la alianza social democrática). una situación similar existe en la República de Irlanda; desde 1989, ningún partido ha mantenido el poder por sí mismo. Desde entonces, se han formado numerosos gobiernos de coalición. estas coaliciones han sido dirigidas exclusivamente por uno de los tampoco fáil o fine Gael. El cambio político es a menudo más fácil con un gobierno de coalición que en los sistemas dominantes de una fiesta o dos partidos.[dudoso - discutir] Si las facciones en un sistema de dos partidos están en desacuerdo fundamental sobre los objetivos de política, o incluso los principios, que pueden ser lento para hacer cambios de política, que parece ser el caso ahora en los ee. uu. con la división de poder entre demócratas y republicanos. Todavía los gobiernos de la coalición luchan, a veces durante años, para cambiar la política y a menudo fallan por completo, publicar la segunda guerra mundial Francia e Italia siendo primeros ejemplos. Cuando una parte en un sistema de dos partidos controla todas las ramas electiva, sin embargo, los cambios de política pueden ser rápidos y significativos. Los demócratas woodrow Wilson, Franklin Roosevelt y Lyndon Johnson fueron beneficiarios de tales circunstancias fortuito, como fueron los republicanos tan lejos en el tiempo como Abraham Lincoln y Ronald Reagan. Barack Obama brevemente tuvo una ventaja entre 2009 y 2011. अधिक आमतौर पर, मामलों में जहां तीन या अधिक पार्टियां हैं, किसी भी पार्टी को अकेले सत्ता प्राप्त करने की संभावना नहीं है, और पार्टी गठबंधन सरकारों को बनाने के लिए एक-दूसरे के साथ काम करते हैं । यह 1980 के दशक से आयरलैंड गणराज्य की राजनीति में एक उभरती प्रवृत्ति रही है और लगभग हमेशा राष्ट्रीय और राज्य स्तर पर जर्मनी में मामला है, और सांप्रदायिक स्तर पर अधिकांश निर्वाचन क्षेत्रों में । इसके अलावा, आइसलैंड गणराज्य के गठन के बाद से कभी भी एक सरकार नहीं रही है (आमतौर पर स्वतंत्रता पार्टी और एक अन्य (अक्सर सामाजिक लोकतांत्रिक गठबंधन) । आयरलैंड गणराज्य में एक समान स्थिति मौजूद है; 1989 के बाद से किसी भी पार्टी ने अपने दम पर शक्ति नहीं रखी है । तब से, कई गठबंधन सरकारों का गठन किया गया है । इन गठबंधन को विशेष रूप से fianna fáil या फाइन गेल में से एक के द्वारा नेतृत्व किया गया है । राजनीतिक परिवर्तन अक्सर एक पार्टी या दो-पार्टी प्रमुख प्रणालियों की तुलना में गठबंधन सरकार के साथ आसान होता है.[संदिग्ध - चर्चा करें] यदि दो-पार्टी प्रणाली में समूह नीति लक्ष्यों पर मौलिक असहमति में हैं, या सिद्धांत भी, वे हो सकते हैं नीति परिवर्तन करने के लिए धीमा, जो डेमोक्रेट और रिपब्लिकन के बीच बिजली विभाजन के साथ अमेरिका में अब मामला प्रतीत होता है । फिर भी गठबंधन सरकारों का संघर्ष, कभी-कभी वर्षों के लिए, नीति बदलने के लिए और अक्सर पूरी तरह से विफल, पोस्ट विश्व युद्ध ii फ्रांस और इटली प्रधान उदाहरण हो रहा है । जब दो-पार्टी प्रणाली में एक पार्टी सभी वैकल्पिक शाखाओं को नियंत्रित करती है, फिर भी, नीति परिवर्तन दोनों स्विफ्ट और महत्वपूर्ण हो सकते हैं । डेमोक्रेट वूड्रो विल्सन, फ्रैंकलिन रूजवेल्ट और लिंडन जॉनसन इस तरह के अब परिस्थितियों के लाभार्थियों थे, जैसे कि अब्राहम लिंकन और रोनाल्ड रीगन के रूप में समय में दूर दूर तक रिपब्लिकन थे । बराक ओबामा ने संक्षेप में 2009 और 2011. के बीच एक ऐसा लाभ लिया Nhiều hơn nữa, trong trường hợp nơi có ba hoặc nhiều bữa tiệc, không có một bữa tiệc nào có khả năng tăng sức mạnh một mình, và các bữa tiệc làm việc với nhau để hình thành các chính phủ liên minh. Đây là một xu hướng nổi bật trong chính trị của Cộng hòa Ireland kể từ những năm 1980 và gần như luôn luôn là trường hợp ở Đức trên cấp độ quốc gia và tiểu bang, và trong hầu hết các khu vực bầu cử ở cấp độ công cộng. Hơn nữa, kể từ khi hình thành của Cộng hòa Iceland chưa bao giờ có một chính phủ không được dẫn dắt bởi một liên minh (thường là của đảng độc lập và một người khác (thường xuyên là liên minh dân chủ xã hội). Một tình huống tương tự tồn tại ở Cộng hòa Ireland; kể từ năm 1989, không có một bữa tiệc nào đã giữ quyền lực của riêng mình. Kể từ đó, rất nhiều chính phủ liên minh đã được hình thành. Những coalitions này đã được dẫn dắt độc quyền bởi một trong những Fianna Fáil hoặc Ổn Ổn. Thay đổi chính trị thường dễ dàng hơn với một chính phủ liên quân hơn là trong một bữa tiệc hoặc hai hệ thống vượt trội.[mờ ám - thảo luận] Nếu các phe phái trong một hệ thống hai đảng đang trong sự bất đồng cơ bản về các mục tiêu chính sách, hoặc thậm chí các nguyên tắc, họ có thể chậm để thực hiện các thay đổi chính sách, có vẻ như là trường hợp bây giờ ở Mỹ với sự chia cắt quyền lực giữa Đảng Dân chủ và Đảng Cộng hòa. Vẫn liên minh các chính phủ đấu tranh, đôi khi trong nhiều năm, để thay đổi chính sách và thường thất bại tất cả, đăng thế chiến II Pháp và Ý là những ví dụ về prime. Khi một bữa tiệc trong một hệ thống hai đảng kiểm soát tất cả các chi nhánh, tuy nhiên, các thay đổi chính sách có thể được cả nhanh chóng và quan trọng. Đảng Dân chủ Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt và Lyndon Johnson đã nhận được những hoàn cảnh ngẫu nhiên như vậy, như là Đảng Cộng hòa đã bị loại bỏ trong thời gian như Abraham Lincoln và Ronald Reagan. Barack Obama đã có một lợi thế như vậy từ 2009 đến 2011.
ان النظام العالمي المتغيرة الذي احدثته الحرب, وخاصة نمو الولايات المتحدة واليابان بوصفها قوى بحرية, وارتفاع حركات الاستقلال في الهند وايرلندا, تسبب في اعادة تقييم كبيرة لسياسة الامبراطورية البريطانية. اجبر بريطانيا على الاختيار بين محاذاة مع الولايات المتحدة واليابان, اختارت عدم تجديد تحالفها الياباني, ووقع بدلا من ذلك على معاهدة واشنطن البحرية في عام 1922, حيث قبلت بريطانيا المساواة البحرية مع الولايات المتحدة. كان هذا القرار مصدر الكثير من النقاش في بريطانيا خلال التسعينات حيث كانت الحكومات العسكرية في اليابان والمانيا ساعدت في جزء من الاكتئاب الكبير, لانه كان يخشى ان لا تتمكن الامبراطورية من النجاة من هجوم في وقت واحد من قبل كل من البلدين. على الرغم من ان مسالة امن الامبراطورية كانت تشكل قلقا خطيرا في بريطانيا, الا ان الامبراطورية في نفس الوقت كانت مهمة بالنسبة الى الاقتصاد البريطاني. 公共政策和政治领导有助于提高竞争领域的水平, 并推动更广泛地接受可再生能源技术. 德国, 丹麦和西班牙等国家已经带头执行创新政策, 推动了过去十年的大部分增长. 截至2014年, 德国致力于energiewende过渡到可持续能源经济, 丹麦承诺到2050. 年将有100 %的可再生能源. 现在有144国家有可再生能源政策目标.... La política pública y el liderazgo político ayudan a nivelar el campo de juego y a impulsar la aceptación más amplia de las tecnologías de energía renovable. países como Alemania, Dinamarca y España han conducido el camino en la implementación de políticas innovadoras que han impulsado la mayor parte del crecimiento en la última década. A partir de 2014, Alemania tiene un compromiso con la transición energiewende a una economía energética sostenible, y Dinamarca tiene un compromiso con el 100 % de energía renovable para 2050. Ahora hay países 144 con objetivos de política de energía renovable. Public policy and political leadership helps to "level the playing field" and drive the wider acceptance of renewable energy technologies. Countries such as Germany, Denmark, and Spain have led the way in implementing innovative policies which has driven most of the growth over the past decade. As of 2014, Germany has a commitment to the "Energiewende" transition to a sustainable energy economy, and Denmark has a commitment to 100% renewable energy by 2050. There are now 144 countries with renewable energy policy targets. Another important factor is the apparent consensus among Western great powers that military force is no longer an effective tool of resolving disputes among their peers. This "subset" of great powers – France, Germany, Japan, the United Kingdom and the United States – consider maintaining a "state of peace" as desirable. As evidence, Baron outlines that since the Cuban missile crisis (1962) during the Cold War, these influential Western nations have resolved all disputes among the great powers peacefully at the United Nations and other forums of international discussion. एक और महत्वपूर्ण कारक पश्चिमी महान शक्तियों के बीच स्पष्ट सहमति है कि सैन्य बल अब अपने साथियों के बीच विवादों को हल करने का एक प्रभावी उपकरण नहीं है । महान शक्तियों का यह सबसेट - फ्रांस, जर्मनी, जापान, यूनाइटेड किंगडम और संयुक्त राज्य अमेरिका - वांछनीय के रूप में शांति के राज्य को बनाए रखने पर विचार करें । सबूत के रूप में, बैरन ने कहा कि शीत युद्ध के दौरान क्यूबन मिसाइल संकट ( 1962) के बाद से, इन प्रभावशाली पश्चिमी देशों ने संयुक्त राष्ट्र और अंतर्राष्ट्रीय चर्चा के अन्य मंचों पर शांति से महान शक्तियों के बीच सभी विवादों का समाधान किया है । समय के साथ, इन पांच राष्ट्रों की सापेक्ष शक्ति, जो 20 वीं सदी के डॉन ने शक्ति का एक पूरी तरह से अलग संतुलन बनाने के लिए सेवा की थी । कुछ, जैसे यूनाइटेड किंगडम और पर्सिया (नवगठित जर्मन राज्य के संस्थापक के रूप में), अनुभवी आर्थिक विकास और राजनीतिक शक्ति जारी है । अन्य, जैसे रूस और ऑस्ट्रिया-हंगरी, व्यस्त. एक ही समय में, अन्य राज्यों में उभर रहे थे और शक्ति में विस्तार कर रहे थे, काफी हद तक औद्योगीकरण की प्रक्रिया के माध्यम से । ये देश महान बिजली की स्थिति प्राप्त करने की मांग कर रहे थे: इटली के बाद इटली, जापान मीजी बहाली के बाद, और संयुक्त राज्य अमेरिका अपने गृहयुद्ध के बाद । 20 वीं सदी के भोर तक, वियना की कांग्रेस के बाद से विश्व शक्ति का संतुलन काफी बदल गया था । आठ राष्ट्र गठबंधन चीन में बॉक्सर विद्रोह के खिलाफ आठ देशों का एक पर गठबंधन था । यह 1900 में बनाया गया था और पांच कांग्रेस शक्तियां प्लस इटली, जापान और संयुक्त राज्य अमेरिका में शामिल थे, जो महान शक्तियों का प्रतिनिधित्व करते हैं 20 वीं सदी की शुरुआत । Một yếu tố quan trọng khác là sự đồng ý rõ ràng giữa các quyền lực của phương Tây mà lực lượng quân sự không còn là một công cụ hiệu quả của sự tranh cãi giữa các đồng nghiệp của họ Đây là một phần của sức mạnh tuyệt vời - Pháp, Đức, Nhật Bản, Vương quốc Anh và Hoa Kỳ - cân nhắc việc duy trì một tiểu bang hòa bình như mong muốn. Là bằng chứng, Baron đã đưa ra rằng kể từ cuộc khủng hoảng tên lửa Cuba (1962) trong cuộc chiến tranh lạnh, những quốc gia có ảnh hưởng này đã giải quyết tất cả các tranh cãi giữa các quyền lực lớn thanh thản tại Liên Hiệp Quốc và các diễn đàn khác của cuộc thảo luận quốc Die öffentliche Politik und die politische Führung tragen dazu bei, das Spielfeld zu steigern und die breitere Akzeptanz der erneuerbaren Energien zu steigern. Länder wie Deutschland, Dänemark und Spanien haben den Weg zur Umsetzung innovativer Politiken geführt, die den größten Teil des Wachstums in den letzten zehn Jahren getrieben haben. Seit 2014 hat Deutschland ein Engagement für den Energiewende Übergang zu einer nachhaltigen Energiewirtschaft, und Dänemark hat bis 2050. ein Engagement für 100 % erneuerbare Energie. Es gibt jetzt 144 Länder mit erneuerbaren Energien-Zielen. सार्वजनिक नीति और राजनीतिक नेतृत्व खेल क्षेत्र को स्तर करने में मदद करता है और अक्षय ऊर्जा प्रौद्योगिकी की व्यापक स्वीकृति को ड्राइव करता है । जर्मनी, डेनमार्क, और स्पेन जैसे देशों ने अभिनव नीतियों को लागू करने में रास्ता दिया है, जो पिछले दशक में अधिकांश विकास को संचालित किया है । 2014 के रूप में, जर्मनी एक स्थायी ऊर्जा अर्थव्यवस्था के लिए energiewende संक्रमण के लिए एक प्रतिबद्धता है, और डेनमार्क के पास 2050. तक 100 % नवीकरणीय ऊर्जा की प्रतिबद्धता है । अब अक्षय ऊर्जा नीति लक्ष्यों के साथ 144 देश हैं.