title: Aanbeveling (EU) 2016/1111 van de Commissie van 6 juli 2016 betreffende de monitoring van nikkel in levensmiddelen (Voor de EER relevante tekst)

text:
               8.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 183/70

         AANBEVELING (EU) 2016/1111 VAN DE COMMISSIE
   van 6 juli 2016
   betreffende de monitoring van nikkel in levensmiddelen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Nikkel is een metaal dat veel voorkomt in het aardoppervlak. Nikkel is aanwezig in levensmiddelen en drinkwater door natuurlijke en menselijke activiteiten.

               (2)

               De Griekse voedselautoriteit heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) gevraagd het risico van de aanwezigheid van nikkel in levensmiddelen, met name in groenten, voor de menselijke gezondheid te beoordelen.

               (3)

               Het Panel voor contaminanten in de voedselketen (Contam-panel) van EFSA besloot de risicobeoordeling uit te breiden tot drinkwater en heeft een wetenschappelijk advies uitgebracht over de risico's voor de volksgezondheid in verband met de aanwezigheid van nikkel in levensmiddelen en drinkwater (1). Dit advies duidde voortplantings- en ontwikkelingstoxiciteit aan als het kritische effect voor de karakterisering van het risico van chronische orale blootstelling aan nikkel. Opflakkeringen van eczeem en de verergering van allergische reacties werden aangeduid als het kritische effect voor acute orale blootstelling aan nikkel bij personen die gevoelig zijn voor nikkel.

               (4)

               Gegevens over het voorkomen van nikkel in levensmiddelen en drinkwater werden verzameld in 15 verschillende Europese landen. Omdat 80 % van alle verzamelde gegevens afkomstig was uit één lidstaat, zou een meer geografisch gespreide gegevensreeks nodig zijn om de aanwezigheid van nikkel in levensmiddelen in de gehele Unie na te gaan.

               (5)

               Voor bepaalde groepen levensmiddelen die in het wetenschappelijk advies van EFSA worden beschouwd als belangrijkste bronnen van blootstelling via voeding, waren slechts beperkte gegevens over de aanwezigheid van nikkel beschikbaar. Met het oog op mogelijke toekomstige risicobeheersmaatregelen zou een preciezer beeld van het nikkelgehalte in levensmiddelen die tot deze groepen behoren wenselijk zijn,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten zouden in 2016, 2017 en 2018 met de actieve betrokkenheid van de exploitanten van levensmiddelenbedrijven en andere belanghebbende partijen de aanwezigheid van nikkel in voedsel moeten monitoren. De monitoring zou zich moeten richten op granen, producten op basis van graan, zuigelingenvoeding, opvolgzuigelingenvoeding, bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen voor zuigelingen en peuters, babyvoeding, voeding voor medisch gebruik speciaal bestemd voor zuigelingen en peuters, voedingssupplementen, peulvruchten, noten en oliehoudende zaden, melk en zuivelproducten, alcoholische en niet-alcoholische dranken, suiker en suikerwerk (met inbegrip van cacao en chocolade), fruit, groenten en plantaardige producten (met inbegrip van paddenstoelen), droge theebladeren, droge delen van andere planten die gebruikt worden voor kruidenthee en tweekleppige weekdieren.

               2.

               De bemonsteringsprocedures zouden moeten worden uitgevoerd overeenkomstig de bepalingen in Verordening (EG) nr. 333/2007 van de Commissie (2) om ervoor te zorgen dat de monsters representatief zijn voor de bemonsterde partij.

               3.

               De monsters zouden moeten worden geanalyseerd zoals ze op de markt worden gebracht. De analyse van het totale nikkelgehalte zou moeten worden uitgevoerd overeenkomstig de norm EN 13804:2013 („Voedingsmiddelen — Bepaling van elementen en hun chemische species — Algemene overwegingen en specifieke eisen”), bij voorkeur met gebruikmaking van een analysemethode op basis van vlam-atomaire absorptiespectrometrie (FAAS) of grafietoven-atomaire absorptiespectrometrie (GFAAS), optische emissiespectrometrie met inductief gekoppeld plasma (ICP-OES) of massaspectrometrie met inductief gekoppeld plasma (ICP-MS).

               4.

               De lidstaten, exploitanten van levensmiddelenbedrijven en andere belanghebbende partijen zouden uiterlijk op 1 oktober 2016, 2017 en 2018 aan EFSA op gehele gewichtsbasis uitgedrukte monitoringgegevens moeten verstrekken, met de informatie en in het elektronische rapporteringsformaat vastgesteld door EFSA, voor invoering in één gegevensbank. Beschikbare gegevens over de aanwezigheid van nikkel uit voorgaande jaren die nog niet zijn verstrekt, zouden bij de eerste gelegenheid volgens dezelfde voorwaarden moeten worden toegezonden.

      Gedaan te Brussel, 6 juli 2016.

            Voor de Commissie

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Lid van de Commissie

      (1)  Contam-panel van EFSA (Panel voor contaminanten in de voedselketen van EFSA), 2015. Scientific Opinion on the risks to public health related to the presence of nickel in food and drinking water. EFSA Journal 2015;13(2):4002, 202 blz., doi:10.2903/j.efsa.2015.4002.

      (2)  Verordening (EG) nr. 333/2007 van de Commissie van 28 maart 2007 tot vaststelling van bemonsteringswijzen en analysemethoden voor de officiële controle op de gehalten aan sporenelementen en procescontaminanten in levensmiddelen (PB L 88 van 29.3.2007, blz. 29).


title: Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Frankrijk

text:
               29.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/42

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 8 juli 2014
   over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Frankrijk
   2014/C 247/09
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor een betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en is toegespitst op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) vastgesteld, en op 21 oktober 2010 heeft de Raad een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vastgesteld (3), die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 9 juli 2013 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2013 van Frankrijk vastgesteld en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2012-2017 uitgebracht. In overeenstemming met Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) heeft de Commissie op 15 november 2013 haar advies over het ontwerpbegrotingsplan van Frankrijk voor 2014 gepresenteerd.

               (5)

               Op 13 november 2013 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2014 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op 13 november 2013 op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Frankrijk werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Op 20 december 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (7)

               Op 5 maart 2014 heeft de Commissie de resultaten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor Frankrijk die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Frankrijk nog steeds wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden, die specifieke monitoring en afdoende beleidsactie vereisen. Met name de afkalving van de handelsbalans en het concurrentievermogen en de implicaties van het hoge niveau van de schulden van de overheidssector verdienen voortdurende beleidsaandacht.

               (8)

               Op 5 maart 2014 heeft de Commissie Frankrijk aanbevolen verdere inspanningen te leveren om voor de volledige naleving van de aanbeveling van de Raad in het kader van de buitensporigtekortprocedure te zorgen.

               (9)

               Op 7 mei 2014 heeft Frankrijk zijn nationale hervormingsprogramma 2014 en zijn stabiliteitsprogramma 2014 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden, zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (10)

               Met de in het stabiliteitsprogramma 2014 uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het buitensporige tekort tegen 2015 te corrigeren en de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) in 2017 te bereiken. Het stabiliteitsprogramma bevestigt de vorige middellangetermijndoelstelling van een structureel begrotingsevenwicht, die stringenter is dan het Stabiliteits- en Groeipact vereist. Volgens het stabiliteitsprogramma wordt het tekort in 2015 op 3 % van het bbp gebracht, boven de in de aanbeveling van de Raad van 21 juni 2013 vastgestelde doelstelling. Daarna is de geplande (herberekende) jaarlijkse vooruitgang richting middellangetermijndoelstelling lager dan de minimumvereiste van 0,5 % van het bbp. Globaal is de in het stabiliteitsprogramma geschetste begrotingsstrategie slechts gedeeltelijk in lijn met de vereisten van het Stabiliteits- en Groeipact. Volgens het stabiliteitsprogramma zal de schuldquote in 2014 en 2015 op 95,6 % pieken en vervolgens dalen tot 91,9 % in 2017. Het macro-economische scenario dat aan de begrotingsprognoses in het stabiliteitsprogramma ten grondslag ligt, is plausibel voor 2014 en licht optimistisch voor 2015: het bbp zou dit en volgend jaar met 1,0 % respectievelijk 1,7 % groeien (1,0 % respectievelijk 1,5 % volgens de voorjaarsprognose 2014 van de diensten van de Commissie). In april 2014 heeft de onafhankelijke hoge raad voor de openbare financiën („Haut Conseil des finances publiques”) een advies over het macro-economische scenario van het stabiliteitsprogramma uitgebracht. In het stabiliteitsprogramma wordt een aantal bijkomende maatregelen voor 2014 geschetst, waaronder de intrekking van de in het kader van een aanvullende begroting aan te nemen ministeriële kredieten en de eerste effecten van het door de regering aangekondigde plan voor besparingen van 50 miljard EUR.
               Op basis hiervan en mede rekening houdend met het feit dat de in 2013 gerealiseerde begrotingsinspanning hoger was dan ten tijde van de aanbeveling van de Commissie verwacht werd, kan het stabiliteitsprogramma geacht worden globaal aan de aanbeveling van de Commissie te beantwoorden. Het niveau van gedetailleerdheid van de budgettaire consolidatiemaatregelen volstaat niet om geloofwaardig te zorgen voor de correctie van de buitensporigtekortsituatie tegen 2015, zoals ondersteund door de Commissieprognose van een tekort van 3,4 % van het bbp volgend jaar en een onderliggende structurele aanpassing die sterk achterblijft bij het door de Raad aanbevolen niveau. Bovendien zullen de doelstellingen van de regering waarschijnlijk te positief uitvallen. Met name moet nog een deel van de in het stabiliteitsprogramma aangekondigde bijkomende maatregelen voor 2014 worden aangenomen en is het geplande bedrag van de besparingen voor 2015 zeer ambitieus. Op basis van de prognose van de Commissie schiet de begrotingsinspanning gedurende 2013-2014 0,2 procentpunt van het bbp tekort in termen van de (gecorrigeerde) wijziging van het structurele saldo en 0,1 procentpunt van het bbp in termen van het bedrag van de maatregelen die ten tijde van de aanbeveling van de Raad noodzakelijk werden geacht. Op basis van zijn beoordeling van het stabiliteitsprogramma en de Commissieprognose is de Raad ingevolge Verordening (EG) nr. 1466/97 van oordeel dat de maatregelen die aan de begrotingsstrategie ten grondslag liggen, nader moeten worden gespecificeerd en dat verdere inspanningen nodig zijn om aan de aanbeveling van de Raad te voldoen en vervolgens voor een passend traject richting middellangetermijndoelstelling te zorgen. Met name zouden bijkomende inspanningen in de komende wijzigingsbegrotingswet voor 2014 moeten worden aangegeven.

               (11)

               Gezien de hoge en nog toenemende overheidsschuld en het feit dat de termijn om het buitensporig tekort te corrigeren tot 2015 is verlengd, is het des te belangrijker dat de begroting 2014 strikt wordt uitgevoerd en de substantiële consolidatie-inspanningen standvastig worden voortgezet in 2015. Met name moeten de overheidsuitgaven in een veel trager tempo groeien dan in vorige jaren, zoals door de regering gepland. Bijgevolg is het nodig de strategie betreffende het verminderen van de uitgaven nader te specificeren door de aan de gang zijnde uitgaventoets te intensiveren en door in voorkomend geval het toepassingsgebied van het regeringsoptreden te herdefiniëren. Omvangrijke kortetermijnbesparingen kunnen niet worden gerealiseerd zonder significante vermindering van de stijging van de socialezekerheidsuitgaven, die bijna de helft van de overheidsuitgaven uitmaken.
               Dit houdt het beteugelen in van de kosten van de gezondheidszorg en de pensioenen, bijvoorbeeld middels het vaststellen van ambitieuzere jaarlijkse doelstellingen voor de uitgaven voor gezondheidszorg en het tijdelijk bevriezen van de pensioenen alsook andere sociale uitkeringen, zoals momenteel door de regering wordt beoogd. Bovendien zou de geplande nieuwe decentralisatiewet de verschillende bestuurslagen moeten stroomlijnen in Frankrijk om bestuurlijke overlap te elimineren en verdere synergieën, efficiëntieverbeteringen en besparingen tot stand te brengen door het fuseren of afschaffen van bestuurslagen. In dit verband zullen de in het stabiliteitsprogramma geschetste structurele hervormingen niet alleen pas op middellange termijn in werking treden, hoewel ze vroeger zullen ingaan dan volgens het stabiliteitsprogramma de bedoeling was, maar zijn ze ook aan significante uitvoeringsrisico's onderhevig. De controle van de uitgaven van de lokale overheden zou eveneens moeten worden versterkt, inclusief door het plafonneren van de jaarlijkse stijging van de belastinginkomsten van de lokale overheden, rekening houdend met bestaande maxima voor een aantal lokale belastingen, en het rigoureus uitvoeren van de geplande vermindering van de subsidies van de centrale overheid. Naast de noodzaak van besparingen op korte termijn is ook de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn een punt van zorg.
               Hoewel de overheidsuitgaven voor gezondheidszorg de laatste jaren onder controle zijn gehouden, zijn verdere inspanningen nodig om de kosteneffectiviteit van de gezondheidszorg te verbeteren. Met name is het nodig verder kostenbeteugelend beleid te implementeren omdat naar verwachting de uitgaven van de gezondheidszorg op middellange en lange termijn significant zullen stijgen. Terreinen waar de efficiëntie verbeterd moet worden, zijn onder meer de uitgaven voor geneesmiddelen en de administratieve uitgaven alsook de ziekenhuiszorg. Ten slotte is in december 2013 een pensioenhervorming aangenomen om voor de houdbaarheid op lange termijn van het stelsel te zorgen. De pensioenhervorming zal echter niet volstaan om het tekort van het stelsel, met name het tekort als gevolg van regelingen voor ambtenaren van de regionale overheden en werknemers in een aantal overheidsbedrijven, op te heffen, en al met al zullen volgens de prognoses van de Franse autoriteiten de nieuwe pensioenmaatregelen het totale tekort van het stelsel slechts halveren tot zo'n 0,5 % van het bbp tegen 2020. Bovendien is de omvang van de aanpassing aan significante risico's onderhevig aangezien het aan die prognoses ten grondslag liggende macro-economische scenario overdreven optimistisch zou kunnen blijken. Het pas opgerichte pensioenmonitoringcomité („Comité de suivi des retraites”) moet ervoor zorgen dat het tekort van het stelsel geleidelijk wordt geëlimineerd.

               (12)

               Frankrijk behoort tot de lidstaten met de hoogste arbeidskosten. De hoge belastingdruk op arbeid vermindert met name de winstgevendheid van de ondernemingen en vormt een rem voor de werkgelegenheid. Teneinde het kostenconcurrentievermogen te ondersteunen, heeft de regering een aantal initiatieven genomen om de belastingdruk op arbeid te verminderen. In december 2012 is een belastingaftrek voor concurrentievermogen en werkgelegenheid (CICE) aangenomen die gelijkstaat met een daling van de arbeidskosten voor de lonen van minder dan 2,5 keer het minimumloon. Een verdere verlaging van de arbeidskosten met 10 miljard EUR is in januari 2014 aangekondigd in het kader van een „verantwoordelijkheids- en solidariteitspact”. De twee maatregelen zullen 30 miljard EUR of 1,5 % van het bbp uitmaken, wat evenredig is met de in 2010-2013 geregistreerde totale stijging van de vennootschapsbelasting, en zullen, wat de socialezekerheidsbijdragen van de werkgevers betreft, de kloof tussen Frankrijk en het gemiddelde van de eurozone slechts met de helft overbruggen. Bovendien zullen exportbedrijven, die meestal hogere lonen betalen, minder dan niet-exportbedrijven van de CICE profiteren, waardoor de impact van de maatregel op het concurrentievermogen zal verminderen. Het verantwoordelijkheids- en solidariteitspact omvat een vermindering van de arbeidskosten voor de lage lonen en een vermindering die gericht is op de lonen van 1,6 à 3,5 keer het minimumloon. Laatstgenoemde maatregel, die naar verwachting vanaf 2016 in werking zal treden, zou een meer directe impact op de exportbedrijven hebben. De loonvorming in Frankrijk resulteert meestal in verstoringen van de loonstructuur en beperkt meestal het vermogen van de bedrijven om bij economische neergang de lonen aan te passen. De hoge raad voor de financiering van de sociale bescherming („Haut Conseil du financement de la protection sociale”) heeft de impact op de werkgelegenheid van verschillende scenario's voor socialezekerheidsvrijstellingen beoordeeld, maar er is in beperkte mate de nadruk gelegd op de impact op de loonontwikkelingen en het concurrentievermogen.
               Hoewel echter uitgebreide vrijstellingen zijn verleend voor werknemers die het minimumloon verdienen, blijven de arbeidskosten voor het minimumloon hoog. Deze vrijstellingen hebben in 2013 tot het beteugelen van de arbeidskosten bijgedragen, hetgeen een positieve ontwikkeling is, maar het niveau van het minimumloon in Frankrijk blijft hoog ten opzichte van andere lidstaten. Het minimumloon zou zich dan ook moeten blijven ontwikkelen op een wijze die concurrentievermogen en banencreatie ondersteunt. Frankrijk kent slechts enkele vrijstellingen van het wettelijk minimumloon en er zouden bijkomende inspanningen kunnen worden geleverd om voor kwetsbare groepen de arbeidskosten te verminderen.

               (13)

               Frankrijks mondiale ranking in een aantal internationale bedrijfsklimaatenquêtes is verslechterd. Hoewel in het kader van een in juli 2013 opgestarte „vereenvoudigingsschok” inspanningen zijn geleverd om de betrekkingen tussen bedrijfsleven en bestuur te bevorderen, is het nodig het bedrijfsklimaat verder te verbeteren. Bovendien moet een aantal in het kader van het vereenvoudigingplan beoogde maatregelen nog worden bepaald en uitgevoerd. Met name moet specifieke aandacht worden besteed aan voorschriften uit de arbeidswetgeving of aan boekhoudregels in verband met specifieke groottedrempels die de groei van het Franse bedrijfsleven belemmeren. Deze kunnen een rol spelen in de moeilijkheden van kmo's om de grootte te bereiken die hen in staat zou stellen te exporteren en te innoveren. De beleidsinitiatieven om de uitgaven voor O&O te verhogen en de innovatie door privébedrijven te stimuleren, met name het belastingkrediet voor onderzoek en de concurrentieclusters, hebben tot dusver gemengde resultaten opgeleverd. Het afnemende gewicht van de industriële sector in de Franse privésector vertaalt zich in stagnerende O&O-uitgaven door de privésector ondanks significante inspanningen op bedrijfsniveau. Als gevolg daarvan blijft een groot deel van de O&O-uitgaven met publiek geld gefinancierd worden, hetzij direct via publiek onderzoek, hetzij indirect middels subsidies. De effectiviteit van de bestaande instrumenten moet verder worden verbeterd om de stoot te geven tot hogere O&O-uitgaven door private bedrijven en innovatie in de privésector. Met name zouden de voor de concurrentieclusters bestemde middelen beter ingezet kunnen worden om schaaleffecten te bevorderen en de verspreiding van innovatie te verbeteren. Daarnaast zou de effectiviteit van het beleid kunnen worden versterkt door deze clusters in staat te stellen echte netwerken van bedrijven met positieve overloopeffecten te worden. Ten slotte zullen de kosten van het belastingkrediet voor onderzoek naar verwachting 5,8 miljard EUR (in de buurt van 0,3 % van het bbp) bereiken in 2014. Ondanks de kosten van deze maatregel is er geen ex post beoordeling van de effectiviteit ervan voor O&O beschikbaar waarin rekening wordt gehouden met de jongste hervormingen.

               (14)

               Hoewel voor bepaalde beroepen (bv. dierenartsen, boekhouders) belemmeringen voor rechtsvormen, aandeelhoudersvereisten of tarieven zijn afgeschaft, en er nieuwe maatregelen ter bevordering van de concurrentiekracht zijn ingevoerd door de recentelijk aangenomen Consumptiewet, bestaan voor sommige beroepen (bv. het taxibedrijf, de gezondheidssector, het notariaat en juridische beroepen meer in het algemeen) nog steeds significante belemmeringen voor toegang of bedrijfsuitoefening. De numerus clausus voor de toegang tot veel beroepen (artsen, apothekers enz.) belemmert nog steeds de toegang tot de diensten, en zou kunnen worden herzien zonder de kwaliteit en de veiligheid in gevaar te brengen. Tot dusver heeft geen grondige beoordeling van de noodzaak en evenredigheid van beperkingen met betrekking tot reglementeerde beroepen plaatsgevonden. In de kleinhandelssector blijven zware vereisten in verband met het verkrijgen van een vergunning voor de opening van een winkel, met name het gevolg van stedenbouwkundige voorschriften, en het verbod op het verkopen met verlies bestaan en hebben deze een negatieve impact op de concurrentie en op de consumenten. Tot op vandaag zijn in Frankrijk geen concrete maatregelen genomen om in de kleinhandelssector toegangsbelemmeringen af te schaffen. Met betrekking tot elektriciteits- en gasdistributie worden voor niet-huishoudelijke klanten de gereglementeerde prijzen uitgefaseerd. Voor de huishoudens en voor elektriciteit blijven de prijzen echter gereglementeerd; deze liggen onder de kostprijs en de toegang voor alternatieve aanbieders wordt beperkt. Met betrekking tot energie-interconnecties zouden de aan de gang zijnde projecten, met name met Spanje, moeten worden voltooid om de elektriciteits- en gasinterconnecties met de buurlanden te versterken. In de spoorwegsector beletten belemmeringen voor markttoegang nog steeds een efficiënte marktwerking. Frankrijk heeft, behalve wat de internationale diensten betreft, waar weinig nieuwkomers zijn, zijn binnenlandse markt voor passagiersvervoer per spoor nog steeds niet voor concurrentie opengesteld. Het heeft een hervorming van zijn spoorwegsysteem opgestart om het financieel houdbaarder te maken. In oktober 2013 werd een wetsontwerp ingediend, dat momenteel door het Parlement wordt besproken. De ingediende maatregelen omvatten de instelling van een volwaardige infrastructuurbeheerder binnen een verticaal geïntegreerde structuur die de zittende exploitant omvat. Deze nieuwe structuur kan de toegang tot het netwerk door alternatieve exploitanten belemmeren.

               (15)

               Frankrijk heeft een hoge en stijgende totale belastingdruk. In 2013 bedroeg de belastingquote 45,9 %, een van de hoogste in de Unie en 3,3 procentpunt hoger dan sinds de start van de begrotingsconsolidatie in 2010. Tegen deze achtergrond heeft een speciaal comité („Assises de la fiscalité”) inbreng geleverd in verband met een mogelijke herziening van het belastingstelsel. Tot dusver is echter weinig vooruitgang gemaakt in het verlagen van de wettelijke tarieven van de personen- en vennootschapsbelasting en het verhogen van de btw-efficiëntie. In plaats daarvan is een tijdelijke extra belasting op grote ondernemingen tot 2015 verlengd, hetgeen ertoe zal leiden dat het wettelijke all-invennootschapsbelastingtarief op 38,1 % piekt (het wettelijke tarief van 33,3 % is reeds een van de hoogste in de Unie). De regering heeft de geleidelijke afschaffing van de sociale solidariteitsbijdrage van vennootschappen („C3S”) en een geleidelijke verlaging van het wettelijke tarief tot 28 % tegen 2020 aangekondigd. Met betrekking tot laatstgenoemde maatregel is er geen gedetailleerde informatie voorhanden over het precieze tijdschema voor de invoering ervan. Er is het afgelopen jaar ook beperkte vooruitgang geboekt in het verminderen en stroomlijnen van de inkomstenbelastingkortingen. Ondanks enige vooruitgang op het gebied van milieubelasting (bv. met de geleidelijke invoering van een koolstofheffing of „contribution climat énergie”), blijft de milieubelasting in verhouding tot het bbp laag. Met name zijn de accijnzen in Frankrijk niet aan de inflatie gekoppeld en blijven een aantal belangrijke milieuschadelijke subsidies zoals de preferentiële accijns op diesel bestaan. Ten slotte zijn in 2013 geen bijkomende maatregelen genomen om de bevoordeling van schulden in de vennootschapsbelasting aan te pakken met het oog op het voorkomen van een verdere stijging van de totale private schuldenlast.

               (16)

               Ondanks een aantal in Frankrijk genomen beleidsmaatregelen bleef de situatie op de arbeidsmarkt verslechteren in 2013 en blijven er significante uitdagingen bestaan. De werkloosheid bleef stijgen tot 10,3 % in 2013 (tegenover 7,5 % in 2008). Frankrijks arbeidsmarkt blijft gesegmenteerd met zeer lage niveaus van overgang van tijdelijke naar vaste contracten (de kans om van een tijdelijke naar een vaste baan over te stappen, bedroeg slechts 10,6 % in 2010, tegenover 25,9 % gemiddeld in de Unie). Het centraal akkoord inzake het beschermen van werkgelegenheid is in een wet vertaald die in juli 2013 is aangenomen. Hoewel deze hervorming een positieve stap is, blijft de impact ervan in dit stadium ongelijk. Met name hebben zeer weinig bedrijven gebruik gemaakt van de wettelijk ingestelde regelingen voor akkoorden op bedrijfsniveau om in geval van tijdelijke economische moeilijkheden de flexibiliteit van de arbeidsomstandigheden te verhogen. Het percentage voor de rechtbank gebrachte effectieve ontslagen is echter significant gedaald. Hoewel in 2014 onderhandelingen tussen de sociale partners hebben plaatsgevonden om het stelsel van werkloosheidsuitkeringen te hervormen, zal het nieuwe akkoord naar verwachting het tekort van het stelsel niet substantieel verminderen. Het gecumuleerde tekort van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen, dat in 2013 in de buurt lag van 1 % van het bbp, vergt bijkomende structurele maatregelen om voor de houdbaarheid ervan te zorgen. Met name werden sommige elementen, zoals de voorwaarden om in aanmerking te komen, de degressiviteit van de uitkeringen in de tijd of de vervangingsgraden voor werknemers met de hoogste lonen, ingevolge het jongste akkoord tussen de sociale partners in maart 2014 slechts miniem gewijzigd en zouden deze verder moeten worden aangepast om ervoor te zorgen dat de prikkels om te werken toereikend zijn. Dankzij opeenvolgende pensioenhervormingen is de arbeidsparticipatie van de werknemers tussen 55 en 64 jaar de laatste drie jaar constant gestegen.
               De participatiegraad onder oudere werknemers in Frankrijk (45,6 % in 2013) blijft echter ruim onder het gemiddelde in de Unie ( – 4.5 procentpunt lager) en slechts 55 % van de oudere werknemers in Frankrijk gaat onmiddellijk na het beëindigen van de beroepsloopbaan met pensioen (2008-2011). De werkloosheidsgraad voor deze groep is bijgevolg de laatste jaren sterk gestegen. Het is dan ook nodig de maatregelen te versterken om hun inzetbaarheid als werknemer te verbeteren en daarbij de prikkels te herzien om aan het werk te blijven of weer aan het werk te gaan.

               (17)

               Uit de enquête van het programma voor internationale studentenbeoordeling van 2013 bleek dat de onderwijsongelijkheid in Frankrijk tot de grootste in de OESO-landen behoort. Een zesde van de jongeren in Frankrijk verlaat onderwijs en opleiding zonder diploma. Dit is bijzonder verontrustend omdat de jongerenwerkloosheid eind 2013 25,5 % bedroeg en de kans op werkloosheid voor de minst gekwalificeerde jongeren bijna tweemaal zo hoog was. De programma's om het leerlingwezen te bevorderen, moeten vooral de minst gekwalificeerde jongeren bereiken. Enige vooruitgang in het aanpakken van dit probleem is gemaakt door de opstart van de hervorming van de leerplicht in juli 2013 en de aanneming van een wet betreffende beroepsopleiding en permanente educatie. Het is echter te vroeg om te beoordelen of deze maatregelen de ongelijkheden in het onderwijssysteem daadwerkelijk zullen verminderen en er moet nog uitvoering worden gegeven aan een in januari 2014 aangekondigd nieuw plan dat zich op scholen voor lager secundair onderwijs in achterstandsgebieden richt. Ten slotte is de overgang van school naar werk vergemakkelijkt, maar is het aantal leerlingen in 2012 gedaald en zijn de regelingen steeds meer de studenten in het hoger onderwijs ten goede gekomen.

               (18)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Frankrijk verricht. Zij heeft zowel het nationale hervormingsprogramma als het stabiliteitsprogramma doorgelicht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Frankrijk, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees Semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 7 weergegeven.

               (19)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht en zijn advies daarover (6) is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (20)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 weergegeven.

               (21)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (7). Als land dat de euro als munt heeft, dient Frankrijk er ook op toe te zien dat aan die aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat Frankrijk in de periode 2014-2015 actie onderneemt om:

               1.

               De begrotingsstrategie te versterken, inclusief door het nader specificeren van de onderliggende maatregelen gedurende 2014 en daarna om te zorgen voor houdbare correctie van het buitensporig tekort tegen 2015 door het realiseren van de structurele aanpassingsinspanning die in de aanbeveling van de Raad in het kader van de buitensporigtekortprocedure is gespecificeerd. Een houdbare correctie van de budgettaire onevenwichtigheden vereist een geloofwaardige uitvoering van ambitieuze structurele hervormingen om de aanpassingscapaciteit te vergroten en groei en werkgelegenheid te stimuleren. Na de correctie van het buitensporig tekort de structurele aanpassing van jaarlijks ten minste 0,5 % van het bbp en meer in goede economische omstandigheden of indien nodig in de richting van de middellangetermijndoelstelling voort te zetten, om ervoor te zorgen dat aan de schuldregel wordt voldaan zodat de hoge overheidsschuldquote een duurzame neergaande trend blijft vertonen. De inspanningen op te voeren om in alle subsectoren van de overheid efficiëntieverbeteringen tot stand te brengen, inclusief door, in voorkomend geval, het toepassingsgebied van het regeringsoptreden te herdefiniëren. Met name stappen te doen om vanaf 2015 zoals gepland de stijging van de socialezekerheidsuitgaven significant te verminderen, bijvoorbeeld door het vaststellen van ambitieuzere jaardoelstellingen voor de uitgaven van de gezondheidszorg, het beteugelen van de pensioenkosten, en het stroomlijnen van de gezinsbijslagen en huisvestingsvergoedingen. Een duidelijk tijdschema voor het aan de gang zijnde decentralisatieproces vast te stellen en tegen december 2014 de eerste stappen te doen met het oog op het elimineren van administratief dubbel werk, het vergemakkelijken van fusies tussen lokale overheden en het verduidelijken van de verantwoordelijkheden van elke lokale overheidslaag. Te zorgen voor krachtiger stimulansen om de uitgaven van de lokale overheden te stroomlijnen, door de jaarlijkse stijging van de belastinginkomsten van de lokale overheden te plafonneren en de subsidies van de centrale overheid te verminderen zoals gepland. Naast de noodzaak van kortetermijnbesparingen stappen te doen om de op middellange en lange termijn verwachte stijging van de publieke uitgaven aan te pakken, inclusief de uitgaven inzake geneesmiddelen, en wanneer en indien nodig bijkomende maatregelen te nemen om tegen 2020 het pensioenstelsel op houdbare wijze in evenwicht te brengen voor alle regelingen, met een bijzondere focus op bestaande bijzondere regelingen en aanvullende regelingen.

               2.

               Ervoor te zorgen dat de arbeidskostenvermindering als gevolg van het „crédit d’impôt compétitivité emploi” wordt volgehouden. Actie te ondernemen om de socialezekerheidsbijdragen van de werkgevers verder te verlagen in lijn met de toezeggingen ingevolge het verantwoordelijkheids- en solidariteitspact en ervoor te zorgen dat geen andere maatregelen het effect ervan tenietdoen en dat aan de momenteel beoogde targeting wordt vastgehouden. De economische impact van de vrijstellingen van socialezekerheidsbijdrage nader te evalueren, waarbij de nadruk op werkgelegenheid, loonontwikkelingen en concurrentievermogen komt te vallen, en indien noodzakelijk passende maatregelen te nemen. Op begrotingsneutrale wijze de arbeidskosten verder te verminderen, namelijk aan de onderkant van de loonschaal, met name door gerichte verlagingen van de socialezekerheidsbijdragen van de werkgevers, rekening houdend met de diverse loonondersteuningsregelingen.

               3.

               Tegen december 2014 de administratieve, fiscale en boekhoudregels voor bedrijven te vereenvoudigen en concrete maatregelen te nemen om het lopende „vereenvoudigingsplan” van de regering ten uitvoer te leggen. Belemmeringen uit hoofde van de regelgeving voor de groei van bedrijven te elimineren, met name door het herzien van de groottegerelateerde criteria in de voorschriften om drempeleffecten te vermijden. Stappen te doen om het innovatiebeleid te vereenvoudigen en de efficiëntie ervan te verbeteren, met name door middel van evaluaties waarin met de jongste ontwikkelingen rekening wordt gehouden, en indien noodzakelijk een aanpassing van het „crédit d’impôt recherche”. Ervoor te zorgen dat de middelen op de meest effectieve concurrentieclusters gericht zijn en de economische impact van de in de clusters ontwikkelde innovatie verder te bevorderen.

               4.

               Ongerechtvaardigde beperkingen van de toegang tot en uitoefening van gereglementeerde beroepen af te schaffen en de toetredingskosten te verminderen en de concurrentie in de diensten te bevorderen. Verdere actie te ondernemen om de regelgevingslast die van invloed is op de werking van de kleinhandelssector te verminderen, met name door de vergunningverlening voor de opening van een winkel te vereenvoudigen en het verbod op het verkopen met verlies op te heffen. Met behoud van betaalbare voorwaarden voor kwetsbare groepen ervoor te zorgen dat de gereglementeerde gas- en elektriciteitstarieven voor huishoudelijke klanten op een passend niveau worden vastgesteld dat geen obstakel voor de concurrentie vormt. De interconnectiecapaciteit voor elektriciteit en gas met Spanje te versterken; met name de interconnectiecapaciteit voor gas te vergroten om de Iberische gasmarkt en de Europese markt volledig te integreren. In de spoorwegsector ervoor te zorgen dat de nieuwe eengemaakte infrastructuurbeheerder onafhankelijk is van de zittende exploitant en stappen te doen om het binnenlandse personenvervoer voor concurrentie open te stellen overeenkomstig de bepalingen van de aanstaande richtlijnen en het daarin vastgestelde tijdschema.

               5.

               De belastingdruk op arbeid te verminderen en de inspanningen op te voeren om het belastingstelsel te vereenvoudigen en de efficiëntie ervan te verhogen. Hiertoe met ingang van de begroting van 2015 maatregelen te nemen om: op basis van recente beoordelingen en het „Assises de la fiscalité”-initiatief inefficiënt personeel te verwijderen en vennootschapsbelastingkortingen op te heffen; bijkomende maatregelen te nemen om de schuldbevoordeling in de vennootschapsbelasting op te heffen; de fiscale grondslag, met name inzake consumptie, te verbreden; milieuschadelijke subsidies uit te faseren.

               6.

               Verdere actie te ondernemen om de rigiditeit van de arbeidsmarkt te bestrijden, met name maatregelen te nemen om de voorwaarden van de „accords de maintien de l’emploi” te herzien om ervoor te zorgen dat zij meer worden toegepast door bedrijven in moeilijkheden. Bijkomende maatregelen te nemen om samen met de sociale partners het stelsel van werkloosheidsuitkeringen te hervormen om de houdbaarheid ervan te garanderen en ervoor te zorgen dat het voldoende prikkels geeft om weer aan het werk te gaan. Ervoor te zorgen dat oudere werknemers passende begeleiding en opleiding krijgen en de relevante specifieke regelingen inzake werkloosheidsuitkeringen opnieuw te bezien met betrekking tot hun situatie op de arbeidsmarkt.

               7.

               Door te gaan met de modernisering van het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding, uitvoering te geven aan de hervorming van de leerplicht en verdere actie te ondernemen om onderwijsongelijkheden te verminderen met name door het versterken van de maatregelen inzake schooluitval. Ervoor te zorgen dat het actieve arbeidsmarktbeleid de meest kwetsbare groepen daadwerkelijk ondersteunt. De overgang van school naar werk te verbeteren, met name door het versterken van de maatregelen voor de verdere ontwikkeling van het leerlingstelsel, met een specifieke klemtoon op de laaggeschoolden.

      Gedaan te Brussel, 8 juli 2014.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. C. PADOAN

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2014 gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  PB C 217 van 30.7.2013, blz. 27.

      (5)  Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11).

      (6)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (7)  Zie bladzijde 141 van dit Publicatieblad.


Avis juridique important

|

31990H0443

90/443/EGKS: Aanbeveling van de Commissie van 18 juli 1990 tot intrekking van de aanbevelingen inzake handelspolitieke maatregelen met betrekking tot de invoer van kolen uit derde landen in de Bondsrepubliek Duitsland

Publicatieblad Nr. L 228 van 22/08/1990 blz. 0024 - 0025

*****AANBEVELING  VAN DE COMMISSIE  van 18 juli 1990  tot intrekking van de aanbevelingen inzake handelspolitieke maatregelen met betrekking tot de invoer van kolen uit derde landen in de Bondsrepubliek Duitsland  (90/443/EGKS)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, inzonderheid op artikel 74,  Overwegende hetgeen volgt:  I  Bij aanbeveling van de Hoge Autoriteit van 28 januari 1959 aan de Regeringen van de deelnemende Staten van de Gemeenschap inzake handelspolitieke maatregelen met betrekking tot de invoer van kolen uit derde landen (1) heeft de Hoge Autoriteit de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland aanbevolen om op kolen afkomstig uit derde landen tijdelijk een invoerrecht te heffen dat niet hoger dient te zijn dan 20 DM per ton, wanneer die invoer een contingent, vrij van invoerrechten, van 5 miljoen ton te boven gaat.  Tevens heeft zij de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland gemachtigd de oorsprongscontrole uit te oefenen, voor zover dit noodzakelijk is voor de toepassing van de aanbevolen maatregel.  Ten slotte heeft zij de Regeringen van de overige landen van de Gemeenschap aanbevolen om, voor zover noodzakelijk, de nodige voorzieningen te treffen ten einde de toepassing van de aan de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland aanbevolen maatregelen mogelijk te maken.  Deze aanbeveling werd gedaan op grond van de volgende overwegingen:  - de ondernemingen van de kolenmijnindustrie van de Gemeenschap hadden met ernstige afzetmoeilijkheden te kampen;  - deze toestand kwam in het bijzonder tot uitdrukking op het grondgebied van de Bondsrepubliek Duitsland waar kolen uit derde landen werden ingevoerd in verhoudingsgewijs toegenomen hoeveelheden en onder zodanige voorwaarden dat deze invoer ernstig nadeel dreigde te berokkenen aan de kolenproduktie op de gemeenschappelijke markt en in het bijzonder de continuïteit van de werkgelegenheid in gevaar bracht;  - de door de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland genomen handelspolitieke maatregelen waren op zichzelf niet voldoende om het hoofd te bieden aan deze toestand.  Bij aanbevelingen van 3 november 1959 (2), van 3 november 1960 (3), van 13 december 1961 (4) en van 30 oktober 1962 (5) hechtte de Hoge Autoriteit haar goedkeuring aan maatregelen voor, respectievelijk, de jaren 1960, 1961, 1962 en 1963.  Voor de daaropvolgende jaren stelde het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen vast dat deze aanbevelingen de wettelijke grondslag konden blijven vormen voor een nationale regeling krachtens welke een differentieel invoerrecht wordt geheven op steenkool van oorsprong uit derde landen, die wordt ingevoerd nadat hij in een andere Lid-Staat in het vrije verkeer is gebracht (6).  II  Sinds de goedkeuring van de genoemde aanbevelingen zijn de omstandigheden die een douanebescherming van het grondgebied van de Bondsrepubliek Duitsland rechtvaardigden aanzienlijk veranderd, zowel wat het handelsverkeer, als wat de communautaire maatregelen ten behoeve van de steenkoolindustrie in de Gemeenschap betreft.  Ten aanzien van de ontwikkeling van de steenkoolinvoer in de Bondsrepubliek Duitsland valt te constateren dat, terwijl het voor de Bondsrepubliek Duitsland bestemde aandeel van die invoer in 1958 nog 40 % van de totale invoer van de Gemeenschap bedroeg, dat aandeel - berekend ten opzichte van de invoer van de vroegere Gemeenschap van de Zes - in 1989 tot ongeveer 9 % was gedaald. Onder die omstandigheden wordt de steenkool niet meer in verhoudingsgewijs toegenomen hoeveelheden in de zin van artikel 74, punt 3, van het Verdrag ingevoerd.  Bij de reeds vanaf 1965 getroffen maatregelen om de problemen in de steenkoolindustrie op te vangen werden communautaire regelingen ingevoerd voor de steunmaatregelen van de Lid-Staten ten behoeve van de kolenmijnindustrie. Dat waren achtereenvolgens: Beschikking nr. 3-65 van de Hoge Autoriteit (1) en de Beschikkingen nr. 27-67 (2), nr. 3/71/EGKS (3), nr. 528/76/EGKS (4) en nr. 2064/86/EGKS (5) van de Commissie.  De bij deze beschikkingen ingevoerde steunregelingen scheppen met name de voorwaarden voor de aanpassing van de steenkoolindustrie in de Gemeenschap aan de realiteit van de energiemarkt. Door de Lid-Staten geplande steun kan namelijk als verenigbaar met de goede werking van de gemeenschappelijke markt worden beschouwd, mits hij onder meer leidt tot een verbetering van het concurrentievermogen van de kolenindustrie die bijdraagt tot een betere veiligstelling van de bevoorrading of tot de oplossing van sociale en regionale problemen die uit de ontwikkeling in de kolenindustrie voortvloeien.  III  Gelet op een en ander, valt te constateren dat niet meer aan de voorwaarden van artikel 74, punt 3, van het Verdrag wordt voldaan.  Gegeven het uitzonderlijke en afwijkende karakter van deze bepaling en gezien het doel van artikel 3, onder f), van het Verdrag, is er geen reden meer om de genoemde aanbevelingen te handhaven.  Derhalve is het dienstig die aanbevelingen met ingang van 1 januari 1991 in te trekken. Deze termijn is nodig om de Regering van de Bondsrepubliek Duitsland in de gelegenheid te stellen de nodige maatregelen te treffen,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:  Artikel 1  De aanbevelingen van de Hoge Autoriteit van 28 januari 1959, 3 november 1959, 3 november 1960, 13 december 1961 en 30 oktober 1962 worden met ingang van 1 januari 1991 ingetrokken.  Artikel 2  Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 18 juli 1990.  Voor de Commissie  Frans ANDRIESSEN  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. 8 van 11. 2. 1959, blz. 197/59.  (2) PB nr. 58 van 14. 11. 1959, blz. 1150/59.  (3) PB nr. 73 van 19. 11. 1960, blz. 1425/60.  (4) PB nr. 82 van 19. 12. 1961, blz. 1600/61.  (5) PB nr. 116 van 12. 11. 1962, blz. 2683/62.  (6) Arrest van 28 juni 1984, zaak 36/83, Mabanaft/Hauptzollamt Emmerich, Jurisprudentie 1984, blz. 2527.  (1) PB nr. 31 van 25. 2. 1965, blz. 480/65.  (2) PB nr. 261 van 28. 10. 1967, blz. 1.  (3) PB nr. L 3 van 5. 1. 1971, blz. 7.  (4) PB nr. L 63 van 11. 3. 1976, blz. 1.  (5) PB nr. L 177 van 1. 7. 1986, blz. 1.


				|

		52011SC0815

			Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on the National Reform Programme 2011 of Slovakiaand delivering a Council opinionon the updated Stability Programme of Slovakia, 2011-2014

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2011
van Slowakije
en met een advies van de Raad
over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Slowakije voor de periode
2011-2014
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1],
en met name artikel 5, lid 3,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[2],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn
goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei-
en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie
van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden
waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een
krachtige impuls nodig heeft.
(2)
De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling
inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en
de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de
richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[3]
aangenomen, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De lidstaten
werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de
geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)
Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar
goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot
een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees
Semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa
2020-strategie berust.
(4)
Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de
prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming
goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7
maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij
benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar
maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen
van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij
verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten
die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale
hervormingsprogramma's worden opgenomen.
(5)
Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts
de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te
presenteren om te kunnen worden opgenomen in de stabiliteits- of
convergentieprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's.
(6)
Slowakije heeft op 28 april 2011 zijn
geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2011 voor de periode 2011-2014 en op 2
mei zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend. Om met de onderlinge
verbanden rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd
geëvalueerd.
(7)
Gezien de grote openheid van de handel en de
specialisatie in duurzame industriegoederen, werd de Slowaakse economie zwaar
getroffen door de op de financiële crisis volgende instorting van de
wereldhandel en van de totale vraag. Als gevolg hiervan is in 2009 het bbp met 4,7%
gekrompen en is de werkloosheid met 12% gestegen. In 2010 is, voornamelijk
dankzij het herstel van de buitenlandse vraag, de economische situatie
aanzienlijk verbeterd in termen van productiegroei (stijging van het bbp met 4,1%),
maar is zij in termen van banen blijven achteruitgaan met een werkloosheid die 14,5%
bereikte – een van de hoogste percentages en grootste toenames in de EU. In 2011-2012
zal de werkgelegenheid ruim beneden het niveau van voor de crisis blijven. De
crisis veroorzaakte een aanzienlijke verslechtering van de overheidsfinanciën
en een stijging van het overheidstekort van 2% van het bbp in 2008 tot 8% van
het bbp in 2009-2010. Hoewel de schuldquote zich nog steeds op een vrij laag
niveau bevindt, steeg zij toch met 15 procentpunten en bedroeg zij in 2010 41%
van het bbp.
(8)
Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr.
1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van het geactualiseerde
stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan het programma
ten grondslag liggende macro-economische scenario wat de eerste twee jaren
betreft aannemelijk lijkt, maar naar het einde van de programmaperiode toe te
optimistisch is. Volgens het programma zou het tekort in 2013, binnen de door
de Raad gestelde termijn, tot minder dan 3% van het bbp worden teruggebracht,
en in 2014 verder tot 2,8% van het bbp. Voor de periode na 2011 berust de
aanpassing hoofdzakelijk op de uitgaven. Er zijn neerwaartse groeirisico's aan
de begrotingsdoelstellingen verbonden, die voornamelijk toe te schrijven zijn
aan de uitvoering van de voorgestelde maatregelen. In het programma wordt er
niet op gerekend dat de middellangetermijndoelstelling wordt gerealiseerd. Voor
de periode 2011-2013 zou het halen van de begrotingsdoelstellingen een
gemiddelde jaarlijkse begrotingsinspanning van ongeveer 1,4% van het bbp
inhouden.
(9)
Volgens het Slowaakse stabiliteitsprogramma zou het
tekort in 2011 dankzij consolidatiemaatregelen aanzienlijk dalen tot ongeveer 2,5%
van het bbp. De aanpassing zal naar verwachting in 2011 en 2013 worden
voortgezet via een jaarlijkse daling van het tekort van ongeveer een
procentpunt van het bbp. De consolidatie‑inspanning is voornamelijk
gericht op de uitgavenzijde, via besparingen op uitgaven voor goederen en
diensten en op de loonkosten, hetgeen echter op een duurzame basis misschien
moeilijk vol te houden is. In het algemeen is de uitdaging voor Slowakije ervoor
te zorgen dat bij de consolidatie de uitgaven voor groeibevorderende factoren,
zoals onderwijs en vervoersinfrastructuur, op peil worden gehouden en zelfs
worden verhoogd. Vooral de lage bruto-investeringen in vaste activa van de
overheid, die naar verwachting nog verder zullen afnemen, zijn problematisch.
Er is ruimte voor het verhogen van belastinginkomsten die het minst
schadelijk zijn voor de groei, zoals belastingen op onroerend goed en
milieuheffingen, en voor het efficiënter maken van de belastinginning, vooral
gezien de grote btw‑kloof.
(10)
Dankzij de hervorming van 2005, waarbij
meerjarenplanning, programmabudgettering en verscheidene begrotingsregels
werden ingevoerd, heeft Slowakije zijn begrotingskader aanzienlijk verbeterd.
De bestaande structuur heeft echter niet kunnen voorkomen dat, zelfs in jaren
van hoge economische groei, de overheid met tekorten kampt. Een van de grote
zwakke punten is het feit dat de begrotingsdoelstellingen voor de laatste
programmajaren gemakkelijk kunnen worden gewijzigd en daarom niet geschikt zijn
om het begrotingsproces voor de komende jaren te verankeren. Zoals voorgesteld
in de actualisering van het stabiliteitsprogramma en in het nationale
hervormingsprogramma, zouden uitgavenplafonds deze tekortkoming kunnen verhelpen,
op voorwaarde dat deze plafonds het grootst mogelijke deel van de
overheidsuitgaven omvatten. Het huidige gebrek aan tijdig gepubliceerde
informatie vormt vooral voor lokale overheden en
socialeverzekeringsinstellingen een extra obstakel voor de jaarlijkse opvolging
van budgettaire ontwikkelingen en de handhaving van begrotingsregels. Tot slot
mist Slowakije een onafhankelijke instelling die rechtstreeks zou kunnen worden
ingeschakeld bij de voorbereidende werkzaamheden, opvolging, en met de begroting
gerelateerde beoordelingsmechanismen.
(11)
Slowakije is een van de lidstaten die voor
belangrijke uitdagingen staan met betrekking tot de langetermijnhoudbaarheid
van de overheidsfinanciën. De komende decennia zullen de leeftijdsgebonden
uitgaven volgens de ramingen sneller groeien dan het EU‑gemiddelde.
Pensioenen zouden de belangrijkste bron van deze toename zijn, ondanks een
ingrijpende hervorming die in 2004-2006 is doorgevoerd. Bij de hervorming zijn
de geraamde toekomstige stijgingen van de levensverwachting niet systematisch
aangepakt. Een sterk element van verdienste voor de berekening van pensioenen
en het indexeringsmechanisme kunnen voor extra toekomstige druk op de pijler
van het omslagstelsel zorgen. In 2008-2009 werd de levensvatbaarheid van de
pijler met volledige kapitaaldekking aangetast door wijzigingen, zoals het
vereiste voor pensioenfondsen om geleden verliezen te dekken en de schrapping
van verplichte deelneming voor nieuwkomers op de arbeidsmarkt. In het nationale
hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma worden verscheidene
aanpassingen aan het pensioenstelsel gepland die de huidige tekortkomingen
ervan zouden verhelpen.
(12)
Het aanpakken van omvangrijke stijgingen van de
werkloosheid vooraleer deze structureel wordt, vormt een andere belangrijke
uitdaging. De werkloosheidsgraad bedraagt momenteel meer dan 14%. De langdurige
werkloosheidsgraad van 9,2% blijft een van de hoogste van de EU en gaat gepaard
met forse regionale verschillen en vaardigheden die niet op de arbeidsmarkt
aansluiten. Hoewel er in Slowakije vrij flexibele voorwaarden heersen op de
arbeidsmarkt, is de regering voornemens deze flexibiliteit via wijzigingen in
het arbeidsrecht nog te verhogen. De werkloosheidsgraad is vooral hoog met
betrekking tot de laaggeschoolde werknemers, en hun participatiegraad is een
van de laagste van de EU. Dit kan te wijten zijn aan een vrij grote
belastingwig van 34% voor de laagbetaalden (67% van het gemiddelde loon), omdat
deze de prikkels om laaggeschoolde werknemers in dienst te nemen, vermindert.
Daarenboven kan een doelgericht en goed doordacht actief arbeidsmarktbeleid een
belangrijke rol spelen bij het terug aan het werk zetten van de werklozen.
Momenteel zijn de deelname in en de uitgaven met betrekking tot een dergelijk
beleid bij de laagste in de EU en is er weinig opvolging of evaluatie van de
effectiviteit ervan. De regering plant tegen het eind van dit jaar een
hervorming van arbeidsmarktdiensten en het actief arbeidsmarktbeleid.
(13)
Gezien het belang van goed geschoolde arbeidskrachten
voor het verbeteren van het niet-prijsgebonden concurrentievermogen, heeft
Slowakije de ambitieuze doelstelling vooropgesteld om tegen 2020 het aantal
hooggeschoolden te verhogen van de huidige 17,6% tot 40%. Om de vaardigheden
beter af te stemmen op de arbeidsmarkt, is Slowakije bezig met het hervormen
van het schoolonderwijs, het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding,
zoals vooropgesteld in het nationale hervormingsprogramma. Het aantal personen
met een tertiaire opleiding blijft echter ver onder het EU‑gemiddelde,
waarbij de kwaliteit een probleem vormt, zoals door diverse indicatoren wordt
aangegeven. De lage onderwijsprestaties van de achtergestelde Roma‑gemeenschappen
dragen in belangrijke mate bij tot de langdurige werkloosheid in Slowakije. De deelname
van de beroepsbevolking in levenslang leren blijft erg gering (2,8%) in
vergelijking met het EU‑gemiddelde, hetgeen een negatieve invloed lijkt
te hebben op de inzetbaarheid en tevens de inspanningen om de bestaande hoge
werkloosheid te verminderen, verder ondergraaft.
(14)
In het nationale hervormingsprogramma wordt de
behoefte om een meer groeibevorderend ondernemingsklimaat te promoten, erkend,
alsook de behoefte om de werking van de rechterlijke macht te verbeteren, de
overheidsopdrachten transparanter te maken en corruptie te bestrijden, maar de
uitvoering van maatregelen ter zake is met risico's omgeven. Het probleem van
zwakke overheidsinstellingen komt echter onvoldoende aan bod, en er zou meer
kunnen worden ondernomen om de beleidsvorming meer op empirische gegevens te
steunen. Binnen de overheidsdiensten zijn een gebrek aan capaciteit en een hoog
personeelsverloop mede oorzaak van een lagere effectiviteit en transparantie,
en verzwakte analysecapaciteiten. Zij vormen in het algemeen ook een hinderpaal
voor de effectieve benutting van EU‑fondsen en een efficiënt gebruik van
openbare middelen. Deze factoren belemmeren het groeipotentieel van de economie
en het concurrentievermogen.
(15)
Slowakije heeft een aantal toezeggingen gedaan in
het kader van het Euro Plus-pact[4]. Deze toezeggingen
betreffen de drie doelstellingen van het pact die voor Slowakije relevant zijn:
houdbaarheid van de overheidsfinanciën, werkgelegenheid en
concurrentievermogen. Op begrotingsvlak verbindt Slowakije zich ertoe om de
langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën te verbeteren en het
nationale begrotingskader te versterken door de aanneming van wetgeving inzake
budgettaire verantwoordelijkheid. Werkgelegenheidsmaatregelen betreffen de
geplande herziening van het arbeidsrecht, die tot doel heeft de arbeidsmarkt
nog flexibeler te maken. De maatregelen betreffende het concurrentievermogen
zijn gericht op het verlagen van de administratieve lasten, het aanpakken van
de corruptie, het transparanter maken van overheidsopdrachten en van het
gerechtelijk apparaat, en het verhogen van de effectiviteit van het
belastingstelsel. De bovenstaande toezeggingen geven de hervormingsagenda weer
zoals uiteengezet in het stabiliteitsprogramma en het nationale
hervormingsprogramma. Zij versterken lopende hervormingsprojecten met
betrekking tot het ondernemersklimaat en de handhaving van rechten, en openen
het belangrijke debat aangaande pensioenen en de langetermijnhoudbaarheid van
de overheidsfinanciën. Deze gedane toezeggingen zijn getoetst en in de
aanbevelingen meegenomen.
(16)
De Commissie heeft het stabiliteitsprogramma en het
nationale hervormingsprogramma, met inbegrip van de in het kader van het Euro
Plus-pact gedane toezeggingen[5], onderzocht. Daarbij
heeft zij gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en
sociaaleconomisch beleid in Slowakije, alsook of de EU-regels en ‑richtsnoeren
in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van
de Europese Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige
nationale besluiten. In het licht van het voorgaande, is de Commissie van
oordeel dat er neerwaartse groeirisico's verbonden zijn aan het halen van de
begrotingsdoelstellingen voor de periode na 2011. De consolidatie‑inspanning
zou de uitgaven voor groeibevorderende factoren moeten veiligstellen en door
maatregelen ter versterking van de budgettaire governance en de
langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën moeten worden onderbouwd.
Verdere maatregelen in 2011-2012 zouden moeten gericht zijn op het versterken
van binnenlandse groeibronnen, door met name de recente golf van werkloosheid
aan te pakken via een vermindering van de belastingwig voor de laagbetaalden en
een hervorming van het actief arbeidsmarktbeleid, door vaardigheden beter af te
stemmen op de arbeidsmarkt en door de kwaliteit van het onderwijs, de
beroepsopleiding en het ondernemersklimaat te verhogen, alsook door
overheidsinstellingen en hun governance te versterken.
(17)
In het licht van deze beoordeling, en rekening
houdende met de aanbeveling van de Raad van 2 december 2009 op grond van
artikel 126, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese
Unie, heeft de Raad de actualisering 2011 van het stabiliteitsprogramma van
Slowakije onderzocht. Zijn advies[6] daarover is met name in
de onderstaande aanbevelingen (1), (2) en (3) weergegeven. Rekening houdende
met de conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2011, heeft de Raad het
nationale hervormingsprogramma van Slowakije onderzocht,
BEVEELT AAN dat Slowakije in de periode
2011-2012 actie onderneemt om:
(1)
De begroting voor 2011 uit te voeren zoals gepland
en de geplande specifieke maatregelen van permanente duur in 2012 en 2013 in te
voeren om het tekort tegen 2013 tot onder 3% van het bbp terug te dringen. Groeibevorderende
uitgaven te vrijwaren en gebruik te maken van de beschikbare ruimte om de
inkomsten te doen toenemen door het verhogen van de doeltreffendheid van de btw‑inning.
(2)
De budgettaire governance te versterken door het
goedkeuren in 2011 en het implementeren met ingang van 2012 van bindende,
meerjarige uitgavenplafonds die de centrale regering en het
socialezekerheidsstelsel bestrijken.Daarenboven een onafhankelijke
begrotingsraad op te zetten en tijdige publicatie van begrotingsgegevens op
alle regeringsniveaus te verzekeren.
(3)
De langetermijnhoudbaarheid van de
overheidsfinanciën te verbeteren via het verder aanpassen van de pijler van het
omslagstelsel door met name de pensioenleeftijd aan de levensverwachting te
koppelen, en door het creëren van stimulansen om de levensvatbaarheid van de
pijler met volledige kapitaaldekking te verzekeren, om zo, met behoud van
adequate pensioenen, naar budgettaire houdbaarheid te evolueren.
(4)
Maatregelen te nemen om de vraag naar arbeid voor
de laaggeschoolde werklozen te ondersteunen door het verminderen van de
belastingwig voor de laagbetaalden. Daarnaast maatregelen in te voeren om de
administratieve capaciteit van overheidsdiensten voor arbeidsvoorziening te
verhogen teneinde de doelgerichtheid, de opstelling en de evaluatie van het
actieve arbeidsmarktbeleid te verbeteren, in het bijzonder voor jonge en
langdurige werklozen.
(5)
De uitvoering van geplande hervormingen op het vlak
van onderwijs, beroepsonderwijs en beroepsopleiding te versnellen en stappen te
ondernemen om de kwaliteit van het hoger onderwijs alsook de afstemming ervan
op de marktbehoeften te verbeteren. Een kader van stimulansen voor zowel
individuele personen als werkgevers te ontwikkelen om deelname van
laaggeschoolden aan levenslang leren aan te moedigen.
(6)
De uitvoering te verzekeren van geplande
maatregelen die gericht zijn op een doeltreffendere toepassing van de
voorschriften voor overheidsopdrachten en op een betere werking en hogere
transparantie van het gerechtelijk apparaat.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB C […] van [...], blz. […].
[3]               Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de
Raad van 19 mei 2011.
[4]               Nadere gegevens over de in het kader van het Euro
Plus-pact gedane toezeggingen zijn te vinden in SEC(2011) 733.
[5]               Zie SEC(2011) 733.
[6]               Uit hoofde van artikel 5, lid 3, van Verordening (EG)
nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Commissie van 26 april 2010 betreffende het gezamenlijk programmeringsinitiatief voor onderzoek Cultureel erfgoed en veranderingen in het aardsysteem: een nieuwe uitdaging voor Europa

text:
               28.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 106/18

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 26 april 2010
   betreffende het gezamenlijk programmeringsinitiatief voor onderzoek „Cultureel erfgoed en veranderingen in het aardsysteem: een nieuwe uitdaging voor Europa”
   (2010/238/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 181,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Cultureel erfgoed in de zin van de Unesco-verdragen inzake de bescherming van het cultureel en natuurlijk erfgoed van de wereld en de bescherming van het immaterieel cultureel erfgoed (1) is een uiterst broos patrimonium en wordt blootgesteld aan vele risico’s door veroudering, slechte milieuomstandigheden en menselijke druk.

               (2)

               Voor de meeste Europese burgers is cultureel erfgoed uniek en onvervangbaar in zijn materiële vorm, met name historische gebouwen, verzamelingen, sites en roerende goederen, alsmede in zijn immateriële vorm, met name de geschiedenis, het collectief geheugen en de identiteit.

               (3)

               De gecombineerde effecten van de klimaatverandering, andere veranderingen van het milieu, menselijke interventie en veiligheidsrisico’s bedreigen het Europees cultureel erfgoed. Met name de klimaatverandering kan ertoe leiden dat het cultureel erfgoed onherstelbaar beschadigd wordt of zelfs verloren gaat door zijn broosheid en ouderdom. Bovendien bedreigen rampen en veiligheidsrisico’s de fysieke aard van het cultureel erfgoed, zoals symbolen en iconen van Europese steden en plaatsen.

               (4)

               Om te voorkomen dat die gecombineerde risico’s het Europees cultureel erfgoed onherstelbare schade toebrengen, zijn gecoördineerde acties nodig.

               (5)

               De Raad Concurrentievermogen heeft tijdens zijn vergadering van 3 december 2009„Cultureel erfgoed, klimaatverandering en veiligheid” (de titel werd later gewijzigd in „Cultureel erfgoed en veranderingen in het aardsysteem: een nieuwe uitdaging voor Europa”) erkend als een belangrijk gebied waarop gezamenlijke programmering een grote meerwaarde zou hebben voor de huidige, gefragmenteerde onderzoeksinspanningen door de lidstaten. Daarom heeft hij conclusies goedgekeurd waarin de noodzaak om een gezamenlijk programmeringsinitiatief over dat onderwerp te starten wordt erkend, en de Commissie wordt uitgenodigd een bijdrage te leveren aan de voorbereiding van dat initiatief. De Raad herbevestigde ook dat gezamenlijke programmering een door de lidstaten geleid proces is, waarbij de Commissie als facilitator optreedt.

               (6)

               De gezamenlijke programmering van onderzoek inzake cultureel erfgoed en veranderingen in het aardsysteem zou zorgen voor de coördinatie van het onderzoek op dit gebied, wat aanzienlijk zou bijdragen tot de uitbouw van een volledig functionerende Europese onderzoeksruimte inzake de instandhouding van cultureel erfgoed en de leidende rol van Europa en het concurrentievermogen van onderzoek binnen dit gebied zou versterken.

               (7)

               Om de in deze aanbeveling geformuleerde doelstellingen te realiseren, moeten de lidstaten samenwerken met de Commissie bij de verkenning van mogelijke initiatieven van de Commissie om de lidstaten te helpen bij de ontwikkeling en uitvoering van de strategische onderzoeksagenda.

               (8)

               Om ervoor te zorgen dat de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad kan rapporteren, moeten de lidstaten regelmatig aan de Commissie rapporteren over de voortgang die ten aanzien van dit gezamenlijk programmeringsinitiatief is gemaakt,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten worden gestimuleerd een gemeenschappelijke visie te ontwikkelen over de wijze waarop samenwerking en coördinatie op het gebied van onderzoek op EU-niveau kunnen bijdragen tot de instandhouding van cultureel erfgoed in al zijn vormen en de veiligheid en duurzame exploitatie ervan kunnen garanderen.

               2.

               De lidstaten worden gestimuleerd om een gezamenlijke strategische onderzoeksagenda vast te stellen waarbij onderzoeksbehoeften en -doelstellingen voor de middellange tot lange termijn worden vastgesteld op het gebied van de instandhouding en het gebruik van cultureel erfgoed in het kader van de veranderingen in het aardsysteem. De strategische onderzoeksagenda moet een uitvoeringsplan bevatten waarin de prioriteiten en tijdpaden worden vastgesteld en de acties, instrumenten en middelen worden gespecificeerd die voor de uitvoering van die strategische onderzoeksagenda nodig zijn.

               3.

               De lidstaten worden gestimuleerd de volgende acties op te nemen in de strategische onderzoeksagenda en in het uitvoeringsplan:

                           a)

                           inventarisatie en uitwisseling van informatie over relevante nationale programma’s en onderzoeksactiviteiten;

                           b)

                           versterking van de gezamenlijke capaciteit voor prognoses en technologisch aspectenonderzoek, met name wat betreft het effect van veranderingen in het aardsysteem op cultureel erfgoed en voor preventie en instandhouding;

                           c)

                           uitwisseling van informatie, middelen, beste praktijken, methoden en richtsnoeren;

                           d)

                           vaststelling van gebieden of onderzoeksactiviteiten die kunnen profiteren van samenwerking, van gezamenlijke oproepen tot het indienen van voorstellen of van het bundelen van middelen;

                           e)

                           vaststelling van procedures voor gezamenlijk uit te voeren onderzoek op de onder d) vastgestelde gebieden;

                           f)

                           rekening houden met de veranderende behoeften van bezoekers en consumenten bij de vaststelling van doelstellingen voor onderzoeksprogramma’s inzake cultureel erfgoed;

                           g)

                           zo mogelijk het delen van bestaande onderzoeksinfrastructuur, of het opzetten van nieuwe faciliteiten, zoals gecoördineerde databanken of het opstellen van modellen voor onderzoek van de verloedering van het milieu;

                           h)

                           stimulering van betere samenwerking tussen de particuliere en de overheidssector, gekoppeld aan een open innovatie van verschillende onderzoeksactiviteiten en bedrijfstakken die verband houden met cultureel erfgoed, daarin begrepen toerisme, duurzaam onderhoud en duurzame constructie of reconstructie van sites, gebouwen of landschappen en aanverwante zakelijke diensten;

                           i)

                           export en verspreiding van de kennis-, innovatie- en interdisciplinaire aanpak;

                           j)

                           tot stand brengen van netwerken tussen centra die zich bezighouden met onderzoek naar cultureel erfgoed.

               4.

               De lidstaten worden gestimuleerd een gemeenschappelijke beheerstructuur op het gebied van cultureel erfgoed en veranderingen in het aardsysteem op te zetten, die de opdracht krijgt gemeenschappelijke voorwaarden, regels en procedures voor samenwerking en coördinatie vast te stellen en de uitvoering van de strategische onderzoeksagenda te volgen.

               5.

               De lidstaten worden gestimuleerd om gezamenlijk de strategische onderzoeksagenda uit te voeren, onder meer via hun nationale onderzoeksprogramma’s of andere nationale onderzoeksactiviteiten.

               6.

               De lidstaten worden gestimuleerd om met de Commissie samen te werken om na te gaan welke initiatieven de Commissie mogelijk kan nemen om de lidstaten bij te staan bij de ontwikkeling en de uitvoering van de strategische onderzoeksagenda, en om de gezamenlijke programma’s op dit gebied met andere EU-initiatieven te coördineren.

               7.

               De lidstaten worden gestimuleerd regelmatig verslag uit te brengen aan de Commissie over de voortgang met betrekking tot dit gezamenlijk programmeringsinitiatief.

      Gedaan te Brussel, 26 april 2010.

            Voor de Commissie

         Máire GEOGHEGAN-QUINN

            Lid van de Commissie

      (1)  Voor de definitie van materieel en immaterieel cultureel erfgoed, zie Unesco, Convention concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage, Parijs, 16 november 1972; Unesco, Convention for the Safeguarding of the intangible Cultural Heritage, Parijs, 17 oktober 2003.