ماذا فعل (لينكولن) بشكل جيد في الحرب?
تعبئة الدعم لاهداف الحرب
Northern leaders agreed that victory would require more than the end of fighting. Secession and Confederate nationalism had to be totally repudiated and all forms of slavery or quasi-slavery had to be eliminated. Lincoln proved effective in mobilizing support for the war goals, raising large armies and supplying them, avoiding foreign interference, and making the end of slavery a war goal. The Confederacy had a larger area than it could defend, and it failed to keep its ports open and its rivers clear. The North kept up the pressure as the South could barely feed and clothe its soldiers. Its soldiers, especially those in the East under the command of General Robert E. Lee proved highly resourceful until they finally were overwhelmed by Generals Ulysses S. Grant and William T. Sherman in 1864–65, The Reconstruction Era (1863–77) began with the Emancipation proclamation in 1863, and included freedom, full citizenship and the vote for the Southern blacks. It was followed by a reaction that left the blacks in a second class status legally, politically, socially and economically until the 1960s. اتفق قادة الشمال على ان النصر يتطلب اكثر من نهاية القتال.-وقال انه يجب رفض الانفصال وال القومية الوطنية الكونفدرالية تماما, ومن ثم يجب القضاء على جميع اشكال العبودية او شبه العبودية. وقد اثبت لينكولن فعاليته في تعبئة الدعم لاهداف الحرب, وتعبئة القوات الكبيرة وتوفيرها, وتجنب التدخل الاجنبي, وجعل نهاية العبودية هدفا للحرب. الاتحاد كان لديه مساحة اكبر مما يمكن ان يدافع عنه, ولم يبقي موانئها مفتوحة وانهارها واضحة. وقد حافظ الشمال على الضغط لان الجنوب لا يستطيع اطعام و كسوة جنوده. جنودها, وخاصة اولئك في الشرق تحت قيادة الجنرال روبرت اي. (لي) اثبت انه واسع الحيلة حتى تم السيطرة عليهم اخيرا من قبل الجنرالات يوليسيس s. جرانت و ويليام تي. شيرمان في عام 1864-65, بدا عصر اعادة البناء (1863-77) باعلان التحرر في عام 1863, ويشمل الحرية, وال المواطنة الكاملة, والتصويت ل السود الجنوبية. وبعد ذلك رد فعل ترك السود في مركز الدرجة الثانية قانونيا وسياسيا واجتماعيا واقتصاديا حتى التسعينات. Die nördlichen Führer stimmten überein, dass der Sieg mehr erfordern würde, als das Ende des Kampfes. Die Secession und der Nationalismus der Konföderierten mussten völlig verworfen werden, und alle Formen der Sklaverei oder quasi Sklaverei mussten abgeschafft werden. Lincoln erwies sich als wirksam, um die Unterstützung für die Krieg zu mobilisieren, große Armeen zu sammeln und sie zu versorgen, ausländische Einmischung zu vermeiden und das Ende der Sklaverei zu einem Krieg zu machen. Die Konföderation hatte einen größeren Bereich, als sie verteidigen konnte, und es scheiterte nicht, ihre Häfen offen zu halten und ihre Flüsse klar zu machen. Der Norden hielt den Druck auf, da der Süden seine Soldaten kaum füttern und kleiden konnte. Seine Soldaten, vor allem die im Osten unter dem Kommando von General Robert E. Lee erwies sich als sehr einfallsreich, bis sie endlich von den Generals Ulysses S überwältigt wurden. Grant und William T. Sherman im Jahr 1864-65, die Wiederaufbau Ära (1863-77) begann mit der Emanzipation-Proklamation im Jahr 1863, und beinhaltete Freiheit, volle Staatsbürgerschaft und die Stimme für die südlichen Schwarzen. Es folgte eine Reaktion, die die Schwarzen in einem zweiten Klasse legal, politisch, sozial und wirtschaftlich bis in die 1960 er Jahre verlassen hat. Los líderes del norte acordaron que la victoria requiere más que el final de la lucha. La Secesión y el nacionalismo confederado tuvieron que ser totalmente repudiado y todas las formas de esclavitud o cuasi-esclavitud tuvieron que ser eliminadas. Lincoln demostró ser eficaz en la movilización de apoyo a los objetivos de guerra, la elevación de grandes ejércitos y el suministro, evitando la interferencia extranjera, y haciendo que el fin de la esclavitud un objetivo de guerra. La Confederación tenía una zona más grande de la que podía defender, y no pudo mantener sus puertos abiertos y sus ríos claros. El Norte mantuvo la presión como el sur apenas podía alimentar y vestir a sus soldados. sus soldados, especialmente aquellos en el este bajo el mando del general Robert e. Lee demostró altamente ingenioso hasta que finalmente fueron abrumados por los generales ulises s. Grant y william t. Sherman En 1864-65, la era de la reconstrucción (1863-77) comenzó con la proclamación de emancipación en 1863, e incluyó la libertad, la ciudadanía completa y el voto por los negros del sur. Fue seguido por una reacción que dejó a los negros en un estado de segunda clase legalmente, políticamente, socialmente y económicamente hasta la década de 1960 उत्तरी नेताओं ने माना कि जीत के अंत से अधिक की आवश्यकता होगी । अलगाव और संघि राष्ट्रवाद को पूरी तरह से खंडन होना पड़ा और सभी प्रकार की दासता या अर्ध-दासता का सफाया करना पड़ा । लिंकन युद्ध के लक्ष्यों के लिए समर्थन करने में प्रभावी साबित हुआ, बड़ी सेनाओं को उठा रहा है और उन्हें आपूर्ति कर रहा है, विदेशी हस्तक्षेप से परहेज कर रहा है, और दासता का अंत एक युद्ध लक्ष्य बना रहा है महासंघ का एक बड़ा क्षेत्र था जिससे कि वह बचाव कर सकता था और यह अपने बंदरगाहों को खुला रखने में विफल रहा और उसकी नदियों को स्पष्ट किया गया । उत्तर में दबाव रखा गया क्योंकि दक्षिण में अपने सैनिकों को खाना और कपड़े खिलाया जा सकता था । इसके सैनिक, विशेष रूप से वे पूर्व में जनरल रॉबर्ट ई के आदेश के तहत । ली ने अत्यधिक संसाधन साबित कर दिया जब तक वे अंत में जनरलों उलिसेस एस द्वारा अभिभूत नहीं थे । ग्रांट और विलियम टी. 1864-65 में शर्मन, पुनर्निर्माण युग (1863-77) ने 1863 में मुक्ति घोषणा के साथ शुरू किया, और स्वतंत्रता, पूर्ण नागरिकता और दक्षिणी काले के लिए वोट शामिल किया । यह एक प्रतिक्रिया से पीछा किया गया था कि अश्वेतों को एक दूसरे वर्ग की स्थिति में कानूनी रूप से, राजनीतिक, सामाजिक और आर्थिक रूप से 1960 के दशक तक । Các nhà lãnh đạo miền Bắc đã đồng ý rằng chiến thắng sẽ đòi hỏi nhiều hơn là kết thúc chiến đấu. tộc và Confederate nationalism phải hoàn toàn repudiated và tất cả các hình thức nô lệ hoặc quasi-nô lệ đã phải bị loại bỏ. Lincoln đã chứng minh hiệu quả trong việc hỗ trợ hỗ trợ cho các mục tiêu chiến tranh, nuôi lớn quân đội và cung cấp cho họ, tránh can thiệp nước ngoài, và làm cho kết thúc của nô lệ một mục tiêu chiến tranh Liên minh có một khu vực lớn hơn nó có thể bảo vệ, và nó đã thất bại để giữ cho cổng của nó mở và các dòng sông của nó rõ ràng. Phía Bắc giữ áp lực như miền Nam có thể hầu như không nuôi và mặc đồ những người lính của nó. Những người lính, đặc biệt là những người ở phía Đông dưới lệnh của Tướng Robert E. Lee đã chứng minh rất nhanh chóng cho đến khi họ cuối cùng bị choáng ngợp bởi các tướng Ulysses S. Grant và William T. Sherman vào năm 1864-65, thời đại tái tạo (1863-77) bắt đầu với tuyên bố giải phóng năm 1863, và bao gồm tự do, toàn quốc tịch và phiếu bầu cho người da đen miền Nam. Nó được theo dõi bởi một phản ứng đã để lại người da đen trong một trạng thái thứ hai hợp pháp, chính trị, xã hội và kinh tế cho đến những năm 1960 北方领导人同意, 胜利将需要超过战斗的结束. 分裂和邦联民族主义必须被完全否定, 所有形式的奴隶制或准奴隶制必须被消除. 林肯被证明有效地动员了对战争目标的支持, 提高了大型军队并供应了他们, 避免了外国干涉, 并使奴隶制的结束成为了一个战争目标. 邦联有一个比它能捍卫的更大的地区, 它未能保持其港口开放, 它的河流清晰. 北方保持了压力, 因为南方几乎不能喂 和 穿它的士兵. 它的士兵, 特别是东部的人, 在罗伯特· e将军的指挥下. 李被证明是非常足智多谋的, 直到他们最终被将军尤利西斯· s淹没. 格兰特和威廉· t. 1864-65年谢尔曼, 重建时代(1863-77年)从1863年的解放宣言开始, 包括自由, 完整公民身份和南部黑人的投票. 接着是一种反应, 在1960年代之前, 在法律上, 政治上, 社会上和经济上让黑人处于第二级地位.
युद्ध से यादें और सबक अभी भी अमेरिकी राजनीति में एक प्रमुख कारक हैं । एक तरफ युद्ध को रोकथाम नीति के एक आवश्यक भाग के रूप में देखा जाता है, जिसने दुश्मन को युद्ध के समय और स्थान चुनने की अनुमति दी थी । अन्य नोट अमेरिका ने प्रमुख रणनीतिक लाभ बनाया क्योंकि इंडोनेशिया में कम्युनिस्टों को पराजित किया गया था, और 1972 तक मास्को और बीजिंग दोनों अमेरिकी समर्थन के लिए प्रतिस्पर्धा कर रहे थे, हनोई में अपने सहयोगियों के खर्च पर । आलोचकों ने संघर्ष को एक दलदल के रूप में देखा है-अमेरिकी रक्त और खजाने की एक अंतहीन बर्बादी जो कि हमारे हितों की चिंता नहीं थी । एक और दलदल के डर से विदेश नीति वाद में प्रमुख कारक रहे हैं । ड्राफ्ट बेहद अलोकप्रिय हो गया, और राष्ट्रपति निक्सन ने इसे 1973 में समाप्त कर दिया । सेना (सेना विशेष रूप से) स्वयंसेवकों पर पूरी तरह से भरोसा करने के लिए मजबूर कर दिया । उसने इस मुद्दे को उठाया कि पेशेवर सैन्य ने समग्र अमेरिकी समाज और मूल्यों को कैसे परिलक्षित किया; सैनिकों ने आमतौर पर यह स्थिति ली कि उनकी सेवा उच्चतम और सर्वश्रेष्ठ अमेरिकी मूल्यों का प्रतिनिधित्व करती है । Nhiều người từ Detroit tình nguyện chiến đấu cho Liên đoàn trong cuộc Nội chiến Mỹ, bao gồm Trung đoàn Bộ binh Michigan lần thứ 24 (một phần của Lữ đoàn sắt huyền thoại), đã chiến đấu với sự khác biệt và chịu đựng  82 % thương vong tại Trận chiến Gettysburg vào năm 1863. Khi Trung đoàn Bộ binh Tình nguyện viên đầu tiên đến để tăng cường Washington, DC, Tổng thống Abraham Lincoln được trích dẫn như lời cảm ơn Chúa vì Michigan! George Armstrong Custer đã dẫn dắt Lữ đoàn Michigan trong cuộc Nội chiến và gọi họ là Wolverine. General George Washington (1732–99) proved an excellent organizer and administrator, who worked successfully with Congress and the state governors, selecting and mentoring his senior officers, supporting and training his troops, and maintaining an idealistic Republican Army. His biggest challenge was logistics, since neither Congress nor the states had the funding to provide adequately for the equipment, munitions, clothing, paychecks, or even the food supply of the soldiers. As a battlefield tactician Washington was often outmaneuvered by his British counterparts. As a strategist, however, he had a better idea of how to win the war than they did. The British sent four invasion armies. Washington's strategy forced the first army out of Boston in 1776, and was responsible for the surrender of the second and third armies at Saratoga (1777) and Yorktown (1781). He limited the British control to New York and a few places while keeping Patriot control of the great majority of the population. The Loyalists, on whom the British had relied too heavily, comprised about 20% of the population but never were well organized. As the war ended, Washington watched proudly as the final British army quietly sailed out of New York City in November 1783, taking the Loyalist leadership with them. Washington astonished the world when, instead of seizing power, he retired quietly to his farm in Virginia. For the first two years Confederate forces did well in set battles but lost control of the border states. The Confederates had the advantage of defending a very large country in an area where disease caused twice as many deaths as combat. The Union pursued a strategy of seizing the coastline, blockading the ports, and taking control of the river systems. By 1863 the Confederacy was being strangled. Its eastern armies fought well, but the western armies were defeated one after another until the Union forces captured New Orleans in 1862 along with the Tennessee River. In the famous Vicksburg Campaign of 1862–63, Ulysses Grant seized the Mississippi River and cut off the Southwest. Grant took command of Union forces in 1864 and after a series of battles with very heavy casualties, he had Lee under siege in Richmond as William T. Sherman captured Atlanta and marched through Georgia and the Carolinas. The Confederate capital was abandoned in April 1865 and Lee subsequently surrendered his army at Appomattox Court House; all other Confederate armies surrendered within a few months. Spielberg next directed the historical drama film Lincoln, starring Daniel Day-Lewis as United States President Abraham Lincoln and Sally Field as Mary Todd Lincoln. Based on Doris Kearns Goodwin's bestseller Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln, the film covered the final four months of Lincoln's life. Written by Tony Kushner, the film was shot in Richmond, Virginia, in late 2011, and was released in the United States by Disney in November 2012. The film's international distribution was handled by 20th Century Fox. Upon release, Lincoln received widespread critical acclaim, and was nominated for twelve Academy Awards (the most of any film that year) including Best Picture and Best Director for Spielberg. It won the award for Best Production Design and Day-Lewis won the Academy Award for Best Actor for his portrayal of Lincoln, becoming the first three time winner in that category as well as the first to win for a performance directed by Spielberg. Erinnerungen und Lektionen aus dem Krieg sind immer noch ein wichtiger Faktor in der amerikanischen Politik. Eine Seite betrachtet den Krieg als einen notwendigen Teil der Containment-Politik, die dem Feind die Zeit und den Ort der Kriegsführung aussuchen durfte. Andere beachten, dass die USA wichtige strategische Gewinne erzielt haben, als die Kommunisten in Indonesien besiegt wurden, und bis 1972 waren sowohl Moskau als auch Peking für die amerikanische Unterstützung, auf Kosten ihrer Verbündeten in Hanoi. Kritiker sehen den Konflikt als Sumpf-eine endlose Verschwendung von amerikanischen Blut und Schatz in einem Konflikt, der die US-Interessen nicht betrifft. Die Ängste vor einem anderen Sumpf waren seit jeher wichtige Faktoren in den außenpolitischen Debatten. Der Entwurf wurde extrem unbeliebt, und Präsident Nixon beendete es in 1973, zwingt das Militär (die Armee vor allem), sich vollständig auf Freiwillige zu verlassen. Das hat die Frage aufgeworfen, wie gut das professionelle Militär die gesamte amerikanische Gesellschaft und Werte widerspiegelt; die Soldaten haben typischerweise die Position übernommen, dass ihr Service die höchsten und besten amerikanischen Werte darstellte. General George Washington (1732-99) erwies sich als ausgezeichneter Organisator und Administrator, der erfolgreich mit dem Kongress und den Staats-Gouverneure zusammenarbeitete, seine Offiziere ausgewählt und Mentoring, seine Truppen unterstützt und trainiert und eine idealistisch republikanische Armee aufrecht erhalten hat. Seine größte Herausforderung war die Logistik, da weder der Kongress noch die Staaten die Finanzierung hatten, um angemessen für die Ausrüstung, Munition, Kleidung, Gehaltsschecks oder sogar die Nahrung der Soldaten zu bieten. Als Schlachtfeld wurde Washington oft von seinen britischen Kollegen ausmanövriert. Als Strategen hatte er jedoch eine bessere Idee, wie man den Krieg gewinnen kann, als sie es getan haben. Die Briten haben vier Invasion geschickt. Washingtons Strategie zwang die erste Armee aus Boston im Jahr 1776, und war verantwortlich für die Kapitulation der zweiten und dritten Armeen in Saratoga (1777) und Yorktown (1781). Er beschränkte die britische Kontrolle nach New York und ein paar Orte, während sie die Patriot Kontrolle über die große Mehrheit der Bevölkerung halten. Die Loyalisten, auf die sich die Briten zu stark verlassen hatten, umfasste ca. 20 % der Bevölkerung, waren aber nie gut organisiert. Als der Krieg endete, sah Washington stolz aus, als die letzte britische Armee im November 1783 leise aus New York City segelte, indem sie die Loyalisten-Führung mit ihnen nahm. Washington überraschte die Welt, als, anstatt die Macht zu ergreifen,  er sich leise auf seine Farm in Virginia zurückgezogen hat. Napoleón mantuvo hábitos de trabajo estrictos y eficientes, dando prioridad a lo que es necesario hacer. Él engañó a las cartas, pero pagó las pérdidas; tuvo que ganar en todo lo que intentó. Mantuvo relevos de personal y secretarias en el trabajo. A diferencia de muchos generales, Napoleón no examinó la historia para preguntar lo que hannibal o alexander o cualquier otra persona hizo en una situación similar. los críticos dijeron que ganó muchas batallas simplemente debido a la suerte; Napoleón respondió, dame generales afortunados, consciente de que la suerte viene a los líderes que reconocen la oportunidad, y la aprovechan. Dwyer argumenta que las victorias de Napoleón en austerlitz y jena en 1805-06 mayor su sentido de auto-Grandiosidad, dejándolo aún más seguro de su destino y la invencibilidad. Por la campaña rusa en 1812, sin embargo, Napoleón parece haber perdido su brío. Con crisis después de crisis a mano, rara vez se elevó a la ocasión. Algunos historiadores han sugerido un deterioro físico, pero otros señalan que un Napoleón discapacitado era todavía un general brillante. Memories and lessons from the war are still a major factor in American politics. One side views the war as a necessary part of the Containment policy, which allowed the enemy to choose the time and place of warfare. Others note the U.S. made major strategic gains as the Communists were defeated in Indonesia, and by 1972 both Moscow and Beijing were competing for American support, at the expense of their allies in Hanoi. Critics see the conflict as a "quagmire"—an endless waste of American blood and treasure in a conflict that did not concern US interests. Fears of another quagmire have been major factors in foreign policy debates ever since. The draft became extremely unpopular, and President Nixon ended it in 1973, forcing the military (the Army especially) to rely entirely upon volunteers. That raised the issue of how well the professional military reflected overall American society and values; the soldiers typically took the position that their service represented the highest and best American values. قام الرئيس ابراهام لينكولن بزيارة الجنرال جرانت في بطرسبورغ في 3 ابريل, واخذ اطلاق الى ريتشموند في اليوم التالي, بينما حاول جيفرسون ديفيس تنظيم حكومته الكونفدرالية في دانفيل. التقى لينكولن مساعد وزير الحرب الكونفدرالية جون ا. كامبل, وسلم له مذكرة دعوة الى مجلس ولاية فرجينيا لانهاء تمردهم. بعد ان قام كامبل بت غزولة المذكرة الى المشرعين الكونفدرالية بوصفها نهاية ممكنة لاعلان التحرر, قام لينكولن بالغاء عرضه وامر الجنرال weitzel بمنع الهيئة التشريعية في الولايات المتحدة من الاجتماع. قوات الاتحاد قتلت او جرحى او استولت على 8000 من القوات الكونفدرالية في الخور جنوب غرب بطرسبورغ في 6. ابريل 6. استمر الجنرال لي في رفض اقتراح الاستسلام الجنرال جرانت حتى ظهر المشاة وال الفرسان امام جيشه تتراجع في نيسان / ابريل 8. وقد سلم ما تبقى من 10000 جندي في منزل محكمة (في صباح اليوم التالي. جيفرسون ديفيس تراجع الى كارولينا الشمالية, ثم الى الجنوب. عندما رفض لينكولن شروط الاستسلام التي تم التفاوض عليها من قبل الجنرال شيرمان و المبعوثين حاكم كارولينا الشمالية zebulonفانس, والتي فشلت في ذكر العبودية. تم القبض على ديفيس في 10 مايو بالقرب من irwinville, جورجيا وتم اليه الى فرجينيا, حيث اتهم بالخيانة وسجن لمدة سنتين في فورت مونرو حتى تم الافراج عنه بكفالة.