تم استبدال كلمة "o" بما هي الكلمة الاكثر شيوعا و المفضلة باللغة الانجليزية?
اوه
Capitalisation in English, in terms of the general orthographic rules independent of context (e.g. title vs. heading vs. text), is universally standardized for formal writing. (Informal communication, such as texting, instant messaging or a handwritten sticky note, may not bother, but that is because its users usually do not expect it to be formal.) In English, capital letters are used as the first letter of a sentence, a proper noun, or a proper adjective. There are a few pairs of words of different meanings whose only difference is capitalisation of the first letter. The names of the days of the week and the names of the months are also capitalised, as are the first-person pronoun "I" and the interjection "O" (although the latter is uncommon in modern usage, with "oh" being preferred). Other words normally start with a lower-case letter. There are, however, situations where further capitalisation may be used to give added emphasis, for example in headings and titles (see below). In some traditional forms of poetry, capitalisation has conventionally been used as a marker to indicate the beginning of a line of verse independent of any grammatical feature. المال باللغة الانجليزية, من حيث القواعد العامة قياس مستقلة عن السياق (مثل العنوان مقابل العنوان مقابل العنوان مقابل النص), هو موحد عالميا ل الكتابة الرسمية. (الاتصال غير الرسمي, مثل الرسائل النصية, او الرسائل الفورية او ملاحظة لزجة بخط اليد, ولكن ذلك لان مستخدميها عادة لا يتوقعون ان تكون رسمية.) باللغة الانجليزية, تستخدم رسائل راس المال بوصفها الرسالة الاولى من الجملة, اسم مناسب, او صفة مناسبة. هناك بضع ازواج من الكلمات من معاني مختلفة والتي فرقها الوحيد هو المال من الرسالة الاولى. كما ان اسماء ايام الاسبوع واسماء الاشهر هي ايضا من, وكذلك الضمير الاول للشخص الاول و ال o (على الرغم من ان هذا الاخير غير شائع في الاستخدام الحديث, مع ان اوه يفضل). كلمات اخرى عادة ما تبدا بحرف اقل من القضايا. ومع ذلك, هناك حالات يمكن فيها استخدام المزيد من المال لكي تعطي المزيد من التركيز, على سبيل المثال في العناوين والعناوين (انظر ادناه). في بعض الاشكال التقليدية من الشعر, تم استخدام المال عادة بوصفها علامة تشير الى بداية سطر من الاية مستقلة عن اي سمة لغة. Kapitalisierung auf Englisch, in Bezug auf die allgemeinen orthographische-Regeln unabhängig vom Kontext (z. B. Titel vs. Überschrift vs. Text), ist universell standardisiert für formale schreiben. (informelle Kommunikation, wie SMS, Instant Messaging oder eine handschriftlich klebrig Note, vielleicht stört es nicht, aber das liegt daran, dass seine Nutzer normalerweise nicht erwarten, dass es formell ist.) Auf Englisch werden Großbuchstaben als erster Brief eines Satzes verwendet., ein ordentliches Substantiv, oder ein ordentliches Adjektiv. Es gibt ein paar paar Worte von verschiedenen Bedeutungen, deren einziger Unterschied die Kapitalisierung des ersten Schreibens ist. Die Namen der Tage der Woche und die Namen der Monate werden auch aktiviert, ebenso wie das erste-Person-Pronomen I und das Interjektion O (obwohl letzteres ungewöhnlich im modernen Gebrauch ist, mit oh bevorzugt). Andere Worte beginnen normalerweise mit einem niedrigeren Brief. Es gibt jedoch Situationen, in denen eine weitere Kapitalisierung verwendet werden kann, um einen zusätzlichen Schwerpunkt zu geben, zum Beispiel in Überschriften und Titeln (siehe unten). In einigen traditionellen Formen der Poesie wurde die Kapitalisierung konventionell als Marker verwendet, um den Beginn einer Linie von Vers unabhängig von jeder grammatikalische Funktion zu zeigen. La capitalización en inglés, en términos de las reglas ortográficas generales independientes de contexto (por ejemplo, título vs. Rumbo vs. Texto), está universalmente normalizado para la escritura formal. (la comunicación informal, tales como mensajes de texto, mensajería instantánea o una nota pegajosa escrita, no puede molestar, pero eso es porque sus usuarios generalmente no esperan que sea formal.) en inglés, las letras de capital se utilizan como la primera carta de una frase, un sustantivo adecuado, o un adjetivo adecuado. Hay algunos pares de palabras de diferentes significados cuya única diferencia es la capitalización de la primera carta. Los nombres de los días de la semana y los nombres de los meses también se capitalizado, como lo son el pronombre de primera persona i y la interjección o (aunque este último es poco común en el uso moderno, con oh ser preferido). Otras palabras normalmente comienzan con una carta de caso menor. Hay, sin embargo, situaciones en las que se puede utilizar una mayor capitalización para dar un énfasis añadido, por ejemplo en títulos y títulos (ver más abajo). en algunas formas tradicionales de poesía, la capitalización se ha utilizado convencionalmente como un marcador para indicar el comienzo de una línea de verso independiente de cualquier característica gramatical. अंग्रेजी में पूंजीकरण, सामान्य लेखनवर्तनी नियमों के संदर्भ में संदर्भ से स्वतंत्र (जैसे शीर्षक बनाम शीर्षक बनाम पाठ), औपचारिक लेखन के लिए सार्वभौमिक रूप से मानकीकृत है । (अनौपचारिक संचार, जैसे कि संदेश भेजना, इंस्टेंट मैसेजिंग या हस्तलिखित स्टिकी नोट, परेशान नहीं हो सकता है, लेकिन यह इसलिए है क्योंकि इसके उपयोगकर्ता आमतौर पर औपचारिक होने की उम्मीद नहीं करते हैं ।) अंग्रेजी में, कैपिटल अक्षरों को एक वाक्य के पहले अक्षर के रूप में इस्तेमाल किया जाता है, एक उचित संज्ञा, या एक उचित विशेषण । कुछ अलग अलग अर्थों के शब्द हैं जिनका केवल अंतर प्रथम अक्षर का ही है । सप्ताह के दिनों के नाम और महीनों के नाम भी पूंजीकृत हैं, जैसे प्रथम व्यक्ति सर्वनाम मैं और interjection ओ (हालांकि बाद में आधुनिक उपयोग में असामान्य है, ओह के साथ पसंद किया जा रहा है) । अन्य शब्द सामान्य रूप से एक निचले मामले के साथ शुरू होते हैं । हालांकि, स्थितियों में, जहां आगे पूंजीकरण का उपयोग करने के लिए इस्तेमाल किया जा सकता है, उदाहरण के लिए शीर्षक और शीर्षक में (नीचे देखें). कविता के कुछ पारंपरिक रूपों में, पूंजीकरण ने किसी भी रमणीक सुविधा से स्वतंत्र कविता की एक पंक्ति की शुरुआत को इंगित करने के लिए एक मार्कर के रूप में इस्तेमाल किया गया है । Capitalisation bằng tiếng Anh, trong các điều khoản của tướng chính quy định độc lập của ngữ cảnh (ví dụ: tiêu đề đấu với đường dẫn và văn bản), là sáng chế chuẩn cho viết chính thức. (Báo giao tiếp, như nhắn tin, nhắn tin tức thì hoặc một lưu ý dính tay, có thể không làm phiền, nhưng đó là bởi vì người dùng của nó thường không mong đợi nó được chính thức.) bằng tiếng Anh, chữ vốn được sử dụng như là lá thư đầu tiên của một câu, một danh từ thích hợp, hoặc một tính từ thích hợp. Có một vài cặp từ của những ý nghĩa khác nhau mà chỉ có sự khác biệt duy nhất là vốn của lá thư đầu tiên. Tên của những ngày trong tuần và tên của những tháng cũng là capitalised, như là người đầu tiên đại từ tôi và cái O (mặc dù sau đó là không phổ biến trong sử dụng hiện đại, với ồ được ưa thích). Những từ khác bình thường bắt đầu với một lá thư thấp hơn. Có, tuy nhiên, các tình huống có thể được sử dụng để thêm nhấn mạnh, ví dụ trong headings và danh hiệu (xem bên dưới). Trong một số hình thức truyền thống của thơ, vốn đã được sử dụng như là một điểm đánh dấu để chỉ ra sự khởi đầu của một dòng câu thơ độc lập của bất kỳ tính năng ngữ pháp nào. 英文大写, 从不同于上下文的一般拼写规则(例如标题vs. 标题), 是普遍标准化的正式写作. (非正式沟通, 如发短信, 即时信息或手写的黏贴, 可能不会打扰, 但这是因为它的用户通常不希望它是正式的.)英文, 大写字母被用作第一个句子的字母, 一个适当的名词, 或一个适当的形容词. 有几对字不同的含义, 其唯一的区别是第一封信的大写. 本周的名字和几个月的名字都是资本化的, 第一人代词i和感叹词o (虽然后者在现代使用中是罕见的, 哦更喜欢). 其他的话通常从一封较低的信开始. 然而, 还有一些情况, 可用进一步的资本化来给予更多的强调, 例如标题和标题(见下文). 在一些传统的诗歌形式中, 大写通常被用作标志, 以表明一段独立于任何语法功能的诗句的开始.
As explained by Richard Meade in the English Journal of the (American) National Council of Teachers of English, the form daylight savings time (with an "s") was already in 1978 much more common than the older form daylight saving time in American English ("the change has been virtually accomplished"). Nevertheless, even dictionaries such as Merriam-Webster's, American Heritage, and Oxford, which describe actual usage instead of prescribing outdated usage (and therefore also list the newer form), still list the older form first. This is because the older form is still very common in print and preferred by many editors. ("Although daylight saving time is considered correct, daylight savings time (with an "s") is commonly used.") The first two words are sometimes hyphenated (daylight-saving[s] time). Merriam-Webster's also lists the forms daylight saving (without "time"), daylight savings (without "time"), and daylight time. Wie von Richard Meade im englischen Journal des (amerikanischen) National Council of Teacher of English erklärt, war die Form Sommerzeit (mit einem s) bereits im Jahr 1978 viel häufiger als die ältere Form Sommerzeit-Zeit in amerikanischen Englisch (die Veränderung wurde praktisch erreicht). Trotzdem, sogar Wörterbücher wie Merriam-Webster, American Heritage und Oxford, die die tatsächliche Nutzung beschreiben, anstatt veraltete Nutzung zu verschreiben (und somit auch die neuere Form zu Liste), listen sie immer noch die ältere Form zuerst. Das liegt daran, dass die ältere Form noch sehr häufig im Druck ist und von vielen Redaktionen bevorzugt wird. (Obwohl die Sommerzeit als korrekt angesehen wird, wird die Sommerzeit (mit einem s) häufig verwendet.) Die ersten beiden Wörter sind manchmal getrennt (Tageslicht [s] Zeit). Merriam-Webster listet auch die Formen der Sommerzeit (ohne Zeit), Tageslicht (ohne Zeit) und Sommerzeit auf. There is a tendency to abandon traditionally gender-invariable adjectives in favour of marked ones, something prevalent in Occitan and French. Thus, one can find bullent/bullenta ("boiling") in contrast with traditional bullent/bullent. 有一种倾向于放弃传统上不变的形容词倾向于标记的形容词, 在奥克语和法国流行的东西. 因此, 一个可以找到比 伦 特 / bullenta (沸腾)与传统的比伦特/比伦特. 老英语含有一些来自拉丁语的外来词, 这是西欧的学术和外交通用语言. 有时有可能根据他们经历的声音变化模式给出每个拉丁词的近似日期. 在祖先角度和撒克逊人离开欧洲大陆前往英国之前, 一些拉丁语已经被借入日耳曼语. 当盎格鲁-撒克逊人皈依基督教和讲拉丁语的牧师变得有影响力时, 更多的人进入这也是通过爱尔兰基督教传教士, 拉丁字母被介绍和改编, 以写老英语, 取代早期的符文系统. 尽管如此, 在诺曼征服1066后, 以拉丁语为基础的(主要是老法国)语言的最大转移发生在了英语中, 因此在中英语而不是老英语时期. كلمة اللغة الانجليزية مشتقة من اللغة اللاتينية (التي تاتي في حد ذاتها من عبر ومن fero, والتي تعتبر شكلها latum-معا معناه حمل عبر او من خلال). تستخدم لغات الرومانسية الحديثة ما يعادل ترجمة اللغة الانجليزية التي مشتقة من نفس المصدر اللاتيني او من البديل اللاتينية (لكي تقود عبر او للجميع). كما تستخدم اللغات ال سلافية والالمانية (باستثناء في حالة ما يعادلها الهولندي, vertaling-a اعادة اللغة) باستخدام هذه المصادر اللاتينية. Das alte Englisch enthielt eine bestimmte Anzahl von Lehnwörter aus dem Lateinischen, die die wissenschaftliche und diplomatische Lingua Franca von Westeuropa war. Es ist manchmal möglich, ungefähre Termine für die Kreditaufnahme einzelner lateinischer Wörter zu geben, basierend auf welchen Mustern der Veränderung, die sie durchlaufen haben. Einige lateinische Worte waren bereits in die germanischen Sprachen geliehen worden, bevor die Vorfahren der Vorfahren und Sachsen das kontinentale Europa für Großbritannien verlassen haben. Mehr in die Sprache, als die Anglo-Sachsen zum Christentum konvertiert wurden und die lateinischen Priester einflussreicher wurden. Es war auch durch die irischen christlichen Missionare, dass das lateinische Alphabet eingeführt und angepasst wurde für das schreiben des alten Englisch, indem sie das frühere Runen-System ersetzen. Dennoch ereignete sich der größte Transfer von Latein-basierten (hauptsächlich alten französischen) Worten ins Englische nach der normannischen Eroberung von 1066, und damit in der Mitte des Englischen und nicht in der alten englischen Zeit. Old English contained a certain number of loanwords from Latin, which was the scholarly and diplomatic lingua franca of Western Europe. It is sometimes possible to give approximate dates for the borrowing of individual Latin words based on which patterns of sound change they have undergone. Some Latin words had already been borrowed into the Germanic languages before the ancestral Angles and Saxons left continental Europe for Britain. More entered the language when the Anglo-Saxons were converted to Christianity and Latin-speaking priests became influential. It was also through Irish Christian missionaries that the Latin alphabet was introduced and adapted for the writing of Old English, replacing the earlier runic system. Nonetheless, the largest transfer of Latin-based (mainly Old French) words into English occurred after the Norman Conquest of 1066, and thus in the Middle English rather than the Old English period. Das alte Englisch ist eine der germanischen Sprachen, und seine engsten Verwandten sind Old Friesisch und Old Saxon. Wie andere alte germanische Sprachen, ist es sehr unterschiedlich aus Modern Englisch und schwierig für moderne englische Lautsprecher, ohne Studie zu verstehen. Die alte englische Grammatik ist ziemlich ähnlich wie die des modernen Deutsch: Nomen, Adjektive, Pronomen und Verben haben viele Nomen und Formen, und die Wort Ordnung ist viel freier. Die ältesten alten englischen Inschriften wurden mit einem Runen-System geschrieben, aber aus etwa dem 9 Jahrhundert wurde dies durch eine Version des lateinischen Alphabets ersetzt. Old English (Ænglisc, Anglisc, Englisc) or Anglo-Saxon is the earliest historical form of the English language, spoken in England and southern and eastern Scotland in the early Middle Ages. It was brought to Great Britain by Anglo-Saxon settlers probably in the mid 5th century, and the first Old English literary works date from the mid 7th century. After the Norman Conquest of 1066, English was replaced for a time as the language of the upper classes by Anglo-Norman, a relative of French, and Old English developed into the next historical form of English, known as Middle English.