السوري كان قاتل بين بطليموس الثاني ومن?
ال القديم
Under Ptolemy II, Callimachus, Apollonius of Rhodes, Theocritus and a host of other poets made the city a center of Hellenistic literature. Ptolemy himself was eager to patronise the library, scientific research and individual scholars who lived on the grounds of the library. He and his successors also fought a series of wars with the Seleucids, known as the Syrian wars, over the region of Coele-Syria. Ptolemy IV won the great battle of Raphia (217 BCE) against the Seleucids, using native Egyptians trained as phalangites. However these Egyptian soldiers revolted, eventually setting up a native breakaway Egyptian state in the Thebaid between 205-186/5 BCE, severely weakening the Ptolemaic state. تحت حكم بطليموس الثاني, callimachus, بل من رودس, theocritus و مجموعة من الشعراء الاخرين جعل المدينة مركز من الادب الهليني. كان بطليموس نفسه حريص على اعادة بناء المكتبة, والبحث العلمي, والباحثين الفردية الذين عاشوا على اساس المكتبة. وقد خاض ايضا سلسلة من الحروب مع ال, المعروفة باسم الحروب السورية, على منطقة الجوفاء - سوريا. فاز بطليموس الرابع في معركةافية الكبرى (217 قبل الميلاد) ضد القديم, باستخدام المصريين المحليين الذين تم تدريبهم مثل phalangites. ومع ذلك, ثار هؤلاء الجنود المصريين, وفي نهاية المطاف انشاء الدولة المصرية الانفصالية في ال بين 205-186/5 قبل الميلاد, مما ادى الى اضعاف الدولة البطلمي. Unter Ptolemäus II, Kallimachos, Apollonios von Rhodos, Theokritos und ein Gastgeber anderer Dichter machten die Stadt zu einem Zentrum der hellenistischen Literatur. Ptolemäus selbst war begierig darauf, die Bibliothek, die wissenschaftliche Forschung und die einzelnen Gelehrten, die auf dem Gelände der Bibliothek gelebt haben, zu bevormunden. Er und seine Nachfolger haben auch eine Reihe von Kriegen mit dem Seleukiden, bekannt als die syrischen Kriege, über die Region Coele-Syrien gekämpft. Ptolemäus IV. gewann die große Schlacht von Raphia (217 v. Chr.) gegen die Seleukiden, mit einheimischen Ägypter, die als Phalangiten ausgebildet wurden. Diese ägyptischen Soldaten haben sich jedoch gegen einen einheimischen ägyptischen Staat in der Thebais zwischen 205-186/5 v. Chr. gesetzt, der den ptolemäischen Staat stark schwächt. Bajo Ptolomeo II, calímaco, apolonio de Rodas, teócrito y un anfitrión de otros poetas hicieron de la ciudad un centro de literatura helenístico. el propio ptolomeo estaba ansioso por condescendencia la biblioteca, la investigación científica y los estudiosos individuales que vivían en los terrenos de la biblioteca. Él y sus sucesores también lucharon una serie de guerras con los seléucidas, conocidos como las guerras sirias, sobre la región de coele-Siria. Ptolomeo IV ganó la gran batalla de rafia (217 AC) contra el seléucidas, usando egipcios nativos entrenados como falangistas. Sin embargo, estos soldados egipcios se rebelaron, eventualmente estableciendo un estado egipcio de la fuga en la tebaida entre 205-186/5 AC, debilitando gravemente el estado ptolemaico. टॉलेमी द्वितीय के तहत, callimachus, रोड्स के apollonius, theocritus और अन्य कवियों के एक मेजबान ने शहर को हेलेनिस्टिक साहित्य का केंद्र बना दिया । टॉलेमी खुद पुस्तकालय के आधार पर रहने वाले पुस्तकालय, वैज्ञानिक अनुसंधान और व्यक्तिगत विद्वानों को लिए करने के लिए उत्सुक थे । उन्होंने और उनके उत्तराधिकारी ने seleucids के साथ युद्ध की एक श्रृंखला भी लड़ी, जिसे सीरियाई युद्ध के रूप में जाना जाता है, coele-सीरिया के क्षेत्र में । टॉलेमी iv ने seleucids के खिलाफ raphia (217 ईसा पूर्व) की महान लड़ाई जीती । मूल निवासियों का उपयोग phalangites के रूप में प्रशिक्षित किया गया । हालांकि इन मिस्र के सैनिकों ने विद्रोह किया, अंत में 205-186/5 ईसा पूर्व के बीच thebaid में एक देशी टूटे मिस्र राज्य की स्थापना, कड़ी राज्य को गंभीर रूप से कमजोर कर दिया । Dưới Ptolemy II, Callimachus, Apollonius của Rhodes, Theocritus và một chủ nhà của các nhà thơ khác đã làm cho thành phố một trung tâm văn học Venus. Ptolemy đã rất háo hức để patronise thư viện, nghiên cứu khoa học và các học giả cá nhân đã sống trên nền tảng của thư viện. Anh ta và những cũng đã chiến đấu một loạt chiến tranh với cái, được biết đến như cuộc chiến Syria, trên khu vực Coele-Syria. Ptolemy IV đã giành chiến thắng trận đấu lớn của Raphia (217 TCN) chống lại Seleucid, sử dụng người Ai Cập bản địa được huấn luyện như phalangites. Tuy nhiên, những người lính Ai Cập này phản đối, cuối cùng đã thiết lập một nhà nước Ai Cập ở cái giữa 205-186/5 TCN, đang làm suy yếu nghiêm trọng bang Ptolemy. 在托勒密二世, callimachus, 罗德斯的阿波罗尼亚, theocritus和其他许多诗人使城市成为希腊化文学的中心. 托勒密本人渴望光顾图书馆, 科学研究和住在图书馆的个人学者. 他和他的继任者还与王朝, 被称为叙利亚战争, 在coele-叙利亚地区进行了一系列战争. 托勒密四世赢得了战役(前217年)对王朝的伟大战斗, 使用了当地埃及人训练为phalangites. 然而, 这些埃及士兵反叛, 最终在205-186/5年之间在的建立了一个本地分离的埃及国家, 严重削弱了托勒密州.
Im Frühjahr 49 v. Chr. überquerten die gehärtet Legionen von Cäsar den Fluss Rubicon, die rechtliche Grenze des römischen Italien, über die kein Kommandant seine Armee bringen konnte, und die italienische Halbinsel in Richtung Rom gefegt, während Pompeius die Aufgabe von Rom befahl. Danach wandte sich Caesar auf die Murcus-Festung von Hispania (moderne Spanien), entschied sich aber, Pompeius selbst in Griechenland zu bekämpfen. Pompeius besiegte Caesar zunächst, scheiterte aber nicht an dem Sieg, und wurde in der Schlacht von Pharsalos in 48 v. Chr, entscheidend besiegt, trotz der Truppen von Caesar, die zwei zu einem, wenn auch mit minderwertigen Qualität. Pompeius floh wieder, diesmal nach Ägypten, wo er ermordet wurde. By the spring of 49 BC, the hardened legions of Caesar crossed the river Rubicon, the legal boundary of Roman Italy beyond which no commander might bring his army, and swept down the Italian peninsula towards Rome, while Pompey ordered the abandonment of Rome. Afterwards Caesar turned his attention to the Pompeian stronghold of Hispania (modern Spain) but decided to tackle Pompey himself in Greece. Pompey initially defeated Caesar, but failed to follow up on the victory, and was decisively defeated at the Battle of Pharsalus in 48 BC, despite outnumbering Caesar's forces two to one, albeit with inferior quality troops. Pompey fled again, this time to Egypt, where he was murdered. Vào mùa xuân năm 49 TCN, các quân đoàn cứng rắn của Caesar vượt qua sông Rubicon, biên giới pháp lý của Roman Italy vượt qua mà không có chỉ huy nào có thể mang lại quân đội của mình, và quét sạch bán đảo Ý về Rome, trong khi Pompey đặt hàng bị bỏ rơi của Rome. Sau đó Caesar đã biến sự chú ý của anh ta đến thành trì Pompeian của Hispania (Tây Ban Nha hiện đại) nhưng quyết định xử lý Pompey ở Hy Lạp. Pompey ban đầu đánh bại Caesar, nhưng thất bại để theo dõi chiến thắng, và đã bị đánh bại trong trận chiến của Pharsalus trong 48 BC, mặc dù các lực lượng của Caesar Caesar hai thành một, mặc dù với những quân đội kém chất lượng. Pompey lại chạy trốn, lần này đến Ai Cập, nơi anh ta đã bị giết. Cäsar war jetzt die primäre Figur des römischen Staates, die seine Kräfte durchsetzt und Abwehrvorkehrungen. Seine Feinde fürchteten, dass er Ambitionen hatte, ein autokratischen Herrscher zu werden. Der Streit, dass die römische Republik in Gefahr war, eine Gruppe von Senatoren geschlüpft eine Verschwörung und ermordete Caesar bei einem Treffen des Senats im März 44 v. Chr. Mark Antony, Caesar Leutnant, verurteilte das Attentat von Caesar, und der Krieg brach zwischen den beiden Fraktionen aus. Antony wurde als öffentlicher Feind denunziert, und der adoptierte Sohn von Caesar und der gewählte Erbe, Gaius Octavianus, wurde mit dem Kommando des Krieges gegen ihn betraut. In der Schlacht von Mutina wurde Mark Antony von den Konsuln Hirtius und Pansa besiegt, die beide getötet wurden. Caesar was now the primary figure of the Roman state, enforcing and entrenching his powers. His enemies feared that he had ambitions to become an autocratic ruler. Arguing that the Roman Republic was in danger, a group of senators hatched a conspiracy and assassinated Caesar at a meeting of the Senate in March 44 BC.  Mark Antony, Caesar's lieutenant, condemned Caesar's assassination, and war broke out between the two factions. Antony was denounced as a public enemy, and Caesar's adopted son and chosen heir, Gaius Octavianus, was entrusted with the command of the war against him. At the Battle of Mutina Mark Antony was defeated by the consuls Hirtius and Pansa, who were both killed. Después del asesinato, Mark Antony formó una alianza con el hijo adoptado de César y el gran sobrino, gaius Octavio. junto con marcus lepido, formaron una alianza conocida como el segundo triunvirato. tenían poderes que eran casi idénticos a los poderes que César había celebrado bajo su Constitución. Como tal, el Senado y las asambleas permanecieron impotentes, incluso después de que César había sido asesinado. Los conspiradores fueron derrotados en la batalla de filipos en 42 a. C con el tiempo, sin embargo, Antony y octavio lucharon contra el otro en una última batalla. Antony fue derrotado en la batalla naval de actium en 31 a. C y se suicidó con su amante, Cleopatra. En 29 AC, Octavio regresó a Roma como el maestro indiscutible del imperio y más tarde aceptó el título de Augusto (exaltado uno). Estaba convencido de que sólo un único gobernante fuerte podría restaurar el orden en Roma. كان القيصر الان هو الرقم الاساسي للدولة الرومانية, وهو انفاذ وترسيخ سلطاته. كان اعداءه يخشون ان يكون لديه طموحات لكي يصبح حاكم الاستبدادية. بحجة ان الجمهورية الرومانية كانت في خطر, مجموعة من اعضاء مجلس الشيوخ مؤامرة واغتيل القيصر في اجتماع لمجلس الشيوخ في اذار / مارس 44 قبل الميلاد. (مارك انتوني), الملازم (قيصر), يدين اغتيال (قيصر), و كسر الحرب بين الفصائل. وقد تم ادانة انتوني باعتبارها عدو عام, وابن القيصر المعتمد, وهو الابن المختار, وهو (جايوس octavianus), عهد الى قيادة الحرب عليه. في معركة mutina مارك انتوني هزم من قبل القناصل هير و بنسا, الذين قتلوا كلاهما. अली की हत्या 661 में एक खारीजाइट हिमायती द्वारा की गई थी । छह महीने बाद एक ही साल में शांति के हित में, हसन इब्न अली, अत्यधिक अपने ज्ञान के लिए और एक पीसमेकर के रूप में, और शिया के लिए दूसरा इमाम, और मुहम्मद के पोते ने मुवायाह i के साथ एक शांति संधि बनाई । हसन-मुआविया संधि में हसन इब्न अली ने मुआविया को इस शर्त पर सौंप दिया कि वह सिर्फ लोगों के लिए है और उन्हें सुरक्षित और सुरक्षित रखें, और अपनी मृत्यु के बाद वह एक राजवंश स्थापित नहीं करता है । यह सुन्नियों के लिए सही निर्देशित खलीफाओं के युग को समाप्त करने के लिए लाया गया, और हसन इब्न अली शिया के लिए एक खलीफा होने के लिए अंतिम इमाम भी थे । इसके बाद, मु ' aawiyah ने समझौते की शर्तों को तोड़ दिया और उमय्यद राजवंश की शुरुआत की, दमिश्क में अपनी राजधानी के साथ । Beginning in the summer of 54 BC, a wave of political corruption and violence swept Rome. This chaos reached a climax in January of 52 BC, when Clodius was murdered in a gang war by Milo. On 1 January 49 BC, an agent of Caesar presented an ultimatum to the senate. The ultimatum was rejected, and the senate then passed a resolution which declared that if Caesar did not lay down his arms by July of that year, he would be considered an enemy of the Republic. Meanwhile, the senators adopted Pompey as their new champion against Caesar. On 7 January of 49 BC, the senate passed a senatus consultum ultimum, which vested Pompey with dictatorial powers. Pompey's army, however, was composed largely of untested conscripts. On 10 January, Caesar crossed the Rubicon with his veteran army (in violation of Roman laws) and marched towards Rome. Caesar's rapid advance forced Pompey, the consuls and the senate to abandon Rome for Greece. Caesar entered the city unopposed. Caesar was assassinated on March 15, 44 BC. The assassination was led by Gaius Cassius and Marcus Brutus. Most of the conspirators were senators, who had a variety of economic, political, or personal motivations for carrying out the assassination. Many were afraid that Caesar would soon resurrect the monarchy and declare himself king. Others feared loss of property or prestige as Caesar carried out his land reforms in favor of the landless classes. Virtually all the conspirators fled the city after Caesar's death in fear of retaliation. The civil war that followed destroyed what was left of the Republic.