من قرر مهاجمة (بومباي) في اليونان?
القيصر
By the spring of 49 BC, the hardened legions of Caesar crossed the river Rubicon, the legal boundary of Roman Italy beyond which no commander might bring his army, and swept down the Italian peninsula towards Rome, while Pompey ordered the abandonment of Rome. Afterwards Caesar turned his attention to the Pompeian stronghold of Hispania (modern Spain) but decided to tackle Pompey himself in Greece. Pompey initially defeated Caesar, but failed to follow up on the victory, and was decisively defeated at the Battle of Pharsalus in 48 BC, despite outnumbering Caesar's forces two to one, albeit with inferior quality troops. Pompey fled again, this time to Egypt, where he was murdered. بحلول ربيع عام 49 قبل الميلاد, عبرت جحافل قيصر من القيصر نهر روبيكون, الحدود القانونية لاي ايطاليا التي لا يمكن لاي قائد ان يحضر جيشه, و كنست شبه الجزيرة الايطالية نحو روما, في حين امر بومباي بالتخلي عن روما.. بعد ذلك, حول القيصر الانتباه الى معقل بو في اسبانيا (اسبانيا الحديثة) ولكن قرر ان يعالج بومباي نفسه في اليونان. هزم بومباي في البداية قيصر, ولكنه فشل في متابعة النصر, وتم هزيمته بشكل حاسم في معركة pharsalus في 48 قبل الميلاد, على الرغم من قوات القيصر من اثنين الى واحد, وان كان مع قوات اقل جودة. فر (بومباي) مرة اخرى, هذه المرة الى مصر, حيث قتل. Im Frühjahr 49 v. Chr. überquerten die gehärtet Legionen von Cäsar den Fluss Rubicon, die rechtliche Grenze des römischen Italien, über die kein Kommandant seine Armee bringen konnte, und die italienische Halbinsel in Richtung Rom gefegt, während Pompeius die Aufgabe von Rom befahl. Danach wandte sich Caesar auf die Murcus-Festung von Hispania (moderne Spanien), entschied sich aber, Pompeius selbst in Griechenland zu bekämpfen. Pompeius besiegte Caesar zunächst, scheiterte aber nicht an dem Sieg, und wurde in der Schlacht von Pharsalos in 48 v. Chr, entscheidend besiegt, trotz der Truppen von Caesar, die zwei zu einem, wenn auch mit minderwertigen Qualität. Pompeius floh wieder, diesmal nach Ägypten, wo er ermordet wurde. Por la primavera de 49 AC, las legiones endurecido de César cruzaron el río rubicon, el límite legal de la Italia romana más allá de la cual ningún comandante podría traer a su ejército, y barrió la península italiana hacia Roma, mientras que pompeyo ordenó el abandono de Roma. Después César volvió su atención a la fortaleza de pompeyano de Hispania (España moderna), pero decidió hacer frente a pompeyo en Grecia. Pompeyo derrotó inicialmente a César, pero no pudo seguir la victoria, y fue derrotado decisivamente en la batalla de farsalia en 48 A.C., a pesar de las fuerzas de número César dos a uno, aunque con tropas de calidad inferior. Pompeyo huyó de nuevo, esta vez a Egipto, donde fue asesinado. 49 ईसा पूर्व के वसंत तक, सीज़र की कठोर सेनाओं ने नदी के पार, रोमन इटली की कानूनी सीमा को पार कर दिया, जिसके परे कोई कमांडर अपनी सेना को नहीं ला सकता, और रोम की ओर इतालवी प्रायद्वीप को बह गया, जबकि पोम्पी ने रोम के परित्याग का आदेश दिया. बाद में सीज़र ने को (आधुनिक स्पेन) के pompeian गढ़ पर अपना ध्यान दिया, लेकिन ग्रीस में खुद से निपटने का फैसला किया । पोम्पी ने शुरू में सीज़र को हराया, लेकिन जीत पर पालन करने में विफल रहा, और 48 ईसा पूर्व में pharsalus की लड़ाई में निर्णायक रूप से पराजित हुआ । पोम्पी फिर से भाग गया, इस बार मिस्र को, जहां उसकी हत्या की गई थी । Vào mùa xuân năm 49 TCN, các quân đoàn cứng rắn của Caesar vượt qua sông Rubicon, biên giới pháp lý của Roman Italy vượt qua mà không có chỉ huy nào có thể mang lại quân đội của mình, và quét sạch bán đảo Ý về Rome, trong khi Pompey đặt hàng bị bỏ rơi của Rome. Sau đó Caesar đã biến sự chú ý của anh ta đến thành trì Pompeian của Hispania (Tây Ban Nha hiện đại) nhưng quyết định xử lý Pompey ở Hy Lạp. Pompey ban đầu đánh bại Caesar, nhưng thất bại để theo dõi chiến thắng, và đã bị đánh bại trong trận chiến của Pharsalus trong 48 BC, mặc dù các lực lượng của Caesar Caesar hai thành một, mặc dù với những quân đội kém chất lượng. Pompey lại chạy trốn, lần này đến Ai Cập, nơi anh ta đã bị giết. 到公元前49年春天, 凯撒的硬化军团越过了破釜沉舟河, 罗马意大利的法律边界, 没有指挥官可能带来他的军队, 并横扫意大利半岛走向罗马, 而庞培下令放弃罗马... 后来凯撒把他的注意力转向了西班牙的pompeian据点(现代西班牙), 但决定在希腊解决庞贝自己. 庞培最初打败了凯撒, 但未能对胜利采取后续行动, 并在公元 前 48 年的pharsalus战役中被果断地打败了, 尽管凯撒的部队两人多, 尽管有劣质部队. 庞培又逃跑了, 这次去埃及, 他在那里被谋杀.
在不同的希腊派别之间很快发展了紧张局势, 导致连续两次内战. 同时, 奥斯曼苏丹与埃及的穆罕默德·阿里谈判, 他同意将他的儿子易卜拉欣·帕夏送到希腊, 与一支军队一起镇压易卜拉欣在1825年二月降落在伯罗奔尼撒, 并取得了立即的成功: 到1825年底, 大部分伯罗奔尼撒都是埃及控制下的, 1825年四月以来被土耳其人包围的城市1826. 年四月, 虽然易卜拉欣在摩 尼被打败, 但他成功镇压了伯罗奔尼撒和雅典的大部分起义. Tensions soon developed among different Greek factions, leading to two consecutive civil wars. Meanwhile, the Ottoman Sultan negotiated with Mehmet Ali of Egypt, who agreed to send his son Ibrahim Pasha to Greece with an army to suppress the revolt in return for territorial gain. Ibrahim landed in the Peloponnese in February 1825 and had immediate success: by the end of 1825, most of the Peloponnese was under Egyptian control, and the city of Missolonghi—put under siege by the Turks since April 1825—fell in April 1826. Although Ibrahim was defeated in Mani, he had succeeded in suppressing most of the revolt in the Peloponnese and Athens had been retaken. Căng thẳng sớm phát triển giữa các phe phái Hy Lạp khác nhau, dẫn đến hai cuộc chiến liên tiếp. Trong khi đó, Sultan sultan đã thỏa thuận với Mehmet Ali của Ai Cập, người đã đồng ý gửi con trai của mình Ibrahim Pasha đến Hy Lạp với một quân đội để đàn áp cuộc nổi dậy để trở lại vì lợi nhuận lãnh thổ. Ibrahim đã hạ cánh ở Peloponnese vào tháng 1825 năm 1825 và có thành công ngay lập tức: vào cuối năm 1825, hầu hết các Peloponnese nằm dưới sự kiểm soát của Ai Cập, và thành phố của Missolonghi-đặt dưới sự vây hãm của người Thổ kể từ tháng tư năm 1825-rơi vào tháng tư năm 1826. Mặc dù Ibrahim đã bị đánh bại trong Mani, anh ấy đã thành công trong việc ngăn chặn hầu hết các cuộc nổi dậy trong Peloponnese và Athens đã bị chiếm đoạt. Después de años de negociación, tres grandes poderes, Rusia, el reino unido y Francia, decidieron intervenir en el conflicto y cada nación envió una marina a Grecia. Después de las noticias de que las flotas otomanos-Egipcias iban a atacar a la isla griega de Hydra, la flota aliada interceptó la flota otomana-Egipcia en navarino. Después de un enfrentamiento de una semana, comenzó una batalla que dio lugar a la destrucción de la flota otomana-Egipcia. una fuerza expedicionaria francesa fue enviado para supervisar la evacuación del ejército egipcio desde el peloponeso, mientras que los griegos procedieron a la parte capturada de Grecia central para 1828. Como resultado de años de negociación, el naciente estado griego fue finalmente reconocido bajo el Protocolo de Londres en 1830. Im Jahr 941 führte Igor einen weiteren Major-Ru-Angriff auf Konstantinopel, wahrscheinlich wieder über Trading Rechte. Eine Marine von 10,000 Schiffen, einschließlich Petschenegen-Verbündeten, landete an der Küste von Bithynian und verwüstete das asiatische Ufer des Bosporus. Der Angriff war gut geplant, vielleicht aufgrund der Intelligenz, da die byzantinische Flotte mit den Arabern im Mittelmeer besetzt war, und der Großteil ihrer Armee im Osten stationiert war. Die verbrannten Städte der Ru, Kirchen und Klöster, schlachten die Menschen und sammeln Beute. Der Kaiser arrangierte für eine kleine Gruppe von ehemaliger Schiffen, die mit griechischen Feuer -, ausgestattet sind und sie raus geschickt haben, um die Ru zu treffen, sie in die Umgebung zu locken, bevor sie das griechische Feuer,. Liutprand von Cremona schrieb, dass die Ru ', die Flammen sehen, über Bord gesprungen sind und Wasser zum Feuer bevorzugen. Einige sank, gewogen durch das Gewicht ihrer Helme und Helme; andere haben Feuer gefangen. Die gefangen wurden geköpft. Der Trick ausgeräumt die Flotte der Ru, aber ihre Angriffe gingen bis in das Hinterland weiter, so weit wie Nikomedia, mit vielen Grausamkeiten, die als Opfer gekreuzigt wurden und für die Verwendung als Ziele eingerichtet wurden. Endlich kam eine byzantinische Armee aus dem Balkan, um den Rücken der Ru zu fahren, und ein Marine-Kontingent zerstörte angeblich einen großen Teil der Flotte der Ru auf seiner Rückreise (möglicherweise eine Übertreibung, da die Ru bald einen weiteren Angriff montiert haben). Das Ergebnis deutet auf ein erhöhtes Militär-könnte von Byzanz seit 911 hin, was eine Verschiebung im Gleichgewicht der Macht vorschlägt. وبعد سنوات من المفاوضات, قررت ثلاث قوى عظيمة, روسيا, المملكة المتحدة وفرنسا, التدخل في الصراع وكل امة ارسلت البحرية الى اليونان. في اعقاب الاخبار التي تقول ان اساطيل العثمانية المصرية كانت ستلهجوم على جزيرة هايدرة اليونانية, قام اسطول الحلفاء باعتراض الاسطول العثماني المصري في navarino. وبعد مواجهة لمدة اسبوع, بدات معركة ادت الى تدمير الاسطول العثماني المصري. تم ارسال قوة المشاة الفرنسية لمراقبة الاخلاء الجيش المصري من بيلوبونيز, في حين انتقل الاغريق الى الجزء الذي تم القبض عليه من وسط اليونان بحلول عام 1828. نتيجة سنوات من المفاوضات, تم الاعتراف اخيرا الدولة اليونانية الناشئة تحت اشراف الجيش المصري. بروتوكول لندن في عام 1830. Griechenland hat im Krieg eine periphere Rolle gespielt. Als Russland 1853 das Osmanische Reich angriff, sah König Otto von Griechenland die Möglichkeit, Nord und Süd in die osmanischen Gebiete zu erweitern, die große griechische christliche Mehrheiten hatten. Griechenland hat jedoch seine Pläne mit Russland nicht koordiniert, keinen Krieg erklärt und keine militärische oder finanzielle Unterstützung erhalten. Griechenland, eine orthodoxe Nation, hatte beträchtliche Unterstützung in Russland, aber die russische Regierung entschied, dass es zu gefährlich war, um Griechenland zu helfen, seine Betriebe zu erweitern.: 32-40 Als die Russen in die Fürstentümer eingedrungen sind, wurden die osmanischen Kräfte gebunden, so dass Griechenland und Epirus. Um weitere griechische Bewegungen zu blockieren, besetzten die Briten und Franzosen den wichtigsten griechischen Hafen in Piräus vom 1854 April bis 1857 Februar und neutralisiert die griechische Armee effektiv. Griechen, Glücksspiel auf einem russischen Sieg, aufgehetzt den groß angelegten Epirus-Aufstand von 1854 sowie Aufstände auf Kreta. Die Aufstände waren Misserfolge, die von der osmanischen Armee leicht zerstört wurden. Griechenland wurde nicht zur Friedens-Konferenz eingeladen und hat keine Gewinne aus dem Krieg gemacht.: 139 Die frustrierte griechische Führung beschuldigte den König, die Situation nicht zu nutzen; seine Popularität stürzte und er wurde später gezwungen, sich zu abdanken. 经过多年的谈判, 三个大国, 俄罗斯, 英国和法国, 决定干预冲突, 每个国家都派一个海军到希腊. 随着奥斯曼-埃及舰队将攻击希腊岛九头蛇的消息, 盟军舰队在navarino拦截了奥斯曼-埃及舰队. 经过一个星期的僵局, 一场战斗开始, 导致了奥斯曼-埃及舰队的破坏. 一支法国远征部队被派去监督埃及军队从伯罗奔尼撒的疏散, 而希腊人在1828. 年之前前往希腊中部的被俘部分, 因为多年的谈判, 新生的希腊国家终于得到了承认1830. 年伦 敦 协议 Nach Jahren der Verhandlungen haben drei Großmächte, Russland, das Vereinigte Königreich und Frankreich, beschlossen, in den Konflikt einzugreifen, und jede Nation hat eine Marine nach Griechenland geschickt. Nach der Nachricht, dass die Osmanen-ägyptischen Flotten die griechische Insel Hydra angreifen wollten, hat die alliierte Flotte die osmanische Flotte in Navarino abgefangen. Nach einer Woche-langen Pattsituation begann ein Kampf, der zur Zerstörung der osmanischen Flotte führte. Eine französische in wurde ausgesandt, um die Evakuierung der ägyptischen Armee aus dem Peloponnes zu überwachen, während die Griechen bis 1828. in den gefangen genommen wurden. Als Ergebnis von Jahren der Verhandlungen wurde der entstehende griechische Staat endlich unter dem London-Protokoll im Jahr 1830. तनाव जल्द ही विभिन्न ग्रीक गुटों के बीच विकसित हुआ, लगातार दो नागरिक युद्ध के लिए अग्रणी । इस बीच, तुर्क सुल्तान ने मिस्र के सेहमत अली के साथ बातचीत की, जो अपने बेटे इब्राहिम पाशा को एक सेना के साथ ग्रीस में भेजने के लिए सहमत हो गए, जो क्षेत्रीय लाभ के लिए वापसी में विद्रोह को दबाने के लिए । इब्राहिम फरवरी 1825 में पेलोपोनीज़ में उतरा और तत्काल सफलता मिली: 1825 के अंत तक, अधिकांश पेलोपोनीज़ मिस्र के नियंत्रण के तहत था, और 1825 अप्रैल से तुर्कों द्वारा घेराबंदी के तहत रखा गया था-अप्रैल 1826. में गिर गया हालांकि इब्राहिम को मणि में पराजित किया गया था । वह पेलोपोनीज़ में अधिकांश विद्रोह को दबाने में सफल रहे थे और एथेंस को retaken किया गया था ।