اي من اعمال فيرجل تم تفسيرها في وقت لاحق على نطاق واسع على انها توقع ولادة يسوع المسيح?
eclogue الرابع
The works of Virgil almost from the moment of their publication revolutionized Latin poetry. The Eclogues, Georgics, and above all the Aeneid became standard texts in school curricula with which all educated Romans were familiar. Poets following Virgil often refer intertextually to his works to generate meaning in their own poetry. The Augustan poet Ovid parodies the opening lines of the Aeneid in Amores 1.1.1–2, and his summary of the Aeneas story in Book 14 of the Metamorphoses, the so-called "mini-Aeneid", has been viewed as a particularly important example of post-Virgilian response to the epic genre. Lucan's epic, the Bellum Civile has been considered an anti-Virgilian epic, disposing with the divine mechanism, treating historical events, and diverging drastically from Virgilian epic practice. The Flavian poet Statius in his 12-book epic Thebaid engages closely with the poetry of Virgil; in his epilogue he advises his poem not to "rival the divine Aeneid, but follow afar and ever venerate its footsteps." In Silius Italicus, Virgil finds one of his most ardent admirers. With almost every line of his epic Punica Silius references Virgil. Indeed, Silius is known to have bought Virgil's tomb and worshipped the poet. Partially as a result of his so-called "Messianic" Fourth Eclogue—widely interpreted later to have predicted the birth of Jesus Christ—Virgil was in later antiquity imputed to have the magical abilities of a seer; the Sortes Vergilianae, the process of using Virgil's poetry as a tool of divination, is found in the time of Hadrian, and continued into the Middle Ages. In a similar vein Macrobius in the Saturnalia credits the work of Virgil as the embodiment of human knowledge and experience, mirroring the Greek conception of Homer. Virgil also found commentators in antiquity. Servius, a commentator of the 4th century AD, based his work on the commentary of Donatus. Servius' commentary provides us with a great deal of information about Virgil's life, sources, and references; however, many modern scholars find the variable quality of his work and the often simplistic interpretations frustrating. اعمال فيرجل تقريبا من لحظة نشرها ثورة في الشعر اللاتينية. اصبحيشيلا, جريس, وقبل كل شيءنيا النصوص القياسية في المناهج المدرسية التي كان جميع الرومان المتعلمين مالوفة. غالبا ما يشير الشعراء الذين يتبع فيرجل الى عمله لتوليد معنى في شعرهم. الشاعر الرومانيةفيد الساخرة الخطوط الافتتاحية للمنيا في اموريس 1.1.1-2, و ملخصه عن قصة-في الكتاب 14 من ال, وهو ما يسمى ب (mini -نيا), قد تم النظر اليه على انه مثال مهم جدا ل رد ما بعد virgilian على النوع ملحمة. وقد تم اعتبار ملحمة لوكان, وهي ملحمة ضد virgilian, والتخلص منها مع الالية الالهية, ومعالجة الاحداث التاريخية, و المتباينة بشكل كبير عن الممارسة ملحمة virgilian. الشاعر flavian statius في كتابه ال 12 ملحمةبيت يشارك بشكل وثيق مع شعر فيرجل ؛ في الخاتمة هو ينصح قصيدة له بعدم منافسنيا الالهي, ولكن يتبع بعيد و يعظمون خطواته. في siliusبوث, في فيرجل يجد واحد من اكثر المعجبين بهم. مع تقريبا كل سطر من ملحمة punica silius الاشارات في فيرجل. في الواقع, من المعروف انه اشترى مقبرة فيرجل و يعبد الشاعر. جزئيا نتيجة لما يسمى eclogue الرابع- تم تفسيرها على نطاق واسع في وقت لاحق على انها توقع ولادة يسوع المسيح - فيرجل كان في وقت لاحق من العصور القديمة التي تم ذكرها ان لديه القدرات السحرية للمراه ؛ ال sortes vergilianae, عملية باستخدام الشعر في فيرجل بوصفه اداة من ادوات التبو, وهو موجود في زمن هادريان, و استمر في العصور الوسطى. وفي نفس الوريد, الايتم في ال انجيل عمل في فيرجل بوصفه تجسيد للمعارف والخبرة البشرية, وهو يعكس المفهوم اليوناني ل (هومر). وجد فيرجل ايضا المعلقين في العصور القديمة. ~, وهو المعلق من القرن ال 4, استنادا الى عمله على تعليق دون. ان تعليق (serviu) يوفر لنا الكثير من المعلومات عن حياة فيرجل, ومصادر, ومعلومات ؛ ومع ذلك, فان العديد من العلماء الحديث يجدون ان نوعية عمله المتغيرة وال تفسيرات التبسي في كثير من الاحيان. Die Werke von Virgil fast aus dem Moment ihrer Veröffentlichung revolutioniert die lateinische Poesie. Die Eclogae, Georgica und vor allem die Aeneis wurden Standard-Texte in den Lehrplänen, mit denen alle gebildeten Römer vertraut waren. Dichter, die Virgil folgen, verweisen oft auf seine Werke, um Bedeutung in ihrer eigenen Poesie zu generieren. Der augusteischen Dichter Ovid Parodien die Eröffnung der Aeneis in Amores 1.1.1-2, und seine Zusammenfassung der Aeneas-Geschichte in Buch 14 der Metamorphosen, der sogenannten Mini-Aeneis, wurde als ein besonders wichtiges Beispiel von Post-vorangegangener-Antwort auf das epische Genre. Lucan ist episch, der Bellum civile wurde als Anti-vorangegangener-Epos angesehen, indem er mit dem göttlichen Mechanismus, der Behandlung historischer Ereignisse, und abweichende drastisch von der vorangegangener epischen Praxis. Der Flavian Dichter Statius in seinem 12-Buch-Epos Thebais engagiert sich eng mit der Poesie von Virgil; in seinem Epilog rät er sein Gedicht, die göttlichen Aeneis nicht zu Rivalen, sondern folgt der Ferne und je immer seine Fußstapfen. In Silius Italicus findet Virgil einen seiner meisten Bewunderer. Mit fast jeder Linie seiner epischen Punica Silius Referenzen Virgil. Tatsächlich ist Silius bekannt, das Grab von Virgil gekauft zu haben und den Dichter verehrt zu haben. Teilweise als Ergebnis seines sogenannten jfj Vierte Ekloge- weithin interpretiert, um die Geburt von Jesus Christus vorhergesagt zu haben-Virgil war in der späteren Antike, um die magischen Fähigkeiten eines Seher zu haben; der Sortes Vergilianae, der Prozess der Die Poesie von Virgil als Werkzeug der Weissagung, wird in der Zeit von Hadrian gefunden, und weiter in das Mittelalter. In einer ähnlichen Ader, die in der Saturnalia die Arbeit von Virgil als die Verkörperung des menschlichen Wissens und der Erfahrung, die die griechische Empfängnis von Homer widerspiegelt. Virgil hat auch Kommentatoren in der Antike gefunden. Servius, ein Kommentator des 4 Jahrhunderts AD, basiert auf seinem Werk über den Kommentar von Donatus. Der Kommentar von Serviu liefert uns eine Vielzahl von Informationen über das Leben, die Quellen und die Referenzen von Virgil; viele moderne Gelehrte finden jedoch die variable Qualität seiner Arbeit und die oft einfachen Interpretationen frustrierend. Las obras de Virgilio casi desde el momento de su publicación revolucionó la poesía latina. El Églogas, geórgicas, y sobre todo la eneida se convirtió en textos estándar en los currículos escolares con los que todos los romanos educados eran familiares. Poetas siguiendo a virgilio a menudo remiten a intertextually a sus obras para generar significado en su propia poesía. El poeta augusto ovidio parodia las líneas de apertura de la eneida en amores 1.1.1-2, y su resumen de la historia eneas en el libro 14 de las metamorfosis, la llamada mini-Eneida, ha sido visto como un ejemplo particularmente importante de respuesta post-Virgiliana al género épico. Lucan ' s epic, la bellum civile ha sido considerada una epopeya anti-Virgiliana, disponiendo con el mecanismo divino, tratando eventos históricos, y divergente drásticamente de la práctica épica de virgiliana. El poeta flavian estacio en su épica tebaida de 12 libros se involucra estrechamente con la poesía de Virgilio; en su epílogo aconseja su poema para no rival a la Eneida Divina, pero sigue lejos y siempre venera sus pasos. en silio italicus, virgil encuentra a uno de sus admiradores más fervientes. con casi todas las líneas de su épica punica silio referencias virgil. de hecho, silio es conocido por haber comprado la tumba de Virgilio y adorado al poeta. Parcialmente como resultado de su llamado cuarto égloga- ampliamente interpretado más tarde para haber predicho el nacimiento de Jesucristo-Virgilio fue en la antigüedad más tarde imputado a tener las habilidades mágicas de un vidente; el sortes vergilianae, el proceso de el uso de la poesía de Virgilio como herramienta de adivinación, se encuentra en el tiempo de Adriano, y continuó en la edad media. en una vena similar macrobio en el saturnalia créditos la obra de Virgilio como la encarnación del conocimiento humano y la experiencia, reflejando la concepción griega de Homero. Virgilio también encontró comentaristas en la antigüedad. Servio, comentarista del anuncio del siglo XIX, basado en su trabajo en el comentario de Donato. El comentario de serviu nos proporciona una gran cantidad de información sobre la vida, las fuentes y las referencias de Virgilio; sin embargo, muchos estudiosos modernos encuentran la calidad variable de su trabajo y las interpretaciones a menudo simplistas frustrante. उनके प्रकाशन के क्षण से लगभग वर्जिल के काम लैटिन कविता में क्रांतिकारी थे । eclogues, georgics, और सभी aeneid के ऊपर स्कूल पाठ्यक्रम में मानक पाठ बन गए जिसके साथ सभी शिक्षित रोमन परिचित थे । वर्जिल का अनुसरण करने वाले कवि अक्सर अपनी कविता में अर्थ उत्पन्न करने के लिए अपने कार्यों को संदर्भित करते हैं । औगुस्तुस कवि ओविड ने अमोरेस 1.1.1-2 में aeneid की उद्घाटन लाइनों को भड़ौआ किया, और metamorphoses के पुस्तक 14 में अनियास कहानी का उनका सारांश, तथाकथित मिनी-aeneid को एक विशेष रूप से महत्वपूर्ण उदाहरण के रूप में देखा गया है महाकाव्य शैली के लिए पोस्ट-virgilian प्रतिक्रिया । lucan का महाकाव्य, बेलम civile को एक एंटी-virgilian महाकाव्य माना गया है, जो दिव्य तंत्र के साथ निपटान, ऐतिहासिक घटनाओं का इलाज कर रहा है, और virgilian महाकाव्य अभ्यास से काफी तेजी से है । flavian कवि statius अपनी 12-पुस्तक महाकाव्य thebaid में वर्जिल की कविता के साथ बारीकी से संलग्न है; अपने उपसंहार में वह अपनी कविता को सलाह देता है कि वह दिव्य aeneid का प्रतिद्वंद्वी नहीं है, लेकिन दूर का अनुसरण करता है और कभी भी उसके नक्शेकदम को पूजना चाहता है । silius italicus में, वर्जिल अपने सबसे उत्साही प्रशंसकों में से एक को पाता है । अपने महाकाव्य punica silius संदर्भ वर्जिल की लगभग हर लाइन के साथ । वास्तव में, silius को वर्जिल की कब्र खरीदने और कवि की पूजा करने के लिए जाना जाता है । आंशिक रूप से अपने तथाकथित मसीहाई चौथे eclogue के परिणाम के रूप में, व्यापक रूप से बाद में व्याख्या की है कि यीशु मसीह के जन्म की भविष्यवाणी की है-वर्जिल बाद में प्राचीनता में एक दर्शी की जादुई क्षमताओं के लिए था; के vergilianae, की प्रक्रिया वर्जिल की कविता का एक औजार के रूप में उपयोग करना, हैड्रियन के समय में पाया जाता है, और मध्य युग में जारी रहता है । एक समान नस में macrobius में macrobius के काम को मानव ज्ञान और अनुभव के अवतार के रूप में, होमर की यूनानी अवधारणा को प्रतिबिंबित कर रहा है । वर्जिल को भी प्राचीनता में कमेंटेटर मिले । servius, 4 वीं सदी के विज्ञापन के एक कमेंटेटर, donatus की कमेंट्री पर अपने काम पर आधारित है । serviu की कमेंट्री हमें वर्जिल के जीवन, स्रोतों और संदर्भ के बारे में जानकारी के एक महान सौदे के साथ प्रदान करती है; हालांकि, कई आधुनिक विद्वान अपने काम की परिवर्तनीय गुणवत्ता को पाते हैं और अक्सर सरलीकृत व्याख्याओं को निराशा होती है । Những tác phẩm của Virgil gần như từ khoảnh khắc xuất bản thơ Latin của họ. Cái, Georgics, và trên tất cả các Aeneas đã trở thành những văn bản tiêu chuẩn trong trường học trình với mà tất cả các giáo dục người La Mã đều quen thuộc. Các nhà thơ theo dõi Virgil thường xuyên tham khảo các tác phẩm của mình để tạo ra ý nghĩa trong thơ của chính họ. Nhà thơ Giu Ovid đã mở ra các dòng mở của cái trong Amores 1.1.1-2, và tổng kết của câu chuyện Aeneas trong cuốn 14 của cái, cái gọi là mini-Aeneas, đã được xem như là một ví dụ đặc biệt quan trọng của Phản hồi của bài viết cho các thể loại huyền thoại. Sự hoành tráng của Lucan, cái Civile đã được coi là một huyền thoại chống Virgilian, giải quyết với cơ chế thần thánh, điều trị các sự kiện lịch sử, và diverging được thực hiện từ thực hành hoành tráng của Virgilian. Nhà thơ Flavian Statius trong 12 cuốn sách huyền thoại của anh ta, tương tác với những bài thơ của Virgil; trong phần anh ấy khuyên bài thơ của mình không phải đối thủ với những người thần thánh, nhưng hãy theo dõi xa và từng đi theo bước chân của nó. Ở Silius Italicus, Virgil tìm thấy một trong những người hâm mộ nhiệt tình nhất của anh ta. Với hầu như tất cả các dòng của sự tham gia của anh ấy huyền Silius tham khảo Virgil. Thật vậy, Silius được biết đến là đã mua ngôi mộ của Virgil và tôn thờ nhà thơ. Một phần như là một kết quả của cái gọi là Messianic thứ tư Eclogue- được giải thích rộng rãi sau đó để dự đoán sự sinh ra của Chúa Jesus Christ-Virgil trong sau đó cổ đại kể để có những khả năng kỳ diệu của một nhà tiên kiến; cái Vergilianae, quá trình của sử dụng thơ của Virgil như là một công cụ của bói, được tìm thấy trong thời gian của Hadrian, và tiếp tục vào thời trung niên. Trong một mạch máu tương tự trong cái tín dụng công việc của Virgil là hiện thân của kiến thức và kinh nghiệm của con người, phản đối sự mang thai Hy Lạp của Homer. Virgil cũng tìm thấy các nhà bình luận trong thời cổ đại. Servius, một bình luận viên của thế kỷ 4 quảng cáo, dựa vào công việc của anh ta trên bình luận của Donatus. Bài bình luận của Serviu cung cấp cho chúng tôi một thỏa thuận lớn về các thông tin về cuộc sống của Virgil, các nguồn, và tham khảo; tuy nhiên, nhiều học giả hiện đại tìm thấy chất lượng của công việc của anh ấy và thường xuyên simplistic giải thích bực bội 维吉尔的作品几乎从他们出版的那一刻起就彻底改变了拉丁诗歌. 显现, 农事, 和最重要的是, 所有的aeneid成为了学校课程的标准文本, 所有受过教育的罗马人都很熟悉. 跟随维吉尔的诗人经常把intertextually提到他的作品, 以在自己的诗歌中产生意义. 全盛诗人奥维德在amores 1.1.1-2模仿aeneid的开幕线, 他在[变形的书]第14书中, 所谓的迷你aeneid, 被认为是一个特别重要的例子后virgilian对史诗类型的反应. 卢坎的史诗, 战争的民事被认为是一个反virgilian的史诗, 处理神圣机制, 处理历史事件, 和巨大的不同于virgilian史诗实践. 仙诗人statius在他的12本书史诗的中与维吉尔的诗歌密切接触; 在他的结语中, 他建议他的诗不要与神圣的aeneid竞争, 但跟随远方, 永远尊重它的脚步. 在斯italicus, 维吉尔找到了他最热情的崇拜者之一. 几乎每一句他的史诗般的石榴斯参考维吉尔. 实际上, 斯已知已经买了维吉尔的墓, 并崇拜诗人. 部分原因是他所谓的弥赛亚第 四 次 牧歌, 后来被广泛解释为预言耶稣基督-维吉尔的诞生是在后来的古代, 被认为有一个神奇的能力; 的vergilianae, 进程的过程用维吉尔的诗歌作为占卜工具, 在哈德良的时代被发现, 并继续进入中世纪. 在一个类似的静脉记得中, 亚将维吉尔的工作作为人类知识和经验的体现, 反映了希腊对荷马的概念. 维吉尔还在古代找到了评论家. servius, 一个4世纪广告的评论员, 基于他在donatus评注的工作. 处的评注为我们提供了关于维吉尔的生活, 来源和参考的很多信息; 然而, 许多现代学者发现他的工作的可变质量和往往简单化的解释令人沮丧.
اشارة غير مسيحية مبكرة الى صلب يسوع من المرجح ان تكون رسالة مارا بار-serapion الى ابنه, والتي كتبت في وقت ما بعد الاعلان 73 ولكن قبل القرن الثالث الميلادي. لا تتضمن الرسالة مواضيع مسيحية, ومن المفترض ان يكون صاحب الرسالة باغاني. الرسالة تشير الى الانتقام الذي اتبع المعاملة الظالم من ثلاثة رجال الحكماء: سقراط, فيثاغورس, والملك الحكيم من اليهود. بعض العلماء لا يرى سوى القليل من الشك في ان الاشارة الى تنفيذ ملك اليهود هي عن صلب يسوع, في حين البعض الاخر وضع اقل قيمة في الرسالة, بالنظر الى الغموض المحتمل في الاشارة. Những hiện tượng sớm nhất của nhiệm kỳ trong văn học phi Christian bao gồm Josephus, đề cập đến bộ tộc của Thiên Chúa giáo, vì vậy được đặt tên từ anh ta; Pliny the Younger trong thư thư với Trajan; và Ctesiphon, viết gần cuối thế kỷ 1 Trong The,, anh ta liên quan đến điều đó bởi Saône tục [họ là] thường được gọi là Thiên Chúa giáo và nhận dạng Thiên Chúa giáo là scapegoats của Nero là scapegoats cho ngọn lửa vĩ đại của Rome. كان الادب الروماني منذ نشاتها تاثر بشكل كبير من قبل المؤلفين اليونانيين. بعض من اوائل الاعمال التي نمتلكها هي من ملاحم التاريخية التي تقول التاريخ العسكري المبكر لروما. ومع توسع الجمهورية, بدا المؤلفين في انتاج الشعر, الكوميديا, التاريخ, وال ماساة. في فيرجل يمثل قمة الشعر الروماني ملحمة. يروي نيا  قصة رحلة-من تروي وتسويته للمدينة التي ستصبح روما.[الاقتباس مطلوب] الروماني, في له على طبيعة الاشياء, حاول ان, العلم في قصيدة ملحمية. كان نوع هجاء شائع في روما, وتم كتابة الهجاء من قبل, من بين جملة اخرى, juvenal و persius. الاعمال الخطابي ل (سيسرو) تعتبر [من قبل من?] ان تكون بعض من افضل الاجسام من المراسلة المسجلة في العصور القديمة.[الاقتباس مطلوب] 在非基督教文学中最早的一次出现包括约瑟夫斯, 指的是基督教徒的部落, 由他命名; 普林尼年轻与图拉图; 和塔西佗, 在1世纪结束时写道. 在编年史中, 他说的是粗俗的称谓[他们是]通常称为基督徒, 并确定基督徒为尼 禄的替罪羊, 为罗马大火. कुरान दो स्थानों में मरियम (मैरी) के विस्तृत कथा खातों को संबंधित करता है, कुरान 3:35-47 और 19:16-34. इन राज्य मान्यताओं दोनों में मैरी की बेदाग अवधारणा और यीशु के वर्जिन जन्म । सूरा 19 में दिया गया खाता लगभग ल्यूक के अनुसार सुसमाचार में लगभग समान है, और इन दोनों (ल्यूक, सूरा 19) ज़करिया (zecharias) पर एक देवदूत के दर्शन के एक खाते के साथ शुरू होता है याह्या (जॉन) के जन्म की अच्छी खबर, घोषणा के हिसाब से पीछा किया गया । यह उल्लेख करता है कि कैसे मैरी को एक देवदूत द्वारा सूचित किया गया था कि वह अकेले भगवान के कार्यों के माध्यम से यीशु की माँ बन जाएगी । यूनानी साहित्य, पौराणिक कथाओं और दर्शन के प्रसार ने रोमन कवियों को प्रस्तुत किया और रोम के त्योहारों और अनुष्ठानों की व्याख्या और उसके पौराणिक कथाओं की शोभा के लिए एक मॉडल की पेशकश की । ennius ने ग्रीको-सिसिलियन euhemerus के काम का अनुवाद किया, जिसने देवताओं की उत्पत्ति को apotheosized मनुष्यों के रूप में समझाया । गणराज्य के अंतिम शताब्दी में, epicurean और विशेष रूप से संयमी निर्वचन साक्षर कुलीन की एक परवा थी, जिनमें से अधिकांश को आयोजित किया गया था - या आयोजित किया गया था - उच्च कार्यालय और पारंपरिक रोमन priesthoods; विशेष रूप से, scaevola और बहुश्रुत varro । varro के लिए - euhemeru के सिद्धांत में अच्छी तरह से निपुण - लोकप्रिय धार्मिक पालन एक आवश्यक कल्पना पर आधारित था; जो लोग विश्वास करते थे वह स्वयं सत्य नहीं था, लेकिन उनके पालन ने उन्हें बहुत अधिक सत्य के रूप में नेतृत्व किया क्योंकि उनकी सीमित क्षमता के साथ सौदा कर सकते थे । जबकि लोकप्रिय विश्वास में देवताओं ने नश्वर जीवन पर शक्ति आयोजित की, स्केप्टिक कह सकते हैं कि नश्वर भक्ति ने मनुष्यों के देवताओं को बनाया था, और ये वही देवता केवल भक्ति और पंथ से निरंतर थे । 耶稣在塔木德的亲子关系的问题也影响到他母亲的观点. 然而, 塔木德没有提到玛丽的名字, 而且是体贴的, 而不是只是争论. 关于豹的故事也在toledot yeshu找到, 它的文学起源不能以任何确定的方式追查, 因为它不可能在4世纪之前走, 现在将真正的记忆列入太晚了耶稣. 布莱克威尔与耶稣的伴侣说, toledot yeshu没有这样的历史事实, 可能是作为一个工具, 以避免皈依基督教. ne的名字可能是parthenos (维珍)和雷蒙德· e的一个扭曲. 布朗认为ne的故事是一个关于耶稣 的 诞生的离奇的解释, 其中包括很少的历史证据. 罗伯特·范voorst说, 鉴于toledot yeshu是一个中世纪的文件, 由于它缺乏一个固定的形式和向受欢迎的观众的方向, 它最不可能有可靠的历史信息. The spread of Greek literature, mythology and philosophy offered Roman poets and antiquarians a model for the interpretation of Rome's festivals and rituals, and the embellishment of its mythology. Ennius translated the work of Graeco-Sicilian Euhemerus, who explained the genesis of the gods as apotheosized mortals. In the last century of the Republic, Epicurean and particularly Stoic interpretations were a preoccupation of the literate elite, most of whom held - or had held - high office and traditional Roman priesthoods; notably, Scaevola and the polymath Varro. For Varro - well versed in Euhemerus' theory - popular religious observance was based on a necessary fiction; what the people believed was not itself the truth, but their observance led them to as much higher truth as their limited capacity could deal with. Whereas in popular belief deities held power over mortal lives, the skeptic might say that mortal devotion had made gods of mortals, and these same gods were only sustained by devotion and cult. 从基督教的早期阶段, 信仰玛丽的童贞和耶稣的维珍概念, 正如福音书, 神圣和超自然的, 被诋毁者, 政治和宗教, 作为讨论, 辩论和著作的一个话题, 特别旨在挑战 耶稣 的 神, 因此基督徒和基督教一样. 在2世纪, 作为最早的反基督教辩论的一部分, 塞尔苏斯建议耶稣是一个名叫豹的罗马士兵的私生子. 塞尔苏斯的意见吸引了来自埃及亚历山大的教堂父亲奥利利的回应, 他认为这是一个编造的塞尔苏斯从犹太来源获得他的观点仍然是一个讨论的主题. Dante Alighieri göttliche Komödie, abgeleitete Merkmale von und Folgen über Bolgia aus arabischen Werken auf islamischen Eschatologie: der Hadith und der Kitab al-Miraj (übersetzt in Latein 1264 oder kurz vor dem Liber Scale Machometi) über den Aufstieg zum Himmel von Muhammad, und die spirituellen Schriften von Ibn Arabi. Auch die Mauren hatten einen spürbaren Einfluss auf die Werke von George Peele und William Shakespeare. Einige ihrer Werke waren maurischen Charaktere, wie die Schlacht von Alcazar und Shakespeare 's The Merchant of Venedig, Titus Andronicus und Othello, die einen maurischen Othello als seinen Titel-Charakter enthielten. Diese Werke sollen von mehreren maurischen Delegationen aus Marokko nach elisabethanische England zu Beginn des 17 Jahrhunderts inspiriert worden sein.