بقي جون ماذا طوال فترة عهده?
سيد ايرلندا
John remained Lord of Ireland throughout his reign. He drew on the country for resources to fight his war with Philip on the continent. Conflict continued in Ireland between the Anglo-Norman settlers and the indigenous Irish chieftains, with John manipulating both groups to expand his wealth and power in the country. During Richard's rule, John had successfully increased the size of his lands in Ireland, and he continued this policy as king. In 1210 the king crossed into Ireland with a large army to crush a rebellion by the Anglo-Norman lords; he reasserted his control of the country and used a new charter to order compliance with English laws and customs in Ireland. John stopped short of trying to actively enforce this charter on the native Irish kingdoms, but historian David Carpenter suspects that he might have done so, had the baronial conflict in England not intervened. Simmering tensions remained with the native Irish leaders even after John left for England. جون ظل لورد ايرلندا طوال فترة عهده. وقد سحب على البلاد من اجل الموارد لمكافحة حربه مع فيليب في القارة. واستمر الصراع في ايرلندا بين المستوطنين الانجلو-نورمان ومع زعماء القبائل الايرلندية الاصلية, حيث تلاعب جون كلا الفريقين لتوسيع ثروته وقوته في البلاد. خلال حكم ريتشارد, كان جون قد نجح في زيادة حجم اراضيه في ايرلندا, وهو استمر في هذه السياسة بوصفه الملك. في عام 1210, عبر الملك الى ايرلندا مع جيش كبير ل سحق تمرد من قبل اللوردات الانجلو نورمان ؛ واعاد تاكيد سيطره على البلاد واستخدم ميثاق جديد لامر الالتزام بالقوانين والجمارك الانجليزية في ايرلندا. توقف جون عن محاولة انفاذ هذا الميثاق بشكل نشط على الممالك الايرلندية الاصلية, ولكن مؤرخة ديفيد كاربنتر يشتبه بانه قد يكون فعل ذلك, اذا لم تدخل صراع البارونية في انجلترا. وبقيت التوترات يجيش مع القادة الايرلندية الاصلية حتى بعد ان غادر جون الى انجلترا. John blieb Lord von Irland während seiner ganzen Herrschaft. Er hat das Land für Ressourcen gezeichnet, um seinen Krieg mit Philip auf dem Kontinent zu bekämpfen. Der Konflikt setzte sich in Irland zwischen den anglo-normannischen Siedlern und den indigenen irischen Häuptlinge fort, wobei John beide Gruppen manipuliert, um seinen Reichtum und seine Macht im Land zu erweitern. Während Richards Herrschaft hatte John erfolgreich die Größe seines Landes in Irland erhöht, und er setzte diese Politik als König fort. 1210 ging der König mit einer großen Armee nach Irland, um eine Rebellion durch die anglo-normannischen Lords zu zerschlagen; er bekräftigte seine Kontrolle über das Land und benutzte eine neue Charta, um die Einhaltung der englischen Gesetze und Bräuche in Irland zu gewährleisten. John hat kurz davor aufgehört, diese Charta in den irischen Königreiche aktiv durchzusetzen, aber der Historiker David Carpenter vermutet, dass er dies getan haben könnte, hatte der Baronen Konflikt in England nicht eingegriffen. Simmering-Spannungen blieben bei den irischen Führern, selbst nachdem John nach England gegangen war. Juan permaneció señor de Irlanda a lo largo de su reinado. Dibujó en el país por recursos para luchar contra su guerra con felipe en el continente. El conflicto continuó en Irlanda entre los colonos anglo-Norman y los jefes indígenas irlandeses, con john manipulando a ambos grupos para ampliar su riqueza y poder en el país. Durante la regla de Richard, John había aumentado el tamaño de sus tierras en Irlanda, y continuó esta política como rey. En 1210 el rey se cruzó en Irlanda con un gran ejército para aplastar una rebelión por parte de los señores anglo-Norman; reafirmó su control del país y utilizó una nueva carta para ordenar el cumplimiento de las leyes y costumbres inglesas en Irlanda. John se detuvo a tratar de hacer cumplir activamente esta carta en los reinos nativos irlandeses, pero el historiador David Carpenter sospecha que podría haberlo hecho, tuvo el conflicto de barones en Inglaterra no intervino. las tensiones latentes permanecieron con los líderes nativos irlandeses incluso después de que john se fuera para Inglaterra. जॉन अपने शासनकाल में आयरलैंड के भगवान रह गया । उन्होंने महाद्वीप पर फिलिप के साथ युद्ध लड़ने के लिए संसाधनों के लिए देश पर आकर्षित किया । एंग्लो-नॉर्मन अधिकारो और स्वदेशी आयरिश सरदारों के बीच आयरलैंड में संघर्ष जारी रहा, जॉन के साथ दोनों समूहों को देश में अपनी धन और शक्ति का विस्तार करने के लिए सिद्धहस्त किया गया । रिचर्ड के शासन के दौरान, जॉन ने सफलतापूर्वक आयरलैंड में अपनी भूमि का आकार बढ़ा दिया, और उसने इस नीति को राजा के रूप में जारी रखा । 1210 में राजा एंग्लो-नॉर्मन लॉर्ड्स द्वारा विद्रोह को कुचलने के लिए एक बड़ी सेना के साथ आयरलैंड में पार हो गया; उन्होंने देश का नियंत्रण किया और आयरलैंड में अंग्रेजी कानूनों और रीति रिवाजों के अनुपालन के लिए एक नए चार्टर का इस्तेमाल किया । जॉन ने मूल आयरिश राज्यों पर इस चार्टर को सक्रिय रूप से लागू करने की कोशिश करने की कोशिश की, लेकिन इतिहासकार डेविड कारपेंटर ने संदेह किया कि उन्होंने ऐसा किया होगा, क्या इंग्लैंड में baronial संघर्ष को हस्तक्षेप नहीं किया गया था । इंग्लैंड के लिए जॉन रवाना होने के बाद भी सिहर तनाव मूल आयरिश नेताओं के साथ रह गया । John vẫn là Chúa của Ai-len trong suốt triều đại của mình. Anh ta đã vẽ trên đất nước vì tài nguyên để chiến đấu với Philip trên lục địa. Xung đột tiếp tục ở Ireland giữa các dân tộc Anh-Norman và các thủ lĩnh Ireland bản địa, với John thao túng cả hai nhóm để mở rộng sự giàu có và quyền lực của mình trong đất nước. Trong quy tắc của Richard, John đã thành công tăng kích thước của các vùng đất của anh ta ở Ireland, và anh ta tiếp tục chính sách này làm vua. Năm 1210, vua vượt qua Ireland với một quân đội lớn để nghiền nát một cuộc nổi loạn bởi các lãnh chúa của Anh-Norman; ông ta đã kiểm soát sự kiểm soát của đất nước và sử dụng một điều lệ mới để đặt hàng tuân thủ luật pháp và hải quan ở Ireland. John dừng lại ngắn cố gắng để chủ động thực hiện điều lệ này trên các vương quốc Ireland bản địa, nhưng nhà sử học David Carpenter nghi ngờ rằng anh ta có thể đã làm như vậy, đã có xung đột baronial ở Anh không can thiệp. Politikoffee căng thẳng vẫn còn với các nhà lãnh đạo Ireland bản địa ngay cả sau khi John rời khỏi nước Anh.
不同的业主从皇家房东那里租了它, 永久地契是17世纪疯狂猜测的主题. 到那时, 旧的眼睛交叉村已经有很长一段时间腐烂了, 该地区大部分是荒地. 需要钱, 詹姆斯我卖掉了一部分皇冠永久地契, 但保留了一部分, 他建立了一个4英亩(16,000平方米)桑花园生产丝绸. (这是在今天的宫殿的西北角.)克莱门特·沃克在anarchia anglicana (1649)指的是新竖立的sodoms和spintries在桑花园. 詹姆斯; 这表明它可能是一个放纵的地方. 最终, 在17世纪晚期, 永久地契是由伟大的女继承人玛丽·戴维斯继承的财产大亨休·奥德利爵士继承的. جون نو (1505-1572), وهو سكوت الذي امضى وقتا في الدراسة تحت كالفين في جنيف, عاد الى اسكتلندا وحث ابناء وطنه على اصلاح الكنيسة بما يتماشى مع مذاهب في. بعد فترة من دوزت الديني والصراع السياسي توجت بانتصار الحزب البروتستانتية في حصار ليث تم الغاء سلطة كنيسة روما لصالح الاصلاح بموجب تشريع برلمان الاصلاح الاسكتلندية في عام 1560. تم الغاء الكنيسة. في نهاية المطاف من قبل اندرو ميلفيل على طول خطوط شيخي لتصبح الكنيسة الوطنية في اسكتلندا. الملك جيمس السادس وانا انتقلنا كنيسة اسكتلندا نحو شكل الاسقفية من الحكومة, وفي عام 1637, حاول خليفة جيمس, تشارلز الاول و ويليام نشيد, رئيس اساقفة كانتربري, ان يجبر كنيسة اسكتلندا على استخدام كتاب الكتاب. صلاة مشتركة. ما ادى الى تمرد مسلح, مع توقيع العديد من اسكتلندا على الدوري الرسمي والعهد. وسوف تعمل الحكومة البريطانية بوصفها حكومة اسكتلندا لمدة ما يقرب من عقد من الزمان, وسوف ترسل ايضا الدعم العسكري الى البرلمان خلال الحرب الاهلية الانجليزية. بعد استعادة النظام الملكي في 1660, تشارلز الثاني, على الرغم من الدعم الاولي الذي حصل عليه من ال, اعيد تشكيل شكل الاسقفية من الحكومة على الكنيسة. 乔治·华盛顿将军(1732-99年)被证明是一个优秀的组织者和管理员, 他成功地与国会和州长合作, 选择和指导他的高级官员, 支持和训练他的部队, 并维持一个理想主义他最大的挑战是后勤, 因为无论是国会还是国家都没有资金提供足够的设备, 弹药, 服装, 薪水, 甚至是士兵的食物供应. 作为一个战场战术家, 华盛顿经常被他的英国同行所阻挠. 然而, 作为一个战略家, 他 有 一 个 更 好 的 想法, 如何 赢得 战争. 英国派出了四个入侵军队. 华盛顿的战略在1776年迫使第一支军队离开波士顿, 并负责在萨拉托加(1777)和约克城(1781)投降第二和第三军. 他将英国控制权限制在纽约. 在保持爱国者对绝大多数人口的控制的同时, 几个地方. 英国人依赖的忠诚者, 占人口的大约20但从来没有组织好. 随着战争的结束, 华盛顿在1783年十一月的最后一个英国军队悄悄地离开纽约市时, 自豪地看到了这一点, 并与他们一起华盛顿对世界感到震惊, 而不是夺权, 他悄悄地退休到弗吉尼亚州的农场. द रेव. जॉन जे. कावानाह, c.s.c. ने 1946 से 1952. तक राष्ट्रपति के रूप में सेवा की । युद्ध के वर्षों में नोट्रे डेम में कावानाह की विरासत को शैक्षणिक मानकों को बढ़ाने के लिए समर्पित किया गया था और विश्वविद्यालय प्रशासन को एक विस्तारित शैक्षिक मिशन और एक विस्तारित छात्र शरीर के लिए सूट करने के लिए तैयार किया गया था और एक समय में उन्नत अध्ययन और अनुसंधान पर जोर दे रहा है जब छात्र जनगणना में नोट्रे डेम गुणा, स्नातक नामांकन आधे से अधिक बढ़ गया है, और स्नातक छात्र नामांकन बड़ा हो गया । कावानाह ने पशु अध्ययन और नोट्रे डेम के मध्ययुगीन संस्थान के लिए lobund संस्थान की भी स्थापना की । कावानाह ने nieuwland विज्ञान हॉल, फिशर हॉल, और मॉरिस इन के निर्माण की अध्यक्षता की, साथ ही उदार कला का हॉल (अब ओ 'shaughnessy हॉल ), i.a. ओ' shaughnessy से एक दान द्वारा संभव बनाया गया, उस समय सबसे बड़ा कभी एक अमेरिकी कैथोलिक विश्वविद्यालय के लिए बनाया गया । कावानाह ने विश्वविद्यालय में सलाहकार परिषदों की एक प्रणाली भी स्थापित की, जो आज जारी है और विश्वविद्यालय के शासन और विकास के लिए महत्वपूर्ण है जॉनसन के महाभियोग को राष्ट्रपति पद के लिए बड़ी क्षति हुई है, जो कांग्रेस के लगभग अधीनस्थ होने के लिए आया था । कुछ लोगों ने विश्वास किया कि राष्ट्रपति, प्रतिनिधि के सदन के अध्यक्ष के साथ, एक वास्तविक प्रधानमंत्री बन रहे हैं । ग्रोवर क्लीवलैंड, जॉनसन के बाद पहला लोकतांत्रिक राष्ट्रपति, अपने कार्यालय की शक्ति को बहाल करने का प्रयास किया । अपने पहले कार्यकाल के दौरान, उन्होंने चार सौ बिल-दो बार अपने बीस-एक पूर्ववर्तियों के रूप में कई बिल रद्द कर दिए । उन्होंने नौकरशाहों को निलंबित करने के लिए भी शुरू किया, जिन्हें संरक्षण प्रणाली के परिणाम के रूप में नियुक्त किया गया था, उन्हें अधिक योग्य व्यक्तियों के साथ बदल रहा है । हालांकि सीनेट ने कई नए नामांकन की पुष्टि करने से इनकार कर दिया, इसके बजाय कि क्लीवलैंड निलंबन से संबंधित गोपनीय रिकॉर्ड को बदल देता है । क्लीवलैंड और ने इनकार किया, दावा किया, ये निलंबन मेरे कार्यकारी कार्य हैं... मैं सीनेट के लिए जिम्मेदार नहीं हूँ, और मैं निर्णय के लिए उनके लिए अपने कार्यों को प्रस्तुत करने के लिए तैयार नहीं हूँ । क्लीवलैंड के लोकप्रिय समर्थन ने सीनेट को वापस करने के लिए मजबूर कर दिया और नामांकित लोगों की पुष्टि की । इसके अलावा, कांग्रेस ने अंततः कार्यालय अधिनियम के विवादास्पद कार्यकाल को निरस्त कर दिया जो जॉनसन प्रशासन के दौरान पारित किया गया था । कुल मिलाकर, इसका मतलब था कि क्लीवलैंड के प्रशासन ने राष्ट्रपति अधीन का अंत चिह्नित किया । General George Washington (1732–99) proved an excellent organizer and administrator, who worked successfully with Congress and the state governors, selecting and mentoring his senior officers, supporting and training his troops, and maintaining an idealistic Republican Army. His biggest challenge was logistics, since neither Congress nor the states had the funding to provide adequately for the equipment, munitions, clothing, paychecks, or even the food supply of the soldiers. As a battlefield tactician Washington was often outmaneuvered by his British counterparts. As a strategist, however, he had a better idea of how to win the war than they did. The British sent four invasion armies. Washington's strategy forced the first army out of Boston in 1776, and was responsible for the surrender of the second and third armies at Saratoga (1777) and Yorktown (1781). He limited the British control to New York and a few places while keeping Patriot control of the great majority of the population. The Loyalists, on whom the British had relied too heavily, comprised about 20% of the population but never were well organized. As the war ended, Washington watched proudly as the final British army quietly sailed out of New York City in November 1783, taking the Loyalist leadership with them. Washington astonished the world when, instead of seizing power, he retired quietly to his farm in Virginia. Tướng George Washington (1732-99) đã chứng minh một nhà tổ chức và quản trị xuất sắc, người đã làm việc thành công với Quốc hội và các tổng thống bang, chọn và đào tạo các sĩ quan cấp cao, hỗ trợ và huấn luyện quân đội của anh ta, và duy trì một quân đội Thử thách lớn nhất của anh ấy là hậu cần, vì không có Quốc hội cũng như các tiểu bang có tài trợ để cung cấp cho các thiết bị, đạn dược, quần áo, lương, hoặc thậm chí là nguồn cung cấp thức ăn của các chiến binh. Là một chiến binh chiến lược, Washington thường được làm việc bởi các đối tác Anh của anh ta. Với tư cách là một nhà chiến lược, tuy nhiên, anh ấy có ý tưởng tốt hơn về cách chiến thắng chiến tranh hơn họ đã làm. Người Anh đã gửi bốn quân đội xâm lược. Chiến lược của Washington buộc đội quân đầu tiên ra khỏi Boston vào năm 1776, và chịu trách nhiệm cho sự đầu hàng của các quân đội thứ hai và thứ ba tại Saratoga (1777) và Yorktown (1781). Anh ta giới hạn kiểm soát người Anh đến New York và một vài nơi trong khi giữ quyền kiểm soát Patriot của đại đa số dân số. Cái, người mà người Anh đã tin tưởng quá nặng nề, bao gồm 20 % dân số nhưng chưa bao giờ được tổ chức tốt. Khi chiến tranh kết thúc, Washington đã xem tự hào khi đội quân Anh cuối cùng lặng lẽ ra khỏi thành phố New York vào tháng 1783 năm 1783, nhận lãnh đạo Loyalist với họ. Washington ngỡ ngàng thế giới khi, thay vì có sức mạnh, anh ta đã nghỉ hưu lặng lẽ đến trang trại của mình ở Virginia. 在复兴运动中, 法国占据了最重要的地位, 因为演说家jean-baptiste henri lacordaire (1802-1861年)的声誉和令人信服的权力. 他在罗马(1839年)和该省的牧师牧师的习惯中占据了一个法国于1850. 年在该省建立的规范是独立的里昂省, 称为occitania (1862), 图卢兹(1869)和加拿大(1909). 法国恢复同样提供了很多劳工其他省份, 帮助他们的组织和进步. 从它来的总 将军在19世纪的行政首长中保持最长的时间, 老vincent jandel (1850-1872). 这里应该提到st. 约瑟夫在美国. 1805年由爱德华·分域成立, 之后是俄亥俄州辛辛那提的第一主教(1821-1832年), 这一省发展缓慢, 但现在是秩序最繁荣和活跃的省份之一1910年, 它编号为1910个女修道院或中学. 1905年, 它在华盛顿的华盛顿建立了一个很大的研究房子. c., 被称为多米尼加研究院. 美国现在有四个多米尼加省. General George Washington (1732-99) erwies sich als ausgezeichneter Organisator und Administrator, der erfolgreich mit dem Kongress und den Staats-Gouverneure zusammenarbeitete, seine Offiziere ausgewählt und Mentoring, seine Truppen unterstützt und trainiert und eine idealistisch republikanische Armee aufrecht erhalten hat. Seine größte Herausforderung war die Logistik, da weder der Kongress noch die Staaten die Finanzierung hatten, um angemessen für die Ausrüstung, Munition, Kleidung, Gehaltsschecks oder sogar die Nahrung der Soldaten zu bieten. Als Schlachtfeld wurde Washington oft von seinen britischen Kollegen ausmanövriert. Als Strategen hatte er jedoch eine bessere Idee, wie man den Krieg gewinnen kann, als sie es getan haben. Die Briten haben vier Invasion geschickt. Washingtons Strategie zwang die erste Armee aus Boston im Jahr 1776, und war verantwortlich für die Kapitulation der zweiten und dritten Armeen in Saratoga (1777) und Yorktown (1781). Er beschränkte die britische Kontrolle nach New York und ein paar Orte, während sie die Patriot Kontrolle über die große Mehrheit der Bevölkerung halten. Die Loyalisten, auf die sich die Briten zu stark verlassen hatten, umfasste ca. 20 % der Bevölkerung, waren aber nie gut organisiert. Als der Krieg endete, sah Washington stolz aus, als die letzte britische Armee im November 1783 leise aus New York City segelte, indem sie die Loyalisten-Führung mit ihnen nahm. Washington überraschte die Welt, als, anstatt die Macht zu ergreifen,  er sich leise auf seine Farm in Virginia zurückgezogen hat. El General George Washington (1732-99) demostró un excelente organizador y administrador, que trabajó con éxito con el congreso y los gobernadores del estado, seleccionando y asesorando a sus oficiales de alto nivel, apoyando y entrenando a sus tropas, y manteniendo un ejército republicano idealista. Su mayor desafío era la logística, ya que ni el congreso ni los estados tenían la financiación para proporcionar adecuadamente el equipo, las municiones, la ropa, los cheques de pago, o incluso el suministro de alimentos de los soldados. Como un táctico de campo de batalla Washington fue a menudo superado por sus homólogos británicos. Como estratega, sin embargo, Él tenía una mejor idea de cómo ganar la guerra de lo que hicieron. los británicos enviaron cuatro ejércitos de la invasión. la estrategia de Washington obligó al primer ejército de Boston en 1776, y fue responsable de la entrega del segundo y tercer ejércitos en saratoga (1777) y yorktown (1781). Se limitó el control británico a nueva york y unos pocos lugares mientras mantienen el control patriota de la gran mayoría de la población. los leales, sobre los que los británicos habían confiado demasiado, comprendían alrededor del 20 % de la población, pero nunca estaban bien organizados. A medida que la guerra terminó, Washington vio con orgullo como el ejército británico final en silencio navegó fuera de la ciudad de nueva york en noviembre de 1783, tomando el liderazgo leal con ellos. Washington sorprendió al mundo cuando, en lugar de apoderarse del poder, se retiró tranquilamente a su granja en Virginia.