متى تم اختراع شكل الت الت من الت التتن?
1910
In 1906, the tungsten filament was introduced. Tungsten metal was initially not available in a form that allowed it to be drawn into fine wires. Filaments made from sintered tungsten powder were quite fragile. By 1910, a process was developed by William D. Coolidge at General Electric for production of a ductile form of tungsten. The process required pressing tungsten powder into bars, then several steps of sintering, swaging, and then wire drawing. It was found that very pure tungsten formed filaments that sagged in use, and that a very small "doping" treatment with potassium, silicon, and aluminium oxides at the level of a few hundred parts per million greatly improved the life and durability of the tungsten filaments. في عام 1906, تم ادخال خيوط التتن التتن. لم يكن معدن التتنتن في البداية غير متوفر في شكل يسمح له بال مسحوب الى اسلاك جيدة. خيوط مصنوعة من مسحوق التتن التتن الت كانت هشة جدا. بحلول عام 1910, تم تطوير عملية بواسطة ويليام د. كوليدج في جنرال الكتريك لانتاج شكل من التتن التتن. العملية تتطلب الضغط على مسحوق التتنتن الى القضبان, ثم عدة خطوات من تلبد, تجريف, وبعد ذلك رسم الاسلاك. وقد وجد ان التتن التتن النقي جدا شكل خيوط التي كاد في الاستخدام, وان علاج قليل جدا من المنشطات مع البوتاسيوم, السيليكون, وا اكاسيد الالومنيوم على مستوى بضع مئات من الاجزاء في مليون واحد تحسن بشكل كبير حياة ومتانة التتنستين خيوط. Im Jahr 1906 wurde das Wolfram-Filament eingeführt. Wolfram war ursprünglich nicht in einer Form erhältlich, die es erlaubt hat, in feine Drähte gezogen zu werden. Filamente aus gesintert-Wolfram-Pulver waren ziemlich zerbrechlich. Bis 1910 wurde ein Prozess von William D. entwickelt. Coolidge bei General Electric für die Produktion einer duktil Form von Wolfram. Der Prozess erforderte die Pressen von Wolfram-Pulver in Bars, dann mehrere Schritte von Sintern, Hämmermaschinen und dann Draht Zeichnung. Es wurde festgestellt, dass sehr reine Wolfram gebildet, die im Einsatz sagged, und dass eine sehr kleine Doping-Behandlung mit Kalium, Silizium und Aluminium-Oxide auf der Ebene von ein paar hundert teilen pro Millionen stark verbessert das Leben und die Haltbarkeit des Wolfram Filamente. En 1906, se introdujo el filamento de tungsteno. el metal de tungsteno inicialmente no estaba disponible en una forma que le permitió ser dibujado en cables finos. los filamentos hechos de polvo de tungsteno sinterizado eran bastante frágiles. En 1910, un proceso fue desarrollado por william d. Coolidge en general electric para la producción de una forma dúctil de tungsteno. El proceso requiere presionar el polvo de tungsteno en barras, luego varios pasos de aglomeración, estampación, y luego dibujo de alambre. Se encontró que muy puro tungsteno formado filamentos que encogidos en uso, y que un tratamiento de dopaje muy pequeño con potasio, silicio y óxidos de aluminio a nivel de unos pocos cientos de partes por millón mejoraron enormemente la vida y la durabilidad del tungsteno filamentos. 1906 में, टंगस्टन फिलामेंट का परिचय दिया गया था । टंगस्टन धातु शुरू में एक फॉर्म में उपलब्ध नहीं था जिसने इसे ठीक तारों में खींचा जाने की अनुमति दी थी । sintered टंगस्टन पाउडर से बने filaments काफी नाजुक थे । 1910 तक, विलियम डी द्वारा एक प्रक्रिया विकसित की गई थी । टंगस्टन के एक तन्य रूप के उत्पादन के लिए सामान्य इलेक्ट्रिक पर कूलिज । यह प्रक्रिया टंगस्टन पाउडर को सलाखों में दबाने की आवश्यकता है, फिर sintering, swaging, और फिर तार ड्राइंग के कई कदम । यह पाया गया था कि बहुत शुद्ध टंगस्टन का गठन किया गया है जो उपयोग में है, और यह है कि एक बहुत छोटा डोपिंग उपचार के साथ पोटेशियम, सिलिकॉन, और एल्यूमीनियम ऑक्साइड के स्तर पर एक लाख के स्तर पर बहुत बेहतर है कि जीवन और टंगस्टन के टिकाऊपन filaments. Năm 1906, sợi tungsten đã được giới thiệu. co kim loại ban đầu không có sẵn trong một hình thức mà cho phép nó được vẽ thành những sợi dây tốt. Filaments được làm từ bột wolfram wolfram khá mong manh. Vào năm 1910, một quá trình được phát triển bởi William D. Coolidge tại Tướng Điện để sản xuất một hình thức wolfram. Quy trình yêu cầu nhấn bột tungsten vào các quán bar, sau đó vài bước của sintering, swaging, và sau đó là vẽ dây. Nó đã được tìm thấy rằng rất thuần khiết tạo ra các Loài mà xệ trong sử dụng, và đó là một điều trị doping rất nhỏ với kali, silicon, và nhôm oxit ở mức độ của một vài trăm phần cho mỗi triệu cải thiện cuộc sống và độ bền của tungsten Sợi dây. 1906年, 介绍了钨丝纤维. 钨金属最初不能以一种允许它被画成细线的形式提供. 烧结钨粉做的花丝很脆弱. 到1910年, 威廉· d开发了一个过程. 柯立芝在通用电气生产一种韧性形式的钨. 该过程要求将钨粉压进酒吧, 然后几个烧结, 取, 然后线画的步骤. 它发现, 非常纯钨形成的花丝在使用中下垂, 一个非常小的掺杂治疗与钾, 硅 和 铝 氧化物在几百个部分的水平上大大改善了钨的生活和耐用度丝丝.
1907年发明的一个真空管热三, 使放大的无线电技术和长途电话得以实现. 然而, 三是一个脆弱的装置, 消耗了很多力量. 物理学家朱利叶斯·埃德加· lilienfeld在1925中提出了一个在加拿大的场效应晶体管(fet)的专利, 该专利旨在成为三的固态替代品. lilienfeld还在1926年和1928. 年在美国提出了相同的专利, 但lilienfeld没有发布任何关于他的设备的研究文章, 也没有他的专利引用任何一个工作原型的具体例子. 因为高质量的半导体材料的生产还有几十年, lilienfeld的固态放大器想法在1920年代和1930年代不会找到实际使用, 即使这种装置已经建成. 1934年, 德国发明家奥斯卡万岁, 专利了一个类似的设备 10 मार्च, 1876 को, अपने पेटेंट जारी होने के तीन दिन बाद, बेल काम करने के लिए अपना टेलीफोन प्राप्त करने में सफल रही, ग्रे के डिजाइन के समान तरल ट्रांसमीटर का उपयोग करते हुए । डायाफ्राम के कंपन ने पानी में कंपन करने के लिए एक सुई का कारण बनाया, सर्किट में विद्युत प्रतिरोध को अलग किया । जब बेल ने प्रसिद्ध वाक्य कहा श्री वाटसन-यहाँ आओ-मैं आपको तरल ट्रांसमीटर, वाटसन में देखना चाहता हूँ, एक आस-पास के कमरे में प्राप्त अंत को सुनते हुए, स्पष्ट शब्दों को सुना । تم بناء الجهاز من قبل هاريسون & هاريسون في عام 1937, ثم مع اربعة ادلة و 84 توقف حديث, واستخدم لاول مرة في تتويج الملك جورج السادس. بعض الانابيب من جهاز التل السابق في عام 1848 تم اعادة بناءه وتم دمجها في المخطط الجديد. وقد تم اعادة نصبت الاعضاء, التي تم تصميمها في اواخر القرن التاسع عشر من قبل جون لوفرو بيرسون, في عام 1959. وتمكن ال triode, وهو انبوب فراغ اخترع في عام 1907, من تكنولوجيا الراديو والهواتف الطويلة. ومع ذلك, فان triode كان جهاز هش يستهلك الكثير من الطاقة. وقد قدم الفيزيائي يوليوس ادغار lilienfeld براءة اختراع من اجل ترانزستور (فيت) في كندا في 1925, والذي كان من المقرر ان يكون بديلا من الدولة الصلبة ل ال. وقدم lilienfeld ايضا براءات اختراع مماثلة في الولايات المتحدة في 1926 و 1928., ومع ذلك, لم ينشر اي مواد بحثية عن الاجهزة الخاصة به, كما لم تذكر براءات الاختراع الخاصة به اي امثلة محددة من نموذج عمل. وبما ان انتاج مواد شبه الموصلات عالية الجودة لا يزال على بعد عقود من الزمان, فان افكار مكبر الصوت من lilienfeld الدولة الصلبة لم تكن لكي تجد استخدام عملي في الثمانينات وال 1930, حتى لو تم بناء مثل هذا الجهاز. في عام 1934, تم اختراع مخترع الالماني اوسكار هيل على براءة اختراع جهاز مشابه. الاسم الصيني المعروف ل التبت هو tubo (الصينية: tǔ fān كتبت ايضا باسم tǔ fān او tǔ fān ؛ بينيين: tubo او tufan). هذا الاسم يظهر لاول مرة في الشخصيات الصينية كما tǔ fān في القرن 7 (لي تاي) وكما tǔ fān في القرن 10 (كتاب تانج القديم يصف 608-609 المبعوثين من الملك التبت namri songtsen الى الامبراطور يانغ من سوي).. في اللغة الصينية الوسطى تحدث خلال تلك الفترة, كما تم اعادة بنائها من قبل ويليام اتش ( باكستر ), (tǔ fān) تم نطقها ب (thux-phjon) و (tǔ fān) تم نطقها thux-pjon (مع x تمثل الصوت). بدا تطوير الطرق المستخدمة في لوحات الدوائر المطبوعة الحديثة في اوائل القرن التاسع عشر. في عام 1903, وصف مخترع الماني, البرت هانسون, موصلات ورق مسطحة مغلفة الى لوحة عازلة, في طبقات متعددة. قام توماس اديسون بتجربة الاساليب الكيميائية ل طلاء الموصلات على ورق الكتان في عام 1904. ارثر بيري في عام 1913 براءة اختراع لطريقة طباعة و حفر في بريطانيا, وفي الولايات المتحدة ماكس schoop حصل على براءة اختراع ل رش المعدن على a. لوحة من خلال قناع منقوشة. تشارلز ducas في عام 1927 براءة اختراع طريقة من انماط الدائرة بالكهرباء. Die thermionische Triode, eine 1907 erfundene Vakuum-Tube, ermöglichte eine verstärkte Radio und lange. Der Triode war jedoch ein zerbrechlich Gerät, das viel Kraft verbraucht hat. Der Physiker Julius Edgar Lilienfeld hat ein Patent für einen Feld (FET) in Kanada in 1925 eingereicht, der als fester Ersatz für die Triode dienen soll. Lilienfeld hat auch in den Vereinigten Staaten 1926 und 1928. identische Patente eingereicht. Allerdings hat Lilienfeld keine Forschung über seine Geräte veröffentlicht, noch haben seine Patente keine spezifischen Beispiele eines funktionierenden Prototypen genannt. Da die Produktion von hochwertigen Halbleiter noch Jahrzehnte entfernt war, hätten die solide von Lilienfeld in den 1920 er und 1930 er Jahren keinen praktischen Einsatz gefunden, auch wenn so ein Gerät gebaut worden wäre. Im Jahr 1934 hat der deutsche Erfinder Oskar Heil ein ähnliches Gerät patentiert. In 1948, the point-contact transistor was independently invented by German physicists Herbert Mataré and Heinrich Welker while working at the Compagnie des Freins et Signaux, a Westinghouse subsidiary located in Paris. Mataré had previous experience in developing crystal rectifiers from silicon and germanium in the German radar effort during World War II. Using this knowledge, he began researching the phenomenon of "interference" in 1947. By June 1948, witnessing currents flowing through point-contacts, Mataré produced consistent results using samples of germanium produced by Welker, similar to what Bardeen and Brattain had accomplished earlier in December 1947. Realizing that Bell Labs' scientists had already invented the transistor before them, the company rushed to get its "transistron" into production for amplified use in France's telephone network. Der Bruder von William Champion, John, patentierte einen Prozess im Jahr 1758 für Brennen-Zink-sulfid in ein -, das im Retorte verwendet wird. Vor diesem Zeitpunkt könnte nur Calamine verwendet werden, um Zink zu produzieren. Im Jahr 1798 verbesserte Johann Christian Ruberg den Verhüttung durch den Bau der ersten horizontalen Retorte. Jean-Jacques Daniel Dony baute eine andere Art von horizontalen Zink-Aluminiumhütte in Belgien, die noch mehr Zink verarbeitet haben. Der italienische Arzt Luigi Galvani entdeckte im Jahr 1780, dass die Verbindung der Rückenmark eines frisch seziert Frosch zu einer eisernen Schiene, die von einem Messing-Haken befestigt wurde, das Bein des Frosch zum zucken brachte. Er dachte falsch, er hätte eine Fähigkeit von Nerven und Muskeln entdeckt, um Strom zu erzeugen und den Effekt tierischen Strom zu nennen. Die galvanische Zelle und der Prozess der Verzinkung wurden beide nach Luigi Galvani benannt, und diese Entdeckungen haben den Weg für elektrische Batterien, Verzinkung und kathodischen Schutz geebnet. The thermionic triode, a vacuum tube invented in 1907, enabled amplified radio technology and long-distance telephony. The triode, however, was a fragile device that consumed a lot of power. Physicist Julius Edgar Lilienfeld filed a patent for a field-effect transistor (FET) in Canada in 1925, which was intended to be a solid-state replacement for the triode. Lilienfeld also filed identical patents in the United States in 1926 and 1928. However, Lilienfeld did not publish any research articles about his devices nor did his patents cite any specific examples of a working prototype. Because the production of high-quality semiconductor materials was still decades away, Lilienfeld's solid-state amplifier ideas would not have found practical use in the 1920s and 1930s, even if such a device had been built. In 1934, German inventor Oskar Heil patented a similar device.