كيف ادرك نخبة من علماء الباريسي انفسهم?
مترجمين شفويين للعلوم للشعب
The history of Academies in France during the Enlightenment begins with the Academy of Science, founded in 1635 in Paris. It was closely tied to the French state, acting as an extension of a government seriously lacking in scientists. It helped promote and organize new disciplines, and it trained new scientists. It also contributed to the enhancement of scientists' social status, considering them to be the "most useful of all citizens". Academies demonstrate the rising interest in science along with its increasing secularization, as evidenced by the small number of clerics who were members (13 percent). The presence of the French academies in the public sphere cannot be attributed to their membership; although the majority of their members were bourgeois, the exclusive institution was only open to elite Parisian scholars. They perceived themselves as "interpreters of the sciences for the people". For example, it was with this in mind that academicians took it upon themselves to disprove the popular pseudo-science of mesmerism. تاريخ الاكاديميات في فرنسا خلال التنوير يبدا مع اكاديمية العلوم, التي تاسست في عام 1635 في باريس. وهي مرتبطة بشكل وثيق بدولة فرنسا, وهي تعمل بوصفها تمديد لحكومة تفتقر الى العلماء بشكل خطير. وقد ساعدت في تعزيز وتنظيم تخصصات جديدة, وتدريب علماء جدد. وساهم ايضا في تعزيز المركز الاجتماعي للعلماء, باعتبارهم اكثر فائدة من جميع المواطنين. وتظهر الاكاديميات الاهتمام المتزايد بالعلم الى جانب تزايد علمنةها, كما يدل على ذلك العدد الصغير من رجال الدين الذين كانوا اعضاء (13 في المائة). ان وجود الاكاديميات الفرنسية في المجال العام لا يمكن ان يرجع الى عضويتها ؛ وعلى الرغم من ان معظم اعضائها كانوا برجو, فان المؤسسة الحصرية كانت مفتوحة فقط للنخبة من العلماء الباريسي. وقد كانوا ينظر الى انفسهم على انهم مترجمين شفويين للعلوم للشعب. على سبيل المثال, كان مع ذلك في الاعتبار ان الاكاديميين اخذ انفسهم ل دحض العلم المزيف الشعبي ل mesmerism. La historia de las academias en Francia durante la iluminación comienza con la academia de la ciencia, fundada en 1635 en París. estaba estrechamente atado al estado francés, actuando como una extensión de un gobierno que falta seriamente en los científicos. ayudó a promover y organizar nuevas disciplinas, y entrenó a nuevos científicos. también contribuyó a la mejora de la condición social de los científicos, considerando que son los más útiles de todos los ciudadanos. las academias demuestran el creciente interés en la ciencia, junto con su creciente secularización, como lo demuestra el pequeño número de clérigos que fueron miembros (13 por ciento). La presencia de las academias francesas en la esfera pública no se puede atribuir a su membresía; aunque la mayoría de sus miembros eran burgueses, la institución exclusiva sólo estaba abierta a los estudiosos de la élite parisina. se consideraban a sí mismos como intérpretes de las ciencias para el pueblo. por ejemplo, fue con esto en mente que los académicos se lo tomaron para refutar la popular pseudo-Ciencia de mesmerismo. फ्रांस में अकादमियों का इतिहास विज्ञान अकादमी के साथ शुरू होता है, पेरिस में 1635 में स्थापित किया गया था । यह फ्रेंच राज्य से बारीकी से बंधा हुआ था, वैज्ञानिकों में गंभीरता से कमी की एक सरकार के विस्तार के रूप में अभिनय कर रहा है । इसने नए विषयों को बढ़ावा देने और व्यवस्थित करने में मदद की, और इसने नए वैज्ञानिकों को प्रशिक्षित किया । यह वैज्ञानिक सामाजिक स्थिति के संवर्धन में भी योगदान देता है, जो उन्हें सभी नागरिकों का सबसे उपयोगी माना जाता है । अकादमियों ने विज्ञान में बढ़ती रुचि को अपने बढ़ते हुए धर्मनिरपेक्षीकरण के साथ प्रदर्शित किया, जैसा कि मौलवियों की छोटी संख्या (13 प्रतिशत) द्वारा सबूत दिया गया था । सार्वजनिक क्षेत्र में फ्रेंच अकादमियों की उपस्थिति को उनकी सदस्यता के लिए जिम्मेदार नहीं ठहराया जा सकता; हालांकि उनके सदस्यों में से अधिकांश बुर्जुआ थे, विशेष संस्थान केवल संभ्रांत पेरिस विद्वानों के लिए खुला था । वे अपने आप को लोगों के लिए विज्ञान का दुभाषिया के रूप में समझते थे । उदाहरण के लिए, यह ध्यान में था कि शिक्षाविदों ने इसे अपने आप पर ले लिया, mesmerism के लोकप्रिय छद्म विज्ञान को गलत साबित करने के लिए । Lịch sử của học ở Pháp trong khi giác ngộ bắt đầu với Học viện Khoa học, được thành lập vào năm 1635 tại Paris. Nó được ràng buộc chặt chẽ với bang Pháp, hành động như một sự gia hạn của một chính phủ nghiêm túc thiếu trong các nhà khoa học. Nó đã giúp thúc đẩy và tổ chức các sửa chữa mới, và nó đã được huấn luyện các nhà khoa học mới. Nó cũng đóng góp cho sự tăng cường của trạng thái xã hội của các nhà khoa học, xem xét họ là hữu ích nhất của tất cả các công dân. Các nhà khoa học chứng minh sự quan tâm của khoa học cùng với sự tăng trưởng của nó, như được chứng minh bởi số lượng nhỏ của clerics, những người là thành viên (13 phần trăm). Sự hiện diện của các học viện Pháp trong hình cầu công cộng không thể được ghi nhận cho thành viên của họ; mặc dù đa số các thành viên của họ đều là tư sản, cơ sở độc quyền chỉ được mở cho các học giả của Paris. Họ tự nhận ra mình là phiên dịch viên của khoa học cho người dân. Ví dụ, nó là với điều này trong tâm trí rằng academicians đã tự chụp nó cho bản thân mình để làm cho các môn khoa học phổ biến của Khúc. 法国的学院历史在启蒙运动期间开始于1635年在巴黎成立的科学学院. 它与法国密切相连, 作为一个严重缺乏科学家的政府的延伸. 它帮助促进和组织新的学科, 并培训了新的科学家. 它还有助于提高科学家的社会地位, 认为他们是所有公民中最有用的. 学院展示了越来越多的对科学的兴趣以及越来越多的世俗化, 这就证明了一小部分的牧师(13 %). 法国学院在公共领域的存在不能归因于他们的成员; 虽然他们的大多数成员是资产阶级, 专属机构只向精英巴黎学者开放. 他们认为自己是人民 科学 的 口译 员, 例如, 这是因为这一点, 学者们把它带到了自己, 以反驳-的受欢迎的伪科学.
وفقا لدكتور كارلوس مور, الباحث المقيم في جامعة البرازيل في ولاية باهية, في القرن الحادي والعشرين من اصل افريقي في العالم العربي, بما في ذلك العرب في شمال افريقيا, تحديد الذات بطرق تشبه متعدديكاليون في امريكا اللاتينية. وهو يدعي ان العرب ذوي المظهر الاسود, مثل امريكا اللاتينية ذات المظهر الاسود, يعتبرون انفسهم ابيض لان لديهم بعض اصول بيضاء بعيدة. قام العديد من الفلاسفة القرون الوسطى بتطور الحجج لوجود الله, في حين حاولوا فهم الاثار الدقيقة ل سمات الله. وقد ادى التوفيق بين بعض تلك الصفات الى ايجاد مشاكل ومناقشات فلسفي هامة. على سبيل المثال, قد يبدو ان المعرفة الله يعني ان الله يعلم كيف سيختار العملاء الاحرار التصرف. واذا كان الله يعلم ذلك, فان الارادة الحرة التي قد تكون وهمية, او ان السبق لا يعني القدر, واذا كان الله لا يعلم ذلك, فان الله لا يمكن ان يكون اعلم. Die Wiederentdeckung der Werke von Aristoteles-mehr als 3000 Seiten von ihm würde irgendwann übersetzt werden, um einen Geist der Untersuchung in natürliche Prozesse zu führen, die bereits im 12 Jahrhundert begonnen hatten. Einige Gelehrte glauben, dass diese Werke eine der wichtigsten Dokument in der westlichen intellektuellen Geschichte darstellten. Richard Dales zum Beispiel nennt die Entdeckung der Werke von Aristoteles einen Punkt in der Geschichte des westlichen Denkens. Nachdem Aristoteles wieder aufgetaucht ist, beschleunigte eine Gemeinschaft von Gelehrten, die in erster Linie in Latein kommunizieren, den Prozess und die Praxis, die Gedanken der griechischen Antike zu versöhnen, und vor allem Ideen, die mit dem Verständnis der natürlichen Welt, mit denen der Kirche verbunden sind Die Bemühungen dieser Scholastik konzentrierten sich auf die Anwendung aristotelischen Logik und Gedanken über natürliche Prozesse auf biblische Passagen und versuchen, die Lebensfähigkeit dieser Passagen durch die Vernunft zu beweisen. Dies wurde die primäre Mission der Dozenten, und die Erwartung der Studenten. Các tác phẩm của Aristotle làm việc-hơn 3000 trang của nó cuối cùng sẽ được dịch-tiêu một tinh thần của cuộc điều tra về các quy trình tự nhiên mà đã bắt đầu xuất hiện vào thế kỷ 12 Một số học giả tin rằng những công trình này đại diện cho một trong những khám phá tài liệu quan trọng nhất trong lịch sử trí tuệ phương Tây. Richard Dales, ví dụ, các cuộc gọi khám phá của Aristotle làm việc một bước ngoặt trong lịch sử của suy nghĩ phương Tây. Sau khi Aristotle tái xuất, một cộng đồng của các học giả, chủ yếu giao tiếp trong Latin, tăng tốc quá trình và thực hành cố gắng để hòa hợp những suy nghĩ của thời cổ đại Hy Lạp, và đặc biệt là những ý tưởng liên quan đến sự hiểu biết về thế giới tự nhiên, với những nhà thờ Những nỗ lực của scholasticism này đã tập trung vào việc áp dụng logic và suy nghĩ về các quy trình tự nhiên đến các hành trình kinh thánh và cố gắng chứng minh sự giới hạn của những hành trình đó thông qua lý do. Điều này trở thành nhiệm vụ chính của các giảng viên, và sự mong đợi của học sinh. In the late 19th and early 20th century several forms of pragmatic philosophy arose. The ideas of pragmatism, in its various forms, developed mainly from discussions between Charles Sanders Peirce and William James when both men were at Harvard in the 1870s. James popularized the term "pragmatism", giving Peirce full credit for its patrimony, but Peirce later demurred from the tangents that the movement was taking, and redubbed what he regarded as the original idea with the name of "pragmaticism". Along with its pragmatic theory of truth, this perspective integrates the basic insights of empirical (experience-based) and rational (concept-based) thinking. The rediscovery of Aristotle's works–more than 3000 pages of it would eventually be translated –fuelled a spirit of inquiry into natural processes that had already begun to emerge in the 12th century. Some scholars believe that these works represented one of the most important document discoveries in Western intellectual history. Richard Dales, for instance, calls the discovery of Aristotle's works "a turning point in the history of Western thought." After Aristotle re-emerged, a community of scholars, primarily communicating in Latin, accelerated the process and practice of attempting to reconcile the thoughts of Greek antiquity, and especially ideas related to understanding the natural world, with those of the church. The efforts of this "scholasticism" were focused on applying Aristotelian logic and thoughts about natural processes to biblical passages and attempting to prove the viability of those passages through reason. This became the primary mission of lecturers, and the expectation of students. As a teenager, he was greatly troubled by the Metaphysics of Aristotle, which he could not understand until he read al-Farabi's commentary on the work. For the next year and a half, he studied philosophy, in which he encountered greater obstacles. In such moments of baffled inquiry, he would leave his books, perform the requisite ablutions, then go to the mosque, and continue in prayer till light broke on his difficulties. Deep into the night, he would continue his studies, and even in his dreams problems would pursue him and work out their solution. Forty times, it is said, he read through the Metaphysics of Aristotle, till the words were imprinted on his memory; but their meaning was hopelessly obscure, until one day they found illumination, from the little commentary by Farabi, which he bought at a bookstall for the small sum of three dirhams. So great was his joy at the discovery, made with the help of a work from which he had expected only mystery, that he hastened to return thanks to God, and bestowed alms upon the poor. मध्य युग के दौरान अरस्तू के सिद्धांत के सिद्धांत का विकास इस्लामी दार्शनिकों द्वारा अल farabi के साथ शुरू किया गया था, जो एविसेना द्वारा एक विस्तृत सिद्धांत में विकसित हो रहा है और इब्न तुफैल द्वारा एक विचार प्रयोग के रूप में प्रदर्शित किया गया है । उदाहरण (इब्न सिना) के लिए, उदाहरण के लिए, tabula रसा एक शुद्ध संभावना है जो शिक्षा के माध्यम से बाध्य है, और ज्ञान को इस दुनिया में वस्तुओं के साथ अनुभवजन्य अपनेपन के माध्यम से प्राप्त किया जाता है, जिससे एक सार सार्वभौमिक अवधारणाओं को तर्क की एक syllogistic विधि के माध्यम से विकसित किया गया है टिप्पणियों का नेतृत्व उन बयानों के लिए होता है जो जब growing आगे अवधारणाओं को आगे ले जाते हैं । बुद्धि स्वयं एक भौतिक बुद्धि (अल-' aql अल-hayulani) से विकसित होती है, जो एक संभावना है जो सक्रिय बुद्धि (अल-' aql अल-फा) के लिए ज्ञान प्राप्त कर सकती है, संयोजन में मानव बुद्धि का राज्य ज्ञान के सही स्रोत के साथ । तो अभौतिक सक्रिय बुद्धि, किसी भी व्यक्ति से अलग, अभी भी होने के लिए आवश्यक है । في بداية القرن التاسع عشر, كانت هناك ترجمة لاتينية دقيقة بشكل معقول للاعمال الرئيسية لجميع المؤلفين القدامى ال حاسمة فكريا, مما يسمح بنقل الافكار العلمية بطريقة سليمة عن طريق كل من الجامعات والا ديرة. وبحلول ذلك الوقت, بدات الفلسفة الطبيعية الواردة في هذه النصوص من خلال scholastics البارزة مثل روبرت grosseteste, روجر بيكون, البرت ماغنوس و النز scotus. ويمكن النظر الى السلائف من الطريقة العلمية الحديثة, والتي تتاثر بال المساهمات السابقة للعالم الاسلامي, في تركيز grosseteste على الرياضيات بوصفها طريقة لفهم الطبيعة, وفي الاسلوب التجريبي الذي معجب به لحم الخنزير المقدد, وخاصة في اوبيسته. وقد ادى اطروحة بيير دويم مستفز في ادانة الكنيسة الكاثوليكية لعام 1277 الى دراسة علوم القرون الوسطى بوصفها انضباط خطير, ولكن لا احد في الميدان بعد الان يدعم رايه بان العلم الحديث بدا في عام 1277., ومع ذلك, العديد من العلماء اتفق مع راي دويم ان العصور الوسطى كانت فترة من التطورات العلمية الهامة. अरस्तू के कार्यों का विलक्षणताओं-3000 से अधिक पृष्ठों का अंत अंत में अनुवाद किया जाएगा-प्राकृतिक प्रक्रियाओं में जांच की भावना का सामना करना पड़ता है जो पहले से ही 12 वीं सदी में उभरने लगा था । कुछ विद्वानों का मानना है कि ये काम पश्चिमी बौद्धिक इतिहास में सबसे महत्वपूर्ण दस्तावेज खोजों में से एक का प्रतिनिधित्व करते हैं । उदाहरण के लिए रिचर्ड डेल्स, अरस्तू के कार्यों की खोज को पश्चिमी विचार के इतिहास में एक टर्निंग पॉइंट कहते हैं । अरस्तू के बाद फिर से उभरा, विद्वानों का एक समुदाय, मुख्य रूप से लैटिन में संचार कर रहा है । ग्रीक प्राचीनता के विचारों को हल करने की प्रक्रिया और अभ्यास को त्वरित करता है, और विशेष रूप से प्राकृतिक दुनिया को समझने के बारे में विचार करता है, चर्च के लोगों के साथ । इस scholasticism के प्रयास बाइबिल के मार्ग के लिए प्राकृतिक प्रक्रियाओं के बारे में अरिस्तोटलियन तर्क और विचारों को लागू करने पर केंद्रित थे और कारण के माध्यम से उन रास्तों की व्यवहार्यता को साबित करने का प्रयास कर रहे थे । यह व्याख्याताओं का प्राथमिक मिशन बन गया, और छात्रों की उम्मीद ।