title: Aanbeveling van de Raad van 18 juni 2021 met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2021 van Slowakije

text:
               29.7.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 304/121

      AANBEVELING VAN DE RAAD
      van 18 juni 2021
      met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2021 van Slowakije
      (2021/C 304/26)
      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
      Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
      Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
      Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Op 20 maart 2020 heeft de Commissie een mededeling aangenomen over de activering van de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact. De algemene ontsnappingsclausule, die in artikel 5, lid 1, artikel 6, lid 3, artikel 9, lid 1, en artikel 10, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad en artikel 3, lid 5, en artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad (2) is neergelegd, vergemakkelijkt de coördinatie van het begrotingsbeleid in tijden van ernstige economische neergang. In die mededeling lichtte de Commissie haar standpunt toe dat, gezien de verwachte ernstige economische neergang als gevolg van de COVID-19-pandemie, de voorwaarden om de algemene ontsnappingsclausule te activeren, vervuld waren. Op 23 maart 2020 hebben de ministers van Financiën van de lidstaten met de beoordeling van de Commissie ingestemd. De algemene ontsnappingsclausule biedt de lidstaten budgettaire flexibiliteit om met de COVID-19-crisis om te gaan. Zij heeft de coördinatie van het begrotingsbeleid in tijden van ernstige economische neergang vergemakkelijkt. De activering ervan maakt het mogelijk tijdelijk af te wijken van het aanpassingstraject in de richting van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn van elke lidstaat, op voorwaarde dat daardoor de houdbaarheid van de begroting op middellange termijn niet in gevaar komt. Op 17 september 2020 heeft de Commissie in haar mededeling over de jaarlijkse strategie voor duurzame groei voor 2021 aangekondigd dat de algemene ontsnappingsclausule in 2021 actief zou blijven.

                  (2)

                  Op 20 juli 2020 heeft de Raad een aanbeveling (3) (“de aanbeveling van de Raad van 20 juli 2020”) aangenomen. Daarin heeft hij Slowakije aanbevolen om overeenkomstig de algemene ontsnappingsclausule alle nodige maatregelen te nemen om de COVID-19-pandemie doeltreffend aan te pakken, de economie te stimuleren en het daaropvolgende herstel te ondersteunen. Ook heeft hij Slowakije aanbevolen om als de economische omstandigheden dit toelaten, begrotingsbeleid te voeren dat gericht is op het tot stand brengen van prudente begrotingssituaties op middellange termijn en het waarborgen van de houdbaarheid van de schuld, daarbij de investeringen verhogend.

                  (3)

                  In zijn aanbeveling van 2021 over het economische beleid van de eurozone geeft de Raad aan dat het begrotingsbeleid in alle lidstaten van de eurozone in de loop van 2021 ondersteuning zou moeten blijven bieden en dat de beleidsmaatregelen zouden moeten worden afgestemd op landspecifieke omstandigheden en tijdig, tijdelijk en gericht zouden moeten zijn. Zodra de epidemiologische en economische omstandigheden dit toelaten, zouden de noodmaatregelen moeten worden uitgefaseerd en zouden tegelijk de gevolgen van de crisis op sociaal vlak en op de arbeidsmarkt moeten worden aangepakt. De lidstaten zouden een begrotingsbeleid moeten voeren dat gericht is op het tot stand brengen van prudente begrotingssituaties op middellange termijn en het waarborgen van de houdbaarheid van de schuld, waarbij de investeringen worden verhoogd. De lidstaten zouden hervormingen moeten doorvoeren die de dekking, adequaatheid en houdbaarheid van stelsels voor gezondheidszorg en sociale bescherming voor iedereen versterken.

                  (4)

                  Op 18 november 2020 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan haar adviezen over de ontwerpbegrotingsplannen van de lidstaten van de eurozone voor 2021, die gebaseerd waren op een kwalitatieve beoordeling van de begrotingsmaatregelen. De Commissie was van oordeel dat het ontwerpbegrotingsplan van Slowakije al met al in overeenstemming was met de in de aanbeveling van de Raad van 20 juli 2020 opgenomen aanbevelingen inzake het begrotingsbeleid, en dat de meeste maatregelen in het ontwerpbegrotingsplan de economische activiteit ondersteunden tegen een achtergrond van aanzienlijke onzekerheid. Sommige discretionaire maatregelen bleken echter niet tijdelijk te zijn of niet met compenserende maatregelen gepaard te gaan.

                  (5)

                  NextGenerationEU, met inbegrip van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, zal een duurzaam, inclusief en billijk herstel garanderen. Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad (4), waarbij de herstel- en veerkrachtfaciliteit werd ingesteld, is op 19 februari 2021 in werking getreden. De herstel- en veerkrachtfaciliteit zal financiële ondersteuning bieden voor de tenuitvoerlegging van hervormingen en investeringen, die zullen worden gerealiseerd met budgettaire stimulansen die door de Unie worden gefinancierd. Zij zal bijdragen tot het economisch herstel en tot de tenuitvoerlegging van duurzame en groeibevorderende hervormingen en investeringen, met name om de groene en de digitale transitie te stimuleren, en zal de veerkracht en potentiële groei van de economieën van de lidstaten versterken. De herstel- en veerkrachtfaciliteit zal ook helpen om de overheidsfinanciën op korte termijn weer op gunstigere posities te brengen, en bijdragen tot de versterking van houdbare overheidsfinanciën en tot groei en het scheppen van banen op middellange en lange termijn.

                  (6)

                  Op 3 maart 2021 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan een mededeling die verdere beleidsoriëntaties biedt om de coördinatie van het begrotingsbeleid en de voorbereiding van de stabiliteits- en convergentieprogramma’s van de lidstaten te vergemakkelijken. De algemene begrotingskoers zou, rekening houdend met de nationale begrotingen en de herstel- en veerkrachtfaciliteit, in 2021 en 2022 ondersteunend moeten blijven. Tegelijkertijd zou, gelet op de verwachting dat de economische activiteit in de tweede helft van 2021 zich geleidelijk zal normaliseren, het begrotingsbeleid van de lidstaten in 2022 meer moeten worden gedifferentieerd. Het begrotingsbeleid van de lidstaten zou rekening moeten houden met de mate van het herstel, de houdbaarheid van de begroting en de noodzaak om economische, sociale en territoriale verschillen terug te dringen. Gezien de noodzaak om een duurzaam herstel in de Unie te steunen, zouden lidstaten met een laag duurzaamheidsrisico hun begrotingen moeten richten op het handhaven van een ondersteunend begrotingsbeleid in 2022, rekening houdend met het effect van de herstel- en veerkrachtfaciliteit. Lidstaten met een hoge schuldenlast zouden een prudent begrotingsbeleid moeten voeren en tegelijk nationaal gefinancierde investeringen moeten behouden en de subsidies van de herstel- en veerkrachtfaciliteit moeten benutten om aanvullende investeringsprojecten van hoge kwaliteit en structurele hervormingen te financieren. Voor de periode na 2022 zou bij het begrotingsbeleid verder rekening moeten worden gehouden met de kracht van het herstel, de mate van economische onzekerheid en de houdbaarheid van de begroting. Een heroriëntering van het begrotingsbeleid met het oog op het bereiken van prudente begrotingsposities op middellange termijn, onder meer door het te zijner tijd uitfaseren van steunmaatregelen, zal bijdragen tot de houdbaarheid van de begroting op middellange termijn.

                  (7)

                  In haar mededeling van 3 maart 2021 heeft de Commissie ook het standpunt ingenomen dat het besluit om de algemene ontsnappingsclausule te deactiveren dan wel te blijven toepassen, moet worden gezien als een algehele evaluatie van de toestand van de economie, waarbij het niveau van economische activiteit in de Unie of de eurozone in vergelijking met het niveau van vóór de crisis (einde van 2019) een belangrijk kwantitatief criterium is. Op basis van haar voorjaarsprognoses 2021 was de Commissie op 2 juni 2021 van oordeel dat was voldaan aan de voorwaarden om de algemene ontsnappingsclausule in 2022 te blijven toepassen en vanaf 2023 te deactiveren. Landspecifieke omstandigheden zullen ook na de deactivering van de algemene ontsnappingsclausule verder worden meegewogen.

                  (8)

                  Op 12 mei 2021 heeft Slowakije zijn stabiliteitsprogramma 2021 ingediend, na de in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1466/97 vastgestelde termijn.

                  (9)

                  In 2020 bedroeg het overheidstekort van Slowakije volgens door Eurostat gevalideerde gegevens 6,2 % van het bruto binnenlands product (bbp) en steeg de overheidsschuld tot 60,6 % van het bbp. De jaarlijkse verandering in het primaire begrotingssaldo bedroeg -4,8 % van het bbp, met inbegrip van discretionaire begrotingsmaatregelen ten belope van 3,6 % van het bbp ter ondersteuning van de economie en de werking van automatische stabilisatoren. Slowakije verstrekte ook liquiditeitssteun aan bedrijven en huishoudens (zoals garanties en belastinguitstel, die geen directe en onmiddellijke budgettaire impact hebben), geraamd op 2,1 % van het bbp; de daadwerkelijke opname van overheidsgaranties in 2020 werd door de Commissie ruwweg geschat op overeenkomend met 1 % van het bbp.

                  (10)

                  Op 2 juni 2021 heeft de Commissie een verslag uitgebracht op grond van artikel 126, lid 3, van het Verdrag. In dat verslag wordt de begrotingssituatie van Slowakije besproken, aangezien het overheidstekort in 2020 de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3 % van het bbp overschreed en de overheidsschuld de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60 % van het bbp overschreed. In het verslag werd geconcludeerd dat niet aan het tekortcriterium, maar wel aan het schuldcriterium was voldaan.

                  (11)

                  Het macro-economische scenario dat aan de begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is gezien de huidige onzekerheid realistisch voor 2021 en 2022. Volgens het stabiliteitsprogramma 2021 zal het reële bbp met 3,3 % in 2021 en met 6,3 % in 2022 groeien. Ter vergelijking: de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie gaan uit van een vroeger herstel, met een groei van het reële bbp van 4,8 % in 2021 en 5,2 % in 2022.

                  (12)

                  In haar stabiliteitsprogramma 2021 verwacht de regering een stijging van het overheidstekort van 6,2 % van het bbp in 2020 tot 9,9 % van het bbp in 2021, en wordt voor de schuldquote een stijging tot 64,1 % van het bbp in 2021 verwacht. Volgens het stabiliteitsprogramma 2021 zal de verandering in het primaire begrotingssaldo in 2021 in vergelijking met het niveau van vóór de crisis (2019) -4,0 % van het bbp bedragen, wat de discretionaire begrotingsmaatregelen van 2,3 % van het bbp ter ondersteuning van de economie en de werking van automatische stabilisatoren weerspiegelt. De voorziene tekort- en schuldquotes zijn hoger dan die in de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie. De Commissie gaat voor 2021 uit van een overheidstekort van 6,5 % en een schuldquote van 59,5 %. De voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie houden geen rekening met een voorziening voor pandemiegerelateerde uitgaven van 2,4 procentpunt van het bbp, noch met de hogere uitgaven van staatsbedrijven en de socialeverzekeringsmaatschappij, die allebei deel uitmaken van de overheid, omdat op de afsluitingsdatum van de prognoses nog geen informatie beschikbaar was. Volgens de prognoses van de Commissie zullen de ontvangsten 0,2 procentpunt van het bbp hoger en de uitgaven 3,4 procentpunt lager liggen dan in het stabiliteitsprogramma 2021. De grote verschillen in de uitgaven hebben te maken met het feit dat in de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie wordt uitgegaan van een lager intermediair verbruik, lagere sociale betalingen en lagere subsidies. De lagere schuldprognose van de Commissie kan voornamelijk worden verklaard door het feit dat het primaire saldo 3,6 procentpunt lager ligt.

                  (13)

                  Als reactie op de COVID-19-pandemie en de daaruit voortvloeiende economische neergang heeft Slowakije begrotingsmaatregelen vastgesteld om de capaciteit van zijn gezondheidsstelsel te vergroten, de COVID-19-pandemie in te dammen en bijstand te verlenen aan personen en sectoren die bijzonder getroffen zijn. Die krachtige beleidsrespons heeft de krimp van het bbp opgevangen, wat dan weer de stijging van het overheidstekort en de overheidsschuld heeft beteugeld. Begrotingsmaatregelen zouden de steun voor het herstel moeten maximaliseren zonder vooruit te lopen op toekomstige begrotingstrajecten. Er zou daarom moeten worden vermeden dat steunmaatregelen tot een permanente last voor de overheidsfinanciën worden. Indien de lidstaten permanente maatregelen invoeren, zouden deze degelijk moeten worden gefinancierd zodat op de middellange termijn begrotingsneutraliteit is gegarandeerd. De maatregelen die Slowakije in 2020 en 2021 heeft genomen, stemmen overeen met de aanbeveling van de Raad van 20 juli 2020. Sommige van de door de regering in de periode 2020 tot en met 2021 genomen discretionaire maatregelen blijken evenwel niet tijdelijk te zijn of niet met compenserende maatregelen gepaard te gaan. Verder kijkend dan de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie wordt het cumulatieve resterend effect van die niet-tijdelijke maatregelen in 2023 voorlopig geraamd op ongeveer 1 % van het bbp, voornamelijk bestaande uit de herinvoering van kerstbonussen, veranderingen in de regeling voor groene energie, hogere bezoldigingen voor militaire ambtenaren, een verlaging van de motorrijtuigenbelasting, de afschaffing van de bankenheffing, subsidies voor gezondheidsfaciliteiten en belastingkredieten voor kinderen. Deze niet-tijdelijke maatregelen werden slechts deels gecompenseerd door het bevriezen van het minimumpensioen en de groei van de exploitatiekosten van de ministeries.

                  (14)

                  In de geaggregeerde begrotingsindicatoren van het stabiliteitsprogramma 2021 zijn geen ontvangsten van subsidies in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit opgenomen. Het programma gaat evenwel uit van investeringen en hervormingen die worden gefinancierd met subsidies in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit ten belope van 0,2 % van het bbp in 2021, 1,1 % van het bbp in 2022 en 1,3 % van het bbp in zowel 2023 en 2024. In de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie zijn die subsidies in haar begrotingsprognoses opgenomen.

                  (15)

                  De in Verordening (EG) nr. 1466/97 vastgestelde indicatoren voor begrotingsaanpassing moeten worden beschouwd in het licht van de huidige omstandigheden. Om te beginnen is er aanzienlijke onzekerheid omtrent de ramingen van de outputgap. Ten tweede is er de noodzaak dat begrotingsbeleid zich snel kan aanpassen aan de ontwikkeling van de COVID-19-pandemie en van noodhulp kan evolueren naar meer gerichte maatregelen als de gezondheidsrisico’s afnemen. Ten derde is er de significante beleidsrespons ter ondersteuning van de economische activiteit. Bij aanzienlijke overdrachten uit de Uniebegroting (zoals die uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit) geven de vastgestelde indicatoren bovendien niet de volledige impuls van het begrotingsbeleid aan de economie weer. Tegen deze achtergrond lijkt in de huidige omstandigheden het structurele saldo niet adequaat te zijn. De uitgavenbenchmark moet ook worden aangepast (5) en aangevuld met extra informatie om de oriëntatie van het begrotingsbeleid volledig in kaart te brengen.

                  (16)

                  Net als bij de aanpak die werd gehuldigd in de beoordeling van de ontwerpbegrotingsplannen 2021 zijn tijdelijke noodmaatregelen uitgesloten van het uitgaventotaal. Deze tijdelijke crisisgerelateerde noodmaatregelen ondersteunen de zorgstelsels en compenseren werknemers en bedrijven voor inkomensverlies ten gevolge van lockdowns en verstoringen van de toeleveringsketen; of de overheid deze maatregelen terugdraait, hangt af van de terugkeer naar een normale gezondheids- en economische situatie. Om de algemene begrotingskoers in de huidige constellatie te beoordelen, moeten de aanzienlijke overdrachten uit de Uniebegroting (zoals die uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit) worden opgenomen in het desbetreffende uitgaventotaal. Daarom wordt de algemene begrotingskoers gemeten aan de hand van de verandering in primaire uitgaven (ongerekend discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde en exclusief tijdelijke crisisgerelateerde noodmaatregelen), met inbegrip van uitgaven gefinancierd door subsidies in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit en andere Uniefondsen. De analyse betreft niet alleen de algemene begrotingskoers, maar tracht tevens te beoordelen of het nationale begrotingsbeleid prudent is en of de opbouw ervan bevorderlijk is voor een duurzaam herstel dat overeenstemt met de groene en de digitale transitie. Daarom wordt bijzondere aandacht besteed aan de evolutie van de nationaal gefinancierde primaire lopende uitgaven en investeringen.

                  (17)

                  Het stabiliteitsprogramma 2021 van Slowakije gaat uit van een daling van het overheidstekort tot 5,1 % van het bbp in 2022, voornamelijk als gevolg van de beëindiging van de in 2020 en 2021 genomen tijdelijke steunmaatregelen. De overheidsschuldquote zal naar verwachting stijgen tot 65,5 % van het bbp in 2022. Deze prognoses liggen boven de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie. In de prognoses van de Commissie wordt voor 2022 uitgegaan van beperktere COVID-19-maatregelen en een snellere opneming van de Uniefondsen dan in het stabiliteitsprogramma 2021. Op basis van de voorjaarsprognoses 2021 van de Commissie en op basis van de specifieke methode die de bovengenoemde uitdagingen weerspiegelt, wordt de algemene begrotingskoers — met inbegrip van het effect op de geaggregeerde vraag in 2022 van investeringen die zijn gefinancierd uit zowel de nationale als de Uniebegroting, met name de herstel- en veerkrachtfaciliteit — geraamd op +0,9 % van het bbp (6). De positieve bijdrage van de met subsidies uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit en andere Uniefondsen gefinancierde uitgaven zal naar verwachting met 0,8 procentpunt van het bbp stijgen. Nationaal gefinancierde investeringen zullen naar verwachting een contractieve bijdrage van 0,7 procentpunt van het bbp leveren (7). Nationaal gefinancierde primaire lopende uitgaven (ongerekend discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde) zullen naar verwachting een contractieve bijdrage van 1,1 procentpunt van het bbp leveren.

                  (18)

                  De kwaliteit van de begrotingsmaatregelen van de lidstaten lijkt bijzonder belangrijk te zijn. Structurele begrotingshervormingen om de samenstelling van de nationale begrotingen te verbeteren, kunnen potentiële groei ondersteunen, de broodnodige begrotingsruimte creëren en de houdbaarheid van de begroting op langere termijn helpen verzekeren, ook wat betreft klimaatverandering en gezondheidsvraagstukken. Aan de ontvangstenzijde heeft de COVID-19-crisis aangetoond dat hervormingen enorm belangrijk zijn voor een efficiënter en billijker stelsel van overheidsinkomsten. Aan de uitgavenzijde zijn meer en betere duurzame en groeibevorderende investeringen zelfs nog crucialer geworden, op een manier die strookt met de doelstellingen ter versterking van het groeipotentieel, de economische en sociale veerkracht en de groene en de digitale transitie. De nationale herstel- en veerkrachtplannen zullen helpen de samenstelling van de nationale begrotingen te verbeteren.

                  (19)

                  Op basis van de begrotingsplannen voor de middellange termijn van het stabiliteitsprogramma 2021 zal het overheidstekort naar verwachting afnemen van 4,1 % van het bbp in 2023 tot 3,8 % van het bbp in 2024. Naar verwachting zal het overheidstekort dus voor de duur van het stabiliteitsprogramma 2021 de drempel van de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3 % van het bbp overschrijden. Op basis van het stabiliteitsprogramma 2021 wordt de algemene begrotingskoers — met inbegrip van het effect op de geaggregeerde vraag van investeringen die zijn gefinancierd uit zowel de nationale als de Uniebegroting, met name de herstel- en veerkrachtfaciliteit — in 2023 en 2024 geraamd op gemiddeld 0,2 % van het bbp. De positieve bijdrage van de met subsidies uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit en andere Uniefondsen gefinancierde uitgaven zal naar verwachting met 0,3 procentpunt van het bbp dalen. Nationaal gefinancierde investeringen zullen naar verwachting een neutrale bijdrage leveren (8). Nationaal gefinancierde primaire lopende uitgaven (ongerekend discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde) zullen naar verwachting een contractieve bijdrage van 1,3 procentpunt van het bbp leveren. De gemiddelde nominale potentiële groei over tien jaar wordt momenteel geraamd op 4,5 % (9). In deze raming is echter geen rekening gehouden met het effect van de hervormingen die deel uitmaken van het herstel- en veerkrachtplan en die de potentiële groei van Slowakije dus zouden kunnen verhogen.

                  (20)

                  De overheidsschuldquote zal naar verwachting stijgen van 64,6 % van het bbp in 2023 tot 65,8 % van het bbp in 2024. Op basis van de recentste schuldhoudbaarheidsanalyse wordt Slowakije geacht te maken te hebben met gemiddelde risico’s voor de houdbaarheid van de begroting op middellange termijn.

                  (21)

                  In het licht van de momenteel nog steeds uitzonderlijke hoge mate van onzekerheid zouden de begrotingsrichtsnoeren hoofdzakelijk kwalitatief moeten blijven. Meer specifieke kwantitatieve richtsnoeren voor de jaren daarna zouden in 2022 moeten worden verstrekt, als de onzekerheid tegen die tijd genoeg is afgenomen.

                  (22)

                  De Raad heeft het stabiliteitsprogramma 2021 en de follow-up door Slowakije van de aanbeveling van de Raad van 20 juli 2020 beoordeeld,

            BEVEELT SLOWAKIJE AAN:

         1.

            In 2022 een ondersteunende begrotingskoers aan te houden, met inbegrip van de impuls van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en nationaal gefinancierde investeringen in stand te houden.

         2.

            Als de economische omstandigheden dit toelaten, begrotingsbeleid te voeren dat gericht is op het tot stand brengen van prudente begrotingssituaties op middellange termijn en het waarborgen van de houdbaarheid van de begroting op middellange termijn. Tegelijkertijd investeringen te verhogen om het groeipotentieel te stimuleren.

         3.

            Bijzondere aandacht te besteden aan de samenstelling van de overheidsfinanciën, zowel aan de ontvangsten- als aan de uitgavenzijde van de begroting, en aan de kwaliteit van de begrotingsmaatregelen, om een duurzaam en inclusief herstel te waarborgen. Voorrang te geven aan duurzame en groeibevorderende investeringen, met name investeringen ter ondersteuning van de groene en de digitale transitie. Voorrang te geven aan structurele budgettaire hervormingen die zullen bijdragen tot de financiering van prioriteiten van het overheidsbeleid en tot de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn, onder meer door, in voorkomend geval, de dekking, toereikendheid en houdbaarheid van de stelsels voor gezondheidszorg en sociale bescherming voor iedereen te versterken.

         Gedaan te Luxemburg, 18 juni 2021.

               Voor de Raad

               De voorzitter

            J. LEÃO

         (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

         (2)  Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6).

         (3)  Aanbeveling van de Raad van 20 juli 2020 over het nationale hervormingsprogramma 2020 van Slowakije en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2020 van Slowakije (PB C 282 van 26.8.2020, blz. 164).

         (4)  Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (PB L 57 van 18.2.2021, blz. 17).

         (5)  Met name door de afvlakking van investeringen over vier jaar die in de uitgavenbenchmark wordt gebruikt, is het niet mogelijk de begrotingssteun via nationaal gefinancierde investeringen aan het herstel naar behoren te beoordelen.

         (6)  Een minteken bij de indicator komt overeen met een overschrijding van de groei van de primaire uitgaven ten opzichte van de economische groei op middellange termijn, wat wijst op een expansief begrotingsbeleid.

         (7)  Andere nationaal gefinancierde kapitaaluitgaven zullen naar verwachting een neutrale bijdrage leveren.

         (8)  Andere nationaal gefinancierde kapitaaluitgaven zullen naar verwachting een expansieve bijdrage van 1,6 procentpunt van het bbp leveren.

         (9)  Raming van de Commissie volgens de gezamenlijk overeengekomen methode.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 6 mei 2021 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Národná banka Slovenska (ECB/2021/22) 2021/C 187/01

text:
               17.5.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 187/1

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
      van 6 mei 2021
      aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Národná banka Slovenska
      (ECB/2021/22)
      (2021/C 187/01)
      DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, en met name artikel 27,1,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken van de lidstaten die de euro als munt hebben worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants die door de Raad van bestuur van de ECB worden aanbevolen en door de Raad van de Europese Unie worden aanvaard.

                  (2)

                  In 2017 heeft Národná banka Slovenska Deloitte Audit s.r.o. als externe accountants geselecteerd voor de boekjaren 2017 tot en met 2020, met een eventuele verlening van het mandaat voor de boekjaren 2021 tot en met 2023 (1).

                  (3)

                  Het mandaat van de huidige externe accountants van Národná banka Slovenska, Deloitte Audit s.r.o., is na de audit voor het boekjaar 2020 geëindigd overeenkomstig Besluit (EU) 2017/1849 van de Raad (2).

                  (4)

                  Národná banka Slovenska is voornemens het mandaat van Deloitte Audit s.r.o. te verlengen voor het boekaar 2021. Deze verlenging is mogelijk op basis van de contractuele regelingen tussen Národná banka Slovenska and Deloitte Audit s.r.o.,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      Het verdient aanbeveling dat Deloitte Audit s.r.o. wordt benoemd tot de externe accountants van Národná banka Slovenska voor het boekjaar 2021.

         Gedaan te Frankfurt am Main, 6 mei 2021.

               De president van de ECB

            Christine LAGARDE

         (1)  Aanbeveling (EU) 2017/27 van de Europese Centrale Bank van 8 september 2017 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Národná banka Slovenska (PB C 310 van 19.9.2017, blz. 1).

         (2)  Besluit (EU) 2017/1849 van de Raad van 10 oktober 2017 tot wijziging van 1999/70/EG betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken, met betrekking tot de externe accountants van Národná banka Slovenska (PB L 264 van 13.10.2017, blz. 5).


title: Aanbeveling (EU) 2021/801 van de Commissie van 18 mei 2021 over de fiscale behandeling van verliezen tijdens de COVID-19-crisis

text:
               20.5.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 179/10

      AANBEVELING (EU) 2021/801 VAN DE COMMISSIE
      van 18 mei 2021
      over de fiscale behandeling van verliezen tijdens de COVID-19-crisis
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Door de uitbraak van COVID-19 hebben de lidstaten en de Unie ongeziene maatregelen moeten nemen om de EU-economie te ondersteunen en het herstel ervan te faciliteren. De meeste crisisresponsmaatregelen op de korte termijn moeten ervoor zorgen dat bedrijven over voldoende liquide middelen kunnen beschikken.

                  (2)

                  Met name midden- en kleinbedrijven (1) zijn zwaar getroffen door de sanitaire maatregelen, omdat zij verliezen vaak minder goed kunnen opvangen of financieren dan grote bedrijven. Midden- en kleinbedrijven zijn meestal ook actief in bedrijfssectoren die moesten sluiten als gevolg van de sanitaire maatregelen, zoals hotels, restaurants, cafés en bars.

                  (3)

                  Vele jurisdicties hebben snel passende steunmaatregelen genomen om de acute belastingdruk op bedrijven te verlichten; vele van die maatregelen waren onderworpen aan de EU-staatssteunregels, met name de nieuwe tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun (2). Om de liquidemiddelenpositie van bedrijven te versterken, is in het fiscale beleid veelal teruggegrepen naar uitstelverlening van belastingbetaling, maar was ook de aanpassing van verliescompensatiebepalingen een vaak gebruikt instrument.

                  (4)

                  In de lidstaten zijn er doorgaans drie grote benaderingen van de fiscale behandeling van verliezen. Verliezen kunnen veelal a) worden gebruikt in het lopende boekjaar waarin zij ontstaan, zodat er in dat tijdvak geen belasting over wordt verschuldigd. Eventuele resterende verliezen kunnen vervolgens: b) voorwaarts worden verrekend met de volgende beschikbare toekomstige winsten om de verschuldigde belastingen te verlagen; of, in sommige lidstaten, c) achterwaarts worden verrekend met de totale winst in het voorgaande belastingjaar of een maximaal aantal voorgaande jaren om een teruggaaf van eerder betaalde belasting te verkrijgen.

                  (5)

                  Als beleidsmaatregel is voorwaartse verliesverrekening minder zinvol als onmiddellijke steun aan noodlijdende bedrijven, omdat de belastingplichtige het liquiditeitsvoordeel pas verwerft wanneer hij opnieuw winstgevend is en belasting moet betalen. Verliezen uit voorgaande jaren kunnen in het lopende boekjaar worden gebruikt maar dit maakt geen liquiditeiten vrij tenzij een belastingplichtige winst maakt. Achterwaartse verliesverrekening is veel nuttiger voor bedrijven die door de crisis getroffen zijn, omdat dit resulteert in een teruggaaf van de belastingen die in voorgaande belastingjaren zijn betaald, en hen van extra liquiditeiten voorziet. Met name midden- en kleinbedrijven zouden hier baat bij hebben.

                  (6)

                  Achterwaartse verliesverrekening heeft het voordeel dat het alleen ten goede komt van bedrijven die in de jaren vóór de pandemie winstgevend waren, waardoor dit instrument in principe gezonde bedrijven ondersteunt. Alleen bedrijven die in de jaren vóór 2020 winst hebben gemaakt en belastingen hebben betaald, zullen in de praktijk immers hun verliezen van 2020 en 2021 met die belastingen kunnen verrekenen. Dit garandeert dat de maatregel gericht is op bedrijven die rechtstreeks als gevolg van de pandemie met moeilijkheden te kampen hebben, en dat geen overheidsmiddelen worden besteed aan steun voor bedrijven die omvallen als gevolg van factoren die niet met de crisis te maken hebben.

                  (7)

                  Om te garanderen dat de maatregel zijn doel dient, moeten de lidstaten die achterwaartse verrekening met meer dan één jaar willen toestaan, deze beperken tot bedrijven die geen verlies maakten in de voorgaande jaren. Als er dus achterwaartse verliesverrekening met twee of drie jaar wordt toegestaan, moet dit worden beperkt tot bedrijven die geen verlies maakten in 2019, 2018 of 2017.

                  (8)

                  De kosten van dergelijke maatregelen zijn hoofdzakelijk een kwestie van timing: de bedrijven krijgen het geld nu wanneer ze dat het hardst nodig hebben, en zij hoeven niet te wachten totdat zij hun verliezen kunnen gebruiken voor belastingen die zij in de toekomst moeten betalen. De lidstaten doen nu afstand van belastinginkomsten, maar zullen in de toekomst belastinginkomsten ontvangen van bedrijven die het hoofd boven water hebben kunnen houden en opnieuw winstgevend worden. Voorts zal het gebruik van achterwaartse verliesverrekening de voorwaartse verrekening van huidige verliezen in toekomstige tijdvakken beperken, hetgeen het effect op de belastinginkomsten nog verder zal beperken.

                  (9)

                  Een aantal lidstaten heeft al maatregelen ingevoerd of aangekondigd die het mogelijk maken om voor het belastingjaar 2020 verliezen achterwaarts te verrekenen, op grond waarvan belastingplichtigen hun belastingverliezen van 2020 achterwaarts zullen kunnen verrekenen met winsten uit voorgaande boekjaren.

                  (10)

                  Doorgaans hanteren de lidstaten evenwel uiteenlopende regels voor de behandeling van verliezen, hetgeen vaak tot ongelijke concurrentievoorwaarden leidt.

                  (11)

                  Deze aanbeveling aan de lidstaten over de binnenlandse behandeling van verliezen, die voortbouwt op beste praktijken, kan ertoe bijdragen om de voorwaarden voor alle bedrijven in de Unie gelijk te trekken.

                  (12)

                  Deze aanbeveling moet van toepassing zijn op de boekjaren 2020 en 2021 om bedrijven tijdens de COVID-19-crisis te ondersteunen.

                  (13)

                  De lidstaten moeten bedrijven toestaan om verliezen achterwaarts te verrekenen met ten minste het voorgaande boekjaar, dat wil zeggen 2019. Om belastingplichtigen evenwel de mogelijkheid te geven om hun verliezen integraal te verrekenen met eerder betaalde belastingen, kunnen de lidstaten de achterwaartse verrekening verlengen tot de drie voorgaande jaren, dat wil zeggen tot 2017. Kleinere bedrijven met lagere winsten kunnen bij uitstek baat hebben bij deze verlengde termijn van maximaal drie jaar om verliezen achterwaarts te verrekenen.

                  (14)

                  De maatregel moet worden beperkt om een buitensporig effect op de nationale begrotingen te voorkomen. Een plafond van drie miljoen EUR per verliesgevend boekjaar biedt met name een belangrijke steun aan kleinere bedrijven, terwijl ook alle belastingplichtigen er tot op zekere hoogte van kunnen profiteren.

                  (15)

                  De Commissie herinnert eraan dat wanneer lidstaten maatregelen invoeren die voldoen aan de voorwaarden van staatssteun die niet van de aanmeldingsverplichting is vrijgesteld, zij deze maatregelen bij de Commissie moeten aanmelden overeenkomstig de algemeen geldende procedures voor staatssteun,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      1.   ONDERWERP EN TOEPASSINGSGEBIED

      Deze aanbeveling voorziet in een gecoördineerde aanpak van de behandeling van verliezen die bedrijven in de boekjaren 2020 en 2021 hebben geleden, om hen op die manier te ondersteunen bij de economische situatie die door de COVID-19-pandemie is veroorzaakt.
      2.   FISCALE BEHANDELING VAN VERLIEZEN

      Gelet op de uitzonderlijke economische omstandigheden in 2020 en 2021 als gevolg van de COVID-19-pandemie staan de lidstaten toe dat bedrijven verliezen achterwaarts verrekenen met ten minste het voorgaande boekjaar, dat wil zeggen ten minste 2019.
      De lidstaten kunnen de achterwaartse verliesverrekeningstermijn verlengen tot maximaal de drie voorgaande jaren, zodat bedrijven hun verliezen uit de boekjaren 2020 en 2021 kunnen verrekenen met al belaste winsten uit de boekjaren 2019, 2018 en 2017.
      De lidstaten staan toe dat bedrijven de onmiddellijke achterwaartse verrekening vragen van verliezen die zij in het boekjaar 2021 verwachten te lijden, zonder te moeten wachten tot het einde van het jaar.
      3.   PLAFONDS

      Om het effect op de nationale begrotingen te beperken, leggen de lidstaten een plafond vast voor het bedrag aan verliezen dat achterwaarts kan worden verrekend. Drie miljoen EUR per verliesgevend boekjaar is het maximale bedrag aan verliezen dat achterwaarts kan worden verrekend.
      Als de lidstaten achterwaartse verliesverrekening tot 2017 toestaan, mogen de in aanmerking komende bedrijven geen verlies hebben geleden in de boekjaren 2019, 2018 en 2017.
      4.   FOLLOW-UP

      De lidstaten wordt verzocht de Commissie in kennis te stellen van de maatregelen die zij naar aanleiding van deze aanbeveling hebben genomen, alsook van eventuele wijzigingen van dergelijke maatregelen.
      De lidstaten wordt gevraagd hun plannen voor achterwaartse verliesverrekening voor bedrijven met de Commissie te bespreken.
      5.   ADRESSATEN

      Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

         Gedaan te Brussel, 18 mei 2021.

               Voor de Commissie

            Paolo GENTILONI

               Lid van de Commissie

         (1)  Voor de definitie van een midden- en kleinbedrijf wordt verwezen naar Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen (PB L 124 van 20.5.2003, blz. 36).

         (2)  Mededeling van de Commissie — Tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun ter ondersteuning van de economie vanwege de huidige COVID-19-uitbraak (PB C 91 I van 20.3.2020, blz. 1), zoals gewijzigd bij de mededelingen van de Commissie C(2020) 2215 (PB C 112 I van 4.4.2020, blz. 1), C(2020) 3156 (PB C 164 van 13.5.2020, blz. 3), C(2020) 4509 (PB C 218 van 2.7.2020, blz. 3), C(2020) 7127 (PB C 340 van 13.10.2020, blz. 1) en C(2021) 564 (PB C 34 van 1.2.2021, blz. 6).


title: Aanbeveling (EU) 2021/816 van de Raad 20 mei 2021 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking

text:
               21.5.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 182/1

      AANBEVELING (EU) 2021/816 VAN DE RAAD
      20 mei 2021
      tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking
      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, punten b) en e), en artikel 292, eerste en tweede zin,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Op 30 juni 2020 heeft de Raad Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking aangenomen (1).

                  (2)

                  Op 2 februari 2021 heeft de Raad Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking (2) gewijzigd met als doel de criteria te actualiseren die worden gehanteerd om te beoordelen of niet-essentiële reizen vanuit derde landen veilig zijn en moeten worden toegestaan.

                  (3)

                  Bij dezelfde wijziging werden mechanismen ingevoerd om de verspreiding van zorgwekkende varianten van het virus SARS-CoV-2 in het EU+-gebied te beperken (3).

                  (4)

                  Sindsdien vinden in het EU+-gebied en in veel andere regio’s en derde landen grootschalige vaccinatiecampagnes tegen het virus SARS-CoV-2 plaats.

                  (5)

                  Op 17 maart 2021 heeft de Commissie twee verordeningen (4) voorgesteld voor de vaststelling van digitale groene certificaten om veilig vrij verkeer binnen de EU tijdens de COVID-19-pandemie te bevorderen. Met het digitale groene certificaat zal een persoon binnen de EU kunnen bewijzen tegen COVID-19 te zijn gevaccineerd, over een negatief testresultaat te beschikken of van COVID-19 te zijn hersteld. Het blijft de verantwoordelijkheid van de lidstaten om te bepalen van welke volksgezondheidsbeperkingen reizigers kunnen worden vrijgesteld, maar zij moeten deze vrijstellingen op niet-discriminerende wijze toepassen op reizigers die in het bezit zijn van een digitaal groen certificaat.

                  (6)

                  Er is steeds meer wetenschappelijk advies en empirisch bewijsmateriaal over de effecten van vaccinatie beschikbaar en dat toont consequent aan dat vaccinatie de infectieketen helpt te doorbreken.

                  (7)

                  Hieruit blijkt dat in bepaalde gevallen veilig kan worden afgezien van reisbeperkingen voor personen die kunnen aantonen dat zij de laatste aanbevolen dosis hebben ontvangen van een krachtens Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad (5) in de EU toegelaten COVID-19-vaccin, en dat dergelijke vrijstellingen ook gerechtvaardigd kunnen zijn voor zover een persoon gevaccineerd is met een COVID-19-vaccin waarvoor de WHO-procedure voor Emergency Use Listing voltooid is.

                  (8)

                  Kinderen die vanwege hun leeftijd niet tegen COVID-19 worden gevaccineerd, moeten met hun gevaccineerde ouders kunnen reizen op voorwaarde dat zij een negatief testresultaat van een PCR-COVID-19-test kunnen overleggen die minstens 72 uur vóór het overschrijden van de grens van het EU+-gebied is verricht. In deze gevallen zouden de lidstaten na aankomst aanvullende tests kunnen eisen.

                  (9)

                  Vooralsnog zijn er echter weinig tot geen studies beschikbaar over de vraag of zorgwekkende varianten ontsnappen aan de immuunrespons die de verschillende COVID-19-vaccins opwekken. Daarom moet, in overeenstemming met de voorzorgsbenadering, een “noodremprocedure” worden vastgesteld om de lidstaten in staat te stellen op gecoördineerde wijze dringende en in de tijd beperkte maatregelen te nemen om snel te reageren op de opkomst van een variant in een bepaald derde land dat onder specifiek toezicht is geplaatst, met name wanneer een dergelijke variant door het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) als een belangwekkende variant is aangemerkt. Deze noodrem moet het mogelijk maken passende maatregelen te nemen, waaronder toegangsbeperkingen, om de introductie en verspreiding van de variant in het EU+-gebied te voorkomen. Dergelijke maatregelen moeten in de Raad snel worden gecoördineerd om een gemeenschappelijke aanpak mogelijk te maken.

                  (10)

                  Bij de beoordeling van de epidemiologische situatie in een derde land moet rekening worden gehouden met de vooruitgang die is geboekt bij de vaccinatie van de bevolking van dat land tegen het virus.

                  (11)

                  Zodra de verordeningen betreffende het digitale groene certificaat zijn vastgesteld, zullen zij via een uitvoeringshandeling van de Commissie de basis vormen voor de behandeling van vaccinatiecertificaten van derde landen als digitale groene certificaten, of voor de afgifte van dergelijke certificaten aan personen die in derde landen zijn gevaccineerd. Voor een gecoördineerde aanpak door de lidstaten en om het reizen van reizigers uit derde landen binnen het EU+-gebied te vergemakkelijken, moeten maatregelen worden genomen om het gebruik van deze bepalingen te vergemakkelijken. Daartoe zouden de lidstaten kunnen overwegen een portaal op te zetten waarop personen die buiten het EU+-gebied verblijven, kunnen verzoeken om erkenning van hun door een derde land afgegeven vaccinatiecertificaat als betrouwbaar bewijs van vaccinatie en/of om de afgifte van een digitaal groen certificaat.

                  (12)

                  Wanneer lidstaten een bewijs van vaccinatie aanvaarden om vrijstelling te verlenen van beperkingen die in overeenstemming met het Unierecht zijn ingesteld om de verspreiding van COVID-19 te beperken, zoals voorschriften om in quarantaine/zelfisolatie te gaan of te worden getest op SARS-CoV-2-infectie, moeten zij in beginsel reizigers van deze vereisten vrijstellen die in een derde land verblijven en die uiterlijk 14 dagen voor binnenkomst in het EU+-gebied de laatste aanbevolen dosis hebben ontvangen van een krachtens Verordening (EG) nr. 726/2004 in de EU toegelaten COVID-19-vaccin. Lidstaten kunnen ook besluiten vrijstelling te verlenen aan reizigers die zijn gevaccineerd met een ander COVID-19-vaccin, waarvoor de WHO-procedure voor Emergency Use Listing voltooid is. Beide regelingen mogen echter niet gelden wanneer een lidstaat gebruik heeft gemaakt van de noodrem. Totdat de verordeningen betreffende het digitale groene certificaat zijn vastgesteld en van toepassing worden, en totdat de Commissie een uitvoeringshandeling heeft vastgesteld voor de behandeling van vaccinatiecertificaten van derde landen als digitale groene certificaten, moeten de lidstaten certificaten van derde landen kunnen aanvaarden die ten minste de minimale gegevens bevatten op basis van het nationale recht, waarbij zij rekening houden met de mogelijkheid om de authenticiteit, geldigheid en integriteit van het certificaat te verifiëren en na te gaan of het alle relevante gegevens bevat.

                  (13)

                  Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling; deze is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Aangezien deze aanbeveling voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken, overeenkomstig artikel 4 van het bovengenoemde protocol, binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad over deze aanbeveling een besluit heeft genomen, of het deze zal toepassen.

                  (14)

                  Deze aanbeveling vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (6); Ierland neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling; deze is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat.

                  (15)

                  Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (7).

                  (16)

                  Wat Zwitserland betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG (8), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (9).

                  (17)

                  Wat Liechtenstein betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG (10), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (11).

                  (18)

                  De juridische status van deze aanbeveling, zoals uiteengezet in de overwegingen 13 tot en met 17, doet geen afbreuk aan de noodzaak dat alle lidstaten, om de goede werking van het Schengengebied te waarborgen, op gecoördineerde wijze tot opheffing van de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU besluiten,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      Aanbeveling (EU) 2020/912 wordt als volgt gewijzigd:

                  1.

                  Punt 2, vijfde streepje, eerste alinea, wordt vervangen door:

                              “—

                              de aard van het in een land aanwezige virus, met name of er belangwekkende of zorgwekkende varianten van het virus zijn gevonden. Belangwekkende varianten en zorgwekkende varianten worden door het Europees Centrum voor ziektepreventie en bestrijding (ECDC) als zodanig beoordeeld op grond van essentiële kenmerken van het virus, zoals de overdracht, de ernst en het vermogen om aan de immuunrespons te ontsnappen.”.

                  2.

                  In punt 2, tweede alinea, wordt “25” vervangen door “75”.
                  Punt 2, derde alinea, wordt vervangen door:
                  “De gegevens over het “percentage tests”, het “percentage positieve tests” en “belangwekkende varianten en zorgwekkende varianten” moeten door het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) worden verstrekt op basis van informatie die aan het ECDC ter beschikking is gesteld. Deze gegevens kunnen worden aangevuld met door EU-delegaties, de WHO of andere centra voor ziektebestrijding verstrekte informatie, wanneer die beschikbaar is, mede op basis van de checklist in de bijlage bij de mededeling van 11 juni 2020.”.
                  Aan punt 2 wordt de volgende vierde alinea toegevoegd:
                  “Naast de in punt 2, eerste alinea, bedoelde informatie moet het ECDC een kaart publiceren en regelmatig bijwerken met een overzicht van de situatie met betrekking tot zorgwekkende varianten en belangwekkende varianten in derde landen.”.

                  3.

                  Punt 6 wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              na de eerste alinea wordt de volgende zin ingevoegd:
                              “Daarnaast zouden essentiële reizen moeten worden toegestaan voor de in bijlage II genoemde specifieke categorieën reizigers met een essentiële functie of behoefte.”;

                              b)

                              het oude lid 3 wordt geschrapt.

                  4.

                  Na punt 6 wordt het volgende nieuwe punt 6 bis ingevoegd:

                              “6 bis

                              Onverminderd het bepaalde in punt 6 bis en 6 ter, moeten de lidstaten, wanneer zij het bewijs van vaccinatie aanvaarden om af te zien van reisbeperkingen om de verspreiding van COVID-19 te beperken, in beginsel de tijdelijke beperking op niet-essentiële reizen naar de EU opheffen met betrekking tot reizigers uit derde landen die uiterlijk 14 dagen voor binnenkomst in het EU+-gebied de laatste aanbevolen dosis hebben ontvangen van een krachtens Verordening (EG) nr. 726/2004 in de EU toegelaten COVID-19-vaccin.
                              De lidstaten kunnen ook de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU opheffen voor dergelijke reizigers die de laatste aanbevolen dosis hebben ontvangen van een van de COVID-19-vaccins waarvoor uiterlijk 14 dagen voor binnenkomst in het EU+-gebied de WHO-procedure voor Emergency Use Listing voltooid is.
                              Reizigers die een niet-essentiële reis naar een lidstaat wensen te ondernemen, moeten in het bezit zijn van een geldig bewijs van COVID-19-vaccinatie. Lidstaten kunnen certificaten van derde landen aanvaarden die ten minste de minimale gegevens bevatten, zoals de identiteit van de persoon, het type vaccin en de datum van toediening van het vaccin overeenkomstig het nationale recht, waarbij zij rekening houden met de mogelijkheid om de authenticiteit, geldigheid en integriteit van het certificaat te verifiëren en na te gaan of het alle relevante gegevens bevat.
                              Wanneer lidstaten besluiten de beperkingen voor reizigers die in het bezit zijn van een geldig bewijs van een COVID-19-vaccinatie op te heffen, moeten de lidstaten per geval rekening houden met de wederkerigheid die aan het EU+-gebied wordt toegekend.”.

                  5.

                  In punt 7 worden aan het begin van de zin de woorden “onverminderd het bepaalde in punt 6 bis” toegevoegd.
                  De volgende alinea’s worden ingevoegd na de derde alinea van punt 7 en worden een nieuw punt 7 bis:
                  “Lidstaten moeten, indien de epidemiologische situatie in een derde land of regio snel verslechtert en met name indien een zorgwekkende variant of een belangwekkende variant is aangetroffen, bij wijze van uitzondering een dringende, tijdelijke beperking invoeren van alle reizen naar de EU voor onderdanen van derde landen die in dat derde land verblijven. Deze reisbeperking mag niet van toepassing zijn op de personen bedoeld in de punten 6 bis en 6 ter, en de in de lijst in bijlage II, punt i, en de punten iv tot en met ix, opgenomen categorieën reizigers. Die reizigers zouden niettemin op passende wijze en regelmatig moeten worden getest, met inbegrip van een test vóór vertrek als bedoeld in punt 7, en in zelfisolatie/quarantaine moeten gaan, zelfs als zij de laatste aanbevolen dosis hebben ontvangen van een van de in de EU krachtens Verordening (EG) nr. 726/2004 toegelaten COVID-19-vaccins of van een van de COVID-19-vaccins waarvoor uiterlijk 14 dagen voor binnenkomst in het EU+-gebied de WHO-procedure voor Emergency Use Listing voltooid is.
                  Wanneer een lidstaat dergelijke beperkingen toepast, moeten de lidstaten, binnen de structuren van de Raad en in nauwe samenwerking met de Commissie, met spoed de situatie op gecoördineerde wijze evalueren. Dergelijke beperkingen zouden ten minste om de twee weken moeten worden geëvalueerd, rekening houdend met de ontwikkeling van de epidemiologische situatie.”.
                  De vierde en de vijfde alinea van punt 7 worden na punt 7 bis ingevoegd en worden de eerste en tweede alinea van het nieuwe punt 7 ter.

         Gedaan te Brussel, 20 mei 2021.

               Voor de Raad

               De voorzitter

            A. SANTOS SILVA

         (1)  Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad van 30 juni 2020 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking (PB L I 208 van 1.7.2020, blz. 1).

         (2)  Aanbeveling (EU) 2021/132 van de Raad van 2 februari 2021 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking (PB L 41 van 4.2.2021, blz. 1).

         (3)  Onder het “EU+-gebied” worden alle Schengenlidstaten (met inbegrip van Bulgarije, Kroatië, Cyprus en Roemenië) en de vier met de Schengenruimte geassocieerde landen verstaan. Het omvat ook Ierland als dat land besluit zich bij dit beleid aan te sluiten.

         (4)  Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een kader voor de afgifte, verificatie en aanvaarding van interoperabele vaccinatie-, test- en herstelcertificaten teneinde het vrije verkeer tijdens de COVID-19-pandemie te vergemakkelijken (digitaal groen certificaat), COM(2021) 130 final, en voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een kader voor de afgifte, verificatie en aanvaarding van interoperabele vaccinatie-, test- en herstelcertificaten voor onderdanen van derde landen die legaal op het grondgebied van de lidstaten wonen of verblijven tijdens de COVID-19-pandemie (digitaal groen certificaat), COM(2021) 140 final.

         (5)  Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van procedures van de Unie voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau (PB L 136 van 30.4.2004, blz. 1).

         (6)  Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).

         (7)  PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.

         (8)  PB L 53 van 27.2.2008, blz. 52.

         (9)  Besluit 2008/146/EG van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1).

         (10)  PB L 160 van 18.6.2011, blz. 21.

         (11)  Besluit 2011/350/EU van de Raad van 7 maart 2011 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis betreffende de afschaffing van controles aan de binnengrenzen en het verkeer van personen (PB L 160 van 18.6.2011, blz. 19).