جون) استولى على اراضي من?)
اولئك رجال الدين غير عن للقيام بالخدمات
John treated the interdict as "the equivalent of a papal declaration of war". He responded by attempting to punish Innocent personally and to drive a wedge between those English clergy that might support him and those allying themselves firmly with the authorities in Rome. John seized the lands of those clergy unwilling to conduct services, as well as those estates linked to Innocent himself; he arrested the illicit concubines that many clerics kept during the period, only releasing them after the payment of fines; he seized the lands of members of the church who had fled England, and he promised protection for those clergy willing to remain loyal to him. In many cases, individual institutions were able to negotiate terms for managing their own properties and keeping the produce of their estates. By 1209 the situation showed no signs of resolution, and Innocent threatened to excommunicate John if he did not acquiesce to Langton's appointment. When this threat failed, Innocent excommunicated the king in November 1209. Although theoretically a significant blow to John's legitimacy, this did not appear to greatly worry the king. Two of John's close allies, Emperor Otto IV and Count Raymond VI of Toulouse, had already suffered the same punishment themselves, and the significance of excommunication had been somewhat devalued. John simply tightened his existing measures and accrued significant sums from the income of vacant sees and abbeys: one 1213 estimate, for example, suggested the church had lost an estimated 100,000 marks (equivalent to £66,666 at the time) to John. Official figures suggest that around 14% of annual income from the English church was being appropriated by John each year. (جون) تعامل مع منعتراض باعتبارها ما يعادل اعلان الحرب ال بابا البابا. واجاب عن طريق محاولة معاقبة الابرياء شخصيا و القيادة بين رجال الدين الانجليزي الذين قد يدعمه وبين اولئك الذين تحالف انفسهم بحزم مع السلطات في روما. وقد استولى جون على اراضي رجال الدين الذين لا ترغب في تقديم الخدمات, وكذلك تلك العقارات المرتبطة بال الابرياء نفسه ؛ وقد اعتقل ال غير المشروعة التي احتفظ بها العديد من رجال الدين خلال هذه الفترة, فقط الافراج عنهم بعد دفع غرامات ؛ وقد استولى على اراضي الاعضاء من الكنيسة التي كانت قد فر من انجلترا, وهو وعد بالحماية لرجال الدين الراغبين في البقاء وفيا له. وفي كثير من الحالات, تمكنت المؤسسات الفردية من التفاوض بشان شروط لادارة ممتلكاتهم الخاصة والحفاظ على انتاج ممتلكاتهم. بحلول عام 1209, لم تظهر الحالة اي علامات على القرار, و هدد الابرياء بال لعز جون اذا لم يرضخون الى تعيين لانغتون. عندما فشل هذا التهديد, طرد الابرياء من الملك في تشرين الثاني / نوفمبر 1209. على الرغم من انه من الناحية النظرية ضربة كبيرة على شرعية جون, فان هذا لم يكن يبدو انه قلق الملك الى حد كبير. اثنان من حلفاء يوحنا المقربين, الامبراطور اوتو الرابع والعد ريموند السادس من تولوز, قد عانوا بالفعل نفس العقوبة انفسهم, وتم تخفيض اهمية الحرمان من الحرمان الى حد ما. جون ببساطة تشديد التدابير الحالية و المستحقة مبالغ كبيرة من دخل يرى و الاديرة: واحد 1213, على سبيل المثال, اقترح ان الكنيسة قد فقدت ما يقدر ب 100,000 (ما يعادل 66,666 جنيه في ذلك الوقت) الى جون. تشير الارقام الرسمية الى ان حوالي 14 % من الدخل السنوي من الكنيسة الانجليزية كان يتم الاستيلاء عليها من قبل جون كل عام. John behandelte die Interdikt als das Äquivalent einer päpstlichen Kriegerklärung. Er antwortete, indem er versucht, unschuldige persönlich zu bestrafen und einen Keil zwischen diesen englischen Geistlichen zu fahren, die ihn unterstützen könnten und die sich mit den Behörden in Rom fest verbünden. John ergriff das Land dieser Geistlichen, die nicht auf die Durchführung von Dienstleistungen, sowie die Ländereien, die mit unschuldigen selbst verbunden sind, verhaftet; er verhaftete die illegalen Konkubinen, die viele Kleriker während der Zeit gehalten haben, nur nach der Zahlung von Geldbußen, er ergriff die Länder der Mitglieder der Kirche, die in England geflohen war, und er versprach Schutz für die Geistlichen, die bereit sind, ihm treu zu bleiben. In vielen Fällen konnten einzelne Institutionen die Bedingungen für die Verwaltung ihrer eigenen Eigenschaften aushandeln und die Produktion ihrer Ländereien halten. Bis 1209 zeigte die Situation keine Anzeichen von Auflösung, und unschuldige drohte, John zu exkommunizieren, wenn er nicht zu Langton Termin zustimmen. Als diese Bedrohung gescheitert ist, exkommuniziert unschuldige den König im November 1209. Obwohl theoretisch ein erheblicher Schlag auf die Legitimität von John war, scheint dies nicht der König sehr zu sorgen. Zwei der engen Verbündeten von Johannes, Kaiser Otto IV. und Graf Raymond VI von Toulouse, hatten bereits die gleiche Strafe selbst erlitten, und die Bedeutung der Exkommunikation war etwas abgewertet worden. John hat seine bestehenden Maßnahmen einfach verschärft und beträchtliche Summen aus dem Einkommen der freien sieht und Abteien angehäuft: Eine Schätzung von 1213 zum Beispiel schlug vor, dass die Kirche eine geschätzte 100,000 Marke verloren hatte (entspricht 66,666 £ zu der Zeit) Zu John. Offizielle Zahlen deuten darauf hin, dass jährlich rund 14 % des jährlichen Einkommens der englischen Kirche von John mitgelaufen wurden. Juan trató al impedir como el equivalente a una declaración papal de guerra. respondió al tratar de castigar a inocentes personalmente y a conducir una cuña entre esos clérigos ingleses que podrían apoyarlo y aquellos que se aliándose firmemente con las autoridades de Roma. Juan se apoderó de las tierras de aquellos clérigos que no quieren realizar servicios, así como las fincas vinculadas a los inocentes; él arrestó a las concubinas ilícitas que muchos clérigos mantuvieron durante el período, sólo los liberan después del pago de las multas; se apoderó de las tierras de los miembros de la iglesia que había huido de Inglaterra, y prometió protección para aquellos clérigos dispuestos a permanecer leales a él. en muchos casos, las instituciones individuales fueron capaces de negociar términos para gestionar sus propias propiedades y mantener los productos de sus fincas. En 1209 la situación no mostró signos de resolución, e inocente amenazó con excomulgar a juan si no se consentir a la cita de Langton. Cuando esta amenaza falló, inocente excomulgado al rey en noviembre de 1209., aunque teóricamente un golpe significativo a la legitimidad de Juan, esto no parecía preocuparse mucho el rey. Dos de los aliados cercanos de John, el emperador Otto IV y el conde Raymond vi de Toulouse, ya habían sufrido el mismo castigo a sí mismos, y la importancia de la excomunión había sido algo devaluado. John simplemente prte sus medidas existentes y acumuló sumas significativas de los ingresos de las ve vacantes y abadías: una estimación de 1213, por ejemplo, sugirió que la iglesia había perdido un estimado de marcas 100,000 (equivalente a £ 66,666 en el momento) a Juan. las cifras oficiales sugieren que alrededor del 14 % de los ingresos anuales de la iglesia inglesa estaba siendo consignados por john cada año. जॉन ने interdict को युद्ध के पोप घोषणा के बराबर के रूप में व्यवहार किया । उन्होंने निर्दोष को दंडित करने और उन अंग्रेजी पादरी के बीच एक कील चलाने का प्रयास करके जवाब दिया, जो उन्हें समर्थन दे सकते हैं और वे अपने आप को रोम में अधिकारियों के साथ दृढ़ता से कर रहे हैं । जॉन ने उन भिक्षुओं की भूमि को जब्त कर लिया, जो कि उन लोगों के लिए सेवाओं का संचालन करने के लिए नहीं है, साथ ही उन संपत्ति को निर्दोष से जुड़ा हुआ है; उसने अवैध रखैल को गिरफ्तार किया कि कई मौलवियों ने अवधि के दौरान रखा, केवल जुर्माना के भुगतान के बाद उन्हें जारी किया; उसने सदस्यों की उस चर्च का, जिसने इंग्लैंड से भाग लिया था, और उसने उन पादरी के लिए सुरक्षा का वादा किया जो उसके प्रति वफादार रहने के लिए तैयार थे । कई मामलों में, व्यक्तिगत संस्थान अपनी संपत्ति को प्रबंधित करने और अपनी संपत्ति की उपज रखने के लिए शर्तों पर बातचीत करने में सक्षम थे । 1209 तक स्थिति ने संकल्प के कोई संकेत नहीं दिखाए, और निर्दोष को जॉन को धमकी देने की धमकी दी अगर वह लैंगटन की नियुक्ति के लिए नहीं गया था । जब यह खतरा विफल रहा, तो नवंबर 1209. में मासूम ने राजा को मार डाला, हालांकि सैद्धांतिक रूप से जॉन की वैधता के लिए एक महत्वपूर्ण झटका, यह राजा को बहुत चिंता नहीं करता था । जॉन के दो करीबी सहयोगी, सम्राट ओटो iv और टूलूज़ के रेमंड vi की गिनती, पहले से ही एक ही सजा का सामना करना पड़ा था, और की की सार्थकता कुछ हद तक अवमूल्यन हो गया था । जॉन ने बस अपने मौजूदा उपायों को मजबूत किया और खाली देखने और abbeys की आय से महत्वपूर्ण रकम अर्जित की: एक 1213 अनुमान, उदाहरण के लिए, सुझाव दिया गया था कि चर्च ने अनुमानित 100,000 अंक खो दिया था (समय पर £ 66,666 के बराबर) जॉन के लिए. आधिकारिक आंकड़े सुझाव देते हैं कि अंग्रेजी चर्च से लगभग 14 % वार्षिक आय को जॉन द्वारा प्रत्येक वर्ष ने किया जा रहा था । John đối xử với interdict như tương đương với một tuyên bố của Giáo hoàng về chiến tranh. Anh ấy phản ứng bằng cách cố gắng trừng phạt cá nhân vô tội và lái một cái rọ giữa những giáo sĩ tiếng Anh có thể hỗ trợ anh ta và những người tự do chính mình chắc chắn với các nhà chức trách ở Rome. John chiếm lấy vùng đất của những giáo sư không muốn tiến hành các dịch vụ, cũng như những bất động sản liên quan đến người vô tội; ông đã bắt những phi cung bất hợp pháp mà nhiều người clerics giữ trong thời kỳ, chỉ thả họ sau khi thanh toán phạt tiền; ông đã nắm lấy đất của các thành viên của nhà thờ đã chạy trốn nước Anh, và anh ta hứa bảo vệ cho những giáo sĩ đó sẵn sàng trung thành với anh ta. Trong nhiều trường hợp, các cơ sở cá nhân có thể đàm phán điều khoản để quản lý các tính năng của riêng mình và giữ cho sản phẩm của các tài sản của họ. Vào năm 1209, tình hình cho thấy không có dấu hiệu nào của giải pháp, và vô tội bị đe dọa excommunicate John nếu anh ta không làm việc với cuộc hẹn của Langton. Khi mối đe dọa này thất bại, vô tội đã rút ra nhà vua vào tháng 1209. năm 1209. Mặc dù lý thuyết là một cú đấm đáng kể cho sự hợp pháp của John, điều này đã không xuất hiện với sự lo lắng lớn Hai trong số các đồng minh thân thiết của John, Hoàng đế Otto IV và Bá tước Raymond VI của Toulouse, đã phải chịu một hình phạt tương tự, và ý nghĩa của léi shì yín đã có phần devalued. John chỉ đơn giản là thắt chặt các biện pháp hiện tại của anh ta và tích luỹ tổng kết đáng kể từ thu nhập của những người không thấy và abbeys: một 1213 ước tính, ví dụ rằng nhà thờ đã mất một điểm dự kiến 100,000 (tương đương với £ 66,666 vào thời điểm) cho John. Các nhân vật chính thức đề nghị khoảng 14 % thu nhập hàng năm từ nhà thờ tiếng Anh đã được John mỗi năm. 约翰将阻截视为相当于教皇战争宣言. 他作出回应, 试图惩罚无辜的人, 并在那些可能支持他和与罗马当局紧密结盟的英国神职人员之间开一个楔子. 约翰抓住了那些不愿意提供服务的神职人员的土地, 以及与无辜自己有关的财产; 他逮捕了许多牧师在这段时间里保存的非法妾, 在支付罚款后只释放他们; 他抓住了成员的土地在逃离英格兰的教堂里, 他承诺保护那些愿意忠于他的神职人员. 在许多情况下, 个别机构能够谈判管理自己的财产和保持其财产的生产的条款. 到1209年, 情况没有任何决议的迹象, 无辜的威胁要把约翰开除, 如果他不默许兰顿的任命. 当这种威胁失败时, 无辜的人在1209. 年十一月驱逐国王, 虽然理论上对约翰的合法是一个重大打击, 但这似乎并不大担心国王. 约翰的两个亲密盟友, 皇帝奥托四世和图卢兹的雷蒙德六世, 已经遭受了同样的惩罚, 驱逐的意义已经有点贬值. 约翰简单地收紧了他的现有措施, 并从空置的看到和修道院的收入中累积了重要的款项: 一个1213估计, 例如, 建议教会失去了估计的100,000标志(当时相当于66,666英镑)致约翰. 官方数字表明, 每年约翰的约14 %来自英国教堂的年度收入.
不同的业主从皇家房东那里租了它, 永久地契是17世纪疯狂猜测的主题. 到那时, 旧的眼睛交叉村已经有很长一段时间腐烂了, 该地区大部分是荒地. 需要钱, 詹姆斯我卖掉了一部分皇冠永久地契, 但保留了一部分, 他建立了一个4英亩(16,000平方米)桑花园生产丝绸. (这是在今天的宫殿的西北角.)克莱门特·沃克在anarchia anglicana (1649)指的是新竖立的sodoms和spintries在桑花园. 詹姆斯; 这表明它可能是一个放纵的地方. 最终, 在17世纪晚期, 永久地契是由伟大的女继承人玛丽·戴维斯继承的财产大亨休·奥德利爵士继承的. नेपोलियन युद्ध इसलिए थे जिसमें ब्रिटेन ने बड़ी मात्रा में पूंजी और संसाधनों को जीतने के लिए निवेश किया । फ्रांसीसी बंदरगाहों को रॉयल नौसेना द्वारा अवरुद्ध किया गया था, जिसने 1805. में ट्रफ़ैलगर में एक फ्रेंको-स्पेनिश फ्लीट पर एक निर्णायक जीत जीती थी । विदेशी उपनिवेशों पर हमला किया गया और कब्जा किया गया, जिसमें नीदरलैंड के उन लोगों सहित, जो 1810. में नेपोलियन ने कब्जा कर लिया था । अंत में 1815. में यूरोपीय सेनाओं के गठबंधन से हार गया, ब्रिटेन फिर से शांति संधि का लाभार्थी था: फ्रांस ने आयोनियन द्वीप, माल्टा को सौंप दिया (जो 1797 और 1798 में क्रमश: 1798 और 1798 में कब्जा किया था), मॉरीशस, सेंट लूसिया, और टोबैगो; स्पेन ने त्रिनिदाद को सौंप दिया; नीदरलैंड गुयाना, और केप कॉलोनी । ब्रिटेन ने गुआदेलूप, मार्टीनिक, फ्रेंच गुयाना, और फ्रांस को रीयूनियन, और जावा और सूरीनाम को नीदरलैंड में वापस किया, जबकि सीलोन (1795-1815) पर नियंत्रण प्राप्त करते हुए । في الفراغ الذي بعد وفاة 1889 من الامبراطور yohannes الثاني, جين. احتل  oreste baratieri المرتفعات على طول الساحل الاريتري, واعلنت ايطاليا انشاء مستعمرة جديدة لاريتريا الايطالية, وهي مستعمرة من مملكة ايطاليا. وفي معاهدةشاله (it. uccialli) وقعت في نفس العام, اعترف الملكليك ملك shewa, وهي مملكة اثيوبيا الجنوبية, بالحتلال الايطالي لا اراضي منافسه من bogos, و الحماسين, و akele guzay, و serae في مقابل ضمانات مالية.-تقديم المساعدة واستمرار الوصول الى الاسلحة والذخائر الاوروبية. وقد جعل فوزه في وقت لاحق على ملوكه منافسته و, كال الامبراطور menelek الثاني (ص. 1889-1913) جعل معاهدة ملزم رسميا للمنطقة باكملها. Las guerras napoleónicas fueron, por tanto, en las que Gran Bretaña invirtió grandes cantidades de capital y recursos para ganar. los puertos franceses fueron bloqueados por la Royal Navy, que ganó una victoria decisiva sobre una flota franco-Española en trafalgar en 1805. Colonias en el extranjero fueron atacadas y ocupadas, incluyendo las de los países bajos, que fue anexa por Napoleón en 1810. Francia fue finalmente derrotado por una coalición de ejércitos europeos en 1815. Gran Bretaña fue nuevamente el beneficiario de los tratados de paz: Francia cedió las islas jónico, Malta (que había ocupado en 1797 y 1798 respectivamente), Mauricio, Santa Lucía, y tobago; España cedió Trinidad; la Guyana países bajos, y la colonia del cabo. Gran Bretaña regresó guadalupe, martinica, Guayana francesa, y la reunión a Francia, y java y suriname a los países bajos, mientras que ganan el control de ceilán (1795-1815). Im Laufe des 14 Jahrhunderts versuchten die französischen Könige, ihren Einfluss auf Kosten der territorialen Betriebe des Adels zu erweitern. Sie liefen in Schwierigkeiten, als sie versuchten, die Bestände der englischen Könige in Südfrankreich zu beschlagnahmen, die zum Hundert Krieg führten, der von 1337 bis 1453. geführt wurde. Früh im Krieg die Engländer unter Edward III (R. 1327-77) und sein Sohn Edward, der schwarze Prinz (d. 1376),[AF] gewann die Schlachten von Crécy und Poitiers, eroberte die Stadt Calais, und gewann die Kontrolle über viel von Frankreich.[AG] Die daraus resultierenden Spannungen fast hat den Zerfall des französischen Königreichs in den frühen Jahren des Krieges verursacht. Anfang des 15 Jahrhunderts kam Frankreich wieder in die Nähe, aber in den späten 1420 er Jahren führten die militärischen Erfolge von Joan of Arc (d. 1431) zum Sieg der Franzosen und der Eroberung der letzten englischen Besitzungen in Südfrankreich im Jahr 1453. Der Preis war hoch, da die Bevölkerung Frankreichs am Ende der Kriege wahrscheinlich die Hälfte war, was es zu Beginn des Konflikts war. Umgekehrt hatten die Kriege einen positiven Effekt auf die englische nationale Identität, indem sie viel tun, um die verschiedenen lokalen Identitäten in ein nationales englisches Ideal zu bringen. Der Konflikt mit Frankreich half auch, eine nationale Kultur in England zu schaffen, die von der französischen Kultur getrennt war, die zuvor der dominante Einfluss war. Die Dominanz der englischen Langbogen begann während der frühen Stadien des Hundert Krieges, und die Kanone erschien 1346. auf dem Schlachtfeld bei Crécy. Beim Abschluss des Vertrags von Utrecht verzichtete Philipp auf seine und seine Nachkommen auf den französischen Thron und Spanien verlor sein Reich in Europa. Das britische Reich wurde territorial vergrößert: aus Frankreich, Großbritannien gewann Neufundland und Acadia, und aus Spanien, Gibraltar und Menorca. Gibraltar wurde zu einer kritischen Marine-Basis und erlaubte Großbritannien, den Atlantik-Eintrag und den Ausgang auf das Mittelmeer zu kontrollieren. Spanien hat auch die Rechte an den lukrativen Asiento abgetreten (Erlaubnis, Sklaven in spanischen Amerika zu verkaufen) nach Großbritannien. وغالبا ما كانت التسوية المبكرة عرضة للهجوم من البحر والارض, بما في ذلك الهجمات الدورية من اسبانيا وفرنسا (كلاهما طعن على مزاعم انجلترا للمنطقة), و القراصنة. وقد تم الجمع بين هذه الغارات مع الغارات التي قام بها الامريكيين الاصليين, الذين حاولوا لحماية انفسهم من ما يسمى بال المستوطنين الاوروبيين, الذين يريدون بدورهم توسيع نطاق هذه التسوية. قلب المدينة كان محصنا وفقا لخطط 1704 من قبل الحاكم جونسون. باستثناء تلك التي واجهة نهر كوبر, تم ازالة الجدران الى حد كبير خلال 1720 s. Bithynians是住在安纳托利亚西北部的一个色雷斯人亚历山大征服后, 世地区受到当地国王bas的统治, 他打败了亚历山大·伟大的亚历山大将军, 并保持了世的独立性. 他的儿子, 世i的儿子, 对利和塞i保持了这种自主权, 并在公元前297年担任国王(basileus)的头衔. 他的儿子和继任者尼 科 尼 一世成立了arrian, 这很快就上升到了巨大的繁荣, 在他的长期统治中(c. 278-c. 255年), 以及他的继任者, 世王国在安纳托利亚的小君主制中占据了很大的位置. 尼科尼还邀请凯尔特人加拉太作为雇佣军进入安纳托利亚, 他们后来打开了他的儿子prusias i, 在战斗中他们的最后一个国王, 尼科尼四世, 无法保持自己对本都的米六, 在被罗马参议院恢复他的王位后, 他将他的王国遗赠给罗马共和国(公元前74年). En mayo y junio de 1835, la zona que ahora es central y el norte de Melbourne fue explorado por John Batman, un miembro líder de la asociación de port phillip en la tierra de van diemen (ahora conocido como tasmania), quien afirmó haber negociado una compra de 600,000 acres (2,400 km²) con ocho ancianos de wurundjeri. Batman seleccionó un sitio en la ribera norte del río yarra, declarando que este será el lugar para un pueblo. Batman luego regresó a launceston en tasmania. A principios de agosto de 1835 un grupo diferente de colonos, entre ellos John Pascoe Fawkner, dejó launceston en el barco enterprize. Fawkner se vio obligado a desembarcar en Georgetown, tasmania, debido a las deudas pendientes. El resto del partido continuó y llegó a la desembocadura del río yarra el 15 de agosto de 1835. El 30 de agosto de 1835 el partido desembarcó y estableció un asentamiento en el sitio del actual museo de inmigración de Melbourne. Batman y su grupo llegaron el 2 de septiembre de 1835 y los dos grupos finalmente acordaron compartir el asentamiento. 从1689年开始, 殖民地参与了大不列颠和法国之间的一系列战争, 以控制北美, 其中最重要的是女王安妮的战争, 英国征服了法国殖民地阿卡迪亚, 和最后的法国和印度战争(1754-63年), 当英国战胜了所有在北美的法国殖民地. 这场最后的战争是给数以千计的殖民者, 包括弗吉尼亚州上校乔 治 · 华 盛 顿, 他们在美国革命战争期间