في حجة بواسطة ابن سينا, الروح بدون ماذا?
تمديد كمية
Avicenna's legacy in classical psychology is primarily embodied in the Kitab al-nafs parts of his Kitab al-shifa (The Book of Healing) and Kitab al-najat (The Book of Deliverance). These were known in Latin under the title De Anima (treatises "on the soul").[dubious – discuss] Notably, Avicenna develops what is called the "flying man" argument in the Psychology of The Cure I.1.7 as defense of the argument that the soul is without quantitative extension, which has an affinity with Descartes's cogito argument (or what phenomenology designates as a form of an "epoche"). تراث ابن سينا في علم النفس الكلاسيكي هو في الجزء الاول من كتاب من كتاب الشفاء (كتاب الشفاء) و كتاب نجاة (كتاب الخلاص). هذه كانت معروفة باللغة اللاتينية تحت عنوان دي انيما (اطروحات عن الروح).[مشبوهة - مناقشة] وعلى وجه الخصوص,, يطور ما يسمى حجة الرجل الطائر في علم النفس من العلاج i. 1.7 والدفاع عن حجة ان الروح بدون امتداد كمية, والتي لها صلة مع حجة ديكارت cogito (او ما يراه (على انه شكل من اشكال epoche). Avicenna Vermächtnis in der klassischen Psychologie wird in erster Linie in den Kitab al-Nafs-Teilen seines Kitab al-shifa (Das Buch der Heilung) und Kitab al-Najat (Das Buch der Deliverance) verkörpert. Diese waren in Latein unter dem Titel De Anima bekannt (Abhandlungen über die Seele).[dubiosen - diskutieren] Besonders entwickelt Avicenna das, was das fliegende Mann-Argument in der Psychologie von The Cure I genannt wird. 1.7 als Verteidigung des Argument, dass die Seele ohne quantitative Erweiterung ist, die eine Affinität zu Descartes ' S Cogito Argument (oder was Phänomenologie als Form eines epoche bezeichnet). El legado de avicena en la psicología clásica se encarna principalmente en las partes de kitab al-Nafs de su kitab al-Shifa (el libro de la curación) y kitab al-Najat (el libro de la liberación). Estos eran conocidos en latín bajo el título de anima (tratados sobre el alma).[dudoso - discutir] sobre todo, avicena desarrolla lo que se llama el argumento del hombre volador en la psicología de la cura i. 1.7 como defensa del argumento de que el alma está sin extensión cuantitativa, que tiene una afinidad con el argumento cogito de Descartes (o lo que la fenomenología designa como forma de un epoche). शास्त्रीय मनोविज्ञान में एविसेना की विरासत मुख्य रूप से अपनी किताब अल-शिर्फ (चिकित्सा की किताब) और किताब अल-najat (उद्धार की किताब) के किताब अल-nafs भागों में सन्निहित है । ये लैटिन में डी anima शीर्षक के तहत जाना जाता था (आत्मा पर ग्रंथ).[संदिग्ध - चर्चा] विशेष रूप से, एविसेना विकसित करता है कि जो इलाज के मनोविज्ञान में फ्लाइंग मैन तर्क कहा जाता है । 1.7 इस तर्क की रक्षा के रूप में कि आत्मा मात्रात्मक विस्तार के बिना है, जिसमें डकार्टेस के cogito तर्क के साथ एक अपनापन है (या क्या phenomenology एक epoche के रूप में बताया जाता है) । Di sản của Avicenna trong tâm lý học cổ điển chủ yếu là hiện trong các bộ phận al al-nafs của Kitab al-shifa (Cuốn sách hồi phục) và Kitab al-najat (Cuốn sách giải thoát). Những điều này được biết đến trong tiếng Latin dưới danh hiệu De Anima (treatises trên tâm hồn).[không - thảo luận] Đây, Avicenna phát triển những gì được gọi là cuộc tranh luận của người đàn ông bay trong tâm lý học của The Cure I. 1.7 là phòng thủ của cuộc tranh luận rằng linh hồn không có phần mở rộng tế, mà có một mối quan hệ với tranh luận cogito của Descartes (hoặc những gì phenomenology chủ như một hình thức của một epoche). 阿维森纳在古典心理学中的遗产主要体现在他的kitab al-shifa (治愈书)和kitab al-najat ([拯救书])的kitab al-指令部分. 这些都在拉丁语中被称为de 阿 玛 尼 (关于灵魂的论文).[可疑-讨论.[值得注意的是, 阿维森纳在治愈我的心理学中发展了所谓的飞行人论点. 1.7作为对灵魂没有定量扩展的论点的辩护, 这与笛卡尔的ispring争论(或现象学指定为一种形式的epoche)有着密切的关系.
الكائنات الحية دائما تعاني في جميع انحاء saṃsāra حتى تحرير انفسهم من هذه المعاناة (dukkha) من خلال تحقيق نيرانها. ثم غياب اول nidāna -الجهل- يؤدي الى غياب الاخرين. ليس النفس (pāli: anatta ؛ اللغة السنسكريتية: anātman) هي العلامة الثالثة من الوجود. عند الفحص الدقيق, يرى المرء انه لا توجد ظاهرة هي حقا انا او لي ؛ هذه المفاهيم هي في الواقع التي يتم بناؤها من قبل العقل. في ال nikayas anatta لا يعني بانه تاكيد غيبي, ولكن بوصفها نهج لكي يحصل على الافراج عن المعاناة. في الواقع, رفض بوذا كلا من التاكيدات غيبي لدي نفس وليس لدي نفس مثل وجهات النظر مضاض التي تربط المرء بالمعاناة.[ملاحظة 9] عندما سئل اذا كانت النفس مطابقة للجسم, رفض بوذا لكي اجيب. ومن خلال تحليل العناصر البدنية والعقلية المتغيرة باستمرار (skandhas) من شخص او كائن, فان الممارسة قد خلصت الى استنتاج ان كلا من الاجزاء او الشخص باكمله لا يتالف من نفسه. Sentient beings always suffer throughout saṃsāra until they free themselves from this suffering (dukkha) by attaining Nirvana. Then the absence of the first Nidāna—ignorance—leads to the absence of the others. Pāśupatas divided the created world into the insentient and the sentient. The insentient was the unconscious and thus dependent on the sentient or conscious. The insentient was further divided into effects and causes. The effects were of ten kinds, the earth, four elements and their qualities, colour etc. The causes were of thirteen kinds, the five organs of cognition, the five organs of action, the three internal organs, intellect, the ego principle and the cognising principle. These insentient causes were held responsible for the illusive identification of Self with non-Self. Salvation in Pāśupata involved the union of the soul with God through the intellect. Nicht-selbst (Pāli: z; Sanskrit: anātman) ist das dritte Zeichen der Existenz. Bei einer sorgfältigen Untersuchung findet man, dass kein Phänomen wirklich ich oder meine ist; diese Konzepte sind in der Tat von dem Geist gebaut. In der Nikayas z ist nicht als metaphysischen Behauptung gemeint, sondern als Ansatz, um die Freisetzung von Leiden zu gewinnen. Tatsächlich hat der Buddha beide metaphysischen Behauptungen abgelehnt, die ich selbst habe und ich habe kein Selbst als ontologische Ansichten, die einen zu leiden binden.[Note 9] Wenn man gefragt hat, ob das selbst mit dem Körper identisch war, hat sich der Buddha geweigert zu antworten. Durch die Analyse der ständig wechselnden physischen und geistigen Bestandteile (Skandhas) einer Person oder eines Objekts kommt der Praktiker zu dem Schluss, dass weder die jeweiligen Teile noch die Person als Ganzes ein selbst umfasst. بالاضافة الى الفراغ, كثيرا ما تركز مدارس هي على افكار البصيرة الروحية (prajnaparamita) والطبيعة بوذا (tathāgatagarbha). هناك تفسيرات المتضاربة للمفهوم في الفكر mahāyāna. وقد يتم تتبع الفكرة الى ابهي, وفي النهاية الى اقوال بوذا في ال. في البوذية التبت, وفقا لمدرسة سا شاكيا, فان tathāgatagarbha هو ال من الوضوح وال فراغ في عقل المرء. في nyingma, تشير tathāgatagarbha ايضا بشكل عام الى عدم وضوح و الفراغ في عقل المرء. وفقا لمدرسةلوج, فانه من الممكن ان تستيقظ الكائنات الحية لانها فارغة (اي من نشات). وفقا لمدرسة jonang, فانها تشير الى الصفات الفطرية للعقل التي تعبر عن نفسها على انها المعرفة وما الى ذلك. عندما يتم ازالة العارض obscurations. ال tathāgatagarbha المواعظ هي مجموعة من هي المواعظ التي تقدم نموذج فريد من الطبيعة بوذا. وعلى الرغم من ان هذه المجموعة تم تجاهلها بشكل عام في الهند, فان البوذية شرق اسيا توفر بعض الاهمية لهذه النصوص. Mīmāṃsā学校的形而上学包括无神论和有神论理论, 学校对有系统地审查上帝的存在没有兴趣. 相反, 它认为灵魂是永恒的无处不在, 本质上活跃的精神精华, 然后专注于佛法的认识论和形而上学. 对他们来说, 佛法意味着仪式和责任, 而不是[神] (神), 因为神的名字只有名字. mīmāṃsākas认为吠陀是永恒的authorless, 在仪式上吠陀vidhi (禁令)和咒语是规范的karya (行动), 而仪式是最重要的和值得的. 他们认为奥义和其他自我知识, 灵性相关的文本是次要的, 这是一个哲学观点, 即论 学校不同意. Pāśupatas teilte die entstandene Welt in die empfindungslose und die fühlende. Die empfindungslose war die bewusstlos und somit abhängig von der fühlende oder bewusst. Die empfindungslose wurde weiter in Effekte und Ursachen unterteilt. Die Auswirkungen waren von zehn Arten, die Erde, vier Elemente und ihre Qualitäten, Farbe etc. Die Ursachen waren von dreizehn Arten, die fünf Organe der Wahrnehmung, die fünf Organe der Aktion, die drei inneren Organe, Intellekt, das Ego-Prinzip und das cognising-Prinzip. Diese empfindungslose-Ursachen wurden für die, Identifikation von Selbst mit Nicht-Selbst verantwortlich gemacht. Die Erlösung in Pāśupata beteiligte sich an der Union der Seele mit Gott durch den Intellekt. ومع ذلك, يجب ان يتم التاكيد على ان الله لا يرتبط بالضرورة بال الدين. بدلا من ان تظهر في الاساس من الايمان الديني, راى وا ياشيبد الله على انه ضروري لنظام غيبي.  ان نظامه يتطلب وجود امر بين الاحتمالات, وهو امر يسمح بال الجدة في العالم ويقدم هدف لجميع الكيانات. افترض وا ياشيبد ان هذه الامكانيات امر موجودة في ما اطلق عليه الطبيعة الاساسية لله. ومع ذلك, فان وا ياشيبد كان مهتما ايضا بالخبرة الدينية. وهذا ما ادى به الى التفكير بشكل اكثر كثافة في ما يراه بوصفه الطبيعة الثانية لله, وهو ما يتتبعه من الطبيعة. ان مفهوم وا ياشيبد لله بوصفه كيانا القطبية قد دعا الى التفكير ال ا اللاهوتية الطازجة. Samkhya philosophy includes a theory of gunas (qualities, innate tendencies, psyche). Guna, it states, are of three types: Sattva being good, compassionate, illuminating, positive, and constructive; Rajas guna is one of activity, chaotic, passion, impulsive, potentially good or bad; and Tamas being the quality of darkness, ignorance, destructive, lethargic, negative. Everything, all life forms and human beings, state Samkhya scholars, have these three gunas, but in different proportions. The interplay of these gunas defines the character of someone or something, of nature and determines the progress of life. Samkhya theorises a pluralism of souls (Jeevatmas) who possess consciousness, but denies the existence of Ishvara (God). Classical Samkhya is considered an atheist / non-theistic Hindu philosophy.