title: Aanbeveling van de Commissie van 11 juni 2013 over gemeenschappelijke beginselen voor mechanismen voor collectieve vorderingen tot staking en tot schadevergoeding in de lidstaten betreffende schendingen van aan het EU-recht ontleende rechten

text:
               26.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 201/60

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 11 juni 2013
   over gemeenschappelijke beginselen voor mechanismen voor collectieve vorderingen tot staking en tot schadevergoeding in de lidstaten betreffende schendingen van aan het EU-recht ontleende rechten
   (2013/396/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te handhaven en te ontwikkelen, onder meer door de toegang tot de rechter te vergemakkelijken, alsook voor de consumenten een hoog niveau van bescherming te waarborgen.

               (2)

               De moderne economie schept soms situaties waarin een groot aantal personen kan worden geschaad door dezelfde illegale praktijken die betrekking hebben op de schending door een of meer handelaren of andere personen van aan het EU-recht ontleende rechten („situatie van massaschade”). De betrokkenen kunnen zich genoopt zien om de staking van die praktijken of schadevergoeding te vorderen.

               (3)

               De Commissie heeft in 2005 een groenboek aangenomen over schadevorderingen wegens schending van de communautaire antitrustregels (1) en in 2008 een witboek, waarin specifiek voor de schending van antitrustregels beleidsvoorstellen over collectief verhaal zijn opgenomen (2). In 2008 publiceerde de Commissie een groenboek over collectief verhaal voor consumenten (3). In 2011 hield de Commissie een openbare raadpleging: „Op weg naar een meer samenhangende Europese aanpak van collectieve verhaalmechanismen” (4).

               (4)

               Op 2 februari 2012 nam het Europees Parlement de resolutie „Op weg naar een samenhangende Europese aanpak van collectieve verhaalmechanismen” aan, waarin het de wens uitdrukte dat eventuele voorstellen voor collectief verhaal de vorm van een horizontaal kader zouden krijgen, met inbegrip van een reeks gemeenschappelijke beginselen, dat binnen de EU via het collectief verhaal een uniforme toegang tot de rechter waarborgt en specifiek, maar niet uitsluitend, gericht is op schendingen van consumentenrechten. Het Parlement beklemtoonde eveneens de noodzaak om rekening te houden met de rechtstradities en rechtsstelsels van de lidstaten en om de coördinatie van goede praktijken tussen de lidstaten te verbeteren (5).

               (5)

               Op 11 juni 2013 heeft de Commissie een mededeling „Naar een Europees horizontaal kader voor collectief verhaal” (6) aangenomen, waarin de balans wordt opgemaakt van de maatregelen die tot op heden zijn genomen en van de adviezen van de belanghebbenden en van het Europees Parlement, en die het standpunt van de Commissie bevat over een aantal centrale kwesties betreffende collectief verhaal.

               (6)

               Het is een van de kerntaken van publieke handhaving om schendingen van aan het EU-recht ontleende rechten te voorkomen en te bestraffen. De mogelijkheid voor particulieren om vorderingen in te stellen op basis van schendingen van die rechten, vormt een aanvulling op de publieke handhaving. Wanneer deze aanbeveling verwijst naar een schending van aan het EU-recht ontleende rechten, vallen daaronder alle situaties waarin de schending van op EU-niveau vastgestelde voorschriften schade heeft veroorzaakt of dreigt te veroorzaken aan natuurlijke personen en rechtspersonen.

               (7)

               De aanvullende private handhaving van aan het EU-recht ontleende rechten in de vorm van collectief verhaal is onder meer nuttig op gebieden als consumentenbescherming, concurrentie, milieubescherming, bescherming van persoonsgegevens, wetgeving inzake financiële diensten en bescherming van beleggers. De beginselen die in deze aanbeveling zijn vastgesteld, moeten horizontaal en gelijkelijk op die gebieden worden toegepast, maar ook op alle andere gebieden waar collectieve vorderingen tot staking of schadevergoeding in het geval van schendingen van aan het EU-recht ontleende rechten relevant zijn.

               (8)

               Individueel verhaal, zoals de procedure voor geringe vorderingen in consumentenzaken, is het gebruikelijke instrument om geschillen te beslechten ter voorkoming van schade en om schadevergoeding te vragen.

               (9)

               Naast individueel verhaal hebben alle lidstaten ook voorzien in verschillende vormen van collectieve verhaalmechanismen. Deze maatregelen hebben als doel illegale praktijken te voorkomen en te doen staken, en ervoor te zorgen dat kan worden verzocht om vergoeding van de schade die in situaties van massaschade werd veroorzaakt. De mogelijkheid om claims samen te voegen en collectief een vordering in te stellen, kan een beter middel zijn om zich tot de rechter te wenden, met name wanneer de kosten van individuele vorderingen de betrokkenen die schade hebben geleden, afschrikken om zich tot de rechter te wenden.

               (10)

               Deze aanbeveling heeft als doel de toegang tot de rechter te vergemakkelijken wanneer er sprake is van schendingen van aan het EU-recht ontleende rechten en daartoe alle lidstaten aan te bevelen nationale mechanismen voor collectief verhaal op te zetten die in de hele EU volgens dezelfde basisbeginselen werken, rekening houdend met de rechtstradities van de lidstaten en met waarborgen tegen misbruik.

               (11)

               Op het gebied van de vordering tot staking hebben het Europees Parlement en de Raad reeds Richtlijn 2009/22/EG betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen aangenomen (7). Met de stakingsprocedure waarin deze richtlijn voorziet, kunnen personen die aanvoeren schade te hebben geleden als gevolg van illegale praktijken, echter geen schadevergoeding vorderen.

               (12)

               In sommige lidstaten zijn in uiteenlopende mate procedures ingevoerd om collectieve vorderingen tot schadevergoeding in te stellen. Er zijn echter grote verschillen tussen de bestaande nationale procedures voor het instellen van collectieve vorderingen.

               (13)

               Deze aanbeveling bevat een aantal beginselen betreffende zowel gerechtelijk als buitengerechtelijk collectief verhaal, die in de hele Unie zouden moeten worden toegepast, met eerbiediging van de verschillende rechtstradities van de lidstaten. Deze beginselen moeten ervoor zorgen dat de fundamentele procedurele rechten van de partijen gewaarborgd blijven en moeten misbruik vermijden door middel van passende waarborgen.

               (14)

               Deze aanbeveling heeft betrekking op collectieve vorderingen tot schadevergoeding en — voor zover passend en toepasselijk op de betrokken beginselen — op collectieve vorderingen tot staking. Zij doet gaan afbreuk aan de bestaande sectorale mechanismen betreffende vorderingen tot staking waarin het EU-recht voorziet.

               (15)

               Mechanismen voor collectief verhaal moeten de procedurele waarborgen van partijen bij civiele vorderingen behouden. Om te voorkomen dat er een cultuur van misbruik van procesrecht wordt ontwikkeld in situaties van massaschade, moeten de nationale mechanismen voor collectief verhaal de in deze aanbeveling beschreven fundamentele waarborgen bevatten. Elementen als punitieve schadevergoeding, indringerige procedures tot openbaarmaking van bewijsmateriaal („pre-trial discovery”), en het toekennen van schadevergoeding door een jury („jury awards”), die niet tot de rechtstradities van de meeste lidstaten behoren, moeten als algemene regel worden vermeden.

               (16)

               Procedures voor alternatieve geschillenbeslechting kunnen een efficiënt instrument zijn om verhaal te halen in situaties van massaschade. Deze procedures moeten altijd beschikbaar zijn naast, of als een vrijwillig onderdeel van de gerechtelijke procedure voor collectief verhaal.

               (17)

               De juridische bevoegdheid tot het instellen van een collectieve vordering in de lidstaten verschilt naar gelang van het soort mechanisme voor collectief verhaal. Bij bepaalde vormen van collectieve vorderingen, zoals groepsvorderingen waarbij de vordering gezamenlijk kan worden ingesteld door degenen die schade hebben geleden, is de kwestie van de bevoegdheid duidelijker dan in de context van representatieve vorderingen, waarbij de kwestie van de bevoegdheid dus moet worden verduidelijkt.

               (18)

               In het geval van een representatieve vordering moet de bevoegdheid om de vordering in te stellen, worden beperkt tot ad hoc gecertificeerde instanties, aangewezen vertegenwoordigende instanties die voldoen aan bepaalde criteria, of tot overheidsinstanties. De vertegenwoordigende instantie moet worden verplicht om haar administratieve en financiële capaciteit te bewijzen om de belangen van de eisers op gepaste wijze te vertegenwoordigen.

               (19)

               De beschikbaarheid van financiering voor collectieve geschillenbeslechting moet zodanig worden geregeld dat zij niet tot misbruik van het systeem of tot belangenconflicten kan leiden.

               (20)

               Om misbruik van het systeem te voorkomen en in het belang van een goede rechtsbedeling, mag geen gerechtelijke procedure voor collectief verhaal worden ingesteld tenzij aan de bij wet vastgestelde ontvankelijkheidsvoorwaarden is voldaan.

               (21)

               De rechter moet een belangrijke rol krijgen in de bescherming van de rechten en belangen van alle partijen die betrokken zijn bij collectief verhaal en in het efficiënt beheer van collectieve vorderingen.

               (22)

               In rechtsgebieden waar een overheidsinstantie bevoegd is om een besluit te nemen om vast te stellen dat er sprake is van een schending van het EU-recht, is het van belang om te zorgen voor samenhang tussen het definitieve besluit betreffende die schending en de uitkomst van de collectieve vordering. Bovendien kan er in het geval van collectieve vorderingen na een besluit van een overheidsinstantie (vervolgvorderingen), van uitgegaan worden dat de overheidsinstantie bij de vaststelling van de schending van het EU-recht al rekening heeft gehouden met het algemeen belang en met de noodzaak om misbruik te vermijden.

               (23)

               Wat het milieurecht betreft, houdt deze aanbeveling rekening met de bepalingen van artikel 9, leden 3, 4 en 5, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van de VN/ECE (het Verdrag van Aarhus) die, respectievelijk ruime toegang tot de rechter bevorderen inzake milieuaangelegenheden, criteria vaststellen waaraan procedures moeten voldoen, waaronder de criteria dat zij snel moeten zijn en niet onevenredig duur mogen zijn, en voorzien in de voorlichting van het publiek en het in het aanmerking nemen van bijstandsmechanismen.

               (24)

               De lidstaten moeten uiterlijk twee jaar na de bekendmaking van deze aanbeveling de nodige maatregelen nemen ter uitvoering van de daarin vervatte beginselen.

               (25)

               De lidstaten dienen de Commissie verslag uit te brengen over de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling. Op basis van die verslaglegging moet de Commissie toezien op de door de lidstaten genomen maatregelen en deze beoordelen.

               (26)

               Binnen vier jaar na de bekendmaking van deze aanbeveling moet de Commissie nagaan of verdere stappen, met inbegrip van wetgevende maatregelen, nodig zijn om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van deze aanbeveling ten volle worden verwezenlijkt. De Commissie moet in het bijzonder de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling beoordelen en de gevolgen ervan voor de toegang tot de rechter, het recht om schadevergoeding te krijgen, de noodzaak om misbruik van procesrecht te voorkomen en de werking van de eengemaakte markt, de economie van de Europese Unie en het consumentenvertrouwen,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   I.   DOEL EN ONDERWERP

               1.

               Deze aanbeveling heeft als doel de toegang tot de rechter te vergemakkelijken, illegale praktijken een halt toe te roepen en benadeelde partijen de mogelijkheid te bieden schadevergoeding te verkrijgen in situaties van massaschade die werd veroorzaakt door de schending van aan het EU-recht ontleende rechten, en tegelijk te voorzien in passende procedurele waarborgen om misbruik van procesrecht te voorkomen.

               2.

               Alle lidstaten moeten beschikken over mechanismen voor collectief verhaal op nationaal niveau, zowel voor vorderingen tot staking als voor vorderingen tot schadevergoeding, met eerbiediging van de in deze aanbeveling vastgestelde basisbeginselen. Deze beginselen moeten in de hele EU gelden, met eerbiediging van de verschillende rechtstradities van de lidstaten. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de procedures voor collectief verhaal eerlijk, billijk, snel en niet buitensporig duur zijn.

         II.   DEFINITIES EN TOEPASSINGSGEBIED

               3.

               Voor de toepassing van deze aanbeveling wordt verstaan onder:
               a)   „collectief verhaal”: i) een wettelijk mechanisme dat het mogelijk maakt dat twee of meer natuurlijke personen, rechtspersonen of instanties die gerechtigd zijn om een representatieve vordering in te stellen, collectief een vordering tot staking van onwettig gedrag instellen (collectieve vordering tot staking); ii) een wettelijk mechanisme dat het mogelijk maakt dat twee of meer natuurlijke personen of rechtspersonen die aanvoeren schade te hebben geleden in een situatie van massaschade, of instanties die gerechtigd zijn om een representatieve vordering in te stellen, collectief een vordering tot schadevergoeding instellen (collectieve vordering tot schadevergoeding);
               b)   „situatie van massaschade”: een situatie waarin twee of meer natuurlijke personen of rechtspersonen aanvoeren schade te hebben geleden die het gevolg is van dezelfde illegale activiteit van een of meer natuurlijke personen of rechtspersonen;
               c)   „vordering tot schadevergoeding”: een vordering waarbij een schadeclaim voor een nationale rechter wordt gebracht;
               d)   „representatieve vordering”: een vordering die wordt ingesteld door een vertegenwoordigende instantie, een ad hoc gecertificeerde instantie of een overheidsinstantie voor rekening en in naam van twee of meer natuurlijke personen of rechtspersonen die aanvoeren te zijn blootgesteld aan dreigende schade of schade te hebben geleden in een situatie van massaschade, terwijl deze personen geen partijen zijn bij de procedure;
               e)   „collectieve vervolgvordering”: een collectieve vordering die wordt ingesteld nadat een overheidsinstantie een definitief besluit heeft genomen waarbij is vastgesteld dat er sprake is van een schending van het EU-recht;
               Deze aanbeveling bevat gemeenschappelijke beginselen die moeten gelden voor alle gevallen van collectief verhaal en beginselen die specifiek gelden hetzij voor collectieve vorderingen tot staking, hetzij voor collectieve vorderingen tot schadevergoeding.

         III.   GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN DIE GELDEN VOOR COLLECTIEVE VORDERINGEN TOT STAKING EN VOOR COLLECTIEVE VORDERINGEN TOT SCHADEVERGOEDING

      Bevoegdheid om een representatieve vordering in te stellen

               4.

               De lidstaten wijzen vertegenwoordigende instanties aan die bevoegd zijn om representatieve vorderingen in te stellen op grond van duidelijk omschreven voorwaarden om daarvoor in aanmerking te komen. Deze voorwaarden omvatten ten minste de volgende vereisten:

                           a)

                           de instantie moet een non-profit-karakter hebben;

                           b)

                           er moet een direct verband zijn tussen de belangrijkste doelstellingen van de instantie en de aan het EU-recht ontleende rechten waarvan wordt beweerd dat ze zijn geschonden en waarvoor de vordering wordt ingesteld, en

                           c)

                           de instantie moet over voldoende capaciteit beschikken qua financiële en personele middelen en juridische expertise om verscheidene eisers zo goed mogelijk te vertegenwoordigen in hun belang.

               5.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de aangewezen instantie haar status verliest zodra niet langer aan een of meer voorwaarden is voldaan.

               6.

               De lidstaten zorgen ervoor dat representatieve vorderingen uitsluitend kunnen worden ingesteld door instanties die van tevoren officieel zijn aangewezen, zoals aanbevolen in punt 4, of door instanties die op ad-hocbasis door de nationale autoriteiten of rechterlijke instanties van een lidstaat voor een welbepaalde representatieve vordering zijn gecertificeerd.

               7.

               Bovendien, of bij wijze van alternatief, kunnen de lidstaten overheidsinstanties de bevoegdheid verlenen om representatieve vorderingen in te stellen.

      Ontvankelijkheid

               8.

               De lidstaten zorgen ervoor dat in een zo vroeg mogelijk stadium van de geschillenbeslechting wordt geverifieerd dat zaken waarin de voorwaarden voor collectief verhaal niet vervuld zijn en kennelijk ongegronde zaken niet worden voortgezet.

               9.

               Te dien einde verrichten de rechtbanken ambtshalve het nodige onderzoek.

      Informatie over een collectieve vordering

               10.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de vertegenwoordigende instantie of de groep eisers informatie kan verspreiden over de aangevoerde schending van aan het EU-recht ontleende rechten en over hun voornemen om de staking van die schending te vorderen, alsook over een situatie van massaschade en over hun voornemen om via collectief verhaal een vordering tot schadevergoeding in te stellen. Dezelfde mogelijkheden moeten bestaan voor de vertegenwoordigende instantie, de ad hoc gecertificeerde instantie, een overheidsinstantie of voor de groep eisers, wat de informatie over de lopende vorderingen tot schadevergoeding betreft.

               11.

               De verspreidingsmethodes moeten rekening houden met de bijzondere omstandigheden van de betrokken situatie van massaschade, de vrijheid van meningsuiting, het recht op informatie en het recht op bescherming van de reputatie of de ondernemingswaarde van een verweerder voordat zijn verantwoordelijkheid voor de aangevoerde schending bij een eindbeslissing van de rechtbank wordt vastgesteld.

               12.

               De verspreidingsmethodes doen geen afbreuk aan de EU-voorschriften over handel met voorkennis en marktmanipulatie.

      Vergoeding van de proceskosten van de in het gelijk gestelde partij

               13.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de partij van wie de collectieve vordering wordt afgewezen, de door de in het gelijk gestelde partij gedragen noodzakelijke proceskosten vergoedt („beginsel dat de verliezer betaalt”), onder de voorwaarden van het toepasselijke nationale recht.

      Financiering

               14.

               De eisende partij moet worden verplicht bij de aanvang van de procedure voor de rechtbank de oorsprong aan te geven van de middelen die zij zal gebruiken ter ondersteuning van de rechtsvordering.

               15.

               De rechter moet de behandeling van de zaak kunnen schorsen wanneer er, ingeval financiële middelen van een derde partij worden gebruikt,

                           a)

                           een belangenconflict bestaat tussen de derde partij en de eisende partij en haar leden;

                           b)

                           de derde partij over onvoldoende middelen beschikt om te voldoen aan haar financiële verplichtingen tegenover de eisende partij die de collectieve vordering instelt;

                           c)

                           de eisende partij over onvoldoende middelen beschikt om eventuele kosten van de tegenpartij te dragen, wanneer de collectieve vordering wordt afgewezen.

               16.

               De lidstaten zorgen ervoor dat wanneer een collectieve vordering door een private derde partij wordt gefinancierd, het die private derde partij verboden is:

                           a)

                           invloed uit te oefenen op de procedurele beslissingen van de eisende partij, met inbegrip van schikkingen;

                           b)

                           een collectieve vordering te financieren tegen een verweerder die een concurrent is van de financier of tegen een verweerder waarvan de financier afhankelijk is;

                           c)

                           buitensporige rente aan te rekenen op de ter beschikking gestelde financiële middelen.

      Grensoverschrijdende zaken

               17.

               De lidstaten zien erop toe dat, wanneer een geschil betrekking heeft op natuurlijke personen of rechtspersonen uit verscheidene lidstaten, nationale voorschriften over ontvankelijkheid of over de bevoegdheid van buitenlandse groepen eisers of vertegenwoordigende instanties uit andere nationale rechtssystemen, niet verhinderen dat één enkele collectieve vordering kan worden ingesteld voor één enkele rechterlijke instantie.

               18.

               Elke vertegenwoordigende instantie die van tevoren officieel door een lidstaat is aangewezen als bevoegde instantie om representatieve vorderingen in te stellen, moet zich kunnen wenden tot de rechter in de lidstaat die bevoegd is om de situatie van massaschade te behandelen.

         IV.   SPECIFIEKE BEGINSELEN BETREFFENDE COLLECTIEVE VORDERINGEN TOT STAKING

      Snelle procedures voor vorderingen tot staking

               19.

               De gerechten en de bevoegde overheidsinstanties moeten vorderingen tot staking waarin wordt verzocht om de stopzetting van of een verbod op een schending van aan het EU-recht ontleende rechten, zo spoedig mogelijk behandelen, zo nodig in het kader van een kort geding, om te voorkomen dat een dergelijke schending (nog meer) schade veroorzaakt.

      Efficiënte handhaving van bevelen tot staking

               20.

               De lidstaten voorzien in passende sancties tegen de in het ongelijk gestelde verweerder om ervoor te zorgen dat bevelen tot staking daadwerkelijk worden nageleefd, met inbegrip van de betaling van vaste dwangsommen voor elke dag vertraging of van andere bedragen waarin de nationale wetgeving voorziet.

         V.   SPECIFIEKE BEGINSELEN BETREFFENDE COLLECTIEVE VORDERINGEN TOT SCHADEVERGOEDING

      Samenstelling van de eisende partij volgens het „opt-in”-beginsel

               21.

               De eisende partij wordt samengesteld op basis van de uitdrukkelijke instemming van de natuurlijke personen of rechtspersonen die aanvoeren te zijn benadeeld („opt-in”-beginsel). Elke uitzondering op dit beginsel, bij wet of bij rechterlijke beslissing, moet naar behoren worden gemotiveerd met redenen die verband houden met een goede rechtsbedeling.

               22.

               Een lid van de eisende partij moet de eisende partij te allen tijde kunnen verlaten voordat dat de eindbeslissing is gegeven of de zaak anderszins op geldige wijze is afgewikkeld, onder dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor de intrekking van individuele vorderingen, zonder de mogelijkheid te verliezen om in een andere vorm zijn claim verder geldend te maken, indien dit geen afbreuk doet aan de goede rechtsbedeling.

               23.

               Natuurlijke personen of rechtspersonen die aanvoeren in dezelfde situatie van massaschade schade te hebben geleden, moeten zich te allen tijde kunnen aansluiten bij de eisende partij voordat dat de eindbeslissing is gegeven of de zaak anderszins op geldige wijze is afgewikkeld, indien dit geen afbreuk doet aan de goede rechtsbedeling.

               24.

               De verweerder wordt op de hoogte gehouden van de samenstelling van de eisende partij en van eventuele wijzigingen daarin.

      Collectieve alternatieve geschillenbeslechting en schikkingen

               25.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de partijen bij een geschil in een situatie van massaschade worden aangemoedigd om consensueel of buitengerechtelijk tot een vergelijk te komen over de schadevergoeding, zowel tijdens het vooronderzoek als tijdens het civiel proces, waarbij ook rekening wordt gehouden met de voorschriften van Richtlijn 2008/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken (8).

               26.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de gerechtelijke mechanismen voor collectief verhaal vergezeld gaan van passende middelen voor collectieve alternatieve geschillenbeslechting waarop de partijen vóór en gedurende het geding een beroep kunnen doen. Gebruik van dergelijke middelen moet afhangen van de instemming van de partijen die bij de zaak betrokken zijn.

               27.

               Verjaringstermijnen die van toepassing zijn op de vorderingen, worden opgeschort vanaf het ogenblik dat de partijen overeenkomen een poging te doen om hun geschil op te lossen door middel van een alternatieve geschillenbeslechtingsprocedure tot ten minste het ogenblik waarop één of beide partijen zich uitdrukkelijk terugtrekken uit die procedure voor alternatieve geschillenbeslechting.

               28.

               De wettigheid van de bindende uitkomst van een collectieve schikking moet door de rechtbanken worden geverifieerd met inachtneming van de passende bescherming van de belangen en rechten van alle betrokken partijen.

      Vertegenwoordiging in rechte en het honorarium van de advocaat

               29.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de vergoeding van de advocaat en de wijze waarop deze wordt berekend, geen stimulans vormen om een geschil te voeren dat overbodig is vanuit het oogpunt van het belang van een partij.

               30.

               De lidstaten mogen geen resultaatafhankelijke honoraria toestaan die een dergelijke stimulans kunnen vormen. De lidstaten die bij wijze van uitzondering resultaatafhankelijke honoraria toestaan, moeten in een passende nationale regulering van deze honoraria in geval van collectief verhaal voorzien die in het bijzonder rekening houdt met het recht van de leden van de eisende partij op volledige schadeloosstelling.

      Verbod op punitieve schadevergoeding

               31.

               De schadevergoeding die wordt toegekend aan natuurlijke personen of rechtspersonen die in een situatie van massaschade zijn benadeeld, mag niet hoger zijn dan de schadevergoeding die zou zijn toegekend indien deze was gevorderd door middel van individuele vorderingen. Met name moet punitieve schadevergoeding, die tot overcompensatie leidt van de schade van de eisende partij, worden verboden.

      Financiering van collectieve vorderingen tot schadevergoeding

               32.

               De lidstaten zorgen ervoor, dat, in aanvulling op de algemene financieringsbeginselen, voor gevallen van private financiering door derden van collectief verhaal, het verboden is de aan de financier betaalde vergoeding of door hem in rekening gebrachte rente te baseren op het bedrag van de bereikte schikking of de toegekende schadevergoeding, tenzij die financieringsregeling door een overheidsinstantie wordt geregeld in het belang van de partijen.

      Collectieve vervolgvorderingen

               33.

               De lidstaten zorgen ervoor dat op rechtsgebieden waar een overheidsinstantie bevoegd is om een besluit te nemen waarbij wordt vastgesteld dat er sprake is van een schending van het EU-recht, collectieve vorderingen als algemene regel pas kunnen worden ingesteld na de definitieve afsluiting van een eventuele procedure voor die overheidsinstantie die was ingeleid vóór het instellen van de private vordering. Indien de procedure voor de overheidsinstantie wordt ingeleid nadat de collectieve vordering is ingesteld, moet de rechtbank vermijden een beslissing te geven die onverenigbaar is met het besluit dat de overheidsinstantie beoogt te nemen. Daartoe kan de rechtbank zijn uitspraak over de collectieve vordering aanhouden totdat de procedure van de overheidsinstantie is afgesloten.

               34.

               De lidstaten zorgen ervoor dat in het geval van vervolgvorderingen, de personen die aanvoeren schade te hebben geleden, niet de mogelijkheid wordt ontnomen om schadevergoeding te vorderen doordat een verjaringstermijn verstrijkt vóór de definitieve afsluiting van de procedures door de overheidsinstantie.

         VI.   ALGEMENE INFORMATIE

      Register van collectieve vorderingen

               35.

               De lidstaten zetten een nationaal register van collectieve vorderingen op.

               36.

               Het nationale register moet gratis beschikbaar zijn voor elke belangstellende via elektronische weg of anderszins. De websites waarop de registers worden gepubliceerd, moeten toegang bieden tot volledige en objectieve informatie over de beschikbare methoden om schadevergoeding te verkrijgen, met inbegrip van buitengerechtelijke methoden.

               37.

               De lidstaten, bijgestaan door de Commissie, moeten streven naar coherentie van de informatie die in de registers wordt verzameld en naar de interoperabiliteit ervan.

         VII.   CONTROLE EN VERSLAGLEGGING

               38.

               Uiterlijk op 26 juli 2015 implementeren de lidstaten de in deze aanbeveling vervatte beginselen in hun nationale systemen voor collectief verhaal.

               39.

               De lidstaten verzamelen betrouwbare jaarlijkse statistieken over het aantal gerechtelijke en buitengerechtelijke procedures voor collectief verhaal en gegevens over de partijen, het voorwerp en de uitkomst van de zaken.

               40.

               De lidstaten delen de overeenkomstig punt 39 verzamelde gegevens jaarlijks mee aan de Commissie en voor het eerst uiterlijk op 26 juli 2016.

               41.

               De Commissie beoordeelt uiterlijk op 26 juli 2017 de tenuitvoerlegging van de aanbeveling op basis van praktische ervaring. In dit verband beoordeelt de Commissie in het bijzonder de gevolgen ervan voor de toegang tot de rechter, het recht om schadevergoeding te krijgen, de noodzaak om misbruik van procesrecht te voorkomen en de werking van de eengemaakte markt, kmo’s, het concurrentievermogen van de EU-economie en het consumentenvertrouwen. De Commissie gaat tevens na of verdere maatregelen moeten worden voorgesteld om de in deze aanbeveling voorgestelde horizontale aanpak te consolideren en te versterken.

      Slotbepalingen

               42.

               Deze aanbeveling wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 11 juni 2013.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  COM(2005) 672 van 19.12.2005.

      (2)  COM(2008) 165 van 2.4.2008.

      (3)  COM(2008) 794 van 27.11.2008.

      (4)  COM(2010) 135 final van 31.3.2010.

      (5)  2011/2089(INI))

      (6)  COM(2013) 401 final.

      (7)  PB L 110 van 1.5.2009, blz. 30.

      (8)  PB L 136 van 24.5.2008, blz. 3.


title: Aanbeveling van de Raad van 14 juli 2015 over het nationale hervormingsprogramma 2015 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van het Verenigd Koninkrijk

text:
               18.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/21

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 14 juli 2015
   over het nationale hervormingsprogramma 2015 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van het Verenigd Koninkrijk
   (2015/C 272/06)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie berust op een versterkte coördinatie van het economische beleid en spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 14 juli 2015 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie vastgesteld, en op 21 oktober 2010 heeft hij een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen (3). De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 8 juli 2014 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma 2014 van het Verenigd Koninkrijk vastgesteld en een advies over het geactualiseerde convergentieprogramma voor 2014 van het Verenigd Koninkrijk uitgebracht.

               (4)

               Op 28 november 2014 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2015 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op die datum op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin het Verenigd Koninkrijk werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 18 december 2014 heeft de Europese Raad de volgende prioriteiten goedgekeurd: stimuleren van investeringen, intensiveren van structurele hervormingen en nastreven van een verantwoorde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie.

               (6)

               Op 26 februari 2015 heeft de Commissie haar landenverslag 2015 voor het Verenigd Koninkrijk gepubliceerd. In het landenverslag worden de vorderingen beoordeeld die het Verenigd Koninkrijk bij de tenuitvoerlegging van de op 8 juli 2014 vastgestelde landenspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt. Het landenverslag bevat ook de resultaten van de diepgaande evaluatie die op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 is uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat het Verenigd Koninkrijk wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die om beleidsmaatregelen en monitoring vragen. Met name de risico's die aan de hoge schuldenlast van de huishoudens verbonden zijn en die ook met de structurele kenmerken van de woningmarkt verband houden, blijven aandacht vereisen. De weerbaarheid van de economie en van de financiële sector is toegenomen. Het woningentekort zal echter aanhouden en op middellange termijn wellicht mede voor hoge huizenprijzen zorgen; het zal er tevens toe leiden dat de sector minder goed bestand is tegen risico's.

               (7)

               Op 26 maart 2015 heeft het Verenigd Koninkrijk zijn nationale hervormingsprogramma 2015 en zijn convergentieprogramma 2015 ingediend. Om met de onderlinge verbanden tussen beide programma's rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (8)

               Het Verenigd Koninkrijk valt momenteel onder het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact. Volgens haar convergentieprogramma 2014-2015 is de regering van plan het nominale tekort terug te dringen van 4,3 % van het bbp in 2015-2016 naar 2,2 % van het bbp in 2016-2017, zodat in 2019-2020 een overschot van 0,1 % van het bbp wordt gehaald. In het convergentieprogramma is geen middellangetermijndoelstelling opgenomen. De overheidsschuldquote zal naar verwachting in 2015-2016 een piek bereiken van 88,8 % en daarna geleidelijk dalen tot 81,4 % in 2019-2020. Uitgaande van de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie zal het Verenigd Koninkrijk er naar verwachting niet in slagen zijn buitensporige tekort binnen de door de Raad vastgestelde termijn van 2014-2015 te corrigeren. Bovendien was de begrotingsinspanning lager dan door de Raad aanbevolen. Op 19 juni heeft de Raad daarom in overeenstemming met artikel 126, lid 8, VWEU besloten dat het Verenigd Koninkrijk geen effectief gevolg had gegeven aan de aanbeveling betreffende het buitensporige tekort van de Raad van 2 december 2009 en een nieuwe aanbeveling gedaan waarin het Verenigd Koninkrijk wordt verzocht het buitensporige tekort in 2016-2017 te corrigeren. Het convergentieprogramma strookt met de nieuwe termijn van 2016-2017 die in het kader van de buitensporigtekortprocedure is vastgelegd. Het macro-economische scenario dat aan deze begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is aannemelijk. Uitgaande van de voorjaarsprognoses 2015 zal het Verenigd Koninkrijk er naar verwachting in slagen zijn buitensporige tekort binnen de termijn van 2016-2017 te corrigeren en de aanbevolen begrotingsinspanning te halen. Er zijn al maatregelen gespecificeerd ter onderbouwing van de geplande tekortcijfers vanaf 2015-2016, maar de uitgavenplafonds per departement zouden gedetailleerder moeten worden aangegeven. Op basis van zijn beoordeling van het convergentieprogramma en rekening houdend met de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie is de Raad van mening dat het Verenigd Koninkrijk naar verwachting aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact zal voldoen.

               (9)

               De hoge en mogelijk buitensporige schuldenlast van de huishoudens kan eventueel een macro-economische onevenwichtigheid vormen die risico's voor de economie van het Verenigd Koninkrijk inhoudt. Hoewel de schuldenlast van de huishoudens enigszins daalt, blijft deze toch hoog, waardoor het Verenigd Koninkrijk kwetsbaar blijft voor risico's die een nadelige invloed op de economische groei en de financiële stabiliteit kunnen hebben. Medio 2014 heeft het Comité financieel beleid van de Bank of England twee maatregelen aangekondigd die erop zijn gericht de risico's in verband met een hoge schuldenlast van de huishoudens in te perken. Een van de aanbevelingen van dit comité houdt in dat hypotheekverstrekkers een „rentestresstest” toepassen om te beoordelen of kredietnemers de hypotheekaflossingen nog kunnen betalen als de rente stijgt. Verder wordt aanbevolen dat hypotheekverstrekkers het aandeel van hypotheken met een loan-to-income-verhoudingscijfer van 4,5 en hoger voor nieuwe hypotheken beperken tot 15 %. Het effect van deze maatregelen zou nauwlettend moeten worden gevolgd.
               Er heeft een aantal hervormingen van het nationale kader inzake het ruimtelijk beleid plaatsgevonden, maar naar verwachting zullen deze op de korte termijn geen effect sorteren. De reactie van de lokale autoriteiten op de hervorming wat betreft het verhogen van het woningaanbod moet nauwlettend worden gevolgd.

               (10)

               De arbeidsmarkt in het Verenigd Koninkrijk heeft zich de laatste jaren goed ontwikkeld en de vooruitzichten zijn goed. In 2014 bedroeg de arbeidsparticipatie 76,5 % en is het werkloosheidspercentage gedaald tot 6 %; naar verwachting houdt deze daling in 2015 aan. Hoewel de arbeidsmarktcijfers positieve trends vertonen, is er nog steeds sprake van maatschappelijke problemen. Het percentage mensen dat deel uitmaakt van huishoudens met zeer lage arbeidsintensiteit is licht gestegen, van 13 % in 2012 tot 13,2 % in 2013 (het EU-gemiddelde bedraagt 10,7 %). Het verschil tussen het percentage deeltijds werkende vrouwen (42,6 % in 2013) en mannen (13,2 % in 2013) behoort tot de grootste in de EU. Het percentage vrouwen dat om persoonlijke of familiale redenen inactief is of deeltijds werkt, bedroeg in 2013 12,5 % en was bijna twee keer zo hoog als het EU-gemiddelde (6,3 %). Tot de problemen behoren verder de jeugdwerkloosheid en de te geringe betrokkenheid van de werkgevers met betrekking tot stageplaatsen. Een ander onderwerp dat verband houdt met de jeugdwerkloosheid en aandacht vereist, is onderwijs en vaardigheden. Een groot deel van de jongeren beschikt over betrekkelijk beperkte basisvaardigheden. Maatregelen betreffende de hervorming van de sociale voorzieningen en de kinderopvang zijn slechts in beperkte mate uitgevoerd. Wat het percentage kinderen betreft dat deel uitmaakt van een huishouden waarin niemand werk heeft, behoort het Verenigd Koninkrijk nog steeds tot de koplopers in de Unie. Bovendien blijft de beschikbaarheid van betaalbare en hoogwaardige voltijdse kinderopvang een belangrijke kwestie, hoewel het aanbod binnen het stelsel van kinderopvang de laatste tijd is toegenomen.

               (11)

               De productiviteit en het concurrentievermogen, die tot de belangrijkste uitdagingen voor het Verenigd Koninkrijk behoren, zouden baat hebben bij de stimulering van de publieke en particuliere investeringen. De noodzaak van investeringen in hoogwaardige infrastructuur vindt zijn weerslag in het nationale infrastructuurplan van december 2014, dat is geactualiseerd en een ruimere werkingssfeer heeft gekregen. De particuliere sector zou een belangrijk deel van het plan moeten financieren, maar er zijn nog geen concrete bedragen toegezegd. Hierdoor loopt het welslagen van het plan gevaar, hoewel er substantiële vorderingen zijn gemaakt wat betreft het verstrekken van tijdige informatie over de uitvoering van het plan. Het Verenigd Koninkrijk zou ervoor moeten zorgen dat de belastingstelsels voor bedrijven bevorderlijk voor investeringen zijn, met name door middel van de herziening van de bedrijfsbelastingen die op stapel staat.

               (12)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van het Verenigd Koninkrijk verricht. Deze analyse is gepubliceerd in het landenverslag 2015. Voorts heeft de Commissie zowel het convergentieprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot het Verenigd Koninkrijk zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in het Verenigd Koninkrijk, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. De aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 3 weergegeven.

               (13)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het convergentieprogramma onderzocht en zijn advies (5) daarover is met name in onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (14)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het convergentieprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 2 en 3 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat het Verenigd Koninkrijk in de periode 2015-2016 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Effectieve maatregelen nemen in het kader van de buitensporigtekortprocedure en ernaar streven het buitensporige tekort in 2016-2017 op houdbare wijze te corrigeren, met name door prioriteit te geven aan kapitaaluitgaven.

               2.

               Verdere maatregelen treffen om het aanbod in de woningsector te stimuleren, onder meer door de hervormingen van het nationale kader inzake het ruimtelijk beleid uit te voeren.

               3.

               De discrepantie tussen de gevraagde en de aangeboden vaardigheden aanpakken door de betrokkenheid van de werkgevers bij het beschikbaar stellen van stageplaatsen te vergroten. Maatregelen nemen om het aantal jongeren met beperkte basisvaardigheden terug te dringen. De beschikbaarheid van betaalbare en hoogwaardige voltijdse kinderopvang verder verbeteren.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. GRAMEGNA

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2014 (PB C 247 van 29.7.2014, blz. 136).

      (5)  Op grond van artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


title: Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde convergentieprogramma van Zweden voor de periode 2001- 2004

text: ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---


Avis juridique important

|

31992H0295

92/295/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 7 april 1992 betreffende gedragscodes voor de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten

Publicatieblad Nr. L 156 van 10/06/1992 blz. 0021 - 0022

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 7 april 1992  betreffende gedragscodes voor de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten  (92/295/EEG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Overwegende dat het van belang is maatregelen vast te stellen voor de geleidelijke totstandkoming van de interne markt; dat grensoverschrijdende televerkoop voor de consument een van de voornaamste concrete uitingen van de voltooiing van de interne  markt kan vormen;  Overwegende dat besloten is om voor de bescherming van de consument door middel van een richtlijn een basis van voor de goede werking van deze markt benodigde minimumregels te vormen; dat dit initiatief onder andere is ingegeven door de zorg een  versnippering van de nationale wetgevingen te voorkomen;  Overwegende dat het wenselijk is deze basisregels van dwingende aard aan te vullen met vrijwillige bepalingen van het betrokken bedrijfsleven in de vorm van gedragscodes;  Overwegende dat de ondernemingen die transacties door middel van op afstand gesloten overeenkomsten verrichten, van bepaalde verkoopbevorderende technieken gebruik maken; dat deze wegens de gebruikte communicatietechnieken specifieke kenmerken kunnen  vertonen; dat derhalve in het bijzonder ervoor moet worden zorg gedragen dat de consument daarover voldoende wordt ingelicht;  Overwegende dat vooruitbetaling voor de consument een probleem van financiële garanties kan vormen; dat het risico bijzonder groot is wanneer de onderneming moeilijk te identificeren en te localiseren is; dat het van belang is dat de consument ervan  zeker kan zijn dat hij bij niet-uitvoering van de overeenkomst zijn geld terugkrijgt;  Overwegende dat een onderneming die zich bij een code aansluit, haar klanten daarover inlicht; dat de consument derhalve van de inhoud van deze code op de hoogte moet zijn en moet weten wat hem te doen staat indien hij van mening is dat deze code niet  wordt nageleefd;  Overwegende dat de Commissie te zijner tijd de wijze van uitvoering van deze aanbeveling zal beoordelen; dat zij bij die gelegenheid zal nagaan of er aan andere maatregelen behoefte is,  BEVEELT AAN: dat de beroepsorganisaties van leveranciers  1. gedragscodes aannemen om, naar gelang van de betrokken sectoren en de gebruikte technieken, de in de richtlijn betreffende de op afstand gesloten overeenkomsten minimumvoorschriften nader omschrijven,  2. in deze codes bepalingen opnemen betreffende, met name, de in de bijlage vermelde punten,  3. erop toezien dat hun leden deze codes naleven,  4. de Commissie uiterlijk één jaar na de bekendmaking van genoemde richtlijn in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen de inhoud van deze codes ter kennis brengen en haar over het door hun leden daaraan gegeven gevolg inlichten. Gedaan te  Brussel, 7 april 1992. Voor de Commissie  Karel VAN MIERT  Lid van de Commissie    BIJLAGE  Punten die in de gedragscodes inzake op afstand gesloten overeenkomsten aan bod kunnen komen:  - verspreiding van het aanbod: middelen die het de consument mogelijk maken geen aanbiedingen meer te ontvangen indien hij de wens daartoe te kennen geeft.  - voorstelling: ethische principes waaraan elk aanbod moet voldoen, met name inzake respect voor de menselijke waardigheid en de religieuze of politieke overtuigingen.  - verkoopbevorderende technieken: bepalingen betreffende de verkoopbevorderende technieken (reducties, premies, geschenken, loterijen en wedstrijden) om de principes van een gezonde en eerlijke concurrentie en met name een ondubbelzinnige voorlichting  van de consument te eerbiedigen.  - financiële garanties: regelingen om de terugbetaling van bij de bestelling door de consument gedane betalingen te garanderen.  - Herroepingsrecht: bij gebruik van het herroepingsrecht door de consument, termijn voor terugbetaling van voorschotten.  - kennis van de code: voorlichting van de consument betreffende het bestaan van de code, de inhoud ervan en een balans van de toepassing ervan.


title: 63/660/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 26 november 1963 aan de Franse Republiek betreffende de aanpassing van het nationale monopolie van commerciële aard voor alcohol

text:
2858/63                    PUBLIKATIEBLAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN                                     10 . 12 . 63
discriminaties aan het einde van de overgangsperiode           dranken afkomstig uit de andere Lid-Staten, voor
is derhalve ook voorgeschreven ten aanzien van der             de invoer waarvan nog een speciale vergunning
gelijke monopolies . In dit verband derogeert lid 4             vereist is, tot een hoeveelheid van 6.700 hl zui
van artikel 37 van het Verdrag dus slechts aan de              vere alcohol voor het jaar 1964, en deze hoeveel
bepalingen van dit artikel wat betreft de wijze                heid als volgt te verdelen :
waarop en met name het ritme waarin deze ten uit
voer gelegd moeten worden. Artikel 37, lid 4, van                   1.800 hl zuivere alcohol voor dranken gestookt
het Verdrag is derhalve niet van invloed op de                                uit wijn ;
verplichting om door opheffing van de discrimina
ties een gelijke behandeling voor de ingevoerde                     1.550 hl zuivere alcohol voor dranken gestookt
                                                                              uit tarwe, en
produkten en de nationale produkten te verze
keren .
                                                                    3.350 hl zuivere alcohol voor de andere pro
      Ten einde de Commissie tenslotte, overeen                              dukten, voor de invoer waarvan nog een
komstig de opdracht vervat in de artikelen 155                                speciale vergunning vereist is ;
en 169 van het Verdrag, volgens welke zij moet
toezien op de toepassing van de bepalingen van                      — deze hoeveelheden jaarlijks met ten minste
het Verdrag, in staat te stellen de met betrekking              15 °/o te vergroten ;
tot de aanpassing genomen maatregelen alsmede
de resultaten daarvan te beoordelen, is het nood                   — de mogelijkheden tot invoer voortvloeiende uit
zakelijk dat de mogelijkheden tot invoer, welke door            de aanpassing van het Duitse alcoholmonopolie ter
de toepassing van de bovengenoemde beginselen                   kennis van de belanghebbenden te brengen.
worden geboden, alsmede de voorwaarden welke                        De Commissie behoudt zich het recht voor later
voor de ingevoerde produkten en de nationale pro              aanbevelingen tot de Regering van de Bondsrepubliek
dukten gelden, te harer kennis worden gebracht.                 Duitsland te richten betreffende eventuele andere
II .    Om deze redenen en behoudens het stand                 discriminaties welke tijdens de overgangsperiode die
punt dat zij op grond van het onderzoek naar de                 nen te worden opgeheven.
resultaten van de onderhavige aanbeveling zal in
nemen, beveelt de Commissie de Regering van de                      Straatsburg, 26 november 1963 .
Bondsrepubliek Duitsland krachtens artikel 37,
lid 6, van het Verdrag aan :                                                              Voor de Commissie
      — reeds per 1 januari 1964 elke invoerver                                            De Voorzitter
gunning te verlenen welke wordt aangevraagd voor
gedistilleerde dranken en andere alcoholhoudende                                          Walter HALLSTEIN
                                      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                van 26 november 1963
                      aan de Franse Republiek betreffende de aanpassing van het nationale
                                   monopolie van commerciële aard voor alcohol
                                    (Slechts de tekst in de Franse taal is authentiek)
                                                      (63/660/EEG)
 I. De Regering van de Franse Republiek heeft                   distilleerde en andere alcoholhoudende dranken, aan
 bij nota van 14 februari 1959 aan de Commissie                 bijlage II van het Verdrag toegevoegd.
medegedeeld dat ethylalcohol alsmede gedistilleerde
 en andere alcoholhoudende dranken in Frankrijk                     Daar de totstandkoming van een gemeenschap
 zijn onderworpen aan een nationaal monopolie van               pelijke ordening van de markt voor ethylalcohol,
 commerciële aard in de zin van artikel 37 van het              verkregen uit landbouwprodukten, wordt overwogen
 E.E.G.-Verdrag.                                                en gezien de onderlinge afhankelijkheid van ethyl
                                                                alcohol, verkregen uit landbouwprodukten, en ethyl
      Krachtens Verordening no. 7 bis van de Raad               alcohol die niet uit landbouwprodukten is verkre
 van 18 december 1959 (*) is ethylalcohol, verkregen            gen, beperkt de onderhavige aanbeveling zich tot
 uit landbouwprodukten, met uitzondering van ge                gedistilleerde dranken en andere alcoholhoudende
  (4) Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen no. 7 van 30 januari 1961 , blz. 71/61.
 ---pagebreak--- 10 . 12 . 63              PUBL1KATIEBLAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN                              2859/63
dranken, ten einde niet vooruit te lopen op de voor    II.     Om deze redenen en behoudens het stand
uit landbouwprodukten verkregen ethylalcohol over     punt dat zij op grond van het onderzoek naar de
wogen marktordening.                                   resultaten van de onderhavige aanbeveling zal in
     Artikel 37, lid 1 , van het Verdrag bepaalt dat
                                                       nemen, beveelt de Commissie de Regering van de
                                                       Franse Republiek krachtens artikel 37, lid 6, van het
de Lid-Staten hun nationale monopolies van com        Verdrag aan :
merciële aard geleidelijk aanpassen, in dier voege
dat aan het einde van de overgangsperiode elke dis
criminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten,         vóór het einde van de tweede etappe de fiscale
wat de voorwaarden van de voorziening en afzet         regeling van toepassing op alcohol in dier voege te
betreft, is uitgesloten. Deze bepaling geeft het doel  wijzigen dat :
aan, zonder zich uit te spreken over de wijze waarop
dit bereikt moet worden. De te volgen methoden die        — de bij de invoer geheven compenserende extra
nen derhalve uitsluitend uit een oogpunt van doel     belasting slechts ten aanzien van gedistilleerde dran
treffendheid te worden beoordeeld.                     ken en andere alcoholhoudende dranken afkomstig
                                                       uit de andere Lid-Staten wordt toegepast, indien de
     De Commissie is van mening dat in het geval van   vergelijkbare nationale produkten aan een heffing zijn
een regeling waarbij de invoer en de afzet onder       onderworpen ;
controle van de staat aan particulieren worden toe
vertrouwd, welke regeling in beginsel in Frankrijk         — de compenserende extra belasting niet meer
van toepassing is op gedistilleerde en andere alcohol bedraagt dan de heffing.
houdende dranken, de in artikel 37, lid 1, van het
Verdrag bedoelde aanpassing de uitsluiting dient te
omvatten van de discriminaties die hierin bestaan dat      De Commissie behoudt zich het recht voor later
de ingevoerde goederen zwaarder worden belast door     aanbevelingen tot de Franse Regering te richten be
het heffen van belastingen welke hoger zijn dan die    treffende eventuele andere discriminaties welke tij
van toepassing op vergelijkbare nationale produkten.   dens de overgangsperiode dienen te worden opge
                                                       heven .
     Ten einde de Commissie tenslotte, overeenkomstig
de opdracht vervat in de artikelen 155 en 169 van
het Verdrag, volgens welke zij moet toezien op de          Straatsburg, 26 november 1963 .
toepassing van de bepalingen van het Verdrag, in
staat te stellen de met betrekking tot de aanpassing
genomen maatregelen alsmede de resultaten daarvan                               Voor de Commissie
te beoordelen, is het noodzakelijk dat te harer ken                               De Voorzitter
nis wordt gebracht hoe de Franse Regering aan de
onderhavige aanbeveling gevolg heeft gegeven .                                  Walter HALLSTEIN


title: Recommendation for a Council opinion in accordance with the third paragraph of Article 9 of Council Regulation (EC) No 1466/97 of 7 July 1997 On the updated convergence programme of Estonia, 2006-2010

text:
Belangrijke juridische mededeling

|

52007SC0189

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 13.2.2007SEC(2007) 189 definitiefAanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland voor de periode 2006-2010(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1. ALGEMENE ACHTERGRONDHet stabiliteits- en groeipact, dat op 1 juli 1998 in werking is getreden, is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren. Bij de hervorming van het pact in 2005 werd het nut ervan bij het verankeren van begrotingsdiscipline erkend, maar werd tevens versterking van de doeltreffendheid en de economische onderbouwing, alsook waarborging van de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn beoogd.In Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], die deel uitmaakt van het pact, is bepaald dat de lidstaten bij de Raad en de Commissie stabiliteits- of convergentieprogramma's moeten indienen, alsook jaarlijkse actualiseringen daarvan (lidstaten die de gemeenschappelijke munt al hebben aangenomen dienen (geactualiseerde) stabiliteitsprogramma's in en lidstaten die deze nog niet hebben aangenomen dienen (geactualiseerde) convergentieprogramma's in). Het eerste convergentieprogramma van Estland is in mei 2004 ingediend. Overeenkomstig de verordening bracht de Raad op basis van een aanbeveling van de Commissie en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité op 5 juli 2004 hierover advies uit. Geactualiseerde stabiliteits- en convergentieprogramma's worden volgens dezelfde procedure door de Commissie beoordeeld en door hogervermeld Comité onderzocht, terwijl ook de Raad over de mogelijkheid beschikt deze programma's te evalueren.2. ACHTERGROND VOOR DE BEOORDELING VAN HET GEACTUALISEERDE PROGRAMMADe Commissie heeft het op 1 december 2006 ingediende meest recente geactualiseerde convergentieprogramma van Estland onderzocht en een aanbeveling voor een advies van de Raad aangenomen (zie het kader voor de belangrijkste beoordelingspunten).Om de achtergrond te schetsen waartegen de begrotingsstrategie in het geactualiseerde convergentieprogramma wordt beoordeeld, bevatten de volgende punten een overzicht van:1.  de economische en budgettaire resultaten over de afgelopen tien jaar;2.  de meest recente beoordeling van de positie van het land overeenkomstig het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact (samenvatting van het advies van de Raad over de vorige actualisering van het convergentieprogramma); en3.  de beoordeling van de Commissie van het nationale hervormingsprogramma van oktober 2006.2.1. Recente economische en budgettaire resultatenEstland heeft de transitie naar een functionerende markteconomie met succes afgerond en laat thans de hoogste economische groei in de EU optekenen. De arbeids- en productmarkten zijn zeer flexibel. De combinatie van forse loonstijgingen en dienovereenkomstige hoge productiviteitswinsten heeft het land in staat gesteld de EU snel in te halen wat de levensstandaard betreft. De binnenlandse vraag is de afgelopen jaren aanzienlijk toegenomen. Deze ontwikkeling ging vergezeld van een sterke exportprestatie. Meer recentelijk is Estland juist als gevolg van zijn succes voor nieuwe uitdagingen komen te staan. Na verscheidene jaren een krachtige groei te hebben vertoond, wordt de economie thans met capaciteitsbeperkingen geconfronteerd, met name op de arbeidsmarkt, die stilaan uitgeput raakt. Dat er een groot risico van oververhitting bestaat, blijkt uit een toenemende kerninflatie, een aanzienlijk extern tekort en een krachtige kredietgroei die tot een sterke opleving van de vastgoedmarkt heeft geleid.2.2. Beoordeling in het advies van de Raad over het vorige programmaOp 14 februari 2006 heeft de Raad advies uitgebracht over de vorige actualisering van het convergentieprogramma voor de periode 2005-2009. De Raad was van oordeel dat "over het geheel genomen de begrotingssituatie gezond is en de begrotingsstrategie een goed voorbeeld is van een begrotingsbeleid dat strookt met het pact". In het licht van "een begrotingsresultaat dat in 2005 veel beter uitvalt dan de raming in het programma en de noodzaak procyclisch beleid te vermijden", heeft de Raad Estland verzocht "te streven naar een hoger begrotingsoverschot in 2006 en de daaropvolgende jaren om de externe onevenwichtigheid verder te corrigeren".2.3. Beoordeling van de Commissie van het nationale hervormingsprogramma van oktober 2006Het uitvoeringsverslag van het nationale hervormingsprogramma van Estland in het kader van de vernieuwde Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid is op 12 oktober 2006 ingediend. In het nationale hervormingsprogramma van Estland worden als belangrijkste uitdagingen/prioriteiten aangemerkt: O&O en innovatie, en werkgelegenheid.Uit de beoordeling van de Commissie van dit programma (goedgekeurd als onderdeel van het jaarlijkse voortgangsverslag van december 2006[2]) blijkt dat Estland zeer goede vorderingen maakt bij de tenuitvoerlegging van zijn nationale hervormingsprogramma. Het land levert ook indrukwekkende inspanningen om de samenhang tussen het nationale hervormingsprogramma en het cohesiebeleid te verzekeren.Tegen de achtergrond van de geboekte vooruitgang werd Estland aangespoord om zich ook op de volgende terreinen te concentreren: onderwijs en levenslang leren; O&O en innovatie; mededingingsbeleid; flexibiliteit van de arbeidsmarkt en actief arbeidsmarktbeleid.Box: Belangrijkste beoordelingspunten Overeenkomstig artikel 5, lid 1, (voor stabiliteitsprogramma´s) en artikel 9, lid 1, (voor convergentieprogramma´s) van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad wordt beoordeeld: of de economische hypothesen waarop het programma gebaseerd is, realistisch zijn; de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van de lidstaat en of het aanpassingstraject richting de MTD passend is; of de met het oog op de naleving van dit aanpassingstraject genomen of voorgenomen maatregelen afdoende zijn om de MTD gedurende de cyclus te halen; bij de beoordeling van het aanpassingstraject richting de MTD: of in economisch goede tijden een grotere aanpassing wordt nagestreefd en in economisch slechte tijden juist een minder zware inspanning toelaatbaar is, en - voor de lidstaten van het eurogebied en het WKM II – of de lidstaat een jaarlijkse verbetering van het conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo, ongerekend eenmalige en tijdelijke maatregelen, met 0,5% van het BBP als benchmark nastreeft om zijn MTD te bereiken; bij de bepaling van het aanpassingstraject richting de MTD (voor lidstaten die deze doelstelling nog niet hebben bereikt) en bij het toestaan van een tijdelijke afwijking van de MTD (voor lidstaten die de doelstelling wel hebben bereikt): de uitvoering van grote structurele hervormingen die op lange termijn rechtstreekse kostenbesparende effecten hebben (mede doordat zij de potentiële groei verhogen) en bijgevolg een verifieerbare positieve invloed op de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn hebben (met dien verstande dat een passende veiligheidsmarge voor de naleving van de referentiewaarde van 3% van het BBP gewaarborgd moet zijn en dat een terugkeer naar de MTD binnen de programmaperiode wordt verwacht), waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan pensioenhervormingen die gepaard gaan met de invoering van een meerpijlerstelsel dat een verplichte pijler met volledige kapitaaldekking omvat; of het economisch beleid van de betrokken lidstaat strookt met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Bij de beoordeling van de aannemelijkheid van de macro-economische hypothesen wordt gekeken naar de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie en wordt ook gebruikgemaakt van de algemeen aanvaarde methode voor de raming van de potentiële productie en de conjunctuurgezuiverde saldi. De consistentie met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid wordt getoetst aan de globale richtsnoeren voor het economisch beleid op het gebied van de openbare financiën, zoals opgenomen in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008. Voorts worden beoordeeld: de ontwikkeling van de schuldquote en de vooruitzichten voor de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn, waaraan volgens het verslag van de Raad van 20 maart 2005 over de verbetering van de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact "bij het toezicht op de begrotingssituatie voldoende aandacht" zou moeten worden geschonken. In een mededeling van de Commissie van 12 oktober 2006 wordt de aanpak voor de toetsing van de houdbaarheid op lange termijn uiteengezet[3]; de mate van integratie met het nationale hervormingsprogramma van de lidstaten in het kader van de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid. In zijn begeleidende nota van 7 juni 2005 aan de Europese Raad over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid voor de periode 2005-2008 heeft de Raad (Ecofin) verklaard dat de nationale hervormingsprogramma´s moeten stroken met de stabiliteits- en convergentieprogramma´s; de inachtneming van de gedragscode[4], die voor de stabiliteits- en convergentieprogramma´s onder meer een gemeenschappelijke structuur en een reeks gegevenstabellen voorschrijft. |-  Aanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland voor de periode 2006-2010DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[5], en met name op artikel 9, lid 3,Gezien de aanbeveling van de Commissie,Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT:4.  Op [27 februari 2007] heeft de Raad het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland voor de periode 2006-2010 behandeld.5.  Volgens het macro-economische scenario dat aan het programma ten grondslag ligt, zal de reële BBP-groei vertragen van een piek van 11% in 2006 tot 8¼% in 2007 en 7½% per jaar in de latere programmajaren. Afgaande op de thans beschikbare informatie lijkt dit scenario uit te gaan van voorzichtige groeihypothesen. De verwachte ontwikkeling op middellange termijn, namelijk een geleidelijke groeivertraging ten opzichte van het huidige tempo dat tot oververhitting neigt, is duidelijk met risico's omgeven. De in het programma gehanteerde inflatieprognoses lijken realistisch.6.  Het overheidsoverschot voor 2006 wordt in de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie geraamd op 2,5% van het BBP, tegen een streefcijfer van 0,3% van het BBP in het vorige geactualiseerde convergentieprogramma. Dit veel betere resultaat, dat ook in de nieuwe actualisering wordt voorspeld, vloeit voort uit het doorwerkend effect van het meevallende resultaat over 2005 en uit de verrassend hoge groei in 2006.7.  De in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie op middellange termijn is er vooral op gericht de openbare financiën ten minste in evenwicht te houden en de houdbaarheid ervan op lange termijn te waarborgen in het licht van het effect van de vergrijzing op de begroting. In het kader van de begrotingsstrategie wordt ervan uitgegaan dat het nominale overheidsoverschot zal teruglopen van 2½% van het BBP in 2006 tot ongeveer 1¼% in 2007-2008 en daarna weer zal toenemen tot 1½% van het BBP. Het primaire saldo zal een soortgelijke ontwikkeling te zien geven, gezien de verwaarloosbare omvang van de rente-uitgaven. De vermindering van het overschot in 2007 is toe te schrijven aan een stijging van de uitgavenquote en een dalende tendens van de ontvangstenquote. Vanaf 2008 dalen de ontvangstenquote en de uitgavenquote in eenzelfde tempo, met name als gevolg van de verlaging van de inkomstenbelasting en omdat de uitgaven minder snel stijgen dan het nominale BBP, dat een krachtige groei te zien zal geven. Het nieuwe programma wijkt af van de in het verleden gevolgde praktijk om steeds een nulsaldo voor de overheidsbegroting na te streven (wat de afgelopen jaren steeds ruimschoots is gelukt) en mikt in plaats daarvan op een omvangrijk overschot over de gehele programmaperiode. Daarmee wordt een stap gezet in de richting van het inspelen op de conjuncturele omstandigheden waarin de economie momenteel verkeert. In vergelijking met de vorige actualisering zijn de doelstellingen vanaf 2007 met ten minste 1 procentpunt van het BBP opwaarts herzien tegen de achtergrond van een optimistischer (en realistischer) macro-economisch scenario.8.  Aangenomen wordt dat het structurele saldo (d.w.z. het conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo, ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen), berekend overeenkomstig de algemeen aanvaarde methode, in 2007 met ongeveer 1 procentpunt zal afnemen tot ½% van het BBP en daarna zal toenemen tot ruim 1% van het BBP in 2008 en meer dan 1½ % van het BBP in 2009 en 2010. Evenals in de vorige actualisering van het convergentieprogramma wordt in het programma als middellangetermijndoelstelling (MTD) voor de begrotingssituatie een structureel sluitende begroting gehanteerd, waarbij het volgens het nieuwe programma de bedoeling is dit begrotingsevenwicht gedurende de gehele programmaperiode te handhaven. Aangezien de vastgestelde MTD ambitieuzer is dan de minimumbenchmark (geraamd op een tekort van circa 2% van het BBP), mag worden aangenomen dat de verwezenlijking ervan een veiligheidsmarge tegen het ontstaan van een buitensporig tekort zal bieden. De MTD van het programma ligt binnen de marge die in het stabiliteits- en groeipact en in de gedragscode is vastgesteld voor de lidstaten die tot het eurogebied en tot WKM II behoren, en is beduidend ambitieuzer dan in het licht van de schuldquote en de gemiddelde potentiële productiegroei op lange termijn noodzakelijk is.9.  De risico's met betrekking tot de in het programma opgenomen begrotingsprognoses houden elkaar min of meer in evenwicht. De in het programma gehanteerde macro-economische hypothesen kunnen over de gehele programmaperiode bezien als voorzichtig worden aangemerkt. De prognoses voor de belastingontvangsten lijken algemeen genomen plausibel. Om de beoogde matiging van de uitgavenstijging te realiseren, verdient het evenwel aanbeveling het kader voor de begrotingsplanning op middellange termijn een bindender karakter te geven.10.  In het licht van deze risicobeoordeling lijkt de in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie toereikend om de MTD in de gehele programmaperiode ruimschoots vast te houden. A fortiori verschaft deze strategie in de gehele programmaperiode een veiligheidsmarge die ruim genoeg is om te voorkomen dat het tekort bij normale macro-economische fluctuaties de drempel van 3% van het BBP overschrijdt. Het begrotingsbeleid zoals dat uit het programma naar voren komt, is niet geheel in overeenstemming met het stabiliteits- en groeipact, in die zin dat het procyclisch is in goede tijden, namelijk in 2007 wanneer een daling van het structurele saldo met ongeveer 1% van het BBP wordt verwacht.11.  Volgens de ramingen is de bruto overheidsschuld in 2006 gedaald tot 3,7% van het BBP, ruim onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% van het BBP. In het programma wordt ervan uitgegaan dat de schuldquote gedurende de programmaperiode met nog eens 2 procentpunt zal dalen.12.  Estland behoort tot de EU-lidstaten waar het langetermijneffect van de vergrijzing op de begroting het geringst is: de leeftijdsgebonden uitgaven als percentage van het BBP zullen er in de komende decennia naar verwachting teruglopen onder invloed van het aanzienlijke uitgavenbeperkende effect van de hervorming van het pensioenstelsel. In Estland is het huidige peil van de brutoschuld zeer laag en indien de openbare financiën in overeenstemming met de begrotingsplannen voor de programmaperiode gezond worden gehouden, dan zou dit bijdragen tot een beperking van de risico's voor de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn. Alles samen lijkt Estland weinig risico te lopen wat de houdbaarheid van de openbare financiën betreft.13.  Het convergentieprogramma bevat een kwalitatieve beoordeling van de algemene gevolgen van het uitvoeringsverslag van oktober 2006 van het nationale hervormingsprogramma binnen het kader van de begrotingsstrategie op middellange termijn. Daarnaast verschaft het enige informatie over de rechtstreekse budgettaire kosten of besparingen van de voornaamste hervormingen waarin het nationale hervormingsprogramma voorziet, en wordt in de begrotingsprognoses expliciet rekening gehouden met de gevolgen van de in het nationale hervormingsprogramma geschetste maatregelen voor de openbare financiën. De in het convergentieprogramma opgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën lijken aan te sluiten bij de in het kader van het nationale hervormingsprogramma voorgenomen acties. In beide programma's wordt met name de nadruk gelegd op een voorzichtig begrotingsbeleid, dat als een cruciale factor voor de macro-economische stabilisatie wordt beschouwd.14.  De in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie is over het algemeen in overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid die in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008 zijn opgenomen.15.  Wat de in de gedragscode voor stabiliteits- en convergentieprogramma's gespecificeerde gegevensvereisten betreft, bevat het programma alle verplichte en de meeste facultatieve gegevens[6].De algemene conclusie luidt dat er sprake is van een solide begrotingssituatie op middellange termijn en dat de begrotingsstrategie een goed voorbeeld vormt van een begrotingsbeleid dat in overeenstemming met het stabiliteits- en groeipact wordt gevoerd. Dit neemt echter niet weg dat de in 2007 verwachte verslechtering van het begrotingsoverschot in goede economische tijden een procyclisch begrotingsbeleid impliceert.In het licht van de bovenstaande evaluatie wordt Estland verzocht in 2007 een hoger begrotingsoverschot na te streven dan in het programma wordt gepland om de macro-economische stabiliteit te bevorderen en de correctie van de externe onevenwichtigheid verder te ondersteunen.Vergelijking van de belangrijkste macro-economische en budgettaire prognoses2 Conjunctuurgezuiverd saldo (zoals in de vorige rijen), ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen. |3 Eenmalige en andere tijdelijke maatregelen uit het programma (0,6% van het BBP in 2006 en 0,4% in 2007; alle met een tekortverminderend effect). |4 Eenmalige en andere tijdelijke maatregelen uit de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie (0,2% van het BBP in 2005, 0,6% van het BBP in 2006, 0,4% van het BBP in 2007 en 0,2% in 2008; alle met een tekortverminderend effect). |5 Op basis van een geraamde potentiële groei van achtereenvolgens 9,1%, 9,6%, 9,9% en 9,9% in de periode 2005-2008. |[1] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd op: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.[2] Communication from the Commission to the spring European Council implementing the renewed lisbon strategy for growth and jobs - "A year of delivery", COM(2006) 816 van 12.12.2006.[3] Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: "Houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn in de EU", COM(2006) 574 van 12.10.2006; directoraat-generaal Economische en financiële zaken van de Commissie (2006): "The long-term sustainability of public finances in the European Union", European Economy nr. 4/2006.[4] "Specificaties inzake de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact en richtsnoeren inzake de vorm en de inhoud van stabiliteits- en convergentieprogramma's", door de Raad (Ecofin) op 11 oktober 2005 bekrachtigd.[5] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd op: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.[6] Met name een aantal arbeidsmarktvariabelen en de gegevens over het netto financieringssaldo van de particuliere sector ontbreken.


				|

		52013PC0906

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD om het buitensporige overheidstekort in Polen te verhelpen /* COM/2013/0906 final - 2013/ () */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
om het buitensporige overheidstekort in Polen
te verhelpen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 126, lid 7,
Gezien de aanbeveling van
de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Overeenkomstig artikel 126
van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) dienen de
lidstaten buitensporige overheidstekorten te vermijden.
(2)       Het stabiliteits- en
groeipact is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën
als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot
werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren.
(3)       De Raad heeft op 7 juli 2009
overeenkomstig artikel 104, lid 6, van het Verdrag tot oprichting van de
Europese Gemeenschap (VEG) besloten dat er in Polen een buitensporig tekort
bestond, en overeenkomstig artikel 104, lid 7, VEG en artikel 3 van Verordening
(EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de bespoediging en
verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige
tekorten[1]
een aanbeveling gedaan om het buitensporige tekort uiterlijk in 2012 te
corrigeren[2].
Om het overheidstekort op een geloofwaardige en duurzame wijze terug te dringen
tot ten hoogste 3% van het bbp, werd de Poolse autoriteiten aanbevolen de
budgettaire stimuleringsmaatregelen in 2009 zoals gepland ten uitvoer te
leggen, zorg te dragen voor een gemiddelde structurele budgettaire aanpassing
van minstens 1¼ procentpunt van het bbp per jaar met ingang van 2010,
gedetailleerde maatregelen te formuleren die noodzakelijk zijn om het tekort
tegen 2012 tot onder de referentiewaarde terug te brengen en hervormingen door
te voeren om de primaire lopende uitgaven de daaropvolgende jaren onder
controle te houden. De Raad stelde 7 januari 2010 vast als uiterste datum om
effectief gevolg te geven aan die aanbevelingen.
(4)       Op 3 februari 2010 stelde de
Commissie op basis van haar najaarsprognoses 2009 vast dat Polen overeenkomstig
de aanbeveling van de Raad van 7 juli 2009 de noodzakelijke maatregelen had
genomen om zijn overheidstekort tot de in het Verdrag vastgestelde
referentiewaarde terug te brengen, en achtte zij daarom geen verdere stappen in
de buitensporigtekortprocedure noodzakelijk. Op basis van de najaarsprognoses 2011
oordeelde de Commissie dat Polen niet op de goede weg was en vroeg zij om
aanvullende maatregelen, die Polen in de periode tot 10 januari 2012 heeft
goedgekeurd en bekendgemaakt. Aldus bevestigde de Commissie op 11 januari 2012
dat de Poolse autoriteiten effectieve maatregelen hadden getroffen met het oog
op een tijdige en duurzame correctie van het buitensporige tekort en achtte zij
het op dat moment niet noodzakelijk dat verdere stappen in de buitensporigtekortprocedure
werden ondernomen[3].
(5)       Op 21 juni 2013 kwam de Raad
tot de conclusie dat Polen effectieve maatregelen had getroffen, maar dat
ongunstige economische gebeurtenissen met een ernstige negatieve weerslag op de
openbare financiën zich hadden voorgedaan, en stelde hij herziene aanbevelingen
vast[4]. Polen voldeed derhalve aan de
voorwaarden voor de verlenging van de termijn voor de correctie van het
buitensporige overheidstekort, zoals bedoeld in artikel 3, lid 5, van
Verordening (EG) nr. 1467/97. De Raad beval aan dat Polen uiterlijk in 2014 een
eind maakte aan de buitensporigtekortsituatie. Polen moest een nominaal
streefcijfer voor het overheidstekort behalen van 3,6% van het bbp in 2013 en 3,0%
van het bbp in 2014, wat neerkomt op een jaarlijkse verbetering van het
structurele begrotingssaldo met ten minste 0,8% van het bbp in 2013 en 1,3% van
het bbp in 2014, uitgaande van de geactualiseerde voorjaarsprognoses 2013 van
de Commissie. Polen diende de reeds vastgestelde maatregelen onverkort uit te
voeren en deze aan te vullen met voldoende extra maatregelen om uiterlijk in 2014
een correctie van het buitensporige tekort te bereiken. Polen moest alle
meevallers gebruiken om het tekort te verminderen. De Raad stelde 1 oktober 2013
vast als de termijn waarbinnen Polen effectieve maatregelen moest nemen en
overeenkomstig artikel 3, lid 4 bis, van Verordening (EG) nr. 1467/97
gedetailleerd verslag moest uitbrengen over de voorgenomen
consolidatiestrategie om de doelstellingen te realiseren. Op 2 oktober 2013
heeft Polen het verslag inzake de effectieve maatregelen ingediend, dat
vervolgens door de Commissie is geanalyseerd.
(6)       Op [10 december 2013] heeft
de Raad overeenkomstig artikel 126, lid 8, VWEU vastgesteld dat Polen in 2013
geen effectief gevolg heeft gegeven aan de aanbeveling die de Raad op 21 juni 2013
had vastgesteld overeenkomstig artikel 126, lid 7, VWEU.
(7)       Overeenkomstig artikel 126,
lid 7, VWEU en artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad moet de
Raad aanbevelingen richten tot de betrokken lidstaat opdat deze binnen een
bepaalde termijn een einde maakt aan de situatie van buitensporig tekort. In de
aanbeveling moet een termijn van ten hoogste zes maanden worden bepaald
waarbinnen de betrokken lidstaat effectieve actie moet ondernemen om het
buitensporige tekort te corrigeren. Voorts moet de Raad in een aanbeveling om
een buitensporig tekort te corrigeren, de betrokken lidstaat verzoeken dat hij
jaarlijkse begrotingsdoelstellingen realiseert die op grond van de prognoses
die aan de aanbeveling ten grondslag liggen, stroken met een benchmark die
overeenstemt met een minimale jaarlijkse verbetering van ten minste 0,5% van
het bbp in het structurele saldo, dit is het conjunctuurgezuiverde
begrotingssaldo ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen.
(8)       Nadat in de periode 2001–2011
een gemiddelde reële groei van het bbp van 4% per jaar was behaald, viel de
economische bedrijvigheid in 2012 terug tot 1,9%. Het macro-economische
scenario dat aan het verslag over de effectieve maatregelen ten grondslag ligt,
gaat ervan uit dat de groei van het reële bbp in 2013 verder terugvalt tot 1,5%
en zich in 2014 en 2015 weer herstelt tot respectievelijk 2,5% en 3,8%. Volgens
de najaarsprognoses 2013 van de Commissie zal het reële bbp in 2013 met 1,3%
groeien en daarna versnellen tot 2,5% in 2014 en 2,9% in 2015. De Commissie is
minder optimistisch dan de Poolse autoriteiten over de groei van de
binnenlandse groei vraag in de prognoseperiode, met name wat de particuliere
consumptie en de particuliere investeringen betreft.
(9)       De Poolse autoriteiten
verwachten een overheidstekort van 4,8% van het bbp in 2013, dus een stijging
ten opzichte van het tekort van 3,9% van het bbp in 2012. Vervolgens verwacht
het Poolse ministerie van Financiën voor 2014 een overschot van 4,5% van het
bbp als gevolg van de geplande pensioenhervorming, die onder meer een eenmalige
overdracht van activa ter waarde van 8,5% van het bbp inhoudt. De verwachting
is dat het overheidssaldo in 2015 opnieuw een tekort van 3% van het bbp zal
vertonen.
(10)     Voor 2013 en 2014 is de
prognose van de Commissie vergelijkbaar met die van de Poolse autoriteiten. Ook
de Commissie gaat uit van een tekort van 4,8% van het bbp in 2013. De
achteruitgang ten opzichte van de 3,9% in het BTP-basisscenario is voornamelijk
te wijten aan tegenvallende inkomsten. Voor 2014 wordt een overheidssaldo
verwacht met een overschot van +4,6% van het bbp als gevolg van de geplande
pensioenhervorming. Voor 2015 is de Commissie minder optimistisch dan de Poolse
autoriteiten; zij verwacht een overheidstekort van 3,3% van het bbp. Het
verschil van 0,3 procentpunt van het bbp is voornamelijk te wijten aan lagere
lopende inkomsten op basis van een lagere verwachting van de nominale bbp-groei
en hogere overheidsuitgaven voor intermediair verbruik. De streefcijfers voor
het tekort zijn onderhevig aan uitvoeringsrisico’s.
(11)     Bovendien moet worden
opgemerkt dat de huidige tekortprognose gebaseerd is op ESR 95. Vanaf najaar 2014
gelden nieuwe regels (ESR 2010). Volgens de nieuwe regels tellen overdrachten
van activa niet langer als overheidsinkomsten; het overheidssaldo komt daardoor
uit op een tekort van 4,2% van het bbp in 2014 en 3,9% van het bbp in 2015[5]. Aangezien de Raad over de
intrekking van de buitensporigtekortprocedure een besluit zal nemen op basis
van de cijfers van Eurostat in het voorjaar van 2015 op basis van ESR 2010,
zijn aanvullende maatregelen vereist ter compensatie van de onderdelen van de
pensioenhervorming die volgens ESR 2010 het tekort niet meer verminderen.
(12)     Zowel de Poolse autoriteiten
als de Commissie gaan ervan uit dat de bruto overheidsschuld gedurende de
gehele betrokken periode onder de drempel van 60% zal blijven. Volgens de
najaarsprognoses 2013 van de Commissie zal de schuldquote terugvallen van 55,6%
in 2012 tot 51% in 2014, voornamelijk door de aangekondigde overdracht van de
activa van de pensioenfondsen ter waarde van 8,5% van het bbp, en in 2015 weer
toenemen tot 52,5%.
(13)     Om het buitensporige tekort
uiterlijk in 2014 te corrigeren volgens de dan geldende ESR 2010-regels en
ervoor te zorgen dat dit resultaat duurzaam is, moeten de extra structurele
inspanningen voor 2014 ten minste 1,6% van het bbp bedragen, bovenop de
maatregelen die al in de najaarsprognoses 2013 van de Commissie waren opgenomen
(die volgens ESR 2010 leiden tot een vermindering van het structurele tekort
van 0,6% van het bbp in 2014). Aangezien een deel van de benodigde aanpassing
het gevolg is van de omschakeling van ESR 95 naar ESR 2010 en bovendien de
jaarlijkse inspanning (die hoger is dan de 1¼% van het bbp waar de Raad in zijn
aanbeveling van 7 juli 2009 om vraagt en ook hoger dan de 1,3% van de
aanbeveling van de Raad van 21 juni 2013) zou leiden tot een aanzienlijk
outputverlies, terwijl de outputgap nog steeds negatief is, is het passend om 2015
als termijn vast te stellen.
(14)     Tegen de achtergrond van grote
onzekerheden betreffende de economische en budgettaire ontwikkelingen moet de
begrotingsdoelstelling die wordt aanbevolen voor het laatste jaar van de
correctieperiode op een niveau duidelijk onder de referentiewaarde worden
vastgesteld om een effectieve en blijvende correctie binnen de gevraagde
termijn te waarborgen.
(15)     Het corrigeren van het
buitensporige tekort tegen 2015 zou derhalve samenvallen met de tussentijdse
nominale tekortdoelstelling van 3,9% van het bbp voor 2014 (zonder de
overdracht van de pensioenactiva) en het uiteindelijke doel van 2,8% van het
bbp voor 2015. De onderliggende verbetering van het structurele begrotingssaldo
waarvan deze doelstellingen uitgaan, bedraagt 1% van het bbp in 2014 en 1,2%
van het bbp in 2015, rekening houdend met de maatregelen die in de
najaarsprognoses van de Commissie zijn opgenomen, waarvan het effect op het
structurele saldo volgens ESA 2010 een verbetering is van 0,6% van het bbp in 2014
en 0,2% van het bbp in 2015. Dit betekent dat aanvullende maatregelen nodig
zijn ter waarde van 0,4% van het bbp in 2014 en 1% van het bbp in 2015, bovenop
de maatregelen die al in de najaarsprognoses 2013 van de Commissie zijn
opgenomen (met uitsluiting van de activaoverdrachten door de
pensioenhervorming),
HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING
VASTGESTELD:
(1)
Polen dient uiterlijk in 2015 op geloofwaardige en
duurzame wijze een einde te maken aan de buitensporigtekortsituatie.
(2)
Polen dient een nominaal tekort te bereiken van 4,8%
van het bbp in 2013, 3,9% van het bbp in 2014 en 2,8% van het bbp in 2015 (met
uitsluiting van de impact van de activaoverdrachten door de
pensioenhervorming). Voor 2014 stemt dit overeen met een verbetering van het
structurele saldo van 1% van het bbp en voor 2015 van 1,2% van het bbp,
overeenkomstig de najaarsprognoses 2013 van de Commissie.
(3)
Polen dient de reeds aangekondigde en vastgestelde
maatregelen onverkort uit te voeren en deze aan te vullen met voldoende extra
maatregelen om uiterlijk in 2015 een duurzame correctie van het buitensporige
tekort te bereiken. Polen dient alle meevallers te benutten om het tekort te
verminderen.
(4)
De Raad stelt een termijn van 15 april 2014 vast waarbinnen
Polen effectieve maatregelen dient te nemen en overeenkomstig artikel 3, lid 4 bis,
van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad gedetailleerd verslag dient uit te
brengen over de voorgenomen consolidatiestrategie om de doelstellingen te
realiseren.
Daarenboven dienen de Poolse autoriteiten i)
de kwaliteit van de overheidsfinanciën te verbeteren, met name door zo weinig
mogelijk te snijden in groeibevorderende investeringen in infrastructuur en de
sociale uitgaven en de doelmatigheid daarvan zorgvuldig te toetsen; ii) de
naleving van de belastingwetgeving te bevorderen en de doeltreffendheid van de
belastingdienst te vergroten; en iii) het institutionele kader van de
overheidsfinanciën in hogere mate bindend en transparant te maken, onder meer
door de in de nationale rekeningen gebruikte definities op één lijn te brengen
met de ESR-normen en voor een voldoende brede dekking te zorgen, het toezicht
op de begrotingsuitvoering in de loop van het jaar te versterken en te zorgen
voor doeltreffend en tijdig toezicht op de naleving van de permanente
uitgavenregel, op basis van betrouwbaar en onafhankelijk onderzoek door
onafhankelijke instanties die functioneel autonoom zijn ten opzichte van de
begrotingsautoriteiten. Om het welslagen van de budgettaire consolidatiestrategie
te verzekeren, is het tot slot van belang om de budgettaire consolidatie te
schragen met omvattende structurele hervormingen, overeenkomstig de aan Polen
gerichte aanbevelingen in het kader van het Europees semester. Naast de in
aanbeveling 4 bedoelde verslaglegging moeten de Poolse autoriteiten ten minste
om de [zes maanden], alsook in een afzonderlijk hoofdstuk in de
convergentieprogramma’s, verslag uitbrengen over de voortgang van de
tenuitvoerlegging van deze aanbevelingen, totdat het buitensporige tekort
volledig is gecorrigeerd.
Deze aanbeveling is gericht tot de Republiek
Polen.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6.
[2]               Alle documenten met betrekking tot de
buitensporigtekortprocedure van Polen zijn te vinden op: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/deficit/countries/poland_en.htm
[3]               Mededeling van de Commissie aan de Raad – Evaluatie van
de begrotingsuitvoering in de context van de lopende
buitensporigtekortprocedures na de najaarsprognoses 2011 van de diensten van de
Commissie, COM(2012) 4 final van 11.1.2012.
[4]               Aanbeveling van de Raad van 21 juni 2013 om het buitensporige
overheidstekort in Polen te verhelpen.
[5]               Volgens ESR 2010 leiden de volgende effecten van de
geplande pensioenhervorming niet meer tot een vermindering van het tekort: een
eenmalige overdracht van activa van 8,5% van het bbp in 2014 en regelmatige
overdrachten van activa in 2014 (0,3% van het bbp) en 2015 (gecumuleerd effect 0,6%
van het bbp). Slechts de wijziging van het aantal bijdragers aan de eerste
pijler blijft in de nieuwe regels van kracht (0,2% van het bbp in 2014,
gecumuleerd effect van 0,4% van het bbp in 2015). Hoewel van de overgang naar
ESR 2010 een positieve impact op de bbp-cijfers wordt verwacht, is het effect
van  het hogere bbp op de begrotingscijfers waarschijnlijk verwaarloosbaar.