من كتب ان موسيقى شوبان, عندما عزفها, اصبحت "اكليل ملون من الزهور"?
هيلر
Jonathan Bellman writes that modern concert performance style—set in the "conservatory" tradition of late 19th- and 20th-century music schools, and suitable for large auditoria or recordings—militates against what is known of Chopin's more intimate performance technique. The composer himself said to a pupil that "concerts are never real music, you have to give up the idea of hearing in them all the most beautiful things of art." Contemporary accounts indicate that in performance, Chopin avoided rigid procedures sometimes incorrectly attributed to him, such as "always crescendo to a high note", but that he was concerned with expressive phrasing, rhythmic consistency and sensitive colouring. Berlioz wrote in 1853 that Chopin "has created a kind of chromatic embroidery ... whose effect is so strange and piquant as to be impossible to describe ... virtually nobody but Chopin himself can play this music and give it this unusual turn". Hiller wrote that "What in the hands of others was elegant embellishment, in his hands became a colourful wreath of flowers." يكتب جوناثان الخادمن ان اداء الحفل الموسيقي الحديث في التقاليد الموسيقية في اواخر القرن التاسع عشر والعشرين, ومناسب للمدارس الموسيقية الكبيرة او التسجيلات - يعمل ضد ما هو معروف من اداء شوبان اكثر حميمية. التقنية. الملحن بنفسه قال ل تلميذ ان الحفلات الموسيقية ليست موسيقى حقيقية ابدا, عليك ان يعط عن فكرة سماع فيهم كل اجمل الاشياء الفنية. تشير الحسابات المعاصرة الى انه في الاداء, تجنب شوبان الاجراءات الصلبة احيانا بشكل غير صحيح, مثل دائما الروت الى ملاحظة عالية, ولكنه كان مهتما بال صياغة المعبرة, والاتساق الايقاعي, والتلوين الحساسة. كتب berlioz في عام 1853 ان شوبان قد خلق نوع من التطريز اللونية... الذي تاثيره غريب جدا و ابشع حتى يكون من المستحيل وصفها... تقريبا لا احد ولكن شوبان نفسه يمكن ان يلعب هذه الموسيقى ويعطيها هذا دور غير عادي. كتب هيلر ان ما في يد الاخرين هو تزيين انيق, بين يديه اصبح اكليل ملون من الزهور. Jonathan Bellman schreibt das moderne Konzert-Performance-Set in der Wintergarten-Tradition des späten 19-und 20 Jahrhunderts, und eignet sich für große Auditorien oder Aufnahmen-der gegen das, was von Chopin ' S mehr Performance bekannt ist Technik. Der Komponist selbst sagte zu einem Schüler, dass Konzerte nie echte Musik sind, man muss auf die Idee verzichten, in ihnen alle schönsten Dinge der Kunst zu hören. Zeitgenössische Konten zeigen, dass Chopin in der Performance starre Verfahren, die ihm manchmal falsch zugeschrieben wurden, wie immer Crescendo zu einem hohen Note, aber dass er sich mit ausdrucksstark Phrasierung, rhythmische Konsistenz und empfindlicher Färbung beschäftigt hat. Berlioz schrieb 1853, dass Chopin eine Art chromatische Stickerei geschaffen hat... deren Wirkung so seltsam und pikantem ist, dass es unmöglich ist, zu beschreiben... praktisch niemand außer Chopin selbst kann diese Musik spielen und ihm diese ungewöhnliche Wendung geben. Hiller schrieb, dass das, was in den Händen der anderen war elegante Verschönerung, in seinen Händen zu einem bunten Kranz von Blumen geworden ist. Jonathan Bellman escribe que el estilo de actuación de concierto moderno-Set en la tradición del conservatorio de finales de 19º y 20º-siglo de escuelas de música, y adecuado para grandes, o grabaciones-Militates contra lo que se sabe de la actuación más íntima de chopin técnica. el propio compositor le dijo a un alumno que los conciertos nunca son música real, hay que dejar la idea de escuchar en ellas todas las cosas más bellas del arte. las cuentas contemporáneas indican que en el rendimiento, chopin evitó procedimientos rígidos a veces atribuidos incorrectamente a él, como siempre crescendo a una nota alta, pero que estaba preocupado por el fraseo expresivo, la consistencia rítmica y la coloración sensible. Berlioz escribió en 1853 que chopin ha creado una especie de bordado cromática... cuyo efecto es tan extraño y picante como para ser imposible de describir... prácticamente nadie más que el propio chopin puede tocar esta música y darle este giro inusual. Hiller escribió que lo que en manos de los demás era elegante embellecimiento, en sus manos se convirtió en una colorida corona de flores. जोनाथन बेलमां ने 19 वीं और 20 वीं सदी के संगीत स्कूलों की कंजर्वेटरी परंपरा में आधुनिक संगीत कार्यक्रम प्रदर्शन शैली-सेट लिखा है, और बड़े इमारतों या रिकॉर्डिंग-militates के लिए उपयुक्त है जो chopin के अधिक अंतरंग प्रदर्शन के बारे में जाना जाता है तकनीक । संगीतकार ने खुद एक शिष्य से कहा कि संगीत संगीत कभी वास्तविक संगीत नहीं होते हैं, आपको उन सभी में सुनने का विचार देना होगा जो कला की सबसे सुंदर चीजें हैं । समकालीन खातों का संकेत है कि प्रदर्शन में, chopin ने कठोर प्रक्रियाओं को कभी कभी गलत तरीके से जिम्मेदार ठहराया, जैसे कि हमेशा एक उच्च नोट के लिए crescendo, लेकिन वह अर्थपूर्ण दृष्टि, लयबद्ध स्थिरता और संवेदनशील रंग के साथ चिंतित था । berlioz ने 1853 में लिखा था कि chopin ने एक प्रकार का क्रोमेटिक कढ़ाई बनाया है... जिसका प्रभाव इतना अजीब और चटपटा है कि वर्णन करने के लिए असंभव है... वास्तव में कोई भी नहीं लेकिन खुद को chopin इस संगीत को खेल सकता है और इसे यह असामान्य मोड़ दे सकता है । hiller ने लिखा कि दूसरों के हाथों में क्या मनमोहक शोभा थी, उसके हाथों में फूलों की रंगीन पुष्पांजलि बन गई । Jonathan Bellman viết phong cách biểu diễn buổi hòa nhạc hiện đại trong truyền thống nhạc viện của các trường âm nhạc thứ 19 và thế kỷ 20, và phù hợp với auditoria lớn hoặc đoạn phim-militates chống lại những gì được biết đến với hiệu suất thân mật hơn của Chopin kỹ thuật. Nhà soạn nhạc đã nói với một học sinh rằng buổi hòa nhạc không bao giờ là âm nhạc thực sự, bạn phải từ bỏ ý tưởng nghe trong họ tất cả những điều đẹp đẽ nhất của nghệ thuật. Các tài khoản đương đại cho thấy rằng trong hiệu suất, Chopin tránh những thủ tục cứng rắn đôi khi không chính xác được ghi nhận cho anh ta, như luôn luôn là một lưu ý cao, nhưng rằng anh ta đã quan tâm đến các câu nói biểu cảm, nhịp điệu nhất định và Berlioz viết vào năm 1853 rằng Chopin đã tạo ra một loại thêu chromatic... hiệu ứng của ai rất kỳ lạ và không thể diễn tả được... hầu như không ai ngoài Chopin bản thân có thể chơi nhạc này và cho nó đến lượt bất thường này. Hiller viết rằng những gì trong tay của những người khác là sự trang nhã, trong tay của anh ấy trở thành một vòng hoa đầy màu sắc của hoa. 乔纳森·贝尔曼写道, 现代演唱会的表演风格在19世纪晚期和20世纪的音乐学校的音乐传统中, 适合大型的礼堂或录音-对肖邦的更亲密的表现有什么影响技术. 作曲家自己对一个学生说, 音乐会从来不是真正的音乐, 你必须放弃听到他们所有最美丽的艺术的想法. 当代帐户表明, 在表演中, 肖邦避免了僵硬的程序, 有时错误地归因于他, 如总是越来越高, 但他关心的是表达的措辞, 有节奏的连贯性和敏感的着色. 柏辽兹在1853年写道, 肖邦创造了一种彩色刺绣... 其效果是如此奇怪和辛辣, 因为不可能描述... 几乎没有人, 但肖邦自己可以玩这种音乐, 并给它这个不寻常的转变. 希 勒写道, 在其他人手中是优雅的装饰, 在他的手中变成了一个多彩的花花环.
على الرغم من الاستيلاء على السلطة الامبراطورية, فان فوجيوارا تراس فترة من الزهور الثقافية والفنية في المحكمة الامبراطورية وبين الطبقة الارستقراطية. كان هناك اهتمام كبير بالشعر رشيق والادب بالعامية. نوعان من النصوص اليابانية الصوتية :اكانا, وهو نص بسيط تم تطويرها باستخدام اجزاء من الشخصيات الصينية, الى ملخبط, وهو عبارة عن كتابة متصل مع طريقة كتابة متميزة كانت اليابانية بشكل فريد. وقد اعطى ملخبط تعبير مكتوب للكلمة, ومعها, الى ارتفاع في الادب الياباني الشهير, والكثير منها كتبت من قبل نساء المحكمة الذين لم يكن لديهم تدريب على اللغة الصينية كما كان نظيراتها الذكور. قدمت ثلاث نساء في اواخر القرن العاشر واوائل القرن الحادي عشر ارائهن عن الحياة والرومانسية في محكمة heian في kagerō نيكي من قبل ام فوجيوارا michitsuna, كتاب الوسادة من قبل ساي shōnagon و حكاية جنجي من قبل murasaki shikibu. كما تزدهر فن السكان الاصليين في ظل فوجيوارا بعد قرون من تقليد الاشكال الصينية. اصبحت لوحات توتو-اي الملونة بشكل واضح, لوحات على الطراز الياباني من حياة المحكمة وقصص عن المعابد والمقدسات شائعة في منتصف وفي وقت متاخر من heian, مما وضع انماط للفن الياباني حتى يومك هذا. 1902 में, स्पल्डिंग, जिसने इस समय के लिए रोस्टर का का किया था, जो जल्दी ही एक सदी की सबसे अच्छी टीमों में से एक होगा, जिम हार्ट को क्लब बेच दिया । मताधिकार को 1902 में शिकागो दैनिक समाचार द्वारा शावक का उपनाम दिया गया था, हालांकि 1907 सत्र तक आधिकारिक रूप से शिकागो शावक नहीं बन रहा है । इस अवधि के दौरान, जो बेसबॉल की डेड-बॉल युग के रूप में जाना जाता है, शावक infielders जो टिंकर, जॉनी लिए, और फ्रैंक चांस को फ्रैंकलिन पी. एडम्स ' कविता बेसबॉल के दुखी शब्दकोश के रूप में एक डबल-प्ले संयोजन के रूप में प्रसिद्ध किया गया था । कविता पहली बार 18 जुलाई, 1910 को न्यूयॉर्क शाम मेल के संस्करण में दिखाई दी । मोर्दकै तीन उंगली ब्राउन, जैक टेलर, एड reulbach, जैक pfiester, और orval समग्र रूप से इस समय के दौरान शावक के लिए कई कुंजी घड़ा थे । 1905 से 1912 तक खिलाड़ी-प्रबंधक के रूप में अभिनय के साथ, शावक ने पांच साल की अवधि में चार पताका और दो विश्व श्रृंखला खिताब जीते । हालांकि वे 1906 की विश्व श्रृंखला में hitless चमत्कार व्हाइट सॉक्स के लिए गिर गए, शावक ने एक रिकॉर्ड 116 जीत और सबसे अच्छा जीत प्रतिशत (763) मेजर लीग के इतिहास में दर्ज किया । ज्यादातर एक ही रोस्टर के साथ, शिकागो ने 1907 और 1908 में बैक-टू-बैक विश्व श्रृंखला चैंपियनशिप जीती, पहली प्रमुख लीग क्लब बन रहा है जो पतझड़ क्लासिक में तीन बार खेलने के लिए और पहले इसे दो बार जीतने के लिए । हालांकि, शावक ने एक विश्व श्रृंखला नहीं जीती है; यह उत्तरी अमेरिकी पेशेवर खेल में सबसे लंबी चैम्पियनशिप सूखा रहता है । Classical music has often incorporated elements or material from popular music of the composer's time. Examples include occasional music such as Brahms' use of student drinking songs in his Academic Festival Overture, genres exemplified by Kurt Weill's The Threepenny Opera, and the influence of jazz on early- and mid-20th-century composers including Maurice Ravel, exemplified by the movement entitled "Blues" in his sonata for violin and piano. Certain postmodern, minimalist and postminimalist classical composers acknowledge a debt to popular music. Klassische Musik hat oft Elemente oder Material aus der beliebten Musik der Zeit des Komponisten eingearbeitet. Beispiele sind gelegentliche Musik wie die Verwendung von Student in seiner akademischen Festival-Ouvertüre, Genres, die von Kurt Weill The Threepenny Opera, und dem Einfluss des Jazz auf frühe und Mitte des 20 Jahrhunderts Komponisten, einschließlich Maurice Ravel, illustriert werden., illustriert durch die Bewegung mit dem Titel Blues in seiner Sonate für Violine und Klavier. Bestimmte postmodernen, minimalistisch und postminimalist klassische Komponisten erkennen eine Schulden für beliebte Musik an. 一个著名的阿拉伯诗歌和波斯诗歌关于浪漫(爱)是layla和玛吉努, 追溯到7世纪的亚时代. 这是一个悲惨的故事, 永恒的爱, 像后来的罗密欧和朱丽叶, 它本身据说受到了一个拉丁版本的layla和maynun的启发. ferdowsi的shahnameh, 伊朗的国家史诗, 对波斯历史的神话和英勇的复述. 阿米尔· arsalan也是一个受欢迎的神话波斯故事, 它影响了一些现代幻想小说作品, 如阿尔斯兰的英雄传奇. Su declaración artística madura era visible en el verdadero azul (1986) y como una oración (1989). En el verdadero azul, incorporó música clásica con el fin de involucrar a un público mayor que había sido escéptico con su música. Como una oración introdujo canciones grabadas en vivo e incorporó diferentes géneros de la música, incluyendo danza, funk, R & B y música gospel. Su versatilidad se demostró más en que estoy sin aliento, que consiste predominantemente de los 1940 s Broadway Musical-Aromatizado Jazz, swing y grandes pistas de banda. Madonna continuó componer baladas y uptempo canciones de baile para erotica (1992) y historias de dormir (1994). Ambos álbumes explorado elemento de nuevo jack swing, con Jim Farber de entertainment weekly diciendo que en realidad podría ser visto como nuevo jack swing es madrina. Ella trató de permanecer contemporánea incorporando muestras, bucles de tambor y hip hop en su música. Con Ray of light, Madonna trajo música electrónica de su estado subterráneo en una gran popularidad en la escena musical convencional. ويمكن العثور على نشر انشودة اليهودية في كتابة الفيلسوف اليهودي فيلو, من مواليد 20 قبل الميلاد. نسج معا الفكر اليهودي والناني, وشجع فيلو على الثناء بدون الالات, وعلم ان الغناء الصامت (بدون حتى اوتار صوتية) كان افضل لا يزال. و افترقنا هذا المنظر مع الكتاب المقدس اليهودية, حيث قدمت اسرائيل الحمد بال الصكوك بامر من الله (2 سجلات 29:25). وهو اداة المعبد الوحيدة التي لا تزال تستخدم اليوم في كنيس, وهي تستخدم فقط من روش chodesh ايلول في نهاية يوم الغفران. يستخدم الشوفار بنفسه, دون اي مرافقة صوتية, وهو يقتصر على مجموعة محددة جدا من الاصوات والاماكن المحددة في خدمة كنيس. في مجال الموسيقى, تدعي المانيا بعض من اشهر التلحين الكلاسيكية في العالم بما في ذلك باخ, موزارت و بيتهوفن, الذين تميزت بالتحول بين العصور الكلاسيكية والرومانسية في الموسيقى الكلاسيكية الغربية. ومن بين التلحين الاخرين من التقاليد النمساوية الالمانية الذين حققوا الشهرة الدولية من بين برامز, واغنر, هايدن, شوبرت, händel, شومان, شومان, لست, مندلسون bartholdy, يوهان شتراوس الثاني, الماني, ميلر, ميلر,, اورف, وفي الاونة الاخيرة, henze, lachenmann, وجون. Tuyên bố nghệ thuật trưởng thành của cô ấy đã được hiển thị trong màu xanh đích thực (1986) và như một lời cầu nguyện (1989). Trong màu xanh đích thực, cô ấy đã hợp nhất âm nhạc cổ điển để tương tác với một khán giả lớn tuổi hơn mà đã hoài nghi về Giống như một lời cầu nguyện giới thiệu các bài hát được ghi lại trực tiếp và hợp nhất các thể loại âm nhạc khác nhau, bao gồm cả khiêu vũ, funk, R & B và âm nhạc toa của cô ấy đã được hiển thị thêm trên tôi là Thực hành sinh, mà bao gồm chủ yếu của 1940 s Broadway-- mùi nhạc jazz, đu và các đường ray lớn. Madonna tiếp tục sáng tác các bản ballad và bài hát khiêu vũ cho Erotica (1992) và những câu chuyện đi ngủ (1994). Cả hai album đã khám phá yếu tố của jack swing mới, với Jim Farber từ giải trí hàng tuần nói rằng cô ấy thực sự có thể được xem như mới jack đu Mẹ đỡ đầu. Cô ấy đã cố gắng giữ lại đương đại bằng cách kết hợp các mẫu, vòng trống và hip hop vào âm nhạc của cô ấy. Với Ray of Light, Madonna mang âm nhạc điện tử từ trạng thái ngầm của nó trở thành sự nổi tiếng lớn trong cảnh âm nhạc chính thống. Die Musik der romantischen Ära, von ungefähr dem ersten Jahrzehnt des 19 Jahrhunderts bis zum frühen 20 Jahrhundert, war durch erhöhte Aufmerksamkeit auf eine erweiterte melodischen Linie, sowie ausdrucksstarke und emotionale Elemente, die Romantik-Romantik in andere Formen der Kunst. Musikalische Formen begannen, sich von den Formen der klassischen Ära zu brechen (auch als die kodifiziert wurden), mit frei wie Nocturnes, Fantasien und Präludien, wo akzeptierte Ideen über die Exposition und Entwicklung von Themen ignoriert oder minimiert wurden. Die Musik wurde mehr, dissonanten und klanglichen bunt, mit Spannungen (in Bezug auf akzeptierte Normen der älteren Formen) über die wichtigsten Unterschriften. Das Kunst (oder Lied) kam in dieser Ära zur Reife, ebenso wie die epischen Schuppen der großen Oper, die letztlich von Richard Wagners Ring-Zyklus übertroffen wurden.