في ماذا كتبت من قبل الملكة فيكتوريا كان جون براون يمدح?
اوراق من مجلة حياتنا في المرتفعات
Through the 1860s, Victoria relied increasingly on a manservant from Scotland, John Brown. Slanderous rumours of a romantic connection and even a secret marriage appeared in print, and the Queen was referred to as "Mrs. Brown". The story of their relationship was the subject of the 1997 movie Mrs. Brown. A painting by Sir Edwin Henry Landseer depicting the Queen with Brown was exhibited at the Royal Academy, and Victoria published a book, Leaves from the Journal of Our Life in the Highlands, which featured Brown prominently and in which the Queen praised him highly. خلال فترة التسعينات, تعتمد فيكتوريا بشكل متزايد على خادم من اسكتلندا, جون براون. وهي اشاعات مفترية عن علاقة رومانسية وحتى زواج سري ظهرت في الطباعة, وتم الاشارة الى الملكة باسم السيدة براون. قصة علاقتهم كانت موضوع فيلم 1997 السيدة براون. تم عرض لوحة بواسطة السير ادوين هنري الحديثة تصور الملكة مع براون في الاكاديمية الملكية, و نشرت فيكتوريا كتابا, اوراق من مجلة حياتنا في المرتفعات, والتي كانت تظهر البني بشكل بارز والتي اشاد فيها الملكة بشكل كبير. In den 1860 er Jahren setzte sich Victoria zunehmend auf einen Diener aus Schottland ein, John Brown. Slanderous Gerüchte über eine romantische Verbindung und sogar eine geheime Ehe erschien im Druck, und die Königin wurde als Frau bezeichnet. Braun. Die Geschichte ihrer Beziehung war das Thema des 1997 Films Mrs. Braun. Ein Gemälde von Sir Edwin Henry Landseer, der die Queen mit Brown zeigt, wurde in der Royal Academy ausgestellt, und Victoria veröffentlichte ein Buch, Blätter aus dem Journal of Our Life in den Highlands, das Brown prominent präsentierte und in dem die Königin ihn hoch gelobt hat. A través de la década de 1860, victoria confió cada vez más en un sirviente de Escocia, John Brown. rumores difamador de una conexión romántica e incluso un matrimonio secreto apareció en la impresión, y la reina fue referida como la Sra. Brown. la historia de su relación fue el tema de la película de 1997, Sra. Brown. una pintura de sir Edwin Henry Landseer que representa a la reina con brown fue exhibida en la real academia, y victoria publicó un libro, hojas de la revista de nuestra vida en las tierras altas, que contó con el marrón prominente y en el que la reina le elogió altamente. 1860 के दशक के माध्यम से, विक्टोरिया ने स्कॉटलैंड से एक नौकर पर तेजी से भरोसा किया, जॉन ब्राउन. एक रोमांटिक कनेक्शन की गलत अफवाहें और यहां तक कि एक गुप्त विवाह प्रिंट में दिखाई दिया, और रानी को श्रीमती ब्राउन के रूप में संदर्भित किया गया था । उनके रिश्ते की कहानी 1997 की फिल्म श्रीमती ब्राउन का विषय था । सर एडविन हेनरी landseer की एक पेंटिंग जो ब्राउन के साथ रानी को चित्रित करती थी, रॉयल अकादमी में प्रदर्शित की गई थी, और विक्टोरिया ने एक किताब प्रकाशित की, हाइलैंड्स में हमारे जीवन के जर्नल से पत्ते, जिसमें भूरे रंग के प्रमुखता से चित्रित किया गया था और जिसमें रानी ने उसकी अत्यधिक प्रशंसा की । Qua những năm 1860, Victoria dựa vào một người hầu từ Scotland, John Brown. Slanderous tin đồn về một kết nối lãng mạn và thậm chí một cuộc hôn nhân bí mật xuất hiện trong in, và nữ hoàng được gọi là bà. Nâu. Câu chuyện về mối quan hệ của họ là chủ đề của bộ phim 1997 bà Nâu. Một bức tranh của Ngài Edwin Henry Landseer mô tả Nữ hoàng với Brown được trưng bày tại Học viện Hoàng gia, và Victoria đã xuất bản một cuốn sách, lá từ tạp chí của cuộc sống của chúng tôi ở Highlands, mà nổi bật Brown nổi bật và trong đó Nữ hoàng khen ngợi anh ta rất cao. 1860世纪1860年代, 维多利亚越来越依赖来自苏格兰的男仆约 翰 · 布 朗. 诽谤谣言, 甚至一个秘密婚姻出现在印刷中, 女王被称为布朗夫人. 他们的关系的故事是1997年电影[布朗夫人]的主题. 埃德温·亨利· landseer爵士画的一幅描绘女王与布朗的绘画在皇家学院展出, 维多利亚出版了一本书, 从我们在高原的生活的杂志上, 它突出了布朗的突出地位, 女王非常赞扬他.
كانت المؤرخون المعاصرة في الغالب حاسمة في اداء جون الملك, وما فتت فترة عهده منذ ذلك الوقت موضوع مناقشة هامة ومراجعة دورية من قبل المؤرخون من القرن 16 فصاعدا. وقد لخص مؤرخة جيم برا bradbury الراي التاريخي المعاصر من الصفات الايجابية لجون, مع ملاحظة ان جون يعتبر اليوم عادة مدير عمل بجد, وهو رجل قادر, وهو جنرال قادر. ومع ذلك, اتفق المؤرخون الحديث على انه كان لديه ايضا العديد من الاخطاء كالملك, بما في ذلك ما يصفه التاريخ رالف تيرنر بانه صفات شخصية كريهة, وحتى خطيرة, مثل التفاهة وال spitefulness والقسوة. وقد قدمت هذه الصفات السلبية مواد واسعة للكتاب الخيال في العصر الفيكتورية, وما زال جون شخصية متكررة في الثقافة الشعبية الغربية, في الاساس كشريدة في الافلام والقصص التي تصور اساطير روبن هود. في القرن ال 16, غيرت التغييرات السياسية والدينية موقف المؤرخون تجاه جون. كان المؤرخون تودور تميل بشكل عام نحو الملك, مع التركيز على المعارضة جون ل ال بابا البابا وتعزيز الحقوق وال امتيازات الخاصة للملك. التاريخ التحريفية الذي كتبه جون فوكس, ويليام يول وروبرت بارنز صور جون بانه بطل البروتستانتية في وقت مبكر, و جون فوكس شمل الملك في كتابه الشهداء. في عام 1632, اشاد جون سبيد من britaine العظيم في عام 1632, وهو الملك, وهو الملك, وهو الملك, وهو اللوم على تحيز المؤرخون القرون الوسطى من اجل سمعة الملك السيئة. chép đương đại chủ yếu là quan trọng về hiệu suất của John như vua, và triều đại của ông ấy đã kể từ khi là chủ đề của cuộc tranh luận quan trọng và bản chỉnh sửa tuần hoàn của các nhà sử học từ thế kỷ 16 trở Sử Jim Bradbury đã ghi lại ý kiến lịch sử đương đại của các phẩm chất tích cực của John, quan sát rằng John hôm nay thường được coi là một quản trị viên chăm chỉ, một người đàn ông, một tướng quân. Tuy nhiên, các nhà sử học hiện đại đồng ý rằng anh ta cũng có nhiều khuyết điểm như vua, bao gồm những gì nhà sử học Ralph Turner mô tả như là sự khó chịu, ngay cả những nét cá tính nguy hiểm, chẳng hạn như nhỏ, Những phẩm chất tiêu cực này cung cấp chất liệu rộng rãi cho các nhà văn hư cấu trong thời đại Victoria, và John vẫn là một nhân vật định kỳ trong văn hóa phổ biến phương Tây, chủ yếu là một villain trong phim và những câu chuyện mô tả các huyền thoại Robin 在16 世纪, 政治和宗教变化改变了历史学家对约翰的态度. 都铎历史学家普遍倾向于国王, 重点是约翰对教皇的反对和他促进国王的特殊权利和特权. 由john狐狸, william廷和robert barnes写的修正主义历史描绘约翰是一个早期的新教英雄, 约翰·福克斯在他的烈士书中包括国王. 约翰·速度的1632年伟大的britaine的historie赞扬了约翰作为国王的伟大名声; 他指责中世纪编年史的偏见为国王的可怜的声誉. In the 1940s, new interpretations of John's reign began to emerge, based on research into the record evidence of his reign, such as pipe rolls, charters, court documents and similar primary records. Notably, an essay by Vivian Galbraith in 1945 proposed a "new approach" to understanding the ruler. The use of recorded evidence was combined with an increased scepticism about two of the most colourful chroniclers of John's reign, Roger of Wendover and Matthew Paris. In many cases the detail provided by these chroniclers, both writing after John's death, was challenged by modern historians. Interpretations of Magna Carta and the role of the rebel barons in 1215 have been significantly revised: although the charter's symbolic, constitutional value for later generations is unquestionable, in the context of John's reign most historians now consider it a failed peace agreement between "partisan" factions. There has been increasing debate about the nature of John's Irish policies. Specialists in Irish medieval history, such as Sean Duffy, have challenged the conventional narrative established by Lewis Warren, suggesting that Ireland was less stable by 1216 than was previously supposed. In the 16th century political and religious changes altered the attitude of historians towards John. Tudor historians were generally favourably inclined towards the king, focusing on John's opposition to the Papacy and his promotion of the special rights and prerogatives of a king. Revisionist histories written by John Foxe, William Tyndale and Robert Barnes portrayed John as an early Protestant hero, and John Foxe included the king in his Book of Martyrs. John Speed's Historie of Great Britaine in 1632 praised John's "great renown" as a king; he blamed the bias of medieval chroniclers for the king's poor reputation. Trong số những lý do mà bài phát biểu này rất đáng khâm phục là đoạn đường của Chúa Bathurst (1684-1775); Burke mô tả một thiên thần trong năm 1704 tiên tri để Bathurst tương lai vĩ đại của nước Anh và cũng của nước Mỹ: thanh niên, có nước Mỹ - mà tại ngày này phục vụ ít hơn là để giải trí bạn với những câu chuyện của những người đàn ông dã man, và những cách cư xử thô lỗ; nhưng sẽ, trước khi bạn nếm cái chết, chỉ cho nó bằng toàn bộ thương mại đó mà bây giờ thu hút sự ghen tị của thế giới. Samuel Johnson rất bực bội khi nghe nó liên tục được khen ngợi, rằng anh ta đã làm một bài nhại lại, nơi ma quỷ xuất hiện với một người trẻ tuổi và dự đoán rằng trong thời gian ngắn, Whiggism sẽ đầu độc ngay cả thiên đường của nước Mỹ! Contemporary chroniclers were mostly critical of John's performance as king, and his reign has since been the subject of significant debate and periodic revision by historians from the 16th century onwards. Historian Jim Bradbury has summarised the contemporary historical opinion of John's positive qualities, observing that John is today usually considered a "hard-working administrator, an able man, an able general". Nonetheless, modern historians agree that he also had many faults as king, including what historian Ralph Turner describes as "distasteful, even dangerous personality traits", such as pettiness, spitefulness and cruelty. These negative qualities provided extensive material for fiction writers in the Victorian era, and John remains a recurring character within Western popular culture, primarily as a villain in films and stories depicting the Robin Hood legends. हालांकि व्हिग grandees जैसे पोर्टलैंड और फित्ज्विल्लिं ने निजी रूप से बर्क की अपील से सहमत हो गए थे, वे चाहते थे कि उन्होंने अधिक मध्यम भाषा का उपयोग किया था । फित्ज्विल्लिं ने अपील देखी कि मैंने जो सिद्धांतों की शपथ ली है, वह लंबे समय से और लंबे समय से है । फ्रांसिस टांगो, एक backbench व्हिग सांसद, बर्क को लिखा :... हालांकि उन कारणों के लिए जो मैं अब विस्तार नहीं करूँगा, मैंने अपने भावनाओं को नहीं दिया, मैं श्री फॉक्स और फ्रेंच क्रांति पर विपक्ष के महान शरीर से सबसे पूरी तरह से अलग हूँ. बर्क ने राजा से अपील की एक प्रति भेजी और राजा ने एक मित्र से बर्क से संवाद करने का अनुरोध किया कि उसने इसे बड़ी संतुष्टि के साथ पढ़ा था । बर्क ने अपने रिसेप्शन का लिखा: हमारी पार्टी में से एक शब्द नहीं । वे चुपके से galled हैं । वे मेरे साथ एक शीर्षक के लिए सहमत हैं; लेकिन वे फॉक्स को चोट पहुंचाने के डर के लिए नहीं बोलते हैं ।... वे मुझे अपने आप के लिए छोड़ देते हैं; वे देखते हैं कि मैं अपने आप को न्याय कर सकता हूँ । चार्ल्स बर्नी ने इसे एक सबसे प्रशंसनीय पुस्तक के रूप में देखा-राजनीतिक विषयों पर सबसे अच्छा और सबसे उपयोगी जो मैंने कभी देखा है लेकिन विश्वास है कि बर्क और फॉक्स के बीच व्हिग पार्टी में मतभेद सार्वजनिक रूप से प्रसारित नहीं किया जाना चाहिए । समकालीन इतिहासकारों, राजा के रूप में जॉन के प्रदर्शन के ज्यादातर महत्वपूर्ण थे, और उनका शासन 16 वीं शताब्दी के बाद से इतिहासकारों द्वारा महत्वपूर्ण बहस और आवधिक संशोधन का विषय रहा है । इतिहासकार जिम ब्रैडबरी ने जॉन के सकारात्मक गुणों की समकालीन ऐतिहासिक राय का संक्षेप किया है, यह देखते हुए कि जॉन आज आमतौर पर एक कठिन काम करने वाले प्रशासक, एक सक्षम आदमी, एक सक्षम जनरल माना जाता है । फिर भी, आधुनिक इतिहासकारों ने माना कि उनके पास भी राजा के रूप में कई दोष थे, जिसमें इतिहासकार राल्फ टर्नर अप्रिय के रूप में वर्णित करते हैं, यहां तक कि खतरनाक व्यक्तित्व लक्षण, जैसे कि रहते, spitefulness और क्रूरता । इन नकारात्मक गुणों ने विक्टोरियन युग में काल्पनिक लेखकों के लिए व्यापक सामग्री प्रदान की, और जॉन पश्चिमी लोकप्रिय संस्कृति के भीतर एक पुनरावर्ती चरित्र रहता है, मुख्य रूप से फिल्मों में खलनायक के रूप में और रॉबिन हुड महापुरूष को चित्रित करने वाली कहानियों में ।