لماذا يعتقد friedrinch netzsche ان حقوق الانسان موجودة?
 بوصفها وسيلة للضعفاء لكي تحد بشكل جماعي من القوي.
Starting one-hundred years before the 20th century, the enlightenment spiritual philosophy was challenged in various quarters around the 1900s. Developed from earlier secular traditions, modern Humanist ethical philosophies affirmed the dignity and worth of all people, based on the ability to determine right and wrong by appealing to universal human qualities, particularly rationality, without resorting to the supernatural or alleged divine authority from religious texts. For liberal humanists such as Rousseau and Kant, the universal law of reason guided the way toward total emancipation from any kind of tyranny. These ideas were challenged, for example by the young Karl Marx, who criticized the project of political emancipation (embodied in the form of human rights), asserting it to be symptomatic of the very dehumanization it was supposed to oppose. For Friedrich Nietzsche, humanism was nothing more than a secular version of theism. In his Genealogy of Morals, he argues that human rights exist as a means for the weak to collectively constrain the strong. On this view, such rights do not facilitate emancipation of life, but rather deny it. In the 20th century, the notion that human beings are rationally autonomous was challenged by the concept that humans were driven by unconscious irrational desires. ابتداء من 20 عاما قبل القرن التاسع عشر, تم تحدي فلسفة التنوير الروحية في مختلف الدوائر حول 1900 s. وقد اكدت فلسفات الاخلاقية الانسانية الحديثة, التي تطورت من التقاليد العلمانية السابقة, كرامة كل الناس وقدرها, استنادا الى القدرة على تحديد الصواب والخطا من خلال مناشدة الصفات الانسانية العالمية, وخاصة العقلانية, دون اللجوء الى السلطة المقدسة او المزعومة من النصوص الدينية.. بالنسبة الى الملاحدة الليبرالية مثل روسو و كانت, فان القانون العالمي لسبب العقل توجه الطريق نحو التحرر التام من اي نوع من الطغيان. وقد تم تحدي هذه الافكار, على سبيل المثال من قبل الشاب كارل ماركس, الذي انتقد مشروع التحرر السياسي (الذي يتجسد في شكل حقوق الانسان), وهو ما يؤكد انه من اعراض ما كان من المفترض ان معارضه. بالنسبة الى فريدريش نيتشه, كانت الانسانية لا شيء اكثر من نسخة علمانية من التال. وفي علم الانساب الخاص به, يقول ان حقوق الانسان موجودة  بوصفها وسيلة للضعفاء لكي تحد بشكل جماعي من القوي. وعلى هذا الراي, فان هذه الحقوق لا تسهل تحرير الحياة, بل تنكر ذلك. في القرن ال 20, كانت فكرة ان البشر ذاتية الحكم بشكل العقل قد تم تحديدها من قبل مفهوم ان البشر كانوا مدفوعة بال رغبات الغير منطقية. Vor hundert Jahren vor dem 20 Jahrhundert wurde die spirituelle Philosophie der Erleuchtung in verschiedenen Quartalen um die 1900 er Jahre herausgefordert. Entwickelt aus früheren säkularen Traditionen, die moderne humanistische ethische Philosophie bestätigt die Würde und den Wert aller Menschen, basierend auf der Fähigkeit, richtig und falsch zu bestimmen, indem sie auf universelle menschliche Qualitäten, besonders Rationalität, verzichten, ohne auf die übernatürliche oder angebliche göttliche Autorität aus religiösen Texten zu verzichten.. Für liberale Humanisten wie Rousseau und Kant, das universelle Gesetz der Vernunft führte den Weg zur totalen Emanzipation von jeder Art von Tyrannei. Diese Ideen wurden in Frage gestellt, zum Beispiel durch den jungen Karl Marx, der das Projekt der politischen Emanzipation (verkörpert in Form von Menschenrechten) kritisiert hat, um es als symptomatisch für die sehr Entmenschlichung zu behaupten, die es ablehnen sollte. Für Friedrich Nietzsche war der Humanismus nichts mehr als eine weltliche Version von Theismus. In seiner Genealogie von Moral argumentiert er, dass Menschenrechte existieren  als Mittel für die Schwachen, um gemeinsam den starken zu begrenzen. Bei dieser Aussicht erleichtern solche Rechte nicht die Emanzipation des Lebens, sondern leugnen es lieber. Im 20 Jahrhundert wurde die Vorstellung, dass Menschen rational autonom sind, durch das Konzept herausgefordert, dass Menschen durch bewusstlos irrational Wünsche gefahren wurden. A partir de cien años antes del siglo 20, la filosofía espiritual de la iluminación fue cuestionada en varios trimestres alrededor de la década de 1900 desarrollado de las tradiciones seculares anteriores, las filosofías éticas humanistas modernas afirmaron la dignidad y el valor de todas las personas, basadas en la capacidad de determinar el bien y el mal apelando a las cualidades humanas universales, en particular la racionalidad, sin recurrir a la autoridad sobrenatural o supuesta divina de los textos religiosos. para los humanistas liberales como rousseau y Kant, la ley universal de la razón guió el camino hacia la emancipación total de cualquier tipo de tiranía. Estas ideas fueron desafió, por ejemplo, por el joven Karl Marx, que criticó el proyecto de emancipación política (encarnado en forma de derechos humanos), afirmando que era sintomático de la misma deshumanización que se suponía que debía oponerse. Para Friedrich Nietzsche, el humanismo no era más que una versión secular de teísmo. en su genealogía de la moral, argumenta que los derechos humanos existen  como medio para que los débiles limitar colectivamente a los fuertes. en esta opinión, estos derechos no facilitan la emancipación de la vida, sino más bien lo niegan. en el siglo 20, la noción de que los seres humanos son racionalmente autónomos fue desafiado por el concepto de que los humanos fueron impulsados por deseos irracionales inconscientes. 20 वीं शताब्दी से एक-सौ वर्ष पहले, ज्ञान आध्यात्मिक दर्शन को 1900 के दशक के आसपास विभिन्न स्थानों में चुनौती दी गई थी । पहले धर्मनिरपेक्ष परंपराओं से विकसित, आधुनिक मानवतावादी नैतिक दर्शन सभी लोगों के गरिमा और मूल्य की पुष्टि करते हैं, जो सार्वभौमिक मानव गुणों से अपील करके सही और गलत निर्धारित करने की क्षमता पर आधारित है, विशेष रूप से समझदारी, धार्मिक ग्रंथों से अलौकिक या कथित दिव्य प्राधिकरण के समर्थन के बिना. रूसो और कांत जैसे उदार ह्रूमनिस्टों के लिए, कारण के सार्वभौमिक कानून ने किसी भी प्रकार के अत्याचार से कुल मुक्ति की ओर मार्ग निर्देशित किया । इन विचारों को चुनौती दी गई, उदाहरण के लिए युवा कार्ल मार्क्स द्वारा, जिन्होंने राजनीतिक मुक्ति के परियोजना की आलोचना की (मानव अधिकारों के रूप में सन्निहित), यह बहुत ही अमानवीय के प्रतीक होने का दावा करता है कि यह विरोध करने के लिए माना गया था । फ्रेडरिक नीत्शे के लिए, मानवतावाद आस्तिकता के एक धर्मनिरपेक्ष संस्करण से अधिक कुछ नहीं था । नैतिकता की अपनी वंशावली में, उनका तर्क है कि मानव अधिकार मौजूद हैं  कमजोर को सामूहिक रूप से मजबूत करने के लिए एक साधन के रूप में. इस दृश्य पर, ऐसे अधिकार जीवन के मुक्ति की सुविधा नहीं देते हैं, बल्कि इसे अस्वीकार करते हैं । 20 वीं सदी में, यह धारणा है कि मानव प्राणी युवा स्वायत्त है, इस अवधारणा से चुनौती दी गई थी कि मनुष्य बेहोश तर्कहीन इच्छाओं द्वारा संचालित किया गया था । Bắt đầu một trăm năm trước thế kỷ 20, triết lý tinh thần giác ngộ đã được thách thức trong nhiều khu vực xung quanh những năm 1900 Được phát triển từ các truyền thống trại trước đây, hiện đại Humanist đạo lý triết khẳng định nhân phẩm và giá trị của tất cả mọi người, dựa trên khả năng quyết định đúng và sai bằng cách hấp dẫn với các phẩm chất của con người, đặc biệt là sự hợp lý, mà không cần phải dùng đến siêu nhiên hoặc được cho. Đối với những người tự do như Rousseau và Kant, luật phổ thông của lý do đã hướng dẫn cách để hoàn toàn giải phóng từ bất kỳ loại chuyên chế nào. Những ý tưởng này đã được thách thức, ví dụ bởi những người trẻ Karl Marx, người chỉ trích dự án giải phóng chính trị (hiện theo hình thức của nhân quyền), khẳng nó để có được triệu chứng của những người rất dehumanization mà nó được cho là chống đối. Đối với Friedrich Nietzsche, chủ nghĩa không có gì hơn là một phiên bản của theism. Trong sự tôn giáo của anh ta, anh ta tranh luận rằng nhân quyền tồn tại  như là một ý nghĩa cho những người yếu đuối để chung tay với những người mạnh mẽ. Trên khung cảnh này, những quyền lợi như vậy không tạo nên sự giải thoát của cuộc sống, nhưng thà phủ nhận Trong thế kỷ 20, quan niệm rằng con người là một cách tự trị chính trị đã được thách thức bởi khái niệm mà con người được lái bởi những ham muốn bất tỉnh vô lý. 20世纪前开始一百年, 启蒙精神哲学在1900世纪1900年代的不同地区受到挑战. 从早期的世俗传统中发展出来, 现代人文主义道德哲学确认了所有人的尊严和价值, 这是基于通过呼吁普遍的人类素质, 特别是理性, 而不诉诸超自然的或所谓的神圣权威, 来决定正确和错误的.... 对于自由人文主义者, 如卢梭和康德, 普遍的理性法则指导了从任何类型的暴政中完全解放的方式. 这些想法受到了挑战, 例如年轻的卡尔·马克思, 他批评政治解放项目(体现在人权的形式), 声称它是一个很不人性化的症状, 它应该反对. 对于弗里德里希·尼采来说, 人文主义只是一个世俗版本的有神论. 在他的道德谱系中, 他争辩说, 人权存在作为弱者集体限制强者的一种手段.在这种观点中, 这种权利并不能促进生活的解放, 而是否认它. 在20世纪, 人类理性自主的概念受到了人类被无意识的非理性欲望驱动的概念的挑战.
Both Locke and Rousseau developed social contract theories in Two Treatises of Government and Discourse on Inequality, respectively. While quite different works, Locke, Hobbes, and Rousseau agreed that a social contract, in which the government's authority lies in the consent of the governed, is necessary for man to live in civil society. Locke defines the state of nature as a condition in which humans are rational and follow natural law; in which all men are born equal and with the right to life, liberty and property. However, when one citizen breaks the Law of Nature, both the transgressor and the victim enter into a state of war, from which it is virtually impossible to break free. Therefore, Locke said that individuals enter into civil society to protect their natural rights via an "unbiased judge" or common authority, such as courts, to appeal to. Contrastingly, Rousseau's conception relies on the supposition that "civil man" is corrupted, while "natural man" has no want he cannot fulfill himself. Natural man is only taken out of the state of nature when the inequality associated with private property is established. Rousseau said that people join into civil society via the social contract to achieve unity while preserving individual freedom. This is embodied in the sovereignty of the general will, the moral and collective legislative body constituted by citizens. Tanto Locke como rousseau desarrollaron teorías del contrato social en dos tratados de gobierno y discurso sobre la desigualdad, respectivamente. Mientras que las obras bastante diferentes, Locke, Hobbes y rousseau acordaron que un contrato social, en el que se encuentra la autoridad del gobierno en el consentimiento de los gobernados, es necesario para que el hombre viva en la sociedad civil. Locke define el estado de la naturaleza como una condición en la que los seres humanos son racionales y siguen la ley natural; en la que todos los hombres nacen iguales y con el derecho a la vida, la libertad y la propiedad. Sin embargo, cuando un ciudadano rompe la ley de la naturaleza, tanto el transgresor como la víctima entran en un Estado de guerra, desde el cual es prácticamente imposible romper libre. Por lo tanto, Locke dijo que los individuos entran en la sociedad civil para proteger sus derechos naturales a través de un juez imparcial o autoridad común, como los tribunales, para apelar. Contrasta, la concepción de Rousseau se basa en la suposición de que el hombre civil está corrompido, mientras que el hombre natural no tiene ganas de que no pueda cumplir a sí mismo. El hombre natural sólo se saca del estado de la naturaleza cuando se establece la desigualdad asociada con la propiedad privada. Rousseau dijo que la gente se une a la sociedad civil a través del contrato social para lograr la unidad mientras preserva la libertad individual. Esto está plasmado en la soberanía de la voluntad general, el cuerpo legislativo moral y colectivo constituido por los ciudadanos. يعتقد (بيرك) ان الملكية ضرورية لحياة الانسان. وبسبب ادانه بان الناس يرغبون في الحكم والسيطرة عليها, فان تقسيم الممتلكات يشكل الاساس للبنية الاجتماعية, مما يساعد على تطوير السيطرة في اطار هرم قائم على الممتلكات. وقال انه ينظر الى التغييرات الاجتماعية التي حققتها الممتلكات بوصفها النظام الطبيعي للاحداث, الذي ينبغي ان يحدث مع تطور الجنس البشري. مع تقسيم الملكية ونظام الصف, كان يعتقد ايضا انه حافظ على الملك في التحقق من احتياجات الطبقات تحت الملك.-وبما ان الممتلكات تنسجم الى حد كبير او تعريف الشعب من الطبقة الاجتماعية, فان الطبقة ايضا تعتبر جزءا طبيعيا من الاتفاق الاجتماعي على ان وضع الاشخاص في فئات مختلفة, هو الفائدة المشتركة لجميع المواضيع. الاهتمام بالممتلكات ليس التاثير الوحيد ل (بيرك). وبما ان كريستوفر هيت هيتش, اذا كان من الممكن عقد المحافظة الحديثة لكي تستمد من بيرك, فانه ليس فقط لانه ناشد اصحاب العقارات باسم الاستقرار, بل ايضا لانه ناشد مصلحة كل يوم في الحفاظ على الاجداد وال غابر. बर्क का मानना था कि मानव जीवन के लिए संपत्ति आवश्यक थी । अपने विश्वास के कारण कि लोग शासन और नियंत्रित होने की इच्छा रखते हैं, संपत्ति के विभाजन ने सामाजिक संरचना के लिए आधार बनाया, एक संपत्ति आधारित पदानुक्रम के भीतर नियंत्रण विकसित करने में मदद कर रहा है । उन्होंने घटनाओं के प्राकृतिक क्रम के रूप में संपत्ति द्वारा लाया गया सामाजिक परिवर्तन देखा, जो मानव जाति के रूप में आगे बढ़ रहा है । संपत्ति और वर्ग प्रणाली के विभाजन के साथ, उन्होंने यह भी माना कि राजा के नीचे कक्षाओं की जरूरतों की जांच में राजा को रखा गया था । चूंकि संपत्ति के बड़े पैमाने पर गठबंधन या सामाजिक वर्ग के परिभाषित विभाजन, वर्ग भी, एक सामाजिक समझौते के प्राकृतिक-भाग के रूप में देखा गया था कि विभिन्न वर्गों में व्यक्तियों की सेटिंग, सभी विषयों का आपसी लाभ है । संपत्ति के लिए चिंता बुर्के का एकमात्र प्रभाव नहीं है । क्रिस्टोफर हिट्चेंस के के रूप में, यदि आधुनिक रूढ़िवाद को बर्क से प्राप्त करने के लिए आयोजित किया जा सकता है, तो यह सिर्फ इसलिए नहीं है कि उसने स्थिरता की ओर से संपत्ति स्वामियों की अपील की है, लेकिन यह भी है कि उसने पैतृक और अनादि के संरक्षण में एक प्रतिदिन की रुचि की अपील की है । Vào ngày 12 tháng 12 năm 2007, Tòa án Nhân quyền Châu Âu khi hủy bỏ kháng nghị bởi Nikola Jorgić chống lại sự kết tội của mình vì sự diệt chủng của một tòa án Đức (Jorgic v. Đức) ghi nhận rằng tòa án Đức rộng hơn giải thích về sự diệt chủng đã từ chối Tòa án quốc tế đang xem xét các trường hợp tương tự. Cái cũng ghi nhận rằng trong thế kỷ 21 trong số các học giả, đa số đã chiếm được khung cảnh mà người dân tộc làm sạch, trong đó nó được thực hiện bởi các lực lượng Serb ở Bosnia và Herzegovina để trục xuất người Hồi giáo và Kömpöc từ Ngôi nhà của họ, không tạo ra sự diệt chủng. Tuy nhiên, cũng có một số học giả đáng kể đã đề nghị rằng những hành động này đã làm số lượng để diệt chủng, và the ICTY đã được tìm thấy trong trường hợp Momcilo Krajisnik mà cái REU, của diệt chủng đã được gặp ở Prijedor với sự quan tâm đến việc tính tiền của Sự diệt chủng, Phòng tìm thấy rằng bất chấp bằng chứng về hành động gây ra tội phạm trong các đô thị đã tạo ra Reus Reus của diệt chủng. बुर्के की लेखनी ने एक पर्चे युद्ध को उकसा दिया । थॉमस पेन ने 1791 में मनुष्य के अधिकारों को बर्क के जवाब के रूप में लिखा; मैरी वुलस्टोनक्राफ़्ट ने पुरुषों के अधिकारों का एक गुनहगारों प्रकाशित किया और जेम्स मैकिन्टौश ने vindiciae gallicae लिखा । मैकिन्टौश एक काउंटर क्रांति के घोषणा पत्र के रूप में लेखनी को देखने के लिए सबसे पहले था । बाद में मैकिन्टौश ने बर्क के विचारों के साथ सहमत हो गए, दिसंबर 1796 में उन्हें मिलने के बाद, वह बर्क एक अद्भुत सटीकता के लिए, फ्रांसीसी क्रांति से संबंधित हर तथ्य के सम्मान के साथ एक अद्भुत सटीकता के लिए है । मैकिन्टौश ने बाद में कहा: बर्क पहले विचारकों में से एक था और अपने समय के सबसे बड़े वक्ता में से एक था । वह किसी भी उम्र में समानांतर नहीं है, सिवाय भगवान बेकन और सिसरो के लिए; और उनके कार्यों में राजनीतिक और नैतिक ज्ञान की एक ampler स्टोर है, जो किसी भी अन्य लेखक में पाया जा सकता है । Burke tin rằng bất động sản là điều cần thiết cho cuộc sống của con người. Bởi vì sự tin tưởng của anh ta mà mọi người mong muốn được thống trị và kiểm soát, phân chia tài sản thành lập nền tảng cho cấu trúc xã hội, giúp phát triển kiểm soát trong một phân cấp dựa trên bất động sản. Anh ta đã xem những thay đổi xã hội được mang lại bởi bất động sản như đơn đặt hàng tự nhiên của sự kiện, điều đó sẽ diễn ra như cuộc đua con người tiến triển. Với sự phân chia của bất động sản và hệ thống lớp học, anh ta cũng tin rằng nó giữ các vị vua trong kiểm tra các nhu cầu của các lớp học dưới các vị vua. Từ khi bất động sản phần lớn liên kết hoặc xác định phân loại của lớp xã hội, lớp học cũng vậy, được xem là tự nhiên-một phần của một thỏa thuận xã hội mà thiết lập của người vào các lớp học khác nhau, là lợi ích chung của tất cả các môn Quan tâm đến bất động sản không phải là ảnh hưởng duy nhất của Burke. Là Christopher Hitchens summarises, nếu conservatism hiện đại có thể được tổ chức để nhận được từ Burke, nó không chỉ là bởi vì anh ta đã kêu gọi các chủ sở hữu bất động sản thay mặt cho sự ổn định nhưng cũng bởi vì anh ta đã kêu gọi một sự quan tâm mỗi ngày trong sự bảo tồn của tổ chức và. एडोल्फ हिटलर के नेतृत्व में, नाज़ी, ने उन सभी लोगों को एकजुट करने का प्रयास किया, जो उन्होंने दावा किया था कि जर्मन (volksdeutsche) एक क्षेत्र में हैं, जिसमें पूर्वी यूरोप में जातीय जर्मन शामिल हैं, जिनमें से कई ने एक सौ पचास साल पहले और अलग विकसित किया था संस्कृति अपनी नई भूमि में । इस विचार का प्रारंभ में सदतेनलैंड, ऑस्ट्रिया, पोलैंड, निएनत्सिन और पश्चिमी लिथुआनिया, विशेष रूप से जर्मन (memel) के जर्मन में कई जातीय जर्मन द्वारा स्वागत किया गया था । स्विस ने विचार का विरोध किया । उन्होंने 1648. के वेस्टफेलिया की शांति के बाद से खुद को एक स्पष्ट रूप से अलग राष्ट्र के रूप में देखा था । दोनों लोके और रूसो ने सरकार के दो ग्रंथ में सामाजिक अनुबंध सिद्धांत विकसित किया और असमानता पर प्रवचन । जबकि काफी अलग काम, लोके, होब्स, और रूसो ने माना कि एक सामाजिक अनुबंध, जिसमें सरकार का अधिकार शासित की सहमति में निहित है, आदमी के लिए नागरिक समाज में रहने के लिए आवश्यक है । लोके प्रकृति के राज्य को एक शर्त के रूप में परिभाषित करता है जिसमें मनुष्य तर्कसंगत हैं और प्राकृतिक कानून का पालन करते हैं; जिसमें सभी पुरुष समान पैदा होते हैं और जीवन, स्वतंत्रता और संपत्ति के अधिकार के साथ । हालांकि, जब एक नागरिक प्रकृति का कानून तोड़ता है, तो अपराधी और पीड़ित दोनों युद्ध के राज्य में प्रवेश करते हैं, जिससे यह वास्तव में मुक्त तोड़ना असंभव है । इसलिए, लोके ने कहा कि लोग एक निष्पक्ष न्यायाधीश या आम प्राधिकरण के माध्यम से अपने प्राकृतिक अधिकारों की रक्षा करने के लिए सिविल सोसाइटी में प्रवेश करते हैं, जैसे कि कोर्ट के लिए अपील करने के लिए । contrastingly, रूसो की धारणा supposition पर निर्भर करती है कि सिविल आदमी भ्रष्ट है, जबकि प्राकृतिक आदमी को कोई नहीं चाहता कि वह खुद को पूरा नहीं कर सकता । प्राकृतिक व्यक्ति को केवल प्रकृति के राज्य से बाहर लिया जाता है जब निजी संपत्ति से जुड़े असमानता की स्थापना की जाती है । रूसो ने कहा कि लोग व्यक्तिगत स्वतंत्रता को संरक्षित करते हुए एकता प्राप्त करने के लिए सामाजिक अनुबंध के माध्यम से नागरिक समाज में शामिल होते हैं । यह सामान्य इच्छा की संप्रभुता में सन्निहित है, जो नागरिकों द्वारा गठित नैतिक और सामूहिक विधायी निकाय है । Nghiên cứu của diệt chủng đã chủ yếu tập trung vào khía cạnh pháp lý của nhiệm kỳ. Bằng cách chính thức nhận ra hành động diệt chủng như một tội ác, liên quan đến việc truy tố kinh nghiệm bắt đầu với không chỉ nhìn thấy diệt chủng mà quá khứ quá khứ bất kỳ quan điểm đạo đức nào nhưng cũng có thể là một trách nhiệm hợp pháp trong quan Khi diệt chủng được nhìn vào một khía cạnh chung, nó được xem như là sự giết chóc chủ yếu của một nhóm nhất định. Tuy nhiên, thường được nhìn thấy để thoát khỏi quá trình xét xử và truy tố do thực tế là diệt chủng thường xuyên hơn không cam kết bởi các quan chức trong quyền lực của một tiểu bang hoặc khu vực. Trong 1648 trước khi diệt chủng thuật ngữ đã được đặt ra, sự hòa bình của Westphalia được thành lập để bảo vệ dân tộc, quốc gia, phân biệt chủng tộc và trong một số nhóm tôn giáo. Trong thế kỷ 19 can thiệp nhân đạo là cần thiết do thực tế xung đột và bào chữa của một số hành động được thực hiện bởi quân đội.