ما الذي حدث بين الصينيين واليابانية بعد الانقلاب?
التوترات
In 1884, pro-Japanese Koreans in Seoul led the Gapsin Coup. Tensions between China and Japan rose after China intervened to suppress the uprising. Japanese Prime Minister Itō Hirobumi and Li Hongzhang signed the Convention of Tientsin, an agreement to withdraw troops simultaneously, but the First Sino-Japanese War of 1895 was a military humiliation. The Treaty of Shimonoseki recognized Korean independence and ceded Taiwan and the Pescadores to Japan. The terms might have been harsher, but when Japanese citizen attacked and wounded Li Hongzhang, an international outcry shamed the Japanese into revising them. The original agreement stipulated the cession of Liaodong Peninsula to Japan, but Russia, with its own designs on the territory, along with Germany and France, in what was known as the Triple Intervention, successfully put pressure on the Japanese to abandon the peninsula. وفي عام 1884, قاد الكوريين اليابان في سيول انقلاب gapsin. ارتفعت التوترات بين الصين واليابان بعد ان تدخل الصين لقمع الانتفاضة. وقد وقع رئيس الوزراء الياباني ايتو hirobumi و لي هونج اتفاقية تيانجين, وهي اتفاقية لسحب القوات في نفس الوقت, ولكن الحرب الصينية اليابانية الاولى في عام 1895 كانت اهانة عسكرية. وقد اعترف معاهدة forio بال استقلال الكوري و تنازلت تايوان و ال الى اليابان. وقد تكون هذه الشروط اكثر قسوة, ولكن عندما هاجم المواطن الياباني وجرح لي هونج, فان احتجاج دولي قد العار على اليابانيين في تنقيحها. وقد نصت الاتفاق الاصلي على التخلي عن شبه جزيرة liaodong الى اليابان, ولكن روسيا, بتصاميمها الخاصة على الاقليم, الى جانب المانيا وفرنسا, في ما كان يعرف باسم التدخل الثلاثي, قد وضعت بنجاح ضغط على اليابانيين لترك شبه الجزيرة. Im Jahr 1884 führten die pro-japanischen Koreaner in Seoul den Gapsin-Putsch. Die Spannungen zwischen China und Japan stiegen nach China, um den Aufstand zu unterdrücken. Der japanische Premierminister Itō Hirobumi und Li Hongzhang unterzeichneten das Übereinkommen von Tientsin, eine Vereinbarung, die Truppen gleichzeitig zurückzuziehen, aber der erste Japanisch-japanische Krieg von 1895 war eine militärische Demütigung. Der Vertrag von Shimonoseki hat die koreanische Unabhängigkeit anerkannt und Taiwan und die Pescadores nach Japan abgetreten. Die Begriffe könnten härter gewesen sein, aber als der japanische Bürger Li Hongzhang angegriffen und verwundet hat, beschämt ein internationaler Aufschrei die Japaner, sie zu überarbeiten. Die ursprüngliche Vereinbarung hat die Abtretung der Liaodong-Halbinsel nach Japan festgelegt, aber Russland, mit seinen eigenen Designs auf dem Gebiet, zusammen mit Deutschland und Frankreich, in dem, was als Triple Intervention bekannt war, setzte erfolgreich Druck auf die Japaner, um die Halbinsel zu verlassen. En 1884, los coreanos pro-Japoneses en Seúl llevaron el golpe de estado. las tensiones entre china y Japón aumentaron después de que china intervino para reprimir el levantamiento. El primer ministro japonés itō hirobumi y li hongzhang firmaron la convención de tientsin, un acuerdo para retirar tropas al mismo tiempo, pero la primera guerra sino-Japonesa de 1895 fue una humillación militar. el tratado de shimonoseki reconoció la independencia de Corea y cedió taiwán y el pescadores a Japón. Los términos podrían haber sido más duros, pero cuando los ciudadanos japoneses atacaron y hirieron a li hongzhang, una protesta internacional avergonzado a los japoneses para revisarlo. El acuerdo original estipulaba la cesión de la península de liaodong a Japón, pero Rusia, con sus propios diseños en el territorio, junto con Alemania y Francia, en lo que se conocía como la triple intervención, con éxito puso presión sobre los japoneses para abandonar la península. 1884 में, सियोल में प्रो-जापानी कोरियाई कोरियाई ने gapsin तख्तापलट का नेतृत्व किया । चीन और जापान के बीच तनाव चीन के बाद विद्रोह को दबाने के लिए हस्तक्षेप किया । जापानी प्रधानमंत्री जाइतो hirobumi और ली hongzhang ने क़्या के सम्मेलन पर हस्ताक्षर किए, एक साथ सैनिकों को वापस लेने के लिए एक समझौता, लेकिन 1895 का पहला चीन-जापानी युद्ध एक सैन्य अपमान था । shimonoseki की संधि ने कोरियाई स्वतंत्रता को मान्यता दी और ताइवान और जापान को जापान को सौंप दिया । यह नियम बहुत कठोर हो सकता था, लेकिन जब जापानी नागरिक ने हमला किया और घायल ली hongzhang, एक अंतरराष्ट्रीय हाहाकार ने जापानी को अधिक करने में शर्मसार कर दिया । मूल समझौते ने liaodong प्रायद्वीप के वल्कि को जापान के लिए निर्धारित किया, लेकिन रूस, क्षेत्र पर अपने खुद के डिजाइन के साथ, जर्मनी और फ्रांस के साथ, जो ट्रिपल हस्तक्षेप के रूप में जाना जाता था, सफलतापूर्वक प्रायद्वीप को छोड़ने के लिए जापानी पर दबाव डाला । Năm 1884, người Hàn Quốc Pro-Nhật ở Seoul đã dẫn đầu cái Coup. Căng thẳng giữa Trung Quốc và Hoa hồng Nhật Bản sau khi Trung Quốc can thiệp để trấn áp cuộc nổi dậy. Thủ tướng Nhật Bản Itō Hirobumi và Li Nghệ đã ký hợp đồng của Tientsin, một thỏa thuận để rút quân cùng một lúc, nhưng chiến tranh Sino-Nhật đầu tiên của 1895 là một sự bẽ mặt quân sự. Hiệp ước Shimonoseki công nhận độc lập Hàn Quốc và nhượng lại Đài Loan và cái đến Nhật Bản. Các điều khoản có thể đã được hành, nhưng khi công dân Nhật Bản tấn công và bị thương Li Nghệ, một tiếng kêu gọi quốc tế làm xấu hổ người Nhật để làm cho họ. Thỏa thuận ban đầu cho thấy sự kết hợp của bán đảo Liêu Đông đến Nhật Bản, nhưng Nga, với những thiết kế riêng của nó trên lãnh thổ, cùng với Đức và Pháp, trong những gì được biết đến như là Triple can thiệp, thành công áp lực cho người Nhật để từ bỏ bán đảo. 1884年, 在首尔的亲日韩国人领导了gapsin政变. 中国干预镇压起义后, 中国和日本之间的紧张局势上升. 日本首相伊东·博文和李鸿章签署了天津公约, 一个同时撤回部队的协议, 但第一次中日战争1895是一个军事羞辱. 马关条约承认韩国独立, 并将台湾和pescadores割让给日本. 条款可能更严厉, 但当日本公民攻击和伤害李鸿鸿时, 一个国际抗议羞辱日本修改他们. 最初的协议规定将辽东半岛割让给日本, 但俄罗斯, 在领土上有自己的设计, 以及德国和法国, 被称为三重干预, 成功地给日本带来压力, 放弃半岛.
دخلت الحرب مرحلة جديدة مع الهزيمة غير مسبوقة من اليابان في معركة suixian-zaoyang وال معركة الاولى من تشان changsha. وبعد هذه الانتصارات, اطلقت القوات الوطنية الصينية هجوم مضاد على نطاق واسع في اوائل عام 1940 ؛ ومع ذلك, بسبب انخفاض قدرته العسكرية الصناعية, كان الجيش الياباني قد صد من قبل الجيش الياباني في اواخر اذار / مارس 1940. في اب / اغسطس من عام 1940 وفي وسط الصين, اطلق الشيوعيين الصينيين هجوم في وسط الصين ؛ وفي الانتقام, وضعت اليابان سياسة كل شيء (قتل الجميع, وحرق الجميع, ونهب كل شيء) في المناطق المحتلة للحد من الموارد البشرية والمواد اللازمة للش الشيوعيينين. وبحلول عام 1941, اصبح الصراع في طريق مسدود. وعلى الرغم من ان اليابان كانت قد احتلت الكثير من شمال و وسط الصين, الا ان الحكومة الوطنية قد تراجع الى الداخل مع عاصمة مؤقتة تم انشاءها في انتاجه بينما ظل الشيوعيين الصينيين في السيطرة على مناطق القاعدة في شانزي. وبالاضافة الى ذلك, فان السيطرة اليابانية على شمال و وسط الصين كانت ضعيفة الى حد ما, حيث ان اليابان كانت عادة قادرة على السيطرة على السكك الحديدية وال المدن الرئيسية (النقاط والخطوط), ولكن لم يكن لها وجود عسكري او اداري كبير في الريف الصيني الواسع. وقد وجد اليابان ان عدوانها على تراجع واعادة تجميع الجيش الصيني قد توقف بسبب التضاريس الجبلية في جنوب غرب الصين, بينما نظم الشيوعيين انشطة واسعة الانتشار في شمال وشرق الصين خلف خط الجبهة اليابانية. युद्ध-zaoyang की लड़ाई और changsha की पहली लड़ाई में जापानी की अभूतपूर्व हार के साथ एक नए चरण में प्रवेश किया । इन जीत के बाद, चीनी राष्ट्रवादी बलों ने प्रारंभिक 1940 में एक बड़े पैमाने पर काउंटर-आक्रामक शुरू किया; हालांकि, अपनी कम सैन्य-औद्योगिक क्षमता के कारण, इसे 1940 अगस्त 1940. को 1940 अगस्त 1940. को जापानी सेना द्वारा खदेड़ा गया था । चीन में चीनी कम्युनिस्टों ने मध्य चीन में एक आक्रामक शुरू किया; प्रतिशोध में, जापान ने तीन सभी नीति (सभी को मार, सभी को जला दिया, सभी को लूट लिया) कब्जे के क्षेत्रों में कम्युनिस्टों के लिए मानव और सामग्री संसाधनों को कम करने के लिए । 1941 तक संघर्ष एक गतिरोध बन गया था । हालांकि जापान ने उत्तरी, केंद्रीय और तटीय चीन के बहुत अधिक कब्जा कर लिया था, राष्ट्रवादी सरकार ने चुंगकिंग में एक अस्थायी राजधानी के साथ आंतरिक रूप से वापस ले लिया था जबकि चीनी कम्युनिस्ट शानक्सी में आधार क्षेत्रों के नियंत्रण में रह गए थे । इसके अलावा, उत्तरी और मध्य चीन का जापानी नियंत्रण कुछ हद तक कमजोर था, इसमें जापान आमतौर पर रेलरोड और प्रमुख शहरों (बिंदु और लाइनों) को नियंत्रित करने में सक्षम था, लेकिन विशाल चीनी ग्रामीण इलाकों में एक प्रमुख सैन्य या प्रशासनिक उपस्थिति नहीं थी । जापानी सेना को पीछे हटने और चीनी सेना के खिलाफ अपनी आक्रामकता मिली, पश्चिमी चीन में पहाड़ी इलाके द्वारा रोक दिया गया था, जबकि कम्युनिस्टों ने उत्तरी और पूर्वी चीन में जापानी मोर्चे की रेखा के पीछे व्यापक गुरिल्ला और saboteur गतिविधियों का आयोजन किया था । وقد شهدت الحرب الصينية اليابانية الثانية التوترات بين الامبراطورية اليابانية والولايات المتحدة ؛ وقد تحولت احداث مثل حادثة panay و مجزرة نانكينج الى الراي العام الامريكي ضد اليابان. مع احتلال الهند الصينية الصينية في سنوات 1940-41, ومع استمرار الحرب في الصين, وضعت الولايات المتحدة الحظر على اليابان المواد الاستراتيجية مثل الخردة المعدنية والنفط, والتي كانت مطلوبة بشكل حيوي للجهود الحربية.. واجهت اليابان خيار اما الانسحاب من الصين و فقدان الوجه او الاستيلاء على وتامين مصادر جديدة للمواد الخام في مستعمرة جنوب شرق اسيا الغنية بالموارد, والتي تسيطر عليها اوروبا في جنوب شرق اسيا - وعلى وجه التحديد الملايا البريطانية والهند الشرقية الهولندية (اندونيسيا الحديثة).. في عام 1940, وقعت الامبراطورية اليابانية على الاتفاق الثلاثي مع المانيا النازية وا ايطاليا الفاشية. مع نهاية الحرب مع اليابان, استانفت الحرب الاهلية الصينية بين الشيوعيين الصينيين وال القوميين الصينيين. وفي حين كان الشيوعيين تكافح من اجل التفوق في منشوريا, فقد تم دعمهم من قبل حكومة كوريا الشمالية بالمعدات وال القوى العاملة. ووفقا للمصدر الصيني, فان كوريا الشمالية قد تبرع ب 2,000 سيارة السكك الحديدية بقيمة من المعدات في حين كان الالاف من الكوريين خدم في جيش التحرير الشعبي الصيني خلال الحرب. وقد قدمت كوريا الشمالية ايضا الى الشيوعيين الصينيين في منشوريا ملجا امن لغير المقاتلين والاتصالات مع بقية الصين. Der Krieg kam in eine neue Phase mit der beispiellosen Niederlage der Japaner in der Schlacht von Suixian-zǎo yáng shì und 1 Schlacht von Changsha. Nach diesen Siegen starteten die chinesischen nationalistischen Kräfte Anfang 1940 eine große Theke; aufgrund ihrer geringen militärischen Kapazität wurde sie jedoch Ende März 1940. von der japanischen Armee abgestoßen. Im August 1940 wurde sie von der japanischen Armee abgestoßen., die chinesischen Kommunisten haben eine Offensive in Zentral-China gestartet; in Vergeltung hat Japan die Drei-Alls-Politik (Tötet alle, verbrennen alle, Beute alle) in besetzten Gebieten, um die menschlichen und materiellen Ressourcen für die Kommunisten zu reduzieren. Bis 1941 war der Konflikt zu einem Patt geworden. Obwohl Japan viel von Nord Zentral-und Küsten besetzt hatte, hatte sich die nationalistische Regierung mit einer vorläufigen Hauptstadt in der Chungking in das Innere zurückgezogen, während die chinesischen Kommunisten in der Kontrolle über die Basis in Shaanxi blieben. Darüber hinaus war die japanische Kontrolle über Nord-und zentrale etwas dürftig, da Japan in der Regel die Eisenbahnen und die großen Städte (Punkte und Linien) kontrollieren konnte, aber keine große militärische oder administrative Präsenz auf dem riesigen chinesischen Land hatte. Die Japaner fanden ihre Aggression gegen den Rückzug und die der chinesische Armee wurde durch das bergig Gelände im Südwesten Chinas hingehalten, während die Kommunisten weit verbreitete Guerilla-und Saboteur-Aktivitäten im Norden und Osten China hinter der japanischen Front-Linie organisierte. Japan sponsored several puppet governments, one of which was headed by Wang Jingwei. However, its policies of brutality toward the Chinese population, of not yielding any real power to these regimes, and of supporting several rival governments failed to make any of them a viable alternative to the Nationalist government led by Chiang Kai-shek. Conflicts between Chinese communist and nationalist forces vying for territory control behind enemy lines culminated in a major armed clash in January 1941, effectively ending their co-operation. Một số người Trung Quốc có bất kỳ ảo tưởng nào về các thiết kế Nhật Bản trên Trung Quốc. Đói cho vật liệu thô và nhấn mạnh bởi một dân số lớn, Nhật Bản bắt đầu cơn co giật của Manchuria vào tháng 1931 năm 1931 và thành lập cựu Qing hoàng đế Phu làm đầu của tiểu bang Manchukuo vào năm 1932. trong cuộc chiến tranh Trung-Nhật (1937-1945), sự mất mát của Manchuria, và tiềm năng rộng lớn của các ngành công nghiệp và các ngành chiến tranh, là một cú đấm cho nền kinh tế Đảng Dân chủ. Liên minh quốc gia, được thành lập vào cuối Thế chiến I, không thể hành động trong khuôn mặt của sự thách thức của người Nhật. Sau 1940, xung đột giữa Đảng Dân chủ và Cộng sản đã trở nên thường xuyên hơn trong các khu vực chứ không phải dưới sự kiểm soát của Nhật Bản. Người cộng sản mở rộng ảnh hưởng của họ bất cứ nơi nào cơ hội trình bày bản thân thông qua các tổ chức hàng loạt, cải cách hành chính, và các biện pháp cải cách thuế cho các nông dân-trong khi đảng dân chủ cố gắng ngăn chặn sự lan tỏa của ảnh hưởng दूसरे चीन-जापानी युद्ध ने इंपीरियल जापान और संयुक्त राज्य अमेरिका के बीच तनाव बढ़ गया था; पैने घटना और नानकिंग नरसंहार जैसे घटनाओं ने जापान के खिलाफ अमेरिकी सार्वजनिक राय को बदल दिया । 1940-41 के वर्षों में फ्रेंच इंडोचाइना के कब्जे के साथ, और चीन में जारी युद्ध के साथ, संयुक्त राज्य अमेरिका ने स्क्रैप धातु और तेल जैसे सामरिक सामग्री के जापान पर embargoes रखा, जो युद्ध के प्रयास के लिए बहुत आवश्यक था । जापानी को चीन से वापस लेने के विकल्प के साथ सामना किया गया था और चेहरे को खो रहा है या संसाधनों के नए स्रोतों को प्राप्त कर रहा है, दक्षिण पूर्व एशिया के यूरोपीय-नियंत्रित उपनिवेशों में, विशेष रूप से ब्रिटिश मलाया और डच पूर्वी इंडीज (आधुनिक-दिन इंडोनेशिया). 1940 में, इंपीरियल जापान ने नाजी जर्मनी और फासीवादी इटली के साथ त्रिपक्षीय समझौते पर हस्ताक्षर किए । ورعت اليابان العديد من الحكومات الدمى, واحدة منها تراس وانغنجوي. ومع ذلك, فان سياساتها في وحشية تجاه السكان الصينيين, وعدم انتاج اي قوة حقيقية لهذه الانظمة, ودعم العديد من الحكومات المنافسة فشلت في جعل اي منها بديلا صالحا ل الحكومة الوطنية بقيادة شيانغ كاي شيك. وقد توجت النزاعات بين القوات الصينية الصينية والقوات الوطنية التي تتنافس على السيطرة على الاراضي خلف خطوط العدو في صراع مسلح كبير في كانون الثاني / يناير 1941, وهو ما ادى الى انهاء التعاون بشكل فعال. Nhật Bản được tài trợ nhiều chính phủ rối, một trong những điều đã được dẫn đến bởi Wang Jingwei. Tuy nhiên, các chính sách của sự tàn bạo đối với dân số Trung Quốc, không kết quả bất kỳ sức mạnh thực sự nào cho các chế độ này, và hỗ trợ một số chính phủ đối thủ thất bại để làm cho bất kỳ ai trong số họ có thể thay thế cho các chính phủ quốc gia do Chiang Kai Xung đột giữa cộng sản Trung Quốc và các lực lượng chủ nghĩa dân tộc tranh tranh để kiểm soát lãnh thổ phía sau các đường dẫn kẻ thù các trong một cuộc đụng độ vũ trang lớn vào tháng 1941 năm 1941, kết thúc hiệu