الى جانب مابين وتريا, ما هي المملكة التي كانت في الاصل جزءا من مملكة الفرنجة?
بورغندي
The Frankish kingdom in northern Gaul split into kingdoms called Austrasia, Neustria, and Burgundy during the 6th and 7th centuries, all of them ruled by the Merovingian dynasty, who were descended from Clovis. The 7th century was a tumultuous period of wars between Austrasia and Neustria. Such warfare was exploited by Pippin (d. 640), the Mayor of the Palace for Austrasia who became the power behind the Austrasian throne. Later members of his family inherited the office, acting as advisers and regents. One of his descendants, Charles Martel (d. 741), won the Battle of Poitiers in 732, halting the advance of Muslim armies across the Pyrenees.[K] Great Britain was divided into small states dominated by the kingdoms of Northumbria, Mercia, Wessex, and East Anglia, which were descended from the Anglo-Saxon invaders. Smaller kingdoms in present-day Wales and Scotland were still under the control of the native Britons and Picts. Ireland was divided into even smaller political units, usually known as tribal kingdoms, under the control of kings. There were perhaps as many as 150 local kings in Ireland, of varying importance. مملكة الفرنجة في شمال بلاد بلاد الفرنجة الى الممالك التي تسمى مابين,تريا, و بورغندي خلال القرنين ال 6 و ال 7, كلها حكمت من قبل سلالة merovingian, الذين كانوا ينحدر من كلوفيس. القرن ال 7 كان فترة مضطربة من الحروب بين مابين وتريا. وقد استغلت هذه الحرب بواسطة بيبين (640), عمدة القصر ل مابين الذي اصبح السلطة وراء عرش austrasian. وفي وقت لاحق, ورث اعضاء عائلته المكتب, وهو يعمل كمستشاري و الحكام. واحد من احفاده, تشارلز مارتيل (d). 741), فاز في معركة بونتيي في عام 732, ووقف تقدم القوات الاسلامية عبر جبال البرانس.[ك] بريطانيا العظمى تم تقسيمها الى دول صغيرة تسيطر عليها مملكة نور نور نوربريا, مرسيا, ويسكس, وشرق ان انجيليا, والتي كانت تنحدر من الغزاة الانجلو ساكسون. كانت الممالك الصغيرة في الوقت الحالي ويلز و اسكتلندا لا تزال تحت السيطرة على البريطانيين و,. وقد تم تقسيم ايرلندا الى وحدات سياسية اصغر, تعرف عادة باسم الممالك القبلية, تحت سيطرة الملوك. ربما كان هناك ما بين 150 ملوك محلي في ايرلندا, ذات اهمية مختلفة. Das fränkische Königreich im nördlichen Gallien spaltete sich in Königreiche namens Austrasien, Neustrien und Burgund während des 6 und 7 Jahrhunderts, die alle von der Dynastie der Merowinger regiert wurden, die von Clovis abstammen. Das 7 Jahrhundert war eine turbulente Zeit der Kriege zwischen Austrasien und Neustrien. Diese Kriegsführung wurde von Pippin (D. 640), dem Bürgermeister des Schlosses für Austrasien, ausgenutzt, der die Macht hinter dem Thron von Austrasian wurde. Später haben Mitglieder seiner Familie das Büro geerbt und als Berater und Regenten gehandelt. Einer seiner Nachkommen, Charles Martel (D. 741), gewann die Schlacht von Poitiers im Jahr 732, indem sie den Vormarsch der muslimischen Armeen in den Pyrenäen stoppte.[K] Großbritannien wurde in kleine Staaten aufgeteilt, die von den Königreiche von Northumbria, Mercia, Wessex und East Anglia dominiert wurden, die von den anglo-sächsischen Invasoren abstammen. Kleinere Königreiche im heutigen Wales und Schottland waren immer noch unter der Kontrolle der einheimischen Briten und Pikten. Irland wurde in noch kleinere politische Einheiten aufgeteilt, die in der Regel als Tribal-Königreiche bekannt sind, unter der Kontrolle der Könige. Es gab vielleicht so viele wie 150 lokale Könige in Irland, von unterschiedlicher Bedeutung. El Reino Franco en el norte de la galia se dividió en reinos llamados austrasia, neustria y borgoña durante los siglos 6 y 7, todos ellos gobernados por la dinastía merovingio, que fueron descendientes de clovis. el siglo 7 fue un período apoteósico de guerras entre austrasia y neustria. Tal guerra fue explotada por pippin (D. 640), el alcalde del palacio para austrasia que se convirtió en el poder detrás del trono de austrasian. más tarde los miembros de su familia heredaron la oficina, actuando como asesores y regentes. Uno de sus descendientes, Charles Martel (D. 741), ganó la batalla de poitiers en 732, detener el avance de los ejércitos musulmanes a través de los pirineos.[k] Gran Bretaña se dividió en pequeños estados dominados por los reinos de northumbria, mercia, wessex, y east anglia, los cuales fueron descendientes de los invasores anglosajones. Reinos más pequeños en la actual Gales y Escocia estaban todavía bajo el control de los británicos nativos y pictos. Irlanda se dividió en unidades políticas aún más pequeñas, generalmente conocidas como reinos tribales, bajo el control de los reyes. Hubo tal vez tantos como 150 reyes locales en Irlanda, de variando importancia. उत्तरी गॉल में फ्रेंकिश राज्य ने 6 वीं और 7 वीं शताब्दी के दौरान austrasia, neustria और बरगंडी नामक राज्यों में विभाजित किया, उन सभी ने merovingian राजवंश द्वारा शासन किया, जो उपलव्ध से उतरे थे । 7 वीं सदी austrasia और neustria के बीच युद्ध की एक भयंकर अवधि थी । इस तरह के युद्ध का शोषण pippin (d. 640), महल के लिए महल के मेयर ने किया था जो austrasian सिंहासन के पीछे शक्ति बन गया था । बाद में उनके परिवार के सदस्यों ने कार्यालय को विरासत में लिया, सलाहकारों और रेजेन्ट्स के रूप में अभिनय किया । उनके वंशजों में से एक, चार्ल्स मार्टल (d. 741), 732 में poitiers की लड़ाई जीती, पर्वत के पार मुस्लिम सेनाओं की अग्रिम के.[k] ग्रेट ब्रिटेन को छोटे, मर्सिया, वेसेक्स, और ईस्ट एंग्लिया के राज्यों द्वारा हावी छोटे राज्यों में विभाजित किया गया था, जो एंग्लो-सैक्सन आक्रमणकारियों से उतरे थे । वर्तमान-दिन वेल्स और स्कॉटलैंड में छोटे राज्य अभी भी मूल ब्रिटिश और प्रिकट के नियंत्रण में थे । आयरलैंड को छोटे राजनीतिक इकाइयों में विभाजित किया गया था, आमतौर पर राजाओं के नियंत्रण में आदिवासी राज्यों के रूप में जाना जाता है । शायद आयरलैंड में 150 स्थानीय राजाओं के रूप में कई महत्व के थे । Vương quốc Frankia ở phía bắc Gaul chia thành các vương quốc được gọi là Austrasia, Neustria, và Burgundy trong suốt thế kỷ 6 và 7, tất cả đều được thống trị bởi triều đại Nhà, những người đã được hạ xuống từ Clovis. Thế kỷ 7 là một khoảng thời gian kinh hoàng của cuộc chiến giữa Austrasia và Neustria. Cuộc chiến tranh này đã được lợi dụng bởi Pippin (d. 640), Thị trưởng của Cung điện cho Austrasia người đã trở thành sức mạnh phía sau ngai vàng. Sau này các thành viên trong gia đình của anh ta thừa hưởng văn phòng, hành động như cố vấn và regents. Một trong những hậu duệ của anh ta, Charles Martel (d. 741), đã giành chiến thắng cuộc chiến của Poitiers vào năm 732, ngăn sự tiến bộ của quân đội Hồi giáo trên Pyrenees.[K] Tuyệt vời nước Anh được chia thành các bang nhỏ bị thống trị bởi các vương quốc của Northumbria, Mercia, Wessex, và East anglia, Điều đó đã được hạ xuống từ kẻ xâm lược Anh-Saxon. Các vương quốc nhỏ hơn trong ngày hiện tại xứ Wales và Scotland vẫn đang dưới sự kiểm soát của người nước Anh và người Pict. Ireland được chia thành các đơn vị chính trị nhỏ hơn, thường được biết đến với tư cách là các vương quốc bộ tộc, dưới sự kiểm soát của các vị vua. Có lẽ có nhiều như 150 vị vua địa phương ở Ireland, có tầm quan trọng khác nhau. 在北高卢的法兰克王国在6和7世纪期间分裂成了称为王后, 亚和勃艮第的王国, 所有这些都是由来自克洛维斯的罗纹王朝统治的. 7世纪是王后和亚之间的一个动荡的战争时期. 这种战争被皮聘(d. 640)利用, 为王后的宫殿 市 长, 他成为了austrasian王位背后的力量. 后来他的家庭成员继承了办公室, 担任顾问和执法者. 他的一个后代, 查尔斯·马特尔(d. 741), 在732年赢得了普瓦捷的战斗, 阻止了穆斯林军队在比利牛斯山脉的进步.[k]伟大的英国被分为由王国诺森布里亚, 麦西亚, 威塞克斯和东盎格利亚, 这些都是盎格鲁-现在的威尔士和苏格兰的较小的王国仍然在当地的英国人和皮克特人的控制下. 爱尔兰被分为甚至较小的政治单位, 通常被称为部落王国, 在国王的控制下. 在爱尔兰, 可能有多达150个当地国王, 不同的重要.
في العصور الوسطى المبكرة, ومن نهاية القرن التاسع عشر, كان المدى الغربي من سويسرا الحديثة جزءا من اراضي ملوك الانديون. وفي القرن التاسع عشر, سويته جبال الالب السويسرية في القرن التاسع عشر وديان جبال الالب في القرن التاسع عشر, وهي تشكل المانيا. لذلك تم تقسيم سويسرا العصر الحديث بين مملكة المانيا و بورغندي. اصبحت المنطقة باكملها جزءا من الامبراطورية الفرنجة في القرن التاسع عشر, بعد انتصار كلوفيس الاول على ال alemanni في tolbiac في عام 504 م, وبعد ذلك السيطرة الفرنجة على الفرنجة. 12 वीं सदी के अंत में, यूरोप को शहर के राज्यों और राज्यों की भीड़ में विभाजित किया गया था । आधुनिक जर्मनी, दक्षिणी डेनमार्क, नीदरलैंड, बेल्जियम, लक्ज़मबर्ग, स्विट्जरलैंड, ऑस्ट्रिया, स्लोवाकिया, चेक गणराज्य और उत्तरी इटली (वेनिस और पोप राज्य को छोड़कर) को पवित्र रोमन साम्राज्य का नाममात्र हिस्सा था, लेकिन स्थानीय शासकों ने काफी इस्तेमाल किया स्वायत्तता । फ्रांस, डेनमार्क, पोलैंड, हंगरी, पुर्तगाल, स्कॉटलैंड, कैस्टिले, आरागॉन, navarre, सिसिली और साइप्रस स्वतंत्र राज्य थे, के रूप में angevin साम्राज्य था, जिसके plantagenet राजाओं ने इंग्लैंड और बड़े डोमेन पर शासन किया था, जो आधुनिक फ्रांस बनने के लिए था । नॉर्वे इंग्लैंड के प्रभाव में आया, जबकि अन्य स्कैंडिनेवियाई देशों और पोलैंड hanseatic लीग के साथ व्यापार संपर्कों से प्रभावित थे । angevin किंग्स फ्रांस से दक्षिणी इटली में गोथिक परंपरा को लाया, जबकि lusignan राजाओं ने साइप्रस के लिए फ्रेंच गोथिक वास्तुकला का परिचय दिया । 在12世纪末, 欧洲被划分为许多城市州和王国. 包括现代德国, 丹麦南部, 荷兰, 比利时, 卢森堡, 瑞士, 奥地利, 斯洛伐克, 捷克共和国和大部分意大利北部(不包括威尼斯和教皇国)的地区是神圣罗马帝国的一部分自治. 法国, 丹麦, 波兰, 匈牙利, 葡萄牙, 苏格兰, 卡斯蒂利亚, 阿拉贡, 纳瓦拉, 西西里和塞浦路斯是独立的王国, 和安茹帝国一样, 他的金雀挪威受到英格兰的影响, 而其他斯堪的纳维亚国家和波兰则受到与汉萨联盟的贸易接触的影响. 安 茹 国王将哥特式传统从法国带到意大利南部, 而西恩· At the end of the 12th century, Europe was divided into a multitude of city states and kingdoms. The area encompassing modern Germany, southern Denmark, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Switzerland, Austria, Slovakia, Czech Republic and much of northern Italy (excluding Venice and Papal State) was nominally part of the Holy Roman Empire, but local rulers exercised considerable autonomy. France, Denmark, Poland, Hungary, Portugal, Scotland, Castile, Aragon, Navarre, Sicily and Cyprus were independent kingdoms, as was the Angevin Empire, whose Plantagenet kings ruled England and large domains in what was to become modern France. Norway came under the influence of England, while the other Scandinavian countries and Poland were influenced by trading contacts with the Hanseatic League. Angevin kings brought the Gothic tradition from France to Southern Italy, while Lusignan kings introduced French Gothic architecture to Cyprus. A finales del siglo 12, Europa se dividió en una multitud de estados de la ciudad y reinos. la zona que abarca la Alemania moderna, el sur de Dinamarca, los países bajos, Bélgica, Luxemburgo, Suiza, Austria, Eslovaquia, República checa y gran parte del norte de Italia (excluyendo Venecia y el estado papal) era nominalmente parte del Imperio Romano Santo, pero los gobernantes locales ejercieron considerable autonomía. Francia, Dinamarca, Polonia, Hungría, Portugal, Escocia, Castilla, Aragón, Navarra, Sicilia y chipre eran reinos independientes, al igual que el imperio angevino, cuyos reyes plantagenet gobernaron Inglaterra y grandes dominios en lo que iba a convertirse en Francia moderna. Noruega llegó bajo la influencia de Inglaterra, mientras que los otros países escandinavos y Polonia fueron influenciados por los contactos de comercio con la liga hanseática. Reyes angevino trajo la tradición gótica de Francia al sur de Italia, mientras que lusignan kings introdujo la arquitectura gótica francesa a Chipre. في نهاية القرن ال 12, تم تقسيم اوروبا الى العديد من الولايات وال الممالك. المنطقة التي تشمل المانيا الحديثة, جنوب الدنمارك, هولندا, بلجيكا, لكسمبرغ, سويسرا, النمسا, سلوفاكيا, الجمهورية التشيكية وكثير من شمال ايطاليا (باستثناء الدولة البندقية والدولة الب بابا) كانت جزءا من الامبراطورية الرومانية المقدسة, ولكن الحكام المحليين مارس الكثير من الامبراطورية الرومانية المقدسة. الاستقلال الذاتي فرنسا, الدنمارك, بولندا, هنغاريا, البرتغال, اسكتلندا, اسبانيا, اسبانيا, اسبانيا, كانت مملكة مستقلة, كما كانت الامبراطورية انجو, التي حكم ملوكها ابنة انجلترا و المجالات الكبيرة في ما كان لتصبح فرنسا الحديثة. وقد جاءت النرويج تحت تاثير انجلترا, في حين كانت البلدان الاسكندنافية الاخرى و بولندا تتاثر بالتجارة مع الرابطة الاسكندنافية. ملوك انجو جلب التقاليد القوطية من فرنسا الى جنوب ايطاليا, في حين قدم ملوكنيان الهندسة المعمارية الفرنسية الى قبرص. Am Ende des 12 Jahrhunderts wurde Europa in eine Vielzahl von Städten und Königreiche aufgeteilt. Das Gebiet, das moderne Deutschland, Dänemark, die Niederlande, Belgien, Luxemburg, die Schweiz, Österreich, die Slowakei, die Tschechische Republik und viel Norditalien (ohne Venedig und den päpstlichen Staat) umfasst, war Teil des Heiligen Römischen Reiches, aber die lokalen Herrscher übten beträchtlich aus. Autonomie. Frankreich, Dänemark, Polen, Ungarn, Portugal, Schottland, Kastilien, Aragon, Navarra, Sizilien und Zypern waren unabhängige Königreiche, wie das Anjou Empire, dessen Plantagenet Könige England und große Domains in dem, was moderne Frankreich zu werden war, regierte. Norwegen kam unter den Einfluss von England, während die anderen skandinavischen Länder und Polen durch Handel mit der Hanse-Liga beeinflusst wurden. Anjou Kings brachte die gotische Tradition aus Frankreich nach Süditalien, während Lusignan Kings die französische gotische Architektur nach Zypern einführte. फ्रेंको-prg युद्ध फ्रांस और पर्सिया के बीच एक संघर्ष था, जबकि पर्सिया को उत्तर जर्मन परिसंघ द्वारा समर्थित किया गया था, जिसमें यह एक सदस्य था, और दक्षिण जर्मन राज्य बाडन, है और बवेरिया । पूर्ण prg और जर्मन विजय ने पर्सिया के राजा विल्हेम i के तहत जर्मनी के अंतिम एकीकरण के बारे में लाया । इसने नेपोलियन iii के पतन और दूसरे फ्रांसीसी साम्राज्य के अंत को भी चिह्नित किया, जिसे तीसरे गणराज्य द्वारा प्रतिस्थापित किया गया था । निपटान के एक भाग के रूप में, लगभग सभी ब्यूजोलैस-लोरेन के क्षेत्र को जर्मनी का एक हिस्सा बनने के लिए लिया गया था, जो यह विश्व युद्ध मैं के अंत तक कायम रहेगा । 1353 तक, तीन मूल कैण्टन ग्लारुस और ज़ूग और ल्यूसर्न, ज्यूरिख और बर्न सिटी राज्यों के कैण्टन के साथ शामिल हो गए थे, जो आठ राज्यों के पुराने महासंघ के रूप में थे जो 15 वीं शताब्दी के अंत तक अस्तित्व में थे । विस्तार ने संघ के लिए शक्ति और धन बढ़ाने का नेतृत्व किया । 1460 तक, सैन्य दल ने राइन के दक्षिण और पश्चिम में अधिकांश क्षेत्र को नियंत्रित किया और जुरा पर्वत, विशेष रूप से हैब्सबर्ग के खिलाफ जीत के बाद (sempach की लड़ाई, näfels की लड़ाई), चार्ल्स के दौरान बरगंडी के बोल्ड 1470 एस, और स्विस आतंकवादियों की सफलता । 1499 में सम्राट मैक्सीमिलियन के स्वाबियन लीग के खिलाफ स्वाबियन युद्ध में स्विस जीत पवित्र रोमन साम्राज्य के भीतर वास्तविक स्वतंत्रता के लिए था । El Reino de turingia existió hasta 531 y más tarde, el landgraviato de turingia fue el estado más grande de la región, que persiste entre 1131 y 1247. Después no había estado llamado turingia, sin embargo, el término comúnmente descrito la región entre el harz montañas en el norte, el río weiße elster en el este, el bosque de franconia en el sur y el río wera en el oeste. Después del tratado de Leipzig, turingia tuvo su propia dinastía de nuevo, la ernestina wettin. sus diversas tierras formaron el estado libre de turingia, fundada en 1920, junto con algunos otros principados pequeños. Los territorios prusianos alrededor de erfurt, mühlhausen y nordhausen se unieron a turingia en 1945.