كيف كانت مدرسة (امسا) ترى الروح?
ابدية
The metaphysics in Mīmāṃsā school consists of both atheistic and theistic doctrines and the school showed little interest in systematic examination of the existence of God. Rather, it held that the soul is eternal omnipresent, inherently active spiritual essence, then focussed on the epistemology and metaphysics of dharma. To them, dharma meant rituals and duties, not devas (gods), because devas existed only in name. The Mīmāṃsākas held that the Vedas are "eternal authorless infallible", that Vedic vidhi (injunctions) and mantras in rituals are prescriptive karya (actions), and the rituals are of primary importance and merit. They considered the Upanishads and other self-knowledge, spirituality-related texts to be of secondary importance, a philosophical view that the Vedanta school disagreed with. ويتكون الميتافيزيقيا في مدرسة mīmāṃsā من مذاهب الالحادية و التوحيدية, ولم تظهر المدرسة الا القليل من الاهتمام بالفحص المنتظم لوجود الله. بدلا من ذلك, فانه يعتبر ان الروح ابدية في كل مكان, جوهر روحي نشط, ثم تركز على المعرفة وما وراء الطبيعة من دارما. بالنسبة لهم, فان دارما تعني الطقوس والوجبات, وليس الالهة (الالهة), لان devas كان موجود فقط في الاسم. وفي عام, وفي عام, قال mīmāṃsākas ان ال هو ابدي الابدي معصوم من الخطا, وانابط الفيدية (الاوامر) وال التغني في الطقوس هي karyaشارعة (الافعال), وال طقوس لها اهمية اساسية و الاستحقاق. وقد يعتبرون ان ال وغيرها من المعرفة الذاتية, وغيرها من النصوص المتعلقة بالقيم الروحية ذات اهمية ثانوية, وهو وجهة نظر فلسفي ان مدرسة في لا توافق عليها. Die Metaphysik in der Erörterungen-Schule besteht aus sowohl atheistische als auch theistische Lehre und die Schule zeigte wenig Interesse an der systematischen Untersuchung der Existenz Gottes. Vielmehr hat es gehalten, dass die Seele ewig allgegenwärtig ist, inhärent aktive spirituelle Essenz, dann konzentriert sich auf die Erkenntnistheorie und Metaphysik des Dharma. Für sie bedeutete Dharma Rituale und Pflichten, nicht Devas (Götter), denn Devas gab es nur im Namen. Die Mīmāṃsākas hielten fest, dass die Veden ewige authorless unfehlbar sind, dass vedischen vidhi (Unterlassungsklagen) und Mantras in Ritualen zugezogene karya (Aktionen) sind, und die Rituale sind von primärer Bedeutung und Verdienst. Sie betrachteten die Upanishaden und andere selbst, Spiritualität-bezogene Texte, um von sekundärer Bedeutung zu sein, eine philosophische Aussicht, mit der die Vedanta Schule nicht einverstanden war. La metafísica en la escuela mīmāṃsā consta de doctrinas tanto ateos como teísta y la escuela mostró poco interés en el examen sistemático de la existencia de Dios. más bien, sostuvo que el alma es eterna omnipresente, intrínsecamente activa esencia espiritual, luego se centró en la epistemología y metafísica del Dharma. para ellos, el dharma significaba rituales y deberes, no devas (Dioses), porque los devas existían sólo en nombre. los mīmāṃsākas sostuvo que los vedas son eternos authorless infalibles, que los vidhi védica (mandamientos) y mantras en rituales son karya prescriptiva (acciones), y los rituales son de principal importancia y mérito. consideraban que el upanishads y otros textos de auto-Conocimiento, relacionados con la espiritualidad, son de importancia secundaria, una vista filosófica que la Escuela Vedanta no estaba de acuerdo. दर्शन स्कूल में तत्वमीमांसा दोनों नास्तिक और आस्तिकतावादी सिद्धांतों के होते हैं और स्कूल ने भगवान के अस्तित्व की व्यवस्थित परीक्षा में थोड़ा ब्याज दिखाया । बल्कि यह है कि आत्मा शाश्वत सर्वव्यापी है, स्वाभाविक रूप से सक्रिय आध्यात्मिक सार है, फिर धर्म के ज्ञानमीमांसा और तत्वमीमांसा पर ध्यान केंद्रित करता है । उनके लिए धर्म का अर्थ है कर्मकांड और कर्तव्य, न कि देवताओं (देवताओं), क्योंकि देवास केवल नाम में ही अस्तित्व में था । mīmāṃsākas ने धारण किया कि वेद शाश्वत authorless अचूक हैं, कि वैदिक विधि (व्यादेश) और कर्मकांड में मन्त्र निर्देशात्मक करया (कर्म) हैं, और संस्कार प्राथमिक महत्व और योग्यता के हैं । उन्होंने उपनिषदों और अन्य आत्म-ज्ञान, अध्यात्म-संबंधित ग्रंथों को माध्यमिक महत्व के होने के लिए माना, एक दार्शनिक दृश्य जिसे वेदांत स्कूल के साथ असहमत किया गया था । Các siêu thị trong trường Mīmāṃsā bao gồm cả các đạo lý atheistic và theistic và trường học cho thấy ít quan tâm đến việc kiểm tra hệ thống về sự tồn tại của Chúa. Hơn nữa, nó giữ cho linh hồn là sự bất diệt vĩnh cửu, vốn dĩ đang hoạt động tinh chất tinh thần, sau đó focussed trên cái và siêu hình của pháp. Đối với họ, Pháp có nghĩa là các nghi lễ và nhiệm vụ, không phải Devas (thần thánh), bởi vì Devas tồn tại chỉ có trong tên. Các Mīmāṃsākas đã giữ rằng cái là bất khả chiến bại vĩnh cửu, rằng Vedic vidhi (lệnh) và Chú trong các nghi lễ là quy karya (hành động), và các nghi lễ là của tầm quan trọng và được khen. Họ coi là Upanishads và những người khác kiến thức, văn bản liên quan đến tâm linh để trở thành tầm quan trọng thứ hai, một quan điểm triết học mà trường học Vedanta không đồng ý với. Mīmāṃsā学校的形而上学包括无神论和有神论理论, 学校对有系统地审查上帝的存在没有兴趣. 相反, 它认为灵魂是永恒的无处不在, 本质上活跃的精神精华, 然后专注于佛法的认识论和形而上学. 对他们来说, 佛法意味着仪式和责任, 而不是[神] (神), 因为神的名字只有名字. mīmāṃsākas认为吠陀是永恒的authorless, 在仪式上吠陀vidhi (禁令)和咒语是规范的karya (行动), 而仪式是最重要的和值得的. 他们认为奥义和其他自我知识, 灵性相关的文本是次要的, 这是一个哲学观点, 即论 学校不同意.
erst Lehren - die von Nāgārjuna kritisiert wurden - wurden von Gelehrten wie Vasubandhu und Asanga neu formuliert und wurden in die Yogacara-Schule angepasst. Während die Nagarjuna-Schule hielt, dass die Existenz oder die Existenz eines letztlich echten Sache nicht unangemessen war, behaupteten einige Vertreter von Yogacara, dass der Geist und nur der Geist letztlich real ist (eine Lehre, die als cittamatra bekannt ist). Nicht alle Yogacarins behaupteten, dass der Geist wirklich existent war; Vasubandhu und Asanga insbesondere nicht.[Web 11] Diese beiden Schulen des Denkens, in Opposition oder Synthese, bilden die Grundlage der anschließenden Mahayana Metaphysik in der indo-tibetischen Tradition. Sarvastivada teachings—which were criticized by Nāgārjuna—were reformulated by scholars such as Vasubandhu and Asanga and were adapted into the Yogacara school. While the Mādhyamaka school held that asserting the existence or non-existence of any ultimately real thing was inappropriate, some exponents of Yogacara asserted that the mind and only the mind is ultimately real (a doctrine known as cittamatra). Not all Yogacarins asserted that mind was truly existent; Vasubandhu and Asanga in particular did not.[web 11] These two schools of thought, in opposition or synthesis, form the basis of subsequent Mahayana metaphysics in the Indo-Tibetan tradition. يتطلب علم النفس ابن سينا ان تكون العلاقة بين الجسد والروح قوية بما يكفي لكي تضمن روح الروح, ولكن ضعيفة بما فيها لكي تسمح لخلودها. اسس ابن سينا علم النفس على علم وظائف الاعضاء, وهو ما يعني ان حسابه للروح هو واحد يتعامل بشكل كامل تقريبا مع العلم الطبيعي للجسم وقدراته على الادراك. وهكذا, فان علاقة الفيلسوف بين الروح والجسد يتم شرحها بشكل كامل تقريبا بفهم الادراك ؛ وبهذه الطريقة, فان التصور الجسدي ترابط مع الفكر البشري غير المادي. في الادراك المنطقي, يشعر الملاحظ شكل الجسم ؛ اولا, من خلال النظر الى ملامح الجسم من خلال حوارنا الخارجية. هذه المعلومات الحسية تزود الحواس الداخلية, والتي تدمج كل القطع في تجربة واعية موحدة. هذه العملية من الادراك وال التجريد هي علاقة الروح والجسد, لان الجسم المادي لا يمكن ان يرى الا الاجسام المادية, في حين ان الروح غير المادية لا يمكن ان تحصل الا على الاشكال العالمية غير المادية. الطريقة التي تتفاعل بها الروح والجسد في التجريد النهائي للعالم من الخرسانة بالذات هي مفتاح علاقتهم وتفاعلها, الذي يحدث في الجسم المادي. ومع ذلك, افترض ابن سينا العقل بانه المكان الذي يتفاعل فيه العقل مع الاحساس. الاحساس يعد الروح لتلقي المفاهيم الرشيدة من ذكاء الوكيل العالمي. اول معرفة للشخص الطائر ستكون انا, واكيد جوهره. هذا الجوهر لا يمكن ان يكون الجسم, من الواضح, لان الشخص الطائر ليس لديه احساس. وهكذا, فان المعرفة التي انا فيها هي جوهر الانسان: الروح موجودة وهي على علم النفس. ومن ثم, خلص ابن سينا الى ان فكرة النفس لا تعتمد منطقيا على اي شيء مادي, وان الروح لا ينبغي ان ينظر اليها من الناحية النسبية, ولكن باعتبارها مادة اولية, مادة. الجسم غير ضروري ؛ فيما يتعلق به, الروح هي الكمال لها. في حد ذاتها, الروح هي مادة غير مادية. Sau đó giải thích về triết lý của Avicenna chia thành ba trường học khác nhau; những người (như al-Tusi) người tiếp tục áp dụng triết lý của mình như một hệ thống để phiên dịch sau đó các sự kiện chính trị và các tiến bộ khoa học; những người (như al-H2SO4) người đã coi là Avicenna thuyết làm việc trong sự cô đơn từ những mối quan tâm triết học rộng hơn của anh ta; và những người (như al-Ghazali) người đã chọn các bộ phận triết học của anh ta để hỗ trợ nỗ lực của chính họ để có được những thông tin tinh thần lớn hơn thông qua nhiều Đó là lời giải thích của thuyết bởi những người như al-H2SO4 cuối cùng đã đến predominate trong madrasahs. Các giáo lý Sarvastivada-mà được chỉ trích bởi Nāgārjuna-đã được các học giả làm việc như Vasubandhu và Asanga và được điều chỉnh vào trường Yogacara. Trong khi trường tông đã tổ chức sự tồn tại của sự tồn tại hoặc không tồn tại của bất kỳ điều gì thực sự là không phù hợp, một số exponents của Yogacara khẳng định rằng tâm trí và duy nhất tâm trí là cuối cùng (một học thuyết được biết đến như là cittamatra). Không phải tất cả mọi người đều khẳng định rằng tâm trí đó thực sự tồn tại; Vasubandhu và Asanga đặc biệt đã không.[web 11] Hai trường học của suy nghĩ, trong đối lập hoặc tổng hợp, hình thành nền tảng của các siêu thị tiếp theo trong truyền thống Indo-Tây Tạng. Later interpretations of Avicenna's philosophy split into three different schools; those (such as al-Tusi) who continued to apply his philosophy as a system to interpret later political events and scientific advances; those (such as al-Razi) who considered Avicenna's theological works in isolation from his wider philosophical concerns; and those (such as al-Ghazali) who selectively used parts of his philosophy to support their own attempts to gain greater spiritual insights through a variety of mystical means. It was the theological interpretation championed by those such as al-Razi which eventually came to predominate in the madrasahs. Although Ottoman madaris had a number of different branches of study, such as calligraphic sciences, oral sciences, and intellectual sciences, they primarily served the function of an Islamic centre for spiritual learning. "The goal of all knowledge and in particular, of the spiritual sciences is knowledge of God." Religion, for the most part, determines the significance and importance of each science. As İnalcık mentions: "Those which aid religion are good and sciences like astrology are bad." However, even though mathematics, or studies in logic were part of the madrasa's curriculum, they were all centred around religion. Even mathematics had a religious impulse behind its teachings. "The Ulema of the Ottoman medreses held the view that hostility to logic and mathematics was futile since these accustomed the mind to correct thinking and thus helped to reveal divine truths" – key word being "divine". İnalcık also mentions that even philosophy was only allowed to be studied so that it helped to confirm the doctrines of Islam." Hence, madaris – schools were basically religious centres for religious teachings and learning in the Ottoman world. Although scholars such as Goffman have argued that the Ottomans were highly tolerant and lived in a pluralistic society, it seems that schools that were the main centres for learning were in fact heftily religious and were not religiously pluralistic, but centred around Islam. Similarly, in Europe "Jewish children learned the Hebrew letters and texts of basic prayers at home, and then attended a school organised by the synagogue to study the Torah." Wiesner-Hanks also says that Protestants also wanted to teach "proper religious values." This shows that in the early modern period, Ottomans and Europeans were similar in their ideas about how schools should be managed and what they should be primarily focused on. Thus, Ottoman madaris were very similar to present day schools in the sense that they offered a wide range of studies; however, these studies, in their ultimate objective, aimed to further solidify and consolidate Islamic practices and theories. मदरसा शिक्षा का पहला संस्थान हजरत ज़ैद बिन अरक़म की जागीर में था जिसे साफा कहा जाता है, जहां हजरत मुहम्मद शिक्षक थे और छात्र उनके कुछ अनुयायी थे.[उद्धरण की जरूरत (प्रवास) के बाद उद्धरण के मदरसे के बाद उद्धरण की आवश्यकता थी मदीना में अल-मस्जिद ए-नबवी मस्जिद के पूर्वी किनारे पर स्थापित किया गया था । हजरत ' जुम्ल बिन समित को हजरत मुहम्मद ने शिक्षक के रूप में नियुक्त किया था और छात्रों के बीच.[प्रशस्ति पत्र की जरूरत है] मदरसे के पाठ्यक्रम में कुरान की शिक्षा थी, हदीस, फरा, टज्वीद, वंशावली, पहली सहायता के ग्रंथ, आदि घोड़े की सवारी, युद्ध की कला, लिखावट और सुलेखन, एथलेटिक्स और मार्शल आर्ट्स का प्रशिक्षण भी था । मदरसा आधारित शिक्षा का पहला हिस्सा nabuwwat के पहले दिन से अनुमानित खिलाफत के पहले भाग से अनुमानित है.[प्रशस्ति पत्र की जरूरत है] नागार्जुन द्वारा आलोचना की गई सर्वास्तिवाद शिक्षा-जिसे वसुबन्धु और असंग जैसे विद्वानों द्वारा reformulated किया गया था और yogācāra स्कूल में अनुकूलित किया गया था । जबकि माध्यमक स्कूल का आयोजन किया गया था कि किसी भी अंत में वास्तविक बात के अस्तित्व या गैर अस्तित्व का दावा करना अनुचित था, yogācāra के कुछ प्रतिपादक ने कहा कि मन और केवल मन अंत में वास्तविक है (एक सिद्धांत cittamatra के रूप में जाना जाता है) । सभी yogacarins ने कहा कि मन वास्तव में अस्तित्व में था; विशेष रूप से वसुबन्धु और असंग ने नहीं किया.[वेब 11] इन दो स्कूलों के विचार, विपक्ष या संश्लेषण में, भारत-तिब्बती परंपरा में बाद के महायान तत्वमीमांसा के आधार का रूप है ।