ما هي نتيجة معاهدة الانجلو ايرلندية في عام 1919-1922?
معظم ايرلندا انفصل من المملكة المتحدة
The Kingdoms of England and Scotland were unified in 1707 creating the Kingdom of Great Britain. Following an attempted republican revolution in Ireland in 1798, the Kingdoms of Ireland and Great Britain were unified in 1801, creating the United Kingdom. The Isle of Man and the Channel Islands remaining outside of the United Kingdom but with their ultimate good governance being the responsibility of the British Crown (effectively the British government). Although, the colonies of North American that would become the United States of America were lost by the start of the 19th century, the British Empire expanded rapidly elsewhere. A century later it would cover one third of the globe. Poverty in the United Kingdom remained desperate however and industrialisation in England led to terrible condition for the working class. Mass migrations following the Irish Famine and Highland Clearances resulted in the distribution of the islands' population and culture throughout the world and a rapid de-population of Ireland in the second-half of the 19th century. Most of Ireland seceded from the United Kingdom after the Irish War of Independence and the subsequent Anglo-Irish Treaty (1919–1922), with the six counties that formed Northern Ireland remaining as an autonomous region of the UK. وقد تم توحيد مملكة انجلترا و اسكتلندا في عام 1707 بانشاء مملكة بريطانيا العظمى. في اعقاب محاولة ثورة الجمهوري في ايرلندا في عام 1798, تم توحيد مملكة ايرلندا وبريطانيا العظمى في عام 1801, مما خلق المملكة المتحدة. تبقى جزيرة مان وجزر القناة خارج المملكة المتحدة ولكن مع الحكم الجيد النهائي هو مسؤولية التاج البريطاني (بالفعل الحكومة البريطانية). على الرغم من ان مستعمرة امريكا الشمالية التي ستصبح الولايات المتحدة الامريكية فقدت بحلول بداية القرن ال 19, فان الامبراطورية البريطانية توسع بسرعة في مكان اخر. وبعد قرن من الزمان, سيغطي ثلث العالم. ومع ذلك, ظل الفقر في المملكة المتحدة يائس, ومع ذلك, فان التصنيع في انجلترا ادى الى حالة سيئة بالنسبة للط الطبقة العاملة. وقد ادت الهجرة الجماعية في اعقاب المجاعة الايرلندية و التصاريح المرتفعات الى توزيع سكان الجزيرة وثقافةها في جميع انحاء العالم, والى انتشار سكان ايرلندا بسرعة في النصف الثاني من القرن التاسع عشر. معظم ايرلندا انفصل من المملكة المتحدة بعد حرب الاستقلال الايرلندية وما بعد ذلك من معاهدة انجلو-ايرلندية (1919-1922), مع ان المقاطعات الستة التي شكلت ايرلندا الشمالية لا تزال منطقة مستقلة من المملكة المتحدة. Die Königreiche von England und Schottland wurden 1707 vereint, um das Königreich Großbritannien zu schaffen. Nach einer versuchten republikanischen Revolution in Irland im Jahr 1798 wurden die Königreiche von Irland und Großbritannien im Jahr 1801 vereint, um das Vereinigte Königreich zu schaffen. Die Isle of Man und die Channel-Inseln, die außerhalb des Vereinigten Königreichs bleiben, aber mit ihrer ultimativen guten Regierungsführung sind die Verantwortung der britischen Krone (effektiv die britische Regierung). Obwohl die Kolonien von Nordamerika, die die Vereinigten Staaten von Amerika werden würden, durch den Beginn des 19 Jahrhunderts verloren wurden, weitete sich das britische Reich anderswo rasant aus. Ein Jahrhundert später würde es ein Drittel der Welt abdecken. Die Armut im Vereinigten Königreich blieb jedoch verzweifelt und die Industrialisierung in England führte zu einem schrecklichen Zustand für die Arbeiterklasse. Masse nach der irischen Hungersnot und Highland Freigaben führten zu der Verteilung der Bevölkerung und Kultur der Insel auf der ganzen Welt und eine schnelle de-Bevölkerung Irlands in der zweiten Hälfte des 19 Jahrhunderts. Die meisten von Irland sind aus dem Vereinigten Königreich ausgetreten nach dem irischen Unabhängigkeitskrieg und dem anschließenden anglo-irischen Vertrag (1919-1922), mit den sechs Grafschaften, die Nordirland bildeten, die als autonome Region des Vereinigten Königreichs verblieben. Los Reinos de Inglaterra y Escocia se unificado en 1707 creando el reino de Gran Bretaña. Después de un intento de revolución republicana en Irlanda en 1798, los reinos de Irlanda Y Gran Bretaña se unieron en 1801, creando el reino unido. la isla del hombre y las islas del canal que quedan fuera del reino unido, pero con su última buena gobernanza es la responsabilidad de la corona británica (efectivamente el gobierno británico). Aunque, las colonias de América del norte que se convirtieron en los estados unidos de América se perdieron por el inicio del siglo 19, el imperio británico se expandió rápidamente en otros lugares. un siglo más tarde se cubre un tercio del mundo. la pobreza en el reino unido permaneció desesperada sin embargo y la industrialización en Inglaterra llevó a una condición terrible para la clase trabajadora. las migraciones masivas después de la hambruna irlandesa y las autorizaciones de highland dieron lugar a la distribución de la población y la cultura de las islas en todo el mundo y una rápida población de Irlanda en la segunda mitad del siglo XX. la mayor parte de Irlanda de desde el reino unido después de la guerra irlandesa de independencia y el posterior tratado anglo-Irlandés (1919-1922), con los seis condados que formaron irlanda del norte permaneciendo como una región autónoma del reino unido. Vương quốc Anh và Scotland đã thống nhất trong năm 1707 tạo ra Vương quốc Anh Quốc. Theo dõi một cuộc cách mạng cộng hòa ở Ireland vào năm 1798, vương quốc Ireland và Anh Quốc đã thống nhất vào năm 1801, tạo ra Vương quốc Anh. Isle of Man và các hòn đảo Channel còn lại bên ngoài Vương quốc Anh nhưng với sự quản lý tốt tối thượng của họ là trách nhiệm của Vương miện Anh (hiệu quả chính phủ Anh). Mặc dù, các thuộc địa của Bắc Mỹ sẽ trở thành Hoa Kỳ của nước Mỹ đã bị mất bởi sự khởi đầu của thế kỷ 19, Đế chế Anh mở rộng nhanh chóng ở nơi khác. Một thế kỷ sau đó, nó sẽ che đậy một phần ba của thế giới. Nghèo đói ở Vương quốc Anh vẫn còn tuyệt vọng nhưng công ở Anh dẫn đến điều kiện khủng khiếp cho lớp học làm việc. Di cư hàng loạt theo đuổi nạn đói của Ireland và Highland Clearances dẫn đến việc phân phối dân số và văn hóa của đảo trên khắp thế giới và một dân số nhanh chóng của Ireland trong nửa thế kỷ 19 hầu hết những người Ireland seceded từ Vương quốc Anh sau cuộc chiến tranh độc lập Ireland và Hiệp ước Anh-Ireland tiếp theo (1919-1922), với sáu hạt đã hình thành Bắc Ireland còn lại như một vùng tự trị của Vương quốc Anh.
وفي عام 1919, ادى الاحباط الناجمة عن التاخيرات في الحكم الذاتي الايرلندي الى اعضاء من شينايو, وهو حزب مؤيد الاستقلال الذي فاز معظم المقاعد الايرلندية في وستمنستر في الانتخابات العامة البريطانية لعام 1918, لانشاء جمعية ايرلندية. في دبلن, التي اعلن فيها الاستقلال الايرلندي. وقد بدا الجيش الجمهوري الايرلندي في نفس الوقت حرب حرب العصابات ضد الادارة البريطانية. انتهت الحرب الانجلو ايرلندية في عام 1921 مع حالة من الركود والتوقيع على معاهدة الانجلو الايرلندية, مما خلق الدولة الحرة الايرلندية, وهي دولة داخل الامبراطورية البريطانية, مع استقلال داخلي فعال ولكنها لا تزال مرتبطة الدستور بالتاج البريطاني. 1920-وقد مارس ايرلندا الشمالية, التي تتكون من ستة من 32 مقاطعة ايرلندا التي تم انشاؤها بوصفها منطقة تم نقلها بموجب قانون حكومة ايرلندا لعام 1920, خيارها بموجب معاهدة الحفاظ على مركزها الحالي داخل المملكة المتحدة. 1919 में, कुंठाओं ने आयरिश होम रूल के नेतृत्व में पार्टी féin के सदस्यों के नेतृत्व में एक प्रो-स्वतंत्रता पार्टी के नेतृत्व में की वजह से 1918 ब्रिटिश आम चुनाव में आयरिश सीटों पर जीत हासिल की, आयरिश विधानसभा की स्थापना के लिए डबलिन में, जिस पर आयरिश स्वतंत्रता की घोषणा की गई थी । आयरिश रिपब्लिकन सेना ने एक साथ ब्रिटिश प्रशासन के खिलाफ एक गुरिल्ला युद्ध शुरू किया । एंग्लो-आयरिश युद्ध 1921 में एक गतिरोध के साथ समाप्त हुआ और एंग्लो-आयरिश संधि के हस्ताक्षर के साथ, आयरिश मुक्त राज्य, ब्रिटिश साम्राज्य के भीतर एक डोमिनियन, प्रभावी आंतरिक स्वतंत्रता के साथ, लेकिन अभी भी संवैधानिक रूप से ब्रिटिश क्राउन से जुड़ा हुआ है । उत्तरी आयरलैंड, 32 आयरिश देशों के छह से मिलकर, जो आयरलैंड अधिनियम की 1920 सरकार के तहत एक को क्षेत्र के रूप में स्थापित किया गया था, तुरंत संधि के तहत अपने विकल्प का प्रयोग किया गया जो यूनाइटेड किंगडम में अपनी मौजूदा स्थिति को बनाए रखने के लिए है । Im Jahr 1919 führten die Frust, die durch Verzögerungen in der irischen Heimat verursacht wurden, Mitglieder der Sinn Féin, eine Pro-Independence-Party, die bei der britischen Bundestagswahl 1918 eine Mehrheit der irischen Sitze in Westminster gewonnen hatte, um eine irische Versammlung zu etablieren in Dublin, bei dem die irische Unabhängigkeit erklärt wurde. Die irische Republikanische Armee begann zeitgleich mit einem Guerilla-Krieg gegen die britische Regierung. Der Anglo-Irish Krieg endete im Jahr 1921 mit einem Patt und der Unterzeichnung des Anglo-irischen Vertrags, der den Irish Free State, ein Dominion innerhalb des britischen Empire, mit einer effektiven internen Unabhängigkeit, aber immer noch mit der britischen Krone verbunden war. Nordirland, bestehend aus sechs der 32 irischen Bezirke, die im Rahmen der Regierung von 1920 als die Region gegründet worden waren, übte sofort ihre Option unter dem Vertrag aus, um ihren bestehenden Status innerhalb des Vereinigten Königreichs zu behalten. En 1919, las frustraciones causadas por los retrasos a la regla de la casa irlandesa llevaron a los miembros del sinn féin, un partido pro-Independencia que había ganado la mayoría de los asientos irlandeses en westminster en las elecciones generales británicas de 1918, para establecer una asamblea irlandesa en Dublín, en la que se declaró la independencia irlandesa. el ejército republicano irlandés comenzó simultáneamente una guerra de guerrillas contra la administración británica. La Guerra Anglo-Irlandesa terminó en 1921 con un estancamiento y la firma del tratado anglo-Irlandés, creando el estado libre irlandés, un dominio dentro del imperio británico, con una independencia interna efectiva, pero todavía constitucionalmente vinculado con la corona británica. Irlanda del norte, que consta de seis de los 32 condados irlandeses que se habían establecido como región descentralizada bajo la ley del gobierno de Irlanda de 1920, ejerció inmediatamente su opción en virtud del tratado para retener su estatus existente en el reino unido. In 1919, the frustrations caused by delays to Irish home rule led members of Sinn Féin, a pro-independence party that had won a majority of the Irish seats at Westminster in the 1918 British general election, to establish an Irish assembly in Dublin, at which Irish independence was declared. The Irish Republican Army simultaneously began a guerrilla war against the British administration. The Anglo-Irish War ended in 1921 with a stalemate and the signing of the Anglo-Irish Treaty, creating the Irish Free State, a Dominion within the British Empire, with effective internal independence but still constitutionally linked with the British Crown. Northern Ireland, consisting of six of the 32 Irish counties which had been established as a devolved region under the 1920 Government of Ireland Act, immediately exercised its option under the treaty to retain its existing status within the United Kingdom. Năm 1919, những sự thất vọng gây ra bởi sự chậm trễ đến các quy tắc nhà Ireland dẫn đầu các thành viên của Sinn Féin, một bữa tiệc độc lập chuyên nghiệp đã giành chiến thắng phần lớn các ghế Ireland tại Westminster trong cuộc bầu cử tổng hợp Anh 1918, để thiết lập một hội đồng Ireland ở Dublin, người Ireland độc lập đã được tuyên bố. Quân đội Cộng hòa Ai-len cùng lúc bắt đầu một cuộc chiến du kích chống lại hành chính Anh. Chiến tranh Anh-Ireland kết thúc vào năm 1921 với sự bế tắc và ký hợp đồng của Hiệp ước Anh-Ai-len, tạo ra bang Ai-len miễn phí, một Dominion trong Đế chế Anh, với độc lập nội bộ hiệu quả nhưng vẫn được liên kết với Vương miện Anh. Bắc Ireland, bao gồm sáu của 32 hạt Ireland đã được thành lập như một khu vực quyền dưới 1920 chính phủ của Ireland hành động, ngay lập tức thực hiện tùy chọn của nó dưới hiệp ước để giữ lại trạng thái hiện tại của nó trong vương quốc Anh. 1919年, 爱尔兰家庭规则的拖延导致了新芬党的成员, 这是一个支持独立的政党, 在1918年英国大选中赢得了大多数爱尔兰席位, 以建立一个爱尔兰议会在都柏林, 爱尔兰独立被宣布. 爱尔兰共和军同时开始对英国政府进行游击战. 英国-爱尔兰战争于1921年结束, 这是一个僵局和签署了英国-爱尔兰条约, 创造了爱尔兰自由国家, 一个在英国帝国内的自治, 有效的内部独立, 但仍然与英国皇冠北爱尔兰, 由32个爱尔兰县的六 个组成, 根据1920年[爱尔兰政府法案]已被建立为一个下放地区, 立即根据条约行使其选择, 以保留其在英国的现有地位. ब्रिटेन से स्वतंत्र अपनी विदेश नीति सेट करने के लिए की की क्षमता 1923 इंपीरियल सम्मेलन में मान्यता प्राप्त थी । ब्रिटेन ने chanak संकट के प्रकोप पर की से सैन्य सहायता के लिए अनुरोध किया था, पिछले साल कनाडा और दक्षिण अफ्रीका द्वारा नीचे किया गया था, और कनाडा ने लॉज़ेन की 1923 संधि से बाध्य होने से इनकार कर दिया था । आयरलैंड और दक्षिण अफ्रीका से दबाव के बाद, 1926 इंपीरियल सम्मेलन ने बाल्फोर घोषणा जारी की, ब्रिटिश साम्राज्य के भीतर स्वायत्त समुदायों के लिए राज्य की घोषणा की, स्थिति में बराबर, किसी भी तरह से अधीनस्थ एक ब्रिटिश राष्ट्रमंडल राष्ट्र के भीतर । इस घोषणा को वेस्टमिंस्टर की 1931 संविधि के तहत कानूनी पदार्थ दिया गया था । कनाडा, ऑस्ट्रेलिया, न्यूजीलैंड, दक्षिण अफ्रीका का संघ, आयरिश मुक्त राज्य और न्यूफाउंडलैंड अब ब्रिटिश विधायी नियंत्रण से स्वतंत्र थे, वे ब्रिटिश कानूनों को कम कर सकते थे और ब्रिटेन अब उनकी सहमति के बिना उनके लिए कानून नहीं पारित कर सकता था । न्यूफाउंडलैंड 1933 में औपनिवेशिक स्थिति में वापस आ गया, महान अवसाद के दौरान वित्तीय कठिनाइयों से पीड़ित । आयरलैंड ने 1937 में एक नए संविधान के परिचय के साथ ब्रिटेन से खुद को आगे बढ़ा दिया । इसे सभी में एक गणराज्य बना रहा है । 1922 में, मिस्र, जिसे प्रथम विश्व युद्ध के प्रकोप में ब्रिटिश संरक्षित घोषित किया गया था, को औपचारिक स्वतंत्रता दी गई, हालांकि यह 1954. तक ब्रिटिश ग्राहक राज्य जारी रहा । 1936 में एंग्लो-मिस्र संधि का, जिसके तहत यह माना गया था कि सैनिकों को वापस ले जाएगा, लेकिन स्वेज नहर क्षेत्र का बचाव और बचाव जारी रहेगा । बदले में, मिस्र राष्ट्रों के लीग में शामिल होने के लिए सहायता की गई थी । इराक, 1920 के बाद से एक ब्रिटिश जनादेश, 1932. में ब्रिटेन से स्वतंत्रता प्राप्त करने के बाद अपने अधिकार में लीग की सदस्यता प्राप्त की, ब्रिटेन को अरब और यहूदी समुदायों के बीच के की समस्या के साथ प्रस्तुत किया गया था । 1917 बाल्फोर घोषणा, जिसे जनादेश की शर्तों में शामिल किया गया था, कहा कि यहूदी लोगों के लिए एक राष्ट्रीय घर फिलिस्तीन में स्थापित किया जाएगा, और यहूदी आव्रजन ने एक सीमा तक अनुमति दी है जो अनिवार्य शक्ति द्वारा निर्धारित किया जाएगा । यह अरब जनसंख्या के साथ संघर्ष में वृद्धि हुई, जिसने 1936. के दशक के दौरान जर्मनी के साथ युद्ध की धमकी के रूप में 1930 में विद्रोह किया, ब्रिटेन ने मध्य पूर्व में अरब जनसंख्या के समर्थन का फैसला किया, जो स्थापना की तुलना में अधिक महत्वपूर्ण है एक यहूदी मातृभूमि का, और एक प्रो-अरब रुख में स्थानांतरित हो गया, यहूदी आव्रजन को सीमित कर रहा है और एक यहूदी विद्रोह को ट्रिगर कर रहा है । In 1922, Egypt, which had been declared a British protectorate at the outbreak of the First World War, was granted formal independence, though it continued to be a British client state until 1954. British troops remained stationed in Egypt until the signing of the Anglo-Egyptian Treaty in 1936, under which it was agreed that the troops would withdraw but continue to occupy and defend the Suez Canal zone. In return, Egypt was assisted to join the League of Nations. Iraq, a British mandate since 1920, also gained membership of the League in its own right after achieving independence from Britain in 1932. In Palestine, Britain was presented with the problem of mediating between the Arab and Jewish communities. The 1917 Balfour Declaration, which had been incorporated into the terms of the mandate, stated that a national home for the Jewish people would be established in Palestine, and Jewish immigration allowed up to a limit that would be determined by the mandatory power. This led to increasing conflict with the Arab population, who openly revolted in 1936. As the threat of war with Germany increased during the 1930s, Britain judged the support of the Arab population in the Middle East as more important than the establishment of a Jewish homeland, and shifted to a pro-Arab stance, limiting Jewish immigration and in turn triggering a Jewish insurgency.