ما هو العنصر الديني الذي يمكن العثور عليه في جميع الاسر الرومانية?
المذبح
Roman religious beliefs date back to the founding of Rome, around 800 BC. However, the Roman religion commonly associated with the republic and early empire did not begin until around 500 BC, when Romans came in contact with Greek culture, and adopted many of the Greek religious beliefs. Private and personal worship was an important aspect of religious practices. In a sense, each household was a temple to the gods. Each household had an altar (lararium), at which the family members would offer prayers, perform rites, and interact with the household gods. Many of the gods that Romans worshiped came from the Proto-Indo-European pantheon, others were based on Greek gods. The two most famous deities were Jupiter (the king God) and Mars (the god of war). With its cultural influence spreading over most of the Mediterranean, Romans began accepting foreign gods into their own culture, as well as other philosophical traditions such as Cynicism and Stoicism. تعود المعتقدات الدينية الرومانية الى تاسيس روما, حوالي 800 قبل الميلاد. ومع ذلك, فان الدين الروماني الذي يرتبط عادة بال الجمهورية والا الامبراطورية المبكرة لم يبدا حتى حوالي عام 500 قبل الميلاد, عندما اتصل الرومان بالثقافة اليونانية, واعتمد العديد من المعتقدات الدينية اليونانية.-وقال ان العبادة الخاصة والشخصية جانب هام من جوانب الممارسات الدينية. بمعنى الكلمة, كل منزل كان معبد الى الالهة. كل اسرة كان لديها المذبح (lararium), حيث يقدم افراد العائلة الصلاة, و اداء طقوس, وتفاعل مع الالهة المنزلية. العديد من الالهة التي كان الرومان سجدواها اتوا من الالهة اليونانية-الاوروبية, وكان البعض الاخر مبني على الالهة اليونانية. اكثر الالهة شهرة هما كوكب المشتري (الملك الله) والمريخ (اله الحرب). مع انتشار تاثيره الثقافي على معظم البحر الابيض المتوسط, بدا الرومان في قبول الالهة الاجنبية في ثقافتهم الخاصة, بالاضافة الى التقاليد الفلسفية الاخرى مثل السخرية وال الرزانة. Römische religiöse Überzeugungen datieren zurück zur Gründung von Rom, um 800 v. Chr. Die römische Religion, die gewöhnlich mit der Republik und dem frühen Reich verbunden ist, begann erst um 500 v. Chr. als Römer in Kontakt mit der griechischen Kultur kamen und viele der griechischen religiösen Überzeugungen angenommen haben. Private und persönliche Anbetung war ein wichtiger Aspekt der religiösen Praktiken. In einem Sinne war jeder Haushalt ein Tempel für die Götter. Jeder Haushalt hatte einen Altar (lararium), bei dem die Familienmitglieder Gebete anbieten, Riten durchführen und mit den Haushalt interagieren. Viele der Götter, die Römer verehrt haben, kamen aus dem Proto-Indo-europäischen Pantheon, andere waren auf griechischen Göttern basiert. Die beiden berühmtesten Götter waren Jupiter (der König Gott) und Mars (der Gott des Krieges). Mit seinem kulturellen Einfluss, der sich über den Großteil des Mittelmeers verbreitet, begannen Römer, ausländische Götter in ihre eigene Kultur zu akzeptieren, sowie andere philosophische Traditionen wie Zynismus und Stoizismus. Las creencias religiosas romanas se remontan a la fundación de Roma, alrededor de 800 AC. Sin embargo, la religión romana comúnmente asociada con la República y el imperio temprano no comenzó hasta alrededor de 500 AC, cuando los romanos entraron en contacto con la cultura griega, y adoptaron muchas de las creencias religiosas griegas. la adoración privada y personal fue un aspecto importante de las prácticas religiosas. en un sentido, cada hogar era un templo para los dioses. cada hogar tenía un altar (lararium), en el que los miembros de la familia podrían ofrecer oraciones, realizar ritos e interactuar con los dioses del hogar. Muchos de los dioses que los romanos adoraban vinieron del panteón proto-Indo-Europeo, otros estaban basados en dioses griegos. Las dos deidades más famosas fueron júpiter (el dios rey) Y Marte (el Dios de la guerra). con su influencia cultural que se extiende sobre la mayor parte del Mediterráneo, los romanos comenzaron a aceptar a los dioses extranjeros en su propia cultura, así como otras tradiciones filosóficas como el cinismo y el estoicismo. रोमन धार्मिक विश्वास रोम की स्थापना के लिए वापस आ गया है, लगभग 800 ईसा पूर्व । हालांकि, रोमन धर्म आमतौर पर गणराज्य और प्रारंभिक साम्राज्य से जुड़ा हुआ था, 500 ईसा पूर्व तक शुरू नहीं हुआ था, जब रोमन ग्रीक संस्कृति के संपर्क में आया था, और ग्रीक धार्मिक मान्यताओं में से कई को अपनाया था । निजी और व्यक्तिगत पूजा धार्मिक प्रथाओं का एक महत्वपूर्ण पहलू था । एक भाव में, प्रत्येक घर देवताओं के लिए एक मंदिर था । प्रत्येक घर में एक वेदी (lararium) होती है, जिस पर परिवार के सदस्य प्रार्थना करते हैं, संस्कार करते हैं, और घर के देवताओं के साथ बातचीत करते हैं । कई देवताओं की पूजा की गई जो रोमन-हिन्द-यूरोपीय देवालय से आये थे, अन्य यूनानी देवताओं पर आधारित थे । दो सबसे प्रसिद्ध देवता बृहस्पति (राजा भगवान) और मंगल (युद्ध के देवता) थे । अधिकांश भूमध्य के ऊपर फैला अपने सांस्कृतिक प्रभाव के साथ, रोमन ने विदेशी देवताओं को अपनी संस्कृति में स्वीकार करना शुरू कर दिया, साथ ही अन्य दार्शनिक परंपराओं जैसे कि सनक और stoicism । Tín ngưỡng tôn giáo La Mã ngày trở lại thành lập Rome, khoảng 800 TCN. Tuy nhiên, tôn giáo La Mã thường liên quan đến cộng hòa và đế chế sớm đã không bắt đầu cho đến khoảng 500 TCN, khi người La Mã đến liên lạc với văn hóa Hy Lạp, và nhận nuôi rất nhiều tín ngưỡng tôn giáo Hy Lạp. Sự tôn thờ riêng tư và cá nhân là một khía cạnh quan trọng của các thực hành tôn giáo. Trong một ý nghĩa, mỗi gia đình là một ngôi đền cho các vị thần. Mỗi gia đình có một bàn thờ (lararium), mà các thành viên trong gia đình sẽ cung cấp những lời cầu nguyện, biểu diễn nghi lễ, và tương tác với các vị thần gia đình. Nhiều vị thần mà người La Mã thờ phụng đến từ Pantheon-Indo-Châu Âu, những người khác được dựa trên các vị thần Hy Lạp. Hai vị thần nổi tiếng nhất là Jupiter (vua chúa) và sao Hỏa (thần chiến). Với ảnh hưởng văn hóa của nó lan truyền trên hầu hết các địa Trung Hải, La Mã bắt đầu chấp nhận các vị thần ngoại quốc vào văn hóa của chính họ, cũng như các truyền thống triết học khác như Cynicism và Stoicism. 罗马宗教信仰追溯到罗马的建国, 大约在公元前800年. 然而, 与共和国和早期帝国有关的罗马宗教直到公元前500年才开始, 当罗马人与希腊文化接触时, 并采用了许多希腊宗教信仰. 私人和个人崇拜是宗教实践的一个重要方面. 从某种意义上说, 每 一 个 家庭都是神庙. 每个家庭都有一个祭坛(lararium), 家庭成员将提供祈祷, 表演仪式, 和与家庭神互动. 罗马人崇拜的许多神来自原始印度-欧洲万神殿, 其他人是基于希腊神. 两个最著名的神明是木星(国王神)和火星(战争之神). 随着其文化影响力在大部分地中海蔓延, 罗马人开始接受外国神进入他们自己的文化, 以及其他哲学传统, 如犬儒主义和坚韧.
وبالتالى كان الدين الروماني عملي و التعاقدية, استنادا الى مبدا دو بل دي, انا اعطي انك قد تعطي. يعتمد الدين على المعرفة والممارسة الصحيحة للصلاة, وال طقوس, والتضحية, وليس على الايمان او الايمان, على الرغم من ان الادب اللاتيني يحافظ على المضاربة تعلمت على طبيعة الالهية وعلاقتها بالشؤون البشرية. حتى اكثر كاكة بين النخبة الفكرية في روما مثل سيسرو, الذي كان في, يعتبر الدين مصدرا للنظام الاجتماعي. بالنسبة للرون العاديين, كان الدين جزءا من الحياة اليومية. كل بيت كان لديه ضريح منزلي يقدم فيه الصلوات وال الاراقة الى الالهة المنزلية للعائلة.مقدسات الحي و الاماكن المقدسة مثل الينابيع و بساتين منقط المدينة. تم تنظيم التقويم الروماني حول الاحتفالات الدينية. وشاركت جميع النساء وال عبيد والاطفال في مجموعة من الانشطة الدينية. بعض الطقوس العامة لا يمكن ان تقوم بها الا النساء, وشكل النساء ما ربما يكون اشهر الكهنوت روما, وهو vestals, الذي كان يميل الى الموقد روما المقدس منذ قرون, حتى تم حلها تحت السيطرة المسيحية. Roman religion was thus practical and contractual, based on the principle of do ut des, "I give that you might give." Religion depended on knowledge and the correct practice of prayer, ritual, and sacrifice, not on faith or dogma, although Latin literature preserves learned speculation on the nature of the divine and its relation to human affairs. Even the most skeptical among Rome's intellectual elite such as Cicero, who was an augur, saw religion as a source of social order. For ordinary Romans, religion was a part of daily life. Each home had a household shrine at which prayers and libations to the family's domestic deities were offered. Neighborhood shrines and sacred places such as springs and groves dotted the city. The Roman calendar was structured around religious observances. Women, slaves, and children all participated in a range of religious activities. Some public rituals could be conducted only by women, and women formed what is perhaps Rome's most famous priesthood, the state-supported Vestals, who tended Rome's sacred hearth for centuries, until disbanded under Christian domination. Die römische Religion war so praktisch und vertraglich, basierend auf dem Prinzip von do ut des, gebe ich, dass sie geben könnten. Religion hängt vom Wissen und der richtigen Praxis des Gebets, des Rituals und des Opfers ab, nicht von Glauben oder Dogma, obwohl die lateinische Literatur gelernte Spekulationen über die Natur des Göttlichen und seine Beziehung zu den menschlichen Angelegenheiten bewahrt. Selbst die meisten unter Roms intellektuellen Elite wie Cicero, der ein, war, sah die Religion als Quelle der sozialen Ordnung. Für normale Römer war die Religion ein Teil des täglichen Lebens. Jedes Haus hatte einen Schrein, an dem Gebete und Trankopfer zu den häuslichen Göttern der Familie angeboten wurden. Viertel und heilige Orte, wie Quellen und Gehölze, gepunktete die Stadt. Der römische Kalender wurde um religiöse und strukturiert. Frauen, Sklaven und Kinder haben alle an einer Reihe religiöser Aktivitäten teilgenommen. Einige öffentliche Rituale könnten nur von Frauen durchgeführt werden, und Frauen bildeten das, was vielleicht Roms berühmteste Priestertum ist, der staatlich unterstützte Vestalinnen, der seit Jahrhunderten Roms heiliges Herz die, bis er unter christlicher Vorherrschaft aufgelöst wurde. 罗马宗教因此是务实的和合同的, 基于ut des的原则, 我给你可能给的. 宗教取决于知识和祈祷, 仪式和牺牲的正确做法, 而不是信仰或教条, 虽然拉丁文学保留了关于神圣的本质及其与人类事务的关系的猜测. 即使是罗马的智力精英, 如西塞罗, 他是一个预兆, 也把宗教视为社会秩序的来源. 对于普通的罗马人来说, 宗教是日常生活的一部分. 每个家都有一个家庭神社, 为家庭的国内神明祈祷和酒. 附近的圣殿和神圣的地方, 如泉水和果园点缀城市. 罗马日历是围绕宗教庆祝活动进行的. 妇女, 奴隶和儿童都参与了一系列宗教活动. 一些公共仪式只能由妇女进行, 妇女形成了可能是罗马最著名的牧师, 国家支持的家, 他们将罗马的神圣的壁炉数百年来, 直到在基督教统治下解散. रोमन धर्म इस प्रकार व्यावहारिक और अनुबंध था, जो यूटी डेस के सिद्धांत पर आधारित था, मैं देता हूँ कि आप दे सकते हैं । धर्म ज्ञान और प्रार्थना, अनुष्ठान, और बलिदान के सही अभ्यास पर निर्भर करता है, विश्वास या सिद्धांत पर नहीं, हालांकि लैटिन साहित्य ने दिव्य की प्रकृति और मानव मामलों के संबंध पर अटकलें सीखी हैं । यहां तक कि रोम के बौद्धिक संभ्रांत जैसे सिसरो, जो एक augur थे, के बीच सबसे अधिक ग़मगीन, धर्म को सामाजिक आदेश के स्रोत के रूप में देखा । साधारण रोमन के लिए, धर्म दैनिक जीवन का हिस्सा था । प्रत्येक घर में एक घर का मंदिर था, जिसमें परिवार के घरेलू देवताओं को प्रार्थना और libations की पेशकश की गई थी । पड़ोस के मंदिर और पवित्र स्थानों जैसे स्प्रिंग्स और पेड़ों ने शहर को बिंदीदार किया । रोमन कैलेंडर को धार्मिक पालन के आसपास संरचित किया गया था । महिलाओं, ग़ुलामों, और बच्चों ने सभी धार्मिक गतिविधियों की एक श्रृंखला में भाग लिया । कुछ सार्वजनिक अनुष्ठान केवल महिलाओं द्वारा किया जा सकता है, और महिलाओं का गठन किया गया है जो शायद रोम का सबसे प्रसिद्ध पुजारी है, राज्य समर्थित vestals, जो रोम के पवित्र स्थान को सदियों तक बनाता था, जब तक ईसाई वर्चस्व के तहत भंग नहीं होता । प्रत्येक शिविर के अपने धार्मिक कार्मिक थे; मानक पदाधिकारी, पुरोहित अधिकारी और उनके सहायक, जिसमें एक haruspex, और मंदिरों और चित्रों के housekeepers शामिल थे । एक वरिष्ठ मजिस्ट्रेट-कमांडर (कभी-कभी एक कौंन भी) इसका नेतृत्व कर रहा था, उसके अधीनस्थों की श्रृंखला ने इसे दौड़ा दिया और प्रशिक्षण और अनुशासन की एक क्रूर प्रणाली सुनिश्चित की कि हर नागरिक-सैनिक को अपना कर्तव्य पता था । रोम में, जो कुछ भी देवताओं ने अपने समय में परोसा है, लगता है कि उसका खुद का व्यवसाय है; legionary किलों और विचि में घर के देवताओं, निजी देवताओं और देवताओं के लिए मंदिर शामिल हैं अन्यथा अज्ञात । प्रारंभिक शाही युग से, नागरिक legionaries और प्रांतीय सहायक ने शाही accessions, वर्षगांठ और वार्षिक मन्नतों के नवीकरण पर सम्राट और उनके परिवार को पंथ दिया । उन्होंने रोम में रोम के आधिकारिक त्यौहार मनाया, और उनके समारोह के लिए आधिकारिक triads उचित था - साम्राज्य में, बृहस्पति, विक्टोरिया और कॉनकॉर्डिया विशिष्ट थे । प्रारंभिक युग के युग तक, सेना ने शाही divi, वर्तमान सम्राट के numen, प्रतिभा और domus (या familia) को पंथ प्रदान किया, और महारानी को शिविर की माँ के रूप में विशेष पंथ । बाद के शाही युग के mithras के पास सर्वव्यापी legionary मंदिर आधिकारिक पंथ का हिस्सा नहीं थे जब तक कि mithras को सौर और संयमी monism को सैन्य कॉनकॉर्डिया और शाही वफादारी के ध्यान के रूप में अवशोषित नहीं किया गया था । Roma tenía un antepasado semi-Divino en el refugiado de Troya Eneas, hijo de Venus, quien se dijo que había establecido el núcleo de la religión romana cuando trajo el palladium, lares y peñates de Troya a Italia. estos objetos se creían en los tiempos históricos para permanecer en el mantenimiento de la vestales, el sacerdocio femenino de Roma. Eneas había sido dado refugio por el rey evander, un exilio griego de arcadia, a quien se le atribuyeron otros fundamentos religiosos: estableció el ara maxima, el altar más grande, a Hércules en el sitio que se sería en el foro boario, y él era el primero en celebrar el lupercalia, un festival arcaico en febrero que se celebró tan tarde como el siglo 5 de la era cristiana. Roman camps followed a standard pattern for defense and religious ritual; in effect they were Rome in miniature. The commander's headquarters stood at the centre; he took the auspices on a dais in front. A small building behind housed the legionary standards, the divine images used in religious rites and in the Imperial era, the image of the ruling emperor. In one camp, this shrine is even called Capitolium. The most important camp-offering appears to have been the suovetaurilia performed before a major, set battle. A ram, a boar and a bull were ritually garlanded, led around the outer perimeter of the camp (a lustratio exercitus) and in through a gate, then sacrificed: Trajan's column shows three such events from his Dacian wars. The perimeter procession and sacrifice suggest the entire camp as a divine templum; all within are purified and protected. La religión romana era así práctica y contractual, basada en el principio de do ut des, le doy que usted podría dar. La religión dependía del conocimiento y de la práctica correcta de la oración, el ritual y el sacrificio, no sobre la fe o el dogma, aunque la literatura latina conserva la especulación aprendida sobre la naturaleza de lo divino y su relación con los asuntos humanos. Incluso el más escéptico entre la élite intelectual de Roma, como cicerón, que era un presagio, vio la religión como una fuente de orden social. para los romanos ordinarios, la religión era parte de la vida diaria. cada hogar tenía un santuario en el hogar en el que se ofrecieron oraciones y bebidas a las deidades domésticas de la familia. Santuarios de barrio y lugares sagrados como springs y groves que punteada la ciudad. el calendario romano fue estructurado alrededor de las celebraciones religiosas. Mujeres, esclavos y niños todos participaron en una gama de actividades religiosas. algunos rituales públicos podrían ser conducidos sólo por mujeres, y las mujeres formaron lo que es quizás el sacerdocio más famoso de Roma, el Vestales apoyado por el estado, que tendió el corazón sagrado de Roma durante siglos, hasta que se disolvió bajo la dominación cristiana. Each camp had its own religious personnel; standard bearers, priestly officers and their assistants, including a haruspex, and housekeepers of shrines and images. A senior magistrate-commander (sometimes even a consul) headed it, his chain of subordinates ran it and a ferocious system of training and discipline ensured that every citizen-soldier knew his duty. As in Rome, whatever gods he served in his own time seem to have been his own business; legionary forts and vici included shrines to household gods, personal deities and deities otherwise unknown. From the earliest Imperial era, citizen legionaries and provincial auxiliaries gave cult to the emperor and his familia on Imperial accessions, anniversaries and their renewal of annual vows. They celebrated Rome's official festivals in absentia, and had the official triads appropriate to their function – in the Empire, Jupiter, Victoria and Concordia were typical. By the early Severan era, the military also offered cult to the Imperial divi, the current emperor's numen, genius and domus (or familia), and special cult to the Empress as "mother of the camp." The near ubiquitous legionary shrines to Mithras of the later Imperial era were not part of official cult until Mithras was absorbed into Solar and Stoic Monism as a focus of military concordia and Imperial loyalty.