متى تنتهي الخلافة من عثمان بن عفان?
656
Most historians[who?] consider Caliph Muawiyah (661–80) to have been the second ruler of the Umayyad dynasty, even though he was the first to assert the Umayyads' right to rule on a dynastic principle. It was really the caliphate of Uthman Ibn Affan (644–656), a member of Umayyad clan himself, that witnessed the revival and then the ascendancy of the Umayyad clan to the corridors of power. Uthman placed some of the trusted members of his clan at prominent and strong positions throughout the state. Most notable was the appointment of Marwan ibn al-Hakam, Uthman's first cousin, as his top advisor, which created a stir among the Hashimite companions of Muhammad, as Marwan along with his father Al-Hakam ibn Abi al-'As had been permanently exiled from Medina by Muhammad during his lifetime. Uthman also appointed as governor of Kufa his half-brother, Walid ibn Uqba, who was accused by Hashmites of leading prayer while under the influence of alcohol. Uthman also consolidated Muawiyah's governorship of Syria by granting him control over a larger area and appointed his foster brother Abdullah ibn Saad as the Governor of Egypt. However, since Uthman never named an heir, he cannot be considered the founder of a dynasty. معظم المؤرخون [الذين?] يعتبرون ان الخلافه (661-80) هو الحاكم الثاني من السلالة الاموي, على الرغم من انه كان اول من يؤكد حق الاموي في الحكم على مبدا سلالة. كان في الواقع الخلافة عثمان بن عفان (644-656), وهو عضو في عشيرة الاموي نفسه, الذي شهد احياء ثم صعود عشيرة الاموي الى اروقة السلطة. وقد وضع عثمان بعض من الاعضاء الموثوق بهم في مواقع بارزة و قوية في جميع انحاء الدولة. ومن ابرزها تعيين مروان بن الحكم, وهو اول ابن عم عثمان, بوصفه اول مستشار له, الذي خلق ضجة بين رفقاء محمد, وهو مروان الى جانب والده الحكم بن ابي النبي. كما تم نفيه بشكل دائم من المدينة المنورة من قبل محمد خلال حياته. وقد عين عثمان ايضا حاكم الكوفة, وهو ابن اخيه, وليد بن uqba, الذي اتهم من قبل hashmites بالصلاة وهو تحت تاثير الكحول. وفي عام, عزز عثمان حاكم سوريا بمنحها السيطرة على منطقة اكبر, و عين اخيه بالتبني عبد الله بن سعد حاكم مصر. ومع ذلك, وبما ان عثمان لم يسمى وريث, فانه لا يمكن ان يعتبر مؤسس سلالة. Die meisten Historiker [wer?] betrachten Kalif Muawiyah (661-80) als der zweite Herrscher der Umayyaden-Dynastie, obwohl er der erste war, der das Recht der Umayyaden geltend machte, auf einem dynastischen Prinzip zu herrschen. Es war wirklich das Kalifat von Uthman Ibn Affan (644-656), ein Mitglied des Umayyaden-Clans selbst, das die Wiederbelebung und dann den Aufstieg des Umayyaden-Clans zu den Gängen der macht miterlebt hat. Uthman hat einige der vertrauenswürdigen Mitglieder seines Clans in prominenten und starken Positionen im ganzen Staat platziert. Am bekanntesten war der Termin von Marwan ibn al-Hakam, Uthman erster Cousin, als sein Top-Berater, der ein rühren unter den Abbasidenzeit Gefährten von Muhammad, als Marwan zusammen mit seinem Vater Al-Hakam ibn Abi al-' Er wurde während seines Lebens dauerhaft von Medina von Muhammad verbannt. Uthman wurde auch zum Gouverneur von Kufa, seinem Halbbruder, Walid ibn Uqba ernannt, der von der Hashmites des führenden Gebets unter dem Einfluss von Alkohol beschuldigt wurde. Uthman hat auch den Gouverneur von Syrien gefestigt, indem er ihm die Kontrolle über einen größeren Bereich gewährte und seinen fördern Abdullah ibn Saad als Gouverneur von Ägypten ernannte. Da Uthman jedoch nie einen Erben genannt hat, kann er nicht als der Gründer einer Dynastie angesehen werden. La mayoría de los historiadores [que?] consideran califa muawiyah (661-80) para haber sido el segundo gobernante de la dinastía omeya, a pesar de que él fue el primero en hacer valer el derecho de los omeya a gobernar en un principio dinástica. Fue realmente el califato de uthman ibn Affan (644-656), un miembro del clan omeya mismo, que fue testigo del avivamiento y luego el ascenso del clan omeya a los pasillos del poder. Uthman colocó a algunos de los miembros de confianza de su clan en posiciones prominentes y fuertes en todo el estado. Lo más notable fue el nombramiento de Marwan Ibn Al-Hakam, el primer primo de uthman, como su asesor superior, que creó un revuelo entre los compañeros de hashimite de Muhammad, como marwan junto con su padre al-Hakam Ibn Abi al-' como había sido permanentemente exiliado de Medina Por Muhammad durante su vida. Uthman también nombrado como gobernador de kufa su medio hermano, Walid Ibn Uqba, quien fue acusado por hashmites de la oración líder mientras estaba bajo la influencia del alcohol. Uthman también consolidó la Gobernación de muawiyah de Siria al concederle el control sobre una zona más grande y nombró a su hermano adoptivo Abdullah Ibn Saad como el gobernador de Egipto. Sin embargo, ya que uthman nunca nombró a un heredero, no puede ser considerado el fundador de una dinastía. अधिकांश इतिहासकारों [कौन?] खलीफा मुवायाह (661-80) को उमय्यद राजवंश का दूसरा शासक माना जाता है, हालांकि वह सबसे पहले एक वंशवादी सिद्धांत पर शासन करने के लिए उमय्यद अधिकार का दावा करने के लिए था । यह वास्तव में उथमान इब्न affan (644-656) की खिलाफत थी, जो उमय्यद वंश का एक सदस्य था, जिसने पुनरुद्धार को देखा और फिर उमय्यद कबीले का प्रभुत्व सत्ता के गलियारों में । उथमान ने अपने कबीले के कुछ विश्वसनीय सदस्यों को राज्य भर में प्रमुख और मजबूत पदों पर रखा । सबसे उल्लेखनीय था मरवान इब्न अल-हाकम की नियुक्ति, उथमान के पहले चचेरे भाई, अपने शीर्ष सलाहकार के रूप में, जिसने मुहम्मद के हुआ साथियों के बीच एक हलचल पैदा की, अपने पिता अल-हाकम इब्न अबी अल-' के साथ मरवान के रूप में जैसा कि अपने जीवनकाल के दौरान मुहम्मद द्वारा मदीना से स्थायी रूप से निर्वासित किया गया था । उथमान को अपने आधे भाई वालिद इब्न uqba के गवर्नर के रूप में भी नियुक्त किया गया था, जो शराब के प्रभाव के तहत अग्रणी प्रार्थना के hashmites द्वारा आरोप लगाया गया था । उथमान ने मुवायाह के सीरिया के गवर्नर को एक बड़े क्षेत्र पर नियंत्रण देकर और अपने पालक भाई अब्दुल्लाह इब्न साद को मिस्र के राज्यपाल के रूप में नियुक्त किया । हालांकि, चूंकि उथमान ने कभी भी एक वारिस का नाम नहीं लिया, उसे एक राजवंश का संस्थापक नहीं माना जा सकता है । Hầu hết các nhà sử học [ai?] xem xét Caliph Muawiyah (661-80) để là vị vua thứ hai của triều đại Nhà, mặc dù ông là người đầu tiên khẳng định quyền của Nhà để thống trị một nguyên tắc Dynastic. Đó thực sự là caliphate của Uthman Ibn Affan (644-656), một thành viên của gia tộc Nhà, đã chứng kiến sự hồi phục và sau đó là ngôi của gia tộc Nhà đến hành lang quyền lực. Uthman đã đặt một số thành viên tin tưởng của gia tộc của anh ta tại các vị trí nổi bật và mạnh mẽ trong suốt tiểu bang. Sự đáng chú ý nhất là cuộc hẹn của Marwan ibn al-Hakam, Anh họ đầu tiên của Uthman, khi là cố vấn hàng đầu của anh ấy, đã tạo ra một sự khuấy động giữa những người bạn đồng hành của Muhammad, như Marwan cùng với cha của mình Al-Hakam ibn Abi al-' Như đã bị lưu đày vĩnh viễn từ Medina bởi Muhammad trong suốt cuộc đời của anh ấy. Uthman cũng được bổ nhiệm làm thống đốc của Kufa, người anh em của anh ta, Walid ibn Uqba, người bị buộc tội bởi những lời cầu nguyện hàng đầu trong khi dưới sự ảnh hưởng của rượu. Uthman cũng thống nhất Thống đốc Syria bằng cách cho phép ông kiểm soát một khu vực lớn hơn và chỉ định anh trai nuôi Abdullah ibn Saad của ông là Thống đốc Ai Cập. Tuy nhiên, kể từ khi Uthman không bao giờ đặt tên cho người thừa kế, anh ta không thể được coi là người sáng lập của một triều đại. 大多数历史学家[谁?]认为哈里发muawiyah (661-80年)是亚玛雅王朝的第二个统治者, 尽管他是第一个主张马雅亚人的权利统治一个王朝原则的人. 这真的是uthman ibn affan (644-656年)的哈里发, 他是玛雅亚家族的成员, 见证了复兴, 然后是亚玛雅家族的优势到了权力的走廊. 奥斯曼把他的家族的一些信任成员放在了整个州的突出和强大的位置. 最值得注意的是任命马 尔 万 · 伊 本 · 哈 坎, 奥斯曼的第一个表弟, 作为他的顶级顾问, 在穆罕默德的hashimite同伴中引起了轰动, 作为马尔万和他的父亲al-hakam ibn abi在他一生中, 穆muhammad一直从梅迪纳永久流亡. 奥斯曼还被任命为库法的州长, 他的半兄弟瓦利德·伊本· uqba, 在酒精的影响下, 他被hashmites的主要祈祷指控. 奥斯曼还巩固了muawiyah的叙利亚州长, 允许他控制更大的地区, 并任命他的寄养兄弟阿卜杜拉·伊本·萨阿然而, 由于奥斯曼从来没有被命名为继承人, 他不能被认为是一个王朝的创始人.
الامبراطورية العثمانية او, بوصفها مؤسسة سلالي, كان بيت عثمان لم يسبق له مثيل وغير مسبوق في العالم الاسلامي على حجمها ومدتها. في اوروبا, فقط بيت هابرغ كان لديه خط غير منقطع من الملوك (الملوك / الاباطرة) من نفس العائلة التي حكمت لمدة طويلة, وخلال نفس الفترة, بين اواخر القرن التاسع عشر واوائل القرن التاسع عشر... السلالة العثمانية كانت تركية في الاصل. وفي احدى عشر مناسبة, تم عزل السلطان (محلها سلطان اخر من سلالة الدولة العثمانية, والذي كان اما شقيق السلطان السابق او ابن اخيه او ابن اخيه) لانه كان ينظر اليه من قبل اعداءه على انه تهديد للدولة. لم يكن هناك سوى اثنين في التاريخ العثماني للاطاحة بال سلالة العثمانية, وهو ما يشير الى نظام سياسي كان قادرا لفترة طويلة على ادارة الثورات دون عدم الاستقرار غير الضروري. وعلى هذا النحو, كان السلطان العثماني الاخير محمد السادس (ص. 1918-1922) هو سليل الاب مباشرة (خط الذكور) من اول سلطان العثماني عثمان الاول (ص). 1299-1326), والتي كانت يطعمو في كل من اوروبا (على سبيل المثال, الخط الذكور من بيت هابسبورغ اصبح انقرض في عام 1740) وفي العالم الاسلامي. كان الهدف الاساسي من حريم الامبراطورية هو ضمان ولادة الذكور من الذكور الى العرش العثماني وضمان استمرار ال الاب (خط الذكور) من السلاطين العثمانية. 清王朝(中文: 清朝; pinyin: 清超; 韦德-吉尔斯: ch ' ing; ipa: [tɕʰíŋ tʂʰɑ̌ʊ̯]), 正式大清(中文: 大清; 拼音: 大清), 也叫大清帝国, 或满族王朝, 是中国最后一个帝国王朝, 从1644年到1912年的统治, 在1917. 年短暂的, 失败的恢复, 之前是明王朝, 并成功了中华民国. 清多文化帝国持续了近三个世纪, 形成了现代中国国家的领土基础. Das Osmanische Reich (/ ˈɒtəmən /; türkisch türkisch: daẘlati ʿalī̃h̉ ʿutẖmāniỹ̰h Devlet-i Aliyye-i Osmâniyye, modern türkisch: Osmanlı İmparatorluğu oder Osmanlı Relais), auch bekannt als das türkische Reich, die osmanische Türkei oder die Türkei, war ein Reich, das in 1299 von Bis Türken unter Osman I im Nordwesten Anatolien. Nach den Eroberungen auf dem Balkan durch Murad I zwischen 1362 und 1389 wurde das Osmanische Sultanat in ein transkontinentale Reich verwandelt und die Antragsteller des Kalifat. Die Osmanen beendeten das byzantinische Reich mit der Eroberung von Konstantinopel durch Mehmed dem Eroberer. الامبراطورية العثمانية (/ ˈɒtəmən /; التركية العثمانية: دَوْلَتِ عَلِيّهٔ عُثمَانِیّه devlet-i aliye-i عثمانية, التركية الحديثة: osmanlı i̇mparatorluğu او osmanlı devleti), المعروفة ايضا باسم الامبراطورية التركية, تركيا العثمانية او تركيا, كانت امبراطورية تاسست في عام 1299 بواسطة oghuz الاتراك تحت عثمان الاول في شمال غرب الاناضول. بعد الغزو في منطقة البلقان من قبل مراد الاول بين عامي 1362 و 1389, تحولت السلطنة العثمانية الى امبراطورية عابرة للقارات ومن صاحب المطالبة الى الخلافة. انتهت العثمانيين الامبراطورية البيزنطية مع غزو 1453 من قبل محمد الفاتح. The Ottoman Empire (/ˈɒtəmən/; Ottoman Turkish: دَوْلَتِ عَلِيّهٔ عُثمَانِیّه‎ Devlet-i Aliyye-i Osmâniyye, Modern Turkish: Osmanlı İmparatorluğu or Osmanlı Devleti), also known as the Turkish Empire, Ottoman Turkey or Turkey, was an empire founded in 1299 by Oghuz Turks under Osman I in northwestern Anatolia. After conquests in the Balkans by Murad I between 1362 and 1389, the Ottoman sultanate was transformed into a transcontinental empire and claimant to the caliphate. The Ottomans ended the Byzantine Empire with the 1453 conquest of Constantinople by Mehmed the Conqueror. The Ottoman Empire or, as a dynastic institution, the House of Osman was unprecedented and unequaled in the Islamic world for its size and duration. In Europe, only the House of Habsburg had a similarly unbroken line of sovereigns (kings/emperors) from the same family who ruled for so long, and during the same period, between the late 13th and early 20th centuries. The Ottoman dynasty was Turkish in origin. On eleven occasions, the sultan was deposed (replaced by another sultan of the Ottoman dynasty, who were either the former sultan's brother, son or nephew) because he was perceived by his enemies as a threat to the state. There were only two attempts in Ottoman history to unseat the ruling Ottoman dynasty, both failures, which suggests a political system that for an extended period was able to manage its revolutions without unnecessary instability. As such, the last Ottoman sultan Mehmed VI (r. 1918–1922) was a direct patrilineal (male-line) descendant of the first Ottoman sultan Osman I (r. 1299–1326), which was unparallelled in both Europe (e.g. the male line of the House of Habsburg became extinct in 1740) and in the Islamic world. The primary purpose of the Imperial Harem was to ensure the birth of male heirs to the Ottoman throne and secure the continuation of the direct patrilineal (male-line) descendance of the Ottoman sultans. وقد يسر المؤرخون الغربية ان يكتب عن تراجع الامبراطورية العثمانية كما لو كان نظام حكم مستقر وغير منافس لهذا الاسم كان موجودا في الماضي. الحدود توسع و عقد ولكنها كانت دائما ديناميكية ودائما في السؤال من البداية. وقد تم انشاء الامبراطورية العثمانية من اراضي الامبراطورية الرومانية الشرقية السابقة بمناسبة زوال هذا الاخير العنيف. توفي اخر الامبراطور الروماني وهو يقاتل يدا بيد في شوارع ع العاصمة اسطنبول, التي انقهرت عليها الجيش العثماني, في ايار / مايو 1453., وفي ايار / مايو 1453., ورثت المنتصرين اراضيه المتبقية في منطقة البلقان. Das Osmanische Reich oder, als dynastischen Institution, das Haus von Osman war nie beispiellosen und einzigartig in der islamischen Welt für seine Größe und Dauer. In Europa hatte nur das Haus von Habsburg eine ähnlich ununterbrochene Linie der Herrscher (Könige / Kaiser) aus der gleichen Familie, die so lange regierte, und während der gleichen Zeit, zwischen dem späten 13 und frühen 20 Jahrhundert. Die osmanische Dynastie war türkisch im Ursprung. Bei elf Gelegenheiten wurde der Sultan abgesetzt (ersetzt durch einen weiteren Sultan der osmanischen Dynastie, der entweder der Bruder des ehemaligen Sultans, Sohn oder Neffe war), weil er von seinen Feinden als Bedrohung für den Staat wahrgenommen wurde. Es gab nur zwei Versuche in der osmanischen Geschichte, die herrschende osmanische Dynastie zu abzusetzen, beide Misserfolge, die ein politisches System vermuten lassen, das für eine verlängerte Zeit in der Lage war, ihre Revolutionen ohne unnötige Instabilität zu verwalten. Als solcher war der letzte Sultan Mehmed VI. (r. 1918-1922) ein direkter Chera (männlicher) Nachkomme des ersten osmanischen Sultans Osman I. (r. 1299-1326), die in beiden Europa Fünfnationen war (z. B. die männliche Linie des Hauses Habsburg wurde 1740 ausgestorben) und in der islamischen Welt. Der primäre Zweck des kaiserlichen Harem war es, die Geburt der männlichen Erben auf den osmanischen Thron zu gewährleisten und die Fortsetzung der direkten Chera (männlich-Linie) State der osmanischen Sultane zu sichern. A finales del siglo XIX la sección occidental del imperio se dividió en unidades políticas más pequeñas, gobernado por las tribus que habían invadido en la primera parte del siglo. la deposición del último emperador de occidente, Rómulo Augusto, en 476 ha marcado tradicionalmente el fin del imperio romano occidental.[e] El Imperio Romano Oriental, a menudo se refiere como el imperio bizantino después de la caída de su occidental contraparte, tenía poca capacidad para hacer valer el control sobre los territorios occidentales perdidos. Los emperadores bizantinos sostuvieron una reclamación sobre el territorio, pero ninguno de los nuevos reyes en occidente se atrevió a elevarse a la posición de emperador de occidente, el control bizantino de la mayor parte del imperio occidental no podía ser sostenido; la reconquista de la italiana la península y la periferia mediterránea por Justiniano (R. 527 -565) fue la única, y temporal, excepción. Đế chế Ottoman (/ ˈɒtəmən /; Thổ Nhĩ Kỳ Ottoman: daẘlati ʿalī̃h̉ ʿutẖmāniỹ̰h Devlet-I Aliyye-I Osmâniyye, Thổ Nhĩ Kỳ hiện đại: Osmanlı İmparatorluğu hoặc Osmanlı Devleti), còn được gọi là Đế chế Thổ Nhĩ Kỳ, Ottoman Thổ Nhĩ Kỳ hoặc Thổ Nhĩ Kỳ, là một đế chế được thành lập trong 1299 bởi Oghuz Turks dưới Osman I ở tây bắc Anatolia. Sau khi chinh phục ở Balkan bởi Murad I giữa 1362 và 1389, cái Ottoman đã được biến thành một đế chế lục địa và claimant cho cái. Người Ottoman đã kết thúc Đế chế Byzantine với cuộc chinh phục 1453 của Constantinople bởi Mehmed người chinh phục.