من اراد ان يضمن تعليم بناتهم في المدارس الاسلامية?
الاسر التعليمية والعلم
According to the Sunni scholar Ibn ʻAsākir in the 12th century, there were opportunities for female education in the medieval Islamic world, writing that women could study, earn ijazahs (academic degrees), and qualify as scholars and teachers. This was especially the case for learned and scholarly families, who wanted to ensure the highest possible education for both their sons and daughters. Ibn ʻAsakir had himself studied under 80 different female teachers in his time. Female education in the Islamic world was inspired by Muhammad's wives, such as Khadijah, a successful businesswoman. According to a hadith attributed to Muhammad, he praised the women of Medina because of their desire for religious knowledge: ووفقا للعالم السنية ابن ʻasākir في القرن التاسع عشر, كانت هناك فرص لتعليم الاناث في العالم الاسلامي في القرون الوسطى, وكتابة ان المراة يمكن ان تدرس, وكسب ijazahs (الشهادات الاكاديمية), والتاهل كما والمدرسين. وهذا هو الامر بشكل خاص بالنسبة للاسر التعليمية وال العلمية, التي ارادت ان تضمن اعلى مستوى ممكن من التعليم لابنائها وبناتهم. وقد درس ابن ʻasakir نفسه تحت 80 مدرسة مختلفة في وقته. كانت تعليم المراة في العالم الاسلامي مستوحاة من زوجات محمد, مثل خديجه, سيدة اعمال ناجحة. ووفقا حديث عزا الى محمد, اشاد نساء المدينة المنورة بسبب رغبتهم في المعرفة الدينية: Laut dem sunnitischen Gelehrten Ibn ʻAsākir im 12 Jahrhundert gab es Möglichkeiten für die weibliche Bildung in der mittelalterlichen islamischen Welt, die schreiben, dass Frauen studieren, ijazah verdienen (akademischen Grad), und sich als Gelehrte und Lehrer qualifizieren können. Dies war vor allem der Fall für gelernte und wissenschaftliche Familien, die die höchstmögliche Bildung sowohl für ihre Söhne als auch für Töchter gewährleisten wollten. Ibn ʻAsakir hatte sich in seiner Zeit unter 80 verschiedenen weiblichen Lehrern studiert. Die weibliche Bildung in der islamischen Welt wurde von den Frauen von Muhammad inspiriert, wie Khadijah, eine erfolgreiche Geschäftsfrau. Laut einem Hadith, der Muhammad zugeschrieben wurde, lobte er die Frauen von Medina wegen ihres Wunsches nach religiösen Wissen: De acuerdo con el erudito sunita ibn ʻasākir en el siglo XIV, hubo oportunidades para la educación femenina en el mundo islámico medieval, escribiendo que las mujeres podrían estudiar, ganar ijazahs (grados académicos), y calificar como estudiosos y maestros. Este fue especialmente el caso de las familias aprendidas y académicas, que querían garantizar la educación más alta posible tanto para sus hijos como para sus hijas. Ibn ʻAsakir había estudiado a menos de 80 profesores femeninos en su tiempo. la educación femenina en el mundo islámico fue inspirada por las esposas de Muhammad, como khadijah, una mujer de negocios exitosa. de acuerdo con un hadiz atribuido a Muhammad, elogió a las mujeres de medina debido a su deseo de conocimiento religioso: 12 वीं सदी में सुन्नी विद्वान इब्न ʻasākir के अनुसार, मध्ययुगीन इस्लामी दुनिया में महिला शिक्षा के लिए अवसर थे, यह लिखते हुए कि महिलाएं अध्ययन कर सकती हैं, ijazahs (शैक्षणिक डिग्री) अर्जित करती हैं, और विद्वान और शिक्षकों के रूप में अर्हता प्राप्त करती हैं । यह विशेष रूप से सीखने और विद्वानों के परिवारों के लिए मामला था, जो अपने दोनों बेटों और बेटियों के लिए सबसे अधिक संभव शिक्षा सुनिश्चित करना चाहते थे । इब्न ʻasakir ने खुद अपने समय में 80 विभिन्न महिला शिक्षकों के तहत अध्ययन किया था । इस्लामी दुनिया में महिला शिक्षा मुहम्मद की पत्नियों से प्रेरित थी, जैसे कि अन्स, एक सफल व्यवसायी । मुहम्मद को एट्रिब्यूट किए गए हदीस के अनुसार, उन्होंने धार्मिक ज्ञान की इच्छा के कारण मदीना की महिलाओं की प्रशंसा की: Theo học giả Sunni Ibn ʻAsākir vào thế kỷ 12, có cơ hội cho giáo dục nữ trong thế giới Hồi giáo thời trung cổ, viết rằng phụ nữ có thể học tập, kiếm được ijazahs (độ học), và đủ điều kiện như học giả và giáo viên. Điều này đặc biệt là trường hợp cho các gia đình học hỏi và liệu, những người muốn đảm bảo giáo dục có thể cao nhất cho cả hai con trai và con gái của họ. Ibn ʻAsakir đã tự học dưới 80 giáo viên nữ khác nhau trong thời gian của mình. Giáo dục nữ trong thế giới Hồi giáo được truyền cảm hứng bởi vợ của Muhammad, chẳng hạn như Khadijah, một nữ doanh nhân thành công. Theo một hadith được ghi nhận cho Muhammad, ông đã khen ngợi phụ nữ của Medina vì mong muốn của họ cho kiến thức tôn giáo: 根据逊尼派学者ibn ʻasākir在12世纪, 在中世纪伊斯兰世界有女性教育的机会, 写道妇女可以学习, 赚取ijazahs (学术学位), 并有资格作为学者和教师. 对于学习和学术家庭来说, 这是特别的, 他们想要确保他们的儿子和女儿都能得到最高的教育. ibn ʻasakir自己在他的时间里学习了80个不同的女教师. 伊斯兰世界的女性教育受到穆muhammad的妻子的启发, 如khadijah, 一个成功的女商人. 根据穆罕默德的一个圣训, 他赞扬梅迪纳的妇女, 因为他们渴望宗教知识:
The highest position in Islam, caliphate, was claimed by the sultans starting since Murad I, which was established as Ottoman Caliphate. The Ottoman sultan, pâdişâh or "lord of kings", served as the Empire's sole regent and was considered to be the embodiment of its government, though he did not always exercise complete control. The Imperial Harem was one of the most important powers of the Ottoman court. It was ruled by the Valide Sultan. On occasion, the Valide Sultan would become involved in state politics. For a time, the women of the Harem effectively controlled the state in what was termed the "Sultanate of Women". New sultans were always chosen from the sons of the previous sultan. The strong educational system of the palace school was geared towards eliminating the unfit potential heirs, and establishing support among the ruling elite for a successor. The palace schools, which would also educate the future administrators of the state, were not a single track. First, the Madrasa (Ottoman Turkish: Medrese‎) was designated for the Muslims, and educated scholars and state officials according to Islamic tradition. The financial burden of the Medrese was supported by vakifs, allowing children of poor families to move to higher social levels and income. The second track was a free boarding school for the Christians, the Enderûn, which recruited 3,000 students annually from Christian boys between eight and twenty years old from one in forty families among the communities settled in Rumelia or the Balkans, a process known as Devshirme (Devşirme). इस्लाम, खिलाफत में सर्वोच्च स्थिति, मुराद आई के बाद से शुरू होने वाले सुल्तानों द्वारा दावा किया गया था, जिसे तुर्क खिलाफत के रूप में स्थापित किया गया था । तुर्क सुल्तान, pâdişâh या राजाओं के भगवान, साम्राज्य के एकमात्र रीजेंट के रूप में सेवा करते थे और अपनी सरकार का अवतार माना जाता था, हालांकि वह हमेशा पूर्ण नियंत्रण का अभ्यास नहीं करता था । शाही हरम तुर्क अदालत की सबसे महत्वपूर्ण शक्तियों में से एक था । यह valide सुल्तान द्वारा शासन किया गया था । मौके पर राज्य की राजनीति में शामिल हो जाएंगे valide सुल्तान । एक समय के लिए, हरम की महिलाओं ने राज्य को प्रभावी ढंग से नियंत्रित किया, जो महिलाओं की सल्तनत को बताया गया था । नए सुल्तानों को हमेशा पिछले सुल्तान के बेटों से चुना गया था । पैलेस स्कूल की मजबूत शैक्षिक प्रणाली अयोग्य संभावित वारिसों को नष्ट करने और एक उत्तराधिकारी के लिए सत्तारूढ़ अभिजात वर्ग के बीच समर्थन स्थापित करने के लिए तैयार थी । पैलेस स्कूल, जो राज्य के भावी प्रशासकों को भी शिक्षित करेंगे, एक भी ट्रैक नहीं था । पहले, मदरसे (तुर्क तुर्की: medrese) को मुस्लिम, और शिक्षित विद्वानों और राज्य के अधिकारियों के लिए इस्लामी परंपरा के अनुसार नामित किया गया था । medrese का वित्तीय बोझ vakifs द्वारा समर्थित किया गया था, गरीब परिवारों के बच्चों को उच्च सामाजिक स्तर और आय में स्थानांतरित करने की अनुमति दे रहा था । दूसरा ट्रैक ईसाइयों के लिए एक नि: शुल्क बोर्डिंग स्कूल था, enderûn, जिसने rumelia या बाल्कन में बसे समुदायों के बीच चालीस परिवारों में एक से आठ और बीस साल के बीच ईसाई लड़कों से 3,000 छात्रों की भर्ती की प्रक्रिया को devshirme (दीवान) के रूप में जाना जाता है । La posición más alta en el Islam, califato, fue reclamada por los sultanes comenzando desde murad i, que fue establecido como califato otomano. El Sultán Otomano, pâdişâh o señor de reyes, sirvió como el único regente del imperio y fue considerado como la encarnación de su gobierno, aunque no siempre ejerció el control completo. El Harén Imperial fue uno de los poderes más importantes de la corte otomana. Fue gobernado por el sultán valide. en ocasión, el sultán valide se involucró en la política estatal. Durante un tiempo, las mujeres del harén controlaban efectivamente el estado en lo que se denomina el sultanato de las mujeres. Los nuevos sultanes siempre fueron elegidos de los hijos del sultán anterior. El fuerte sistema educativo de la escuela del palacio estaba orientado hacia la eliminación de los herederos potenciales no aptos, y el establecimiento de apoyo entre la élite gobernante para un sucesor. las escuelas del palacio, que también sería a los futuros administradores del estado, no eran una sola pista. en primer lugar, el madrasa (Turco Otomano: madraza) fue designado para los musulmanes, y los eruditos educados y funcionarios del estado según la tradición islámica. la carga financiera de la madraza fue apoyada por vakifs, permitiendo que los niños de las familias pobres se muevan a niveles sociales más altos e ingresos. La segunda pista fue una escuela de embarque gratuita para los cristianos, el enderûn, que reclutó a 3,000 estudiantes anualmente de los niños cristianos entre ocho y veinte años de una de cada cuarenta familias entre las comunidades asentados en rumelia o los balcanes, a proceso conocido como devshirme (devşirme). La cosmovisión ideológica de gaddafi fue moldeada por su entorno, a saber, su fe islámica, su crianza beduino, y su disgusto por las acciones de los colonialistas europeos en Libia. fue impulsado por un sentido de la misión divina, creyendo a sí mismo un conducto de la voluntad de Alá, y pensó que él debe alcanzar sus metas sin importar el costo. Criado dentro de la rama sunita del Islam, gaddafi pidió la implementación de la sharia dentro de Libia. Él deseaba la unidad en todo el mundo islámico, y alentó la propagación de la fe en otros lugares. en una visita de 2010 A Italia, pagó una agencia de modelado para encontrar a 200 jóvenes mujeres italianas para una conferencia que les dio para que se conviertan. también financió la construcción y renovación de dos mezquitas en África, incluyendo la mezquita de kampala de Uganda. Sin embargo, chocó con los clérigos libios conservadores en cuanto a su interpretación del Islam. muchos criticaron sus intentos de animar a las mujeres a entrar tradicionalmente en los sectores sólo masculino de la sociedad, como las fuerzas armadas. Gaddafi estaba interesado en mejorar el estado de la mujer, aunque vio a los sexos como separados pero iguales y por lo tanto fieltro las mujeres suelen permanecer en los roles tradicionales. Gaddafi's ideological worldview was moulded by his environment, namely his Islamic faith, his Bedouin upbringing, and his disgust at the actions of European colonialists in Libya. He was driven by a sense of "divine mission", believing himself a conduit of Allah's will, and thought that he must achieve his goals "no matter what the cost". Raised within the Sunni branch of Islam, Gaddafi called for the implementation of sharia within Libya. He desired unity across the Islamic world, and encouraged the propagation of the faith elsewhere. On a 2010 visit to Italy, he paid a modelling agency to find 200 young Italian women for a lecture he gave urging them to convert. He also funded the construction and renovation of two mosques in Africa, including Uganda's Kampala Mosque. He nevertheless clashed with conservative Libyan clerics as to his interpretation of Islam. Many criticised his attempts to encourage women to enter traditionally male-only sectors of society, such as the armed forces. Gaddafi was keen to improve women's status, though saw the sexes as "separate but equal" and therefore felt women should usually remain in traditional roles. 卡扎菲的意识形态世界观是由他的环境塑造的, 即他的伊斯兰信仰, 他的贝都因教养, 以及他对欧洲殖民主义者在利比亚的他被一种神圣的使命所驱使, 相信自己是真主的意志的管道, 并认为, 无论代价如何, 他必须实现他的目标. 卡扎菲在伊斯兰逊尼派的分支中提出要求在利比亚实施伊斯兰教法. 他希望整个伊斯兰世界团结一致, 并鼓励在其他地方传播信仰. 在2010访问意大利时, 他支付了一个模特机构, 以找到200名年轻的意大利妇女参加一个讲座, 他敦促他们他还资助了在非洲的两个清真寺的建造和翻新, 包括卢旺达的坎帕拉清真寺. 尽管如此, 他还是与保守的利比亚牧师发生冲突, 解释他对伊斯兰教的解释许多人批评他试图鼓励妇女进入传统上男性的社会部门, 如武装部队. 卡扎菲热衷于改善妇女的地位, 虽然认为性别是分开但平等的, 因此觉得妇女通常应该留在传统角色中. Das ideologische Weltbild von Gaddafi wurde durch seine Umwelt geprägt, nämlich seinen islamischen Glauben, seine Beduinen-Erziehung, und sein Ekel bei den Aktionen der europäischen Kolonialisten in Libyen. Er wurde von einem Gefühl der göttlichen Mission gefahren, glaubt sich selbst eine Leitung Gottes Willen, und dachte, dass er seine Ziele erreichen muss, egal was die Kosten sind. Aufgewachsen in der sunnitischen Filiale des Islam, forderte Gaddafi die Umsetzung der Scharia innerhalb Libyens. Er wollte Einheit in der islamischen Welt, und ermutigte die Ausbreitung des Glaubens anderswo. Bei einem 2010 Besuch in Italien hat er eine Modellierung bezahlt, um 200 junge italienische Frauen für einen Vortrag zu finden, der sie dazu aufforderte, sich zu bekehren. Er finanzierte auch den Bau und die Renovierung von zwei Moscheen in Afrika, darunter die Kampala-Moschee Ugandas. Er kollidierte dennoch mit konservativen libyschen Geistlichen, was seine Interpretation des Islam angeht. Viele kritisierten seine Versuche, Frauen dazu zu ermutigen, traditionell männlich-einzige Sektoren der Gesellschaft, wie die Streitkräfte, zu betreten. Gaddafi war bestrebt, den Status der Frauen zu verbessern, obwohl die Geschlechter als getrennt, aber gleich gesehen wurden und deshalb die Frauen in der Regel in traditionellen Rollen bleiben sollten. La población cristiana del imperio, debido a sus niveles educativos superiores, comenzó a sacar adelante de la mayoría musulmana, lo que lleva a mucho resentimiento por parte de este último. En 1861, había 571 escuelas primarias y 94 secundarias para los cristianos otomanos con 140,000 alumnos en total, una cifra que superó enormemente el número de niños musulmanes en la escuela al mismo tiempo, que fueron aún más obstaculizado por la cantidad de tiempo gastado aprendiendo teología árabe e islámica. A su vez, los niveles educativos más altos de los cristianos les permitieron desempeñar un gran papel en la economía. En 1911, de las 654 empresas mayoristas en Estambul, 528 eran propiedad de los griegos étnicos. Por supuesto, sería un error ignorar las dimensiones geopolíticas de esta dinámica. la preponderancia de los comerciantes cristianos no se debe a ningún sentido de negocios innato por su parte, aunque muchos observadores europeos estaban ansiosos por hacer este punto. de hecho, en muchos casos, los cristianos y también los judíos fueron capaces de obtener la protección de los cónsules y la ciudadanía Europeos, lo que significa que estaban protegidos de la ley otomana y no sujetos a las mismas regulaciones económicas que sus camaradas musulmanes. साम्राज्य की ईसाई आबादी, अपने उच्च शैक्षिक स्तर के कारण, मुस्लिम बहुमत से आगे बढ़ने लगी, बाद के भाग पर बहुत नाराजगी की ओर बढ़ रहा है । 1861 में, कुल में 140,000 छात्रों के साथ तुर्क ईसाइयों के लिए 571 प्राथमिक और 94 माध्यमिक स्कूल थे, एक आंकड़ा जो एक ही समय में स्कूल में मुस्लिम बच्चों की संख्या से अधिक हो गया, जो आगे भी रुक गए थे अरबी और इस्लामी धर्मशास्त्र सीखने के समय की मात्रा । बारी में, ईसाइयों के उच्च शैक्षिक स्तर ने उन्हें अर्थव्यवस्था में एक बड़ी भूमिका निभाने की अनुमति दी । 1911 में, इस्तांबुल में 654 थोक कंपनियों में से, 528 जातीय यूनानियों के स्वामित्व में थे । बेशक, इस गतिशील के भौगोलिक आयामों को अनदेखा करना एक गलती होगी । ईसाई व्यापारियों की प्रमुखता अपने हिस्से पर किसी भी सहज व्यापार भावना को नहीं थी, हालांकि बहुत सारे यूरोपीय पर्यवेक्षकों इस बिंदु को बनाने के लिए उत्सुक थे । वास्तव में, कई मामलों में, ईसाई और भी यहूदी यूरोपीय कौंसल और नागरिकता से सुरक्षा प्राप्त करने में सक्षम थे । इसका अर्थ है कि उन्हें तुर्क कानून से संरक्षित किया गया था और उनके मुस्लिम साथियों के रूप में समान आर्थिक नियमों के अधीन नहीं था । Gaddafi's earliest education was of a religious nature, imparted by a local Islamic teacher. Subsequently moving to nearby Sirte to attend elementary school, he progressed through six grades in four years. Education in Libya was not free, but his father thought it would greatly benefit his son despite the financial strain. During the week Gaddafi slept in a mosque, and at weekends walked 20 miles to visit his parents. Bullied for being a Bedouin, he was proud of his identity and encouraged pride in other Bedouin children. From Sirte, he and his family moved to the market town of Sabha in Fezzan, south-central Libya, where his father worked as a caretaker for a tribal leader while Muammar attended secondary school, something neither parent had done. Gaddafi was popular at school; some friends made there received significant jobs in his later administration, most notably his best friend Abdul Salam Jalloud.