MRÓZ ŚCINAŁ NAM KREW W ŻYŁACH I ODDECH ZAPIERAŁ W PIERSI ALE MY NIE ZWAŻAJĄC NA NIC PĘDZILIŚMY BEZ USTANKU NA PRZEŁAJ PRZEZ GÓRY SREBRZĄCE SIĘ W ŚWIETLE ZIEMI PRZEZ CZARNE KOTLINY PRZEZ PIARGIEM ZASŁANE POLA BYLE DALEJ I DALEJ NAWET O ŚNIE MORZĄCYM NAS DO NIEDAWNA NIKT JUŻ TERAZ NIE MYŚLAŁ