تحت حكم من كانت كنيسة انجلترا جزء من روما?
هنري الثامن
The political separation of the Church of England from Rome under Henry VIII brought England alongside this broad Reformation movement. Reformers in the Church of England alternated between sympathies for ancient Catholic tradition and more Reformed principles, gradually developing into a tradition considered a middle way (via media) between the Roman Catholic and Protestant traditions. The English Reformation followed a particular course. The different character of the English Reformation came primarily from the fact that it was driven initially by the political necessities of Henry VIII. King Henry decided to remove the Church of England from the authority of Rome. In 1534, the Act of Supremacy recognized Henry as the only Supreme Head on earth of the Church of England. Between 1535 and 1540, under Thomas Cromwell, the policy known as the Dissolution of the Monasteries was put into effect. Following a brief Roman Catholic restoration during the reign of Mary I, a loose consensus developed during the reign of Elizabeth I. The Elizabethan Religious Settlement largely formed Anglicanism into a distinctive church tradition. The compromise was uneasy and was capable of veering between extreme Calvinism on the one hand and Roman Catholicism on the other. It was relatively successful until the Puritan Revolution or English Civil War in the 17th century. الفصل السياسي في كنيسة انجلترا عن روما تحت هنري الثامن جلب انجلترا الى جانب حركة الاصلاح الواسعة هذه. تناوب في كنيسة انجلترا بين التعاطف مع التقاليد الكاثوليكية القديمة والمبادئ الاكثر اصلاح, حيث تطور تدريجيا الى تقليد يعتبر طريقة متوسطة (عن طريق وسائل الاعلام) بين التقاليد الكاثوليكية والتقاليد البروتستانتية. لقد اتبع الاصلاح الانجليزي مسار معين. وقد جاء الطابع المختلف من الاصلاح الانجليزي في الاساس من حقيقة انه كان مدفوعة في البداية بسبب الاحتياجات السياسية ل هنري الثامن. قرر الملك هنري ان يزيل كنيسة انجلترا من سلطة روما. في عام 1534, اعترف قانون التفوق هنري بانه الرئيس الاعلى الوحيد على الارض من كنيسة انجلترا. بين عامي 1535 و 1540, تحت توماس كرومويل, تم وضع السياسة المعروفة بحل الاديرة. بعد فترة قصيرة من ترميم الكاثوليكية الروماني خلال عهد ماري الاول, تم تطوير اجماع طليق خلال عهد اليزابيث الاول. وقد شكلت التسوية الدينية اليزابيث الى حد كبير الى تقاليد الكنيسة المميزة. حل وسط كان غير مستقر و كان قادرا على الانحراف بين calvinism المتطرف من ناحية و الكاثوليكية الرومانية من ناحية اخرى. كانت ناجحة نسبيا حتى الثورة البروتستانتي او الحرب الاهلية الانجليزية في القرن 17 Die politische Trennung der Church of England aus Rom unter Heinrich VIII. brachte England neben dieser breiten Reformation. Reformer in der Church of England wechselt zwischen Sympathien für die alte katholische Tradition und mehr reformierte Prinzipien, die sich nach und nach in eine Tradition entwickeln, die als mittlere Art (über Medien) zwischen den römisch-katholischen und protestantischen Traditionen betrachtet Die englische Reformation folgte einem besonderen Kurs. Der unterschiedliche Charakter der englischen Reformation kam in erster Linie von der Tatsache, dass es zunächst durch die politischen Notwendigkeiten von Heinrich VIII. gefahren wurde. König Henry entschied sich, die Kirche von England von der Autorität Roms zu entfernen. Im Jahr 1534 erkannte das Gesetz der Überlegenheit Henry als den einzigen obersten Kopf auf der Erde der Church of England. Zwischen 1535 und 1540, unter Thomas Cromwell, wurde die Politik, die als die Auflösung der Klöster bekannt ist, in Kraft gesetzt. Nach einer kurzen römisch-katholischen Restaurierung während der Herrschaft von Mary I, wurde ein lockerer Konsens während der Herrschaft von Elizabeth I. entwickelt. Die elisabethanische religiöse Siedlung bildete sich weitgehend in eine unverwechselbare Kirche der Kirche. Der Kompromiss war beunruhigend und konnte zwischen extremen Calvinismus auf der einen und dem römischen Katholizismus auf der anderen Seite drehen werden. Es war relativ erfolgreich bis zur puritanischen Revolution oder zum englischen Bürgerkrieg im 17 Jahrhundert. La separación política de la iglesia de Inglaterra desde Roma bajo enrique viii trajo a Inglaterra junto a este amplio movimiento de reforma. Los reformistas en la iglesia de Inglaterra alternado entre simpatías por la antigua tradición católica y principios más reformados, desarrollando gradualmente en una tradición considerada una forma media (vía media) entre las tradiciones católicas y protestantes romanas. la reforma inglesa siguió un curso particular. El carácter diferente de la reforma inglesa vino principalmente del hecho de que fue impulsado inicialmente por las necesidades políticas de Enrique VIII. el rey henry decidió eliminar la iglesia de Inglaterra de la autoridad de Roma. En 1534, el acto de la supremacía reconoció a henry como el único jefe supremo en la tierra de la iglesia de Inglaterra. Entre 1535 y 1540, bajo Thomas Cromwell, la política conocida como la disolución de los monasterios se puso en vigor. Después de una breve restauración católica romana durante el reinado de María i, un consenso suelto desarrollado durante el reinado de Elizabeth I. el asentamiento religioso isabelino se formó en gran medida en una tradición distintiva de la iglesia. el compromiso era incómodo y era capaz de virando entre el calvinismo extremo por un lado y el catolicismo romano por el otro. fue relativamente exitoso hasta la revolución puritana o la guerra civil inglesa en el siglo XIX. हेनरी viii के तहत रोम से इंग्लैंड के चर्च का राजनीतिक अलगाव इंग्लैंड को इस व्यापक सुधार आंदोलन के साथ लाया । प्राचीन कैथोलिक परंपरा और अधिक सुधार सिद्धांतों के लिए सहानुभूति के बीच इंग्लैंड के चर्च में सुधारक, धीरे-धीरे एक परंपरा में विकसित हो रहे हैं जो रोमन कैथोलिक और प्रोटेस्टेंट परंपराओं के बीच एक मध्य मार्ग (मीडिया के माध्यम से) माना जाता है । अंग्रेजी सुधार ने एक विशेष पाठ्यक्रम का पालन किया । अंग्रेजी सुधार का अलग चरित्र मुख्य रूप से इस तथ्य से आया कि यह हेनरी अष्टम की राजनीतिक आवश्यकताओं द्वारा शुरू किया गया था । किंग हेनरी ने इंग्लैंड के चर्च को रोम के प्राधिकरण से हटाने का फैसला किया । 1534 में, वर्चस्व के अधिनियम ने हेनरी को इंग्लैंड के चर्च की पृथ्वी पर एकमात्र सर्वोच्च सिर के रूप में मान्यता दी । 1535 और 1540 के बीच, थॉमस क्रॉमवेल के तहत, मठों के विघटन के रूप में जाना जाने वाली नीति को प्रभाव में डाल दिया गया था । मैरी आई के शासनकाल के दौरान एक संक्षिप्त रोमन कैथोलिक बहाली के बाद, एलिजाबेथ आई के शासनकाल के दौरान एक ढीली सहमति विकसित हुई । एलिजाबेथन धार्मिक निपटान ने मोटे तौर पर एक विशिष्ट चर्च परंपरा में anglicanism का गठन किया । समझौता बेक़रार था और एक हाथ पर एक हाथ और रोमन कैथोलिक कैथोलिक कैथोलिक धर्म के बीच किनाराकशी के बीच में सक्षम था । 17 वीं सदी में प्यूरिटन क्रांति या अंग्रेजी नागरिक युद्ध तक यह अपेक्षाकृत सफल रहा । Sự chia ly chính trị của Nhà thờ Anh quốc từ Rome dưới Henry VIII đưa Anh đi cùng với phong trào được rộng này. Kháng trong Nhà thờ Anh Quốc alternated giữa sự thông cảm cho truyền thống Công giáo cổ đại và nhiều nguyên tắc tởn hơn, dần phát triển thành một truyền thống được coi là một cách trung (qua phương tiện truyền thông) giữa các truyền thống của Công giáo và Tin Lành. Sự biến đổi tiếng Anh theo một khóa học đặc biệt. Một nhân vật khác nhau của sự biến đổi tiếng Anh đến chủ yếu từ sự thật rằng nó được điều khiển ban đầu bởi các nhu cầu chính trị của Henry VIII. Vua Henry quyết định loại bỏ Nhà thờ nước Anh khỏi quyền lực của Rome. Năm 1534, hành động của & đã nhận ra Henry là đầu tối cao duy nhất trên trái đất của Nhà thờ Anh quốc. Giữa 1535 và 1540, dưới Thomas Cromwell, chính sách được biết đến như là sự tan vỡ của cái được đưa vào hiệu ứng. Theo dõi một sự phục hồi của Công giáo La Mã ngắn gọn trong triều đại của Mary I, một sự đồng thuận mất đi được phát triển trong triều đại của Elizabeth I. Định cư tôn giáo Anh phần lớn được thành lập vào một truyền thống nhà thờ đặc biệt. Sự thỏa hiệp đã gây khó chịu và có khả năng veering giữa những người đàn ông cực đoan trên một bàn tay và Công giáo La Mã ở người khác. Nó tương đối thành công cho đến khi cuộc cách mạng giáo dục hoặc cuộc Nội chiến Anh vào thế kỷ 17 英格兰教会在亨利八世下从罗马的政治分离带来了英格兰与这一广泛的改革运动. 英格兰教会的改革者在同情古代天主教传统和更多改革的原则之间交替, 逐渐发展成一种传统, 被认为是罗马天主教和新教传统之间的一种中间方式(通过媒体). 英国改革遵循了一个特定的课程. 英国改革的不同性质主要是因为它最初是由亨利八世的政治必需品驱动的. 亨利 国王决定从罗马的权威中移除英格兰的教堂. 1534年, 至上主义的行为承认亨利是英格兰教堂地球上唯一的最高领导人. 1535年至1540年, 在托马斯·克伦威尔的下, 被称为解散修道院的政策生效了. 在玛丽· i统治期间, 一个短暂的罗马天主教恢复, 在伊丽莎白一世统治期间形成了一个松散的共识伊丽莎白的宗教定居点很大程度上形成了圣公会, 成为了一个妥协是令人不安的, 并能够在极端加尔文主义与罗马天主教之间转变. 它相对成功, 直到17世纪清教徒革命或英国内战.
罗马帝国的教会结构幸存下来, 在西部的入侵和入侵大多完好无损, 但教皇很少被认为, 很少有西方主教指望罗马主教宗教或政治领导. 750年之前的许多教皇更关心拜占庭事务和东方神学争议. 教皇格雷戈里(教皇590-604)的登记册, 或存档副本, 幸存下来, 其中850多封信, 绝大多数都关心意大利或君士坦丁堡的事务. 教皇有影响力的西欧唯一部分是英国, 在那里格雷戈里在597年派出格雷戈里任务, 将盎格鲁-撒克逊人皈依基督教爱尔兰传教士在5世纪和7世纪之间在西欧最活跃, 首先去英格兰和苏格兰, 然后前往大陆. 在像哥伦巴(d. 597)和columbanus (d)这样的僧侣之下. 615, 他们建立了修道院, 以拉丁和希腊语教学, 并撰写了世俗和宗教作品. The predominant religion is southern Europe is Christianity. Christianity spread throughout Southern Europe during the Roman Empire, and Christianity was adopted as the official religion of the Roman Empire in the year 380 AD. Due to the historical break of the Christian Church into the western half based in Rome and the eastern half based in Constantinople, different branches of Christianity are prodominent in different parts of Europe. Christians in the western half of Southern Europe — e.g., Portugal, Spain, Italy — are generally Roman Catholic. Christians in the eastern half of Southern Europe — e.g., Greece, Macedonia — are generally Greek Orthodox. Hiberni (ايرلندا),, (بريطانيا الشمالية) وال البريطانيين (جنوب بريطانيا) وال البريطانيين (جنوب بريطانيا), وكلها الناطقة بال الجزرة, كانت ماهولة في الجزر في بداية الالفية الاولى. تم غزو معظم بريطانيا التي تسيطر عليها الامبراطورية الرومانية من قبل الامبراطورية الرومانية من عام 43. اول انجلو-ال سكسوسوني حيث تضاءل السلطة الرومانية في القرن 5 وفي النهاية سيطر على معظم ما هو الان انجلترا. بدات غزو فايكينغ في القرن التاسع عشر, تليها المزيد من المستوطنات الدائمة والتغيير السياسي - وخاصة في انجلترا. وفي وقت لاحق, ادى غزو نورمان لانجلترا في عام 1066 وما بعد ذلك من غزو جزئي ايرلندا من عام 1169 الى فرض النخبة الحاكمة نورمان الجديدة في معظم انحاء بريطانيا واجزاء من ايرلندا. بحلول اواخر العصور الوسطى, تم فصل بريطانيا العظمى الى مملكة انجلترا و اسكتلندا, في حين ان السيطرة في ايرلندا fluxed بين الممالك الغيل, و اللوردات-نورمان و سيادته الانجليزية في ايرلندا, والتي كانت في وقت قريب فقط على ال شاحب. حاول اتحاد الكرون 1603, واعمال الاتحاد 1707 واعمال الاتحاد 1800, دمج بريطانيا وايرلندا في وحدة سياسية واحدة, المملكة المتحدة البريطانية وايرلندا, مع جزيرة مان والمملكة المتحدة. جزر القناة تبقى بوصفها معتمدات التاج. وقد ادى التوسع في الامبراطورية البريطانية والهجرة في اعقاب المجاعة الايرلندية و التصاريح المرتفعات الى توزيع سكان الجزيرة وثقافةها في جميع انحاء العالم, وسرعة في ازالة سكان ايرلندا في النصف الثاني من القرن التاسع عشر. معظم ايرلندا انفصل من المملكة المتحدة بعد حرب الاستقلال الايرلندية وما بعد ذلك من معاهدة انجلو-ايرلندية (1919-1922), مع ستة محافظات متبقية في المملكة المتحدة بوصفها ايرلندا الشمالية. Công giáo La Mã là tôn giáo duy nhất được thiết lập trong Đế chế Roman Roman cho đến khi sự thay đổi đã thay đổi điều này. Năm 1517, Martin Luther thách thức Nhà thờ Công giáo khi ông thấy nó như một sự tham nhũng của niềm tin Kitô giáo. Thông qua điều này, anh ấy đã thay đổi khóa học của lịch sử châu Âu và thế giới và thành lập đạo Tin Lành. Chiến tranh ba mươi năm (1618-1648) là một trong những xung đột phá hoại nhất trong lịch sử châu Âu. Cuộc chiến đã được chiến đấu chủ yếu trong những gì bây giờ là Đức, và ở nhiều điểm liên quan đến hầu hết các quốc gia châu Âu. Chiến tranh đã được chiến đấu phần lớn như một cuộc xung đột tôn giáo giữa Tin Lành và Người Công Giáo trong Đế chế Đế quốc La Mã. تي. gilmartin, (استاذ التاريخ, في, 1890), يكتب في تاريخ الكنيسة, المجلد. 1, ch السابع عشر: بامر من قس, الحاكم الوحيد من الامبراطورية الرومانية عند وفاة اخيهتاليان, مجلس اارل في عام 353, والذي كان يراسه فنسنت, اسقف كابوا, باسم البابا (liberius). الاباء مرعوب من التهديد من الامبراطور, وهو اريان معلن, وافقوا على الادانة من athanasius. رفض البابا قبول قرارهم, وطلب من الامبراطور عقد مجلس اخر, حيث يمكن التحقيق بحرية في التهم ضد athanasius. الى هذا قس وافق, لانه شعر بانه قادر على السيطرة عليها, في ميلان. تم تسمية ميلان على انه المكان, هنا ثلاثة مئات من الاساقفة اجتمعوا, معظمهم من الغرب, فقط عدد قليل من الشرق, في عام 355. اجتمعوا في كنيسة ميلان. بعد قليل, امر الامبراطور بهم الى قاعة في القصر الامبراطورية, وبالتالى ينهي اي نقاش مجاني. وقدم صيغة arian من الايمان من اجل قبولهم. لقد هدد اي من رفض بال المنفى والموت. الجميع, باستثناء مواليد (اسقف ميلان), وال اثنين ال بابا البابا, اي., سابيوس من فرتشيلي و ابليس من كالياري, وافقت على عقيدة اريان وادانة athanasius. اولئك الذين رفضوا تم ارسالهم الى المنفى. وقد ارسلت هذه الاوامر الى البابا من اجل الموافقة عليها, ولكن تم رفضها, بسبب العنف الذي يتعرض له الاساقفة. रोमन साम्राज्य की इक्लीज़ीऐस्टिकल संरचना ने पश्चिम में आंदोलनों और आक्रमण से बचा लिया, लेकिन पोप को थोड़ा समझा गया, और कुछ पश्चिमी बिशप धार्मिक या राजनीतिक नेतृत्व के लिए रोम के बिशप की तरफ देखते थे । 750 से पहले के कई पोप बीजान्टिन मामलों और पूर्वी धार्मिक विवादों से अधिक चिंतित थे । पोप ग्रेगरी महान (पोप 590-604) के पत्रों की रजिस्टर, या संग्रहीत प्रतियां बच गई, और 850 से अधिक अक्षरों में से, विशाल बहुमत इटली या क़ुस्तुंतुनिया में मामलों के साथ चिंतित थे । पश्चिमी यूरोप का एकमात्र हिस्सा जहां पोप का प्रभाव था ब्रिटेन, जहां ग्रेगरी ने 597 में ग्रेगोरियन मिशन भेजा था, जो एंग्लो-सैक्सन को ईसाई धर्म में परिवर्तित करने के लिए भेजा गया था । आयरिश मिशनरीज 5 वीं और 7 वीं सदी के बीच पश्चिमी यूरोप में सबसे अधिक सक्रिय थे, पहले इंग्लैंड और स्कॉटलैंड और फिर महाद्वीप के लिए जा रहे थे । इस तरह के भिक्षुओं के तहत कोलंबा (डी. 597) और columbanus (डी. 615, उन्होंने मठों की स्थापना की, लैटिन और ग्रीक में पढ़ाया गया, और धर्मनिरपेक्ष और धार्मिक काम लिखा । وقد نجا هيكل الكنيسة من الامبراطورية الرومانية من الحركات والغزو في الغرب في الغالب سليمة, ولكن ال بابا البابا لم ينظر الى اسقف روما من اجل القيادة الدينية او السياسية. كان العديد من البا البابوات قبل عام 750 اكثر اهتماما بالشؤون البيزنطية وال الخلافات اللاهوتية الشرقية. سجل, او نسخ من الحروف, من البابا غريغوري العظيم (البابا 590-604), ومن تلك اكثر من 850 رسالة, كانت الاغلبية الساحقة تهتم بالشؤون في ايطاليا او اسطنبول. الجزء الوحيد من اوروبا الغربية حيث كان لها التاثير في بريطانيا, حيث كان غريغوري قد ارسل المهمة الميلادي في عام 597 لتحويل ال انجلو-السكسون الى المسيحية. كان المبشرين الايرلندية الاكثر نشاطا في اوروبا الغربية بين القرن ال 5 و 7, و الذهاب اولا الى انجلترا و اسكتلندا وبعد ذلك الى القارة. تحت الرهبان مثل الحمامة (ش. 597) و columbanus (د. 615), اسس الاديرة, وعلم باللغة اللاتينية و اليونانية, و قاموا بتاليف الاعمال العلمانية والدينية. At the end of the 12th century, Europe was divided into a multitude of city states and kingdoms. The area encompassing modern Germany, southern Denmark, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Switzerland, Austria, Slovakia, Czech Republic and much of northern Italy (excluding Venice and Papal State) was nominally part of the Holy Roman Empire, but local rulers exercised considerable autonomy. France, Denmark, Poland, Hungary, Portugal, Scotland, Castile, Aragon, Navarre, Sicily and Cyprus were independent kingdoms, as was the Angevin Empire, whose Plantagenet kings ruled England and large domains in what was to become modern France. Norway came under the influence of England, while the other Scandinavian countries and Poland were influenced by trading contacts with the Hanseatic League. Angevin kings brought the Gothic tradition from France to Southern Italy, while Lusignan kings introduced French Gothic architecture to Cyprus. John Knox (1505-1572), ein Schotte, der die Zeit unter Calvin in Genf verbracht hatte, kehrte nach Schottland zurück und drängte seine Landsleute, die Kirche in Einklang mit calvinistischen Lehren zu reformieren. Nach einer Zeit religiöser Krampfanfälle und politischer Konflikte, die in einem Sieg für die protestantische Partei bei der Belagerung von Leith gipfelte, wurde die Autorität der Kirche von Rom zugunsten der Reformation durch die Gesetzgebung der schottischen Reformation im Jahr 1560. abgeschafft. Die Kirche war irgendwann organisiert von Andrew Melville entlang der Presbyterian Linien, um die nationale Kirche von Schottland zu werden. König James VI und ich zogen die Kirche von Schottland in Richtung einer bischöflichen Form der Regierung, und im Jahr 1637 versuchten James I. und William Laud, der Erzbischof von Canterbury, die Kirche von Schottland zu zwingen, das Buch von Gemeinsames Gebet. Was resultierte, war ein bewaffneter Aufstand, mit vielen Schotten, die die feierliche Liga und Covenant unterzeichnen. Die Covenaters wäre fast ein Jahrzehnt lang die Regierung von Schottland und würde auch während des englischen Bürgerkriegs militärische Unterstützung an die Parlamentarier senden. Nach der Restaurierung der Monarchie in 1660 setzte Karl II. trotz der ersten Unterstützung, die er von der Covenaters erhielt, eine bischöflichen Form der Regierung auf die Kirche ein. 长老是新教内部改革的传统的一部分, 它将其起源追溯到英国群岛. 长老会教堂从教堂政府的长老会形式中获得他们的名字, 由长老大会管理. 很多改革的教堂都是这样组织的, 但长老会在资本化时, 经常适用于那些在英国内战中形成了这种名字和英国政治团体的苏格兰和英国教堂. 长老会神学通常强调上帝的主权, 圣经的权威, 以及在基督里的信仰需要恩典. 在苏格兰, 长老会教会政府通过1707年的联盟法案得到确保, 该法案创造了大 不 列 颠王国. 事实上, 在英格兰发现的大多数长老会可以追踪苏格兰的联系, 长老会的教派也被带美国主要是苏格兰和苏格兰-爱尔兰移民在苏格兰的长老会教派坚持约翰·卡尔文和他的直接继任者的神学, 虽然在当代长老中有一系列的神学观点. 使用长老会政体的地方教堂的教堂由会众(长辈)组成的会议管理; 在其他决策级别(长老会, 议会和大会)发现了一种辅助方法.