ما الذي تفاقمت بسبب تقاليد انجو رويال الجيش الجمهوري الايرلندي و malevolentia?
الملك لكي يعتمد على رجاله على حساب بارونات
This trend for the king to rely on his own men at the expense of the barons was exacerbated by the tradition of Angevin royal ira et malevolentia – "anger and ill-will" – and John's own personality. From Henry II onwards, ira et malevolentia had come to describe the right of the king to express his anger and displeasure at particular barons or clergy, building on the Norman concept of malevoncia – royal ill-will. In the Norman period, suffering the king's ill-will meant difficulties in obtaining grants, honours or petitions; Henry II had infamously expressed his fury and ill-will towards Thomas Becket; this ultimately resulted in Becket's death. John now had the additional ability to "cripple his vassals" on a significant scale using his new economic and judicial measures, which made the threat of royal anger all the more serious. وهذا الاتجاه لكي يعتمد الملك على رجاله على حساب بارونات قد تفاقمت بسبب تقاليد انجو رويال الجيش الجمهوري الايرلندي et malevolentia - الغضب وسوء الارادة - وشخصية جون. من هنري الثاني فصاعدا, جاء الجيش الجمهوري الايرلندي و malevolentia لوصف حق الملك في التعبير عن غضبه و استياء من بارونات او رجال الدين, بناء على مفهوم نورمان ل malevoncia - رويال سوء الارادة. وفي فترة نورمان, كان يعاني من سوء ارادة الملك يعني صعوبات في الحصول على المنح او التكريم او الالتماسات ؛ وقد اعرب هنري الثاني عن غضبه وسوء الارادة تجاه توماس بيكيت, مما ادى في نهاية المطاف الى وفاة (بيكيت). اصبح جون الان لديه القدرة الاضافية على تعطيل التوابع على نطاق كبير باستخدام التدابير الاقتصادية والقضائية الجديدة, والتي جعلت من خطر الغضب الملكي اكثر خطورة. Dieser Trend für der König, sich auf seine eigenen Männer auf Kosten der Barone zu verlassen wurde durch die Tradition von Anjou Royal Ira et malevolentia - Wut und krank-Willen - und John ' eigene Persönlichkeit verschärft. Von Heinrich II. war Ira et malevolentia gekommen, um das Recht des Königs zu beschreiben, um seine Wut und Unmut vor allem Barone oder Klerus auszudrücken, die auf dem normannischen Konzept von malevoncia - Royal krank-Willen. In der normannischen Zeit, das Leiden des Königs krank-wird Schwierigkeiten bei der Erlangung von Zuschüssen, Ehren oder Petitionen haben; Heinrich II hatte berüchtigte seine Wut und seinen kranken Willen gegenüber Thomas Becket ausgedrückt; das hat letztlich zu Becket Tod geführt. John hatte jetzt die zusätzliche Fähigkeit, seine Vasallen in einer signifikanten Skala mit seinen neuen wirtschaftlichen und gerichtlichen Maßnahmen zu lähmen, die die Bedrohung der königlichen Wut umso ernster machten. Esta tendencia para que el rey confíe en sus propios hombres a expensas de los barones se vio exacerbado por la tradición de angevino royal ira et malevolentia - ira y mal-voluntad - y la propia personalidad de John. Desde Enrique ii en adelante, ira et malevolentia había venido a describir el derecho del rey a expresar su ira y desagrado en particular barones o clérigos, construyendo sobre el concepto normando de malevoncia - royal mal. en el período normando, el sufrimiento de la mala voluntad del rey significaba dificultades en la obtención de subvenciones, honores o peticiones; Enrique ii había expresado infame su furia y su mala voluntad hacia Thomas Becket; esto en última instancia resultó en la muerte de becket. Juan ahora tenía la capacidad adicional de paralizar a sus vasallos en una escala significativa utilizando sus nuevas medidas económicas y judiciales, lo que hizo que la amenaza de la ira real sea más grave. यह प्रवृत्ति राजा के लिए अपने खुद के लोगों पर भरोसा करने के लिए protest के खर्च पर exacerbated रॉयल इरा एट malevolentia - क्रोध और बीमार-इच्छा - और जॉन का खुद का व्यक्तित्व है । हेनरी द्वितीय के बाद से, इरा एट malevolentia राजा के अधिकार का वर्णन करने के लिए आए थे, विशेष protest या पादरी पर अपने क्रोध और नाराजगी को व्यक्त करने के लिए, malevoncia की नॉर्मन अवधारणा पर निर्माण - रॉयल बीमार-होगा । नॉर्मन अवधि में, राजा की बीमार को पीड़ित करने के लिए अनुदान, सम्मान या याचिका प्राप्त करने में कठिनाइयों का मतलब है; हेनरी द्वितीय ने अपने रोष को व्यक्त किया है और थॉमस बेकेट की ओर बीमार है; इसके अंत में बेकेट की मौत हो गई है । जॉन अब अपने नए आर्थिक और न्यायिक उपायों का उपयोग करके एक महत्वपूर्ण पैमाने पर अपंग करने की अतिरिक्त क्षमता रखता था, जिसने शाही क्रोध की धमकी को और अधिक गंभीर बना दिया । Xu hướng này cho nhà vua dựa vào những người đàn ông của chính mình tại sự chi phí của bá đạo đã được trầm trọng bởi truyền thống của Angevin hoàng gia ira et malevolentia - tức giận và bệnh-ý chí - và cá tính của chính John. Từ Henry II trở đi, ira et malevolentia đã đến để mô tả quyền của nhà vua để thể hiện sự tức giận của mình và bất ngờ tại các bá đạo hay giáo sĩ, xây dựng trên khái niệm Norman của malevoncia - hoàng gia bệnh. Trong thời kỳ Norman, đau khổ của nhà vua-sẽ có ý nghĩa khó khăn trong việc nhận được sự cho phép, danh dự hoặc kiến nghị; Henry II đã thể hiện sự tức giận và bệnh hoạn của mình đối với Thomas Becket; điều này cuối cùng đã kết thúc trong cái chết của Becket. John bây giờ đã có khả năng bổ sung để tàn phá các chư hầu của anh ta trên một quy mô quan trọng sử dụng các biện pháp kinh tế và tư pháp mới của anh ta, khiến mối đe dọa của hoàng gia tức giận tất cả những 这种国王依靠他自己的男人牺牲男爵的趋势因安茹皇家ira et malevolentia的传统-愤怒和病态-和约翰自己的个性而恶化. 从亨利二世开始, ira et malevolentia已经来描述国王对特别的男爵或神职人员表达他的愤怒和不满的权利, 建立在诺曼的概念malevoncia-皇家病的基础上. 在诺曼时期, 痛苦的国王的病意味着在获得赠款, 荣誉或请愿书方面的困难; 亨利二世对托马斯·贝克特的愤怒和病态表示了他的愤怒和恶意; 这最终导致贝克特的死亡约翰现在有了更多的能力, 用他的新的经济和司法措施, 在大规模上削弱 他 的 附庸, 这使皇家愤怒的威胁更加严重.
苏格兰, 同时仍然是一个独立的王国. 1603年, 当苏格兰国王继承英格兰皇冠, 因此也改变了爱尔兰的皇冠. 随后的17世纪是政治动荡, 宗教分裂和战争的一个. 16世纪爱尔兰的英国殖民主义被阿尔斯特大规模的苏格兰和英国殖民地延长. 宗教分裂升级, 英格兰国王与议会陷入冲突. 一个主要问题是他对天主教的宽容政策. 由此产生的英国内战或三国战争导致了一个在 英 格 兰 的 革命 共和国. 爱尔兰, 主要是天主教徒主要忠于国王. 在议会军队失败后, 从忠诚的爱尔兰贵族到英国平民的大规模土地分配在议会军队的服务中创造了一个新的优势阶级, 在接下来的百年里将会摧毁英国(hiberno-norman)和盖尔·爱尔兰爱尔兰贵族. 新的统治阶级是新教和英国人, 而普通人主要是天主教和爱尔兰人. 这个主题将会影响到爱尔兰政治几个世纪来. 当君主制在英格兰恢复时, 国王发现在政治上不可能恢复爱尔兰前土地所有者的所有土地. 1688年的光荣革命重复了类似的主题: 一个天主教国王反对在英格兰的一个新教议会反对宗教容忍. 国王的军队在战役的战斗中被打败, 在爱尔兰的aughrim军事关键战斗中被打败. 抵抗, 并保证宗教容忍是利默里克条约的基石. 然而, 在不断变化的政治气候中, 利默里克的条款被取代, 一个新的君主制被安装, 新的爱尔兰议会充满了新的精英, 它立法增加了不容忍的刑法, 这两个都是反对者和 外行人也发生了变化, 因为贵族文化专注于在大厅举行的伟大的节日, 而不是文学追求. 给精英们的服装充满了珠宝和黄金. 领主和国王支持组成军队骨干的战士.[我]在精英内部的家庭关系是重要的, 忠诚, 勇气和荣誉的美德也是重要的. 这些关系导致贵族社会的世仇盛行, 其中包括在罗纹 高 卢发生的格雷戈里的旅行. 大多数世仇似乎已经在支付某种补偿后迅速结束. 妇女参与了贵族社会, 主要是作为妻子和男人的母亲的角色, 在罗纹高卢, 一个统治者的母亲的作用特别突出. 在盎格鲁-撒克逊社会中, 许多儿童统治者的缺乏意味着妇女作为女王母亲的作用较小, 但这是由修道院的abbesses发挥的更大作用所补偿的. 只有在意大利, 似乎妇女总是被考虑在一个男性亲戚的保护和控制下. साहित्यिक गतिविधियों के बजाय हॉल में आयोजित महान उत्सवों पर केंद्रित कुलीन संस्कृति के रूप में परिवर्तन में परिवर्तन भी हुआ । है के लिए कपड़े जवाहरात और सोने के साथ बड़े पैमाने पर सजाया गया था । लॉर्ड्स और राजाओं ने सैन्य बलों की रीढ़ का निर्माण करने वाले सेनानियों के मुहासिरे का समर्थन किया.[मैं] अभिजात वर्ग के भीतर पारिवारिक संबंध महत्वपूर्ण थे, जैसे वफादारी, साहस और सम्मान के गुण थे । इन संबंधों ने कुलीन समाज में अदावत की व्यापकता के लिए नेतृत्व किया, उदाहरण के लिए जो merovingian गॉल में होने वाले टूर्स के ग्रेगरी द्वारा संबंधित लोगों को शामिल किया गया था । अधिकांश पाता कुछ प्रकार के मुआवजे के भुगतान के साथ जल्दी से समाप्त हो गए हैं । महिलाओं ने मुख्य रूप से कुलीन समाज में भाग लिया, मुख्य रूप से पुरुषों की पत्नियों और माताओं के रूप में, एक शासक की माँ की भूमिका के साथ विशेष रूप से प्रमुख गॉल में प्रमुख है । एंग्लो-सैक्सन समाज में कई बच्चों की कमी के कारण महिलाओं के लिए रानी माताओं के रूप में एक कम भूमिका थी, लेकिन इसे मठों के abbesses द्वारा निभाई गई बढ़ी भूमिका के लिए मुआवजा दिया गया था । केवल इटली में यह दिखता है कि महिलाओं को हमेशा एक पुरुष रिश्तेदार के संरक्षण और नियंत्रण के तहत माना जाता है । 维多利亚很高兴当格莱斯顿在他的预算被打败后1885年辞职她认为他的政府是我曾经经历过的最糟糕的事情, 并指责他在喀土穆的戈登将军死了. 格莱斯顿被索 尔 兹 伯 里 勋爵取代, 索尔兹伯里的政府只持续了几个月, 而维多利亚被迫召回格莱斯顿, 她称格莱斯顿为半疯狂, 真的在格莱斯顿试图通过一项法案, 授予爱尔兰主场规则, 但对维多利亚的欢乐合唱团在随后的选举中, 格莱斯顿的派对输给了索尔兹伯里, 政府又换了手 وقد اجريت تغييرات ايضا بين العلمانيين, حيث تركز الثقافة الارستقراطية على الاعياد العظيمة التي اقيمت في قاعات بدلا من المساعي الادبية. الملابس للنخبة كانت منمقة بالجواهر والذهب. ودعم اللوردات والملوك المكررة من المقاتلين الذين شكلت العمود الفقري للقوات العسكرية.[انا] الروابط العائلية داخل النخب مهمة, كما كانت فضائل الولاء, والشجاعة, والشرف. وقد ادت هذه الروابط الى انتشار العداء في المجتمع الارستقراطية, والتي تشمل امثلة لها تلك المتعلقة ب (غريغوري) من الجولات التي حصلت في merovingian الغال. ويبدو ان معظم النزاعات قد انتهت بسرعة مع دفع نوع من التعويض. وقد شارك المراة في المجتمع الارستقراطية اساسا في دورها بوصفها زوجات وامهات للرجال, حيث ان دور ام الحاكم بارز بشكل خاص في merovingian الغال. وفي المجتمع الانجلو ساكسون, كان عدم وجود العديد من الاطفال الحكام يعني دور اقل للمراة بوصفها امهات الملكة, ولكن هذا تم التعويض عنه من خلال الدور المتزايد الذي تقوم به ابيس من الاديرة. وفي ايطاليا فقط, يبدو ان المراة كانت دائما ينظر اليها تحت حماية وسيطرة احد الاقارب الذكور. Changes also took place among laymen, as aristocratic culture focused on great feasts held in halls rather than on literary pursuits. Clothing for the elites was richly embellished with jewels and gold. Lords and kings supported entourages of fighters who formed the backbone of the military forces.[I] Family ties within the elites were important, as were the virtues of loyalty, courage, and honour. These ties led to the prevalence of the feud in aristocratic society, examples of which included those related by Gregory of Tours that took place in Merovingian Gaul. Most feuds seem to have ended quickly with the payment of some sort of compensation. Women took part in aristocratic society mainly in their roles as wives and mothers of men, with the role of mother of a ruler being especially prominent in Merovingian Gaul. In Anglo-Saxon society the lack of many child rulers meant a lesser role for women as queen mothers, but this was compensated for by the increased role played by abbesses of monasteries. Only in Italy does it appear that women were always considered under the protection and control of a male relative. En 1870, el sentimiento republicano en Gran Bretaña, alimentado por el encierro de la reina, fue potenciado después de la creación de la tercera República Francesa. un mitin republicano en trafalgar square exigió la eliminación de victoria, y los diputados radicales hablaron contra ella. en agosto y septiembre de 1871, ella estaba gravemente enferma con un absceso en el brazo, que joseph lister exitosamente con éxito y trató con su nuevo spray de ácido carbólico antiséptico. A finales de noviembre de 1871, a la altura del movimiento republicano, el príncipe de gales contrajo fiebre tifoidea, la enfermedad que se creía que había matado a su padre, y victoria estaba temerosa de que su hijo moriría. Como el décimo aniversario de la muerte de su marido se acercó, la condición de su hijo no creció mejor, y la angustia de victoria continuó. para el regocijo general, él tiró. Madre e hijo asistieron a un desfile público a través de Londres y un gran servicio de acción de gracias en la catedral de san pablo el 27 de febrero de 1872, y el sentimiento republicano se disminuido. मई 2007 में, दैनिक टेलीग्राफ, बेनाम स्रोतों का हवाला देते हुए बताया कि रानी ब्रिटिश प्रधानमंत्री, टोनी ब्लेयर की नीतियों से निराश और निराश थी, कि उन्हें चिंता थी कि ब्रिटिश सशस्त्र बलों को इराक और अफगानिस्तान में overstretched किया गया था, और कि उसने ब्लेयर के साथ ग्रामीण और ग्रामीण मुद्दों पर चिंताओं को उठाया था । हालांकि, उत्तरी आयरलैंड में शांति प्राप्त करने के लिए ब्लेयर के प्रयासों की प्रशंसा करने के लिए वह कहा गया था । 20 मार्च 2008 को, आयरलैंड सेंट पैट्रिक कैथेड्रल, armagh के चर्च में, रानी ने इंग्लैंड और वेल्स के बाहर आयोजित पहली maundy सेवा में भाग लिया । आयरिश राष्ट्रपति, मैरी तूफ़ान के निमंत्रण पर, रानी ने मई 2011 में ब्रिटिश राजा द्वारा आयरलैंड गणराज्य की पहली राज्य यात्रा की । Die Bedeutung der Infanterie und der leichten Kavallerie begann, während der frühen karolingischen Zeit zu sinken, mit einer wachsenden Dominanz der Elite schweren Kavallerie. Die Verwendung von Miliz der freien Bevölkerung ging über die karolingischen Zeit zurück. Obwohl ein Großteil der karolingischen Armeen montiert wurde, scheint ein großer Anteil in der frühen Zeit die Infanterie, anstatt die wahre Kavallerie, montiert zu haben. Eine Ausnahme war Anglo-Saxon England, wo die Armeen noch aus regionalen Abgaben bestehen, die als die bekannt sind, die von den lokalen Eliten geleitet wurden. In der militärischen Technologie war eine der wichtigsten Veränderungen die Rückkehr der Armbrust, die in römischen Zeiten bekannt war und als militärische Waffe im letzten Teil des frühen Mittelalters wieder aufgetaucht ist. Eine weitere Änderung war die Einführung des Steigbügel, der die Wirksamkeit der Kavallerie als Schock erhöht hat. Ein technologischer Fortschritt, der über das Militär hinaus Auswirkungen hatte, war das Hufeisen, das die Pferde in felsigen Gelände verwenden durfte. Veränderungen fanden auch unter den Laien statt, da sich die aristokratischen Kultur auf große Feste konzentrierte, die in Hallen statt auf literarischen Aktivitäten gehalten wurden. Die Kleidung für die Eliten wurde reich mit Juwelen und Gold verziert. Lords und Könige unterstützten die Gefolge von Kämpfern, die das Rückgrat der militärischen Kräfte bildeten.[Ich] Familie innerhalb der Eliten waren wichtig, wie die Tugenden der Loyalität, des Mutes und der Ehre. Diese Verbindungen führten zur Prävalenz der Fehde in der aristokratischen Gesellschaft, Beispiele für die, die von Gregory von Tours, die im Merowinger Gaul stattgefunden haben, enthalten sind. Die meisten Fehden scheinen schnell mit der Zahlung einer Art von Entschädigung beendet zu haben. Frauen nahmen an der aristokratischen Gesellschaft teil, hauptsächlich in ihren Rollen als Frauen und Mütter von Männern, mit der Rolle der Mutter eines Herrschers, der besonders prominent im Merowinger Gallien war. In der angelsächsischen Gesellschaft bedeutete der Mangel an vielen Kind eine geringere Rolle für Frauen als Königin-Mütter, aber dies wurde durch die zunehmende Rolle von Äbtissinnen der Klöster kompensiert. Nur in Italien scheint es, dass Frauen immer unter dem Schutz und der Kontrolle eines männlichen Verwandten betrachtet wurden.