Avis juridique important

|

31989H0601

89/601/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 8 november 1989 betreffende de opleiding van gezondheidswerkers op kankergebied

Publicatieblad Nr. L 346 van 27/11/1989 blz. 0001 - 0007

*****AANBEVELING  VAN DE COMMISSIE  van 8 november 1989  betreffende de opleiding van gezondheidswerkers op kankergebied  (89/601/EEG)  I. Kanker is een ziekte waaraan tal van jaren zowel van overheids- als van particuliere zijde, veel is gedaan, waarbij velerlei aspecten zijn bestreken zoals onderzoek, preventie, opsporing, behandeling en begeleiding van patiënten en hun familieleden. Alhoewel de kennis over deze ziekte en de controle ervan aanzienlijke voortgang heeft geboekt, blijft kanker in de moderne samenleving een van de voornaamste doodsoorzaken.  Het door de Europese Raad van, respectievelijk, juni 1985 in Milaan en december 1985 in Luxemburg genomen initiatief is baanbrekend, daar voor het eerst een specifieke ziekte werd uitgekozen voor een breed op te zetten bestrijding op een de gehele Europese Gemeenschap bestrijkende schaal. De reeds in het kader van het Programma »Europa tegen Kanker" behaalde resultaten hebben aangetoond dat dit initiatief in het bijzonder op het gebied van de opleiding van gezondheidswerkers gerechtvaardigd was.  II. Ten einde de onderlinge erkenning van diploma's, certificaten en andere opleidingstitels tussen de Lid-Staten, zoals bedoeld in artikel 57 van het EEG-Verdrag, te vergemakkelijken heeft de Raad achtereenvolgens het Raadgevend Comité voor de medische opleiding (1), het Raadgevend Comité voor de opleiding op het gebied van de verpleegkunde (2) en het Raadgevend Comité voor de opleiding van beoefenaars der tandheelkunde (3) opgericht. Deze Raadgevende Comités zijn de organen die gemachtigd zijn om inzake beroepsopleiding van gezondheidswerkers aan de Commissie en aan de Lid-Staten op communautair niveau advies te verstrekken.  Op verzoek van de Commissie en op basis van de aanbevelingen van het Comité van kankerdeskundigen hebben zij tot het Programma »Europa tegen Kanker" bijgedragen door na te gaan hoe op alle opleidingsniveaus het onderricht inzake kanker aan de beoefenaren van de onderscheiden beroepen wordt gegeven en door met het oog op verbetering van die opleiding aanbevelingen te doen. De Raadgevende Comités hebben hun onderzoek in de periode 1987/1988 verricht en hebben thans hun aanbevelingen goedgekeurd. Deze in de bijlage opgenomen aanbevelingen vormen de concrete toepassing van het Eerste Actieprogramma (1987-1989) voor de opleiding van het gezondheidspersoneel (acties 51 en 52) (4).  III. De Commissie hecht veel belang aan de aanbevelingen van deze drie Raadgevende Comités, die de nadruk hebben gelegd op het belang van een algemeen onderzoek naar de opleiding op het communautaire vlak en van de ontwikkeling van ideeën om verbeteringen tot stand te brengen, uiteraard onder eerbiediging van de nationale bevoegdheden en de autonomie van de opleidingsinstellingen.  Alle specifieke aanbevelingen van deze Raadgevende Comités verdienen een breed debat op het niveau van de nationaal en regionaal verantwoordelijke personen in elk van de Lid-Staten.  Harerzijds is de Commissie voornemens, binnen de grenzen van haar bevoegdheden en van de haar ter beschikking staande middelen, in het kader van het Tweede Programma »Europa tegen Kanker" (1990-1994) acties voor te stellen die, op het niveau van de Gemeenschap, tot de verbetering van de kankeropleiding van gezondheidswerkers kunnen bijdragen.  Het betreft hier met name het bevorderen van de mobiliteit van deze gezondheidswerkers tussen Lid-Staten, het uitwisselen van ervaringen op het gebied van de preventie, de behandeling en de terminale verzorging, het verzamelen en uitwisselen van didactisch materiaal van communautair belang, alsook het opzetten van Europese modelnetwerken van medische faculteiten en van scholen voor verpleegkunde en voor tandheelkunde.  IV. De Commissie is tevens voornemens om samen met de bevoegde instanties van de Lid-Staten en de opleidingsinstellingen bij te dragen aan het verder uitwerken van denkbeelden en aanbevelingen met betrekking tot de opleiding van gezondheidspersoneel op het gebied van kanker. In dit verband zal de Commissie met ingang van 1990 aanzetten tot een onderzoek naar de bij de concrete tenuitvoerlegging van de aanbevelingen in de Lid-Staten geboekte voortgang.  De Commissie, overwegende dat de in de bijlage opgenomen aanbevelingen inzake de opleiding met betrekking tot kanker die door het Raadgevend Comité voor de medische opleiding, door het Raadgevend Comité voor de opleiding op het gebied van de verpleegkunde en door het Raadgevend Comité voor de opleiding van de beoefenaars der tandheelkunde zijn goedgekeurd, een goede basis vormen voor een zo breed mogelijk debat in de Lid-Staten, doet krachtens het Verdrag, inzonderheid artikel 155, tweede streepje, de volgende aanbeveling:  De Commissie beveelt aan dat de Lid-Staten, hun bevoegde instanties en hun opleidingsinstellingen elk volgens de respectieve bevoegdheden ervan, ervoor ijveren dat de in de bijlage opgenomen aanbevelingen in ruime mate worden verspreid, worden besproken en ten uitvoer worden gelegd.  Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 8 november 1989.  Voor de Commissie  Vasso PAPANDREOU  Lid van de Commissie  (1) Besluit 75/364/EEG (PB nr. L 167 van 30. 6. 1975, blz. 17).  (2) Besluit 77/454/EEG (PB nr. L 176 van 15. 7. 1977, blz. 11).  (3) Besluit 78/688/EEG (PB nr. L 233 van 24. 8. 1978, blz. 15).  (4) PB nr. C 50 van 26. 2. 1987, blz. 1.  BIJLAGE I  AANBEVELINGEN  van het Raadgevend Comité voor de medische opleiding  1. De kankeropleiding van artsen dient krachtig te worden bevorderd in zowel onderwijs als onderzoek over het onderwerp.  2. Iedere medische faculteit moet een predoctoraal programma voor kankeropleiding hebben. Cooerdinatie van dit programma is van uitermate groot belang en moet toegepast worden.  3. De vitale rol van de huisarts zowel bij de preventie als de vroegtijdige diagnose van kanker dient op alle mogelijke manieren te worden erkend en ontwikkeld.  4. Huisartsen dienen een specifieke opleiding te ontvangen in die aspecten van de verzorging van kankerpatiënten die van bijzondere betekenis zijn voor de huisartsenpraktijk, zoals screeningsmethoden, advisering, juiste behandelingsmethoden, revalidatie en terminale zorg.  5. Personen die in opleiding zijn in alle desbetreffende studierichtingen dienen het nodige onderwijs te ontvangen t. a. v. de biologie van neoplasma's en in de wetenschappelijke en klinische grondslag van de behandeling.  6. In die landen waar oncologen erkend worden dienen afspraken te worden gemaakt betreffende de minimale doelstellingen en eisen voor de opleiding van dergelijke specialisten.  7. De beginselen van de epidemiologie dienen op alle niveaus van de opleiding te worden onderwezen.  8. Alle postdoctorale studenten dienen mogelijkheden geboden te krijgen om ervaring op te doen in zowel basis- als klinisch onderzoek.  9. De betekenis van interdisciplinaire samenwerking bij de verzorging van kankerpatiënten dient te worden erkend en aangemoedigd in alle desbetreffende studierichtingen.  10. Er dienen inspanningen te worden gedaan om de activiteiten van kankerinstituten, specialistische en wetenschappelijke genootschappen, universiteiten en allerlei ziekenhuizen zowel ten aanzien van de klinische opleiding als van het kankeronderzoek te cooerdineren.  11. Er dienen overal waar daartoe aanleiding is en op alle niveaus van het onderwijs moderne onderwijstechnieken te worden gebruikt.  12. Er dient meer gebruik te worden gemaakt van de bestaande mogelijkheden ter bevordering van de uitwisseling binnen de Europese Gemeenschap van docenten, studenten, postdoctorale studenten en onderzoekers.  13. Allen die belast zijn met het opstellen van programma's voor permanente medische educatie dienen ervoor te zorgen dat aan het onderwerp oncologie de nodige nadruk wordt gegeven. Bijzondere aandacht dient te worden besteed aan de behoeften van artsen die, door hun geïsoleerde beroepsbeoefening, geen gemakkelijke toegang hebben tot instellingen die permanente educatie verstrekken.  BIJLAGE II  AANBEVELINGEN  van het Raadgevend Comité voor de opleiding op het gebied van de verpleegkunde  I. BASISOPLEIDING  1. De basisopleiding van verpleegkundigen dient op systematische en algemene wijze de preventie van kanker te omvatten, evenals het deelnemen aan opsporing en diagnose, het identificeren van de problemen van kankerpatiënten en het voorzien in hun specifieke behoeften, het uitvoeren van kankertherapieprogramma's, het deelnemen aan zowel de revalidatie als de verpleging van patiënten in de terminale stadia van hun ziekte en de zorg voor de familieleden van kankerpatiënten.  2. De opleiding van verpleegkundigen in de verzorging van kankerpatiënten dient plaats te vinden op basis van een aan de situatie van dergelijke patiënten aangepast verplegingsmodel. Het dient te fungeren als een kader voor de organisatie van de feitelijke opleiding overeenkomstig duidelijk omlijnde opleidingsdoelen. De doelstellingen van de verpleging zijn het vaststellen en interpreteren van de behoeften van het individu en het daarin voorzien op passende en op de persoon gerichte wijze. Bij de opleiding van verpleegkundigen dienen deze doelstellingen in acht te worden genomen en de verpleegkundigen te worden voorbereid op een verantwoordelijke uitoefening van zijn of haar beroep. Verpleegkundigen dienen daarom de mogelijkheid te hebben beslissingen te nemen, problemen op te lossen, hun handelingen te beoordelen en zich aan te passen aan de bijzondere situatie van patiënten en de ontwikkeling van de wetenschap.  3. Te zamen met de vertegenwoordigers van de andere betrokken beroepen dienen verpleegkundigen actief deel te nemen aan actieprogramma's ter bestrijding van kanker, mede te werken aan de voorlichting en educatie van het grote publiek ten aanzien van het mogelijke nut van preventie, screening en opsporing en de vroegtijdige behandeling van kankerachtige aandoeningen. Om deze taak te kunnen vervullen moeten de verpleegkundigen via hun eigen opleiding een positieve instelling verwerven ten aanzien van dit zeer reële maatschappelijke probleem en zich voorzien van een degelijke basiskennis die zij in hun klinische opleiding kunnen gebruiken.  4. Gezien de snelheid van de ontwikkelingen en ontdekkingen, zowel op het niveau van het begrijpen van fysiopathologische processen en mechanismen als ten aanzien van diagnostische en therapeutische technieken, moet de basisopleiding de verpleegkundigen de beschikking geven over de nodige werktuigen om hen in staat te stellen gebruik te maken van hun kennis en praktische bekwaamheden, en hun vakbekwaamheid te vergroten. Het gaat hier om een dynamisch proces dat in een voortdurende toestand van ontwikkeling verkeert.  5. De leermiddelen die betrekking hebben op de preventie, screening en behandeling van kanker zijn het resultaat van het in onderwijsinstellingen en centra voor kankeronderzoek en -behandeling verrichte werk en moeten worden ontwikkeld, terwijl een netwerk van de Europese Gemeenschap moet worden opgericht voor de uitwisseling van informatie om het best mogelijke gebruik te maken van de menselijke, materiële en financiële hulpbronnen.  6. De basisopleiding moet verpleegkundigen voorbereiden op interdisciplinaire taken, aangezien groepswerk van essentieel belang is bij de verpleging van patiënten, en met name in het geval van kankerpatiënten.  II. OPLEIDING NA DE BASISOPLEIDING  A. Permanente scholing  1. Permanente opleidingscursussen die betrekking hebben op kankerverpleging dienen voor zoveel mogelijk verpleegkundigen toegankelijk te worden gemaakt door regelingen te treffen die kunnen worden aangepast aan persoonlijke en beroepsbehoeften. De organisatie van deze activiteiten dient te worden aangemoedigd en de nodige middelen voor de uitvoering ervan dienen te worden gevonden.  2. Voortdurende scholing op het gebied van de kankerverpleging dient niet te worden ontwikkeld als een manier om leemten in de basisopleiding op te vullen; deze moet voortbouwen op de basisopleiding, rekening houdend met de ter zake noodzakelijk voorwaarden en gebruikmakend van de verworven ervaring. De cursussen moeten overeenkomen met de beginselen van de volwasseneneducatie.  3. In de context van de kankerverpleging zijn de doelen van de permanente opleidingsprogramma's het bijwerken van de verworven kennis, het uitbreiden ervan ten aanzien van bepaalde aspecten en het stimuleren en bevorderen van de bezinning op de feitelijke beroepservaring van de verpleegkundigen met kankerpatiënten. De inhoud van de cursus mag daarom niet beperkt blijven tot het doorgeven van theoretische informatie over pathologie en diagnostische en therapeutische methoden, maar moet tevens betrekking hebben op relaties en persoonlijke en ethische vragen waarmee verpleegkundigen in hun dagelijkse werk met kankerpatiënten worden geconfronteerd. 4. Zowel de voorwaarden voor toegang tot permanente opleidingscursussen en de gebruikte structuren moeten zeer flexibel zijn. Afstandsonderwijs dient te worden bevorderd, en het Comité beveelt aan dat de uitwisseling van kennis, ervaring en leermiddelen op communautair niveau wordt aangemoedigd. Het vormt in feite een aanvulling op de groepsgewijze activiteiten en leidt tot een doelmatiger gebruik van de verworven kennis.  5. De verlangens en verwachtingen van de betrokken verpleegkundigen dienen zorgvuldig te worden geanalyseerd alvorens welk permanent opleidingsprogramma dan ook wordt opgesteld. Gezamenlijke opleidingscursussen die door verpleegkundigen met bijzondere ervaring in de verpleging van kankerpatiënten en de kankerbestrijding in samenwerking met vertegenwoordigers van andere beroepen zijn ontworpen, zouden in de diverse Lid-Staten verder kunnen worden ontwikkeld en verspreid. Dergelijke programma's zouden geen verzamelingen van voorschriften vormen maar als wetenschappelijke uitgangspunten kunnen dienen voor de nationale autoriteiten die zulke opleidingen zouden wensen in te voeren. Bij dergelijke opleidingscursussen zou zoveel mogelijk gebruik moeten worden gemaakt van de moderne onderwijstechnologie.  B. Voortgezette opleiding  1. Verbetering van de kwaliteit van de verpleging die aan kankerpatiënten wordt verstrekt is een prioriteit. Het is daarom van het grootste belang dat verpleegkundigen die opleidingen in kankerverpleging op hoog niveau hebben voltooid, worden betrokken bij het op dit gebied uit te voeren onderzoek, een adviserende functie vervullen in de betrokken afdelingen en zorgen voor een gerichte opleiding van het verplegend personeel.  2. Deze voortgezette opleiding in kankerverpleging dient op het hoogste in aanmerking komende niveau plaats te vinden. De algemene en specifieke doelstellingen van een dergelijk opleidingsprogramma en de inhoud daarvan dienen te worden vastgesteld door een groep deskundige verpleegkundigen in samenwerking met vertegenwoordigers van andere beroepen, en zouden een gemeenschappelijke kern moeten vormen voor de Lid-Staten. Gespecialiseerde centra dienen te worden betrokken bij de uitvoering van deze programma's op hoog niveau.  3. De inhoud van de opleiding dient niet uitsluitend gericht te zijn op het verwerven van theoretische medische kennis; deze moet daarnaast ook menselijke betrekkingen en het verwerven van vaardigheden in het geven van leiding aan teams van voor kankerpatiënten verantwoordelijke verpleegkundigen omvatten. Het theoretische onderricht moet worden aangevuld met passend klinisch onderwijs, bij voorkeur in ziekenhuisafdelingen of andere gespecialiseerde centra voor kankerverpleging.  4. In het kader van de voortgezette opleiding zou de student dienen deel te nemen aan onderzoekwerk op het gebied van de verpleging van kankerpatiënten. Publikatie van werk op dit gebied zou dienen te worden bevorderd en gestimuleerd.  BIJLAGE III  AANBEVELINGEN  van het Raadgevend Comité voor de opleiding van de beoefenaars der tandheelkunde  1. Er dienen op het niveau van de Europese Gemeenschap doelstellingen en richtlijnen te worden opgesteld betreffende de inhoud van een kernprogramma voor de studie op het gebied van mondkanker en mogelijke voorstadia voor studenten in de tandheelkunde (1)  2. De algehele of gedeeltelijke toepassing van deze doelstellingen en richtlijnen ten aanzien van het onderricht in deze vakken voor studenten in de geneeskunde dient te worden overwogen.  3. Het basis-studieprogramma in de tandheelkunde moet de tandarts-algemeen practicus in staat stellen een belangrijke rol te spelen in de preventie en de vroegtijdige ontdekking en diagnose van kwaadaardige gezwellen in de mond, zodat met de behandeling in een zo vroeg mogelijk stadium kan worden begonnen.  4. Er dient nadruk te worden gelegd op klinische ervaring tijdens de basisopleiding. Met het oog hierop zouden, waar nodig, tandheelkundige faculteiten nauw moeten samenwerken met ziekenhuizen om ervoor te zorgen dat studenten in de tandheelkunde toegang krijgen tot een breed scala van patiënten met kwaadaardige ziekten. In alle belangrijke centra voor de behandeling van kanker dient er een tandheelkundig gekwalificeerd specialist te zijn met bijzondere kennis van oncologie van de mond.  5. Op Gemeenschapsvlak moeten dringend permanente na- en bijscholingscursussen inzake mondkanker in mogelijke voorstadia worden ontwikkeld.  6. Zo zou ook moeten worden overwogen om op communautair niveau gemeenschappelijke leermiddelen voor mondkanker en mogelijke voorstadia te ontwikkelen, eventueel in samenwerking met de artsen.  7. De drie in het aanhangsel bij dit verslag uiteengezette »actieprogramma's" dienen zo spoedig mogelijk in alle Lid-Staten te worden uitgevoerd.  (1) Het Raadgevend Comité heeft duidelijke voorstellen gedaan voor dergelijke doelstellingen en richtlijnen (doc. III/D/886/3/88).  Aanhangsel  Actieprogramma nr. 1  De nationale tandartsenverenigingen van alle Lid-Staten moeten zich afvragen of het wenselijk en mogelijk is dat in 1989 personen uit erkende risicogroepen voor premaligne en maligne afwijkingen in de mond, in de mondholte en de omringende regio's daarvan op één dag of meer dagen gratis worden onderzocht door tandartsen-algemene practici.  Actieprogramma nr. 2  De nationale organen die in de afzonderlijke Lid-Staten verantwoordelijk zijn voor de permanente na- en bijscholing op het gebied van de tandheelkunde dienen in 1989/1990 een nationale vergadering betreffende premaligne en maligne afwijkingen in de mond te beleggen met nadruk op vroegtijdige diagnose en preventie als hoofdonderwerp. Deze vergadering dient open te staan voor alle tandartsen.  De nationale tandheelkundige vakbladen moeten ten volle worden benut voor het verspreiden van de bestaande kennis inzake premaligne en maligne afwijkingen in de mond onder de betrokken beroepsgroep.  Actieprogramma nr. 3  De nationale tandartsenverenigingen van de verschillende Lid-Staten dienen in samenwerking met de nationale kankerbestrijdingsorganisaties en tandheelkundige faculteiten voorlichtingsmateriaal voor het grote publiek samen te stellen, waarbij de nadruk moet worden gelegd op vroege tekenen van premaligne en maligne afwijkingen in de mond en op de preventie daarvan.


title: Aanbeveling van de Raad van 11 juli 2017 over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Oostenrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Oostenrijk

text:
               9.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/83

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 11 juli 2017
   over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Oostenrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Oostenrijk
   (2017/C 261/19)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 16 november 2016 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees Semester 2017 voor coördinatie van het economisch beleid. De prioriteiten van de jaarlijkse groeianalyse zijn op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad bekrachtigd. Op 16 november 2016 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad (2) het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin zij Oostenrijk niet heeft genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen. Tevens heeft de Commissie op die datum een aanbeveling voor een aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone aangenomen, die op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad is bekrachtigd. Op 21 maart 2017 heeft de Raad de aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone („aanbeveling voor de eurozone”) vastgesteld (3).

               (2)

               Als lidstaat die de euro als munt heeft en in het licht van de grote onderlinge verwevenheid tussen de economieën van de Economische en Monetaire Unie, moet Oostenrijk ervoor zorgen dat volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven aan de aanbeveling voor de eurozone, zoals weergegeven in de onderstaande aanbeveling 1.

               (3)

               Op 22 februari 2017 is het landverslag 2017 voor Oostenrijk gepubliceerd. Daarin werd de vooruitgang beoordeeld die Oostenrijk bij de tenuitvoerlegging van de op 12 juli 2016 door de Raad vastgestelde landspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt, alsmede het gevolg dat is gegeven aan de landspecifieke aanbevelingen die in de jaren voordien werden goedgekeurd, en de vooruitgang die Oostenrijk in de richting van zijn nationale Europa 2020-doelstellingen heeft geboekt.

               (4)

               Oostenrijk heeft op 21 april 2017 zijn nationaal hervormingsprogramma 2017 en op 2 mei 2017 zijn stabiliteitsprogramma 2017 ingediend. Teneinde met de onderlinge verbanden tussen beide programma’s rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (5)

               De betrokken landspecifieke aanbevelingen zijn meegenomen in de programmering van de lidstaten voor de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) voor de periode 2014-2020. Op grond van artikel 23 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) kan de Commissie een lidstaat verzoeken zijn partnerschaps-overeenkomst en de betrokken programma’s te evalueren en wijzigingen voor te stellen, wanneer dit nodig is om de uitvoering van betrokken aanbevelingen van de Raad te ondersteunen. De Commissie heeft nadere gegevens verstrekt over de wijze waarop zij gebruik zal maken van die bepaling in richtsnoeren over de toepassing van de maatregelen die de doeltreffendheid van de ESI-fondsen koppelen aan gezond economisch bestuur.

               (6)

               Oostenrijk valt momenteel onder het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact en is aan de schuldregel onderworpen. In haar stabiliteitsprogramma 2017 voorziet de regering dat het nominale tekort in 2017 zal verbeteren tot 1,0 % van het bbp en in 2021 0,3 % van het bbp zal bedragen. Er wordt verwacht dat de begrotingsdoelstelling op middellange termijn — een structureel tekort van 0,45 % van het bbp tot 2016 en daarna 0,5 % van het bbp — in 2019 wordt bereikt. Volgens het stabiliteitsprogramma zal de overheidsschuldquote naar verwachting geleidelijk afnemen van 84,6 % in 2016 tot 71,0 % in 2021. Het macro-economische scenario dat aan deze begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is gunstig als wordt uitgegaan van een sterke groei van de investeringen en uitvoer in 2017 en 2018.

               (7)

               In het stabiliteitsprogramma wordt aangegeven dat de budgettaire gevolgen van de uitzonderlijke toestroom van vluchtelingen en de veiligheidsgerelateerde maatregelen aanzienlijk zijn en er wordt afdoende bewijs geleverd voor de omvang en de aard van die extra kosten voor de begroting. De in aanmerking komende extra uitgaven bedroegen volgens de Commissie in 2016 0,25 % van het bbp voor de uitzonderlijke toestroom van vluchtelingen en 0,04 % van het bbp voor maatregelen in verband met veiligheid. Voor 2017 wordt de extra impact van de veiligheidsgerelateerde maatregelen ten opzichte van 2016 op 0,01 % van het bbp geraamd. Op grond van de bepalingen van artikel 5, lid 1, en artikel 6, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 kunnen deze extra uitgaven worden toegestaan, voor zover de toestroom van vluchtelingen alsook de ernst van de terreurdreiging ongewone gebeurtenissen zijn, de gevolgen ervan voor de overheidsfinanciën van Oostenrijk aanzienlijk zijn en de houdbaarheid van de overheidsfinanciën niet in gevaar zou worden gebracht wanneer een tijdelijke afwijking van het aanpassingstraject in de richting van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn wordt toegestaan. Daarom is de vereiste aanpassing in de richting van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn voor 2016 naar beneden bijgesteld om rekening te houden met die extra kosten in verband met vluchtelingen en veiligheid. Wat 2017 betreft, zal in het voorjaar van 2018 een definitieve beoordeling, met inbegrip van de in aanmerking komende bedragen, worden gemaakt op grond van de feitelijk waargenomen gegevens die de Oostenrijkse autoriteiten zullen verstrekken.

               (8)

               Op 12 juli 2016 deed de Raad Oostenrijk de aanbeveling ervoor te zorgen dat de afwijking van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn beperkt zou blijven tot wat is toegestaan in verband met de budgettaire gevolgen van de uitzonderlijke toestroom van vluchtelingen (5) en daartoe in 2017 een jaarlijkse begrotingsaanpassing van 0,3 % van het bbp te realiseren, tenzij de doelstelling op middellange termijn met een geringere inspanning wordt gehaald. Op basis van de voorjaarsprognoses 2017 van de Commissie wordt vereist dat het structurele saldo in 2017 stabiel blijft, rekening houdend met de toegekende marges. De prognoses van de Commissie wijzen op een risico dat in 2017 enigszins zal worden afgeweken van die vereiste. Op basis van de voorjaarsprognoses 2017 van de Commissie zou Oostenrijk in 2018 ervoor moeten zorgen dat de nominale groeivoet van de netto primaire overheidsuitgaven (6) niet hoger uitkomt dan 2,2 %, hetgeen overeenstemt met een verbetering van het structurele saldo met 0,3 % van het bbp (7). Bij ongewijzigd beleid bestaat het gevaar dat in 2018 enigszins zal worden afgeweken van die vereiste. Tegelijk is de verwachting dat Oostenrijk in 2017 en 2018 de schuldregel zal naleven. Al met al is de Raad van oordeel dat Oostenrijk klaar moet staan verdere maatregelen te nemen om naleving te garanderen in 2017 en 2018.

               (9)

               Door de snel toenemende vergrijzing vormen de pensioen- en gezondheidszorguitgaven een middelgroot risico voor de budgettaire houdbaarheid op middellange en lange termijn. De overheidsuitgaven van Oostenrijk voor pensioenen zijn vrij hoog in vergelijking met andere lidstaten en zullen naar verwachting tegen 2060 stijgen met 0,5 procentpunt van het bbp. Dit in vergelijking met het Uniegemiddelde, waarvan wordt verwacht dat het in dezelfde periode zal dalen met 0,2 procentpunt van het bbp. De effectieve pensioenleeftijd, die ondanks recente hervormingen laag blijft, is een van de belangrijkste oorzaken van de hoge pensioenuitgaven. Uitgedrukt als de gemiddelde uittredingsleeftijd is de effectieve pensioenleeftijd 62 jaar en zes maanden voor mannen en 61 jaar voor vrouwen, hetgeen een stuk lager is dan het Uniegemiddelde van 63 jaar en zeven maanden voor mannen en 62 jaar en zeven maanden voor vrouwen (2014). Daarnaast is de huidige wettelijke pensioenleeftijd voor vrouwen met 60 jaar een van de laagste in de EU. De harmonisatie met de wettelijke pensioenleeftijd van mannen zal pas in 2024 worden ingezet. Door de wettelijke pensioenleeftijd te koppelen aan veranderingen in de levensverwachting kan de duurzaamheid van het pensioenstelsel in tijden van vergrijzing worden vergroot en kan de effectieve pensioenleeftijd worden verhoogd.

               (10)

               Verwacht wordt dat de reeds hoge overheidsuitgaven voor gezondheidszorg op middellange en lange termijn aanzienlijk zullen stijgen, namelijk met 1,3 procentpunten van het bbp tegen 2060, terwijl het Uniegemiddelde 0,9 procentpunten bedraagt. De voornaamste oorzaak van de hoge uitgaven is de grote ziekenhuissector, terwijl de minder dure ambulante zorg onderbenut blijft. Het aandeel van de ziekenhuisuitgaven in de gehele gezondheids-zorguitgaven is een van de hoogste in de Unie. De recente initiatieven voor een betere verstrekking van eerstelijnszorg moeten dan ook grondig worden uitgevoerd, ook via de ondersteuning van nieuwe financiële overeenkomsten tussen gezondheidszorgverstrekkers en fondsen voor sociale zekerheid. Bovendien maakt de Oostenrijkse ziekenhuissector onvoldoende gebruik van efficiënte overheidsopdrachten zoals openbare aanbestedingen op Unieniveau (0,23 % van het bbp, Uniegemiddelde is 0,62 %), bundeling van aanbestedingen en toekenningscriteria die niet op prijs zijn gebaseerd.

               (11)

               De wet over de inkomensverdeling tussen de bestuursniveaus van 2017 heeft geholpen om de financiële betrekkingen tussen de verschillende bestuursniveaus in Oostenrijk te vereenvoudigen. Het begrotingskader blijft echter te ingewikkeld op het vlak van bevoegdheden en financiële regelingen, en heeft nog steeds te lijden onder de discrepanties tussen de beperkte bevoegdheid die lokale en federale overheden hebben om inkomsten te genereren en hun uitgebreidere verantwoordelijkheden op het vlak van uitgaven.

               (12)

               De belastinghervorming van 2016 heeft de belastingwig weliswaar verminderd van 49,5 % tot 46,7 %, maar in vergelijking met het Uniegemiddelde van 40,6 % is die nog steeds vrij hoog (de cijfers hebben betrekking op een alleenstaande met een gemiddeld inkomen en zonder kinderen). Zonder indexaanpassing van de belastingschijven aan de inflatie, zal de belastingwig opnieuw geleidelijk toenemen als gevolg van de jaarlijkse fiscal drag. Tegelijk wordt te weinig gebruikgemaakt van meer groeivriendelijke inkomstenbronnen, zoals periodieke vastgoedbelastingen, voornamelijk omdat de belastinggrondslag verouderd is. Inkomsten uit periodieke vastgoedbelastingen liggen in Oostenrijk met 0,2 % van het bbp erg laag in vergelijking met het Uniegemiddelde van 1,6 % van het bbp in 2014. Ook het impliciete belastingtarief voor energie is vrij laag, hetgeen wijst op onontgonnen potentieel voor milieubelastingen, waarin ook positieve stimulansen voor gedragsveranderingen zitten.

               (13)

               Hoewel de Oostenrijkse arbeidsmarkt beter presteert dan die van de meeste lidstaten, blijven er nog een aantal problemen. Met name het arbeidsmarktpotentieel van vrouwen blijft onderbenut, zoals blijkt uit de grote genderloonkloof die onder meer voortvloeit uit het grote aantal deeltijds werkende vrouwen. In 2015 bedroeg de genderloonkloof 21,7 % terwijl het Uniegemiddelde 16,3 % was. Het bovengemiddeld grote aantal deeltijds werkende vrouwen heeft voornamelijk te maken met de zorg voor kinderen en bejaarden. Het aantal plaatsen voor de opvang van kinderen jonger dan 3 jaar bedroeg in 2015 25,5 %, hetgeen nog steeds aanzienlijk onder de doelstelling van Barcelona (33 %) ligt.

               (14)

               Oostenrijk heeft zijn nationale Europa 2020-doelstellingen voor onderwijs al ruimschoots behaald. De onderwijsresultaten hangen echter in grote mate samen met de sociaal-economische achtergrond, zoals ook blijkt uit de resultaten van het programma voor internationale studentenbeoordeling (PISA) van de OESO voor 2015. Bovendien zijn de onderwijsresultaten van leerlingen met een migratieachtergrond aanzienlijk slechter dan die van leerlingen zonder migratieachtergrond. In 2016 was de kans dat in het buitenland geboren scholieren voortijdig de middelbare school verlieten, 2,7 maal groter dan bij in Oostenrijk geboren scholieren. Het integratieprobleem treft ook in Oostenrijk geboren kinderen van migranten. Daarnaast moet Oostenrijk ook een groot aantal asielzoekers en vluchtelingen in het onderwijssysteem integreren.

               (15)

               Uit de ontwikkelingen in de banksector blijkt een gestage maar trage verbetering. De kapitalisatie van de Oostenrijkse banken blijft onder die van de andere lidstaten, en het vermogen om winst te genereren op de binnenlandse markt staat onder druk. Met betrekking tot internationale operaties zijn de kwaliteit van activa en de winstgevendheid verder gestegen in meerdere markten in Midden-, Oost- en Zuidoost-Europa, maar er zijn nog zwakke punten. Intussen tonen de stijging van de vastgoedprijzen en de heropleving van de hypothecaire leningen het belang van macro-prudentiële maatregelen aan.

               (16)

               In 2016 was er opnieuw groei van investeringen, maar investeringen door kmo’s en in de dienstensector bleven zwaktes vertonen. Oostenrijk erkende dat het oprichten en uitbreiden van bedrijven belangrijk is voor nieuwe investeringen (die dus verder gaan dan vervangings-investeringen) en voor de daarmee gepaard gaande creatie van banen. Oostenrijk heeft dan ook voor zichzelf de ambitieuze doelstelling vastgesteld om de digitale transformatie te bevorderen en het traditioneel lage aantal nieuwe ondernemingen (7,4 % tegenover het Uniegemiddelde van 10,8 %) en de trage groei (7,3 % snelgroeiende ondernemingen, tegenover het Uniegemiddelde van 9,2 %) aan te pakken. Een aantal specifieke maatregelen werd al aangekondigd, met een combinatie van het wegnemen van belemmeringen voor investeringen en betere raamvoorwaarden voor financiering met eigen vermogen, de promotie van het ondernemerschap en fiscale stimulansen.

               (17)

               In de sector zakelijke dienstverlening en aanverwante beroepen bestaat nog veel belemmerende regelgeving en zijn met name voor architecten en ingenieurs de beperkingen strikter dan het Uniegemiddelde. Bovendien ligt voor deze beroepen, net als voor advocaten, accountants/belastingadviseurs, octrooigemachtigden, vastgoedmakelaars en toeristengidsen, het opzeggingspercentage lager dan het Uniegemiddelde, hetgeen lijkt te wijzen op vrij weinig dynamisme en concurrentie in de zakelijke dienstverlening in Oostenrijk. De belemmeringen zijn onder meer: 1) beperkingen inzake aandeelhouders en bedrijfsvormen voor architecten, ingenieurs en octrooi-advocaten, 2) multidisciplinaire beperkingen voor architecten en ingenieurs en 3) zeer uitgebreide activiteitengebieden die zijn voorbehouden voor architecten, ingenieurs en toeristengidsen. Het verminderen van deze belemmeringen zou kunnen resulteren in intensere concurrentie, waarbij meer bedrijven de markt betreden, hetgeen de consument voordelen kan bieden in de vorm van lagere prijzen. Hierover werden in januari 2017 aanbevelingen gedaan in een mededeling van de Commissie, die deel uitmaakte van een pakket maatregelen om belemmeringen in de dienstenmarkten aan te pakken.

               (18)

               Oostenrijk heeft aanzienlijke inspanningen geleverd bij het opvangen van asielzoekers en het integreren van vluchtelingen en andere immigranten. De integratie van personen met een migratieachtergrond, met name van vrouwen die buiten de Unie geboren zijn en vluchtelingen die een baan zoeken, blijft echter een knelpunt.

               (19)

               In de context van het Europees Semester 2017 heeft de Commissie een brede analyse van het economisch beleid van Oostenrijk verricht. Die analyse is gepubliceerd in het landverslag 2017. Voorts heeft zij zowel het stabiliteitsprogramma 2017 als het nationale hervormingsprogramma 2017 doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Oostenrijk zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar begrotings- en sociaaleconomisch beleid in Oostenrijk, maar is zij ook nagegaan of de Unieregels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op Unieniveau in toekomstige nationale besluiten.

               (20)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma 2017 onderzocht en zijn advies (8) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Oostenrijk in 2017 en 2018 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Zijn begrotingsbeleid voortzetten overeenkomstig de vereisten van het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact, hetgeen betekent dat de begrotingsdoelstelling op middellange termijn in 2018 moet worden behaald, rekening houdend met de marge voor buitengewone gebeurtenissen. De houdbaarheid van het zorg- en het pensioenstelsel waarborgen. De bevoegdheden van de verschillende bestuursniveaus rationaliseren en stroomlijnen en hun verantwoordelijkheden op het vlak van financiering en uitgaven op elkaar afstemmen.

               2.

               De arbeidsmarktresultaten van vrouwen verbeteren, onder meer door het beschikbaar maken van voltijdse zorgdiensten. De onderwijsresultaten van kansarme jongeren, vooral die met een migratieachtergrond, verbeteren. Investeren in de dienstensector door administratieve en regelgevende belemmeringen weg te nemen, de markttoegang en de groei van ondernemingen te vergemakkelijken.

      Gedaan te Brussel, 11 juli 2017.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         T. TÕNISTE

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25).

      (3)  PB C 92 van 24.3.2017, blz. 1.

      (4)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 320).

      (5)  Oostenrijk mag tot 2017 en 2018 van zijn begrotingsdoelstelling op middellange termijn afwijken door de extra kosten voor de begroting die met betrekking tot de uitzonderlijke toestroom van vluchtelingen in 2015 en maatregelen die verband houden met veiligheid in 2016 werden gemaakt, aangezien tijdelijke afwijkingen telkens worden overgedragen voor een periode van in totaal drie jaar.

      (6)  De netto-overheidsuitgaven bestaan uit de totale overheidsuitgaven exclusief rente-uitgaven, uitgaven in het kader van programma’s van de Unie die volledig met inkomsten uit fondsen van de Unie worden gefinancierd en niet-discretionaire veranderingen in de uitgaven voor werkloosheidsuitkeringen. Nationaal gefinancierde bruto-investeringen in vaste activa worden uitgestreken over een periode van vier jaar. Er wordt rekening gehouden met discretionaire inkomstenmaatregelen of bij wet verplicht gestelde inkomstenstijgingen. Eenmalige maatregelen aan zowel de inkomsten- als de uitgavenzijde worden uitgevlakt.

      (7)  Voor Oostenrijk houdt de aanpassingsvereiste in 2018 rekening met de marge met betrekking tot buitengewone gebeurtenissen (toegekend voor 2016) aangezien tijdelijke afwijkingen worden overgedragen voor een periode van drie jaar.

      (8)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


Avis juridique important

|

31988H0349

88/349/EEG: Aanbeveling van de Raad van 9 juni 1988 betreffende de ontwikkeling van de exploitatie van hernieuwbare energie in de Gemeenschap

Publicatieblad Nr. L 160 van 28/06/1988 blz. 0046 - 0048

*****AANBEVELING  VAN DE RAAD  van 9 juni 1988  betreffende de ontwikkeling van de exploitatie van hernieuwbare energie in de Gemeenschap  (88/349/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de Raad in zijn resolutie van 16 september 1986 betreffende nieuwe doelstellingen inzake het energiebeleid van de Gemeenschap voor 1995 en de convergentie van het beleid van de Lid-Staten (1) als doelstelling de verdere ontwikkeling van nieuwe en hernieuwbare energie en de vergroting van hun bijdrage in de totale energiebalans heeft aanvaard;  Overwegende dat de Raad in zijn resolutie van 26 november 1986 betreffende beleidslijnen van de Gemeenschap voor de ontwikkeling van nieuwe en hernieuwbare energiebronnen (5) de Commissie heeft verzocht voorstellen in te dienen voor de ontwikkeling van de exploitatie van hernieuwbare energiebronnen in de Gemeenschap;  Overwegende dat deze bronnen ter plaatse aanwezig zijn en dat hun exploitatie een gunstige invloed heeft op de diversificatie, de verenigbaarheid in een groot aantal gevallen ten opzichte van het milieu, de veiligstelling van de energievoorziening in de Gemeenschap, alsook op de ontwikkeling van achtergebleven gebieden;  Overwegende dat de Raad bij Verordening (EEG) nr. 3301/86 (6) een communautair programma voor de ontwikkeling van bepaalde minder ontwikkelde regio's van de Gemeenschap door de exploitatie van het eigen energiepotentieel (VALOREN-programma) heeft ingesteld;  Overwegende dat onder de acties die bij voorrang voor een bijdrage uit het Europees Sociaal Fonds in aanmerking komen de acties inzake beroepsopleiding vallen die rechtstreeks voorbereiden op specifieke functies in ondernemingen van minder dan 500 personen en die verbonden zijn met de toepassing van nieuwe technologieën die bestreken worden door communautaire programma's inzake onderzoek en ontwikkeling;  Overwegende dat de ontwikkeling van hiernieuwbare energie noopt tot maatregelen op wetgevend, bestuursrechtelijk en financieel vlak;  Overwegende dat dient te worden gestreefd naar optimale exploitatie van deze energie in de Gemeenschap, met inachtneming van de economische vooruitzichten en de beschikbaarheid daarvan in de Lid-Staten;  Overwegende dat bij berekeningen inzake de rentabiliteit van deze energie rekening moet worden gehouden met de economische vooruitzichten op middellange en lange termijn;  Overwegende dat op communautair niveau de samenhang van de genomen maatregelen en een ruime verspreiding van de resultaten en opgedane ervaringen dienen te worden bevorderd, zodat kan worden toegewerkt naar het rendabel maken van de inspanningen voor de ontwikkeling van deze energie;  Overwegende dat in het vooruitzicht van de voltooiing van de interne markt, de samenwerking tussen bedrijven die uitrusting voor de exploitatie van hernieuwbare energie vervaardigen, alsook de uitbreiding van de markt dienen te worden vergemakkelijkt;  Overwegende dat hiernieuwbare energie een waardevolle bijdrage kan leveren om de energiebehoeften in de ontwikkelingslanden te dekken;  Overwegende dat bij de huidige stand van de technologie, zonneënergie, geothermische energie, windenergie, biomassa, energie uit afvalstoffen en hydro-elektrische energie, met name van gering vermogen, op korte en middellange termijn de meest concrete vooruitzichten op ontwikkeling bieden;  Overwegende dat de Commissie voornemens is om sectoriële voorstellen betreffende deze bronnen uit te werken die met name betrekking hebben op de principes die ten grondslag liggen aan de contractuele verhoudingen tussen producenten van elektriciteit uit hernieuwbare energie en de openbare bedrijven die elektriciteit leveren;  Overwegende dat de Commissie, wanneer dit dienstig blijkt, gemeenschappelijke certificeringsregels zal voorstellen, zodat de daaruit ontstane samenhang de door een Lid-Staat verleende certificering aanvaardbaar zal maken in de gehele Gemeenschap en aldus het vrije verkeer van uitrusting voor de exploitatie van hernieuwbare energie zal bevorderen,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN:  1. daar waar zulks dienstig en noodzakelijk blijkt, de wetgevingen en/of bestuursrechtelijke procedures in te voeren waardoor op een niet-discriminerende basis de beletsels voor de exploitatie van hernieuwbare energiebronnen uit de weg kunnen worden geruimd;  2. met name door continuïteit van de inspanningen, de bestaande onderzoek- en demonstratieprogramma's bij de Gemeenschap en in de Lid-Staten voort te zetten en deze periodiek technisch en economisch te evalueren tegen de achtergrond van de marktmogelijkheden, en ze dienovereenkomstig aan te passen;  3. in het bijzonder rekening te houden met de ontwikkeling van hernieuwbare energie en met energiebesparingen, in cooerdinatie met de overeenkomstige programma's van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, met name het VALOREN-programma, en van het Europees Sociaal Fonds;  4. de nationale overzichten van de hernieuwbare energiebronnen aan te vullen en regionaal en plaatselijk zo ruim mogelijk te verspreiden;  5. de samenwerking te bevorderen tussen de industrieën die uitrustingen vervaardigen voor de exploitatie van hernieuwbare energie en de overdracht van technologie en de samenwerking tussen kleine en middelgrote ondernemingen te vergemakkelijken om hen in staat te stellen zich aan te passen aan de potentiële vraag;  6. ter wille van de groei van het belang van de interne markt, zich hun verplichtingen te herinneren die zijn vastgelegd in Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (1) inzake de ontwerp-normen en technische voorschriften voor de exploitatie van uitrusting op het gebied van de hernieuwbare energie;  7. te stimuleren dat er voor leveringen aan elektriciteitsbedrijven van door particuliere producenten uit hernieuwbare energie opgewekte elektriciteit contractuele voorwaarden worden gesteld die zodanig zijn dat daardoor de economische exploitatie van deze energie op niet-discriminerende grondslag wordt vergemakkelijkt en er zorg voor te dragen dat deze voorwaarden aan de behoeften beantwoorden;  8. met name ten behoeve van de plaatselijke overheden en het midden- en kleinbedrijf, maatregelen te overwegen tot ondersteuning - financieel of anderszins - van haalbaarheidsstudies voor projecten voor de exploitatie van hernieuwbare energie, daar waar zulks dienstig zou zijn;  9. erop toe te zien dat bij overheidsinvesteringen rekening wordt gehouden met de mogelijkheid gebruik te maken van hernieuwbare energie en energiebesparende maatregelen;  10. rekening te houden met de meest recente vooruitzichten inzake economische levensvatbaarheid voor het stimuleren van een bepaalde vorm van hernieuwbare energie;  11. overeenkomstig zijn resolutie van 26 november 1986, te overwegen of er in de Lid-Staten waar deze nog ontbreken, adviesorganen kunnen worden opgericht om haalbaarheidsstudies uit te werken of de opstelling daarvan te vergemakkelijken en om projecten voor de exploitatie van hernieuwbare energie technisch en financieel op poten te zetten; die organen zouden ook bijzondere aandacht moeten besteden aan de voorlichting van het publiek over de concrete exploitatiemogelijkheden van deze bronnen en de milieuaspecten daarvan;  12. de uitwisseling van gegevens over de ontwikkeling van hiernieuwbare energie tussen de Lid-Staten onderling en op communautair niveau te vergemakkelijken, met name door overeenkomsten die voorzien in de toegang tot de nationale gegevensbases; de Commissie te helpen bij de verdere en volledige ontwikkeling van de communautaire gegevensbasis SESAME betreffende de in het kader van de nationale en communautaire programma's uitgevoerde projecten;  13. de uitwerking en invoering te overwegen van een geschikt systeem voor het verzamelen van statistische gegevens over hernieuwbare energie in samenwerking met het Bureau voor de Statistiek der Europese Gemeenschappen;  14. regelmatig de Commissie op de hoogte te stellen van de op het door deze aanbeveling bestreken gebied getroffen of overwogen maatregelen en de geboekte of verwachte resultaten daarvan; in het bijzonder worden de Lid-Staten verzocht de Commissie op gezette tijden in te lichten over de vooruitgang die is geboekt bij het opheffen van beletsels op het gebied van wetgeving en bestuur die het in exploitatie nemen van hernieuwbare energie in de weg staan; in dit verband zal de Commissie de meest geschikte maatregelen voorstellen of nemen om de initiatieven van de Lid-Staten te cooerdineren en - eigener beweging of op verzoek van een Lid-Staat - periodiek op communautair niveau vergaderingen beleggen voor de uitwisseling van gegevens ten einde de coherentie van die maatregelen na te gaan.  Gedaan te Luxemburg, 9 juni 1988.  Voor de Raad  De Voorzitter  M. BANGEMANN  (1) PB nr. C 279 van 17. 10. 1987, blz. 6.  (2) PB nr. C 167 van 27. 6. 1988.  (3) PB nr. C 80 van 28. 3. 1988, blz. 5.  (4) PB nr. C 241 van 25. 9. 1986, blz. 1.  (5) PB nr. C 316 van 1. 12. 1986, blz. 1.  (6) PB nr. L 305 van 31. 10. 1986, blz. 6.  (1) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8.


title: Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on the National Reform Programme 2011 of Luxembourgand delivering a Council opinionon the updated Stability Programme of Luxembourg, 2011-2014

text:
                EUROPESE COMMISSIE
                                                 Brussel, 7.6.2011
                                                 SEC(2011) 811 definitief
                                  Aanbeveling voor een
                          AANBEVELING VAN DE RAAD
          over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Luxemburg
                            en met een advies van de Raad
over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Luxemburg voor de periode 2011-
                                          2014
                               {SEC(2011) 724 definitief}
 ---pagebreak---                                             Aanbeveling voor een
                                      AANBEVELING VAN DE RAAD
                 over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Luxemburg
                                        en met een advies van de Raad
     over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Luxemburg voor de periode 2011-
                                                      2014
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121,
   lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het
   toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
   beleid1, en met name artikel 5, lid 3,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie2,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)     Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de
           Europese Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze
           Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen
           en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame
           groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
   (2)     De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het
           economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een
           besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten3
           aangenomen, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De lidstaten werd
           verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de
           geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
   1
            PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
   2
            PB C […] van [...], blz. […].
   3
            Voor 2011 gehandhaafd bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011.
NL                                                      2                                        NL
 ---pagebreak---    (3) Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse
       groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische
       governance in de EU en het eerste Europees Semester van voorafgaande en
       geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.
   (4) Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake
       begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de
       conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de
       jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte dat voorrang moet worden
       gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen
       van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen
       om de groei te stimuleren. Hij verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete
       maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun
       nationale hervormingsprogramma's worden opgenomen.
   (5) Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro
       Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden
       opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma's en de nationale
       hervormingsprogramma's.
   (6) Op 29 april 2011 heeft Luxemburg zijn geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2011
       voor de periode 2011-2014 en zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend.
       Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's
       terzelfder tijd geëvalueerd.
   (7) Rekening houdend met het uitzonderlijke gewicht van de financiële sector in de
       economie heeft Luxemburg de financiële en economische crisis vrij goed doorstaan.
       Nadat het reële bbp in 2009 met 3,6% was gedaald, was er in 2010 sprake van een snel
       herstel van de economie. Het bbp steeg met circa 3,5% onder impuls van een toename
       van de overheidsuitgaven waartoe de regering in het kader van het Europees
       Economisch Herstelprogramma had besloten, alsook onder invloed van een sterke
       groei van de netto-uitvoer. De werkgelegenheid bleef veerkrachtig, ten dele dankzij
       het     feit     dat   op      grote   schaal      gebruik    werd     gemaakt     van
       arbeidstijdverkortingsregelingen, wat door de autoriteiten werd aangemoedigd. De
       werkloosheid begon vanaf begin 2008 te stijgen en heeft zich grotendeels
       gestabiliseerd op circa 6%, een in Luxemburg historisch hoog niveau. Ondanks de
       recessie zijn de overheidsfinanciën in Luxemburg relatief gezond (een tekort van 1,7%
       en een brutoschuld van 18,4% in 2010) dankzij een zeer gunstige uitgangspositie.
   (8) Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad verrichte
       evaluatie van het geactualiseerde stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie
       dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-
       economische scenario in vergelijking met de voorjaarsprognose 2011 van de diensten
       van de Commissie aan de voorzichtige kant is. Volgens het programma wordt voor
       2011 een tekort van 1,0% beoogd, wat aansluit bij de voorjaarsprognoses van de
       diensten van de Commissie. In het programma wordt, bij ongewijzigd beleid, een
       verslechtering verwacht van het nominale tekort in 2012 tot 1,5% van het bbp voordat
       dit geleidelijk verbetert tot 0,8% van het bbp in 2014. De prognose van de diensten
       van de Commissie is iets optimistischer met een verwacht tekort van 1,1% van het bbp
       in 2012, op basis van een optimistischer macro-economisch scenario en een tragere
       stijging van de uitgaven. In het programma wordt er echter niet op gerekend dat de
NL                                             3                                              NL
 ---pagebreak---         middellangetermijndoelstelling (MTD), die wordt gedefinieerd als een structureel
        overschot van 0,5% van het bbp, binnen de programmaperiode 2011-2014 zal worden
        gehaald. Integendeel: het structurele tekort (zoals herberekend door de diensten van de
        Commissie volgens de algemeen aanvaarde methode op basis van de in het
        programma voorkomende informatie) zal naar verwachting geleidelijk verslechteren
        en omslaan van een overschot van 0,3% in 2011 in een tekort van 0,8% in 2014.
   (9)  Met een bbp-groei die naar verwachting solide zal blijven, zouden de
        overheidsfinanciën van Luxemburg profijt kunnen trekken van een verdere verbetering
        van het structurele saldo om de MTD al in 2012 te bereiken. Dit zou het land een
        veiligheidsmarge bieden tegen een mogelijke toekomstige economische teruggang en
        de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn helpen verbeteren.
        Bovendien zou het land, gelet op het geschatte effect van de latent aanwezige
        verplichtingen in verband met de vergrijzing, gebaat zijn bij een ambitieuzere MTD.
   (10) De leeftijdsgerelateerde overheidsuitgaven in Luxemburg zullen in de komende
        decennia naar verwachting de sterkste stijging in de EU te zien geven. De financiering
        op korte termijn van het pensioenstelsel wordt op dit ogenblik geschraagd door een
        geringe afhankelijkheidsratio van ouderen en is ten dele afhankelijk van de bijdragen
        die door de betrekkelijk jonge bevolking van grensoverschrijdende werknemers
        worden betaald. In de toekomst vindt een kentering van deze beide factoren plaats en
        zullen de pensioenkosten naar verwachting fors stijgen. Hoewel de regering een
        aanzienlijk bedrag aan financiële activa heeft opgebouwd en de pensioenreserves nog
        steeds toenemen, zullen deze middelen niet volstaan om de houdbaarheid van het
        stelsel te waarborgen. Daarnaast behoort de arbeidsparticipatie van ouderen (55-64-
        jarigen) met 38,2% (2009) tot de laagste in de EU-27 (EU-gemiddelde: 46%). Hoewel
        de wettelijk pensioenleeftijd in beginsel 65 jaar is, staat het Luxemburgse
        pensioenstelsel dikwijls pensionering op een eerder tijdstip toe zonder enige
        noemenswaardige verlaging van het pensioen, dat bovendien relatief hoog is. Als
        gevolg hiervan is de gemiddelde leeftijd waarop werknemers de arbeidsmarkt verlaten
        59,4 jaar, wat op de kosten van het pensioenstelsel weegt. In de plannen van de
        regering voor een hervorming van het pensioenstelsel is een nieuw model voorzien
        waarmee wordt beoogd werknemers op basis van vrijwilligheid langer aan het werk te
        houden. Dit zou de afhankelijkheidsgraad van het pensioenstelsel verbeteren. Dit
        mechanisme zou echter alleen gelden voor nieuwe gepensioneerden en zou alleen van
        toepassing zijn op het gedeelte van de loopbaan na de inwerkingtreding van de
        hervorming, waardoor het pas over 40 jaar ten volle effect zou gaan sorteren.
   (11) Het prijs- en kostenconcurrentievermogen van Luxemburg is sinds het begin van het
        vorige decennium aanmerkelijk verslechterd. De oorzaak hiervan ligt in de
        ontwikkelingen op het gebied van zowel lonen als productiviteit. Gedurende de
        periode 2000-2010 zijn de arbeidskosten per eenheid product in Luxemburg ongeveer
        anderhalf maal sneller gestegen dan gemiddeld in de EU-15, en meer dan vijfmaal
        sneller dan in Duitsland. Gelet op de overeenkomst tussen de regering en de
        vakbonden om de toepassing van het automatische indexeringsmechanisme van de
        lonen van het voorjaar tot oktober 2011 uit te stellen, zal de stijging van de reële lonen
        in 2011 aanzienlijk worden gematigd. Er moet nog een beslissing worden genomen
        over de volgende drempel. Gezien de huidige inflatieverwachtingen zou de
        eerstvolgende automatische indexering al in het voorjaar van 2012 kunnen
        plaatsvinden, waardoor de eerdere winst aan kostenconcurrentievermogen verloren
        zou gaan.
NL                                              4                                                  NL
 ---pagebreak---    (12) Ondanks een historisch sterke werkgelegenheidsgroei is de arbeidsparticipatie van de
        plaatselijke bevolking lager dan het EU-gemiddelde, vooral aan beide uiteinden van
        het leeftijdsspectrum. Van de nieuwe arbeidsplaatsen die in de afgelopen jaren zijn
        gecreëerd, hebben vooral niet-ingezetenen voordeel gehad. Alhoewel de stijging van
        de werkloosheid sinds 2008 verband houdt met de recessie, heeft deze een in
        toenemende mate structureel karakter, wat wordt geïllustreerd door het feit dat de
        werkgelegenheid in de aan de crisis voorafgaande jaren van economische groei circa
        4% per jaar moest toenemen om voor een marginale afname van de werkloosheid te
        zorgen. De jeugdwerkloosheid is met 16,1% in 2010 betrekkelijk hoog in vergelijking
        met het cijfer van 6% voor de beroepsbevolking als geheel. Het
        werkloosheidspercentage is in sterke mate afhankelijk van het studieniveau. Jonge
        Luxemburgers ondervinden voor de beschikbare banen sterke concurrentie van niet-
        ingezetenen, die dikwijls over evenveel – zo niet meer – kwalificaties beschikken.
   (13) De Luxemburgse regering heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het
        Euro Plus-pact4. Deze toezeggingen betreffen de vier doelstellingen van het pact. Op
        begrotingsgebied heeft de regering de grote lijnen van een pensioenhervorming
        goedgekeurd en zich ertoe verbonden deze hervorming uiterlijk eind 2011 te
        voltooien. Om de financiële stabiliteit te versterken, zijn de maatregelen gericht op
        stimulering van de veerkracht van de financiële sector door middel van regelgeving en
        toezicht op Europees en international niveau, en op voortzetting van de inspanningen
        om de structuur van de Luxemburgse economie te diversifiëren. Bij de
        werkgelegenheidsmaatregelen ligt de nadruk op verhoging van de efficiëntie van het
        actief werkgelegenheidsbeleid (hervorming van de "Administration de l'Emploi") en
        aanmoediging van een leven lang leren in de particuliere sector via een hogere
        medefinanciering door de staat. De maatregelen ter bevordering van het
        concurrentievermogen omvatten onder meer uitstel van de loonindexering vanaf het
        voorjaar van 2011 (impliciet in het automatische indexeringssysteem) tot oktober 2011
        en een toezegging om met de sociale partners te onderhandelen over een soortgelijk
        uitstel voor 2012. Ook heeft de regering toegezegd het ondernemingsklimaat te zullen
        verbeteren door administratieve vereenvoudiging en betere infrastructuur. Deze
        toezeggingen stroken met de bredere hervormingsagenda die in het
        stabiliteitsprogramma en het nationale hervormingsprogramma is vastgelegd, en
        pakken de uitdagingen aan op het gebied van pensioenen, concurrentievermogen,
        werkgelegenheid (met name van jongeren en oudere werknemers) en de financiële
        sector. Sommige van de voorgestelde hervormingen zijn echter niet erg gedetailleerd.
        De toezeggingen in het kader van het Euro Plus-pact zijn getoetst en in de
        aanbevelingen meegenomen.
   (14) De      Commissie       heeft       het     stabiliteitsprogramma         en     het      nationale
        hervormingsprogramma, daaronder begrepen de Luxemburgse toezeggingen in het
        kader van het Euro Plus-pact, onderzocht5. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar
        de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in
        Luxemburg, maar ook of zij met de EU-regels en richtsnoeren in overeenstemming
        zijn, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie
        te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. In
   4
        Meer bijzonderheden over de in het kader van het Euro Plus-pact gedane toezeggingen zijn te vinden in
        SEC(2011) 724.
   5
        SEC(2011) 724.
NL                                                   5                                                        NL
 ---pagebreak---          het licht daarvan is de Commissie van mening dat een ambitieuzere vermindering van
         het tekort in 2011 mogelijk moet zijn gelet op de gunstige macro-economische
         vooruitzichten, en dat een grotere budgettaire inspanning het mogelijk zou maken de
         MTD in 2012 te bereiken. Ook moeten verdere stappen worden ondernomen om het
         pensioenstelsel te hervormen en beroepsactiviteit op oudere leeftijd te bevorderen, het
         concurrentievermogen te versterken en jongeren te helpen een baan te vinden.
   (15)  In het licht van deze beoordeling heeft de Raad de actualisering 2011 van het
         stabiliteitsprogramma van Luxemburg onderzocht. Zijn advies6 daarover is met name
         in de onderstaande aanbevelingen (1) en (2) weergegeven. Rekening houdende met de
         conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2011 heeft de Raad het nationale
         hervormingsprogramma van Luxemburg onderzocht,
   BEVEELT AAN dat Luxemburg in de periode 2011-2012 actie onderneemt om:
   (1)     De verbeterende conjuncturele omstandigheden te benutten om de
           begrotingsinspanning te intensiveren teneinde het nominale tekort verder te verlagen
           en de middellangetermijndoelstelling in 2012 te bereiken.
   (2)     Een grootschalige pensioenhervorming voor te stellen en ten uitvoer te leggen om de
           betaalbaarheid van het pensioenstelsel op lange termijn te waarborgen, waarbij in de
           eerste plaats maatregelen worden getroffen die de participatiegraad van oudere
           werknemers vergroten, met name door vervroegde uittreding te ontmoedigen, en
           daarnaast ook maatregelen worden genomen die de wettelijke pensioenleeftijd aan de
           levensverwachting koppelen.
   (3)     In overleg met de sociale partners en in overeenstemming met de nationale praktijk
           het loonvormingssysteem te hervormen om ervoor te zorgen dat loonstijgingen de
           ontwikkelingen op het gebied van arbeidsproductiviteit beter weerspiegelen en het
           concurrentievermogen ondersteunen.
   (4)     Stappen te ondernemen om de jeugdwerkloosheid terug te dringen door maatregelen
           op het gebied van scholing en opleiding te treffen die erop zijn gericht de
           vaardigheden van jongeren beter af te stemmen op de arbeidsvraag.
   Gedaan te Brussel,
                                                      Voor de Raad
                                                      De voorzitter
   6
         Uit hoofde van artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.
NL                                                      6                                        NL


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 11 februari 2005 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van de Banco de Portugal (ECB/2005/3)

text:
               26.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 50/6

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

   van 11 februari 2005
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van de Banco de Portugal
   (ECB/2005/3)
   (2005/C 50/06)
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid op artikel 27.1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken van het Eurosysteem worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               De Raad van de Europese Unie heeft in haar Besluit 1999/70/EG van 25 januari 1999 betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken (1) PricewaterhouseCoopers — Auditores e Consultores, Lda. aanvaard als de externe accountant van de Banco de Portugal.

               (3)

               Ingevolge een recente wijziging in de Portugese wetgeving, dienen uitsluitend „revisores oficiais de contas” (beëdigde accountants) de rekeningen te controleren. Dientengevolge is de Banco de Portugal van mening dat het aangewezen ware PricewaterhouseCoopers — Auditores e Consultores, Lda. te vervangen door PricewaterhouseCoopers & Associados — Sociedade de Revisores Oficiais de Contas, Lda., daar eerstgenoemde niet de status van beëdigd accountant heeft. De ECB heeft geen bezwaar tegen deze wijziging.

               (4)

               De duur van het mandaat van de externe accountant is ongewijzigd,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   PricewaterhouseCoopers & Associados — Sociedade de Revisores Oficiais de Contas, Lda. wordt aanbevolen als de externe accountant van de Banco de Portugal met ingang van het boekjaar 2004 voor 1 jaar met de mogelijkheid van verlenging.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 11 februari 2005.

            De President van de ECB

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  PB L 22 van 29.1.1999, blz. 69. Besluit, laatstelijk gewijzigd bij Besluit 2004/651/EG (PB L 298 van 23.9.2004, blz. 23).


title: Aanbeveling van de Raad van 9 juli 2013 over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Malta en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Malta voor de periode 2012-2016

text:
               30.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/59

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 9 juli 2013
   over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Malta en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Malta voor de periode 2012-2016
   2013/C 217/15
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) vastgesteld en heeft op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werden verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 10 juli 2012 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2012 van Malta vastgesteld en een advies over het stabiliteitsprogramma van Malta voor de periode 2012-2015 uitgebracht.

               (5)

               Op 28 november 2012 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2013 voor coördinatie van het economisch beleid. Eveneens op 28 november 2012 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011, het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, daarin werd Malta genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 7 februari 2013 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2013 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2013 aangenomen.

               (7)

               Op 14 maart 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, een normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, het aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (8)

               Op 10 april 2013 heeft de Commissie de resultaten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor Malta die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Malta wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten worden gehouden en een beleidsoptreden vereisen. Met name de ontwikkelingen in de banksector en op de vastgoedmarkt rechtvaardigen een nauwlettend toezicht. De houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn vergt beleidsmatige aandacht.

               (9)

               Malta heeft op 30 april 2013 zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2016 en zijn nationale hervormingsprogramma voor 2013 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden, zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (10)

               Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma is de Raad van oordeel dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is. De Raad heeft zijn beschikking betreffende het bestaan van een buitensporig tekort op Malta op 4 december 2012 (5) ingetrokken naar aanleiding van zijn correctie in 2011, die op basis van de najaarsprognoses van de diensten van de Commissie van 2012 houdbaar leek. Niettemin werd voor Malta in 2012 een algemeen overheidstekort van 3,3 % van het bbp geconstateerd, wederom boven de referentiewaarde van 3 % van het bbp. De in het stabiliteitsprogramma opgenomen begrotingsstrategie heeft tot doel het tekort langzamerhand terug te brengen van 3,3 % van het bbp in 2012 tot 0,8 % van het bbp in 2016, waarmee de middellangetermijndoelstelling (MTD) geleidelijk aan in zicht komt. Het stabiliteitsprogramma bevestigt de MTD van een structureel evenwicht, hetgeen ambitieuzer is dan het stabiliteits- en groeipact vereist, maar volgens de planning wordt dat niet binnen de stabiliteitsprogrammaperiode gehaald. Voor de in het stabiliteitsprogramma opgenomen tekortdoelstelling voor 2013 wordt uitgegaan van relatief sterke groei in belastinginkomsten, die niet volledig kunnen worden verklaard door het onderliggende macro-economische scenario. Bovendien wordt die doelstelling niet onderbouwd door specifieke maatregelen, en dat geldt ook voor de daaropvolgende jaren. Als gevolg daarvan bedraagt de wijziging van het geplande (herberekende) structurele saldo aanzienlijk meer dan in de prognoses van de diensten van de Commissie. Volgens die prognoses gaat het structurele saldo er bij ongewijzigd beleid in 2013 namelijk slechts ¼ procentpunt van het bbp op vooruit, en in 2014 ook maar marginaal.
               De algemene overheidsschuld zal naar verwachting gedurende de hele programmaperiode onder de grenswaarde van 60 % van het bbp blijven. De nationale autoriteiten verwachten dat de schuld in 2014 zal oplopen tot 74,2 % van het bbp en daarna zal beginnen te dalen tot 70 % in 2016. Volgens de voorjaarsprognoses van de diensten van de Commissie voor 2013 zal de schuldquote iets sneller stijgen, tot 74,9 % in 2014, aangezien verwacht wordt dat het primaire tekort zal blijven toenemen. Gelet op de correctie van het buitensporig tekort in 2011, bevindt Malta zich in een overgangsperiode van drie jaar, vanaf 2012, voor de toepassing van de benchmark voor de schuldreductie. Malta heeft in 2012 onvoldoende voortgang geboekt op weg naar naleving van het schuldcriterium, en zal dat naar verwachting in de periode 2013-2014 ook niet doen. Hoewel het begrotingskader van Malta tamelijk flexibel is, vormen het niet-bindende karakter en de korte planninghorizon voor de begroting geen ondersteuning van een gezonde begrotingssituatie. Richtlijn 2011/85/EU (6) tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten is nog niet omgezet en er is nog geen structurele begrotingsregel in het intern recht ingevoerd, zoals bij het Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de Economische en Monetaire Unie, ondertekend te Brussel op 2 maart 2012, wordt voorgeschreven. In het stabiliteitsprogramma spreekt de regering haar intentie uit om een begrotingsraad op te zetten, maar daarvoor bestaan nog geen concrete plannen.

               (11)

               Naleving en ontwijking van de belastingwetgeving blijven een uitdaging vormen voor de kwaliteit van de overheidsfinanciën. De autoriteiten hebben een aantal relevante maatregelen ingevoerd en er zitten nog meer maatregelen in de pijplijn, maar de uitvoering moet nauwgezet worden gevolgd, aangezien er tot dusver geen resultaat is gezien. De fiscale prikkels voor ondernemingen om schulden te maken, zijn nog steeds zeer hoog. In 2012 prijkte Malta als tweede op de lijst van landen met het grootste gat tussen de fiscale behandeling van schulden en de financiering met eigen vermogen van nieuwe investeringen. Deze bevoordeling van schulden kan tot een veel te hoge schuldenlast van het bedrijfsleven en tot een inefficiënte kapitaalallocatie leiden. Malta is een van de weinige lidstaten die geen enkele voorziening hebben om iets te doen tegen de bevoordeling van schulden.

               (12)

               Malta heeft nog steeds problemen ten aanzien van de houdbaarheid van zijn overheidsfinanciën vanwege het begrotingseffect van de vergrijzing, dat naar verwachting aanzienlijk boven het EU-gemiddelde zal liggen. De toename van de pensioenuitgaven neemt meer dan de helft van de totale voorziene toename aan leeftijdsgebonden uitgaven voor hun rekening, terwijl de wettelijke pensioenleeftijd in vergelijking met andere lidstaten laag blijft en de stijging daarvan die bij de hervormingen van 2006 wettelijk is vastgelegd, langzaam is. Om de houdbaarheid te garanderen, is nog een hervorming nodig, waarbij erop moet worden toegezien dat de pensioenen toereikend blijven en iets moet worden gedaan aan de intergenerationele schuldenproblematiek. Weliswaar zijn besprekingen gevoerd met de sociale partners, maar daaruit zijn geen voorstellen voor verdere pensioenhervormingen naar voren gekomen. De arbeidsparticipatie van oudere werknemers is laag en er moet nog een brede strategie voor actief ouder worden, worden voltooid. Beperkte toegankelijkheid tot eerstelijnszorg, kan, in combinatie met de voorziene vergrijzing van de bevolking, op lange termijn tot hoge gezondheidszorgkosten leiden. De administratieve capaciteit op het gebied van overheidsopdrachten is zwak, wat leidt tot gecompliceerde en langdurige procedures.

               (13)

               De maatregelen die zijn genomen om het percentage vroegtijdige schoolverlaters te verlagen, waaronder de recente lancering van het voorbereidende proces dat moet leiden tot een strategie op het gebied van vroegtijdig schoolverlaten worden verwelkomd, onder meer om de kloof tussen de vraag naar bepaalde vaardigheden en het aanbod daarvan te verkleinen. De doeltreffendheid van de beleidsinspanningen hangt af van de juiste en tijdige uitvoering, die vervolgens ook nauwlettend moet worden gevolgd. Niettemin vormt de gebrekkige aansluiting van onderwijs en opleiding op de behoeften van de arbeidsmarkt een groot knelpunt. Van de geplande vorming van één leerlingenstelsel dat verschillende kwalificatieniveaus dekt, wordt ook verwacht dat het zal bijdragen tot een beroepsbevolking die is afgestemd op de behoeften van de arbeidsmarkt.

               (14)

               Malta heeft ook belangrijke stappen gezet om de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces te bevorderen, met name door verbetering van de mogelijkheden om werk en gezin te combineren. De arbeidsparticipatie van vrouwen blijft toenemen, mede onder invloed van een gunstig cohorteffect. Er is echter ruimte voor verbetering: de arbeidsparticipatie van vrouwen blijft namelijk nog steeds laag, onder meer als gevolg van ouderschap; het verschil in arbeidsparticipatie tussen mannen en vrouwen is het grootste in de Unie. Het nog meer bevorderen van flexibele arbeidsregelingen en de voorziening van betaalbare kinder- en naschoolse opvang verhogen voor een breder segment van de bevolking kan bijdragen aan een verdere toename van de arbeidsparticipatie van vrouwen.

               (15)

               Malta's mechanisme om de lonen aan te passen aan de kosten van levensonderhoud heeft specifieke kenmerken die het negatieve effect ervan op de algemene arbeidsmarktprestaties en loonaanpassing lijken te verzachten: het mechanisme voorziet in een forfaitaire toename, waardoor boven het referentiebasissalaris slechts een gedeeltelijke doorrekening van de inflatie in de lonen plaatsvindt, waarbij op micro- en macroniveau afwijkingsclausules beschikbaar zijn en de loononderhandelingen volledig gedecentraliseerd zijn. Niettemin kleeft aan het mechanisme potentieel nog een probleem ten aanzien van de flexibiliteit van de werkelijke lonen wanneer de economie door een zeer diep dal gaat; in die gevallen hindert het de aanpassing van de arbeidsmarkt en het concurrentievermogen. De prijsfluctuatie van sommige onderdelen van de prijsindex die in het mechanisme worden gebruikt, met name energieprijzen, kunnen de inflatie aanjagen via loon-prijsspiralen. Daarom zijn de verzameling van gegevens over loon en productiviteit op sectoraal niveau en nauwlettend toezicht op de effecten van het loonindexeringsmechanisme essentieel om potentiële risico's te verzachten. De Maltese autoriteiten moeten het effect van het mechanisme op de economie van nabij volgen en bereid zijn het te hervormen indien nodig.

               (16)

               Het concurrentievermogen van Malta blijft risico lopen door de zeer beperkte diversificatie en de slechte milieuprestaties van zijn energievoorziening, wat tot hoge elektriciteitstarieven leidt. De slechte financiële situatie van de voornaamste energieleverancier (Enemalta) vergroot de onzekerheid, maar de elektriciteitverbinding met Sicilië zal naar verwachting na 2014 voor verlichting van de problematiek zorgen. Hoewel met een aantal initiatieven verder is gegaan, waaronder de introductie van fotovoltaïsche energie, blijft het aandeel hernieuwbare energiebronnen bijzonder gering en de haalbaarheid van grote projecten, zoals de ontwikkeling van windmolenparken, lijkt op het spel te staan. Er is vooruitgang geconstateerd wat de energie-efficiëntie betreft, met name voor openbare gebouwen, dankzij financiële ondersteuning van de Unie. De milieuprestatie van het Maltese vervoerssysteem is ook slecht. Een brede vervoersstrategie om het openbaar vervoer, het wegennet en de CO2-prestaties van het vervoerssysteem te verbeteren en het gebruik van andere soorten vervoer dan personenwagens verder te stimuleren, zouden Malta ten goede komen.

               (17)

               De bankensector in Malta is zeer groot in vergelijking met de binnenlandse economie. Hoewel dit voornamelijk een gevolg is van niet-systeemkritische binnenlandse en internationale banken, die maar in beperkte mate aan de binnenlandse economie blootstaan, is het gerechtvaardigd deze niettemin onder streng toezicht te laten staan om negatieve gevolgen voor de financiële stabiliteit door hun activiteiten te voorkomen. De binnenlandse banken blijven in hoge mate blootstaan aan ontwikkelingen op de vastgoedmarkt, maar ondertussen blijft het aantal specifieke voorzieningen voor verliezen op leningen relatief gering. Er zijn beleidsdiscussies gevoerd, maar de resultaten daarvan moeten nog in passende regelgeving worden omgezet. Het rechtssysteem heeft te maken met inefficiëntie die een risico vormt voor de financiële stabiliteit. De lange tijd die nodig is voor de afhandeling van faillissementen blokkeert de efficiënte handhaving van de zakelijke zekerheden. In tijden van economische stress kunnen de bankbalansen hierdoor extra onder druk komen te staan waardoor de verliezen toenemen, hetgeen resulteert in een noodzaak tot herkapitalisatie.

               (18)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Malta verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale hervormingsprogramma beoordeeld en een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Malta, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 5 weergegeven.

               (19)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma van Malta onderzocht en zijn advies (7) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (20)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in aanbeveling 2 en 5 weergegeven.

               (21)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (8). Als land dat de euro als munt heeft, dient ook Malta erop toe te zien dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat Malta in de periode 2013-2014 actie onderneemt om:

               1.

               de maatregelen te specificeren en uit te voeren die nodig zijn om de jaarlijkse structurele aanpassingsinspanning die de Raad in zijn aanbevelingen in het kader van de buitensporigtekortprocedure heeft gedaan ter correctie van het buitensporige tekort vóór 2014 op een houdbare en groeivriendelijke manier, waarbij zo min mogelijk gebruik wordt gemaakt van eenmalige of tijdelijke maatregelen. Na correctie van het buitensporig tekort de structurele aanpassingsinspanning in een passend tempo voort te zetten om tegen 2019 de MTD te halen. In 2013 een bindend, op regels gebaseerd meerjarig begrotingskader in te stellen. De concrete invulling van maatregelen te garanderen om de naleving van de belastingwetgeving te verbeteren en de belastingontduiking te bestrijden, en actie ondernemen om de fiscale bevoordeling van schulden van ondernemingen te verminderen;

               2.

               te zorgen voor langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën, het pensioensysteem te blijven hervormen om de verwachte toename van de uitgaven in te tomen, onder meer door maatregelen als een versnelde verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd, de effectieve pensioenleeftijd te verhogen door de pensioengerechtigde leeftijd en de pensioenen aan te passen aan de veranderingen in de levensverwachting en door particulier pensioensparen te bevorderen. Maatregelen te nemen om de arbeidsparticipatie van oudere werknemers te verhogen door een brede strategie voor actief ouder worden te voltooien en in te voeren. Hervormingen in de gezondheidszorg na te streven om de kosteneffectiviteit van de sector te verhogen, met name door de openbare eerstelijnszorg te versterken. De efficiëntie te verbeteren en de lengte van de procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten te beperken;

               3.

               door te gaan met beleidsinspanningen om vroegtijdig schoolverlaten terug te dringen, met name door het opzetten van een uitgebreid monitoringsysteem, en de arbeidsmarktrelevantie van onderwijs en opleiding te vergroten om vaardigheidslacunes aan te pakken, onder meer door de aangekondigde hervorming van het leerlingenstelsel. Door te gaan met de ondersteuning van de verbeterde arbeidsmarktparticipatie van vrouwen door flexibele arbeidsregelingen te bevorderen, met name door te voorzien in meer en betaalbaardere kinder- en naschoolse opvang;

               4.

               door te gaan met inspanningen om de energiemix en de energiebronnen te diversifiëren, met name door op ruimere schaal hernieuwbare energie in te zetten door de elektriciteitsverbinding met Sicilië tijdig te voltooien. De inspanningen op peil te houden om energie-efficiëntie te bevorderen en de uitstoot door de vervoerssector te beperken;

               5.

               maatregelen te nemen om de voorzieningen voor waardeverminderingen op probleemkredieten in de banksector verder te versterken om de potentiële risico's als gevolg van de blootstelling aan de vastgoedmarkt te verzachten. De beleidsinspanning te handhaven om strikt toezicht op de banksector te garanderen, onder meer op de niet-systeemkritische binnenlandse en internationaal georiënteerde banken. De algemene efficiëntie van het rechtssysteem te verbeteren, bijvoorbeeld door de tijd die nodig is voor de oplossing van faillissementen te bekorten.

      Gedaan te Brussel, 9 juli 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         R. ŠADŽIUS

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2013 gehandhaafd bij Besluit 2013/208/EU van de Raad van 22 april 2013 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 118 van 30.4.2013, blz. 21).

      (4)  PB C 219 van 24.7.2012, blz. 61.

      (5)  Besluit 2012/778/EU van de Raad van 4 december 2012 (PB L 342 van 14.12.2012, blz. 43).

      (6)  Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (PB L 306 van 23.11.2011, blz. 41).

      (7)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (8)  Zie bladzijde 97 van dit Publicatieblad.