النصوص المتعلقة ب (بوذا بوذا) كتبت في اي قرن?
القرن الحادي والعشرين قبل الميلاد
The earliest Mahāyāna sūtras to include the very first versions of the Prajñāpāramitā genre, along with texts concerning Akṣobhya Buddha, which were probably written down in the 1st century BCE in the south of India. Guang Xing states, "Several scholars have suggested that the Prajñāpāramitā probably developed among the Mahāsāṃghikas in southern India, in the Āndhra country, on the Kṛṣṇa River." A.K. Warder believes that "the Mahāyāna originated in the south of India and almost certainly in the Āndhra country." في وقت مبكر من mahāyāna sūtras لتشمل النسخة الاولى من نوع prajnaparamita, الى جانب النصوص المتعلقة akṣobhya بوذا, والتي ربما كانت مكتوبة في القرن الحادي والعشرين قبل الميلاد في جنوب الهند. غوانغ شينغ, ويقول العديد من العلماء ان ال prajnaparamita ربما تطورت بين ال mahāsāṃghikas في جنوب الهند, في بلد اندرا, على ال ا krsna ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا. ا... La primera mahāyāna sūtras para incluir las primeras versiones del género prajnaparamita, junto con textos referentes a buda akṣobhya, que probablemente fueron escritos en el siglo 1 AC en el sur de la India. Estados Xing Estados, varios estudiosos han sugerido que los prajnaparamita probablemente desarrollados entre los mahāsāṃghikas en el sur de la India, en el país de andhra, en el krsna river. a.k. guardián cree que el mahāyāna se originó en el sur de la india y casi sin duda en el país de andhra. सबसे पहले महायान आरम्भ को शामिल शैली के बहुत पहले संस्करणों को शामिल करने के लिए, साथ बुद्ध के बारे में ग्रंथों के साथ, जो शायद भारत के दक्षिण में 1 वीं शताब्दी ईसा पूर्व में लिखा गया था । गुआंग ज़िंग राज्यों, कई विद्वानों ने सुझाव दिया है कि prajnaparamita शायद दक्षिणी भारत में mahāsāṃghikas के बीच विकसित किया गया है, आंध्र देश में, कृष्ण नदी पर ए. ए. दरोग़ा का मानना है कि महायान भारत के दक्षिण में पैदा हुआ और लगभग निश्चित रूप से आंध्र देश में. śrīmālādevī siṃhanādavaipulyasūtra sớm nhất để bao gồm các phiên bản đầu tiên của các thể loại Prajñāpāramitā, cùng với các văn bản về Akṣobhya Phật, mà có thể được viết xuống vào thế kỷ 1 TCN ở phía nam Ấn Độ. Guang Xing bang, một số học giả đã đề nghị rằng cái có thể được phát triển giữa các Mahāsāṃghikas ở miền nam Ấn Độ, trong quốc gia Āndhra, trên cái River. a.k. Warder tin rằng cái có nguồn gốc ở phía nam Ấn Độ và gần như chắc chắn ở đất nước Āndhra. 最早的摄藏将包括第一个版本的prajnaparamita类型, 以及关于akṣobhya佛的文本, 这可能是在公元前1世纪在印度南部写的. 光兴州, 几个学者建议, 的可能在印度南部的mahāsāṃghikas中发展, 在安 得 拉国家, 在奎师师river. a.k. 狱吏认为, 摄起源于印度南部, 几乎当然在安得拉国家....
In addition to the Vedas, the principal texts of Hinduism, the core themes of the Sanskrit epics Ramayana and Mahabharata are said to have their ultimate origins during this period. The Mahabharata remains, today, the longest single poem in the world. Historians formerly postulated an "epic age" as the milieu of these two epic poems, but now recognize that the texts (which are both familiar with each other) went through multiple stages of development over centuries. For instance, the Mahabharata may have been based on a small-scale conflict (possibly about 1000 BCE) which was eventually "transformed into a gigantic epic war by bards and poets". There is no conclusive proof from archaeology as to whether the specific events of the Mahabharat have any historical basis. The existing texts of these epics are believed to belong to the post-Vedic age, between c. 400 BCE and 400 CE. Some even attempted to date the events using methods of archaeoastronomy which have produced, depending on which passages are chosen and how they are interpreted, estimated dates ranging up to mid 2nd millennium BCE. 除了吠陀, 印度教的主要文本, 梵文史诗罗摩摩和摩婆罗多的核心主题据说在这段时间里有他们的终极起源. 今天, 摩婆罗多仍然是世界上最长的单首诗. 历史学家曾假定一个史诗般的时代是这两首史诗般的诗歌的背景, 但现在认识到, 这些文本(两个都是熟悉的)经过几个世纪的发展的多个阶段. 例如, 摩诃婆罗多可能是基于一个小 规模 冲突 (可能大约是公元前1000年), 最终被吟游诗人和诗人变成了一场巨大的史诗战争. 考古学没有确凿的证据证明早已的具体事件是否有任何历史依据. 这些史诗的现有文本被认为属于后吠陀时代, 在公元前400年和400 ce之间. 有些人甚至试图用archaeoastronomy的方法进行活动, 这取决于选择的段落和如何解释, 估计日期到公元前2年中期. وبالاضافة الى الفيدا, يقال ان النصوص الرئيسية ل الهندوسية, والمواضيع الرئيسية من ملاحم السنسكريتية امانيا وباات هي لها اصولها النهائية خلال هذه الفترة. لا يزال الباات, اليوم, اطول قصيدة واحدة في العالم. وقد افترض المؤرخون سابقا ان عصر ملحمية هو الوسط لهذه القصائد الم ملحمة, ولكن الان اعترف بان النصوص (التي تعرف بعضها البعض) تمر بمراحل متعددة من التطور على مر القرون. على سبيل المثال, قد تكون الباات مبنية على صراع صغير (ربما حوالي 1000 قبل الميلاد) والتي تحولت في نهاية المطاف الى حرب ملحمية عملاقة من قبل الشعراء والشعراء. لا يوجد دليل قاطع من علم الاثار على ما اذا كانت الاحداث المحددة للم (ن لها اي اساس تاريخي. ويعتقد ان النصوص الحالية لهذه ملاحم تنتمي الى عصر ما بعد الفيدية, بين ج. 400 قبل الميلاد و 400 م. وقد حاول البعض حتى تاريخ الاحداث باستخدام اساليب و التي انتجت, اعتمادا على اي ممرات يتم اختيارها وكيفية تفسيرها, التواريخ المقدرة التي تتراوح حتى منتصف الالفية الثانية قبل الميلاد. 12 वीं सदी सीई में अंडलुसियन मुस्लिम दार्शनिक और उपन्यासकार अबू बकर इब्न तुफैल (पश्चिम में abubacer या ebn tophail के रूप में जाना जाता है) को अपने अरबी दार्शनिक उपन्यास, हेय इब्न yaqdhan में एक विचार प्रयोग के रूप में tabula रसा का सिद्धांत शामिल किया गया जिसमें उन्होंने एक जंगली बच्चे के दिमाग के विकास को एक tabula रसा से एक वयस्क के लिए दर्शाया, एक रेगिस्तान द्वीप पर समाज से पूर्ण अलगाव में, अकेले अनुभव के माध्यम से । उनके दार्शनिक उपन्यास का लैटिन अनुवाद, जो 1671 में एडवर्ड पोकोक के द्वारा प्रकाशित किया गया था, जॉन लोके के निर्माण रसा के निर्माण पर एक प्रभाव था, जो मानव समझ के बारे में एक निबंध में था । Neben den Veden, den wichtigsten Texten des Hinduismus, werden die Kern-Themen des Sanskrit Epen Ramayana und Mahabharata in dieser Zeit ihre ultimative Herkunft haben. Das Mahabharata bleibt, heute, das längste Gedicht der Welt. Historiker haben früher ein Epic Alter als das Milieu dieser beiden epischen Gedichte postuliert, aber jetzt erkennen, dass die Texte (die beide miteinander vertraut sind) über Jahrhunderte hinweg mehrere Stadien der Entwicklung durchlaufen haben. So könnte das Mahabharata zum Beispiel auf einem kleinen Konflikt (möglicherweise etwa 1000 v. Chr.) basieren, der schließlich in einen gigantischen epischen Krieg von Barden und Dichter verwandelt wurde. Es gibt keinen überzeugenden Beweis von der Archäologie, ob die spezifischen Ereignisse der Mahabharat eine historische Grundlage haben. Die bestehenden Texte dieser Epen werden angenommen, dass sie zum post-vedischen Alter gehören, zwischen C. 400 v. und 400 CE. Einige haben sogar versucht, die Ereignisse mit Methoden der Vorträgen zu datieren, die produziert haben, je nachdem, welche Passagen gewählt werden und wie sie interpretiert werden, geschätzte Termine bis Mitte 2 Jahrtausend v. Chr. Eine weitere Arbeit aus dem alten Griechenland, die einen frühen Einfluss auf die Botanik hat, ist De Materia Medica, eine fünf-Bände Enzyklopädie über die pflanzliche Medizin, die in der Mitte des ersten Jahrhunderts von griechischen Arzt und Pharmakologe Pedanios Dioskurides geschrieben wurde Die Medica von de Materia wurde seit über 1,500 Jahren weithin gelesen. Wichtige Beiträge aus der mittelalterlichen muslimischen Welt umfassen Ibn Filahât Mada Landwirtschaft, Abū Nuʿmān Dīnawarī (828-896) das Buch der Pflanzen, und Ibn Bassal die Klassifikation der Böden. Anfang des 13 Jahrhunderts schrieb Abu al-Abbas al-Nabati und Ibn al-Baitar (d. 1248) auf systematische und wissenschaftliche Weise über Botanik. Además de los vedas, se dice que los principales textos del hinduismo, los temas básicos del sánscrito epic ramayana y mahabharata, tienen sus orígenes finales durante este período. El Mahabharata sigue siendo, hoy, el poema único más largo del mundo. Los historiadores antiguamente postulado una edad épica como el medio ambiente de estos dos poemas épicos, pero ahora reconocen que los textos (que ambos están familiarizados entre sí) pasaron por múltiples etapas de desarrollo durante siglos. Por ejemplo, el mahabharata puede haber sido basado en un conflicto a pequeña escala (posiblemente alrededor de 1000 AC) que finalmente se transformó en una gigantesca guerra épica por bardos y poetas. No hay ninguna prueba concluyente de la arqueología en cuanto a si los eventos específicos de los mahabharata tienen alguna base histórica. Se cree que los textos existentes de estas épicas pertenecen a la edad post-Védica, entre c. 400 ac y 400 CE. Algunos incluso intentaron salir de los eventos utilizando métodos de arqueoastronomía que han producido, dependiendo de qué pasajes son elegidos y cómo se interpretan, fechas estimadas que van hasta mediados del 2º Milenio Ac. El final de la edad oscura está tradicionalmente fechada en 776 AC, el año de los primeros juegos olímpicos. La Ilíada y la odisea, los textos fundamentales de la literatura occidental, se cree que han sido compuestos por homer en los siglos 8 o 7 A.C. con el final de la edad oscura, surgieron varios reinos y ciudad-Estados a través de la península griega, que se extendió a las costas del mar negra, el sur de Italia (latín: Magna graecia, o mayor Grecia) y asia menor. estos estados y sus colonias llegaron a grandes niveles de prosperidad que dieron lugar a un boom cultural sin precedentes, el de la Grecia clásica, expresada en arquitectura, drama, ciencia, matemáticas y filosofía. En 508 A. C., clístenes instituyó el primer sistema democrático del mundo en Atenas. Eine frühe nicht-christliche Bezugnahme auf die Kreuzigung von Jesus wird wahrscheinlich Mara Bar-Serapion Brief an seinen Sohn, der irgendwann nach AD 73, aber vor dem 3 Jahrhundert AD geschrieben wurde. Der Brief beinhaltet keine christlichen Themen und der Autor wird vermutet, dass er ein Heiden ist. Der Brief bezieht sich auf die Vergeltungen, die der ungerechten Behandlung von drei klugen Männern gefolgt sind: Sokrates, Pythagoras und der König der Juden. Einige Gelehrte sehen wenig Zweifel, dass der Hinweis auf die Hinrichtung des Königs der Juden über die Kreuzigung Jesu, während andere weniger wert in dem Brief, angesichts der möglichen Unklarheit in der Referenz. 在史前的ubaid和乌鲁克时期, 苏美尔州的城市国家上升到了力量. 苏美尔写历史回到公元前27世纪, 但历史记录仍然模糊不清, 直到早期的王朝三期, c. 公元前23世纪, 当一个现在被破译的音节写作系统被开发时, 它允许考古学家阅读当代记录和铭文. 古典苏玛在公元前23世纪随着阿卡德帝国的崛起而结束. 古田时期后, 在公元前21世纪有一个短暂的苏美尔文艺复兴, 在公元前20世纪被犹 太 亚 摩 利 入侵短短, 亚摩利王朝的的持续到c. 公元前1700年, 当美索不达米亚在巴比伦统治下苏美尔人最终被吸收到阿卡德(亚述-巴比伦)人口中.