Avis juridique important

|

31977H0534

77/534/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 25 juli 1977 betreffende een Europese gedragscode voor effectentransacties

Publicatieblad Nr. L 212 van 20/08/1977 blz. 0037 - 0043 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 06 Deel 2 blz. 0015  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 06 Deel 2 blz. 0015

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 25 juli 1977  betreffende een Europese gedragscode voor effectentransacties   ( 77/534/EEG )  TOELICHTING  1 . De verwezenlijking van de in artikel 2 van het Verdrag van Rome aangegeven doelstellingen , en met name de harmonische ontwikkeling van de economische activiteit binnen de Gemeenschap vergt een voldoende beschikbaarheid van kapitaa uit voldoende gespreide kapitaalbronnen om de beleggingen binnen de gemeenschappelijke markt zo rationeel mogelijk te kunnen financieren .  De functie van de effectenmarkten is om op ieder ogenblik een zeer ruime confrontatie van aanbod van en vraag naar kapitaal mogelijk te maken . De goede werking en onderlinge vervlechting van deze markten moeten derhalve als fundamenteel worden beschouwd voor de opzet van een " gemeenschappelijke markt " van kapitaal .  2 . Hoewel de tussen de verschillende financiële markten van de negen Lid-Staten bestaande dispariteiten tot dusverre nog geen onoverkomelijke hindernis voor de verwezenlijking van enige internationale transacties hebben gevormd , kan moeilijk worden betwist dat het onvolledige karakter van de informaties over de waardepapieren zelf en de onbekendheid met de op de verschillende markten geldende regels hebben bijgedragen tot de beperking van de beleggingen van de overgrote meerderheid der spaarders tot de markten van de landen waar zij woonachtig zijn of tot enkele grote internationale waardepapieren van een zekere bekendheid .  Derhalve zal de vermindering van dergelijke dispariteiten de vervlechting van de markten der Lid-Staten kunnen bevorderen , vooral indien zij vergezeld gaat van een verbetering van de aan de beleggers geboden waarborgen .  I . Plaats van de Europese gedragscode bij de werkzaamheden ter harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten  3 . Op basis van haar besluit van 1968 betreffende de informatie van het publiek over effecten en de voorwaarden waaronder deze worden verhandeld , heeft de Commissie reeds verschillende harmonisatiewerkzaamheden verricht op specifieke punten als " de inhoud van , het toezicht op en de verspreiding van het prospectus dat gepubliceerd moet worden bij de opneming van door vennootschappen uitgegeven effecten in de officiële notering aan een effectenbeurs " ( 1 ) of " de coordinatie van de voorwaarden voor de opneming van effecten in de officiële notering aan een effectenbeurs " ( 2 ) .  4 . Naast deze harmonisatiewerkzaamheden welke uitmonden in de opstelling van richtlijnen , en zonder af te zien van deze vorm van harmonisatie die de enige mogelijkheid is om het nagestreefde doel , nl . een werkelijke Europese integratie , te bereiken , acht de Commissie het noodzakelijk de Lid-Staten in een document , dat een complex van vraagstukken met betrekking tot effectentransacties behandelt , aan te bevelen toe te zien op de naleving van een aantal  - reeds in zeer ruime mate in alle Europese landen erkende - beginselen .  Door deze te onderlijnen en ten uitvoer te leggen zal ertoe kunnen worden bijgedragen , op een gebied dat in voortdurende ontwikkeling is , een gemeenschappelijke beroepsethiek te scheppen , die de lopende harmonisatiewerkzaamheden bij wege van richtlijnen aanzienlijk zal vergemakkelijken door reeds thans aan te geven , in welke geest de Commissie deze tot een goed einde wil brengen .  5 . De huidige gedragscode , die de vorm van een aanbeveling draagt , verdient derhalve een aparte plaats bij de harmonisatiewerkzaamheden van de Commissie   - wegens de aan het deontologische aspect gegeven prioriteit boven het regelgevend aspect ;   - wegens het streven , de dynamiek van de kapitaalmarkt en van het zakenleven te eerbiedigen door bewust een positief standpunt in te nemen betreffende de verbetering van de marktmechanismen en de doeltreffenheid van het optreden van degenen die daar werkzaam zijn ;   - wegens het feit , dat bepaalde aspecten die in de gedragscode op meer algemene wijze worden behandeld , het onderwerp zullen kunnen vormen en in bepaalde gevallen reeds vormen van voorstellen voor richtlijnen , zodra de noodzaak van een strict juridisch kader noodzakelijk blijkt .  II . Juridische draagwijdte van de aanbeveling van de Commissie  6 . Deze aanbeveling wordt tot de Lid-Staten gericht opdat deze erop toezien dat degenen , die invloed kunnen uitoefenen op de werking van de effectenmarkten , de in de gedragscode aangegeven beginselen naleven ; de Commissie heeft overigens na raadpleging van de betrokken kringen kunnen constateren dat in deze een ruime instemming over de beginselen van de code bestaat .  7 . Wat de controle van de naleving van deze beginselen betreft , is het maar al te duidelijk dat , hoewel in alle Lid-Staten een bewustwording van de noodzaak tot het uitoefenen van controle op de kapitaalmarkten kan worden geconstateerd , er nog grote verschillen bestaan met betrekking tot de wijze waarop deze controle moet worden verricht .  De aanbeveling verlangt gezien deze verschillen niet van iedere Lid-Staat de oprichting van gespecialiseerde organismen , doch alleen de coordinatie op nationaal niveau van het optreden van de verschillende betrokken organisaties en organismen .  8 . Opgemerkt zij in deze echter , dat de opzet van een gedragscode voor effectentransacties bij wege van een aanbeveling geenszins vooruitloopt op de latere vaststelling van richtlijnen of verordeningen op een van de in deze code behandelde gebieden . Bepaalde regelingen zijn overigens reeds in voorbereiding .  9 . Ook is het niet uitgesloten dat bepaalde Staten het wenselijk achten om zich aan de aanbeveling te conformeren door wetgevend op te treden op alle door de code bestreken gebieden of een van de daarin behandelde aspecten .  III . De inhoud van de gedragscode  10 . De code bestaat uit een fundamentele doelstelling , enkele algemene beginselen en een aantal aanvullende beginselen .  11 . De algemene beginselen zijn de essentiële bepalingen van de code ; zij zijn van prioritaire betekenis .  Zij gaan in breedte en diepte veel verder dan de gedetailleerde regels die daarop volgen en die deze slechts toelichten .  De algemene beginselen moeten de inachtneming van de fundamentele doelstelling van de code mogelijk maken ; in het licht daarvan en zonder zich te beperken tot de letter van de enkele daarop volgende aanvullende bepalingen , moet de inhoud van de code worden begrepen en geïnterpreteerd .  A . Het eerste algemeen beginsel legt de nadruk op dit aspect van de goede werking van de code . Het herinnert eraan , dat elke effectentransactie moet worden verricht onder inachtneming van de regels en gebruiken die iedere Lid-Staat voor waarborging van de goede werking van de markten volgt en die worden aangevuld of versterkt door de beginselen van deze Europese gedragscode .  B . Het tweede algemeen beginsel beoogt de volledige en correcte informatie van de beleggers , aangezien onwetendheid immers steeds een onvolkomenheid van welke markt dan ook is .  Indien de informatie niet wordt verstrekt of indien zij niet begrijpelijk is of niet goed wordt geïnterpreteerd door degenen waarvoor zij is bestemd , indien daarmee opzettelijk wordt gemanipuleerd of indien zij bewust wordt vervalst , kan de koers van de aandelen volledig kunstmatig worden en de markt haar rol niet meer vervullen . Om deze reden heeft een aanzienlijk aantal beginselen in het tweede gedeelte betrekking op dit probleem  ( aanvullende bepalingen 7 tot en met 15 ) . De noodzaak van een correct verspreide informatie bestrijkt zo uiteenlopende situaties als de emissie of de verhandeling van effecten . Ook zijn op dit gebied voorstellen voor richtlijnen uitgewerkt ( met name betreffende de opneming in de notering ) .  C . Het derde algemeen beginsel : de gelijke behandeling van de aandeelhouders . De Commissie heeft gemeend ondanks bepaalde kritiek , het beginsel van de gelijkheid van behandeling te moeten handhaven door toepassing daarvan met twee aanvullende beginselen toe te lichten , waarbij met name de nadruk wordt gelegd op een concrete openbaarmakingsverplichting .  De aanvullende bepaling 17 stelt , dat de andere aandeelhouders een gelijke behandeling moet worden geboden bij overdracht van een meerderheidsdeelneming doch staat toe , dat de bescherming van deze aandeelhouders op andere wijze wordt verwezenlijkt , ten einde rekening te houden met het in Duitsland bestaande recht waardoor de bevoegdheden van de meerderheidsaandeelhouders worden beperkt . Het dient algeheel duidelijk te zijn dat het fundamentele beginsel van de gelijkheid der aandeelhouders zeer veel verder gaat dan het toepassingsgebied van deze code . Het beperkt zich in de code evenmin tot de verkopen van aandelenpakketten of tot de enkele aanvullende bepalingen die in het tweede deel zijn opgenomen en die daarnaar kunnen verwijzen , zoals de benutting van niet bekendgemaakte informatie waardoor degenen die niet daarover beschikken in een ongunstiger positie komen te verkeren , of de compartimentering van de markten , waardoor bepaalde kopers of verkopers van effecten worden bevoordeeld boven anderen .  Het is wel duidelijk dat slechts enkele situaties waar een dergelijk beginsel kan spelen kunnen worden genoemd ; het kan moeilijk op gedetailleerder wijze worden aangevuld in het kader van het toepassingsgebied van de code zonder gevaar voor omissies waarvan waarschijnlijk snel gebruik zou worden gemaakt ; dit beginsel geeft aan langs welke weg en in welke geest bepaalde transacties moeten worden uitgevoerd .  D . De algemene beginselen 4 , 5 en 6 hebben meer met name betrekking op bepaalde categorieën personen die onbetwistbaar een belangrijke rol kunnen spelen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de code , nl . de leden van de organen van toezicht , bestuur en leiding van een vennootschap ( beginsel 4 ) , de tussenpersonen op financieel gebied en degenen die zich beroepshalve bezighouden met effectentransacties ( beginselen 5 en 6 ) .  Het vierde algemeen beginsel noemt , na eraan te hebben herinnerd dat de code meer in het bijzonder van toepassing is op de leden van de organen van toezicht , bestuur en leiding van vennootschappen , meer in het bijzonder hun plich zich te onthouden van elke handeling , waardoor de goede werking van de markt , waarop hun effect wordt verhandeld , kan worden belemmerd en andere aandeelhouders kunnen worden geschaad .  Het bedoelde optreden op de markt van effecten van hun vennootschap door de vennootschappelijk verantwoordelijken behoeft niet steeds een  " handeling " in de strikte zin des woords te zijn , aangezien er sprake kan zijn van het afzien van handelingen of van nalatigheden , die evenveel en soms meer nadeel kunnen toebrengen dan handelingen .  Het vijfde algemeen beginsel beveelt de beroepsbeoefenaren of althans al " degenen die gewoonlijk op effectenmarkten optreden " , aan niet door het nastreven van een onmiddellijke en onrechtmatige winst de geloofwaardigheid en doeltreffendheid van de markt , die zij in hun eigen belang dienen te bevorderen , in gevaar te brengen .  De belangenconflicten die zich bij voorbeeld tussen de verschillende bankdiensten kunnen voordoen ten gevolge van de uiteenlopende taken die een bankier voor zijn cliënten kan hebben te vervullen , liggen ten grondslag aan het zesde algemeen beginsel .  Waar de grenzen van geheimhoudingsverplichtingen zeer moeilijk kunnen worden getrokken , moest worden beklemtoond dat naar mogelijkheden ter voorkoming van dit type conflict moet worden gezocht .  Eén voorbeeld volstaat om te begrijpen hoe moeilijk het is om de juiste draagwijdte van een dergelijke regel nader aan te geven : moet het geheime karakter van een inlichting binnen een financiële instelling zo absoluut zijn , dat niet van de keuze van een belegging kan worden afgeraden ( zonder echter al te duidelijk de reden aan te geven die men voor een dergelijk wantrouwen kan hebben ) zodra het niet gaat om het verkrijgen van winst , doch om de voorkoming van verlies ?  Het dient mogelijk te zijn deze verstandige raad te geven aan de cliënt , hetgeen in feite een redelijke interpretatie van dit beginsel is ; echter kan alleen op grond van de praktijk worden vastgesteld of deze interpretatie van het aanvullende beginsel 8 een bron van misbruik kan worden en of de aanbeveling van de Commissie op dit punt dient te worden verstrekt .  12 . De aanvullende bepalingen  Zoals hun naam aangeeft , dienen deze de algemene beginselen aan te vullen door ze nader af te bakenen en toe te lichten . Zij zijn niet uitputtend , en kunnen aan de hand van de concrete situaties op de verschillende Europese markten worden aangevuld op de vergaderingen van een Contactcomité , dat de Commissie dient in te lichten over de toepassing van de code .  Deze aanvullende beginselen zijn van tweeërlei type .  A . De eerste aanvullende bepalingen geven een nadere omschrijving van hetgeen dient te worden verstaan onder een " eerlijke handelwijze " van de tussenpersonen op financieel gebied .  Naast de inachtneming van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en vigerende gebruiken schrijven de regels 1 tot en met 6 enige specifieke gedragsregels voor de tussenpersonen voor .  De voornaamste hiervan zijn natuurlijk de aanbeveling , de orders op een geregelde markt uit te voeren en de aan het als wederpartij optreden en het compenseren van orders gestelde limieten , transacties die niet formeel door de code worden afgeraden , doch waarvan het gewenst is dat zij onder toezicht van de toezichthoudende autoriteiten komen te staan voor zover deze een dergelijke controle op zich kunnen nemen .  B . De volgende aanvullende bepalingen vanaf regel 7 tot en met het einde hebben betrekking op het informatievereiste .  Het is duidelijk dat vele onregelmatigheden zouden worden voorkomen indien de juiste informatie zeer snel openbaar zou worden gemaakt en aldus de tijd waarin een belangrijke informatie niet wordt verspreid , tot het minimum wordt beperkt .  De beginselen betreffende de informatie kunnen ook weer in verschillende typen verdeeld worden al naar zij betrekking hebben op :   ( a ) de schepping van een kunstmatige markt  ( beginsel 7 ) ;   ( b ) het misbruik van een informatie die niet openbaar is gemaakt doch die , zo zij dit zou zijn ( of worden ) de koers van één of meer effecten merkbaar zou beïnvloeden ( beginselen 8 tot en met 10 ) ;   ( c ) de inlichtingen welke door de voor de markt bevoegde autoriteiten en de vennootschappen aan het publiek dienen te worden verschaft  ( beginselen 11 tot en met 14 ) ;   ( d ) de gelijke informatierechten , die alle beleggers dienen te hebben ( beginselen 15 en 16 ) en ten slotte ;   ( e ) de te verstrekken informatie in geval van verwerving of eventueel van verkoop van een deelneming die een de jure of de facto beheersing van een vennootschap mogelijk maakt  ( beginselen 17 en 18 ) .  IV . Tenuitvoerlegging van de Europese gedragscode  13 . Bij het opstellen van de Europese gedragscode in de vorm van een aanbeveling aan de Lid-Staten , is de Commissie zich zeer wel bewust van het feit dat een aanbeveling voor de Lid-Staten niet verbindend is ten aanzien van te bereiken resultaten ; de toepassing van de gedragscode zal derhalve in zeer grote mate afhankelijk zijn van de actieve medewerking van degenen die deze dienen na te leven , en met name van het gedrag van het organisme of de organismen , die op de toepassing ervan zullen toezien .  14 . Het is alleszins essentieel dat gezien de bestaande structuren althans één organisme in iedere Lid-Staat ( toezichthoudende instantie , beroepsorganisatie , enz . ) belast wordt met het nagaan van de toepassing van de gedragscode op nationaal niveau .  De aanwijzing van dit organisme of deze organismen is een interne zaak van iedere Lid-Staat .  Het is in de geest van deze code niet noodzakelijk dat deze toezichthoudende organismen beschikken over bevoegdheden die onder het kader van het openbaar gezag vallen , aangezien deze regeling niet vergezeld gaat van strafsancties .  15 . Daar de gedragscode echter in de gehele Gemeenschap moet worden nageleefd , zal het noodzakelijk zijn dat de vertegenwoordigers van elk der toezichthoudende organismen bijeen kunnen komen in een contactcomité .  De Commissie zal zich kunnen baseren op de werkzaamheden van dit contactcomité voor de bijwerking van deze gedragscode , aan de hand van de bij de toepassing daarvan ondervonden moeilijkheden of gevolgde praktijken .  Om deze redenen en krachtens de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , met name van artikel 155 , richt de Commissie tot de Lid-Staten de aanbeveling , onverminderd de vigerende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen :  1 . erop toe te zien dat degenen , die optreden op de effectenmarkten of in staat zijn invloed uit te oefenen op de werking van deze markten , de fundamentele doelstelling , de algemene beginselen en de aanvullende bepalingen naleven van de Europese gedragscode , welke in de bijlage is opgenomen ;  2 . te dien einde het optreden te coordineren van de beroepsorganisaties en nationale organismen die in iedere Lid-Staat de controle op de goede werking van de markt en de gedragingen van de daarop werkzame economische subjecten verzorgen ;  3 . een of meer vertegenwoordigers van deze organisaties en organismen aan te wijzen welke de Commissie jaarlijks en voor de eerste maal één jaar na de toezending van deze aanbeveling dienen in te lichten over de ter uitvoering daarvan genomen maatregelen alsmede over de toepassing daarvan , de ondervonden moeilijkheden en de voorstellen die dienstig lijken ter aanvulling of wijziging van de Europese gedragscode ;  4 . alle andere maatregelen te nemen die zij dienstig achten ter bevordering van de in deze code aangegeven beginselen en het toezicht op de toepassing daarvan .  Gedaan te Brussel , 25 juli 1977 .  Voor de Commissie  Christopher TUGENDHAT  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . C 131 van 13 . 12 . 1972 .  ( 2 ) PB nr . C 56 van 10 . 3 . 1976 .  BIJLAGE  EUROPESE GEDRAGSCODE  Doelstellingen  In het kader van de ontwikkeling en de integratie van de effectenmarkten binnen de Europese Gemeenschap is deze gedragscode gericht op het doen naleven van bepaalde algemene beginselen , vergezeld van aanvullende bepalingen .  Het op Europees niveau geven van normen voor een eerlijk marktgedrag waardoor wordt bijgedragen tot de doeltreffende werking van de effectenmarkten ( d.w.z . het tot elkaar brengen van aanbod en vraag naar kapitaal onder optimale voorwaarden ) , en een goede bescherming van de belangen van het publiek wordt gewaarborgd , is de doelstelling van deze code .  Begripsbepalingen  In de zin van deze code verstaat men onder :   - effecten : elke kapitaaltitel die op een geregelde markt wordt of kan worden verhandeld ;   - financiële tussenpersonen : alle personen die beroepshalve optreden bij effectentransacties ;   - opdrachtgevers : alle personen die ten aanzien van een effect en de markt waarop dit wordt verhandeld een strategische positie innemen ( b.v . bestuurders en directeuren van vennootschappen , houders of verwervers van aanzienlijke deelnemingen ) en allen die invloed kunnen uitoefenen op de openbare mening ( b.v . financiële analisten , journalisten ) ;   - effectenmarkten : de markt met officiële notering en alle markten die gereglementeerd zijn door of onder controle staan van de bevoegde autoriteiten doch ook alle effectentransacties waaronder begrepen de onderhandse transacties tussen particulieren met betrekking tot effecten als hierboven beschreven - terwijl de term markt ( enkelvoud ) voorbehouden is aan de officiële notering en aan geregelde markten .   - bevoegde autoriteiten : die welke tot taak hebben te waken over de goede werking en de informatie over de markt op nationaal niveau , in allereerste instantie de beursautoriteiten en de controlecommissies .  Algemene beginselen  1 . De doelstelling en de algemene beginselen van deze code dienen te worden nageleefd , ook in de gevallen die niet uitdrukkelijk door een aanvullende bepaling worden bestreken .  Bij iedere transactie op de effectenmarkten dient niet alleen te worden gezien naar de inachtneming van de letter , doch ook van de geest van de vigerende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in iedere Lid-Staat alsmede van de gedragsregels die op deze markten worden gevolgd , of door deze code worden aanbevolen .  2 . Het publiek moet beschikken over een eerlijke , correcte , duidelijke , voldoende en tijdig verspreide informatie . Deze informatie moet in een zodanige vorm worden aangediend , dat betekenis en draagwijdte daarvan gemakkelijk kunnen worden onderkend . Met name degenen , die uit hoofde van hun beroep of hun functies de plicht of mogelijkheid hebben het publiek voor te lichten , dienen erop toe te zien dat zulks daadwerkelijk het geval is en dat geen enkele categorie personen wordt bevoorrecht .  3 . Elke houder van effecten van een zelfde soort , uitgegeven door dezelfde vennootschap , moet zich verzekerd weten van een gelijke behandeling ; met name dient bij iedere handeling die rechtstreeks of indirect leidt tot de overdracht van een deelneming waardoor rechtens of feitelijk een beheersing mogelijk wordt gemaakt van een vennootschap wier effecten op de markt worden verhandeld , rekening te worden gehouden met het recht van alle aandeelhouders op gelijke voet te worden behandeld .  4 . De leden van de organen van toezicht , bestuur of leiding van een vennootschap wier effecten op de markt worden verhandeld , alsmede degenen die deze de facto of de jure beheersen , dienen eerlijk te handelen met het oog op het bereiken van de hoofddoelstelling van deze gedragscode . Zij onthouden zich met name van elke handeling , waardoor de normale werking van de markt waarop de effecten van hun vennootschap worden verhandeld , kan worden belemmerd en de andere aandeelhouders nadeel kan worden toegebracht .  5 . Degenen die gewoonlijk op effectenmarkten optreden , zijn verplicht een eerlijke handelwijze te volgen in overeenstemming met de doelstelling van deze code zelfs indien dit voor hen in bepaalde gevallen het afzien van bepaalde rechtstreekse financiële voordelen kan inhouden .  6 . De tussenpersonen op financieel gebied trachten alle belangenconflicten , hetzij tussen hen en hun cliënten of andere personen waarmee zij zakenrelaties onderhouden , hetzij tussen deze twee laatstgenoemde categorieën personen , te voorkomen . Indien een dergelijk conflict zich niettemin voordoet , treffen zij de nodige voorzieningen om uit deze situatie geen rechtstreeks of indirect persoonlijk voordeel te verkrijgen en om elk nadeel voor hun cliënten of andere personen waarmee zij zakenrelaties onderhouden te voorkomen .  Aanvullende bepalingen  1 . Al degenen die gewoonlijk op de effectenmarkten optreden hebben de plicht , het vertrouwen van de beleggers in de eerlijkheid van de markt te verstevigen door rechtschapen handel te drijven en zich steeds te houden aan de beroepsethiek .  2 . De tussenpersonen op financieel gebied hebben de plicht , zeer nauwlettend toe te zien op de inachtneming van de hoofddoelstelling en de algemene beginselen van deze gedragscode .  Zij weigeren met name medewerking te verlenen aan hen , die zouden pogen af te wijken van de bepalingen en beginselen van de tweede alinea van algemeen beginsel 1 en lenen zich niet tot gedragingen , waardoor de normale werking van de markt kan worden vervalst .  3 . Tussenpersonen of anderen mogen niet worden aangemoedigd in te gaan tegen de in de tweede alinea van het algemeen beginsel 1 bedoelde bepalingen en beginselen , noch mag op hen druk worden uitgeoefend om :  1 ) informaties te verkrijgen die niet openbaar zijn gemaakt en niet kunnen worden verspreid zonder tegen de regels betreffende deze informaties in te gaan ;  2 ) de totstandkoming van een onregelmatige of oneerlijke transactie te bewerkstelligen .  4 . De tussenpersonen op financieel gebied trachten voor hun cliënten de beste voorwaarden te bereiken en hen daaromtrent te adviseren met betrekking tot de uitvoering van de orders die hun zijn opgedragen , en houden zich daarbij aan de fundamentele doelstelling en de algemene beginselen van de code .  Zij voeren de hun opgegeven orders uit op een geregelde markt , tenzij de opdrachtgever uitdrukkelijk andere instructies heeft gegeven .  Indien de verhandelingsvoorwaarden of de aard van de effecten de uitvoering van de orders op een geregelde markt zeer moeilijk of zelfs onmogelijk maken , kunnen de tussenpersonen op financieel gebied als wederpartij van hun cliënten optreden of orders buiten de beurs compenseren , waarbij zij er echter op toezien dat zulks geen nadeel oplevert voor hun cliënten en zij steeds in staat zijn te antwoorden op elke vraag van de bevoegde autoriteiten inzake de motivering , het aantal en de voorwaarden van de op deze wijze behandelde transacties .  5 . De tussenpersonen op financieel gebied onthouden zich van het aanmoedigen tot het herhaald verkopen of kopen met het uitsluitende doel provisies te ontvangen .  6 . De tussenpersonen op financieel gebied mogen de identiteit van hun opdrachtgevers niet bekend maken , tenzij zulks door de nationale regeling of door de toezichthoudende autoriteiten wordt vereist ( en eventueel bij een strafrechtelijk onderzoek ) .  7 . Iedere poging of gedraging van personen , die individueel of in gemeenschappelijk overleg door enigerlei frauduleuze middelen een hausse of baisse van de koers van de effecten trachten te bewerkstelligen of bewerkstelligen is strijdig met de doelstelling van deze code .  Als frauduleuze middelen worden met name beschouwd de openbaarmaking of verspreiding van onware , overdreven of tendentieuze inlichtingen , of de gebruikmaking van andere kunstgrepen ten einde de normale werking van de markten te verstoren .  De tussenpersonen en de leden van de organen van toezicht , bestuur of leiding van de vennootschappen wier effecten op de effectenmarkten worden verhandeld , en die kennis zouden hebben van dergelijke pogingen of dergelijke gedragingen zouden vaststellen , trachten de nodige maatregelen te nemen om deze te verijdelen . Zij stellen hiervan onverwijld de bevoegde autoriteiten en de betrokken vennootschappen op de hoogte .  8 . De tussenpersonen op financieel gebied streven ernaar , dat de informaties , waarover zij uit hoofde van hun functies beschikken en die nog niet zijn bekendgemaakt , en die , zo zij zouden zijn bekendgemaakt , de koers van een effect op merkbare wijze zouden kunnen beïnvloeden , een vertrouwelijk karakter behouden , ook binnen de verschillende afdelingen of diensten van hun vestigingen .  Met name mogen de tussenpersonen op financieel gebied deze informaties niet gebruiken bij de transacties die zij voor eigen rekening op de effectenmarkten uitvoeren , noch bij de transacties die zij hun cliënten zouden aanraden of voor hun rekening zouden uitvoeren .  9 . Al degenen die uit hoofde van de uitoefening van hun beroep of functie beschikken over een informatie die niet openbaar is gemaakt , en die betrekking heeft op een vennootschap of de markt waarop haar effecten worden verhandeld of op enigerlei gebeurtenis die van belang kan zijn voor de markt in het algemeen en die , zo zij zou worden bekendgemaakt , de koers van een of meer effecten merkbaar zou kunnen beïnvloeden , onthouden zich van het rechtstreeks of indirect totstandbrengen van transacties , waarbij van deze informatie gebruik wordt gemaakt , en van het mededelen daarvan aan een derde opdat hij daaruit voordeel kan trekken voordat zij openbaar is gemaakt .  10 . De effectenmarkten moeten voldoende open zijn om compartimenteringen te voorkomen , waardoor een zelfde effect op verschillende markten kan worden verhandeld tegen uiteenlopende prijzen .  11 . Wanneer een effect op de markt wordt verhandeld , moet het publiek behalve van de verschillende transactiekoersen op de hoogte worden gesteld van het omzetvolume op deze markt , tenzij de organisatie van die markt het in staat stelt zich langs andere weg een oordeel te vormen over de liquiditeit van zijn belegging .  12 . Iedere vennootschap wier effecten op de effectenmarkten worden verhandeld dient geregeld , en althans om de zes maanden , een duidelijke , nauwkeurige , volledige en steeds bijgewerkte informatie te verstrekken over haar activiteit , bedrijfsresultaten en financiële situatie . Ieder belangrijk feit of besluit , dat een merkbare invloed kan hebben op de koers van de effecten , dient eveneens onverwijld te worden bekendgemaakt .  13 . Wanneer een in de vorige bepaling bedoeld belangrijk feit of besluit niet onverwijld kan worden bekendgemaakt , b.v . omdat daaruit een ernstig nadeel voor de vennootschap kan voortvloeien of omdat bepaalde formaliteiten nog niet zijn vervuld , doch de vennootschap van mening is dat er gevaar voor uitlekking bestaat , stelt zij daarvan de bevoegde autoriteiten op de hoogte . Deze nemen de nodige maatregelen om de goede werking van de markt te verzekeren totdat dit feit of besluit bekend kan worden gemaakt . Zij kunnen met name , indient zulks noodzakelijk blijkt , overgaan tot staking van de noteringen gedurende het noodzakelijke tijdsbestek .  14 . Het is gewenst dat de openbare emissie van effecten wordt voorafgegaan door de publikatie van een prospectus .  Het bestaan van dit prospectus en de plaats(en ) waar dit kan worden verkregen worden vermeld bij iedere bekendmaking betreffende deze emissie .  15 . Geen belegger of groep beleggers mag ter zake van de informatie gunstiger worden behandeld dan anderen of het publiek . De toegang tot deze informatie staat onbeperkt open voor alle beleggers .  16 . Bij iedere emissie van effecten van een zelfde type die gelijktijdig op verschillende markten worden of kunnen worden verhandeld dient de emittent ernaar te streven bevoordeling van één van die markten te voorkomen .  17 . Iedere transactie die de overdracht inhoudt van een deelneming die beheersing mogelijk maakt in de zin van algemeen beginsel 3 , mag niet op verholen wijze plaatsvinden zonder inlichting van de andere aandeelhouders en de voor het toezicht op de markt bevoegde autoriteiten .  Het is gewenst dat de mogelijkheid hun effecten te cederen onder dezelfde voorwaarden wordt geboden aan alle aandeelhouders van de vennootschap waarvan de controle is overgedragen , tenzij zij op andere wijze een bescherming genieten die als gelijkwaardig kan worden beschouwd .  18 . Iedere verwerving of poging tot verwerving op de markt , individueel dan wel door onderling afgestemde handelingen zoder inlichting van het publiek , van een deelneming die beheersing mogelijk maakt in de zin van algemeen beginsel 3 , is strijdig met de doelstelling van deze code .


title: 2012/798/EU: Aanbeveling van de Commissie van 12 december 2012 betreffende de kennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten  Voor de EER relevante tekst

text:
               19.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 349/72

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 12 december 2012
   betreffende de kennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2012/798/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Gezien Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (universeledienstrichtlijn) (1), en met name artikel 22, lid 3,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Een concurrerende markt moet ertoe bijdragen dat eindgebruikers beschikken over een brede keuze aan inhoud, toepassingen en diensten en over de kwaliteit van dienstverlening die zij eisen. De nationale regelgevende instanties moeten het vermogen bevorderen van de gebruikers om informatie te verkrijgen en te verspreiden en toepassingen en diensten te benutten. De nationale regelgevende instanties, die belast zijn met de uitvoering van artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG, mogen minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten vaststellen die worden opgelegd aan een onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbiedt/aanbieden, teneinde een achteruitgang van de dienstverlening en een belemmering of vertraging van het verkeer over de netwerken te voorkomen. De voorgestelde maatregelen moeten naar behoren worden gerechtvaardigd en moeten evenredig zijn aan de doelstellingen en regelgevingsbeginselen als neergelegd in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) (2). Wanneer zij dergelijke maatregelen voorstellen moeten de nationale regelgevende instanties rekening houden met de richtsnoeren van het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (Berec) (3).

               (2)

               De Commissie moet alle voorgestelde maatregelen evalueren om ervoor te zorgen dat de werking van de interne markt geen nadelige effecten ondervindt van de geplande eisen. Te dien einde moeten de nationale regelgevende instanties de Commissie de ontwerpmaatregelen tot vaststelling van minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten of tot wijziging van voordien opgelegde voorschriften toezenden overeenkomstig de procedure van artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG. Het kennisgevingsmechanisme mag geen onnodige administratieve lasten opleggen aan de nationale regelgevende instanties. Ontwerpmaatregelen waarbij voordien opgelegde voorschriften worden ingetrokken, dienen slechts ter kennis te worden gebracht voor transparantiedoeleinden.

               (3)

               Om de Commissie in staat te stellen de voorschriften te evalueren, moeten de nationale regelgevende instanties haar voldoende vroeg vóór de vaststelling op de hoogte stellen van de inhoud ervan. Dit moet gebeuren bij middel van een kennisgeving waarin de redenen voor optreden, de geplande eisen en de voorgestelde aanpak worden samengevat. De nationale regelgevende instanties mogen de ontwerpmaatregelen op informele wijze met de Commissie bespreken voordat zij die formeel ter kennis brengen.

               (4)

               Om de Commissie in staat te stellen de ontwerpmaatregelen te beoordelen moet zij in kennis worden gesteld van bepaalde minimuminformatie. Daarbij moet rekening worden gehouden, enerzijds met de behoefte aan een effectieve beoordeling, anderzijds met de behoefte aan een maximale vereenvoudiging van de administratieve last. Om de evaluatie van de aangemelde ontwerpmaatregelen zoveel mogelijk te vereenvoudigen en het hele proces te versnellen, dienen de nationale regelgevende instanties standaardformulieren voor hun kennisgeving te gebruiken.

               (5)

               Wanneer de Commissie opmerkingen maakt of aanbevelingen doet in verband met voorgestelde maatregelen waarbij minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten worden opgelegd, moeten de nationale regelgevende instanties wanneer zij beslissen over die voorschriften maximaal rekening houden met de opmerkingen en aanbevelingen van de Commissie. De nationale regelgevende instanties moeten ook bijdragen tot de transparantie door informatie te verstrekken over de vastgestelde maatregelen, inclusief maatregelen waarbij voordien opgelegde voorschriften worden ingetrokken.

               (6)

               Van haar kant moet de Commissie de kennisgeving en alle ondersteunende informatie openbaar maken, alsmede alle opmerkingen en/of aanbevelingen die zij heeft geformuleerd, of moet zij een notitie publiceren die aangeeft dat zij geen opmerkingen of aanbevelingen heeft geformuleerd. Wanneer informatie door een nationale regelgevende instantie in overeenstemming met de nationale en EU-voorschriften betreffende het zakengeheim als vertrouwelijk wordt beschouwd, garanderen de Commissie en de betrokken nationale regelgevende instanties de vertrouwelijke aard van de verstrekte informatie overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2002/21/EG,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

      DOELSTELLING EN TOEPASSINGSGEBIED

               1.

               Het doel van deze aanbeveling is te zorgen voor een coherente aanpak, volledige transparantie en een gestroomlijnde procedure wanneer nationale regelgevende instanties voornemens zijn maatregelen te nemen waarbij minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten worden opgelegd overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG.

               2.

               Te dien einde zenden de nationale regelgevende instanties de Commissie tijdig het volgende toe:

                           a)

                           ontwerpmaatregelen tot vaststelling van minimumeisen inzake de kwaliteit van de diensten overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG;

                           b)

                           ontwerpmaatregelen tot wijziging van dergelijke voordien opgelegde eisen;

                           c)

                           ontwerpmaatregelen tot intrekking van dergelijke voordien opgelegde eisen.

      DEFINITIES

               3.

               De begrippen die zijn gedefinieerd in Richtlijn 2002/21/EG, in Richtlijn 2002/22/EG en in andere specifieke richtlijnen hebben dezelfde betekenis wanneer zij worden gebruikt in de onderhavige aanbeveling. Bovendien wordt bedoeld met:

                           „kennisgeving”, de kennisgeving door een nationale regelgevende instantie aan de Commissie van een ontwerpmaatregel overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG, begeleid door het kennisgevingsformulier als omschreven in deze aanbeveling;

                           „ontwerpmaatregelen”, maatregelen betreffende eisen inzake de kwaliteit van de diensten, bedoeld om een achteruitgang van de dienstverlening en een belemmering of vertraging van het verkeer over de netwerken te voorkomen, die een nationale regelgevende instantie voorstelt op te leggen aan een onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbiedt/aanbieden.

      KENNISGEVINGSPROCEDURE

               4.

               De in punt 2 bedoelde ontwerpmaatregelen moeten aan de Commissie worden aangemeld bij middel van het in de bijlage omschreven kennisgevingsformulier. De aldus ter kennis gebrachte ontwerpmaatregelen moeten de volgende informatie bevatten, wanneer van toepassing:

                           a)

                           een samenvattende kennisgeving, waaronder begrepen:

                                       i)

                                       de identiteit van de onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbiedt/aanbieden, waarop de ontwerpmaatregel van toepassing is;

                                       ii)

                                       een samenvatting van de redenen voor optreden;

                                       iii)

                                       de geplande eisen die door de nationale regelgevende instantie zullen worden opgelegd;

                                       iv)

                                       de voorgestelde aanpak;

                           b)

                           de ontwerpmaatregel van de nationale regelgevende instantie en de ondersteunende documenten, waaronder begrepen:

                                       i)

                                       de relevante feiten en omstandigheden van het geval in kwestie dat aanleiding heeft gegeven tot het voornemen minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten op te leggen aan een onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbiedt/aanbieden;

                                       ii)

                                       een beoordeling van de voorgestelde maatregel, met name in het licht van de beleidsdoelstellingen en regelgevingsbeginselen overeenkomstig artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG;

                                       iii)

                                       het voorlopige tijdschema voor de tenuitvoerlegging van de minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten;

                                       iv)

                                       de specifieke methoden die zullen worden gebruikt om de toepassing van de desbetreffende voorschriften te monitoren;

                                       v)

                                       de resultaten van eventuele openbare raadplegingen die door de nationale regelgevende instantie met betrekking tot de voorgestelde maatregel zijn uitgevoerd; en

                                       vi)

                                       het advies van de nationale regelgevende instantie, wanneer dat is uitgebracht.

               5.

               Kennisgevingen moeten via elektronische weg worden toegezonden. Documenten die via elektronische weg zijn toegezonden, worden geacht door de geadresseerde te zijn ontvangen op de dag waarop zij zijn verzonden. Kennisgevingen worden geregistreerd in de volgorde waarin zij zijn ontvangen.

               6.

               Kennisgevingen worden effectief op de datum waarop de Commissie ze heeft geregistreerd (datum van registratie). Op de website van de Commissie en via elektronische middelen zullen alle nationale regelgevende instanties en Berec op de hoogte worden gesteld van de datum van registratie van een kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en alle ontvangen ondersteunende documentatie, met inachtneming van de vertrouwelijkheid overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2002/21/EG.

               7.

               Kennisgevingen moeten zijn opgesteld in een officiële taal van de Europese Unie. Het kennisgevingsformulier mag worden ingevuld in een andere officiële taal dan die waarin de ontwerpmaatregel is opgesteld. Door de Commissie geformuleerde opmerkingen of aanbevelingen overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG worden opgesteld in de taal van de ontwerpmaatregel, wanneer mogelijk vertaald in de taal die voor het kennisgevingsformulier is gebruikt.

               8.

               Wanneer de nationale regelgevende instantie daarom verzoekt, bespreekt de Commissie een ontwerpmaatregel op informele wijze voordat de eigenlijke kennisgeving geschiedt.

               9.

               Een nationale regelgevende instantie kan op elk moment beslissen om haar kennisgeving in te trekken; in dat geval wordt de aangemelde maatregel verwijderd uit het register en worden de betrokken nationale regelgevende instantie, alle andere nationale regelgevende instanties en Berec hiervan op de hoogte gesteld. De Commissie zal in dat verband een notitie publiceren op haar website.

      TIJDSCHEMA EN FOLLOW-UP

               10.

               Overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG en met name wanneer zij een ontwerpmaatregel als bedoeld in punt 2, onder a) of onder b), beoordeelt, kan de Commissie, na alle relevante informatie te hebben onderzocht, opmerkingen en aanbevelingen over de ontwerpmaatregel formuleren, in het bijzonder wanneer zij van mening is dat de voorgestelde eisen een negatief effect zullen hebben op de werking van de interne markt.
               De onderzoeksperiode mag niet langer duren dan twee maanden volgende op de kennisgeving van de ontwerpmaatregel, tenzij anderszins overeengekomen tussen de Commissie en de nationale regelgevende instantie.

               11.

               In afwijking van het bepaalde in punt 10 kan, binnen 15 dagen na de kennisgeving van de ontwerpmaatregel:

                           i)

                           de nationale regelgevende instantie of de Commissie verzoeken de onderzoeksperiode met een redelijk termijn te verlengen, met name gezien de complexiteit van de beoordeling, of

                           ii)

                           de nationale regelgevende instantie verzoeken de onderzoeksperiode te verkorten wanneer zij, in uitzonderlijke omstandigheden van oordeel is dat optreden dringend nodig is om de mededinging te vrijwaren en de belangen van de eindgebruikers te beschermen.

                     Wanneer de nationale regelgevende instantie of de Commissie verzoekt om de over twee maanden lopende onderzoeksperiode te verlengen of te verkorten overeenkomstig de hierboven staande punten i) of ii), moet zij de redenen daarvoor opgeven.

               12.

               De lengte van de in punt 11, onder i) en ii), bedoelde afwijking van de onderzoeksperiode van twee maanden moet voorafgaandelijk overeen worden gekomen tussen de Commissie en de nationale regelgevende instantie, gelet op, met name, de complexiteit van de beoordeling en het belang dat eindgebruikers en andere belanghebbenden hebben bij duidelijke en voorspelbare regels betreffende de kwaliteit van de dienstverlening. Wanneer een verlenging wordt nagestreefd overeenkomstig punt 11, onder i), mag de totale overeengekomen onderzoeksperiode niet langer zijn dan drie maanden volgende op de kennisgeving van de ontwerpmaatregel.
               In afwijking van het bepaalde in punt 11 kan de Commissie, na een initiële evaluatie van de ontwerpmaatregel, de nationale regelgevende instantie op de hoogte brengen van een verkorting van de onderzoeksperiode tot één maand.

               13.

               Zodra overeenstemming is bereikt, overeenkomstig de punten 11 en 12, over een afwijking van de normale onderzoeksperiode van twee maanden, informeert de Commissie de betrokken nationale regelgevende instantie, alle overige nationale regelgevende instanties en Berec daarover en publiceert zij in dat verband een notitie op haar website waarin de lengte van de overeengekomen onderzoeksperiode wordt gespecificeerd.

               14.

               Onverlet het bepaalde in de punten 11 en 12 kan de Commissie, na registratie van een kennisgeving, handelend overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG verdere informatie en verduidelijking opvragen bij de nationale regelgevende instantie, met specificatie van een uiterste termijn voor het verstrekken van die informatie. De termijn voor de kennisgevingsprocedure wordt dan verlengd met het aantal dagen dat is verstreken tot het antwoord op het verzoek om verdere informatie is ontvangen. De nationale regelgevende instanties moeten zich ertoe inspannen de opgevraagde informatie met spoed toe te zenden, wanneer die beschikbaar is.

               15.

               Wanneer de Commissie opmerkingen of aanbevelingen formuleert in verband met voorgestelde maatregelen tot vaststelling of wijziging van minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG, brengt zij de betrokken nationale regelgevende instantie daarvan via elektronische weg op de hoogte en publiceert zij bedoelde opmerkingen of aanbevelingen op haar website.

               16.

               Wanneer de Commissie geen opmerkingen of aanbevelingen heeft geformuleerd, brengt zij de betrokken nationale regelgevende instantie, alle overige nationale regelgevende instanties en Berec daarvan via elektronische weg op de hoogte en publiceert zij in dat verband een notitie op haar website.

               17.

               Een nationale regelgevende instantie mag geen ontwerpmaatregel overeenkomstig punt 2, onder a) of b), vaststellen vóór het verstrijken van de onderzoeksperiode, vastgesteld overeenkomstig de punten 10 tot en met 12. Wanneer de Commissie binnen de vastgestelde termijn voor de kennisgeving geen opmerkingen of aanbevelingen formuleert, kan de nationale regelgevende instantie de aangemelde ontwerpmaatregel vaststellen. Ontwerpmaatregelen overeenkomstig punt 2, onder c), mogen door de nationale regelgevende instantie worden vastgesteld op elk tijdstip na de kennisgeving.

               18.

               Wanneer de nationale regelgevende instantie een maatregel vaststelt overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG, stelt zij de Commissie daarvan in kennis. De Commissie maakt elke vastgestelde maatregel bekend op haar website, met inachtneming van de vertrouwelijkheidsregels overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2002/21/EG.

      AANVULLENDE BEPALINGEN

               19.

               Overeenkomstig Verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 van de Raad (4) wordt elke in deze aanbeveling bedoelde termijn als volgt berekend:

                           a)

                           wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;

                           b)

                           een in weken of maanden omschreven termijn loopt af op het einde van ongeacht welke dag in de laatste week of maand die dezelfde dag van de week is of op dezelfde datum valt als de dag waarop de gebeurtenis plaatsvindt op basis waarvan de termijn wordt berekend. Wanneer, in een termijn die in maanden wordt omschreven, de dag waarop die termijn moet aflopen niet in de laatste maand valt, ontbreekt, loopt deze termijn af op het einde van de laatste dag van die maand;

                           c)

                           erkende feestdagen, zaterdagen en zondagen zijn bij de termijnen inbegrepen;

                           d)

                           werkdagen zijn alle dagen die geen erkende feestdagen, zaterdagen of zondagen zijn. Wanneer de laatste dag van een termijn een zaterdag, zondag of erkende feestdag is, wordt deze termijn verlengd tot het einde van de eerstvolgende werkdag. De lijst van de erkende feestdagen, als bepaald door de Commissie, wordt vóór het begin van elk jaar bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               20.

               Samen met de nationale regelgevende instanties en Berec ziet de Commissie toe op de kennisgevingsprocedure. De Commissie evalueert de noodzaak van een herziening van deze aanbeveling, wanneer passend, twee jaar na de datum van publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               21.

               Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 12 december 2012.

            Voor de Commissie

         Neelie KROES

            Vicevoorzitter

      (1)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51.

      (2)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.

      (3)  Zie Berec, Guidelines for Quality of Service in the scope of NET Neutrality, BoR (12) 32.

      (4)  PB L 124 van 8.6.1971, blz. 1.

      BIJLAGE

         Kennnisgevingsformulier in verband met ontwerpmaatregelen overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG

      INLEIDING
      In het kennisgevingsformulier wordt de samenvattende informatie gegeven die door de nationale regelgevende instanties aan de Commissie moet worden verstrekt bij kennisgeving van ontwerpmaatregelen overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG.
      De Commissie is voornemens kwesties met betrekking tot de tenuitvoerlegging van artikel 22, lid 3, te bespreken met de nationale regelgevende instanties, met name tijdens aan de kennisgeving voorafgaande vergaderingen. Dienovereenkomstig worden nationale regelgevende instanties ertoe aangemoedigd de Commissie te raadplegen over alle aspecten van het kennisgevingsformulier en met name over het soort te verstrekken informatie of, integendeel, over de mogelijkheid te worden vrijgesteld van de verplichting om bepaalde informatie te verstrekken in verband met maatregelen waarbij minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten worden opgelegd overeenkomstig artikel 22, lid 3, van Richtlijn 2002/22/EG.
      Het is belangrijk de Commissie te voorzien van samenvattende informatie, die onder meer het volgende omvat: i) de identiteit van de onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbiedt/aanbieden en waarop de ontwerpmaatregel van toepassing is; ii) een samenvatting van de redenen voor het optreden; iii) de geplande eisen die door de nationale regelgevende instantie worden opgelegd; en iv) de voorgestelde aanpak.
      De ontwerpmaatregel van de nationale regelgevende instantie, inclusief een adequate opgaaf van redenen die aantonen dat de voorgestelde maatregelen gerechtvaardigd en evenredig zijn overeenkomstig punt 1 en punt 2 van deze aanbeveling, moet worden gehecht aan het kennisgevingsformulier. De ontwerpmaatregel moet de volgende elementen omvatten: i) de relevante feiten en omstandigheden van het specifieke geval dat aanleiding heeft gegeven tot het voornemen minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten op te leggen aan een onderneming of ondernemingen die openbare elektronischecommunicatienetwerken aanbieden; ii) een beoordeling van de voorgestelde maatregel, met name in het licht van de beleidsdoelstellingen en regelgevingsbeginselen overeenkomstig artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG; iii) het voorlopige tijdschema voor de tenuitvoerlegging van de minimumvoorschriften inzake de kwaliteit van de diensten en de specifieke methoden die zullen worden gebruikt om de toepassing van de desbetreffende voorschriften te monitoren; iv) de resultaten van eventuele openbare raadplegingen die door de nationale regelgevende instantie met betrekking tot de voorgestelde maatregel zijn uitgevoerd; en v) het advies van de nationale regelgevende instantie, wanneer dat is uitgebracht.
      SAMENVATTENDE INFORMATIE

                  Beschrijf kort de inhoud van de aangemelde ontwerpmaatregel:

                  Geef de referentie van voordien overeenkomstig artikel 22, lid 3, aangemelde ontwerpmaatregelen (indien die er zijn):

                  Identificeer de onderneming of ondernemingen waaraan bij deze ontwerpmaatregel verplichtingen worden opgelegd:

                  Beschrijf kort de redenen voor het optreden:

                  Beschrijf kort de geplande eisen:

                  Beschrijf kort de geplande aanpak:

                  Referentie van de aangemelde ontwerpmaatregel (met internetlink wanneer beschikbaar):


title: Aanbeveling van de Commissie van 13 juli 2010 inzake richtsnoeren voor de ontwikkeling van nationale coëxistentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden

text:
               22.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 200/1

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 13 juli 2010
   inzake richtsnoeren voor de ontwikkeling van nationale coëxistentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden
   2010/C 200/01
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (EU), en met name op artikel 292,
   Gelet op artikel 26 bis, lid 2, van Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen (ggo’s) in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Artikel 26 bis van Richtlijn 2001/18/EG bepaalt dat de lidstaten alle passende maatregelen kunnen nemen om de niet-doelbewuste aanwezigheid van ggo’s in andere producten te voorkomen. Dit geldt met name om de aanwezigheid van ggo’s in andere gewassen, zoals conventionele of biologische gewassen, te vermijden.

               (2)

               De structuren van de landbouwbedrijven en de landbouwsystemen, alsook de economische en natuurlijke omstandigheden waaronder de landbouwers in de Europese Unie moeten werken, zijn extreem divers. De diversiteit van de landbouwsystemen en de natuurlijke en economische omstandigheden in de EU moet in aanmerking worden genomen bij het opzetten van maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van gg-gewassen in andere gewassen te vermijden.

               (3)

               Het kan nodig zijn dat de overheden in de lidstaten in de gebieden waar ggo’s worden geteeld passende maatregelen vaststellen om de consumenten en de producenten een keuze te bieden tussen conventionele, biologische en gg-productie (hierna „coëxistentiemaatregelen” genoemd).

               (4)

               Het doel van de coëxistentiemaatregelen in gebieden waar ggo’s worden geteeld, is de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in andere producten te vermijden door het nemen van maatregelen om het potentiële economische verlies en het effect van de vermenging van gg- en niet-gg-gewassen (waaronder biologische gewassen) te voor komen.

               (5)

               In sommige gevallen kan het afhankelijk van de economische en natuurlijke omstandigheden nodig zijn om de teelt van ggo’s in grote gebieden te verbieden. Om gebruik te kunnen maken van deze mogelijkheid moeten de lidstaten aantonen dat voor die gebieden andere maatregelen ontoereikend zijn om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele of biologische gewassen te voorkomen. Bovendien moeten de beperkingsmaatregelen in verhouding staan tot het doel (d.w.z. de bescherming van de bijzondere behoeften van de conventionele of biologische landbouwers).

               (6)

               In de context van de combinatie van het op wetenschappelijk bewijsmateriaal gebaseerde vergunningensysteem van de Europese Unie met de vrijheid van de lidstaten om te besluiten of zij al dan niet gg-gewassen op hun grondgebied willen telen, is de Commissie van mening dat maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden, op het niveau van de lidstaten moeten worden vastgesteld.

               (7)

               Aanbeveling 2003/556/EG (2) moet worden vervangen om beter de in artikel 26 bis bedoelde mogelijkheid te weerspiegelen dat de lidstaten maatregelen nemen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. Bijgevolg wordt de inhoud van de huidige richtsnoeren beperkt tot de voornaamste algemene beginselen voor de ontwikkeling van coëxistentiemaatregelen, waarbij wordt erkend dat de lidstaten moeten beschikken over voldoende flexibiliteit om rekening te kunnen houden met hun specifieke regionale en nationale kenmerken en de bijzondere plaatselijke behoeften in verband met biologische, conventionele en andere soorten van gewassen en producten.

               (8)

               Het Europees Coëxistentiebureau (ECoB) zal tezamen met de lidstaten beste praktijken voor coëxistentie en technische richtsnoeren voor aanverwante kwesties blijven ontwikkelen,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               Bij de ontwikkeling van nationale maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden, moeten de lidstaten de richtsnoeren in de bijlage bij deze aanbeveling volgen.

               2.

               Aanbeveling 2003/556/EG wordt ingetrokken.

               3.

               Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 13 juli 2010.

            Voor de Commissie

         John DALLI

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1.

      (2)  Aanbeveling van de Commissie over richtsnoeren voor de ontwikkeling van nationale strategieën en beste werkwijzen ter waarborging van de coëxistentie van genetisch gemodificeerde gewassen met conventionele en biologische landbouw (PB L 189 van 29.7.2003, blz. 36).

      BIJLAGE
      1.   Inleiding

      1.1.   Nationale coëxistentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden

      De teelt van ggo’s in de EU heeft gevolgen voor de organisatie van de landbouwproductie. Enerzijds doet de mogelijkheid van de onbedoelde aanwezigheid van genetisch gemodificeerde (gg) gewassen in niet-gg-gewassen (conventionele en biologische) de vraag rijzen hoe kan worden gegarandeerd dat de producent uit de verschillende productietypen kan kiezen. In beginsel moeten landbouwers de typen landbouwgewassen van hun keuze kunnen telen, of dat nu gg-, conventionele of biologische gewassen zijn. Deze mogelijkheid moet worden gecombineerd met de wens van sommige landbouwers en exploitanten dat wordt gegarandeerd dat hun gewassen de laagst mogelijke aanwezigheid van ggo’s vertonen.
      Deze kwestie hangt anderzijds ook samen met de keuzevrijheid van de consumenten. Om de Europese consumenten een keuze te bieden tussen gg- en niet-gg-levensmiddelen is niet alleen een behoorlijk functionerend tracerings- en etiketteringssysteem nodig, maar moet de landbouwsector de verschillende typen producten ook kunnen leveren. De mogelijkheid voor de levensmiddelenindustrie om de consumenten veel keuze te bieden gaat hand in hand met de mogelijkheid voor de landbouw om verschillende productiesystemen in stand te houden.
      Door de accidentele aanwezigheid van ggo’s die boven de in de EU-wetgeving vastgestelde tolerantiedrempel ligt, moet een gewas dat bedoeld was als een gewas zonder ggo’s, worden geëtiketteerd als een gewas dat ggo’s bevat (1). Dit kan leiden tot inkomstenderving door een lagere marktprijs voor het gg-gewas of door problemen om het te verkopen. Bovendien bestaat de mogelijkheid dat landbouwers extra kosten moeten maken voor monitoringsystemen en voor maatregelen om de vermenging van gg- en niet-gg-gewassen zoveel mogelijk te beperken.
      De mogelijke inkomstenderving voor producenten van bijzondere landbouwproducten, zoals biologische producten, is niet noodzakelijk beperkt tot een overschrijding van de etiketteringsdrempel die in de EU-wetgeving is vastgesteld op 0,9 %. In sommige gevallen en afhankelijk van de vraag op de markt en de respectieve bepalingen van de nationale wetgevingen (sommige lidstaten hebben bijvoorbeeld nationale normen voor verschillende typen van „gg-vrije” etikettering ontwikkeld) kan de aanwezigheid van sporen van ggo’s in bijzondere voedselgewassen — zelfs op een niveau dat onder 0,9 % ligt — economische schade berokkenen aan exploitanten die deze producten in de handel willen brengen als producten die geen ggo’s bevatten.
      Bovendien heeft de vermenging van ggo’s specifieke gevolgen voor de producenten van bijzondere producten, zoals biologische landbouwers (2), wat ook effect heeft voor de eindverbruiker (3). Aangezien dergelijke productie vaak duurder is, kunnen strengere segregatie-inspanningen ter vermijding van de aanwezigheid van ggo’s nodig zijn om de bijbehorende prijspremie te garanderen. Bovendien kunnen plaatselijke omstandigheden en karakteristieken de inachtneming van deze bijzondere segregatiebehoeften in bepaalde geografische gebieden zeer moeilijk en duur maken.
      Er moet daarom worden erkend dat de lidstaten moeten beschikken over voldoende flexibiliteit om rekening te kunnen houden met hun bijzondere regionale en lokale behoeften ten aanzien van de teelt van ggo’s om te komen tot een zo laag mogelijke aanwezigheid van ggo’s in biologische en andere gewassen, wanneer toereikende zuiverheidsgehalten niet met andere middelen kunnen worden bereikt.
      1.2.   Onderscheid tussen de economische aspecten van de teelt van ggo’s en de onder de beoordeling van de milieurisico's vallende wetenschappelijke aspecten

      Er moet een duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen de economische aspecten van de teelt van ggo’s en de aspecten in verband met de beoordeling van de milieurisico’s die aan de orde komen in het kader van de vergunningsprocedures van Richtlijn 2001/18/EG en Verordening (EG) nr. 1829/2003 inzake gg-levensmiddelen en -diervoeders.
      Volgens de in Richtlijn 2001/18/EG en Verordening (EG) nr. 1829/2003 vastgestelde procedure kan slechts een vergunning voor de introductie van ggo’s in het milieu worden verleend als een alomvattende gezondheids- en milieurisicobeoordeling is verricht. De risicobeoordeling kan een van de volgende uitkomsten opleveren:

                  —

                  er blijkt sprake te zijn van een risico van een schadelijk effect op het milieu of de gezondheid dat niet kan worden beheerd, in welk geval de vergunning wordt geweigerd;

                  —

                  er wordt geen risico van schadelijke effecten op het milieu of de gezondheid geconstateerd, in welk geval de vergunning wordt verleend zonder dat andere beheersmaatregelen worden verlangd dan die welke specifiek in de wetgeving zijn voorgeschreven;

                  —

                  er worden risico's geconstateerd, maar deze kunnen met passende maatregelen (bv. fysieke scheiding en/of monitoring) worden beheerd; in dit geval wordt aan de vergunning de verplichting verbonden maatregelen voor het beheer van de milieurisico's te nemen.

            Als een risico voor het milieu of de gezondheid wordt geconstateerd nadat de vergunning is verleend, wordt in Richtlijn 2001/18/EG (artikel 20, lid 3) respectievelijk Verordening (EG) nr. 1829/2003 (artikelen 10 en 22) voorzien in een procedure voor de intrekking of wijziging van de toestemming of vergunning van de EU. Bovendien kunnen de lidstaten een beroep doen op de speciale vrijwaringsclausule van Richtlijn 2001/18/EG (artikel 23) of de noodmaatregelen van Verordening (EG) nr. 1829/2003 (artikel 34) om de teelt van ggo’s voorlopig te beperken of te verbieden op grond van nieuwe of aanvullende informatie over de risico's voor de gezondheid of het milieu.
      Aangezien alleen toegestane ggo’s in de EU mogen worden geteeld (4) en de milieu- en gezondheidsaspecten reeds bij de beoordeling van de risico's voor het milieu in het kader van het vergunningsproces van de EU zijn behandeld, betreffen de nog in de context van de coëxistentie aan te pakken hangende kwesties de economische aspecten die aan de vermenging van gg- en niet-gg-gewassen verbonden zijn.
      1.3.   Erkenning van de diverse landbouwomstandigheden in de EU

      De Europese landbouwers werken onder extreem uiteenlopende omstandigheden. In Europa zijn er grote verschillen op het gebied van bedrijfs- en akkergrootte, productiesystemen, vruchtwisseling, teeltpatronen en natuurlijke omstandigheden. Er moet met deze verschillen rekening worden gehouden bij het opzetten, uitvoeren en monitoren van nationale maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. De toegepaste maatregelen moeten specifiek zijn toegesneden op de structuren van de landbouwbedrijven, de landbouwsystemen, de teeltpatronen en de natuurlijke omstandigheden in de betrokken regio.
      De strategieën en beste praktijken voor de teelt van ggo’s moeten op nationaal of regionaal niveau worden ontwikkeld en toegepast met de medewerking van de landbouwers en andere belanghebbenden en met inachtneming van nationale, regionale en lokale factoren.
      Daarom moeten op nationaal en soms op regionaal of lokaal niveau maatregelen worden ontwikkeld om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden.
      1.4.   Doel en reikwijdte van de richtsnoeren

      Deze richtsnoeren nemen de vorm aan van niet-bindende aanbevelingen aan de lidstaten. Zij zijn bedoeld om algemene beginselen te verstrekken voor de ontwikkeling van nationale maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. Er wordt erkend dat veel van de factoren die van belang zijn in deze context specifiek zijn voor de nationale, regionale en lokale omstandigheden.
      2.   Algemene beginselen voor de ontwikkeling van nationale coëxistentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden

      2.1.   Transparantie, grensoverschrijdende samenwerking en betrokkenheid van belanghebbenden

      Er moeten in samenwerking met alle relevante belanghebbenden en op transparante wijze nationale maatregelen worden ontwikkeld om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. De lidstaten moeten zorgen voor grensoverschrijdende samenwerking met de buurlanden om te garanderen dat de coëxistentiemaatregelen in de grensgebieden doeltreffend functioneren. In dit verband moeten zij passende en actuele informatie verstrekken over de maatregelen die zij besluiten te nemen.
      2.2.   Evenredigheid

      Maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in andere gewassen te vermijden moeten in verhouding staan tot het doel dat wordt nagestreefd (bescherming van de bijzondere behoeften van conventionele of biologische landbouwers). Coëxistentiemaatregelen moeten alle onnodige lasten voor landbouwers, zaadproducenten, coöperaties en andere bij de diverse productietypen betrokken exploitanten vermijden. Bij de keuze van de maatregelen moet rekening worden gehouden met de regionale en lokale omstandigheden en karakteristieken, zoals de vorm en de grootte van de akkers in een regio, de versnippering en de geografische verspreiding van de tot de afzonderlijke bedrijven behorende akkers en de regionale landbouwbeheerspraktijken.
      2.3.   Te bereiken vermengingsniveaus door nationale coëxistentiemaatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden

      De nationale maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden, moeten rekening houden met de beschikbare kennis over de waarschijnlijkheid en de bronnen van vermenging tussen gg- en niet-gg-gewassen. Deze maatregelen moeten in verhouding staan tot het na te streven vermengingsniveau, dat zal afhangen van de specifieke regionale en nationale omstandigheden en de bijzondere lokale behoeften van conventionele, biologische en andere soorten gewassen en productie.

                  2.3.1.

                  In sommige gevallen heeft de aanwezigheid van ggo-sporen in levensmiddelen en diervoeders alleen een economisch effect wanneer zij de etiketteringsdrempel van 0,9 % overschrijden. In deze gevallen moeten de lidstaten uitmaken of maatregelen om te voldoen aan de etiketteringsdrempel van 0,9 % voldoende zijn.

                  2.3.2.

                  De lidstaten moeten nagaan of het wel nodig is om specifieke vermengingsniveaus na te streven als de etikettering van een gewas als genetisch gemodificeerd geen economische gevolgen heeft.

                  2.3.3.

                  In verscheidene andere gevallen kan de mogelijke inkomstenderving voor biologische en sommige conventionele producenten (bv. bepaalde levensmiddelenproducenten) te wijten zijn aan de aanwezigheid van sporen van ggo’s in gehalten van minder dan 0,9 %. In die gevallen en met het oog op de bescherming van bijzondere productietypen kunnen de betrokken lidstaten maatregelen vaststellen om de aanwezigheid van ggo’s in andere gewassen te beperken tot minder dan 0,9 %.

            Ongeacht het via de coëxistentiemaatregelen na te streven vermengingsniveau zullen de in de EU-wetgeving (5) vastgestelde drempels blijven gelden voor de etikettering van de aanwezigheid van ggo’s in levensmiddelen, diervoeders en voor directe verwerking bedoelde producten.
      2.4.   Maatregelen om de teelt van ggo’s in grote gebieden te verbieden („gg-vrije gebieden”)

      Verschillen in regionale aspecten, zoals klimatologische omstandigheden (die van invloed zijn op de activiteit van bestuivers of het transport van pollen in de lucht), topografie, teeltpatronen en vruchtwisselingssystemen of structuren van de landbouwbedrijven (waaronder omliggende structuren zoals heggen, bossen, onbebouwde gebieden en de ruimtelijke ordening van akkers) kunnen van invloed zijn op de mate van vermenging tussen gg- en conventionele en biologische gewassen en de maatregelen die nodig zijn om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in andere gewassen te vermijden.
      Onder bepaalde economische en natuurlijke omstandigheden moeten de lidstaten de mogelijkheid bekijken om de teelt van ggo’s in grote delen van hun grondgebied te verbieden om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. Daartoe moeten de lidstaten aantonen dat voor die gebieden andere maatregelen niet voldoende zijn om de nodige zuiverheidsniveaus te bereiken. Bovendien moeten de beperkingsmaatregelen in verhouding staan tot het nagestreefde doel (d.w.z. de bescherming van de bijzondere behoeften van de conventionele en/of biologische landbouw).
      2.5.   Aansprakelijkheidsregels

      Zaken in verband met de financiële compensatie of de aansprakelijkheid voor economische schade vallen onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten.
      3.   Uitwisseling van informatie op EU-niveau

      De Commissie zal op lopende studies op EU- en nationaal niveau gebaseerde relevante informatie blijven verzamelen en coördineren en technisch advies blijven verstrekken om belangstellende lidstaten te helpen bij de uitwerking van nationale coëxistentieregelingen.
      De huidige coördinatie via COEX-NET (6) en de verlening van technisch advies door het Europees Coëxistentiebureau (ECoB) (7) zullen worden voortgezet. Het ECoB zal zorgen voor de bijwerking van een indicatieve catalogus van maatregelen en een lijst van agronomische, natuurlijke en gewasspecifieke factoren waarmee rekening moet worden gehouden bij de ontwikkeling van nationale maatregelen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo’s in conventionele en biologische gewassen te vermijden. De lidstaten moeten blijven bijdragen aan de technische werkzaamheden van het ECoB.

         (1)  Overeenkomstig de artikelen 12 en 24 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 is de eiketteringsverplichting niet van toepassing op levensmiddelen/diervoeders die materiaal bevatten dat geheel of gedeeltelijk uit ggo’s bestaat of daarmee is geproduceerd, in een verhouding van niet meer dan 0,9 % van: i) de afzonderlijk beschouwde voedselingrediënten; of ii) uit één ingrediënt bestaande levensmiddelen; of iii) het diervoeder en van elk diervoeder waaruit het is samengesteld, mits deze aanwezigheid accidenteel of technisch niet te vermijden is.

         (2)  Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 834/2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten mogen ggo’s niet als zaad, levensmiddel of diervoeder in de biologische productie worden gebruikt (artikel 9, lid 1). Het doel is tot een zo laag mogelijke aanwezigheid van ggo’s in biologische producten te komen (zie overweging 10).

         (3)  COM(2009) 153 — Verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake de coëxistentie van genetisch gemodificeerde gewassen met conventionele en biologische landbouw.

         (4)  Een ggo mag in de EU slechts worden geteeld als overeenkomstig Richtlijn 2001/18/EG of Verordening (EG) nr. 1829/2003 een vergunning voor de teelt ervan is verleend.

         (5)  De artikelen 12 en 24 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 21, lid 3, van Richtlijn 2001/18/EG.

         (6)  De netwerkgroep voor de uitwisseling en coördinatie van informatie over de coëxistentie van genetisch gemodificeerde, conventionele en biologische gewassen (COEX-NET) moet de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten en de Commissie vergemakkelijken.

         (7)  Het ECoB ontwikkelt gewasspecifieke beste-praktijkdocumenten voor technische coëxistentiemaatregelen. Het ECoB bestaat uit een secretariaat en gewasspecifieke technische werkgroepen, samengesteld uit technische vertegenwoordigers van de lidstaten.


Avis juridique important

|

31994H0181

AANBEVELING VAN DE RAAD van 21 maart 1994 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1992

Publicatieblad Nr. L 084 van 29/03/1994 blz. 0045 - 0045

AANBEVELING VAN DE RAAD van 21 maart 1994 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1992 (94/181/EG)DE RAAD VAN DE  EUROPESE UNIE,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 206,  Gelet op de Tweede ACS-EEG-Overeenkomst, die op 31 oktober 1979 te Lomé is ondertekend,  Gelet op Besluit 80/1186/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap (1),  Gelet op het Intern Akkoord van 1979 betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap (2), dat is ondertekend op 20 november 1979, inzonderheid op artikel 29, lid 3,  Gelet op het Financieel Reglement van 17 maart 1981 van toepassing op het vijfde Europees Ontwikkelingsfonds (3), inzonderheid op de artikelen 66 tot en met 70,  Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF), die op 31 december 1992 zijn vastgesteld, alsmede van het verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 1992 waaraan de  antwoorden van de Commissie zijn gehecht (4),  Overwegende dat krachtens artikel 29, lid 3, van het Intern Akkoord aan de Commissie voor het beheer van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) kwijting wordt verleend door het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad;  Overwegende dat de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 1992 over het geheel genomen bevredigend is geweest,  BEVEELThet Europees Parlement AAN de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1992.  Gedaan te Brussel, 21 maart 1994.  Voor de Raad De Voorzitter Y. PAPANTONIOU  (1) PB nr. L 361 van 31. 12. 1980, blz. 1.  (2) PB nr. L 347 van 22. 12. 1980, blz. 210.  (3) PB nr. L 101 van 11. 4. 1981, blz. 12.  (4) PB nr. C 309 van 16. 11. 1993, blz. 231 t/m 254 en 353 t/m 360.