متى بدا استخدام الزجاج الملون في اماكن العبادة?
القرن التاسع عشر
Glass was used extensively during the Middle Ages. Anglo-Saxon glass has been found across England during archaeological excavations of both settlement and cemetery sites. Glass in the Anglo-Saxon period was used in the manufacture of a range of objects including vessels, beads, windows and was also used in jewelry. From the 10th-century onwards, glass was employed in stained glass windows of churches and cathedrals, with famous examples at Chartres Cathedral and the Basilica of Saint Denis. By the 14th-century, architects were designing buildings with walls of stained glass such as Sainte-Chapelle, Paris, (1203–1248) and the East end of Gloucester Cathedral. Stained glass had a major revival with Gothic Revival architecture in the 19th-century. With the Renaissance, and a change in architectural style, the use of large stained glass windows became less prevalent. The use of domestic stained glass increased until most substantial houses had glass windows. These were initially small panes leaded together, but with the changes in technology, glass could be manufactured relatively cheaply in increasingly larger sheets. This led to larger window panes, and, in the 20th-century, to much larger windows in ordinary domestic and commercial buildings. تم استخدام الزجاج على نطاق واسع خلال العصور الوسطى. تم العثور على الزجاج الانجلو ساكسون في جميع انحاء انجلترا خلال عمليات الحفر الاثرية في كل من مواقع التوطين والمقابر. وقد استخدم الزجاج في الفترة الانجلو ساكسون في صنع مجموعة من الاشياء بما في ذلك السفن وال الخرز والنوافذ وتستخدم ايضا في المجوهرات. منذ القرن التاسع عشر فصاعدا, تم استخدام الزجاج في النوافذ الزجاجية الملونة من الكنائس و الك الكنائس, مع امثلة مشهورة في كاتدرائية المكاتب و كنيسة القديس دينيس. بحلول القرن التاسع عشر, كان المعماريين تصميم المباني مع جدران من الزجاج الملون مثل سانت chapelle, باريس, (1203-1248) والنهاية الشرقية من كاتدرائية غلوستر. الزجاج الملون كان له احياء كبيرة مع عمارة احياء القوطية في القرن ال 19. مع عصر النهضة, وتغيير في الاسلوب المعماري, اصبح استخدام النوافذ الزجاجية الكبيرة ملط اقل انتشارا. وازداد استخدام الزجاج الملون المحلي الى ان معظم المنازل الكبيرة لديها نوافذ زجاجي. وقد كانت هذه الواح صغيرة في البداية على شكل الواح صغيرة, ولكن مع التغييرات في التكنولوجيا, يمكن تصنيع الزجاج بسعر رخيص نسبيا في اغطية اكبر بشكل متزايد. وقد ادى هذا الى زجاج النوافذ الاكبر, وفي القرن التاسع عشر, الى نوافذ اكبر في المباني المحلية والتجارية العادية. Glas wurde im Mittelalter ausgiebig genutzt. Anglo Glas wurde in ganz England während der archäologischen Ausgrabungen sowohl von Siedlung als auch von Friedhof gefunden. Glas in der angelsächsischen Zeit wurde bei der Herstellung einer Reihe von Gegenständen, darunter Gefäße, Perlen, Fenster und wurde auch in Schmuck verwendet. Ab dem 10 Jahrhundert wurde Glas in gebeizt von Kirchen und Kathedralen eingesetzt, mit berühmten Beispielen in der Kathedrale von Chartres und der Basilika von St. Denis. Im 14 Jahrhundert bauten Architekten Gebäude mit Mauern aus gebeizt Glas wie Sainte-Chapelle, Paris, (1203-1248) und dem östlichen Ende der Kathedrale von Gloucester. gebeizt Glas hatte eine große Wiederbelebung mit der gotischen Revival-Architektur im 19 Jahrhundert. Mit der Renaissance und einer Änderung des architektonischen Stils, wurde der Einsatz von großen gebeizt Glas weniger verbreitet. Die Verwendung von inländischen wurde erhöht, bis die wichtigsten Häuser Glas Fenster hatten. Dies waren ursprünglich kleine Scheiben, die zusammen verbleites wurden, aber mit den Veränderungen in der Technologie konnte Glas relativ günstig in immer größeren Blechen hergestellt werden. Dies führte zu größeren Scheiben, und im 20 Jahrhundert zu viel größeren Fenstern in gewöhnlichen inländischen und kommerziellen Gebäuden. El vidrio fue utilizado ampliamente durante la edad media. EL VIDRIO ANGLO-Saxon ha sido encontrado en Inglaterra durante las excavaciones arqueológicas de los sitios de asentamiento y cementerio. el vidrio en el período anglo-Saxon se utilizó en la fabricación de una gama de objetos, incluyendo vasos, cuentas, ventanas y también se utilizó en joyas. A partir del siglo 10, el vidrio fue empleado en vitrales de iglesias y catedrales, con ejemplos famosos en la catedral de chartres y la Basílica de Saint Denis. en el siglo 14, los arquitectos estaban diseñando edificios con paredes de vitral como sainte-Chapelle, París, (1203-1248) y el extremo este de la catedral de gloucester. el vitral tuvo un gran renacimiento con la arquitectura del renacimiento gótico en el siglo XIX. con el renacimiento, y un cambio en el estilo arquitectónico, el uso de grandes ventanas de vidrio manchado se convirtió en menos frecuente. el uso de vidrio manchado doméstico aumentó hasta que las casas más sustanciales tenían ventanas de cristal. Estos eran inicialmente pequeños panes con plomo juntos, pero con los cambios en la tecnología, el vidrio podría ser fabricado relativamente barato en hojas cada vez más grandes. Esto llevó a las ventanas de ventanas más grandes, y, en el siglo 20, a mucho ventanas más grandes en los edificios domésticos y comerciales ordinarios. मध्य युग के दौरान कांच का प्रयोग बड़े पैमाने पर किया गया था । दोनों निपटान और कब्रिस्तान साइटों की पुरातात्विक खुदाई के दौरान इंग्लैंड भर में एंग्लो-सैक्सन ग्लास पाया गया है । आंग्ल-सैक्सन अवधि में कांच का उपयोग बर्तनों, मोतियों, खिड़कियों सहित वस्तुओं की एक श्रृंखला के निर्माण में किया गया था और गहने में भी इस्तेमाल किया गया था । 10 वीं शताब्दी के बाद से, कांच को चर्च और कैथेड्रल के दागदार ग्लास खिड़कियों में काम किया गया था, चार्ट्रेस कैथेड्रल में प्रसिद्ध उदाहरण और सेंट डेनिस के बेसिलिका के साथ । 14 वीं सदी तक, आर्किटेक्ट सैंट-चैपल, पेरिस, (1203-1248) और के कैथेड्रल के पूर्व अंत के रूप में दागदार कांच की दीवारों के साथ इमारतों को डिजाइन कर रहे थे । 19 वीं शताब्दी में गोथिक पुनरुद्धार वास्तुकला के साथ दागदार कांच का एक बड़ा पुनरुद्धार था । पुनर्जागरण के साथ, और वास्तु शैली में परिवर्तन, बड़े दागदार कांच की खिड़कियों का उपयोग कम प्रचलित हो गया । घरेलू दागदार कांच का उपयोग तब तक बढ़ गया जब तक कि अधिकांश पर्याप्त घरों में कांच की खिड़कियां नहीं थीं । ये शुरुआत में छोटे शीशे के साथ एक साथ नेतृत्व कर रहे थे, लेकिन प्रौद्योगिकी में परिवर्तन के साथ, ग्लास तेजी से बड़ी चादरों में अपेक्षाकृत सस्ते का निर्माण किया जा सकता है । यह बड़ी खिड़की के शीशे के लिए नेतृत्व किया, और 20 वीं सदी में साधारण घरेलू और वाणिज्यिक इमारतों में बहुत बड़ी खिड़कियों के लिए । Thủy tinh được sử dụng rộng rãi trong thời Trung Cổ. Kính Anh-Saxon đã được tìm thấy trên khắp nước Anh trong cuộc khai quật khảo cổ của cả các trang web định cư và nghĩa trang. Thủy tinh trong thời kỳ Anh-Saxon được sử dụng trong việc sản xuất một phạm vi của các đối tượng bao gồm các mạch, beads, cửa sổ và cũng được sử dụng trong trang sức. Từ thế kỷ 10 trở đi, thủy tinh được làm việc trong các cửa sổ kính màu của các nhà thờ và các nhà thờ, với những ví dụ nổi tiếng tại Nhà thờ Chartres và Cung thánh của Saint Denis. Vào thế kỷ 14, các kiến trúc sư đã thiết kế các tòa nhà với các bức tường của thủy tinh màu như Sainte-Chapelle, Paris, (1203-1248) và phía Đông của nhà thờ Gloucester. Kính màu có một sự hồi phục lớn với kiến trúc Gothic Revival vào thế kỷ 19 Với sự phục hưng, và một sự thay đổi theo phong cách kiến trúc, việc sử dụng các cửa sổ kính màu lớn đã trở nên ít phổ biến hơn. Việc sử dụng kính thoa nội địa được tăng lên cho đến khi những ngôi nhà lớn nhất có cửa sổ kính. Đây là ban đầu nhỏ panes tôi với nhau, nhưng với những thay đổi trong công nghệ, thủy tinh có thể được sản xuất tương đối rẻ trong những tờ lớn hơn. Điều này dẫn đến cửa sổ lớn hơn panes, và, trong thế kỷ 20, đến nhiều cửa sổ lớn hơn trong các tòa nhà nội địa và thương mại bình thường. 在中世纪期间, 玻璃被广泛使用. 在两个定居点和墓地的考古挖掘期间, 英格兰各地发现了盎格鲁-撒克逊玻璃. 在盎格鲁-撒克逊时期的玻璃被用于制造一系列物体, 包括船只, 珠, 窗户, 也被用于珠宝. 从10世纪起, 玻璃是在教堂和教堂的彩色玻璃窗上使用的, 在沙特尔大教堂和圣丹尼斯大教堂有著名的例子. 到了14世纪, 建筑师们正在设计有彩色玻璃墙的建筑, 如圣 沙 佩 勒, 巴黎, (1203-1248)和格洛斯特主教座堂东端. 彩色玻璃在19世纪与哥特式复兴建筑有着重大的复兴. 随着文艺复兴和建筑风格的变化, 大彩色玻璃窗的使用变得不那么普遍了. 国内彩色玻璃的使用增加了, 直到大部分的房屋都有玻璃窗. 这些最初是小窗体聚在一起, 但随着技术的变化, 玻璃可以在越来越大的床单上相对便宜地制造. 这导致了更大的窗口窗格, 在20世纪, 在普通的国内和商业建筑中有更大的窗户.
Giữa những thế kỷ thứ 8 và 18, việc sử dụng gốm sứ đã được phổ biến trong nghệ thuật Hồi giáo, thường là hình thức của gốm công phu. Tín đồ của Tin-opacified là một trong những công nghệ mới sớm nhất được phát triển bởi những người Hồi giáo Hồi giáo. glazes mờ đầu tiên có thể được tìm thấy như một chiếc ware màu xanh ở Basra, hẹn hò đến khoảng thế kỷ 8 Một đóng góp khác là sự phát triển của đồ gốm dán đá, có nguồn gốc từ thế kỷ 9 Iraq. Các trung tâm khác cho gốm sứ độc đáo trong thế giới cũ bao gồm Fustat (từ 975 đến 1075), Damascus (từ 1100 đến khoảng 1600) và Tabriz (từ 1470 đến 1550). Between the 8th and 18th centuries, the use of glazed ceramics was prevalent in Islamic art, usually assuming the form of elaborate pottery. Tin-opacified glazing was one of the earliest new technologies developed by the Islamic potters. The first Islamic opaque glazes can be found as blue-painted ware in Basra, dating to around the 8th century. Another contribution was the development of stone-paste ceramics, originating from 9th century Iraq. Other centers for innovative ceramic pottery in the Old world included Fustat (from 975 to 1075), Damascus (from 1100 to around 1600) and Tabriz (from 1470 to 1550). Màu đỏ là màu sắc của biểu ngữ của các hoàng đế Byzantine. Ở Tây Âu, Hoàng đế Charlemagne vẽ cung điện của mình đỏ như một biểu tượng rất hiển thị về quyền lực của anh ta, và mang giày đỏ tại lễ đăng quang của anh ta. Các vị vua, các hoàng tử và, bắt đầu vào năm 1295, các Giáo chủ Công giáo La Mã bắt đầu mặc trang phục đỏ. Khi Abbe Suger xây dựng lại thánh đường Saint Denis ở bên ngoài Paris vào đầu thế kỷ 12, ông đã thêm các cửa sổ kính màu màu xanh coban và kính đỏ màu với đồng. Cùng nhau, họ ngập tràn nhà thờ với một ánh sáng bí ẩn. Những cửa sổ kính màu sẽ sớm được thêm vào các nhà thờ ở khắp Pháp, Anh và Đức. Trong bức tranh thời trung cổ màu đỏ được sử dụng để thu hút sự chú ý đến những nhân vật quan trọng nhất; cả Chúa Kitô và Trinh Mary thường được vẽ mặc áo choàng màu đỏ. Rot war die Farbe des Banner der byzantinischen Kaiser. In Westeuropa malte Kaiser Karl seinen Palast rot als ein sehr sichtbares Symbol seiner Autorität und trug zu seiner Krönung rote Schuhe. Könige, Prinzen und Anfang 1295 begannen römisch-katholische Kardinäle, rote Kostüme zu tragen. Als Abbe Suger Anfang des 12 Jahrhunderts die St. Denis-Basilika außerhalb von Paris neu errichtete, fügte er gebeizt, farbig blau und rotes Glas, das mit Kupfer foliert wurde, hinzu. Zusammen haben sie die Basilika mit einem mystischen Licht überflutet. Bald wurden in Frankreich, England und Deutschland gebeizt in die Kathedralen aufgenommen. Im mittelalterlichen Gemälde wurde rot verwendet, um auf die wichtigsten Figuren aufmerksam zu machen; sowohl Christus als auch die Jungfrau Maria wurden häufig mit roten Glühstrümpfe gemalt. Red was the color of the banner of the Byzantine emperors. In Western Europe, Emperor Charlemagne painted his palace red as a very visible symbol of his authority, and wore red shoes at his coronation. Kings, princes and, beginning in 1295, Roman Catholic cardinals began to wear red costumes. When Abbe Suger rebuilt Saint Denis Basilica outside Paris in the early 12th century, he added stained glass windows colored blue cobalt glass and red glass tinted with copper. Together they flooded the basilica with a mystical light. Soon stained glass windows were being added to cathedrals all across France, England and Germany. In Medieval painting red was used to attract attention to the most important figures; both Christ and the Virgin Mary were commonly painted wearing red mantles. بين القرون ال 8 و 18, كان استخدام السيراميك ال الشربات سائدة في الفن الاسلامي, وهو عادة ما تفترض شكل الفخار. كان الزجاجتين من اوائل التقنيات الجديدة التي طورها بوافين الاسلامي. ويمكن العثور على اول الزجاج اسلامية غامضة في البصرة, والتي يعود تاريخها الى حوالي القرن التاسع عشر. وهناك مساهمة اخرى هي تطوير السيراميك معجون الحجر, والذي جاء من القرن 9 الى 1075. ومن بين المراكز الاخرى ل الفخار السيراميك المبتكر في العالم القديم (من 975 الى 1075), دمشق (من 1100 الى حوالي 1600) و تبريز (من 1470 الى 1550). The use of uranium in its natural oxide form dates back to at least the year 79 CE, when it was used to add a yellow color to ceramic glazes. Yellow glass with 1% uranium oxide was found in a Roman villa on Cape Posillipo in the Bay of Naples, Italy, by R. T. Gunther of the University of Oxford in 1912. Starting in the late Middle Ages, pitchblende was extracted from the Habsburg silver mines in Joachimsthal, Bohemia (now Jáchymov in the Czech Republic), and was used as a coloring agent in the local glassmaking industry. In the early 19th century, the world's only known sources of uranium ore were these mines. 在8和18世纪之间, 使用玻璃陶瓷在伊斯兰艺术中盛行, 通常假设是精心制作的陶器. 锡-opacified玻璃是伊斯兰陶艺家开发的最早的新技术之一. 在巴士拉, 第一个伊斯兰不透明的釉可以被发现为蓝色彩绘的洁具, 与8世纪左右. 另一个贡献是石糊陶瓷的发展, 源自9 世纪 伊 拉 克, 其他在旧世界的创新陶瓷陶器的中心包括fustat (从975到1075), 大马士革(从1100到大约1600)和大不里士(从1470年到1550年). الاحمر كان لون راية الاباطرة البيزنطية. وفي اوروبا الغربية, رسم الامبراطور شارلمان قصره باللون الاحمر بوصفه رمزا واضحا جدا ل سلطته, ولبس حذاء احمر في حفل تتويج له. الملوك, الامراء, و, ابتداء من عام 1295, بدا الكراد الكاثوليك في ارتداء الازياء الحمراء. عندما قام ابي سوكر باعادة بناء كنيسة القديس دينيس خارج باريس في اوائل القرن التاسع عشر, واضاف النوافذ الزجاجية الملونة باللون الازرق والزجاج الاحمر ملون بالنحاس. معا غمر الكنيسة بالضوء الغامض. قريبا تم اضافة النوافذ الزجاجية الملونة الى الك الكنائس في جميع انحاء فرنسا وانجلترا والمانيا. في العصور الوسطى, استخدم اللون الاحمر لجذب الانتباه الى اهم الارقام ؛ كل من المسيح و مريم العذراء كان عادة ما يتم طلاءها باللون الاحمر. Mosaik hat eine lange Geschichte, die in Mesopotamien im 3 Jahrtausend v. Chr. beginnt. Kiesel-Mosaiken wurden in Tiryns in mykenische Griechenland gemacht; Mosaiken mit Mustern und Bildern wurden in der klassischen Zeit, sowohl im Alten Griechenland als auch im Alten Rom, verbreitet. Der frühe Christian Basiliken aus dem 4 Jahrhundert wurde mit Wand-und Decke dekoriert. Mosaik-Kunst blühte im byzantinischen Reich vom 6 bis zum 15 Jahrhundert; diese Tradition wurde von dem normannischen Königreich in Sizilien im 12 Jahrhundert, von Ost-beeinflussten Venedig, und unter den Rus in der Ukraine. Mosaik ist in der Renaissance aus der Mode gefallen, obwohl Künstler wie Raphael weiterhin die alte Technik praktizieren. Der römische und byzantinische Einfluss führte Juden dazu, die Synagogen des 5 und 6 Jahrhunderts im Nahen Osten mit Boden zu schmücken.