title: Aanbeveling van de Raad van 28 juni 2011 inzake beleid ter bestrijding van voortijdig schoolverlaten  Voor de EER relevante tekst

text:
               1.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 28 juni 2011
   inzake beleid ter bestrijding van voortijdig schoolverlaten
   (Voor de EER relevante tekst)
   2011/C 191/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 165 en 166,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De term voortijdig schoolverlaten wordt gebruikt voor degenen die hun onderwijs en opleiding stopzetten na slechts lager middelbaar onderwijs of minder te hebben gevolgd, en die niet langer onderwijs en opleiding genieten.

               (2)

               Het terugdringen van voortijdig schoolverlaten is een essentiële voorwaarde om een aantal kerndoelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken. Het gaat in dit verband om de verwezenlijking van zowel de doelstelling van „slimme groei”, dankzij verbetering van het onderwijs- en opleidingsniveau, als die van „inclusieve groei” door het aanpakken van een van de voornaamste risicofactoren voor werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting. Een van de centrale doelstellingen van de Europa 2020-strategie is derhalve om schooluitval van 14,4 % in 2009 terug te brengen tot minder dan 10 % in 2020. De lidstaten hebben toegezegd om — met inachtneming van hun uitgangspositie en nationale omstandigheden — nationale doelen vast te stellen.

               (3)

               Overeenkomstig de in Besluit 2010/707/EU vervatte richtsnoeren inzake het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, voor de uitvoering van de Europa 2020-strategie moeten de lidstaten alle nodige maatregelen nemen om voortijdig schoolverlaten te voorkomen (1).

               (4)

               Het vlaggenschipinitiatief Een Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting biedt een kader voor maatregelen ten behoeve van sociale en territoriale samenhang, waarbij in het bijzonder de nadruk ligt op de bestrijding van de armoedeval en de intensivering van preventieve maatregelen. Hiermee wordt ingespeeld op de centrale doelstelling van Europa 2020 om in het komende decennium minstens 20 miljoen mensen een uitweg uit armoede en sociale uitsluiting te bieden.

               (5)

               Doel van Jeugd in beweging, een vlaggenschipinitiatief van de Europa 2020-strategie, is „de resultaten en de internationale aantrekkingskracht van de hogeronderwijsinstellingen in Europa verbeteren en de algemene kwaliteit van alle onderwijs- en opleidingsniveaus in de EU verhogen, met evenveel aandacht voor talent als voor gelijke kansen. Om dit te bereiken moet de mobiliteit van studenten en stagiairs worden bevorderd en moeten er betere banen komen voor jongeren”.

               (6)

               Volgens de conclusies van de Raad van 5-6 mei 2003 over referentieniveaus van Europese gemiddelde prestaties in onderwijs en opleiding (benchmarks), diende het percentage voortijdige schoolverlaters in 2010 minder dan 10 % te bedragen. Voortijdige schoolverlaters worden in dit verband omschreven als personen tussen de 18 en 24 jaar met alleen lager secundair onderwijs of minder, die geen onderwijs of opleiding meer volgen. Deze benchmark is niet gehaald. Een op de zeven jongeren breekt momenteel onderwijs of opleiding af voordat hij de tweede fase van het voortgezet onderwijs heeft afgerond.

               (7)

               De resolutie van de Raad van 15 november 2007 over nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen (2) beklemtoont de noodzaak om het algemene vaardigheidsniveau te verhogen en daarbij prioriteit te geven aan onderwijs en opleiding voor degenen die het risico op economische en sociale uitsluiting lopen, met name voortijdige schoolverlaters. Voorts wordt benadrukt dat werkzoekenden beroepskeuzebegeleiding en persoonlijke opleidingsplannen moeten worden geboden en dat de erkenning van door middel van formeel, niet-formeel en informeel leren verkregen leerresultaten nader moet worden uitgewerkt.

               (8)

               In de conclusies van de Raad van 22 mei 2008 over volwasseneneducatie wordt de rol erkend die volwasseneneducatie speelt bij de bestrijding van voortijdig schoolverlaten doordat hiermee een tweede kans wordt geboden aan volwassenen die niet over kwalificaties beschikken, waarbij de nadruk in het bijzonder ligt op basisvaardigheden, IT-vaardigheden en het leren van talen.

               (9)

               In zijn conclusies van 12 mei 2009 betreffende een strategisch kader voor Europese samenwerking op het gebied van onderwijs en opleiding (ET 2020) is de Raad overeengekomen dat uiterlijk in 2020 het aandeel van voortijdige verlaters van onderwijs en opleiding minder dan 10 % moet bedragen.

               (10)

               In de conclusies van de Raad van 26 november 2009 over het onderwijs aan kinderen met een migrantenachtergrond wordt opgemerkt dat grote aantallen kinderen met een migrantenachtergrond het in het onderwijs weliswaar goed doen, maar dat deze leerlingen in het algemeen vaker voortijdig afhaken. Het gemiddelde schooluitvalcijfer van migrantenleerlingen is in de gehele EU twee maal zo hoog als dat van autochtone leerlingen. De beschikbare gegevens duiden erop dat het schooluitvalcijfer onder Roma nog hoger ligt.

               (11)

               De Raad kwam in zijn conclusies van 11 mei 2010 over de sociale dimensie van onderwijs en opleiding overeen dat om schooluitval met succes te voorkomen kennis moet worden opgedaan over risicogroepen op lokaal, regionaal en nationaal niveau en dat er systemen moeten komen voor het vroegtijdig opsporen van personen die dit risico lopen. De Raad concludeerde voorts dat er algemene, transsectorale strategieën moeten worden gevolgd met een reeks stelselmatige beleidsmaatregelen voor de hele school waarmee de diverse oorzaken van schooluitval worden aangepakt.

               (12)

               De redenen voor schooluitval lopen van land tot land en ook binnen regio's sterk uiteen. Beleid om voortijdig schoolverlaten te bestrijden moet op de specifieke lokale, regionale of nationale situatie worden afgestemd; er bestaat niet één passende oplossing voor alle lidstaten.

               (13)

               Ondanks de verschillen tussen landen en regio's zijn er in alle lidstaten sterke aanwijzingen dat schooluitval onder kansarme en kwetsbare groepen vaker voorkomt. Ook jongeren met speciale onderwijsbehoeften zijn oververtegenwoordigd onder de jongeren die onderwijs en opleiding voortijdig afbreken. Voortijdig schoolverlaten is het gevolg van maatschappelijke achterstand en bestendigt tegelijkertijd het risico om maatschappelijk te worden buitengesloten.

               (14)

               Met volledige inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel kan een Europees kader voor een breed beleid inzake voortijdig schoolverlaten de lidstaten behulpzaam zijn bij het evalueren van bestaand beleid, het opstellen van hun nationale hervormingsprogramma's in het kader van de Europa 2020-strategie en het uitvoeren van strategieën met een hoog rendement en een goede kosten-batenverhouding. Het kan ook de basis vormen voor samenwerking via de open coördinatiemethode en als richtinggever voor het gebruik van EU–financieringsinstrumenten dienen.

               (15)

               Er gaat altijd enige tijd overheen voordat onderwijshervormingen effect sorteren. Om binnen het volgende decennium een daling van de schooluitvalcijfers te bewerkstelligen en het streefcijfer van Europa 2020 te halen, moeten er zo snel mogelijk breed opgezette en sectoroverschrijdende strategieën inzake voortijdig schoolverlaten worden geïmplementeerd,

         BEVEELT DE LIDSTATEN AAN:
   Het in de bijlage bij deze aanbeveling beschreven kader te benutten om, naargelang de nationale situatie:

               1.

               de voornaamste factoren te inventariseren die leiden tot voortijdig schoolverlaten en de kenmerken van het verschijnsel op nationaal, regionaal en lokaal niveau door te lichten als basis voor gericht en doeltreffend, wetenschappelijk onderbouwd beleid;

               2.

               er zorg voor te dragen dat uiterlijk eind 2012 breed opgezette strategieën inzake voortijdig schoolverlaten voorhanden zijn, en dat deze worden uitgevoerd in overeenstemming met de nationale prioriteiten en de doelstellingen in het kader van Europa 2020. Er worden breed opgezette strategieën ontwikkeld met preventiemaatregelen en interventiemaatregelen, alsook met compensatiemaatregelen om degenen die het onderwijsstelsel verlaten hebben, te reïntegreren;

               3.

               te waarborgen dat deze strategieën adequate maatregelen omvatten voor groepen die in de lidstaat aan een groter risico op schooluitval blootstaan, zoals kinderen uit in sociaaleconomisch opzicht kansarme milieus, met een migranten- of Roma-achtergrond, of met speciale onderwijsbehoeften;

               4.

               erop toe te zien dat deze strategieën op een samenhangende wijze op zowel het algemene onderwijs als beroepsonderwijs en -opleiding alsook op de specifieke problemen van elk van deze categorieën gericht zijn;

               5.

               maatregelen ter vermindering van schooluitvalpercentages in het relevante kinder- en jongerenbeleid te integreren en de activiteiten in de diverse beleidssectoren te coördineren;

               6.

               onder erkenning van de belangrijke rol van leerkrachten, schoolleiders en ander onderwijzend personeel, ervoor te zorgen dat alle belanghebbenden betrokken worden bij deze maatregelen en activiteiten om mensen te helpen die de school voortijdig dreigen te verlaten of die al hebben afgehaakt.

         VERZOEKT DE COMMISSIE:

               1.

               in het ET 2020 een bijdrage te leveren tot de inspanningen van de lidstaten door op verschillende onderwijsniveaus de ontwikkelingen in de lidstaten te volgen teneinde trends vast te stellen;

               2.

               het opstellen van nationale strategieën door middel van de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken te ondersteunen, en de voorwaarden te helpen scheppen voor een doeltreffend wederzijds leerproces, netwerkvorming en experimenten met innovatieve benaderingen van de lidstaten betreffende maatregelen ter vermindering van voortijdig schoolverlaten en ter verbetering van de onderwijsresultaten van kinderen uit groepen die het risico op schooluitval lopen;

               3.

               maatregelen die bijdragen tot het dalen van schooluitvalcijfers in alle relevante, op kinderen en jongeren gerichte EU-acties te integreren;

               4.

               het opstellen van doeltreffend beleid ter bestrijding van voortijdig schoolverlaten te ondersteunen door de aanzet te geven tot vergelijkende studies en onderzoek, en samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied aan te moedigen;

               5.

               er — in samenwerking met de lidstaten en zonder vooruit te lopen op de onderhandelingen over het toekomstig financieel kader — zorg voor te dragen dat de EU-programma's betreffende een leven lang leren, jeugd en onderzoek, alsmede de Europese structuurfondsen de tenuitvoerlegging van strategieën van de lidstaten inzake voortijdig schoolverlaten ondersteunen en er een bijdrage toe leveren;

               6.

               via de jaarlijkse groeianalyse regelmatig verslag uit te brengen over de voortgang ten aanzien van het doel van Europa 2020 en de uitvoering van de strategieën van de lidstaten inzake voortijdig schoolverlaten, zulks in het kader van de rapportageregelingen voor het ET 2020.

      Gedaan te Luxemburg, 28 juni 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         FAZEKAS S.

      (1)  PB L 308 van 24.11.2010, blz. 46.

      (2)  PB C 290 van 4.12.2007, blz. 1.

      BIJLAGE

         EEN KADER VOOR BREED OPGEZET BELEID TER BESTRIJDING VAN VOORTIJDIG SCHOOLVERLATEN

      Strategieën inzake voortijdig schoolverlaten dienen gebaseerd te zijn op een analyse op nationaal, regionaal en lokaal niveau van de omstandigheden die leiden tot dit verschijnsel, aangezien gemiddelde schooluitvalcijfers vaak grote verschillen tussen regio's of landen aan het zicht onttrekken. Voortijdige schoolverlaters vormen een heterogene groep en de individuele redenen om het onderwijs voortijdig af te breken lopen in hoge mate uiteen. De gezinssituatie en de meer algemene sociaaleconomische omstandigheden, zoals de zuigkracht van de arbeidsmarkt, zijn belangrijke factoren. Het effect ervan is afhankelijk van de opzet van het onderwijs- en opleidingsstelsel, de beschikbare leermogelijkheden en de leeromgeving. De coördinatie van beleid dat is gericht op het welzijn van kinderen en jongeren, sociale zekerheid, werkgelegenheid voor jongeren en toekomstige loopbaanperspectieven speelt een belangrijke rol bij het terugdringen van schooluitval.
      1.   Inventarisatie van de voornaamste factoren en monitoring

      Aan de processen die leiden tot voortijdig schoolverlaten liggen complexe, uiteenlopende oorzaken ten grondslag; dikwijls is er echter sprake van een verband met sociaaleconomische achterstandssituaties, lage onderwijsniveaus, vervreemding van onderwijs en opleiding of slechte prestaties, de zuigkracht van de arbeidsmarkt en/of een combinatie van sociale, emotionele en onderwijsgerelateerde problemen, waardoor mensen blootstaan aan het gevaar van schooluitval.
      Het soort onderwijs dat de leerlingen volgen moet in aanmerking worden genomen. In sommige lidstaten kiezen leerlingen die moeilijkheden hebben ondervonden in het algemeen onderwijs, vaak voor beroepsonderwijs en -opleiding. In dergelijke gevallen zien scholen in het beroepsonderwijs zich geconfronteerd met een bijzondere verantwoordelijkheid en uitdaging waar het gaat om het beperken van voortijdig schoolverlaten. Een wetenschappelijk onderbouwd beleid vraagt dat er bijzondere aandacht uitgaat naar de resultaten van de afzonderlijke onderwijs- en opleidingssectoren.
      Om wetenschappelijk gefundeerd en kosteneffectief beleid ter bestrijding van voortijdig schoolverlaten te kunnen ontwikkelen, moeten er dienaangaande gegevens worden verzameld en bijgehouden. Dit zou een analyse op lokaal, regionaal en nationaal niveau mogelijk moeten maken. Het zou hierbij kunnen gaan om informatie over schooluitvalpercentages, over de overgang tussen de verschillende onderwijsniveaus, over de scholingsgraad in en de voltooiing van het hoger secundair onderwijs, alsook over schoolverzuim en schoolvermijdend gedrag.

                  —

                  Door het verzamelen van gegevens moet het mogelijk zijn de belangrijkste oorzaken van de schooluitval van verschillende groepen leerlingen, scholen, soorten onderwijs- en opleidingsinstellingen, gemeenten of regio's te analyseren.

                  —

                  Het koppelen van gegevens betreffende voortijdig schoolverlaten en contextuele gegevens zoals sociaaleconomische informatie kan tot gerichtere maatregelen en beleid bijdragen. Het verzamelen en analyseren van informatie betreffende de motivatie en de werkgelegenheids- en loopbaanperspectieven van voortijdige schoolverlaters kan ook tot een betere afstemming van maatregelen en beleid op deze problematiek leiden.

                  —

                  Het evalueren van de effectiviteit en efficiëntie van de huidige beleidsmaatregelen ter vermindering van schooluitval biedt een belangrijke leidraad voor het verbeteren van de strategieën en programma's om de kansen op een succesvolle schoolloopbaan te vergroten.

            2.   Beleidskader

      Brede strategieën inzake voortijdig schoolverlaten zijn gebaseerd op een mix van beleidsmaatregelen, de coördinatie van diverse beleidssectoren en de integratie van maatregelen ter vermindering van voortijdig schoolverlaten in al het relevante kinder- en jongerenbeleid. Naast het onderwijsbeleid dat hoogwaardige schoolstelsels bevordert, gaat het bij deze beleidssectoren hoofdzakelijk om sociaal beleid, ondersteunende voorzieningen, werkgelegenheids-, jeugd-, gezins- en integratiebeleid. De horizontale coördinatie tussen de diverse actoren en de verticale coördinatie van de verschillende overheidslagen zijn even belangrijk. In de strategieën inzake voortijdig schoolverlaten dient een plaats te worden ingeruimd voor aspecten in verband met preventie, interventie en compensatie. De lidstaten dienen de nadere bijzonderheden van hun strategieën vast te stellen in overeenstemming met hun eigen omstandigheden en situatie.

                  2.1.

                  PREVENTIEBELEID beoogt het risico op schooluitval te beperken voordat er problemen ontstaan. Door dergelijke maatregelen wordt het aanbod aan onderwijs en opleiding geoptimaliseerd om betere leerresultaten te stimuleren en belemmeringen voor succes op onderwijsgebied weg te nemen.
                  Hiermee moet al in een vroeg stadium een degelijke basis worden gelegd voor de ontwikkeling van het potentieel van de kinderen en hun geslaagde integratie in de school. Preventiebeleid zou de volgende punten kunnen omvatten:

                              1.

                              Een hoogwaardige voor- en vroegschoolse educatie en opvang komt alle kinderen ten goede en is met name van belang voor kinderen uit kansarme milieus, onder wie migranten- en Roma-kinderen. Dit is bevorderlijk voor het lichamelijk welbevinden, de sociale en emotionele ontwikkeling, de taalvaardigheid en de elementaire cognitieve vaardigheden. De voorzieningen moeten van goede kwaliteit en betaalbaar zijn, over voldoende personeel kunnen beschikken en toegankelijk zijn voor gezinnen in achterstandssituaties.

                        De maatregelen hebben betrekking op de organisatie van de onderwijs- en opleidingsstelsels, de voor de scholen beschikbare middelen en de beschikbaarheid, doorstroommogelijkheden en flexibiliteit van onderwijstrajecten. Ook zijn zij gericht op de aanpak van de genderkloof en op de ondersteuning van kinderen uit kansarme milieus of met een andere moedertaal. Het preventiebeleid zou ook volgende maatregelen kunnen omvatten:

                              2.

                              Vergroting van het onderwijsaanbod door het bieden van onderwijs- en opleidingskansen na de leerplichtige leeftijd kan van invloed zijn op het gedrag van jongeren en hun gezinsleden en ertoe leiden dat meer jongeren de tweede fase van het voortgezet onderwijs met succes afronden.

                              3.

                              Het bevorderen van een actief antisegregatiebeleid en het aanvullend ondersteunen van scholen in kansarme gebieden of met een groot aantal leerlingen uit sociaaleconomisch zwakkere milieus dragen ertoe bij de sociale samenstelling van deze scholen te diversifiëren en hun onderwijsaanbod te verbeteren. Daardoor gaan de onderwijsprestaties van leerlingen uit sociaaleconomisch zwakkere milieus vooruit en neemt het risico af dat zij de school voortijdig verlaten.

                              4.

                              Het benadrukken van de waarde van taalkundige diversiteit en het helpen van kinderen met een andere moedertaal, met het oog op een betere beheersing van de onderwijstaal en, waar passend, van de moedertaal, alsmede het steunen van leerkrachten bij het onderricht van kinderen met uiteenlopende niveaus van taalcompetentie kunnen leiden tot betere onderwijsprestaties van kinderen met een migrantenachtergrond en het risico dat zij voortijdig afhaken, beperken.

                              5.

                              Een grotere betrokkenheid van de ouders, een intensievere samenwerking tussen school en ouders en het opzetten van samenwerkingsverbanden tussen school en ouders kunnen de leermotivatie van leerlingen vergroten.

                              6.

                              Meer flexibiliteit en doorstroommogelijkheden in het onderwijs (bijvoorbeeld door de modulaire opbouw van cursussen en afwisselend leren en werken) zijn vooral stimulerend voor leerlingen met een geringer prestatieniveau en kunnen hen motiveren om een meer op hun behoeften en vaardigheden toegesneden school- of beroepsopleiding te blijven volgen. Hierdoor kunnen ook genderspecifieke oorzaken van schooluitval worden aangepakt, zoals vroege arbeidsmarktintrede of tienerzwangerschappen. Daar komt bij dat schooluitval verminderd lijkt te kunnen worden door het beperken van het zittenblijven en de vervanging daarvan door een systeem van flexibele individuele ondersteuning.

                              7.

                              De uitbreiding en een attractievere en flexibelere opzet van kwalitatief hoogwaardige beroepsopleidingstrajecten bieden risicoleerlingen geloofwaardige alternatieven voor voortijdig schoolverlaten. Een goed in de algemene onderwijs- en opleidingsstelsels geïntegreerd aanbod aan beroepsonderwijs en -opleiding biedt alternatieve trajecten naar de tweede fase van het voortgezet onderwijs en het hoger onderwijs.

                              8.

                              Er zijn hechtere banden tussen de onderwijs- en opleidingsstelsels en de werkgelegenheidssector nodig om de voordelen van voltooiing van het middelbaar onderwijs voor de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt onder de aandacht te brengen. Dit zou kunnen worden gerealiseerd in de vorm van stages of een nauwere betrokkenheid van de werkgevers bij scholen en academies.

                  2.2.

                  INTERVENTIEBELEID heeft tot doel voortijdig schoolverlaten te voorkomen door de kwaliteit van onderwijs en opleiding op het niveau van de onderwijsinstellingen te verbeteren, door te reageren op de eerste waarschuwingssignalen en door risicogroepen of -leerlingen gerichte steun te bieden met betrekking tot schooluitval. Het is bedoeld voor alle onderwijsniveaus, vanaf vroegschoolse educatie en opvang tot en met de tweede fase van het voortgezet onderwijs.
                  Op het niveau van de school of opleidingsinstelling maken strategieën ter bestrijding van schooluitval deel uit van een algemeen schoolontwikkelingsbeleid. Deze strategieën beogen een positieve leeromgeving te scheppen, de kwaliteit van de didactiek te bevorderen, innovatie te ondersteunen, de competenties van docenten bij hun omgang met sociale en culturele diversiteit te vergroten en geweld- en pestprotocollen te ontwikkelen. Het interventiebeleid van de school of opleidingsinstelling zou de volgende punten kunnen omvatten:

                              1.

                              Het omvormen van scholen tot leergemeenschappen met één visie op de ontwikkeling van de school, die door alle actoren wordt gedragen, het benutten van de ervaring en kennis van allen en het creëren van een open, inspirerende en aangename omgeving moedigen jonge mensen aan om onderwijs en opleiding voort te zetten.

                              2.

                              Het opzetten van vroegewaarschuwingssystemen voor leerlingen in de gevarenzone kan ertoe bijdragen dat doeltreffende maatregelen worden genomen voordat zich problemen manifesteren, leerlingen beginnen te vervreemden van school, gaan spijbelen of de school voortijdig verlaten.

                              3.

                              Netwerken met ouders en andere actoren buiten de school, zoals buurtwerkorganisaties, belangenorganisaties van migranten en minderheden, sport- en culturele verenigingen, en werkgevers- en maatschappelijke organisaties, maken totaaloplossingen mogelijk ter ondersteuning van leerlingen in de gevarenzone en maken de drempel naar externe hulp van bijvoorbeeld psychologen, maatschappelijk en jongerenwerkers, culturele voorzieningen en buurtwerk lager. Dit kan worden gefaciliteerd door uit de plaatselijke gemeenschap afkomstige bemiddelaars, die de communicatie kunnen bevorderen en wantrouwen kunnen wegnemen.

                              4.

                              Voorwaarde voor succesvolle maatregelen op school is dat de leerkrachten ondersteund worden bij hun werk met risicoleerlingen en over de daartoe benodigde middelen kunnen beschikken. De initiële opleiding van leerkrachten en permanente bijscholing voor leraren en schoolleiders helpen hen met diversiteit in de klas om te gaan, leerlingen uit sociaaleconomische achterstandsgroepen te ondersteunen en moeilijke onderwijssituaties op te lossen.

                              5.

                              Buitenschoolse, kunstzinnige, culturele en sportactiviteiten kunnen het zelfvertrouwen van de risicoleerlingen vergroten en hen in staat stellen beter het hoofd te bieden aan leermoeilijkheden.

                        Interventiebeleid op individueel niveau beoogt individuele leerlingen die dreigen af te haken een reeks ondersteuningsmechanismen te bieden die op hun behoeften kunnen worden afgestemd. Deze mechanismen zijn zowel op de persoonlijke ontwikkeling gericht om de weerbaarheid van risicoleerlingen te vergroten, als op het overwinnen van concrete moeilijkheden, die van sociale, cognitieve of emotionele aard kunnen zijn. Het interventiebeleid op individueel niveau zou het volgende kunnen omvatten:

                              1.

                              Begeleiding door een mentor helpt individuele leerlingen om specifieke schoolgerelateerde, sociale of persoonlijke moeilijkheden te boven te komen. De leerlingen ontvangen gerichte ondersteuning in de vorm van individuele begeleiding (door een mentor) of in kleine groepen (door een tutor), die vaak door het onderwijzend personeel of leden van de lokale gemeenschap of door hun medeleerlingen wordt geboden.

                              2.

                              Afstemming van het onderwijs op de behoeften van de leerlingen, versterking van op maat gesneden leerbenaderingen en ondersteuning van risicoleerlingen helpen hen om zich aan te passen aan de eisen van het formele onderwijs en de aan het onderwijs- en opleidingsstelsel inherente obstakels te overwinnen en kunnen aldus bijdragen tot de vermindering van de aantallen zittenblijvers.

                              3.

                              Intensiveren van beroepsoriëntatie en begeleiding ondersteunt de loopbaankeuzes van leerlingen, de overgang van het ene soort onderwijs naar het andere en van onderwijs naar de arbeidsmarkt. Hierdoor vermindert het risico dat door valse verwachtingen of ontoereikende informatie verkeerde beslissingen worden genomen. Op deze wijze slagen jongeren erin keuzes te maken die in overeenstemming zijn met hun ambities, persoonlijke interesses en talenten.

                              4.

                              Passende financiële ondersteuning mogelijk maken voor jongeren wier economische situatie tot schooluitval kan leiden. Indien dat passend wordt geacht, kan dergelijke ondersteuning onderworpen worden aan voorwaarden of gekoppeld worden aan sociale voordelen.

                  2.3.

                  COMPENSATIEBELEID is bedoeld als hulp voor voortijdige schoolverlaters om terug te keren naar het onderwijs en biedt hun mogelijkheden tot re-integratie in onderwijs en opleiding en tot het alsnog verkrijgen van de kwalificaties die zij zijn misgelopen. Compensatiebeleid zou de volgende punten kunnen omvatten:

                              1.

                              Geslaagde tweedekans-onderwijsprogramma's bieden een leeromgeving die beantwoordt aan de specifieke behoeften van voortijdige schoolverlaters, erkennen hun eerdere leerervaringen en zijn bevorderlijk voor hun welbevinden. Deze programma's verschillen zowel qua organisatorische als didactische methoden van school en zij worden vaak gekenmerkt door kleine leergroepen, door op maat gesneden, aan de leeftijd aangepast en innovatief onderricht en door flexibele onderwijstrajecten. Indien mogelijk moeten zij gemakkelijk toegankelijk en kosteloos zijn.

                              2.

                              Het is belangrijk dat er verschillende mogelijkheden tot re-integratie in de reguliere vormen van onderwijs en opleiding worden geboden. Overgangsklassen waarin een sterke nadruk wordt gelegd op oriëntatie kunnen ertoe bijdragen dat de kloof tussen een eerdere mislukte schoolervaring en de re-integratie in het regulier onderwijs wordt overbrugd.

                              3.

                              De erkenning en validering van eerdere leerervaringen, met inbegrip van in het kader van niet-formeel en informeel leren verworven competenties, vergroten het vertrouwen en het gevoel van eigenwaarde van jongeren en vergemakkelijken hun re-integratie in het onderwijs. Hierdoor kunnen zij gemotiveerd worden onderwijs en opleiding voort te zetten en worden zij geholpen hun talenten te ontdekken en betere loopbaankeuzes te maken.

                              4.

                              Een gerichte individuele ondersteuning omvat sociale, financiële, onderwijsgerelateerde en psychologische ondersteuning voor jongeren die in moeilijkheden verkeren. Een dergelijke ondersteuning is vooral van belang voor jongeren die ernstige sociale of emotionele problemen ondervinden waardoor zij niet langer aan onderwijs of opleiding kunnen deelnemen.


Avis juridique important

|

31991H0288

91/288/EEG: Aanbeveling van de Raad van 3 juni 1991 inzake de gecoördineerde invoering van digitale Europese draadloze telecommunicatie (DECT) in de Gemeenschap

Publicatieblad Nr. L 144 van 08/06/1991 blz. 0047 - 0050

AANBEVELING VAN DE RAAD  van 3 juni 1991  inzake de gecooerdineerde invoering van digitale Europese draadloze telecommunicatie ( DECT ) in de Gemeenschap  ( 91/288/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ),  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ),  Overwegende dat het volgens Aanbeveling 84/549/EEG ( 4 ) wenselijk is dat vanuit een gemeenschappelijk geharmoniseerd uitgangspunt op het gebied van telecommunicatie diensten tot stand worden gebracht;  Overwegende dat de Raad in zijn Resolutie van 30 juni 1988 inzake de ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt voor telecommunicatiediensten en -apparatuur tot 1992 ( 5 ) stelt dat het wenselijk is dat de invoering van geheel Europa bestrijkende  diensten overeenkomstig de vereisten van de markt wordt gestimuleerd;  Overwegende dat voor de economische ontwikkeling van de Gemeenschap zo veel mogelijk van de door de geavanceerde telecommunicatienetwerken geboden mogelijkheden gebruik dient te worden gemaakt;  Overwegende dat recente ontwikkelingen, zoals de onlangs gesloten akkoorden inzake telepoint-diensten, de groeimogelijkheden voor draadloze telecommunicatie in de Gemeenschap hebben aangetoond; dat de Europese telecommunicatienorm ( ETS ) voor digitale  Europese draadloze telecommunicatie ( DECT ) die momenteel door het Europees normalisatie-instituut voor telecommunicatie ( ETSI ) wordt ontwikkeld, de mogelijkheden van de draadloze telecommunicatie nog aanzienlijk zal vergroten;  Overwegende dat bij het ontwikkelen van de ETS rekening moet worden gehouden met de bescherming van de gebruikers en met de noodzaak van interoperabiliteit in geheel Europa en dat daardoor de gebruikers van een op de DECT-technologie gebaseerde dienst  in een bepaalde Lid-Staat ook de mogelijkheid moet worden geboden in voorkomend geval toegang te krijgen tot de dienst in een andere Lid-Staat;  Overwegende dat de totstandbrenging van DECT in Europa een belangrijke gelegenheid biedt om werkelijk Europese faciliteiten op het gebied van digitale draadloze telefonie te creëren;  Overwegende dat een gecooerdineerd beleid met het oog op de invoering van gemeenschappelijke normen voor draadloze telefonie de totstandkoming van een Europese markt voor mobiele zaktoestellen ( handsets ) mogelijk zal maken, waarvan de afmetingen,  karakteristieken en kostenaspecten de voor ontwikkeling benodigde voorwaarden kunnen scheppen zodat de betrokken ondernemingen een op de wereldmarkt toonaangevende positie kunnen innemen;  Overwegende dat voor een dergelijk toekomstig systeem voor het aanbod van zowel spraak - als datacommunicatiediensten, van digitale technieken gebruik dient te worden gemaakt, waarbij, in overeenstemming met Aanbeveling 86/659/EEG ( 6 ), de compatibiliteit  met de algemene digitale omgeving en het digitale netwerk voor geïntegreerde diensten ( ISDN ) in de Gemeenschap wordt bevorderd;  Overwegende dat de toekomstige richtlijn van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en de onderlinge erkenning van de conformiteit van die apparatuur de snelle  vaststelling van gemeenschappelijke conformiteitsspecificaties voor DECT mogelijk maakt;  Overwegende dat Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften ( 7 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 90/230/EEG ( 8 ), in aanmerking dient te worden genomen;  Overwegende dat Beschikking 87/95/EEG van de Raad van 22 december 1986 betreffende de normalisatie op het gebied van informatietechnologie en telecommunicatie ( 9 ) in aanmerking dient te worden genomen;  Overwegende dat Richtlijn 89/336/EEG van de Raad van 3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake elektromagnetische compatibiliteit ( 10 ) van toepassing is en er in het bijzonder voor dient te worden gezorgd  dat storingen door elektromagnetische interferentie worden voorkomen;  Overwegende dat het tot voordeel strekt de toegang tot draadloze communicatie te vergemakkelijken en het noodzakelijk is het vrije verkeer van DECT-apparatuur in de gehele Gemeenschap toe te staan;  Overwegende dat, om de ontwikkeling van de telecommunicatie-infrastructuur in de Gemeenschap te bevorderen, de mogelijkheden van de toegewezen financiële instrumenten van de Gemeenschap ten volle moeten worden benut;  Overwegende dat Aanbeveling 87/371/EEG ( 11 ) in aanmerking dient te worden genomen, waarin wordt gesteld dat bijzondere aandacht moet worden geschonken aan de dringende behoefte van bepaalde gebruikers aan paneuropese communicatie te land; dat de  Commissie in de toekomst nog andere voorstellen op het gebied van mobiele communicatie kan indienen;  Overwegende dat de tenuitvoerlegging van een dergelijk beleid binnen Europa zal leiden tot nauwere samenwerking tussen de openbare telecommunicatieadministraties, de erkende openbare en particuliere instellingen en andere bevoegde instellingen die  openbare mobiele telecommunicatiediensten aanbieden, welke hierna beide zullen worden aangeduid als  "telecommunicatieorganisaties";  Overwegende dat met betrekking tot deze aanbeveling gunstig advies is uitgebracht door de telecommunicatieorganisaties, de Europese Conferentie van PTT-administraties ( CEPT ) en de in de Lid-Staten gevestigde fabrikanten van telecommunicatieapparatuur;  Overwegende dat dankzij deze maatregelen de economische voordelen en het snel groeiende marktpotentieel van draadloze telefoons in de Gemeenschap ten volle zullen kunnen worden benut;  Overwegende dat het Verdrag, afgezien van artikel 235, niet in de voor de aanneming van deze aanbeveling vereiste bevoegdheden voorziet,  BEVEELT AAN : 1 . dat de Lid-Staten en/of de telecommunicatieorganisaties, naar gelang van het geval, de voorwaarden scheppen voor de gecooerdineerde invoering van digitale Europese draadloze telecommunicatie in de Gemeenschap overeenkomstig de in de  bijlage omschreven technische eisen . In deze aanbeveling wordt onder digitale Europese draadloze telecommunicatie verstaan : technologie die voldoet aan de Europese telecommunicatienorm voor digitale draadloze telecommunicatie, bekend als DECT;  2 . dat de telecommunicatieorganisaties voortgaan met de samenwerking in het kader van de CEPT en/of het ETSI, voor de voltooiing van de specificaties en de invoering en exploitatie van de DECT-technologie;  3 . dat de Commissie binnen het toepassingsgebied van de bestaande richtlijnen passende initiatieven ontplooit ter bevordering van de voltooiing van de specificaties en de invoering en exploitatie van de DECT-technologie;  4 . dat de Commissie in overleg en in samenwerking met de belanghebbende partijen een strategie voor de lange termijn uitwerkt met het oog op het ontwikkelen van de op korte termijn in te voeren systemen voor paneuropese digitale cellulaire communicatie  en semafonie, en digitale draadloze systemen, met inachtneming van de algemene evolutie naar een toekomstig universeel persoonlijk communicatiesysteem, recente studies en het ETSI-werkprogramma;  5 . dat bij de bijdragen in het kader van de toegewezen financiële instrumenten van de Gemeenschap met deze aanbeveling rekening wordt gehouden, met name met betrekking tot de kapitaalinvesteringen die nodig zijn voor de realisatie van de infrastructuur  voor het DECT-systeem;  6 . dat een stimulans wordt gegeven aan de werkzaamheden voor de ontwikkeling van de passende infrastructuur om het gebruik van DECT-apparatuur ook in een publieke omgeving mogelijk te maken, en aan het streven naar een gecooerdineerde invoering van  DECT-technologie in die omgeving, waarbij in het bijzonder wordt vastgehouden aan die aspecten die nodig zijn om interoperabiliteit op Europese schaal mogelijk te maken;  7 . dat de Lid-Staten aan het einde van elk jaar en voor het eerst eind 1992, de Commissie in kennis stellen van de maatregelen die zij hebben genomen voor, en de problemen die zij hebben ondervonden bij de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling; dat het  nodige wordt gedaan om de telecommunicatieorganisaties, de gebruikers, de consumenten, de fabrikanten, de dienstverleners, de werkgeversorganisaties en de vakbonden te raadplegen; dat de vooruitgang van de werkzaamheden wordt bezien door de Commissie en  de Groep van Hoge Ambtenaren voor Telecommunicatie ( SOG-T ), die door de Raad op 4 november 1983 is ingesteld; en dat het Europese Parlement regelmatig, dit wil zeggen minstens eenmaal per jaar, op de hoogte wordt gehouden . Gedaan te Luxemburg, 3 juni  1991 . Voor de Raad  De Voorzitter  A . BODRY  ( 1) PB nr . C 24 van 1 . 2 . 1990, blz . 20, en PB nr . C 9 van 15 . 1 . 1991, blz . 3 . ( 2 ) PB nr . C 19 van 28 . 1 . 1991, blz . 96 . ( 3 ) PB nr . C 332 van 31 . 12 . 1990, blz . 172 . ( 4 ) PB nr . L 298 van 16 . 11 . 1984, blz . 49 . ( 5 ) PB nr . C 257 van 4 . 10 .  1988, blz . 1 . ( 6 ) PB nr . L 382 van 31 . 12 . 1986, blz . 36 . ( 7 ) PB nr . L 109 van 26 . 4 . 1983, blz . 8 . ( 8 ) PB nr . L 128 van 18 . 5 . 1990, blz . 15 . ( 9 ) PB nr . L 36 van 7 . 2 . 1987, blz . 31 . ( 10 ) PB nr . L 139 van 23 . 5 . 1989, blz . 19 . ( 11 ) PB nr . L 196 van 17 .  7 . 1987, blz . 81 .    BIJLAGE  GEDETAILLEERDE EISEN TEN AANZIEN VAN DE GECOOERDINEERDE INVOERING VAN DIGITALE EUROPESE DRAADLOZE TELECOMMUNICATIE ( DECT ) IN DE GEMEENSCHAP  Inhoudsopgave  1 . Algemene eisen  2 . Keuze van het transmissiesysteem  3 . Netwerkarchitectuur  4 . Specificatie en invoering van DECT  5 . Voorzieningen van het systeem  6 . Overwegingen ten aanzien van de tarifering  7 . Tijdschema  1 . Algemene eisen  Het in te voeren DECT-systeem moet worden ontwikkeld overeenkomstig de ETS die momenteel door het ETSI wordt opgesteld, en dient aan de volgende algemene eisen te voldoen :  - het moet 91/287/EEG zijn om te kunnen werken in het frequentiegebied van 1 880 tot 1 900 MHz, welke frequentieband krachtens Richtlijn 91/287/EEG in de Gemeenschap voor DECT wordt gereserveerd;  - het systeem moet met behulp van draadloze technologie voorzien in de mogelijkheid om aan de gebruikersbehoeften te voldoen met het oog op de volgende toepassingen :  - een toepassing voor thuisgebruik via welke een koppeling tot stand kan worden gebracht met het ISDN/PSTN;  - een voor zakelijk gebruik bedoelde draadloze telecommunicatietoepassing waarin de mogelijkheden van een PABX worden gecombineerd met het mobiele karakter van draadloze telecommunicatie voor toepassingen op het gebied van zowel spraak als niet-spraak;   - een toepassing die gebruikers van een zaktoestel via een openbaar dan wel particulier basisstation toegang biedt tot het openbare net;  - een toepassing die de mogelijkheid biedt om openbare en particuliere netwerken door middel van een radioverbinding tot in het bedrijfsgebouw van de klant te brengen;  - in één geografisch gebied moeten twee of meer onafhankelijke systemen tegelijkertijd operationeel kunnen zijn .  2 . Keuze van het transmissiesysteem  Van de transmissiekarakteristieken voor DECT moet tegen oktober 1991 een gedetailleerde specificatie zijn opgesteld . Daarbij dient rekening te worden gehouden met de relevante internationale richtsnoeren ter beperking van de blootstelling aan  elektromagnetische velden en met Richtlijn 89/336/EEG . De gebruikte technologie moet andere DECT-systemen die in een zelfde geografisch gebied operationeel zijn, kunnen ondersteunen .  3 . Netwerkarchitectuur  Tegen oktober 1991 moeten de normen voor de netwerkstructuur en de omschrijving van de diverse systeemcomponenten en de daaraan toegekende functies volledig worden gespecificeerd voor alle op de betreffende diensten van toepassing zijnde OSI-lagen .  4 . Specificatie en invoering van DECT  In het systeem dienen voorzieningen te worden ingebouwd ter ondersteuning van volledige  "roaming" tussen systemen, waar zulks nodig is . Onder  "roaming" wordt in de zin van deze aanbeveling verstaan de mogelijkheid om met gebruikmaking vanop  DECT-technologie gebaseerde zaktoestellen toegang te krijgen tot het openbare net in elke Lid-Staat .  5 . Voorzieningen van het systeem  De specificatie van het systeem dient een minimumaantal algemene voorzieningen en faciliteiten te omvatten, namelijk :  - voldoen aan de algemene eisen van punt 1;  - voorzien in alarmdiensten;  - voorzien in geheimhouding van het gekozen nummer en beveiliging van het gesprek;  - compatibiliteit tussen voorzieningen voor thuisgebruik, zakelijk gebruik en toepassingen voor toegang tot het openbare net .  Het aanbieden van een aanvullende dienst of faciliteit naast de algemene voorzieningen van een systeem mag geen gevolgen hebben voor het aanbod van de minimumvoorzieningen op andere systemen .  6 . Overwegingen ten aanzien van de tarifering  Overeenstemming over zaken als de kostenberekening voor communautaire diensten en de verrekening tussen exploitanten moet waar zulks vereist is, tijdig zijn bereikt .  7 . Tijdschema  Faciliteiten voor toepassingen die op DECT-technologie zijn gebaseerd, moeten vanaf eind 1992 geleidelijk ter beschikking worden gesteld .


title: Aanbeveling van de Commissie van 27 oktober 2011 betreffende het gezamenlijk programmeringsinitiatief de microbiële uitdaging — een nieuwe bedreiging van de menselijke gezondheid

text:
               28.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/1

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 27 oktober 2011
   betreffende het gezamenlijk programmeringsinitiatief „de microbiële uitdaging — een nieuwe bedreiging van de menselijke gezondheid”
   2011/C 315/01
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 181 en 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De microbiële uitdaging vormt, vanwege de toenemende resistentie tegen antibiotica, een van de grootste bedreigingen voor de menselijke gezondheid in de 21ste eeuw (1). Elk jaar sterven in de Unie meer dan 25 000 patiënten aan infecties die worden veroorzaakt door bacteriën die resistent zijn tegen meervoudige antibiotica, de zogenaamde multidrugresistente bacteriën (2). De resistentie tegen een enkelvoudig antibioticum loopt in sommige Europese landen (3) op tot meer dan 40 à 50 % en resistentie tegen meervoudige antibiotica is een bekend en toenemend probleem.

               (2)

               Door resistentie bacteriën veroorzaakte infectieziekten leiden tot extra kosten voor de gezondheidszorg en ook indirecte kosten zoals ziekteverzuim en productiviteitsverlies door voortijdige sterfte. De totale directe maatschappelijke kosten in termen van extra kosten voor de gezondheidszorg en productiviteitsverlies bedragen in Europa (4) 1,5 miljard euro per jaar; de indirecte kosten voor de Europese landen liggen wellicht nog vele malen hoger (5).

               (3)

               Het probleem van de geneesmiddelenresistentie is een natuurlijk en onvermijdelijk gevolg van het gebruik van antibiotica voor de behandeling van ziekten. Het buitensporige gebruik van antibiotica en de verspreiding van antibiotica-resistente bacteriën in het milieu maken het probleem echter nog groter. Het menselijke leefpatroon, onder meer reizen en de wereldwijde voedseldistributie, draagt sterk bij tot de snelle verspreiding van resistentie besmettelijke micro-organismen (6). Bovendien verhoogt het misbruik van antibiotica in de veehouderij het risico op de overdracht van resistentie micro-organismen op de mens via de voedselconsumptie (7). Inmiddels loopt de ontwikkeling van nieuwe antimicrobiële geneesmiddelen sterk terug.

               (4)

               Een omvattende oplossing van het probleem vergt maatregelen van talrijke maatschappelijke sectoren: beleidsmakers, de gezondheidszorg, het onderwijs, het bedrijfsleven, milieu-instanties, de landbouw, de dierlijke geneeskunde, onderzoek, enz.

               (5)

               Grensoverschrijdende samenwerking is essentieel aangezien de toenemende resistentie van micro-organismen tegen antibiotica niet beperkt blijft tot één land, maar wereldwijd een reële bedreiging vormt voor de menselijke gezondheid. Samenwerken om deze uitdagingen aan te pakken zal alle betrokken landen ten goede komen en in de toekomst een beter beheer en een betere behandeling van infectieziekten mogelijk maken.

               (6)

               Hoewel in heel Europa schitterend onderzoek wordt verricht, is het huidige Europese landschap inzake onderzoek naar resistentie tegen antibiotica vrij complex en versnipperd. Dat Europese en nationale onderzoeksnetwerken en -organisaties autonoom hun onderzoeksagenda voor onderzoek naar resistentie tegen antibiotica bepalen, leidt tot overlappingen of concurrerende onderzoeksactiviteiten die vaak over een te kleine kritische massa beschikken.

               (7)

               Het werkdocument van de Commissie van 18 november 2009 inzake antimicrobiële resistentie (8) biedt een overzicht van de EU-initiatieven op dit gebied. Er werden verschillende acties voorgesteld en gevolgd, waaronder risicobeheersmaatregelen en een betere monitoring van antimicrobiële resistentie en gebruik.

               (8)

               Tijdens zijn vergadering van 1 december 2009 (9) heeft de Europese Raad de Commissie en de lidstaten opgeroepen tot „het delen van onderzoeksinfrastructuur, het aanwerven van onderzoekers, het stimuleren en ondersteunen van mondiale samenwerking inzake onderzoek, het breder verspreiden van onderzoeksresultaten en kennis via informatie-uitwisseling en het in overweging nemen van bestaande en nieuwe financiële instrumenten te ondersteunen” op het gebied van innovatieve stimuli voor effectieve antibiotica.

               (9)

               De Raad Concurrentievermogen heeft tijdens zijn bijeenkomst van 26 mei 2010 (10) een aantal initiatieven voor gezamenlijke programmering (GPI's) voorgesteld, waaronder „De microbiële uitdaging — een nieuwe bedreiging van de menselijke gezondheid”. Hij voerde aan dat dit gebieden zijn waar gezamenlijke onderzoeksprogrammering een belangrijke toegevoegde waarde zou leveren aan de versnipperde inspanningen die de lidstaten op dit moment leveren. Daarom heeft hij conclusies goedgekeurd waarin de noodzaak om een GPI over dat onderwerp te starten wordt erkend, en de Commissie wordt uitgenodigd een bijdrage te leveren aan de voorbereiding van dat GPI.

               (10)

               De lidstaten hebben er zich formeel schriftelijk toe verbonden aan een dergelijk GPI deel te nemen.

               (11)

               Gezamenlijke programmering inzake onderzoek naar antimicrobiële resistentie in het kader van het voorgestelde initiatief „De microbiële uitdaging — een nieuwe bedreiging van de menselijke gezondheid” zal de versnippering van de onderzoeksinspanningen van de lidstaten helpen tegengaan, een stimulans vormen voor het ter beschikking stellen van vaardigheden, kennis en middelen en aldus het Europees leiderschap en concurrentievermogen inzake onderzoek en innovatie op dit gebied bevorderen en versterken. Bovendien is dit GPI door een belangrijke maatschappelijke uitdaging aan te pakken complementair aan de Europa 2020-strategie (11) en tot de Innovatie-Unie (12).

               (12)

               Om de in deze aanbeveling geformuleerde doelstellingen te bereiken moeten de lidstaten de samenwerking en synergie waarborgen met belangrijke verwante initiatieven zoals: het initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen; onderzoek, ontwikkeling en innovatie met steun uit het Kaderprogramma, onder meer op het gebied van gezondheid, voedsel, landbouw en milieu, waar nodig ondersteund door informatietechnologie; alsmede andere initiatieven zoals de relevante ERA-NET's.

               (13)

               Om ervoor te zorgen dat de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad kan rapporteren, moeten de lidstaten regelmatig aan de Commissie verslag uitbrengen over de voortgang die in het kader van dit GPI is gemaakt,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten worden aangespoord om een gemeenschappelijke visie, gebaseerd op een multidisciplinaire aanpak, te ontwikkelen over de wijze waarop de samenwerking en coördinatie op het gebied van onderzoek op EU-niveau kunnen worden verbeterd en bijdragen tot een oplossing voor de uitdaging van antimicrobiële resistentie en de mogelijkheden die daardoor geboden worden te benutten om de efficiency van de gezamenlijke inspanningen van de lidstaten te verzekeren.

               2.

               De lidstaten worden aangespoord om een gezamenlijke strategische onderzoeksagenda (SRA) vast te stellen waarbij op het gebied van antimicrobiële resistentie onderzoeksbehoeften en -doelstellingen voor de middellange tot lange termijn worden vastgesteld. De SRA moet verder worden vertaald in een implementatieplan waarin prioriteiten en tijdspaden zijn bepaald en waarin is gespecificeerd welke acties, instrumenten en middelen daartoe vereist zijn.

               3.

               De lidstaten worden gestimuleerd de volgende acties op te nemen in de SRA en in het uitvoeringsplan:

                           a)

                           Inventariseren en uitwisselen van informatie over relevante nationale programma's en onderzoeksactiviteiten;

                           b)

                           versterken van de gezamenlijke capaciteit voor prognoses en technologisch aspectenonderzoek;

                           c)

                           uitwisselen van informatie, middelen, beste praktijken, methoden en richtsnoeren;

                           d)

                           vaststellen van gebieden of onderzoeksactiviteiten die baat kunnen hebben bij samenwerking, gezamenlijke oproepen tot het indienen van voorstellen of het bundelen van middelen;

                           e)

                           vaststellen van gedetailleerde procedures voor gezamenlijk uit te voeren onderzoek op de onder d) vastgestelde gebieden;

                           f)

                           bij de vaststelling van de doelstellingen van onderzoeksprogramma's inzake antimicrobiële resistentie vertrekken vanuit de behoeften voor de behandeling van patiënten van gezondheidssystemen;

                           g)

                           zo mogelijk bestaande onderzoeksinfrastructuur delen of nieuwe faciliteiten opzetten, zoals gecoördineerde databanken of modellen opstellen voor onderzoek van de antimicrobiële resistentieprocessen;

                           h)

                           stimuleren van betere samenwerking tussen de particuliere en de overheidssector, gekoppeld aan een open innovatie van verschillende onderzoeksactiviteiten en bedrijfstakken die verband houden met antimicrobiële resistentie;

                           i)

                           exporteren en verspreiden van kennis, innovatie en interdisciplinaire methodieken, alsmede inventariseren en wegwerken van belemmeringen in het onderzoeks- en innovatiesysteem die een snellere marktintroductie van innoverende oplossingen met een maatschappelijke meerwaarde in de weg staan;

                           j)

                           netwerken tot stand brengen van centra voor onderzoek naar antimicrobiële resistentie.

               4.

               De lidstaten worden aangespoord om een gemeenschappelijke beheersstructuur op het gebied van onderzoek naar antimicrobiële resistentie op te zetten. Die moet de opdracht krijgen gemeenschappelijke voorwaarden, regels en procedures voor samenwerking en coördinatie vast te stellen en de uitvoering van de SRA te volgen. Die beheersstructuur moet sober, efficiënt en soepel zijn en rekening houden met de door de Groep op hoog niveau van de Raad voor gezamenlijke programmering (GPC) ontwikkelde vrijwillige richtsnoeren inzake de randvoorwaarden ter ondersteuning van de ontwikkeling en uitvoering van GPI's.

               5.

               De lidstaten worden aangespoord om gezamenlijk de SRA's uit te voeren, via hun nationale onderzoeksprogramma’s in overeenstemming met de door de GPC opgestelde vrijwillige richtsnoeren inzake de randvoorwaarden voor gezamenlijke programmering of andere nationale onderzoeksactiviteiten.

               6.

               De lidstaten worden aangespoord voort te bouwen op de binnen de Commissie beschikbare deskundigheid en bij de ontwikkeling en uitvoering van de SRA rekening te houden met de vrijwillige richtsnoeren inzake randvoorwaarden en, met het oog op de coördinatie van de GPI's, met andere programma's en initiatieven op dit gebied.

               7.

               De lidstaten worden opgeroepen regelmatig verslag uit te brengen aan de Raad en de Commissie over de voortgang en de resultaten van dit GPI alsmede over de lessen die met betrekking tot het bereiken van optimale efficiëntie zijn geleerd.

      Gedaan te Brussel, 27 oktober 2011.

            Voor de Commissie

         Máire GEOGHEGAN-QUINN

            Lid van de Commissie

      (1)  Priority Medicines for Europe and the World, Kaplan W, Laing R. Geneva: Wereldgezondheidsorganisatie (2004).

      (2)  The bacterial challenge: time to react. ECDC/EMA gezamenlijk technisch rapport (september 2009).

      (3)  Goldstein FW. Penicillin-resistant Streptococcus pneumoniae: selection by both beta lactam and non-beta lactam antibiotics. J Antimicrob Chemother 44:141-144 (1999).

      (4)  Vgl. voetnoot 2.

      (5)  Conference report; Innovative Incentives for Effective Antibacterials (2009).

      (6)  Verslag van de Wereldbank 2007; A safer future: global public health security in the 21st century. WHO (2007).

      (7)  Joint opinion on antimicrobial resistance (AMR) focused on zoonotic infections. EFSA Journal 7(11):1372 (2009).

      (8)  SANCO/6867/2009r6.

      (9)  Raad van de Europese Unie: Conclusies van de Raad over innovatieve stimuli voor effectieve antibiotica; aangenomen tijdens de 2980ste vergadering van de Raad Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken in Brussel op 1 december 2009.

      (10)  10246/10.

      (11)  COM(2010) 2020.

      (12)  COM(2010) 546.


title: 2014/118/EU: Aanbeveling van de Commissie van 3 maart 2014 betreffende de monitoring van sporen van gebromeerde vlamvertragers in levensmiddelen  Voor de EER relevante tekst

text:
               5.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 65/39

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 3 maart 2014
   betreffende de monitoring van sporen van gebromeerde vlamvertragers in levensmiddelen
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2014/118/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Gebromeerde vlamvertragers zijn broomhoudende organische verbindingen die aan producten worden toegevoegd om de ontbranding van brandbare materialen te verhinderen of te vertragen. Zij worden op grote schaal in een groot aantal uiteenlopende consumptiegoederen gebruikt, bijvoorbeeld elektronica, auto’s, meubelen en bouwmaterialen om het product minder brandbaar te maken. Gebromeerde vlamvertragers kunnen uit de producten waarin zij worden gebruikt, uitlogen of verdampen. Aangezien consumptiegoederen worden weggegooid wanneer zij niet meer bruikbaar zijn, hebben deze stoffen in de loop der tijd het milieu en de voedselketen verontreinigd.

               (2)

               Veel gebromeerde vlamvertragers zijn echter persistent, bioaccumulerend en giftig voor de mens en het milieu. Zij worden ervan verdacht neurologische effecten in het gedrag te veroorzaken en de hormoonhuishouding te ontregelen, en zijn in flora en fauna in het milieu aangetroffen.

               (3)

               Daarom heeft de Commissie de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) verzocht een wetenschappelijk advies uit te brengen over de risico’s voor de volksgezondheid in verband met de aanwezigheid van gebromeerde vlamvertragers in levensmiddelen.

               (4)

               Het EFSA-panel voor contaminanten in de voedselketen heeft tussen september 2010 en september 2012 zes wetenschappelijke adviezen (1) over verschillende groepen gebromeerde vlamvertragers opgesteld.

               (5)

               De EFSA heeft aanbevolen voor een aantal van die groepen nadere gegevens over de gehalten in levensmiddelen en bij de mens te verzamelen.

               (6)

               Het gehalte gebromeerde vlamvertragers in levensmiddelen van dierlijke oorsprong kan verband houden met de aanwezigheid van deze stoffen in diervoeding. Op grond van de eerste resultaten van de monitoring van levensmiddelen in 2014 kan daarom in 2015 een aanbeveling inzake de monitoring van diervoeders volgen,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten zouden in 2014 en 2015 de aanwezigheid van gebromeerde vlamvertragers in levensmiddelen moeten monitoren. De monitoring zou een grote verscheidenheid aan levensmiddelen moeten bevatten die de consumptiegewoonten weerspiegelen om een precieze schatting van de blootstelling mogelijk te maken. Voor de verschillende groepen gebromeerde vlamvertragers zouden uiteenlopende levensmiddelen moeten worden gekozen.

               2.

               De lidstaten zouden de bemonsteringsprocedures vastgesteld in bijlage II bij Verordening (EU) nr. 252/2012 (2) moeten volgen om ervoor te zorgen dat de monsters representatief zijn voor de bemonsterde partij.

               3.

               De lidstaten zouden analysen van de verschillende groepen gebromeerde vlamvertragers moeten uitvoeren om de volgende stoffen in de respectieve levensmiddelen op te sporen:

                           a)

                           voor de groep polybroomdifenylethers (PBDE’s): 2,2’,4-tribroomdifenylether (BDE-28, CAS-nr. 41318-75-6); 2,2’,4,4’-tetrabroomdifenylether (BDE-47, CAS-nr. 5436-43-1); 2,2,4,5-tetrabroomdifenylether (BDE-49, CAS-nr. 243982-82-3); 2,2,4,4,5-pentabroomdifenylether (BDE-99, CAS-nr. 60348-60-9); 2,2’,4,4’,6-pentabroomdifenylether (BDE-100, CAS-nr. 189084-64-8); 2,2,3,4,4,5-hexabroomdifenylether (BDE-138, CAS-nr. 67888-98-6); 2,2’,4,4’,5,5’-hexabroomdifenylether (BDE-153, CAS-nr. 68631-49-2); 2,2’,4,4’,5,6’-hexabroomdifenylether (BDE-154, CAS-nr. 207122-15-4); 2,2’,3,4,4’,5’,6-heptabroomdifenylether (BDE-183, CAS-nr. 207122-16-5) en 2,2’,3,3’,4,4’,5,5’,6,6’-decabroomdifenylether (BDE-209, CAS-nr. 1163-19-5) in eieren en eierproducten, melk en zuivelproducten, vlees en vleesproducten, dierlijke en plantaardige vetten en oliën, vis en andere visserijproducten, voor bijzondere voeding bestemde producten, en voeding voor zuigelingen en peuters, volgens analysemethoden met een bepaalbaarheidsgrens van 0,01 ng/g vers gewicht of minder;

                           b)

                           voor de groep hexabroomcyclododecaan (HBCDD’s): (+/–)-α-HBCD (1,2,5,6,9,10-hexabroom-(1R,2R,5S,6R,9R, 10S)-rel-cyclododecaan, CAS-nr. 134237-50-6); (+/–)-β-HBCD (1,2,5,6,9,10-hexabroom-(1R,2S,5R,6R,9R,10S)-rel-cyclododecaan, CAS-nr. 134237-51-7) en (+/–)-γ-HBCD (1,2,5,6,9,10-hexabroom-(1R,2R,5R,6S,9S,10R)-rel-cyclododecaan, CAS-nr. 134237-52-8) in vis en andere visserijproducten, vlees en vleesproducten, melk en zuivelproducten, eieren en eierproducten, en zuigelingen- en opvolgvoeding. De analysemethoden voor de bepaling van HBCDD-gehalten omvatten eveneens de bepaling van stereo-isomeren en zouden een bepaalbaarheidsgrens van 0,01 ng/g vers gewicht of minder moeten hebben;

                           c)

                           voor de groep tetrabroombisfenol A en derivaten daarvan: tetrabroombisfenol A (TBBPA, CAS-nr. 79-94-7) en mogelijkerwijs TBBPA-bismethylether (TBBPA-bME, CAS-nr. 70156-79-5); TBBPA-bis(2-hydroxyethyl)ether (TBBPA-bOHEE, CAS-nr. 4162-45-2); TBBPA-bisallylether (TBBPA-bAE, CAS-nr. 25327-89-3); tetrabroombisfenol A-bis(glycidylether) (TBBPA-bGE, CAS-nr. 3072-84-2) en TBBPA-bis(2,3-dibroompropyl)ether (TBBPA-bDiBPrE, CAS-nr. 21850-44-2) in vis en andere visserijproducten, vlees en vleesproducten, melk en zuivelproducten, en eieren en eierproducten. De analysemethoden voor de bepaling van tetrabroombisfenol A en derivaten daarvan zouden een bepaalbaarheidsgrens van 0,1 ng/g vers gewicht of minder moeten hebben;

                           d)

                           voor de groep gebromeerde fenolen en derivaten daarvan: 2,4,6-tribroomfenol (2,4,6-TBP, CAS-nr. 118-79-6); 2,4-dibroomfenol (2,4-DBP, CAS-nr. 615-58-7); 4-broompfenol (4-BP, CAS-nr. 106-41-2); 2,6-dibroomfenol (2,6-DBP, CAS-nr. 608-33-3); tetrabroombisfenol S (TBBPS, CAS-nr. 39635-79-5); tetrabroombisfenol S-bismethylether (TBBPS-BME, CAS-nr. 70156-79-5) in vis en andere visserijproducten. De analysemethoden voor de bepaling van gebromeerde fenolen en derivaten daarvan zouden een bepaalbaarheidsgrens van 0,1 ng/g vers gewicht of minder moeten hebben;

                           e)

                           voor nieuwe gebromeerde vlamvertragers: tris(2,3-dibroompropyl)fosfaat (TDBPP, CAS-nr. 126-72-7); N,N-ethyleenbis(tetrabroomftaalimide) (EBTEBPI, CAS-nr. 32588-76-4); hexabroomcyclodecaan (HBCYD, CAS-nr. 25495-98-1); bis(2-ethylhexyl)tetrabroomftalaat (BEH-TEBP, CAS-nr. 26040-51-7); 2-ethylhexyl-2,3,4,5-tetrabroombenzoaat (EH-TBB, CAS-nr. 183658-27-7) en dibroomneopentylglycol (DBNPG, CAS-nr. 3296-90-0) in vis en andere visserijproducten, vlees en vleesproducten (met inbegrip van eetbare slachtafvallen), dierlijke en plantaardige vetten en oliën, melk en zuivelproducten, eieren en eierproducten, en voeding voor zuigelingen en jonge kinderen. De analysemethoden voor de bepaling van nieuwe gebromeerde vlamvertragers zouden een bepaalbaarheidsgrens van 1 ng/g vers gewicht of minder moeten hebben.

               4.

               De lidstaten zouden de analyse van gebromeerde vlamvertragers moeten uitvoeren overeenkomstig bijlage III bij Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad (3) onder gebruikmaking van een analysemethode waarvan is gebleken dat zij betrouwbare resultaten oplevert.

               5.

               De lidstaten zouden regelmatig aan de EFSA op gehele gewichtsbasis of vetbasis uitgedrukte monitoringgegevens moeten verstrekken met de informatie en in het elektronische rapportageformaat, vastgesteld door de EFSA voor invoering van de gegevens in één gegevensbank. Zij zouden ook de beschikbare gegevens van vorige jaren moeten verstrekken, verkregen onder gebruikmaking van een analysemethode waarvan is gebleken dat zij betrouwbare resultaten oplevert, om de blootstellingstrends te monitoren.

      Gedaan te Brussel, 3 maart 2014.

            Voor de Commissie

         Tonio BORG

            Lid van de Commissie

      (1)  EFSA-panel voor contaminanten in de voedselketen (Contam); Scientific Opinion on Polybrominated Biphenyls (PBBs) in Food. EFSA Journal 2010; 8(10):1789. [151 blz.]. doi:10.2903/j.efsa.2010.1789.
   Scientific Opinion on Polybrominated Diphenyl Ethers (PBDEs) in Food. EFSA Journal 2011; 9(5):2156. [274 blz.] doi:10.2903/j.efsa.2011.2156.
   Scientific Opinion on Hexabromocyclododecanes (HBCDDs) in Food. EFSA Journal 2011; 9(7):2296. [118 blz.] doi:10.2903/j.efsa.2011.2296.
   Scientific Opinion on Tetrabromobisphenol A (TBBPA) and its derivatives in food. EFSA Journal 2011; 9(12):2477. [61 blz.] doi:10.2903/j.efsa.2011.2477.
   Scientific Opinion on Brominated Flame Retardants (BFRs) in Food: Brominated Phenols and their Derivatives. EFSA Journal 2012; 10(4):2634. [42 blz.] doi: 10.2903/j.efsa.2012.2634.
   Scientific Opinion on Emerging and Novel Brominated Flame Retardants (BFRs) in Food. EFSA Journal 2012; 10(10):2908. [125 blz.] doi: 10.2903/j.efsa.2012.2908.

      (2)  Verordening (EU) nr. 252/2012 van de Commissie van 21 maart 2012 tot vaststelling van bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle op het gehalte aan dioxinen en dioxineachtige en niet-dioxineachtige pcb’s in bepaalde levensmiddelen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1883/2006 (PB L 84 van 23.3.2012, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (PB L 165 van 30.4.2004, blz. 1).


Avis juridique important

|

31975H0457

75/457/EEG: Aanbeveling van de Raad van 22 juli 1975 betreffende het beginsel van de veertigurige werkweek en het beginsel van vier weken vakantie met behoud van loon per jaar

Publicatieblad Nr. L 199 van 30/07/1975 blz. 0032 - 0033 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0060  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0061  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0061

++++AANBEVELING VAN DE RAAD  van 22 juli 1975  betreffende het beginsel van de veertigurige werkweek en het beginsel van vier weken vakantie met behoud van loon per jaar   ( 75/457/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gezien de ontwerp-aanbeveling , ingediend door de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economische en Sociaal Comité ( 2 ) ,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN ,  in overeenstemming met de bestaande nationale praktijk en omstandigheden , hetzij door middel van de wetgeving , hetzij door de sociale partners aan te moedigen tot het sluiten van collectieve overeenkomsten , hetzij anderszins , de nodige maatregelen te treffen ter verwezenlijking van de volgende doeleinden :  1 . het beginsel van de veertigurige werkweek volgens hetwelk de normale werkweek ( dat wil zeggen de periode waarop de bepalingen inzake overuren niet van toepassing zijn ) , als omschreven in de nationale wetgeving , in collectieve arbeidsovereenkomsten , of anderszins , niet meer dan veertig uur mag bedragen , moet uiterlijk 31 december 1978 en zo mogelijk voor die datum in de gehele Gemeenschap en in alle sectoren worden toegepast ;  voor bepaalde sectoren kan echter worden bepaald dat dit beginsel wordt toegepast binnen een tussen de rechtstreeks betrokken partijen overeengekomen termijn ;  bovendien kan worden bepaald dat dit beginsel niet van toepassing is op bepaalde sectoren en activiteiten wegens hun specifieke aard ; hetzelfde geldt voor personeel dat onder een publiekrechtelijk statuut valt of , in de Lid-Staten die dit begrip niet kennen , voor het personeel dat zich in een gelijkwaardige positie bevindt ;  2 . de toepassing van het in punt 1 bedoelde beginsel mag geen vermindering van de bezoldiging meebrengen ;  3 . het beginsel van vier weken vakantie met behoud van loon per jaar - volgens hetwelk aan degenen die aan alle voorwaarden voldoen om op volledige vakantierechten aanspraak te maken , naar keuze van de Lid-Staten ten minste of vier weken vakantie met behoud van loon of een aantal vrije dagen dat overeenkomt met viermaal het overeengekomen aantal werkdagen per week moeten worden toegekend - moet uiterlijk 31 december 1978 en zo mogelijk voor die datum in de gehele Gemeenschap en in alle sectoren worden toegepast ; de toepassing van dit beginsel houdt in dat algemeen erkende feestdagen met behoud van loon die vallen binnen het tijdvak waarin de jaarlijkse vakantie met behoud van loon wordt opgenomen , worden gecompenseerd door een gelijk aantal dagen die naast de jaarlijkse vakantie met behoud van loon kunnen worden opgenomen ;  voor bepaalde sectoren kan echter worden bepaald dat dit beginsel wordt toegepast binnen een tussen de rechtstreeks betrokken partijen overeengekomen termijn ;  4 . de voorschriften in verband met de betaling van vakantiedagen moeten , waar nodig , in overeenstemming worden gebracht met het in punt 3 bedoelde beginsel ; de toepassing van dit beginsel mag voor de betrokkenen geen nadelen meebrengen ten aanzien van de betaling der vakantiedagen ;  VERZOEKT DE LID-STATEN :  1 . de Commissie uiterlijk bij het verstrijken van de vastsgestelde termijn verslag uit te brengen over de maatregelen die zijn getroffen om aan deze aanbeveling uitvoering te geven ;  2 . de Commissie in de verslagen die haar met het oog op de voorbereiding van haar jaarlijks verslag over de ontwikkeling van de sociale toestand in de Gemeenschap worden toegezonden , inlichtingen te verstrekken over de ontwikkeling van de situatie inzake de duur van de werkweek en van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon .  Gedaan te Brussel , 22 juli 1975 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . RUMOR  ( 1 ) PB nr . C 55 van 13 . 5 . 1974 , blz . 49 .  ( 2 ) PB nr . C 109 van 19 . 9 . 1974 , blz . 50 .