كم عدد الجنود الغينية الذين قتلها ال الحزب?
الالاف
Luís Cabral, brother of Amílcar and co-founder of PAIGC, was appointed the first President of Guinea-Bissau. Following independence, the PAIGC killed thousands of local Guinean soldiers who had fought along with the Portuguese Army against guerrillas. Some escaped to settle in Portugal or other African nations. One of the massacres occurred in the town of Bissorã. In 1980 the PAIGC acknowledged in its newspaper Nó Pintcha (dated 29 November 1980) that many Gueinean soldiers had been executed and buried in unmarked collective graves in the woods of Cumerá, Portogole, and Mansabá. وقد عين لويس كابرال, شقيق amílcar والمؤسس المشارك في الحزب, اول رئيس لغينيا - بيساو. وبعد الاستقلال, قتل ال الحزب الالاف من الجنود الغيني المحليين الذين يقاتلون مع الجيش البرتغالي ضد العصابات المسلحة. وقد هرب البعض لكي يستقر في البرتغال او غيرها من الدول الافريقية. واحدة من المذابح وقعت في بلدة bissorã. في 1980 تشرين الثاني / نوفمبر 1980, اعترف الحزب في صحيفة nó pintcha (بتار 29 تشرين الثاني / نوفمبر 1980) بان العديد من الجنود gueinean قد قتلوا ودفن في مقابر جماعية غير معلمة في غابة cumerá, portogole, و mansaba. Luís Cabral, Bruder von Amílcar und Co-Gründer von PAIGC, wurde zum ersten Präsidenten von Guinea-Bissau ernannt. Nach der Unabhängigkeit töteten die PAIGC tausende von lokalen Guineas Soldaten, die zusammen mit der portugiesischen Armee gegen Guerilla gekämpft hatten. Einige sind entkommen, um in Portugal oder anderen afrikanischen Nationen zu siedeln. Eines der Massaker ereignete sich in der Stadt Bissorã. Im Jahr 1980 räumte die PAIGC in ihrer Zeitung № Pintcha (vom 29 November 1980) ein, dass viele Gueinean Soldaten in unmarkierten kollektiven Gräbern in den Wäldern von Cumerá, Portogole und Mansabá hingerichtet und begraben wurden. Luís Cabral, hermano de amílcar y co-Fundador del paigc, fue nombrado el primer presidente de Guinea-Bissau. Después de la independencia, el paigc mató a miles de soldados locales de guinea que habían luchado junto con el ejército portugués contra la guerrilla. Algunos escaparon para establecerse en Portugal u otras naciones africanas. Una de las masacres ocurrió en la ciudad de bisora. En 1980 el paigc reconoció en su periódico nó pintcha (de fecha 29 de noviembre de 1980) que muchos soldados gueinean habían sido ejecutados y enterrados en fosas colectivas sin identificación en el bosque de Cumerá, portogole, y mansaba. लुइस कैबरल, भाई के भाई और paigc के सह-संस्थापक, को गिनी-बिसाऊ का पहला राष्ट्रपति नियुक्त किया गया था । स्वतंत्रता के बाद, paigc ने हजारों स्थानीय गिनी सैनिकों को मार डाला जिन्होंने छापामारों के खिलाफ पुर्तगाली सेना के साथ लड़ाई लड़ी थी । कुछ लोग पुर्तगाल या अन्य अफ्रीकी देशों में बसने के लिए फरार हो गए । bissorã के शहर में एक नरसंहार हुआ । 1980 में paigc ने अपने अखबार nó pintcha (दिनांक 29 नवंबर 1980) में स्वीकार किया कि कई gueinean सैनिकों को cumerá, portogole, और mansaba के जंगल में अचिह्नित सामूहिक कब्रों में दफनाया गया था और दफन कर दिया गया था । Luís Cabral, người anh em của Amílcar và đồng sáng lập của PAIGC, được bổ nhiệm làm Tổng thống đầu tiên của Guinea-Bissau. Theo độc lập, cái đã giết hàng ngàn lính Guinée địa phương đã chiến đấu cùng với quân đội Bồ Đào Nha chống lại du kích. Một số người trốn thoát để giải quyết ở Bồ Đào Nha hoặc các quốc gia châu Phi khác. Một trong những vụ thảm sát xảy ra ở thị trấn Bissorã. Năm 1980, cái được công nhận trong tờ báo № Pintcha (ngày 29 tháng 29 năm 1980) rằng nhiều người lính Gueinean đã bị hành hình và chôn vùi trong những ngôi mộ tập thể không đánh dấu trong rừng của Cumerá, Portogole, và Mansabá.
وقد تم انقاذ غاليسيا من اسوا القتال في تلك الحرب: لقد كانت واحدة من المناطق التي كانت فيها محاولة الانقلاب الاولية في بداية الحرب ناجحة, وبقيت في ايدي الوطنية (الجيش الفرنسي) طوال الحرب. وفي حين لم تكن هناك معارك النبرة, كان هناك قمع وموت: تم الغاء جميع الاحزاب السياسية, وكذلك جميع نقابات العمال والمنظمات الوطنية الليسية بوصفها ال de الدراسات galegos. وقد تم الغاء النظام الاساسي للمنطقة غاليسيا (كما حدث في كاتالونيا وفي مقاطعة الباسك بمجرد ان تم غزو تلك). ووفقا ل كارلوس فرنانديز سان تندير, فان ما لا يقل عن 4,200 شخصا قتلوا اما القضائي او بعد محاكمة موجزة, من بينهم الجمهوريين, وال الشيوعيين, وال القوميين الليسية, والاشتراكيين وال فوضوييين ومن بين الضحايا الحكام المدنيين في جميع المحافظات الليسية الاربعة ؛ خوانا capdevielle, زوجة حاكم لارونيا ؛ ورؤوس بلدية مثل ánxel كاسال من سانتياغو دي كومبوستيلا, من حزب الحزب ؛ الاشتراكيين بارز مثل جيمي quintanilla في ديرول و اميليو مارتينيس غاريدو في فيغو ؛ نواب الجبهة الشعبية انطونيو bilbatua, خوسيه miñones, دياز في, اغناسيو سوان, والنائب السابق heraclio botana) ؛ الجنود الذين لم تنضم الى التمرد, مثل الجنرالات روهيليويداد بيتا و انريكي سالسيدو molinuevo و العميد انطونيو azarola; و مؤسسي ال بي جي, الكسندر bóveda و فيكتور كاساس, بالاضافة الى المحترفين الاخرين مثل الجمهوريين وال القوميين, مثل الصحفي مانويل lustres ريفاس او الطبيب لويس pozaاغيه. وقد اجبر العديد من الاخرين على الهروب الى المنفى, او كانوا ضحايا لاعمال انتقامية اخرى وتم ازالتها من اعمالهم ومن مواقعهم. Galicia se libró de la peor de las peleas en esa guerra: fue una de las áreas en las que el intento inicial de golpe al inicio de la guerra tuvo éxito, y permaneció en manos de nacionalista (Ejército de franco) a lo largo de la guerra. Si bien no hubo batallas campal, hubo represión y muerte: todos los partidos políticos fueron suprimidos, como todos los sindicatos y organizaciones nacionalistas gallegas como el seminario de estudos galegos. El Estatuto de autonomía de Galicia fue anulado (al igual que los de Cataluña y las provincias vasco una vez que fueron conquistados). Según Carlos Fernández Santander, al menos 4,200 personas fueron asesinadas ya sea extrajudicialmente o después de pruebas sumarias, entre ellas republicanos, comunistas, nacionalistas gallegos, socialistas y anarquistas. las víctimas incluyen a los gobernadores civiles de las cuatro provincias gallegas; Juana capdevielle, esposa del gobernador de a Coruña; alcaldes como ánxel casal de Santiago de Compostela, del partido galeguista; prominentes socialistas como Jaime Quintanilla en Ferrol y Emilio Martínez Garrido en Vigo; los diputados frente popular antonio bilbatua, José Miñones, Díaz Villamil, Ignacio Seoane, y el ex diputado heraclio botana); soldados que no se habían unido a la rebelión, como los generales rogelio caridad pita y Enrique Salcedo molinuevo y el almirante Antonio azarola; y los fundadores de los pg, Alexandre Bóveda y Víctor casas, así como otros profesionales similares a los republicanos y nacionalistas, como el periodista Manuel Lustres Rivas o el médico Luis Poza Pastrana. Muchos otros fueron obligados a escapar al exilio, o fueron víctimas de otras represalias y se retiró de sus puestos de trabajo y posiciones. Buộc những phiến quân bị thuốc và liên kết với al-Qaeda, Gaddafi tuyên bố rằng anh ta sẽ chết một đạo tử chứ không phải là rời khỏi Libya. Khi anh ta thông báo rằng phiến quân sẽ bị săn lùng trên đường phố bằng đường phố, ngôi nhà bằng nhà và tủ quần áo bằng tủ quần áo, quân đội đã mở lửa trên các cuộc biểu tình ở Benghazi, giết hàng trăm người. Giật mình trong câu trả lời của chính phủ, một số chính trị gia cấp cao từ chức hoặc đào ngũ đến bên Chinsu. Cuộc nổi dậy lan truyền nhanh chóng thông qua việc giảm giá trị của Libya một nửa phía đông. Vào cuối tháng, các thành phố phía đông như Benghazi, Misrata, al-Bayda và Tobruk đã được kiểm soát bởi phiến quân, và hội đồng chuyển tiếp quốc gia của Benghazi (NTC) đã được thành lập để đại diện cho họ. Die ethnischen Spannungen waren zwischen den Armeniern und Aserbaidschaner im Frühling und Sommer 1988. eskaliert. Am 9 Januar 1990, nachdem das armenische Parlament beschlossen hat, Berg-Karabach in seinem Budget aufzunehmen, erneuerte Kämpfe ausgebrochen, Geiseln wurden genommen, und Vier sowjetische Soldaten wurden getötet. Am 11 Januar stürmten die beliebten Front-Radikale Party-Gebäude und stürzten die kommunistischen Kräfte in der südlichen Stadt Arbeitslosigkeit effektiv ab. Gorbatschow hat sich entschlossen, die Kontrolle über Aserbaidschan wieder zu erlangen; die Ereignisse, die folgte, sind bekannt als Black Januar. Spät am 19 Januar 1990, nachdem sie die zentrale TV-Station weht und die Telefon-und Radio-Linien geschnitten haben, kamen 26,000 sowjetische Truppen in die aserbaidschanischen Hauptstadt Baku, Smashing Barrikaden, griffen Demonstranten an und feuern in die Menschenmassen. In dieser Nacht und während der anschließenden Auseinandersetzungen (die bis Februar dauerten) sind mehr als 130 Menschen gestorben - die Mehrheit von denen Zivilisten waren. Mehr als 700 Zivilisten wurden verwundet, hunderte wurden festgehalten, aber nur wenige wurden tatsächlich wegen angeblichen kriminellen Vergehen versucht. 加利西亚幸免于战争中最糟糕的战斗: 这是战争开始时最初的政变尝试的一个领域, 它在整个战争中仍然是民族主义者(弗兰科军队)的手. 虽然没有战斗, 但有镇压和死亡: 所有政党都被废除, 所有工会和加利西亚民族主义组织都是seminario de政治galegos. 加利西亚的自治法规被废止(就像那些被征服的加泰罗尼亚和巴斯克省一样). 根据卡洛斯·费尔南德斯·桑坦德, 至少4,200人被杀死, 要么是法外处决或经过简易审判, 其中包括共和党人, 共产主义者, 受害者包括所有四个加利西亚省的民事州长; 胡安娜· capdevielle, 一个科鲁拉尼亚州的州长的妻子; 市长, 如圣地亚哥·德波斯特拉斯的ánxel casal; 著名的社会主义者, 如jaime在维戈; 受欢迎的前代表安东尼奥·比尔巴图尔, 何塞· miñones, 迪亚斯· villamil, ignacio seoane, 和前副赫拉克里奥· botana; 没有加入叛乱的士兵, 如罗赫略· caridad皮塔塔pg的创始人, alexandre bóveda和victor casas, 以及其他类似共和党人和民族主义者的专业人士, 作为记者曼 努 埃 尔 · lustres 里 瓦斯或医生luis poza帕斯特拉纳. 许多其他人被迫逃离流亡, 或者是其他报复的受害者, 并从他们的工作和职位中移除. पश्चिमी लीबिया में केवल कुछ ही शहर-जैसे बानी वालिद, sebha और सिर्त-gaddafist गढ़ों में रह गए । त्रिपोली के पतन के बाद सिर्त की ओर जाते हुए, गद्दाफी ने एक संक्रमणकालीन सरकार के हवाले करने की इच्छा की घोषणा की, एनटीसी द्वारा खारिज एक सुझाव । अपने आस-पास के अंगरक्षक के साथ, वह हमेशा एनटीसी गोलाबारी से बचने के लिए निवास करता था, अपने दिनों को प्रार्थना करने और कुरान पढ़ने के लिए समर्पित करता था । 20 अक्टूबर को, गद्दाफी ने सिर्त के जिले 2 से एक संयुक्त नागरिक सैन्य काफिले में तोड़ दिया, जो jarref घाटी में शरण लेने की उम्मीद कर रहा था । लगभग 8.30 बजे, नाटो हमलावरों ने हमला किया, कम से कम 14 वाहनों को नष्ट कर दिया और कम से कम 53. को मार डाला, और गद्दाफी और उनके सबसे करीब एक पास के विला में भाग गए, जो मिसराता से विद्रोही मिलिशिया द्वारा शेल किया गया था. एक निर्माण स्थल के लिए भागे, गद्दाफी और उसके आंतरिक दल ने ड्रेनेज पाइप के अंदर छिपा दिया जबकि उसके अंगरक्षकों ने विद्रोहियों से लड़ाई की; संघर्ष में, गद्दाफी को ग्रेनेड विस्फोट से सिर की चोट लगी, जबकि रक्षा मंत्री अबू-बकर यूनिस जब्र को मार दिया गया था । Galicien wurde das schlimmste der Kämpfe in diesem Krieg verschont: es war einer der Gebiete, in denen der erste Staatsstreich zu Beginn des Krieges erfolgreich war, und es blieb in den Händen der Nationalisten (Franco 'Armee') während des Krieges. Während es keine schlug Kämpfe gab, gab es Repression und Tod: alle politischen Parteien wurden abgeschafft, wie alle Gewerkschaften und galicischen nationalistische Organisationen wie die Seminario de Estudos Galegos. Das Statut von Galicien wurde annulliert (wie die von Katalonien und den baskischen Provinzen, sobald diese erobert wurden). Laut Carlos Fernández Santander wurden mindestens 4,200 Menschen entweder außergerichtlich oder nach Zusammenfassung der Studien getötet, unter ihnen Republikaner, Kommunisten, galicischen Nationalisten, Sozialisten und Anarchisten. Die Opfer umfassten die zivilen Gouverneure aller vier galicischen Provinzen; Juana Reproduktion, die Frau des Gouverneurs von A Coruña; Bürgermeister wie Ánxel Casal von Santiago de Compostela, der Partido Galeguista; prominente Sozialisten wie Jaime Quintanilla in Ferrol und Emilio Martínez Garrido in Vigo; beliebte Front-Abgeordnete Antonio Bilbatúa, José Miñones, Díaz Villamil, Ignacio Seoane und ehemaliger Stellvertreter Heraclio Botana); Soldaten, die nicht der Rebellion beigetreten waren, wie die Generäle Rogelio Caridad Pita und Enrique Salcedo Molinuevo und Admiral Antonio Azarola; und die Gründer der PG, Alexandre Bóveda und Víctor Casas, sowie andere Profis, die Republikaner und Nationalisten ähneln, wie der Journalist Manuel Glanzedelmetallpräparate Rivas oder der Arzt Luis Poza Pastrana. Viele andere wurden gezwungen, ins Exil zu fliehen, oder waren Opfer anderer Repressalien und wurden von ihren Jobs und Positionen entfernt. हताहतों को भयानक रूप से, विशेष रूप से हमला करने वाले prg बलों के लिए । अगस्त 18 की लड़ाई के दौरान 20,163 जर्मन सैनिकों को मार डाला गया, घायल या कार्रवाई में लापता । फ्रांसीसी घाटे में 7,855 की मौत हो गई और 4,420 कैदियों के साथ घायल हो गए (उनमें से आधे घायल थे) कुल 12,275. के लिए जबकि अधिकांश जार फ्रेंच chassepot राइफल्स के तहत गिर गए थे । अधिकांश फ्रेंच गिर गए prg क्रुप गोले के नीचे । हताहतों के टूटने में, राइन की सेना के frossard के द्वितीय कोर ने 621 हताहतों को झेला, जबकि पाइंट du जौर से पहले steinmetz के तहत पहली सेना पर 4,300 हताहत हुए । prg गार्ड इन्फैंट्री डिवीजनों के नुकसान 18,000 पुरुषों में से 8,000 हताहतों के साथ और भी अधिक लड़खड़ा थे । विशेष गार्ड jäger ने 19 अधिकारियों, एक सर्जन और 431 पुरुषों को कुल 700. में से 431 पुरुषों को खो दिया, 2 वें गार्ड इन्फैंट्री ब्रिगेड ने 39 अधिकारियों और 1,076 पुरुषों को खो दिया । 3 वें गार्ड इन्फैंट्री ब्रिगेड ने 36 अधिकारियों और 1,060 पुरुषों को खो दिया । फ्रेंच पक्ष पर, सेंट होल्डिंग यूनिट । privat ने गांव में आधे से ज्यादा नंबर खो दिए । Im Mai 1967 erklärte die östliche Region die Unabhängigkeit als Staat namens die Republik Biafra, unter der Leitung von Lt. Oberst Emeka Ojukwu. Der nigerianische Bürgerkrieg begann, als die offizielle nigerianische Regierung (und von Soldaten aus dem Norden und Westen) am 6 Juli 1967 in Garkem Biafra (Southeastern) angegriffen hat. Der 30-Monats-Krieg, mit einer langen Belagerung von Biafra und seiner Isolation aus dem Handel und der Vorräte, endete im Januar 1970. Schätzungen der Zahl der Toten in der ehemaligen östlichen Region sind zwischen 1 und 3 Millionen Menschen, aus dem Krieg, der Krankheit und dem Hunger, während des 30-monatigen Bürgerkriegs. Galicia was spared the worst of the fighting in that war: it was one of the areas where the initial coup attempt at the outset of the war was successful, and it remained in Nationalist (Franco's army's) hands throughout the war. While there were no pitched battles, there was repression and death: all political parties were abolished, as were all labor unions and Galician nationalist organizations as the Seminario de Estudos Galegos. Galicia's statute of autonomy was annulled (as were those of Catalonia and the Basque provinces once those were conquered). According to Carlos Fernández Santander, at least 4,200 people were killed either extrajudicially or after summary trials, among them republicans, communists, Galician nationalists, socialists and anarchists. Victims included the civil governors of all four Galician provinces; Juana Capdevielle, the wife of the governor of A Coruña; mayors such as Ánxel Casal of Santiago de Compostela, of the Partido Galeguista; prominent socialists such as Jaime Quintanilla in Ferrol and Emilio Martínez Garrido in Vigo; Popular Front deputies Antonio Bilbatúa, José Miñones, Díaz Villamil, Ignacio Seoane, and former deputy Heraclio Botana); soldiers who had not joined the rebellion, such as Generals Rogelio Caridad Pita and Enrique Salcedo Molinuevo and Admiral Antonio Azarola; and the founders of the PG, Alexandre Bóveda and Víctor Casas, as well as other professionals akin to republicans and nationalists, as the journalist Manuel Lustres Rivas or physician Luis Poza Pastrana. Many others were forced to escape into exile, or were victims of other reprisals and removed from their jobs and positions.