Avis juridique important

|

32003H0561

Aanbeveling van de Commissie van 23 juli 2003 betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlĳn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelĳk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2647)

Publicatieblad Nr. L 190 van 30/07/2003 blz. 0013 - 0018

Aanbeveling van de Commissievan 23 juli 2003betreffende kennisgevingen, termijnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten(kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2647)(Voor de EER relevante tekst)(2003/561/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn)(1), en met name op artikel 19, lid 1,Overwegende hetgeen volgt:(1) Volgens het nieuwe reguleringskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten dienen nationale reguleringsinstanties bij te dragen tot de ontwikkeling van de interne markt door onder meer op transparante wijze met elkaar en met de Commissie samen te werken om te zorgen voor de ontwikkeling van een consistente reguleringspraktijk en de consistente toepassing van de richtlijnen die het nieuwe reguleringskader vormen.(2) Om te verzekeren dat besluiten op nationaal niveau niet ongunstig uitwerken op de interne markt of op de met het nieuwe reguleringskader nagestreefde doelstellingen, dienen de nationale reguleringsinstanties de in artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde ontwerp-besluiten ter kennis te brengen van de Commissie en van andere nationale reguleringsinstanties.(3) Als aanvullend vereiste geldt dat nationale reguleringsinstanties van de Commissie toestemming moeten verkrijgen voor de verplichtingen als bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn)(2), hetgeen een afzonderlijke procedure is.(4) De Commissie zal nationale reguleringsinstanties, indien zij zulks verzoeken, de gelegenheid bieden elke ontwerp-maatregel te bespreken vóór de formele kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn). Wanneer overeenkomstig artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) de Commissie de nationale reguleringsinstantie heeft meegedeeld dat zij van oordeel is dat de ontwerp-maatregel een belemmering voor de interne markt opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het Gemeenschapsrecht, krijgt de betrokken nationale reguleringsinstantie tijdig de gelegenheid haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van de door de Commissie ter sprake gebrachte punten.(5) Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) stelt bepaalde tijdslimieten vast voor de behandeling van kennisgevingen onder artikel 7.(6) Om de doeltreffendheid van het in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) beschreven samenwerkings- en raadplegingsmechanisme te faciliëren en te garanderen, en in het belang van de rechtszekerheid, zijn heldere regels noodzakelijk zowel voor de kennisgevingsprocedure en het onderzoek door de Commissie van een kennisgeving als voor het vaststellen van voormelde juridische termijnen.(7) Voorts zou het dienstig zijn de procedurele regelingen in het kader van artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) te verduidelijken.(8) Teneinde het onderzoek van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te vereenvoudigen en te bespoedigen, is het wenselijk dat nationale reguleringsinstanties gebruikmaken van kennisgevingen in gestandaardiseerde vorm ("beknopt kennisgevingsformulier").(9) De bij Beschikking 2002/627/EG van de Commissie(3) opgerichte Europese Groep van reguleringsinstanties heeft de behoefte aan dergelijke regelingen erkend.(10) Teneinde te voldoen aan de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), en met name aan de noodzaak om de ontwikkeling van een consistente reguleringspraktijk en de consistente toepassing van die richtlijn te waarborgen, is het essentieel dat het in artikel 7 van genoemde richtlijn beschreven kennisgevingsmechanisme volledig wordt nageleefd, en zulks op een zo doeltreffende mogelijke wijze.(11) Het Comité voor communicatie heeft zijn advies uitgebracht overeenkomstig artikel 22, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn),BEVEELT AAN:1. Termen omschreven in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en in de specifieke richtlijnen hebben in deze aanbeveling dezelfde betekenis. Voorts wordt verstaan onder:- "aanbeveling betreffende relevante markten": de aanbeveling van de Commissie betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen(4);- "kennisgeving": het door een nationale reguleringsinstantie ter kennis van de Commissie brengen van een ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of een verzoek overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), vergezeld van het beknopte kennisgevingsformulier als vastgelegd in de onderhavige aanbeveling (bijlage I).2. Kennisgevingen moeten plaatsvinden, waar mogelijk, via e-mail met een verzoek om ontvangstbevestiging.Bij e-mail gezonden documenten worden verondersteld te zijn ontvangen door de geadresseerde op de dag dat zij zijn verzonden.Overeenkomstig punt 6 zullen kennisgevingen en bijgevoegde documenten worden geregistreerd in volgorde van ontvangst.3. Kennisgevingen gaan in op de datum dat zij door de Commissie worden geregistreerd ("datum van registratie"). De datum van registratie is de datum waarop een volledige kennisgeving door de Commissie is ontvangen.Op de website van de Commissie en via elektronische middelen zullen de nationale reguleringsinstanties in kennis worden gesteld van de datum van registratie van de kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en van alle eventuele bijgevoegde documenten.4. Kennisgevingen moeten in een van de officiële talen van de Gemeenschap zijn gesteld. Het begeleidende beknopte kennisgevingsformulier (bijlage 1) mag in een andere taal gesteld zijn dan die van de ontwerp-maatregel, om de daadwerkelijke raadpleging van alle overige nationale reguleringsinstanties te vergemakkelijken.Eventuele opmerkingen of een besluit van de Commissie overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) zullen zijn gesteld in de taal van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel en, waar mogelijk, worden vertaald in de taal die werd gebruikt voor het beknopte kennisgevingsformulier.5. Ontwerp-maatregelen die nationale reguleringsinstanties ter kennis brengen, moeten vergezeld gaan van de documentatie die de Commissie nodig heeft om haar taken uit te voeren. Ontwerp-maatregelen moeten afdoende met redenen zijn omkleed.6. Kennisgevingen moeten, voorzover van toepassing, elk van de volgende elementen bevatten:a) de relevante product- of dienstenmarkt;b) de relevante geografische markt;c) de belangrijkste op de relevante markt actieve onderneming(en);d) de uitkomsten van de analyse van de relevante markt, inzonderheid de bevindingen ten aanzien van het al dan niet aanwezig zijn van een daadwerkelijke mededinging op die markt, alsmede de redenen daarvoor;e) voorzover toepasselijk, de onderneming(en) die moet(en) worden aangewezen als onderneming(en) die, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezit(ten) in de zin van artikel 14 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en de argumenten, bewijsstukken en/of andere relevante feitelijke informatie die dergelijke aanwijzing staven;f) de resultaten van voorafgaande openbare raadpleging die door de nationale reguleringsinstantie is uitgevoerd;g) het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;h) elementen waaruit blijkt dat op het tijdstip van de kennisgeving aan de Commissie de nodige maatregelen genomen zijn om nationale reguleringsinstanties in alle overige lidstaten in kennis te stellen van de ontwerp-maatregel;i) in het geval van een kennisgeving van ontwerp-maatregelen die onder het toepassingsbereik van de artikelen 5 of 8 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) of artikel 16 van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad (Universele-dienstrichtlijn)(5) vallen, de specifieke reguleringsverplichting(en) die wordt (worden) voorgesteld om het gebrek aan daadwerkelijke mededinging op de betrokken relevante markt aan te pakken of, ingeval gebleken is dat er op een relevante markt sprake is van een daadwerkelijke mededinging en dergelijke verplichtingen in verband daarmee al zijn opgelegd, de maatregelen die worden voorgesteld om die verplichtingen in te trekken.7. Wanneer een ontwerp-maatregel, met het oog op de marktanalyse, een relevante markt afbakent welke verschilt van die in de aanbeveling betreffende relevante markten, dienen nationale reguleringsinstanties voldoende argumenten te geven wat betreft de criteria die werden gehanteerd voor een dergelijke marktomschrijving.8. Kennisgevingen die overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) plaatsvinden, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom andere verplichtingen dan bedoeld in de artikelen 9 tot en met 13 van voormelde richtlijn moeten worden opgelegd aan exploitanten met aanmerkelijke marktmacht.9. Kennisgevingen die onder de toepassing van artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) vallen, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom de voorgenomen maatregelen zijn vereist om internationale verbintenissen na te komen.10. Kennisgevingen die de toepasselijke informatie in de zin van punt 6 bevatten, worden geacht volledig te zijn. Wanneer de informatie, met inbegrip van documenten, uit de kennisgeving op een wezenlijk punt onvolledig is, deelt de Commissie dit binnen vijf werkdagen na ontvangst aan de betrokken nationale reguleringsinstantie mee en geeft zij aan in hoeverre zij de kennisgeving als onvolledig beschouwt. De kennisgeving wordt niet geregistreerd zolang de betrokken nationale reguleringsinstantie niet de nodige informatie heeft verschaft. In dergelijke gevallen zal, voor de toepassing van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), de kennisgeving pas van kracht worden op de datum waarop de Commissie de volledige informatie ontvangt.11. Onverlet het bepaalde in punt 6 kan de Commissie na de registratie van een kennisgeving overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) verdere informatie of toelichting van de betrokken nationale reguleringsinstantie verlangen. Nationale reguleringsinstanties moeten trachten de gevraagde informatie binnen drie werkdagen mee te delen, voorzover deze gemakkelijk beschikbaar is.12. Wanneer de Commissie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de betrokken nationale reguleringsinstantie daarvan langs elektronische weg in kennis en maakt zij deze opmerkingen bekend op haar website.13. Wanneer een nationale reguleringsinstantie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de Commissie en de overige nationale reguleringsinstanties daarvan langs elektronische weg in kennis.14. Wanneer de Commissie bij de toepassing van artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) oordeelt dat een ontwerp-maatregel een belemmering voor de interne markt opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het Gemeenschapsrecht en met name met de in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) genoemde doelstellingen; of vervolgensa) trekt zij de hierboven vermelde bezwaren in, ofb) neemt zij een besluit waarin zij van een nationale reguleringsinstantie verlangt dat deze de ontwerp-maatregel intrekt,zal zij de betrokken nationale reguleringsinstantie daarvan via elektronische weg in kennis stellen en een bericht plaatsen op haar website.15. Ten aanzien van kennisgevingen overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) neemt de Commissie overeenkomstig artikel 14, lid 2, van genoemde richtlijn in de regel binnen een periode van maximaal drie maanden een besluit dat de nationale reguleringsinstantie toestaat of verhindert de voorgenomen ontwerp-maatregel te nemen. De Commissie kan besluiten deze periode met nog eens twee maanden te verlengen in het licht van de gebleken moeilijkheden.16. Een nationale reguleringsinstantie kan op elk tijdstip besluiten de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel in te trekken, in welk geval de ter kennis gebrachte maatregel geschrapt wordt uit het register. De Commissie zal een passend bericht in die zin publiceren op haar website.17. Wanneer een nationale reguleringsinstantie die van de Commissie of andere nationale reguleringsinstanties overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) gemaakte opmerkingen heeft ontvangen, de ontwerp-maatregel goedkeurt, informeert zij, op verzoek van de Commissie, de Commissie en de overige nationale reguleringsinstanties over de wijze waarop zij zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met de gemaakte opmerkingen.18. Op verzoek van een nationale reguleringsinstantie bespreekt de Commissie een ontwerp-maatregel informeel vóór de kennisgeving ervan.19. Overeenkomstig Verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 van de Raad(6) zullen alle termijnen waarvan sprake in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of in onderhavige aanbeveling als volgt worden berekend:a) wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;b) een in weken of maanden omschreven termijn loopt af bij het einde van de laatste dag die - in de laatste week of maand - dezelfde naam of cijferaanduiding heeft als de dag van de gebeurtenis vanaf welke de termijn ingaat. Indien in de laatste maand van een termijn die is omschreven in maanden, de dag die bepalend is voor het einde van de termijn, ontbreekt, dan loopt deze termijn af bij het einde van de laatste dag van deze maand;c) feestdagen, zondagen en zaterdagen zijn bij de termijnen inbegrepen;d) werkdagen zijn alle dagen die geen feestdagen, zondagen of zaterdagen zijn.Indien de laatste dag van een termijn een feestdag, een zondag of een zaterdag is, dan loopt deze termijn af bij het einde van de daaropvolgende werkdag. De door de Commissie vastgestelde lijst van als feestdagen erkende dagen wordt telkens vóór het begin van het jaar in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt.20. De Commissie zal, samen met de nationale reguleringsinstanties, de noodzaak onderzoeken van een herziening van deze regels, in beginsel echter niet eerder dan 25 juli 2004.21. Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 23 juli 2003.Voor de CommissieErkki LiikanenLid van de Commissie(1) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.(2) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.(3) PB L 200 van 30.7.2002, blz. 38.(4) Aanbeveling 2003/311/EG van de Commissie van 11 februari 2003 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen (PB L 114 van 8.5.2003, blz. 45).(5) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51.(6) PB L 124 van 8.6.1971, blz. 1.BIJLAGEFORMULIER VOOR KENNISGEVING VAN ONTWERP-MAATREGELEN OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 7 VAN RICHTLIJN 2002/21/EG (KADERRICHTLIJN)("Beknopt kennisgevingsformulier")InleidingDit formulier bevat de beknopte informatie die nationale reguleringsinstanties aan de Commissie moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).De Commissie is voornemens met nationale reguleringsinstanties vraagstukken in verband met de toepassing van artikel 7 te bespreken, inzonderheid tijdens bijeenkomsten voorafgaand aan de kennisgeving. De nationale reguleringsinstanties worden dan ook aangemoedigd de Commissie te raadplegen over enigerlei aspect van dit formulier en met name over welk soort inlichtingen zij verzocht worden te verstrekken of, integendeel, over de mogelijkheid af te zien van de verplichting bepaalde informatie te verstrekken in verband met de marktanalyse die door nationale reguleringsinstanties wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).Correcte en volledige informatieAlle door nationale reguleringsinstanties meegedeelde informatie moet correct en volledig zijn en beknopt worden weergegeven op het hierna voorgeschreven formulier. Dit formulier is niet bedoeld ter vervanging van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, maar moet de Commissie en de nationale reguleringsinstanties in andere lidstaten in staat stellen na te gaan of de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, volgens de in het formulier gegeven informatie, inderdaad alle informatie bevat die nodig is opdat de Commissie haar opdracht krachtens artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) uit kan voeren binnen de in dat artikel voorgeschreven termijn.De in dit formulier gevraagde informatie moet de onderverdeling in delen en punten van het formulier worden aangehouden, met kruisverwijzingen naar de tekst van de ontwerp-maatregel waar bedoelde informatie is te vinden.TaalHet formulier moet worden ingevuld in een van de officiële talen van de Europese Gemeenschap; de taal kan verschillen van de taal die wordt gebruikt in de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel. Elk advies of besluit van de Commissie uit hoofde van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) zal zijn gesteld in de taal van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, en waar mogelijk worden vertaald in de taal die werd gebruikt voor het beknopte kennisgevingsformulier.BEKNOPT KENNISGEVINGSFORMULIERDEEL 1 MarktdefinitieGelieve te vermelden (voorzover van toepassing):1.1. de getroffen relevante product-/dienstenmarkt. Wordt deze markt vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten?1.2. de getroffen relevante geografische markt;Geef a.u.b. (voorzover van toepassing):1.3. een beknopte samenvatting van het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;1.4. een beknopt overzicht van de uitkomsten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde marktomschrijving (bv. hoeveel opmerkingen er zijn ontvangen, welke respondenten instemden met de voorgestelde marktomschrijving, welke respondenten het daarmee juist oneens waren);1.5. wanneer de afgebakende relevante markt verschilt van die vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten, een samenvatting van de belangrijkste redenen die de voorgestelde marktomschrijving rechtvaardigden onder verwijzing naar deel 2 van de richtsnoeren van de Commissie inzake de afbakening van de relevante markt en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht(1) en de drie belangrijke criteria vermeld in overwegingen 9 tot en met 16 van de aanbeveling betreffende relevante markten en deel 3.2 van de begeleidende toelichting.DEEL 2 Aanwijzing van ondernemingen met aanmerkelijke marktmachtGelieve te vermelden (voorzover van toepassing):2.1. de naam (namen) van de onderneming(en) die is (zijn) aangewezen als, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezittend.Vermeld in voorkomend geval de naam (namen) van de onderneming(en) die wordt (worden) beschouwd als niet langer aanzienlijke marktmacht bezittend;2.2. de criteria die werden gehanteerd voor het besluit om een onderneming al dan niet aan te wijzen als, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezittend;2.3. de namen van de belangrijkste ondernemingen (concurrenten) die op de relevante markt aanwezig/actief zijn;2.4. de marktaandelen van bovenvermelde ondernemingen en de basis die werd gebruikt voor de berekening ervan (bv. omzet, aantal abonnees).Gelieve een beknopte samenvatting te geven van:2.5. het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;2.6. de uitkomsten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde aanwijzing(en) als onderneming(en) met aanzienlijke marktmacht (bv. het totale aantal ontvangen opmerkingen, hoeveel eens/hoeveel oneens).DEEL 3 Wettelijke verplichtingenGelieve te vermelden (voorzover van toepassing):3.1. de rechtsgrond voor de verplichtingen die zullen worden opgelegd, behouden, gewijzigd of ingetrokken (artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn));3.2. de redenen waarom het opleggen, behouden of wijzigen van verplichtingen voor ondernemingen wordt beschouwd als evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn). Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina's van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden;3.3. indien de voorgestelde oplossingen andere zijn dan die welke zijn vermeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), gelieve aan te geven welke de "uitzonderlijke omstandigheden" in de zin van artikel 8, lid 3, van genoemde richtlijn zijn die het opleggen van dergelijke oplossingen rechtvaardigen. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina's van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.DEEL 4 Naleving internationale verbintenissenMet betrekking tot artikel 8, lid 3, eerste alinea, derde streepje, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) gelieve, voorzover van toepassing, te vermelden:4.1. of de voorgenomen ontwerp-maatregel bedoeld is om voor marktpartijen geldende verbintenissen op te leggen, te wijzigen of op te heffen als bepaald in artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn);4.2. de naam (namen) van de betrokken onderneming(en);4.3. welke de door de Gemeenschap en de lidstaten aangegane internationale verbintenissen zijn die moeten worden nageleefd.(1) Richtsnoeren van de Commissie voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (PB C 165 van 11.7.2002, blz. 2).


				|

		52013DC0248

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot aanwijzing van de Culturele Hoofdstad van Europa voor het jaar 2017 in Denemarken en Cyprus en de Culturele Hoofdstad van Europa voor het jaar 2018 in Malta /* COM/2013/0248 final */

			   	TOELICHTING
Besluit nr. 1622/2006/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 tot vaststelling van een communautaire
actie voor het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor de
periode 2007 tot 2019[1]
legt de procedure vast voor de aanwijzing van de Culturele Hoofdsteden van
Europa. Overeenkomstig artikel 2 van dat besluit zullen met ingang van 2009
telkens twee steden in twee verschillende lidstaten als Culturele Hoofdsteden
van Europa worden aangewezen in de chronologische volgorde die is vastgesteld
in de bijlage bij het besluit. In 2017 zijn Denemarken en Cyprus aan de beurt
om als gastheer voor het evenement op te treden. In 2018 is naast Nederland ook
Malta aan de beurt, dat de beslissing genomen heeft om één jaar eerder te beginnen
met zijn selectieprocedure dan volgens het normale tijdschema.
Voor de voordracht van Culturele Hoofdsteden
van Europa voor 2017 en 2018 moet de volgende procedure worden gevolgd.
Elk van de betrokken lidstaten publiceert
uiterlijk zes jaar voor het evenement een oproep tot het indienen van
kandidaturen. Een jury bestaande uit 13 onafhankelijke deskundigen in de
culturele sector wordt uiterlijk vijf jaar voor het evenement voor een
preselectievergadering bijeengeroepen. De jury evalueert de ontvangen kandidaturen
aan de hand van de in artikel 4 van Besluit nr. 1622/2006/EG vastgestelde
criteria en stelt een shortlist op van kandidaat-steden, die verder in
aanmerking moeten worden genomen nadat zij hun kandidatuur hebben aangevuld.
Elk van de betrokken lidstaten roept negen
maanden na de preselectievergadering de jury bijeen voor de definitieve
selectie. Na een grondige evaluatie van de gepreselecteerde steden op basis van
de voor het evenement vastgestelde criteria beveelt de jury in elke betrokken
lidstaat één stad aan voor de titel.
Elke lidstaat draagt uiterlijk vier jaar voor
het begin van het evenement op grond van deze aanbevelingen een stad als
Culturele Hoofdstad van Europa voor en stelt het Europees Parlement, de Raad,
de Commissie en het Comité van de Regio's daarvan in kennis.
Het Europees Parlement kan uiterlijk drie
maanden na ontvangst van de voordrachten een advies aan de Commissie doen
toekomen.
Op grond van een aanbeveling van de Commissie
wijst de Raad officieel de steden in kwestie aan voor het jaar waarvoor zij
zijn voorgedragen.
Na de twee bovenbeschreven selectierondes
heeft de jury in haar verslag van september 2012 Aarhus (Denemarken) en Paphos
(Cyprus) aanbevolen als gastheersteden voor het evenement in 2017, en in het
verslag van november 2012 Valletta (Malta) voor het evenement in 2018. De drie
lidstaten hebben het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en het Comité
van de Regio's in het najaar van 2012 van deze voordrachten in kennis gesteld.
Het Europees Parlement heeft de Commissie in
februari 2013 zijn gunstige adviezen doen toekomen.
Bijgevolg dient de Commissie overeenkomstig
artikel 9, lid 3, van Besluit nr. 1622/2006/EG bij de Raad de bijgevoegde
aanbeveling in voor de officiële aanwijzing van respectievelijk Aarhus en
Paphos voor het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" in 2017 in
Denemarken en Cyprus, en voor de officiële aanwijzing van Valletta voor het
evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" in 2018 in Malta.
Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot aanwijzing van de Culturele Hoofdstad van
Europa voor het jaar 2017 in Denemarken en Cyprus en de Culturele Hoofdstad van
Europa voor het jaar 2018 in Malta
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie,
Gezien Besluit nr. 1622/2006/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 tot vaststelling van een
communautaire actie voor het evenement "Culturele Hoofdstad van
Europa" voor de periode 2007 tot 2019[2],
en met name artikel 9, lid 3,
Gezien de aanbeveling
van de Europese Commissie,
Gezien de
verslagen van de jury van september 2012 over de selectieprocedure van de
Culturele Hoofdsteden van Europa in Denemarken en Cyprus,
Gezien het
verslag van de jury van november 2012 over de selectieprocedure van de
Culturele Hoofdstad van Europa in Malta,
Overwegende
hetgeen volgt:
Aan de in artikel
4 van Besluit nr. 1622/2006/EG bedoelde criteria is volledig voldaan,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
Aarhus en Paphos worden aangewezen als "Culturele
Hoofdsteden van Europa 2017" in Denemarken en Cyprus.
Valletta wordt aangewezen als "Culturele
hoofdstad van Europa 2018" in Malta.
Artikel 2
Dit besluit treedt in werking op de dag na die
van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 304 van 3.11.2006, blz. 1.
[2]               PB L 304 van 3.11.2006, blz. 1.


title: Aanbeveling van de Raad van 10 juli 2012 over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Ierland, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Ierland voor de periode 2012-2015

text:
               24.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/44

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 10 juli 2012
   over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Ierland, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Ierland voor de periode 2012-2015
   2012/C 219/13
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling (3) over het nationale hervormingsprogramma voor 2011 van Ierland vastgesteld en zijn advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Ierland voor de periode 2011-2015 uitgebracht.

               (4)

               Op 23 november 2011 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het tweede Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.

               (5)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 15 februari 2012 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2012 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2012 aangenomen.

               (6)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte de noodzaak om te streven naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, een normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, het aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (7)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen, verzocht hun toezeggingen tijdig te presenteren zodat zij in de stabiliteits- of convergentieprogramma’s en de nationale hervormingsprogramma’s kunnen worden opgenomen.

               (8)

               Op 27 april 2012 heeft Ierland zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma 2012 ingediend.

               (9)

               Op 7 december 2010 heeft de Raad overeenkomstig Verordening (EU) nr. 407/2010 van de Raad van 11 mei 2010 houdende instelling van een Europees financieel stabilisatiemechanisme (4) Uitvoeringsbesluit 2011/77/EU (5) tot verlening van financiële bijstand van de Unie aan Ierland tot 2013 vastgesteld. Het op 16 december 2010 ondertekende begeleidende memorandum van overeenstemming en de latere aanvullingen daarop bepalen de economische beleidsvoorwaarden op basis waarvan de financiële bijstand wordt uitbetaald.

               (10)

               Over het algemeen heeft Ierland aan de in het memorandum van overeenstemming vastgestelde voorwaarden van het financiëlebijstandsprogramma voldaan. Met name de begrotingstekortdoelstelling voor 2011 (10,6 %) is met een aanzienlijke marge verwezenlijkt en in de begroting voor 2012 wordt overeenkomstig het plafond van het financiëlebijstandsprogramma gemikt op een begrotingstekort van 8,6 % van het bbp. De middellangetermijnplannen voor de begrotingsconsolidatie zijn in overeenstemming met de tekortlimieten van het financiëlebijstandsprogramma en met de doelstelling om in 2015 een tekort van minder dan 3 % van het bbp te bereiken. De in de Prudential Capital Assessment Review van 2011 door de Centrale Bank van Ierland beoogde herkapitalisatie van de binnenlandse banken is in belangrijke mate voltooid en de schuldafbouw van de binnenlandse banken overtrof de doelstellingen van het financiëlebijstandsprogramma voor heel 2011. De structurele hervormingen om het concurrentievermogen te verbeteren en meer nieuwe banen mogelijk te maken, zijn in een vergevorderd stadium.

               (11)

               Zoals ruwweg werd verwacht in het kader van het financiëlebijstandsprogramma, groeide de Ierse economie weer met een bescheiden 0,7 % in 2011. De groei was exportgedreven dankzij verbeteringen van het concurrentievermogen en de sterke externe vraag. Het netto uitvoersaldo droeg 4,7 procentpunt bij aan de groei van het bbp, terwijl de binnenlandse vraag bleef krimpen door de begrotingsconsolidatie, de dalende werkgelegenheid en het herstel van de financiële positie van de huishoudens. Wegens het ongunstige externe klimaat en de aanhoudende aanpassing van de binnenlandse vraag zal de groei in 2012 afnemen tot circa 0,5 %. Het herstel van de financiële positie van huishoudens en bedrijven zal blijven wegen op de consumptie en de investeringen op de middellange termijn. Verwacht wordt dat de economische groei tot 1,9 % zal aantrekken in 2013 en tot 2,8 % in 2015 dankzij Ierlands sterke demografische ontwikkeling en flexibele arbeidsmarkt, alsook dankzij de aanzienlijk reservecapaciteit in de economie.

               (12)

               Op basis van de overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is. De prognoses betreffende de economische groei in het stabiliteitsprogramma zijn vergelijkbaar met de voorjaarsprognose 2012 van de diensten van de Commissie. De doelstelling van de in het stabiliteitsprogramma uiteengezette begrotingsstrategie bestaat erin het overheidstekort tegen 2015 terug te dringen tot onder de drempel van 3 % van het bbp, hetgeen in overeenstemming is met de door de Raad gestelde termijn voor het corrigeren van het buitensporige tekort. Het stabiliteitsprogramma gaat momenteel uit van een tekort van 8,3 % van het bbp in 2012 (onder het programmastreefcijfer van 8,6 % van het bbp), 7,5 % van het bbp in 2013, 4,8 % van het bbp in 2014 en 2,8 % van het bbp tegen het eind van de programmaperiode in 2015. Dit traject is gebaseerd op consolidatiemaatregelen van 2,7 % van het bbp die ten uitvoer worden gelegd in de begroting voor 2012, en brede consolidatiemaatregelen van 3,9 % van het bbp in 2013-2014 en een verdere, ten dele gespecificeerde consolidatie-inspanning van 1,1 % van het bbp in 2015. In het programma wordt de middellangetermijndoelstelling (MTD) van een structureel overheidstekort van 0,5 % van het bbp herhaald, die niet gedurende de programmaperiode wordt gehaald. De MTD weerspiegelt adequaat de vereisten van het stabiliteits- en groeipact. Het overheidstekort bedraagt meer dan 60 % van het bbp en verwacht wordt dat het zal stijgen van 108 % van het bbp in 2011 tot 120 % in 2013 alvorens het zal beginnen te dalen. Voor de duur van de buitensporigtekortprocedure tot 2015 en in de daaropvolgende drie jaar bevindt Ierland zich in een overgangsperiode en de begrotingsplannen zouden ervoor zorgen dat voldoende vooruitgang wordt geboekt bij het voldoen aan de schuldreductiebenchmark van het stabiliteits- en groeipact.

               (13)

               Ierland heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen hebben betrekking op het bevorderen van het concurrentievermogen, het bevorderen van de werkgelegenheid, het verbeteren van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en het versterken van de financiële stabiliteit,

         BEVEELT AAN dat Ierland in de periode 2012-2013 actie onderneemt om:
   de in Uitvoeringsbesluit 2011/77/EU vastgestelde maatregelen die in het memorandum van overeenstemming van 16 december 2010 en de latere aanvullingen daarop nader worden bepaald, ten uitvoer te leggen.

      Gedaan te Brussel, 10 juli 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. SHIARLY

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Voor 2012 gehandhaafd bij Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 119 van 4.5.2012, blz. 47).

      (3)  PB C 215 van 21.7.2011, blz. 1.

      (4)  PB L 118 van 12.5.2010, blz. 1.

      (5)  PB L 30 van 4.2.2011, blz. 34.


title: (2014/193/EU): Aanbeveling van de Commissie van 4 april 2014 inzake de reductie van de aanwezigheid van cadmium in levensmiddelen  Voor de EER relevante tekst

text:
               8.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 104/80

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 4 april 2014
   inzake de reductie van de aanwezigheid van cadmium in levensmiddelen
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2014/193/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Verordening (EG) nr. 1881/2006 van de Commissie van 19 december 2006 tot vaststelling van de maximumgehalten aan bepaalde verontreinigingen in levensmiddelen (1) zijn maximumgehalten voor cadmium in een aantal levensmiddelen vastgesteld.

               (2)

               Het Wetenschappelijk Panel voor contaminanten in de voedselketen (Contam-panel) van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft op 30 januari 2009 advies uitgebracht over cadmium in levensmiddelen (2). In dit advies heeft de EFSA een nieuwe toelaatbare wekelijkse inname (TWI) vastgesteld van 2,5 μg/kg lichaamsgewicht. In haar verklaring (3) over de herbeoordeling van de TWI voor cadmium door het Contam-panel in 2009 heeft de EFSA rekening gehouden met de recente risicobeoordeling door het Gezamenlijk Comité van deskundigen voor levensmiddelenadditieven van de FAO/WHO (JECFA) (4), en de TWI van 2,5 μg/kg lichaamsgewicht bevestigd.

               (3)

               In zijn wetenschappelijk advies heeft het Contam-panel geconcludeerd dat de gemiddelde blootstelling via voedingsmiddelen in Europese landen de TWI van 2,5 μg/kg lichaamsgewicht benadert of nipt overschrijdt. Bij bepaalde bevolkingsgroepen kan de gemiddelde inname tot twee keer zo groot zijn als de TWI. Daarnaast heeft het Contam-panel geconcludeerd dat de blootstelling aan cadmium op het niveau van de bevolking moet worden verlaagd, ook al zijn negatieve effecten op de nierfunctie bij een blootstelling op dit niveau onwaarschijnlijk.

               (4)

               Granen en graanproducten, groenten, noten en peulvruchten, zetmeelhoudende knollen of aardappelen en vlees en vleesproducten zijn volgens het wetenschappelijk advies van het Contam-panel de groepen levensmiddelen die een groot aandeel hebben in de blootstelling aan cadmium via de voeding, voornamelijk vanwege de hoge mate van consumptie. De hoogste concentraties aan cadmium werden vastgesteld in de levensmiddelenproducten zeewier, vis en schaal- en schelpdieren, chocolade en levensmiddelen voor bijzondere voeding alsook fungi, oliehoudende zaden en eetbare slachtafvallen.

               (5)

               In 2001 zijn voor cadmium maximumgehalten vastgesteld voor een aantal levensmiddelen, waaronder granen, groenten, vlees, vis, schaal- en schelpdieren, slachtafvallen en voedingssupplementen. Rekening houdend met de recente conclusies van de EFSA zijn nieuwe maximumgehalten vastgesteld voor babyvoeding en chocolade en cacaoproducten en deze zullen naar verwachting binnenkort worden goedgekeurd.

               (6)

               Voorts heeft de Commissie naar aanleiding van de wetenschappelijke adviezen over cadmium van het Contam-panel ook onderzocht welke mogelijkheden er zijn om een aantal van de bestaande maximumgehalten voor cadmium te verlagen in levensmiddelen die een groot aandeel in de blootstelling hebben (bijvoorbeeld granen, groenten, aardappelen).

               (7)

               De Commissie is van mening dat een onmiddellijke reductie van de maximumgehalten moeilijk haalbaar zou zijn. De aanwezigheid van cadmium in levensmiddelen is niet uniform, maar vertoont grote verschillen naargelang van bijvoorbeeld de geografische ligging van het productiegebied (verschillende niveaus van natuurlijke aanwezigheid van cadmium in de bodem als gevolg van de ongelijke verspreiding ervan in de aardkorst), de beschikbaarheid van cadmium uit de bodem (verschillende mate van overdracht van de bodem naar planten naargelang van de pH van de bodem en andere bodembestanddelen), de verschillende plantenrassen en de daarmee verbonden variatie inzake cadmiumaccumulatie, maar ook naargelang van antropogene factoren, zoals het gebruik van zuiveringsslib en dierlijke of fosfaat bevattende meststoffen in de landbouw, en andere factoren. Wat betreft de aanwezigheid van cadmium in fosfaat bevattende meststoffen, waarover werkzaamheden gaande zijn, is de Commissie zich bewust van de noodzaak om maatregelen te nemen in overeenstemming met haar in 2008 goedgekeurde strategie ter beperking van de risico's voor cadmium en cadmiumoxide (5).

               (8)

               Er bestaat echter al een aantal risicobeperkende methoden om de aanwezigheid van cadmium in levensmiddelen te verminderen, maar een volledige tenuitvoerlegging daarvan door de landbouwers en de exploitanten van levensmiddelenbedrijven zal nog enige tijd in beslag nemen. In sommige gevallen is aanpassing van bestaande methoden nodig voor de toepassing ervan bij specifieke gewassen en in specifieke geografische gebieden, en zouden zij beter kenbaar moeten worden gemaakt en gepromoot bij de landbouwers, met het oog op een reductie van het cadmiumgehalte in levensmiddelen op de middellange/lange termijn. Het is daarom wenselijk dat de lidstaten de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de reeds beschikbare risicobeperkende methoden kenbaar worden gemaakt en gepromoot bij de landbouwers, en dat de tenuitvoerlegging ervan wordt in- of voortgezet om het cadmiumgehalte in levensmiddelen te verlagen. In voorkomend geval is verder onderzoek nodig om eventuele leemten in de kennis over risicobeperkende methoden weg te werken.

               (9)

               Het is wenselijk dat de verdere gevolgen van de genomen maatregelen regelmatig worden gemonitord en dat hiervan geregeld verslag wordt uitgebracht bij de Commissie. Verdere gegevens over het vóórkomen van cadmium zouden moeten worden verzameld en hiervan zou geregeld verslag moeten worden uitgebracht bij de EFSA, zodat de Commissie uiterlijk op 31 december 2018 de situatie opnieuw kan beoordelen met het oog op een besluit over verdere passende maatregelen,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat de beschikbare risicobeperkende methoden voor de reductie van het cadmiumgehalte in levensmiddelen, met name in granen, groenten en aardappelen, geleidelijk ten uitvoer worden gelegd door de landbouwers en de exploitanten van levensmiddelenbedrijven. Hiertoe behoren doeltreffende methoden om de bekende risicobeperkende methoden kenbaar te maken en te promoten bij de landbouwers en de exploitanten van levensmiddelenbedrijven.

               2.

               Indien verdere kennis vereist is om bijvoorbeeld voor een bepaald gewas of specifiek geografisch gebied passende risicobeperkende maatregelen vast te stellen, zouden de lidstaten ervoor moeten zorgen dat onderzoek wordt verricht om deze leemten in de kennis weg te werken.

               3.

               De lidstaten zouden de voortgang van de uitgevoerde risicobeperkende maatregelen regelmatig moeten monitoren door gegevens over het vóórkomen van cadmium in levensmiddelen te verzamelen. De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat:

                           1)

                           de analyseresultaten regelmatig aan de EFSA worden verstrekt met het oog op de opneming daarvan in één gegevensbank, en dat

                           2)

                           in december 2015 aan de Europese Commissie een verslag over de voortgang bij de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling wordt verstrekt, gevolgd door een eindverslag uiterlijk in februari 2018. In deze verslagen zou bijzondere aandacht moeten worden besteed aan die gevallen waarin het cadmiumgehalte de maximumgehalten benadert of nipt overschrijdt.

               4.

               Het is wenselijk dat de bemonstering en de analyse worden uitgevoerd in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EG) nr. 333/2007 van de Commissie van 28 maart 2007 tot vaststelling van bemonsteringswijzen en analysemethoden voor de officiële controle op de gehalten aan lood, cadmium, kwik, anorganisch tin, 3-MCPD en polycyclische aromatische koolwaterstoffen in levensmiddelen (6).

      Gedaan te Brussel, 4 april 2014.

            Voor de Commissie

         Tonio BORG

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 364 van 20.12.2006, blz. 5.

      (2)  The EFSA Journal (2009) 980, 1-139.

      (3)  The EFSA Journal (2011); 9(2):1975.

      (4)  WHO Food Additives Series 64, 73e bijeenkomst van het Gezamenlijk Comité van deskundigen voor levensmiddelenadditieven van de FAO/WHO (JECFA), Wereldgezondheidsorganisatie, Genève, 2011.

      (5)  Mededeling van de Commissie inzake de resultaten van de risicobeoordeling en de strategieën ter beperking van de risico's voor de stoffen: cadmium en cadmiumoxide (PB C 149 van 14.6.2008, blz. 6).

      (6)  PB L 88 van 29.3.2007, blz. 29.


title: EG: Aanbeveling van de Commissie van 4 februari 2005 betreffende het verdere onderzoek naar gehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in bepaalde levensmiddelen (Kennisgeving geschied onder nummer C(2005) 256) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               8.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 34/43

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 4 februari 2005
   betreffende het verdere onderzoek naar gehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in bepaalde levensmiddelen
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2005) 256)
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2005/108/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Verordening (EG) nr. 466/2001 (1) van de Commissie stelt maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s), in het bijzonder benzo(a)pyreen, in bepaalde levensmiddelen vast. Met het oog op de resterende onzekerheden betreffende de gehalten aan carcinogene PAK's in levensmiddelen bepaalt de verordening dat de maatregelen uiterlijk op 1 april 2007 opnieuw moeten worden bezien. Ter onderbouwing van deze herziening is informatie noodzakelijk.

               (2)

               Het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding kwam in zijn advies van 4 december 2002 tot de conclusie dat een aantal polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s) genotoxische carcinogenen zijn. Gezien de niet-drempeleffecten van genotoxische stoffen moeten de PAK-gehalten in levensmiddelen zo laag worden gehouden als redelijkerwijs mogelijk is. Het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding concludeerde dat benzo(a)pyreen gebruikt kan worden als merkstof voor het vóórkomen en het effect van in de bijlage vermelde carcinogene PAK’s in levensmiddelen. Verdere analyses van de relatieve aandelen van deze PAK’s in levensmiddelen zijn nodig met het oog op een toekomstige evaluatie van de geschiktheid van benzo(a)pyreen als merkstof. Er zijn methoden beschikbaar om op meer PAK’s tegelijk te testen.

               (3)

               PAK’s kunnen zich tijdens het verhitten en drogen in levensmiddelen vormen wanneer verbrandingsproducten rechtstreeks in aanraking kunnen komen met het levensmiddel. Indien hoge gehalten aan PAK’s in levensmiddelen worden vastgesteld, dienen de productie- en bewerkingsmethoden te worden onderzocht Zo kunnen bijvoorbeeld procédés als direct op het vuur drogen en verhitten, die bijvoorbeeld worden toegepast bij de fabricage van spijsoliën, zoals de olie uit afval van olijven, tot hoge PAK-concentraties leiden. Tijdens de raffinage van oliën kan benzo(a)pyreen met behulp van actieve koolstof worden verwijderd, maar of alle PAK’s in kwestie zich tijdens de raffinage daadwerkelijk laten verwijderen, is onduidelijk. Er moeten productie- en bewerkingsmethoden worden toegepast die de initiële verontreiniging van ruwe oliën met PAK’s voorkomen,

         BEVEELT AAN DAT DE LIDSTATEN:

               1)

               De gehalten aan benzo(a)pyreen en andere polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s) onderzoeken, met name de in de bijlage (2) vermelde, door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding als carcinogeen aangemerkte PAK’s. De relatieve aandelen van deze PAK’s in de in Verordening (EG) nr. 208/2005 genoemde levensmiddelen beoordelen. Eveneens de gehalten aan PAK’s in andere levensmiddelen die hoge PAK-concentraties kunnen bevatten, zoals gedroogde vruchten en voedingssupplementen, onderzoeken. Het gehalte aan iedere in afzonderlijke monsters van specifieke levensmiddelen gemeten PAK, bijvoorbeeld de respectieve PAK-gehalten gemeten in ieder afzonderlijk monster van olie uit afval van olijven, zonnebloemolie, gerookte vis (met de naam van de soort) of gerookte ham, enz., dient te worden gemeld. De ruwe gegevens zullen door de Commissie worden verzameld en voorgelegd. De resultaten van het onderzoek uiterlijk op 31 oktober 2006 aan de Commissie mededelen ten behoeve van een evaluatie van de maximumgehalten en de verdere geschiktheid van benzo(a)pyreen als merkstof uiterlijk op 1 april 2007.

               2)

               De voor spijsoliën en vetten gebruikte productie- en bewerkingsmethoden onderzoeken. In gevallen waarin oliën en vetten worden vervaardigd met gebruikmaking van methoden, zoals direct op het vuur drogen en verhitten, die de ruwe oliën of vetten sterk met PAK’s kunnen verontreinigen, in samenwerking met de producenten onderzoeken of er alternatieve of geoptimaliseerde methoden bestaan om de gehalten te verminderen. De Commissie uiterlijk op 31 oktober 2006 verslag uitbrengen van de bevindingen en de voortgang wat betreft het vermijden van methoden die verontreiniging kunnen veroorzaken.

               3)

               De voor het roken en drogen van levensmiddelen gebruikte productie- en bewerkingsmethoden onderzoeken. In gevallen waarin methoden worden gebruikt die een sterke verontreiniging met PAK’s kunnen veroorzaken, in samenwerking met de producenten onderzoeken of er alternatieve of geoptimaliseerde methoden bestaan om de gehalten te verminderen. De Commissie uiterlijk op 31 oktober 2006 verslag uitbrengen van de bevindingen en de voortgang wat betreft het vermijden van methoden die verontreiniging kunnen veroorzaken.

               4)

               Onderzoeken of er PAK’s in cacaoboter aanwezig zijn en hoe dit voorkomen kan worden. Uiterlijk op 31 oktober 2006 aan de Commissie verslag uitbrengen van de bevindingen. Er is informatie nodig over de gehalten aan benzo(a)pyreen en andere PAK’s in cacaoboter, over de oorzaken van deze mogelijke verontreiniging en over eventuele mogelijkheden om de verontreiniging te verminderen. Deze informatie zal worden gebruikt ten behoeve van een evaluatie van de thans in Verordening (EG) nr. 208/2005 opgenomen afwijking voor cacaoboter.

               5)

               Gegevens van eventueel ander onderzoek naar milieu-oorzaken van PAK-verontreiniging in levensmiddelen verstrekken.

      Gedaan te Brussel, 4 februari 2005.

            Voor de Commissie

         Markos KYPRIANOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 77 van 16.3.2001, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 208/2005 (zie bladzijde 3 van dit Publicatieblad).

      (2)  Nieuwe informatie over andere PAK’s dan de door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding genoemde PAK’s wordt op prijs gesteld, indien deze van belang is voor de volksgezondheid.

      BIJLAGE
      Door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding als carcinogeen aangemerkte polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s) (1), waarvan de relatieve gehalten in bepaalde levensmiddelen verder moeten worden onderzocht:

                  benz(a)anthraceen

                  benzo(b)fluorantheen

                  benzo(j)fluorantheen

                  benzo(k)fluorantheen

                  benzo(g,h,i)peryleen

                  benzo(a)pyreen

                  chryseen

                  cyclopenta(c,d)pyreen

                  dibenz(a,h)anthraceen

                  dibenzo(a,e)pyreen

                  dibenzo(a,h)pyreen

                  dibenzo(a,i)pyreen

                  dibenzo(a,l)pyreen

                  indeno(1,2,3-cd)pyreen

                  5-methylchryseen


Avis juridique important

|

32003H0887

Aanbeveling van de Commissie van 11 december 2003 betreffende de invoering en het gebruik van Eurocodes voor bouwwerken en bouwproducten met een dragende functie (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 4639)

Publicatieblad Nr. L 332 van 19/12/2003 blz. 0062 - 0063

Aanbeveling van de Commissievan 11 december 2003betreffende de invoering en het gebruik van Eurocodes voor bouwwerken en bouwproducten met een dragende functie(kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 4639)(Voor de EER relevante tekst)(2003/887/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,Overwegende hetgeen volgt:(1) De Eurocodes zijn een reeks van Europese normen met gemeenschappelijke methoden voor de berekening van de mechanische sterkte van elementen die in een bouwwerk een dragende functie hebben, hierna "bouwproducten met een dragende functie" genoemd. Aan de hand van deze methoden kunnen bouwwerken worden ontworpen, kan de stabiliteit van bouwwerken of delen daarvan worden berekend en gecontroleerd, en kunnen bouwproducten met een dragende functie juist worden gedimensioneerd.(2) Richtlijn 89/106/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake voor de bouw bestemde producten(1), betreft de instelling en werking van de interne markt voor bouwproducten, zoals vastgesteld in artikel 95 van het Verdrag, en is van toepassing op producten waarvoor de in artikel 4 van Richtlijn 89/106/EEG bedoelde technische specificaties gelden.(3) Bouwproducten met een dragende functie vormen een belangrijk deel van de bouwproductenmarkt en moeten daarom voldoen aan de eisen van Richtlijn 89/106/EEG en met name aan de eisen van de CE-markering. Om de producenten en aangemelde instanties in staat te stellen de mechanische sterkte van bouwproducten met een dragende functie te beoordelen, wat nodig is voor hun conformiteitsbeoordeling, zouden de technische specificaties moeten verwijzen naar de in de Eurocodes ontwikkelde berekeningsmethoden. De mechanische sterkte zou overeenkomstig Richtlijn 89/106/EEG in de begeleidende documenten bij de CE-markering moeten worden aangegeven als prestatie van het product.(4) De verschillen tussen de berekeningsmethoden in de nationale bouwvoorschriften belemmeren het vrije verkeer van ingenieurs- en architectendiensten in de Gemeenschap. Het gebruik van Eurocodes moet de vrijheid van dienstverrichting op het gebied van de bouwtechniek en architectuur vergemakkelijken door de voorwaarden te scheppen voor een geharmoniseerd stelsel van algemene regels.(5) De meeste bouwproducten met een dragende functie en de meeste bouwwerken zijn het voorwerp van overheidsopdrachten. Overeenkomstig artikel 14, leden 1 en 2, van Richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening(2), en artikel 10, leden 1 en 2, van Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken(3), moeten de Eurocodes door de aanbestedende diensten in de technische specificaties worden gebruikt. Deze richtlijnen bepalen dat de technische specificaties voor de gunning van overheidsopdrachten voor dienstverlening en voor de uitvoering van werken moeten worden verstrekt in de algemene documenten of in de contractuele documenten die bij iedere opdracht behoren, en dat, onverminderd de verplichte nationale technische voorschriften, voorzover deze met het Gemeenschapsrecht verenigbaar zijn, deze technische specificaties door de aanbestedende dienst moeten worden aangegeven door verwijzing naar de nationale waarin de Europese normen zijn omgezet.(6) De Eurocodes moeten ook worden gebruikt ingevolge artikel 18, lid 2, van Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie(4), dat bepaalt dat de technische specificaties moeten worden vastgesteld door verwijzing naar Europese specificaties, indien deze bestaan. Voorts bepaalt artikel 1, punt 13, van Richtlijn 93/98/EEG dat in de zin van deze richtlijn onder "Europese specificatie" wordt verstaan een gemeenschappelijke technische specificatie, een Europese technische goedkeuring of een nationale norm waarin een Europese norm omgezet is.(7) De lidstaten zouden alle nodige maatregelen moeten nemen om ervoor te zorgen dat volgens de Eurocodes berekende bouwproducten met een dragende functie mogen worden gebruikt en zouden daarom in hun nationale ontwerpvoorschriften naar de Eurocodes moeten verwijzen.(8) De lidstaten zouden Eurocodes moeten vaststellen voor bouwproducten met een dragende functie en bouwwerken, en zouden moeten erkennen dat het gebruik van deze Eurocodes een vermoeden van overeenstemming met de in Richtlijn 89/106/EEG bedoelde fundamentele voorschriften doet ontstaan.(9) Om rekening te houden met specifieke aardrijkskundige, geologische of klimatologische omstandigheden en met de op hun grondgebied geldende specifieke beschermingsniveaus, hebben de lidstaten mogelijk behoefte aan specifieke parameters en daarom bevatten de Eurocodes "nationaal vastgestelde parameters". Voor elke nationaal vastgestelde parameter geven de Eurocodes een aanbevolen waarde. De lidstaten kunnen echter als nationaal vastgestelde parameter een andere specifieke waarde kiezen indien zij dit nodig achten om ervoor te zorgen dat bouwkundige en civieltechnische werken zodanig worden ontworpen en uitgevoerd dat de veiligheid van personen, huisdieren en eigendommen niet in gevaar worden gebracht.(10) Om een hogere graad van harmonisatie te bereiken, zou een vergelijking moeten worden gemaakt van de verschillende nationaal vastgestelde parameters die de lidstaten ten uitvoer hebben gelegd en zouden deze waar nodig op elkaar moeten worden afgestemd.(11) Bij gebreke van de in artikel 4 van Richtlijn 89/106/EEG bedoelde technische specificaties, moet het vrije verkeer van bouwproducten met een dragende functie waarvan de mechanische sterkte aan de hand van Eurocodes is beoordeeld, gegarandeerd worden. Hiertoe zouden de lidstaten de Eurocodes in de nationale bepalingen betreffende die producten moeten opnemen.(12) De Eurocodes zouden de ontwikkeling van gemeenschappelijke onderzoeksinspanningen door de verschillende actoren in de Gemeenschap en de verspreiding van de resultaten daarvan moeten vergemakkelijken, met name door beroepsopleiding. Dit zal tot veiligere bouwkundige en civieltechnische werken in de Gemeenschap leiden,BEVEELT AAN:1. De lidstaten zouden de Eurocodes als een geschikt instrument moeten hanteren voor het ontwerpen van bouwwerken, het controleren van de mechanische sterkte van componenten of het controleren van de stabiliteit van bouwwerken. De lidstaten zouden moeten erkennen dat er voor bouwwerken die met behulp van de in de Eurocodes beschreven berekeningsmethoden zijn ontworpen, een vermoeden van overeenstemming bestaat met fundamenteel voorschrift nr. 1 "Mechanische sterkte en stabiliteit", waaronder begrepen die aspecten van fundamenteel voorschrift nr. 4 "Gebruiksveiligheid" die betrekking hebben op de mechanische sterkte en stabiliteit, en met een deel van fundamenteel voorschrift nr. 2 "Brandveiligheid", bedoeld in bijlage I bij Richtlijn 89/106/EEG.2. De lidstaten zouden de op hun grondgebied te gebruiken parameters, hierna "nationaal vastgestelde parameters" genoemd, moeten vastleggen.3. De lidstaten zouden de in de Eurocodes vastgestelde aanbevolen waarden moeten gebruiken, wanneer in de Eurocodes nationaal vastgestelde parameters zijn voorzien. Zij zouden alleen van die aanbevolen waarden mogen afwijken indien de aardrijkskundige, geologische of klimatologische omstandigheden of specifieke beschermingsniveaus zulks vereisen. De lidstaten zouden de Commissie binnen twee jaar na het beschikbaar komen van de Eurocodes van de op hun grondgebied geldende nationaal vastgestelde parameters in kennis moeten stellen.4. De lidstaten zouden, onder leiding van de Commissie, de door elke lidstaat ten uitvoer gelegde nationaal vastgestelde parameters moeten vergelijken en de gevolgen daarvan ten aanzien van de technische verschillen voor bouwwerken of delen daarvan moeten beoordelen. De lidstaten zouden op verzoek van de Commissie de nationaal vastgestelde parameters moeten wijzigen teneinde afwijkingen van de in de Eurocodes vastgelegde aanbevolen waarden te verkleinen.5. Bij gebreke van de in artikel 4 van Richtlijn 89/106/EEG bedoelde technische specificaties zouden de lidstaten in hun nationale bepalingen betreffende bouwproducten met een dragende functie naar de Eurocodes moeten verwijzen.6. De lidstaten zouden onderzoek moeten doen om de opneming van de laatste wetenschappelijke en technische ontwikkelingen in de Eurocodes te vergemakkelijken. De lidstaten zouden de voor dat onderzoek beschikbare nationale middelen moeten bundelen, zodat deze op Gemeenschapsvlak kunnen worden aangewend om bij te dragen aan de binnen de Commissie, en met name het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek, voorhanden zijnde technische en wetenschappelijke middelen voor onderzoek, en aldus te zorgen voor een steeds hoger beschermingsniveau voor bouwkundige en civieltechnische werken, met name op het gebied van de aardbevings- en brandbestendigheid van constructies.7. De lidstaten zouden het onderwijs in het gebruik van de Eurocodes moeten bevorderen, in het bijzonder in ingenieursopleidingen en in de bij- en nascholing van ingenieurs en technici.De lidstaten zouden de Commissie in kennis moeten stellen van alle overeenkomstig deze aanbeveling genomen maatregelen.Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 11 december 2003.Voor de CommissieErkki LiikanenLid van de Commissie(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 12. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1)(2) PB L 209 van 24.7.1992, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 2003.(3) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 54. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 2003.(4) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 84. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 2003.