كم عدد الناس الذين تم قتلهم في الثورات?
عشرات الالاف
The European Revolutions of 1848, known in some countries as the Spring of Nations or the Year of Revolution, were a series of political upheavals throughout the European continent. Described as a revolutionary wave, the period of unrest began in France and then, further propelled by the French Revolution of 1848, soon spread to the rest of Europe. Although most of the revolutions were quickly put down, there was a significant amount of violence in many areas, with tens of thousands of people tortured and killed. While the immediate political effects of the revolutions were reversed, the long-term reverberations of the events were far-reaching. كانت الثورات الاوروبية في عام 1848, والمعروفة في بعض البلدان باسم ربيع الامم او عام الثورة, سلسلة من الاضطرابات السياسية في جميع انحاء القارة الاوروبية. وصفت بانها موجة ثورية, بدات فترة الاضطرابات في فرنسا ثم, ومن ثم, المزيد من دفعها الثورة الفرنسية في عام 1848, تنتشر قريبا الى بقية اوروبا. وعلى الرغم من ان معظم الثورات قد تم بسرعة, الا انه كان هناك قدر كبير من العنف في العديد من المناطق, حيث تعرض عشرات الالاف من الناس للمعذيب والقتل. وفي حين تم عكس الاثار السياسية الفورية ل الثورات, فان التاثير على المدى الطويل للاحداث كان بعيد المدى. Die europäischen Revolutionen von 1848, die in einigen Ländern als der Frühling der Nationen oder des Jahres der Revolution bekannt sind, waren eine Reihe von politischen Umwälzungen auf dem ganzen europäischen Kontinent. Als eine revolutionäre Welle beschrieben, begann die Zeit der Unruhe in Frankreich und dann, weiter durch die Französische Revolution von 1848, bald auf den Rest Europas verteilt. Obwohl die meisten Revolutionen schnell hingelegt wurden, gab es in vielen Bereichen eine beträchtliche Menge Gewalt, mit Zehntausende von Menschen, die gefoltert und getötet wurden. Während die unmittelbaren politischen Auswirkungen der Revolutionen umgekehrt wurden, waren die langfristigen Auswirkungen der Ereignisse weit entfernt. Las revoluciones europeas de 1848, conocidas en algunos países como la primavera de las naciones o el año de la revolución, fueron una serie de conmociones políticas en todo el continente europeo. Descrito como una ola revolucionaria, el período de los disturbios comenzó en Francia y luego, más impulsado por la revolución francesa de 1848, pronto se extendió al resto de Europa. Aunque la mayoría de las revoluciones se pusieron rápidamente, hubo una cantidad significativa de violencia en muchas áreas, con decenas de miles de personas torturadas y asesinadas. Mientras que los efectos políticos inmediatos de las revoluciones fueron invertidos, las repercusiones a largo plazo de los eventos fueron de gran alcance. 1848 की यूरोपीय क्रांतियों, जो कुछ देशों में राष्ट्रों की वसंत या क्रांति के वर्ष के रूप में जाना जाता है, यूरोपीय महाद्वीप भर में राजनीतिक उथल-पुथल की एक श्रृंखला थी । एक क्रांतिकारी लहर के रूप में वर्णित, अशांति की अवधि फ्रांस में शुरू हुई और फिर 1848 की फ्रेंच क्रांति से आगे बढ़ गई, जल्द ही बाकी यूरोप में फैल गया । हालांकि अधिकांश क्रांतियों को जल्दी से नीचे रख दिया गया था, कई क्षेत्रों में हिंसा की एक महत्वपूर्ण मात्रा थी, जिसमें हजारों लोगों ने अत्याचार किया और मारे गए । जबकि क्रांतियों के तत्काल राजनीतिक प्रभाव को उलट दिया गया था, घटनाओं के लंबे समय तक reverberations दूर तक पहुँच रहे थे । Cuộc vận động của châu Âu năm 1848, được biết đến ở một số quốc gia như mùa xuân của các quốc gia hoặc năm của cách mạng, là một loạt các biến chính trị trên khắp châu lục châu Âu. Được mô tả như một làn sóng cách mạng, thời kỳ bất ổn bắt đầu ở Pháp và sau đó, được hành động tiếp theo của cuộc cách mạng Pháp năm 1848, sớm lan truyền đến phần còn lại của châu Âu. Mặc dù hầu hết các cuộc cách mạng đã nhanh chóng đặt xuống, có một số lượng bạo lực lớn ở nhiều khu vực, với hàng chục ngàn người bị tra tấn và giết chết. Trong khi các hiệu ứng chính trị ngay lập tức của cuộc cách mạng đã được thay đổi, các sự kiện lâu dài của các sự kiện đã được tiếp cận. 1848年的欧洲革命, 在一些国家被称为国家之春或革命年, 是整个欧洲大陆的一系列政治动荡. 被描述为一个革命浪潮, 动乱时期开始于法 国, 然后进一步推动了1848年的法国革命, 很快就蔓延到欧洲其他地区. 虽然大部分革命都很快被放下, 但许多地区发生了大量的暴力, 数以万计的人遭受酷刑和杀害. 虽然革命的立即政治影响被扭转, 但事件的长期影响是深远的.
Trong cuộc chiến, cái đã giết chết c. ¥│Hò¬ 500 người, bao gồm Tổng Giám mục Paris, và đốt cháy nhiều tòa nhà chính phủ, bao gồm Cung điện Tuileries và Khách sạn de Ville. Communards bị bắt giữ với vũ khí thường bị bắn bởi quân đội và quân đội chính phủ bị giết từ 7,000-30,000 Communards trong cuộc chiến đấu và trong thảm sát của đàn ông, phụ nữ, và trẻ em trong và sau xã. Thêm lịch sử gần đây, dựa trên nghiên cứu của số được chôn ở nghĩa trang Paris và trong những ngôi mộ hàng loạt sau khi ngã xã, đặt số lượng bị giết tại giữa 6,000 và 10,000. hai mươi sáu tòa án đã được thiết lập để thử hơn 40,000 người đã bị bắt, đã mất đến năm 1875 và áp đặt 95 câu tử vong, trong số 23 người đã bị gây ra. Lao động bị ép buộc cho cuộc sống được áp dụng trên 251 người, 1,160 người đã được chuyển đến một nơi kiên cố và 3,417 người đã được chuyển đi. Khoảng 20,000 Communards đã được tổ chức trong tù hulks cho đến khi được phát hành vào năm 1872 và một rất nhiều Communards chạy trốn nước ngoài đến nước Anh, Thụy Sĩ, Bỉ hoặc Hoa Kỳ. Những người sống sót đã được giới thiệu bởi một hóa đơn được giới thiệu bởi Gambetta vào năm 1880 và được phép trở lại. 在战斗中, communards杀死了c. _ 500人, 包括巴黎大主教, 烧毁了许多政府建筑, 包括杜乐伊宫和酒店德维尔. 7,000-30,000年十二月7,000-30,000日至7,000-30,000日, 维也纳更多最近的历史, 根据在巴黎墓地掩埋的数字和公社秋季后的万人坑, 把数字杀死在6,000 到 10,000 之间. 二十六个法院成立40,000多人被逮捕, 直到1875年, 判处95个死刑, 其中23人被判处. 251人被强迫劳动, 1,160人被运送到一个设防的地方, 3,417人被运输. 大约20,000个communards被关押在监狱, 直到1872年释放, 很多communards逃到了英格兰, 瑞士, 比利时或美国. 幸存者被diegogambetta在1880年提出的一项法案赦免, 并允许返回. अगले दिन, दिसंबर 18, विरोध में बदल गया सिविल अशांति के रूप में संघर्ष के बीच सैनिकों, स्वयंसेवकों, मिलिशिया इकाइयों, और कजाख छात्रों में बदल गया एक व्यापक पैमाने पर टकराव है । संघर्ष केवल तीसरे दिन पर नियंत्रित किया जा सकता है । अल्माटी की घटनाओं का पालन किया गया था छोटे विरोध और प्रदर्शनों में shymkent, पाव्लोदार, चानिया, और taldykorgan. कजाख एसएसआर अधिकारियों की रिपोर्ट का अनुमान है कि दंगों ने 3,000 लोगों को आकर्षित किया । अन्य अनुमान कम से कम 30,000 से 40,000 प्रदर्शनकारियों के साथ 5,000 गिरफ्तार और जेल, और हताहतों की एक अज्ञात संख्या है । jeltoqsan नेताओं का कहना है कि 60,000 से अधिक लोगों ने विरोध प्रदर्शन में भाग लिया । कजाख एसएसआर सरकार के अनुसार, दंगों के दौरान दो मौतें हुई, जिसमें एक स्वयंसेवक पुलिस कार्यकर्ता और एक छात्र भी शामिल थे । सिर पर चलने से दोनों की मौत हो गई थी । लगभग 100 अन्य लोगों को हिरासत में लिया गया और कई अन्य लोगों को श्रम शिविरों में शर्तों की सजा सुनाई गई । कांग्रेस की लाइब्रेरी द्वारा उद्धृत सूत्रों ने दावा किया कि कम से कम 200 लोगों की मृत्यु हो गई या उन्हें जल्द ही फांसी पर चढा दिया गया था; कुछ खातों में 1,000. से अधिक हताहत होने का अनुमान है, लेखक मुख्तार shakhanov ने दावा किया कि एक kgb अधिकारी ने 168 प्रदर्शनकारियों को मारे गए, लेकिन वह आंकड़ा अपुष्ट रहता है । लड़ाई के दौरान, communards ने सी को मार डाला । पेरिस के आर्कबिशप सहित 500 लोगों ने, और tuileries पैलेस और होटल डे विले सहित कई सरकारी इमारतों को जला दिया । हथियारों के साथ कब्जा कर लिया गया था, सेना और सरकारी सैनिकों को नियमित रूप से गोली मार दी गई थी, लड़ाई में 7,000-30,000 communards और पुरुषों, महिलाओं और बच्चों के नरसंहार के दौरान और कम्यून के बाद । हाल ही के इतिहास, पेरिस कब्रिस्तान में दफन नंबर के अध्ययन के आधार पर और कम्यून के पतन के बाद मास कब्रों में, 6,000 और 10,000 के बीच में मारे गए नंबर को डाल दिया ।. चौबीस अदालतों को कोशिश करने के लिए स्थापित किया गया था 40,000 से अधिक लोगों को गिरफ्तार किया गया था, जो 1875 तक लिया और 95 मौत की सजा दी, जिसमें से 23 को दिया गया था । जीवन के लिए मजबूर श्रम 251 लोगों पर लगाया गया, 1,160 लोगों को एक गढ़वाले जगह पर पहुँचाया गया और 3,417 लोगों को पहुँचाया गया । 1872 में जारी होने तक जेल hulks में लगभग 20,000 communards आयोजित किए गए और एक महान कई communards इंग्लैंड, स्विट्जरलैंड, बेल्जियम या संयुक्त राज्य अमेरिका के लिए विदेश भाग गए । बचे हुए को 1880 में gambetta द्वारा पेश किए गए बिल से amnestied किया गया था और वापस लौटने की अनुमति दी गई थी । اثناء القتال, قتل ال (communards) (ج). ̈ 500 شخص, بمن فيهم رئيس اساقفة باريس, وحرق العديد من المباني الحكومية, بما في ذلك قصر tuileries وف فندق دي فيل. وقد قتل الجيش والقوات الحكومية بشكل دوري من قبل الجيش وقوات الحكومة التي قتلت من 7,000-30,000 communards في القتال وفي المذابح للرجال والنساء والاطفال خلال وبعد البلدية. التاريخ الحديث, استنادا الى دراسات لعدد مدفون في مقابر باريس وفي المقابر الجماعية بعد سقوط البلدية, وضع العدد الذي قتل في ما بين 6,000 و 10,000. وقد تم انشاء ستة وعشرون محكمة للمحاكمة اكثر من 40,000 شخص تم القبض عليهم, والتي استغرق حتى عام 1875 وفرض 95 عقوبة بالاعدام, منهم 23 حكم بالاعدام. وقد فرض العمل القسري مدى الحياة على 251 شخص, ونقل 1,160 شخصا الى مكان محصن ونقل 3,417 شخصا. وقد تم عقد حوالي 20,000 من communards في السجن حتى تم الافراج عنهم في عام 1872, و فر العديد من communards الى الخارج الى انجلترا او سويسرا او بلجيكا او الولايات المتحدة. وقد تم اعادة احياء الناجين من خلال مشروع قانون قدمته gambetta في عام 1880 ويسمح له بالعودة. Am nächsten Tag, am 18 Dezember, wurden Proteste zu zivilen Unruhen, da Zusammenstöße zwischen Truppen, Freiwilligen, Milizen und kasachischen Studenten zu einer breiten Konfrontation wurden. Die Zusammenstöße konnten nur am dritten Tag kontrolliert werden. Die Almaty-Veranstaltungen folgten kleinere Proteste und Demonstrationen in Schymkent, Pawlodar, Karaganda und Taldyqorghan. Berichte der kasachischen SSR-Behörden schätzten, dass die Unruhen 3,000 Menschen gezeichnet haben. Weitere Schätzungen sind von mindestens 30,000 bis 40,000 Demonstranten mit 5,000 verhaftet und inhaftiert, und eine unbekannte Anzahl von Opfern. Jeltoqsan-Führer sagen über 60,000 Kasachen nahmen an den Protesten teil. Laut der kasachischen SSR-Regierung gab es zwei Todesfälle während der Unruhen, darunter ein freiwilliger Polizei und ein Student. Beide waren aufgrund von Schlägen an den Kopf gestorben. Etwa 100 andere wurden festgenommen und mehrere andere wurden zu den Sachen verurteilt. Quellen, die von der Bibliothek des Kongresses zitiert wurden, behaupteten, dass mindestens 200 Menschen starben oder kurz danach hingerichtet wurden; einige Konten schätzen Verluste auf mehr als 1,000. Der Schriftsteller Mukhtar Shakhanov behauptete, dass ein KGB-Offizier ausgesagt hat, dass 168 Demonstranten wurden getötet, aber diese Figur bleibt unbestätigte. Während der Kämpfe tötete die Kommunarden C. ¨ 500 Menschen, einschließlich des Erzbischofs von Paris, und brannten viele Regierung nieder, darunter auch das Tuileries Palace und das Hotel de Ville. Kommunarden, die mit Waffen gefangen wurden, wurden routinemäßig von den Truppen der Armee und der Regierung erschossen, die von 7,000-30,000 Kommunarden im Kampf und in Massaker von Männern, Frauen und Kindern während und nach der Gemeinde getötet wurden. Weitere aktuelle Geschichten, basierend auf Studien der Zahl, die auf den Friedhöfen von Paris und in Masse nach dem Fall der Gemeinde begraben wurde, setzen die Zahl, die bei zwischen 6,000 und 10,000 getötet wurde. Es wurden 6,000 Gerichte gegründet, um zu versuchen mehr als 40,000 Menschen, die verhaftet wurden, die bis 1875 nahmen und 95 Tod auferlegt haben, von denen 23 zugefügt wurden. Zwangsarbeit für das Leben wurde auf 251 Personen verhängt, 1,160 Menschen wurden an einen befestigten Ort transportiert und 3,417 Personen wurden transportiert. Etwa 20,000 Kommunarden wurden im Gefängnis Hulks gehalten, bis sie 1872 veröffentlicht wurden und ein großer viele Kommunarden floh ins Ausland nach England, Schweiz, Belgien oder den Vereinigten Staaten. Die Überlebenden wurden von einem Gesetzentwurf von Gambetta im Jahr 1880 amnestierten und dürfen zurückkehren. On the next day, December 18, protests turned into civil unrest as clashes between troops, volunteers, militia units, and Kazakh students turned into a wide-scale confrontation. The clashes could only be controlled on the third day. The Almaty events were followed by smaller protests and demonstrations in Shymkent, Pavlodar, Karaganda, and Taldykorgan. Reports from Kazakh SSR authorities estimated that the riots drew 3,000 people. Other estimates are of at least 30,000 to 40,000 protestors with 5,000 arrested and jailed, and an unknown number of casualties. Jeltoqsan leaders say over 60,000 Kazakhs participated in the protests. According to the Kazakh SSR government, there were two deaths during the riots, including a volunteer police worker and a student. Both of them had died due to blows to the head. About 100 others were detained and several others were sentenced to terms in labor camps. Sources cited by the Library of Congress claimed that at least 200 people died or were summarily executed soon thereafter; some accounts estimate casualties at more than 1,000. The writer Mukhtar Shakhanov claimed that a KGB officer testified that 168 protesters were killed, but that figure remains unconfirmed. 第二天, 十二月18日, 抗议变成了内乱, 因为部队, 志愿人员, 民兵部队和哈萨克斯坦学生之间的冲突变成了一个大规模的对抗. 冲突只能在第三天控制. 在阿拉木图事件之后, 在shymkent, pavlodar, karaganda和taldykorgan举行了较小的抗议和示威. 来自哈萨克斯坦苏维埃社会主义共和国当局的报告估计, 骚乱吸引了3,000人. 其他估计至少有30,000到40,000名抗议者, 5,000人被捕, 被判入狱, 还有不明人数的伤亡. jeltoqsan领导人说, 超过60,000名哈萨克人参加了抗议活动. 根据哈萨克斯坦苏维埃社会主义共和国政府, 骚乱期间有两人死亡, 包括一名志愿者警察和一名学生. 他们两人都死于头部的打击. 大约100人被拘留, 其他几人被判处在劳教营的刑期. 国会图书馆引用的消息称, 此后, 至少有200人死亡或被立即处决; 一些帐户估计有1,000. 多人伤亡, 作家mukhtar shakhanov声称, 一名克格勃官员作证说, 168名抗议者被杀了, 但这一数字仍然未被证实. During the fighting, the Communards killed c. 500 people, including the Archbishop of Paris, and burned down many government buildings, including the Tuileries Palace and the Hotel de Ville. Communards captured with weapons were routinely shot by the army and Government troops killed from 7,000–30,000 Communards in the fighting and in massacres of men, women, and children during and after the Commune. More recent histories, based on studies of the number buried in Paris cemeteries and in mass graves after the fall of the Commune, put the number killed at between 6,000 and 10,000. Twenty-six courts were established to try more than 40,000 people who had been arrested, which took until 1875 and imposed 95 death sentences, of which 23 were inflicted. Forced labour for life was imposed on 251 people, 1,160 people were transported to "a fortified place" and 3,417 people were transported. About 20,000 Communards were held in prison hulks until released in 1872 and a great many Communards fled abroad to England, Switzerland, Belgium or the United States. The survivors were amnestied by a bill introduced by Gambetta in 1880 and allowed to return.