من الذي خلق اول عملية لانتاج كبير من الصلب الاداة?
بينجامين هانت هانتر
While the use of iron started to become more widespread around 1200 BC, mainly because of interruptions in the trade routes for tin, the metal is much softer than bronze. However, very small amounts of steel, (an alloy of iron and around 1% carbon), was always a byproduct of the bloomery process. The ability to modify the hardness of steel by heat treatment had been known since 1100 BC, and the rare material was valued for the manufacture of tools and weapons. Because the ancients could not produce temperatures high enough to melt iron fully, the production of steel in decent quantities did not occur until the introduction of blister steel during the Middle Ages. This method introduced carbon by heating wrought iron in charcoal for long periods of time, but the penetration of carbon was not very deep, so the alloy was not homogeneous. In 1740, Benjamin Huntsman began melting blister steel in a crucible to even out the carbon content, creating the first process for the mass production of tool steel. Huntsman's process was used for manufacturing tool steel until the early 1900s. وفي حين ان استخدام الحديد بدا يصبح اكثر انتشارا حوالي عام 1200 قبل الميلاد, وذلك اساسا بسبب انقطاع في الطرق التجارية لتين, فان المعدن انعم بكثير من البرونز. ومع ذلك, فان كميات صغيرة جدا من الفولاذ, (سبيكة من الحديد و حوالي 1 % من الكربون), كانت دائما نتيجة ثانوي لعملية سباكة. وقد عرفت القدرة على تعديل صلابة الصلب عن طريق المعالجة الحرارية منذ عام 1100 قبل الميلاد, وتم تقدير المادة النادرة لصناعة الادوات والاسلحة. لان القدماء لا يمكنهم انتاج درجات حرارة عالية بما يكفي ل تذوب الحديد بشكل كامل, فان انتاج الفولاذ بكميات لائقة لم يحدث حتى ادخال نفطة الصلب خلال العصور الوسطى. هذه الطريقة ادخلت الكربون عن طريق تسخين الحديد المطاوع في الفحم لفترات طويلة من الزمن, ولكن اختراق الكربون لم يكن عميقا جدا, لذلك لم تكن سبيكة متجانسة. في 1740, بدا (بينجامين هانت هانتر) في اذابة الفولاذ في ال بوتقة لحتى خارج محتوى الكربون, مما خلق اول عملية لانتاج كبير من الفولاذ الاداة. تم استخدام عملية هانت هانتر لتصنيع الصلب حتى اوائل 1900 s. Während die Verwendung von Eisen um 1200 v. Chr. weiter verbreitet wurde, vor allem wegen der Unterbrechungen in den Handel für Zinn, ist das Metall viel weicher als Bronze. Doch sehr kleine Mengen an Stahl, (eine Legierung aus Eisen und rund 1 % Carbon), war immer ein Nebenprodukt des gediegenes-Prozesses. Die Fähigkeit, die Härte von Stahl durch die Hitze zu ändern, war seit 1100 v. Chr. bekannt, und das seltene Material wurde für die Herstellung von Werkzeugen und Waffen bewertet. Weil die Früheren nicht genug Temperaturen produzieren konnten, um Eisen voll zu schmelzen, kam die Produktion von Stahl in anständigen Mengen bis zur Einführung von Blister im Mittelalter nicht an. Mit dieser Methode wurde Carbon durch die Heizung von Eisen in Holzkohle für lange Zeiträume eingeführt, aber die Durchdringung von Carbon war nicht sehr tief, so dass die Legierung nicht homogen war. In 1740 begann Benjamin Huntsman mit dem Schmelzen von Blister in einem Tiegel, um den Carbon zu sogar und den ersten Prozess für die Massenproduktion von Werkzeug zu schaffen. Der Huntsman-Prozess wurde bis Anfang der 1900 er Jahre für die Herstellung von Werkzeug verwendet. Mientras que el uso de hierro comenzó a ser más extendido alrededor de 1200 AC, principalmente debido a las interrupciones en las rutas comerciales para el estaño, el metal es mucho más suave que el bronce. Sin embargo, muy pequeñas cantidades de acero, (una aleación de hierro y alrededor del 1 % de carbono), siempre fue un subproducto del proceso de bloomery. la capacidad de modificar la dureza del acero por el tratamiento del calor se había conocido desde 1100 a. C y el material raro fue valorado por la fabricación de herramientas y armas. Debido a que los antiguos no podían producir temperaturas lo suficientemente altas como para fundir el hierro plenamente, la producción de acero en cantidades decentes no se produjo hasta la introducción del acero blister durante la edad media. Este método introdujo carbono mediante la calefacción de hierro forjado en carbón durante largos períodos de tiempo, pero la penetración del carbono no era muy profunda, por lo que la aleación no era homogénea. En 1740, Benjamin cazador comenzó a fundir el acero blister en un crisol para incluso fuera del contenido de carbono, creando el primer proceso para la producción masiva de acero de herramienta. El proceso de cazador fue utilizado para la fabricación de acero de herramientas hasta principios de los años 1900 जबकि लोहे का उपयोग 1200 ईसा पूर्व के आसपास अधिक व्यापक होने लगा, मुख्य रूप से टिन के लिए व्यापार मार्गों में रुकावट के कारण, धातु कांस्य से अधिक नरम है । हालांकि, स्टील की बहुत छोटी मात्रा, (लोहे की एक मिश्र धातु और लगभग 1 % कार्बन), हमेशा bloomery प्रक्रिया का एक परिणाम था । गर्मी के उपचार द्वारा स्टील की कठोरता को संशोधित करने की क्षमता 1100 ईसा पूर्व से ज्ञात हुई थी, और दुर्लभ सामग्री उपकरण और हथियारों के निर्माण के लिए मूल्यवान थी । क्योंकि पूर्ववर्ती लोग लोहे को पूरी तरह से पिघलने के लिए पर्याप्त तापमान का उत्पादन नहीं कर सकते थे, मध्य युग के दौरान ब्लिस्टर स्टील के परिचय तक सभ्य मात्रा में स्टील का उत्पादन नहीं हुआ । इस विधि ने लंबे समय तक चारकोल में लोहे को गर्म करके कार्बन का परिचय दिया, लेकिन कार्बन का भेदन बहुत गहरा नहीं था, इसलिए मिश्र धातु सजातीय नहीं थी । 1740 में बेंजामिन हंट्समैन ने कार्बन सामग्री को बाहर करने के लिए एक क्रूसिबल में ब्लिस्टर स्टील पिघलने शुरू कर दिया, जो उपकरण स्टील के बड़े उत्पादन के लिए पहली प्रक्रिया बना रहा है । हंट्समैन की प्रक्रिया का उपयोग 1900 के दशक के प्रारंभ तक उपकरण स्टील के निर्माण के लिए किया गया था । Trong khi việc sử dụng sắt bắt đầu trở nên rộng rãi hơn khoảng 1200 TCN, chủ yếu là do bị gián đoạn trong các tuyến thương mại cho thiếc, kim loại mềm hơn đồng. Tuy nhiên, một lượng thép rất nhỏ, (một hợp kim sắt và khoảng 1 % carbon), luôn luôn là một sản phẩm của quá trình bloomery. Khả năng thay đổi độ cứng của thép bằng cách điều trị nhiệt đã được biết đến từ năm 1100 TCN, và vật liệu hiếm có được đánh giá cao cho việc sản xuất các công cụ và vũ khí. Bởi vì những người cổ đại không thể sản xuất nhiệt độ cao đủ để làm tan sắt đầy đủ, tác phẩm của thép trong số lượng tử tế đã không xảy ra cho đến khi giới thiệu thép rộp trong thời trung cổ. Phương pháp này giới thiệu carbon bằng cách sưởi làm sắt trong than trong thời gian dài, nhưng sự thâm nhập của carbon không rất sâu, vì vậy hợp kim không phải là đồng tính. Trong 1740, Benjamin Thợ săn bắt đầu làm tan chảy thép trong một thử thách để thậm chí ra khỏi nội dung carbon, tạo ra quá trình đầu tiên cho sản xuất hàng loạt của công cụ thép. Quy trình của thợ săn được sử dụng cho công cụ sản xuất thép cho đến đầu những năm 1900
Trong quá khứ, các lô nhỏ của kim loại K với cấu hình vùng bề mặt cao (ruy băng, dây, phim,.) đã được sản xuất thông qua việc thực hiện các tỷ lệ làm mát cực kỳ nhanh chóng. Đây là ban đầu được gọi là xoạch làm mát bởi sinh viên tiến sĩ W. Klement tại Caltech, người đã cho thấy tỷ lệ làm mát trên thứ tự hàng triệu độ mỗi giây là đủ để ngăn chặn sự hình thành của pha lê, và các nguyên tử kim loại đã bị khóa vào một bang thủy tinh. Dây kim loại Amorphous đã được sản xuất bởi kim loại đúc đúc vào một đĩa kim loại xoay. Gần đây, một số hợp kim đã được sản xuất trong các lớp với độ dày 1 mm. Đây được gọi là kính kim loại số lượng lớn (BMG). Liquidmetal Technologies bán một số BMGs dựa trên zirconi. Batches của K thép cũng đã được sản xuất mà chứng minh các tính năng cơ khí xa vượt quá những người được tìm thấy trong các hợp đồng thép thông thường. विलियम हेनरी perkin ने वॉन hofmann के तहत कॉलेज में अध्ययन किया और काम किया, लेकिन पहली सिंथेटिक डाई, mauveine की खोज के बाद अपनी स्थिति से इस्तीफा दे दिया, 1856. में perkin की खोज को उनके काम द्वारा वॉन hofmann पर वॉन hofmann के साथ किया गया था, कोयला टार से लिया गया था, और यह यह सफलता थी जिसने सिंथेटिक डाई उद्योग को शुरू किया, एक बूम जो कुछ इतिहासकारों ने दूसरी रासायनिक क्रांति का लेबल लगाया है । उनके योगदान ने perkin मेडल के निर्माण के लिए नेतृत्व किया, जो कि संयुक्त राज्य अमेरिका में रहने वाले एक वैज्ञानिक को रासायनिक उद्योग के समाज द्वारा एक पुरस्कार दिया गया है जिसके परिणामस्वरूप उत्कृष्ट वाणिज्यिक विकास में एक नवाचार है । यह औद्योगिक रासायनिक उद्योग में दिया गया सर्वोच्च सम्मान माना जाता है । تم المسيلة الهيدروجين لاول مرة بواسطة جيمس ديوار في عام 1898 باستخدام التبريد التجدد واختراعه, وهو زجاجة الفراغ. لقد انتج الهيدروجين الصلب في العام القادم. تم اكتشاف الريومريوم في كانون الاول / ديسمبر 1931 من قبل هارولد اوري, وتم اعداده في 1934 من قبل ارنست رذرفورد, مارك تطبيقات, وبول harteck. تم اكتشاف الماء الثقيل, الذي يتكون من الديوتيريومريوم في مكان الهيدروجين العادي, من قبل مجموعة اوري في عام 1932. قام فرانسوا اسحاق دي rivaz ببناء اول محرك دي rivaz, وهو محرك حرق داخلي يعمل بواسطة مزيج من الهيدروجين والا الاكسجين في عام 1806. ادوارد دانيال كلارك اخترع الغاز الهيدروجين في عام 1819. تم اختراع مصباح و الاضواء في عام 1823. In 1906, the tungsten filament was introduced. Tungsten metal was initially not available in a form that allowed it to be drawn into fine wires. Filaments made from sintered tungsten powder were quite fragile. By 1910, a process was developed by William D. Coolidge at General Electric for production of a ductile form of tungsten. The process required pressing tungsten powder into bars, then several steps of sintering, swaging, and then wire drawing. It was found that very pure tungsten formed filaments that sagged in use, and that a very small "doping" treatment with potassium, silicon, and aluminium oxides at the level of a few hundred parts per million greatly improved the life and durability of the tungsten filaments. विलियम चैंपियन के भाई, जॉन ने 1758 में कैल्सिकरण जस्ता सल्फाइड के लिए एक प्रक्रिया का पेटेंट किया, जो कि से प्रक्रिया में प्रयोग किया जा रहा है । इससे पहले, केवल केलेमाइन का उपयोग जस्ता के उत्पादन के लिए किया जा सकता है । 1798 में, जोहान ईसाई ruberg ने पहले क्षैतिज से नियुक़्ति का निर्माण करके गलाने की प्रक्रिया पर सुधार किया । जीन-जैक्स डेनियल dony ने बेल्जियम में एक अलग तरह का क्षैतिज जस्ता नियुक़्ति बनाया, जो और भी अधिक जस्ता प्रोसेस किया गया । इतालवी डॉक्टर लुइगी galvani ने 1780 में खोजा था कि एक पीतल के हुक द्वारा संलग्न एक लोहे की रेल के लिए एक ताजा तुड़वा मेंढक की रीढ़ की हड्डी को कनेक्ट करने से मेंढक के पैर को चिकोटी के लिए बनाया गया । उसने गलत सोचा कि उसने बिजली बनाने के लिए नसों और मांसपेशियों की क्षमता की खोज की है और प्रभाव पशु बिजली कहा जाता है । द्विधात्विक सेल और faraday की प्रक्रिया दोनों लुइगी galvani के लिए नामित किया गया था और इन खोजों ने विद्युत बैटरी, faraday और कैथोडिक संरक्षण के लिए रास्ता प्रशस्त किया । Năm 1906, sợi tungsten đã được giới thiệu. co kim loại ban đầu không có sẵn trong một hình thức mà cho phép nó được vẽ thành những sợi dây tốt. Filaments được làm từ bột wolfram wolfram khá mong manh. Vào năm 1910, một quá trình được phát triển bởi William D. Coolidge tại Tướng Điện để sản xuất một hình thức wolfram. Quy trình yêu cầu nhấn bột tungsten vào các quán bar, sau đó vài bước của sintering, swaging, và sau đó là vẽ dây. Nó đã được tìm thấy rằng rất thuần khiết tạo ra các Loài mà xệ trong sử dụng, và đó là một điều trị doping rất nhỏ với kali, silicon, và nhôm oxit ở mức độ của một vài trăm phần cho mỗi triệu cải thiện cuộc sống và độ bền của tungsten Sợi dây. في الماضي, تم انتاج كميات صغيرة من المعادن غير متبلورة مع تشكيلات مساحة سطح عالية (الاشرطة, الاسلاك, الافلام, وما الى ذلك) من خلال تنفيذ معدلات تبريد سريعة جدا. تم تسميتها في البداية تبريد splat من قبل طالب الدكتوراه w. klement في معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا, الذي اظهر ان معدلات التبريد على ترتيب الملايين من درجات في الثانية تكفي لاعاقة تكوين بلورات, وتصبح الذرة المعدنية مغلقة في حالة زجاجي. تم انتاج اسلاك معدنية غير متبلورة بواسطة معدن المنصهر على قرص معدني يدور. وفي الاونة الاخيرة, تم انتاج عدد من سبائك في طبقات تتجاوز سمكها 1 ملليمتر. هذه تعرف باسم النظارات المعدنية بالجملة (bmg). تقوم تقنيات liquidmetal بتبيع عدد من bmgs التي تعتمد على الزي الزي. كما تم انتاج كميات من الفولاذ غير متبلورة التي تظهر خصائص ميكانيكية تتجاوز بكثير تلك الموجودة في سبائك الصلب التقليدية. استخدم صيني العصر البرونزي والحديد لعمل مجموعة من الاسلحة وادوات الطهي وادوات النجار والادوات المنزلية.-ومن بين هذه تقنيات الصهر الحديدية المحسنة صنع ادوات زراعية جديدة. وقد مكنت عملية حفر البذور الحديدية ذات ثلاثة اقدام, التي اخترعها القرن الثاني قبل الميلاد, المزارعين من زراعة المحاصيل بعناية في الصفوف بدلا من صب البذور يدويا. ال الحديد الثقيل, الذي اخترع ايضا خلال سلالة هان, يتطلب رجلا واحدا فقط للسيطرة عليها, اثنين من الثيران لسحبها. كان لديه ثلاثة محارث, وهو صندوق بذور للم تدريبات, وهي اداة التي حولت التربة ويمكن ان تزرع ما يقرب من 45,730 متر مربع (11.3 فدان) من الارض في يوم واحد. अक्टूबर 1745 में, pomerania, जर्मनी के एवाल्ड जॉर्ज वॉन kleist ने पाया कि एक हाथ से आयोजित ग्लास जार में एक तार द्वारा एक उच्च वोल्टेज इलेक्ट्रोस्टैटिक जनरेटर को एक तार से कनेक्ट करके संग्रहित किया जा सकता है । वॉन kleist का हाथ और पानी जितेगी के रूप में काम किया, और जार एक परावैद्युत के रूप में (हालांकि तंत्र के विवरण गलत रूप से पहचाने गए थे). वॉन kleist ने पाया कि तार को छूने वाला एक शक्तिशाली चिंगारी है, जो एक इलेक्ट्रोस्टैटिक मशीन से प्राप्त की तुलना में बहुत अधिक दर्दनाक है । अगले साल, डच भौतिक विज्ञानी पीटर वैन musschenbroek ने एक समान संधारित्र का आविष्कार किया, जिसका नाम लिदेन जार रखा गया था, जहां उन्होंने काम विश्वविद्यालय के बाद काम किया था । वह भी उस सदमे की शक्ति से प्रभावित था जो उसे मिला, लिखने के लिए, मैं फ्रांस के राज्य के लिए दूसरा झटका नहीं लगेगा । La capacidad de producción en Gran Bretaña y los estados unidos fue mejorada por la invención de la ginebra de algodón por el estadounidense Eli Whitney en 1793. Antes del desarrollo de las ginebras de algodón, las fibras de algodón tuvieron que ser sacado de las semillas tediosamente a mano. A finales de los años 1700 se habían desarrollado una serie de máquinas de usto crudo. Sin embargo, para producir un bale de algodón requerido más de 600 horas de trabajo humano, haciendo que la producción a gran escala antieconómico en los Estados Unidos, incluso con el uso de los humanos como trabajo de esclavos. La Ginebra que whitney fabricó (el diseño de Holmes) redujo las horas a sólo una docena o así por bale. aunque whitney patentada su propio diseño para una ginebra de algodón, fabricó un diseño previo de Henry Odgen Holmes, para el cual holmes presentó una patente en 1796. Mejorando la tecnología y el aumento del control de los mercados mundiales permitió a los comerciantes británicos desarrollar una cadena comercial en la que raw las fibras de algodón fueron (al principio) compradas a partir de plantaciones coloniales, procesados en tela de algodón en los molinos de lancashire, y luego exportados en barcos británicos a cautivos mercados coloniales en África occidental, India y china (a través de Shanghai y Hong Kong).