تم تقسيم اليونان الى اقسام من حكام مختلفين في اي عام?
1204
Following the Fourth Crusade and the fall of Constantinople to the "Latins" in 1204 mainland Greece was split between the Greek Despotate of Epirus (a Byzantine successor state) and Frankish rule (known as the Frankokratia), while some islands came under Venetian rule. The re-establishment of the Byzantine imperial capital in Constantinople in 1261 was accompanied by the empire's recovery of much of the Greek peninsula, although the Frankish Principality of Achaea in the Peloponnese and the rival Greek Despotate of Epirus in the north both remained important regional powers into the 14th century, while the islands remained largely under Genoese and Venetian control. بعد الحملة الصليبية الرابعة و سقوط اسطنبول الى اللاتين في 1204 البر الرئيسي اليونان تم تقسيم بين اليونان اليونانية من ا ((الدولة الخلف البيزنطية) و حكم الفرنجة (المعروف باسم frankokratia), في حين ان بعض الجزر تحت حكم البندقية. وقد كان اعادة تاسيس العاصمة الامبراطورية البيزنطية في اسطنبول في عام 1261 مع استعادة الامبراطورية لكثير من شبه الجزيرة اليونانية, على الرغم من ان امارة الفرنجة في بيلوبونيز وال ال اليونانية المنافسة من اي (في الشمال وظل كلاهما قوى اقليمية هامة في القرن التاسع عشر, في حين بقيت الجزر الى حد كبير تحت السيطرة جنوة و البندقية. Nach dem vierten Kreuzzug und dem Fall von Konstantinopel auf die Lateiner im Jahr 1204 wurde Griechenland zwischen dem griechischen Despotat von Epirus (einem byzantinischen Nachfolger) und der fränkischen Herrschaft (bekannt als die) aufgeteilt, während einige Inseln unter die venezianische Herrschaft kamen. Die Re-Establishment der byzantinischen kaiserlichen Hauptstadt in Konstantinopel im Jahr 1261 wurde begleitet von der Genesung des Imperiums von viel der griechischen Halbinsel, obwohl das fränkische Fürstentum von Achaia auf dem Peloponnes und die rivalisierenden griechischen Despotat von Epirus im Norden Beide blieben wichtige regionale Kräfte in das 14 Jahrhundert, während die Inseln weitgehend unter Genueser und venezianischen Kontrolle blieben. Después de la cuarta cruzada y la caída de Constantinopla a los latinos en 1204 Grecia continental se dividió entre el despotado griego de epiro (un estado sucesor bizantino) y la regla franco (conocido como el latinocracia), mientras que algunas islas llegaron bajo regla veneciana. El re-Establecimiento de la capital imperial Bizantina en Constantinopla en 1261 fue acompañado por la recuperación del imperio de gran parte de la península griega, aunque el principado franco de acaya en el peloponeso y el rival griego rival de epiro en el norte ambos permanecieron importantes poderes regionales en el siglo XIX, mientras que las islas permanecieron en gran parte bajo el control genovés y veneciano. चौथे धर्मयुद्ध के बाद और 1204 में latins के लिए क़ुस्तुंतुनिया के पतन के बाद । मुख्य भूमि ग्रीस epirus के यूनानी despotate (एक बीजान्टिन उत्तराधिकारी राज्य) और फ्रेंकिश नियम (frankokratia के रूप में जाना जाता है) के बीच विभाजित किया गया था, जबकि कुछ द्वीप वेनिस नियम के तहत आए थे । 1261 में क़ुस्तुंतुनिया में बीजान्टिन शाही राजधानी की फिर से स्थापना के साथ, ग्रीक प्रायद्वीप के अधिकांश के लिए साम्राज्य की वसूली के साथ था, हालांकि पेलोपोनीज़ में achaea की फ्रेंकिश रियासत और उत्तर में epirus के प्रतिद्वंद्वी यूनानी despotate दोनों 14 वीं शताब्दी में महत्वपूर्ण क्षेत्रीय शक्तियां बने रहे, जबकि द्वीप काफी हद तक genoese और वेनिस नियंत्रण के अधीन रहे । Sau cuộc Thập tự chinh thứ tư và mùa thu của Constantinople đến cái trong 1204 đất liền Hy Lạp đã được phân chia giữa các Despotate Hy Lạp của Epirus (một bang người kế nhiệm Byzantine) và quy tắc Frankia (được biết đến như là Frankokratia), trong khi một số hòn đảo đến dưới quy tắc của Venice. Sự thành lập của thủ đô Byzantine ở Constantinople năm 1261 đã được đi kèm với sự phục hồi của đế chế rất nhiều của bán đảo Hy Lạp, mặc dù công quốc Frankia của Achaea trong Peloponnese và đối thủ Hy Lạp Despotate của Epirus ở phía bắc cả hai đều là những quyền lực khu vực quan trọng vào thế kỷ 14, trong khi các hòn đảo vẫn còn phần lớn dưới sự kiểm soát của Corse và Venice. 在第四次十字军东征和1204年的君士坦丁堡对拉丁人的垮台后, 希腊在希腊的伊庇鲁斯(一个拜占庭继承国)和法兰克人规则(称为frankokratia)之间分裂, 而一些1261年在君士坦丁堡重建拜 占 庭帝国首都, 伴随着帝国恢复大部分希腊半岛, 虽然在伯罗奔尼撒的亚加亚的法兰克公国和北部的伊庇鲁斯的竞争对手希腊despotate两个都仍然是重要的区域大国进入14世纪, 而群岛仍然主要在热那亚和威尼斯控制下.
古老的希腊传统上是一个激烈的, 独立的城市国家的收集. 伯罗奔尼撒战争(公元前431-404年)后, 希腊已经陷入了一个斯巴达霸权, 其中斯巴达是杰出的, 但并不是所有斯巴达霸权在特(前371年)的战斗后被一个底成功, 但在mantinea (公元前362年)的战斗后, 所有的希腊都如此削弱, 没有一个国家可以声称是卓越的. 正是在这种背景下, 马其顿的优势开始于国王菲 利 普 二 世, 马其顿位于希腊世界的外围, 虽然其皇室家庭声称希腊血统, 但马其顿人自己被看作是半个.-其他希腊人野蛮. 然而, 马其顿有一个相对强大和中央集权的政府, 与大多数希腊州相比, 直接控制了一个大地区. 现在相信希腊人(以及该地区其他地区)如果单独离开就不会有和平, 罗马决定在希腊世界建立其第一个永久立足点, 并将马其顿王国分成四个客户共和国. 然而, 马其顿的骚动仍在继续. 第四次马其顿战争, 150年至148年, 与一个马其顿的伪装者战斗, 他再次试图重建老王国, 再次破坏希腊的稳定. 罗 马 人在pydna的第二场战役中迅速打败了马其顿人. Überzeugt jetzt, dass die Griechen (und damit der Rest der Region) keinen Frieden hätten, wenn sie allein gelassen werden, beschloss Rom, sein erstes ständiges Standbein in der griechischen Welt zu etablieren, und teilte das Königreich Mazedonien in vier Kunden. Doch, die mazedonischen Aufregung ging weiter. Der vierte mazedonischen Krieg, 150 bis 148 v. Chr. wurde gegen einen mazedonischen Heuchler gegen den Thron gekämpft, der Griechenland erneut destabilisiert hat, indem er versucht, das alte Königreich neu zu etablieren. Die Römer haben die Mazedonier bei der zweiten Schlacht von Pydna schnell besiegt. Ancient Greece had traditionally been a fractious collection of fiercely independent city-states. After the Peloponnesian War (431–404 BC), Greece had fallen under a Spartan hegemony, in which Sparta was pre-eminent but not all-powerful. Spartan hegemony was succeeded by a Theban one after the Battle of Leuctra (371 BC), but after the Battle of Mantinea (362 BC), all of Greece was so weakened that no one state could claim pre-eminence. It was against this backdrop, that the ascendancy of Macedon began, under king Philip II. Macedon was located at the periphery of the Greek world, and although its royal family claimed Greek descent, the Macedonians themselves were looked down upon as semi-barbaric by the rest of the Greeks. However, Macedon had a relatively strong and centralised government, and compared to most Greek states, directly controlled a large area. Convencido ahora de que los griegos (y por lo tanto el resto de la región) no tendrían paz si fuera solo, Roma decidió establecer su primer puesto permanente en el mundo griego, y dividió el reino de Macedonia en cuatro repúblicas de clientes. Sin embargo, la agitación macedonia continuó. la cuarta guerra Macedonia, de 150 a 148 A.C., se libró contra un pretendiente macedonio al trono que volvió a desestabilizar Grecia al tratar de volver a establecer el viejo reino. los romanos derrotaron rápidamente a los macedonios en la segunda batalla de pidna. وبمجرد ان اندلعت حرب الاستقلال اليونانية في عام 1821, غادر العديد من القبارصة اليونان الى اليونان للانضمام الى القوات اليونانية. ردا على ذلك, قام الحاكم العثماني قبرص باعتقال وتنفيذ 486 من القبارصة يوناني بارز, بمن فيهم رئيس اساقفة قبرص, و kyprianos, واربع اساقفة اخرين. وفي عام 1828, دعا اول رئيس اليونان الحديث يوانيس kapodistrias الى اتحاد قبرص مع اليونان, وتم العديد من الانتفاضات البسيطة. وقد ادى رد الفعل على الحكم العثماني الى انتفاضة من قبل كل من القبارصة اليونان والتركية, على الرغم من ان ايا منها لم يكن بعد قرون من الاهمال من قبل الاتراك, الفقر الذي لا يزال في معظم الشعب, وال جامعي الضرائب الحالية يغذي الوطنية اليونانية, ومن قبل فكرة القرن ال 20 عن الاتحاد, او الاتحاد, مع اليونان المستقلة حديثا كانت جذورها بشكل راسخ بين القبارصة اليونان. प्राचीन ग्रीस पारंपरिक रूप से स्वतंत्र शहर-राज्यों का एक कसने संग्रह रहा था । peloponnesian युद्ध (431-404 ईसा पूर्व) के बाद, ग्रीस एक स्पार्टन आधिपत्य के तहत गिर गया था, जिसमें स्पार्टा पूर्व-प्रख्यात था लेकिन सभी शक्तिशाली नहीं है । स्पार्टन आधिपत्य को leuctra (371 ईसा पूर्व) की लड़ाई के बाद एक थेबान द्वारा सफल किया गया था, लेकिन mantinea (362 ईसा पूर्व) की लड़ाई के बाद, ग्रीस के सभी इतने कमजोर थे कि कोई भी राज्य पूर्व-उभार का दावा नहीं कर सकता । यह इस पृष्ठभूमि के खिलाफ था, कि macedon का प्रभुत्व शुरू हुआ, राजा फिलिप द्वितीय के तहत । macedon ग्रीक दुनिया की परिधि पर स्थित था, और हालांकि इसके शाही परिवार ने ग्रीक वंश का दावा किया, मकिदुनिया खुद को अर्ध के रूप में नीचे देखा गया था-बाकी यूनानियों द्वारा बर्बर । हालांकि, macedon की एक अपेक्षाकृत मजबूत और केंद्रीकृत सरकार थी, और अधिकांश ग्रीक राज्यों की तुलना में, सीधे एक बड़े क्षेत्र को नियंत्रित किया गया । As soon as the Greek War of Independence broke out in 1821, several Greek Cypriots left for Greece to join the Greek forces. In response, the Ottoman governor of Cyprus arrested and executed 486 prominent Greek Cypriots, including the Archbishop of Cyprus, Kyprianos and four other bishops. In 1828, modern Greece's first president Ioannis Kapodistrias called for union of Cyprus with Greece, and numerous minor uprisings took place. Reaction to Ottoman misrule led to uprisings by both Greek and Turkish Cypriots, although none were successful. After centuries of neglect by the Turks, the unrelenting poverty of most of the people, and the ever-present tax collectors fuelled Greek nationalism, and by the 20th century idea of enosis, or union, with newly independent Greece was firmly rooted among Greek Cypriots. كانت المسيحية عامل توحيد رئيسي بين اوروبا الشرقية والغربية قبل الغزو العربي, ولكن غزو شمال افريقيا وا الاتصالات البحرية بين تلك المناطق. وعلى نحو متزايد, تختلف الكنيسة البيزنطية في اللغة, والممارسات, وال القداس من الكنيسة الغربية. الكنيسة الشرقية استخدمت اليونانية بدلا من اللاتينية الغربية. وقد ظهرت الاختلافات اللاهوتية والسياسية, وبحلول القرن التاسع عشر قضايا القرن التاسع عشر مثل الزواج, والزواج الديني, وسيطرة الدولة على الكنيسة, الى حد ان الاختلافات الثقافية والدينية اكبر من اوجه التشابه. جاء الاستراحة الرسمية في عام 1054, عندما اشتبكت ال البابا والسلطة الابوية في اسطنبول على السيادة ال البابا و كنسيا بعضهم البعض, مما ادى الى تقسيم المسيحية الى اثنين - اصبح الفرع الغربي الكنيسة الكاثوليكية الرومانية والفرع الشرقي الكنيسة الارثوذكسية. Das alte Griechenland war traditionell eine gespanntes Sammlung von heftig unabhängigen Städten. Nach dem Peloponnesische Krieg (431-404 v. Chr.) war Griechenland unter eine Spartaner-Hegemonie gefallen, in der Sparta vor der Tür stand, aber nicht alle war. Die Hegemonie der Spartaner wurde von einem thebanischen nach der Schlacht von Leuktra (371 v. Chr.) erreicht, aber nach der Schlacht von Mantineia (362 v. Chr.) war ganz Griechenland so geschwächt, dass kein Staat vor der Eminenz behaupten konnte. Es war gegen diese Kulisse, dass der Aufstieg von Makedonien begann, unter König Philipp II. Makedonien befand sich an der Peripherie der griechischen Welt, und obwohl seine königliche Familie den griechischen Abstieg beanspruchte, wurden die Mazedonier selbst als Semi angesehen.-barbarisch durch den Rest der Griechen. Allerdings hatte Makedonien eine relativ starke und zentralisierte Regierung, und im Vergleich zu den meisten griechischen Staaten, kontrollierte direkt eine große Gegend.