ان تكون موضوع prominant, ما هو نمط الجملة الاساسية غالبا ما لا يستخدم?
الموضوع-الفعل
Hokkien dialects are analytic; in a sentence, the arrangement of words is important to its meaning. A basic sentence follows the subject–verb–object pattern (i.e. a subject is followed by a verb then by an object), though this order is often violated because Hokkien dialects are topic-prominent. Unlike synthetic languages, seldom do words indicate time, gender and plural by inflection. Instead, these concepts are expressed through adverbs, aspect markers, and grammatical particles, or are deduced from the context. Different particles are added to a sentence to further specify its status or intonation. اللهجات ال hokkien هي تحليل ؛ في جملة, ترتيب الكلمات مهم لمعناها. الجملة الاساسية تتبع نمط الفعل موضوع الفعل (اي ان الموضوع يتبعه فعل ثم بواسطة كائن), على الرغم من ان هذا الامر غالبا ما يتم انتهاكها لان اللهجات ال hokkien هي بارزة في الموضوع. على عكس اللغات الاصطناعية, نادرا ما تشير الكلمات الى الوقت والجنس والجمع عن طريق انعطاف. بدلا من ذلك, يتم التعبير عن هذه المفاهيم من خلال adverbs, علامات الجانب, وال الجسيمات اللغوية, او يتم استنتاجها من سياق. جزيئات مختلفة تضاف الى جملة للمزيد من تحديد وضعها او تنغيمها. Hokkien Dialekte sind analytisch; in einem Satz ist die Anordnung der Worte wichtig für ihre Bedeutung. Ein grundlegenden folgt dem Subjekt-Verb-Objekt-Muster (d.h. ein Thema folgt ein Verb dann durch ein Objekt), obwohl diese Bestellung oft verletzt wird, weil Hokkien Dialekte Thema-prominent sind. Im Gegensatz zu synthetischen Sprachen, selten Worte angeben Zeit, Geschlecht und Plural durch Ton. Stattdessen werden diese Konzepte durch Adverbien, Aspekt und grammatikalische Teilchen ausgedrückt oder aus dem Kontext abgeleitet. Verschiedene Teilchen werden zu einem Satz hinzugefügt, um den Status oder die Intonation weiter zu spezifizieren. Los dialectos hokkien son analíticos; en una frase, el arreglo de las palabras es importante para su significado. Una frase básica sigue el tema-Verbo-Objeto (es decir, un tema es seguido por un verbo entonces por un objeto), aunque este orden es a menudo violado porque los dialectos de hokkien son prominentes. A diferencia de los idiomas sintéticos, rara vez las palabras indican tiempo, género y plural por inflexión. en cambio, estos conceptos se expresan a través de adverbios, marcadores de aspecto, y partículas gramaticales, o se deducen del contexto. diferentes partículas se añaden a una frase para especificar aún más su estatus o entonación. जाता बोलियाँ विश्लेषणात्मक हैं; एक वाक्य में शब्दों की व्यवस्था उसके अर्थ के लिए महत्वपूर्ण है । एक मूल वाक्य विषय-क्रिया-वस्तु पैटर्न का अनुसरण करता है (यानी एक विषय का अनुसरण एक क्रिया द्वारा किया जाता है), हालांकि यह आदेश अक्सर उल्लंघन किया जाता है क्योंकि जाता बोलियाँ विषय-प्रमुख हैं । कृत्रिम भाषाओं के विपरीत, शायद ही शब्द समय, लिंग और बहुवचन को परिवर्तन से इंगित करते हैं । इसके बजाय, इन अवधारणाओं को विशेषण, पहलू मार्कर, और रमणीक कणों के माध्यम से व्यक्त किया जाता है, या संदर्भ से प्रतिपादित किया जाता है । विभिन्न कणों को एक वाक्य में जोड़ा जाता है और इसके स्थिति या स्वर को निर्दिष्ट करने के लिए । Phương ngữ ngữ là analytic; trong một câu, sự sắp xếp của lời nói rất quan trọng với ý nghĩa của nó. Một câu nói cơ bản theo chủ đề-động từ-đối tượng mô hình (tức là một chủ đề được theo dõi bởi một động từ sau đó bởi một đối tượng), mặc dù đơn hàng này thường bị vi phạm bởi vì ngữ ngữ là chủ đề-nổi bật. Không giống như ngôn ngữ tổng hợp, hiếm khi làm từ ngữ cho thấy thời gian, giới tính và vi trùng bằng cách uốn cong. Thay vào đó, những khái niệm này được thể hiện thông qua adverbs, các dấu khía cạnh, và các hạt ngữ pháp, hoặc được suy luận từ ngữ cảnh. Các hạt khác nhau được thêm vào một câu để xác định lại trạng thái của nó hoặc Intonation. 福建方言是分析; 在一个句子中, 语言的安排对它的意义来说是重要的. 一个基本的句子遵循主题-动词-对象模式(即一个主题之后是一个动词, 然后由一个物体), 虽然这一命令经常受到侵犯, 因为福建方言是主题突出的. 不同于合成语言, 很少用言语表达时间, 性别和复数. 相反, 这些概念是通过副词, 方面标记和语法粒子表达的, 或者从上下文中推断出来. 不 同 的 粒子被添加到一个句子中, 以进一步指定其状态或语调.
In Bezug auf die Veröffentlichung der Veröffentlichung ist es jedoch eine gemeinsame typografischen Praxis sowohl zwischen britischen als auch US-Verlagen, um wichtige Worte zu nutzen (und in den Vereinigten Staaten wird dies oft auch auf Überschriften angewendet). Diese Familie von typografischen Konventionen wird normalerweise als Titel-Fall bezeichnet. Zum Beispiel schlägt R. M. Ritter Oxford Manual of Style (2002) vor, das erste Wort und alle Nomen, Pronomen, Adjektive, Verben und Adverbien zu nutzen, aber generell nicht Artikel, Konjunktionen und kurze Präpositionen. Dies ist eine alte Form der Betonung, ähnlich wie die moderne Praxis, eine größere oder Fettschrift Schrift für Titel zu verwenden. Die Regeln, für die Worte zu nutzen sind nicht auf einer grammatikalisch korrekten korrekten / falschen Unterscheidung und sind nicht universell standardisiert; sie sind willkürlich und unterscheiden sich zwischen den Stil, obwohl in den meisten Stilen neigen sie dazu, ein paar starke Konventionen zu folgen, als folgt: وفيما يتعلق بالعناوين, فانها ممارسة شائعة في مجال النشر بين كل من ناشرين البريطانية والولايات المتحدة لكي و كلمات هامة (وفي الولايات المتحدة, كثيرا ما يتم تطبيق هذا على العناوين ايضا). عادة ما تسمى هذه الاسرة من اتفاقية قضية العنوان. على سبيل المثال, دليل اكسفورد من الاسلوب (2002) يشير الى من الكلمة الاولى وجميع الاسماء, الضمائر, الصفات, الافعال وال adverbs, ولكن بشكل عام لا المقالات, وال conjunctions القصيرة. هذا هو شكل قديم من التركيز, على غرار الممارسة الاكثر حداثة لاستخدام خط اكبر او بال للحصول على العناوين. القواعد التي لا تستند اليها الكلمات الى و على اي تمييز صحيح / غير صحيح وهي ليست موحدة عالميا ؛ فهي عشوائية وتختلف بين دليل الاسلوب, على الرغم من انها في معظم الاساليب تميل الى اتباع عدد قليل من الاتفاقيات القوية, على النحو التالي: जैसा कि सादर प्रकाशन शीर्षक है, हालांकि, ब्रिटिश और अमेरिकी प्रकाशकों दोनों में महत्वपूर्ण शब्दों का लाभ उठाने के लिए एक सामान्य typographic अभ्यास है (और संयुक्त राज्य अमेरिका में, यह अक्सर शीर्षकों पर लागू होता है) । typographic सम्मेलनों के इस परिवार को आमतौर पर शीर्षक केस कहा जाता है । उदाहरण के लिए, आर. एम. रिटर के ऑक्सफोर्ड मैनुअल ऑफ स्टाइल (2002) पहले शब्द और सभी संज्ञा, सर्वनाम, विशेषण, क्रिया और विशेषण को बताता है, लेकिन आमतौर पर लेख, कनेक्शन और छोटा prepositions नहीं है । यह जोर का एक पुराना रूप है, शीर्षक के लिए एक बड़े या गाढ़ा फ़ॉन्ट का उपयोग करने के अधिक आधुनिक अभ्यास के समान । जिन नियमों का लाभ उठाने के लिए शब्द किसी भी व्याकरणिक निहित सही / गलत भेद पर आधारित नहीं हैं और सार्वभौमिक मानकीकृत नहीं हैं; वे शैली गाइड के बीच मनमानी और अलग हैं, हालांकि अधिकांश शैलियों में वे कुछ मजबूत सम्मेलनों का पालन करते हैं, जैसे अनुसरण करता है: يفتقر النظام اللفظي الى مستقبل مميز (وهو الوقت الحالي يخدم هنا) وهو يتميز ب اشكال خاصة للاعلان عن عمل يقوم به موضوع غير محدد (غير شخصي). डच लिखित व्याकरण पिछले 100 वर्षों में सरल है: मामले अब मुख्य रूप से सर्वनाम के लिए इस्तेमाल किए जाते हैं, जैसे कि एक (i), mij, मैं (मैं), mijn (मेरा), wie (कौन), विएंस (जिसका: मर्दाना या शिखंडी एकवचन), wier (जिसकी: स्त्री एकवचन; मर्दाना, स्त्री या शिखंडी बहुवचन) । संज्ञा और विशेषण केस inflected नहीं हैं (सिवाय उचित संज्ञा के (नाम) :-एस,-' एस या -'). बोली भाषा के मामलों में और केस inflections पहले से ही एक बहुत पहले की तारीख से गायब हो गया था (शायद 15 वीं सदी) कई महाद्वीपीय पश्चिमी यूरोपीय बोलियों के रूप में । चेक में, संज्ञा और विशेषण को सात रमणीक मामलों में से एक में अस्वीकार कर दिया जाता है । संज्ञा एक वाक्य में अपने उपयोग का संकेत देने के लिए inflected हैं । एक निष्क्रिय-accusative भाषा, चेक मार्क्स विषय संज्ञा निष्क्रिय मामले और वस्तु संज्ञा के साथ accusative मामले के साथ । अपादान मामला आधिकार संज्ञा और कुछ प्रकार के आंदोलन के निशान है । बचे हुए मामलों (वाद्य, dative, सक्रिय और locative) अर्थ संबंधों को इंगित करते हैं, जैसे कि माध्यमिक वस्तुओं, आंदोलन या स्थिति (locative केस) और संगत (वाद्य मामला). एक विशेषण का मामला संज्ञा यह वर्णन करता है के साथ सहमत है । जब चेक बच्चे अपनी भाषा के विभक्ति पैटर्न को सीखते हैं, तो मामलों को संख्या के अनुसार संदर्भित किया जाता है: Theo lời chào của các danh hiệu xuất bản, tuy nhiên, một thực hành phổ biến phổ biến giữa cả các nhà xuất bản Anh và Hoa Kỳ để có những từ ngữ đáng kể (và ở Hoa Kỳ, điều này thường được áp dụng cho headings, quá). Gia đình này của các quy tắc typographic thường được gọi là trường hợp tiêu đề. Ví dụ, R. M. Ritter ' s Oxford thủ công phong cách (2002) gợi ý capitalising từ đầu tiên và tất cả các danh từ, đại từ, tính từ, động từ và adverbs, nhưng nói chung là không phải bài báo, conjunctions và các giới từ ngắn. Đây là một hình thức nhấn mạnh cũ, tương tự với thực hành hiện đại hơn của việc sử dụng phông chữ lớn hoặc đậm cho các danh hiệu. Các quy tắc cho những từ nào để capitalise không dựa trên bất kỳ linh inherent chính xác / không đúng sự khác biệt và là không chói sáng chuẩn; họ là tùy tiện và khác nhau giữa phong cách hướng dẫn, mặc dù trong hầu hết các phong cách họ thường làm theo một vài quy định mạnh mẽ, như theo dõi: 至于出版标题, 这是英国和美国出版商之间的一个共同的印刷实践, 以利用重要字(在美国, 这也经常适用于标题). 这家庭的印刷公约通常被称为标题案例. 例如, r的牛津风格手册(2002)建议使用第一个词和所有名词, 代词, 形容词, 动词和副词, 但通常不是文章, 连接和短介词. 这是一种古老的强调形式, 类似于使用更大或黑体字体的更现代的做法. 要利用的词的规则不是基于任何语法固有的正确/不正确的区别, 而是不是 普遍 标准化 的; 它们是任意的和不同的风格指南, 虽然在大多数风格中, 他们往往遵循几个强有力的公约, 关注: 口头系统缺乏一个独特的未来紧张(目前的时态在这里提供)和特征特殊 形式, 以表达一个未确定的主题(非个人)所执行的行动. La Gramática escrita holandesa ha simplificado en los últimos 100 años: los casos ahora se utilizan principalmente para los pronombres, como ik (i), mij, yo (yo), mijn (mi), wie (OMS), wiens (cuyo: Masculino o castrar singular), wier (cuyo: singular femenino; masculino, femenino o plural en plural). los sustantivos y los adjetivos no son caso flexionarse (excepto por el genitivo de los sustantivos adecuados (nombres): s, ' s o -'). En los casos de lengua hablada y el caso inflexiones ya había desaparecido gradualmente de una fecha mucho anterior en (probablemente el siglo 15) como en muchos dialectos continentales continentales.