Belangrijke juridische mededeling

|

52006SC0109

Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland, 2005-2009  /* SEC/2006/0109 def. */

		NLBrussel, 1.2.2006SEC(2006) 109 definitiefAanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 9, lid 3, vanVerordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997over het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland, 2005-2009(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGAchtergrondHet stabiliteits- en groeipact, dat op 1 juli 1998 in werking is getreden, gaat uit van gezonde openbare financiën als middel ter versterking van de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een sterke en duurzame groei die bevorderlijk is voor de werkgelegenheidschepping. In 2005 is het pact voor de eerste maal gewijzigd. Het heeft weliswaar zijn nut bewezen bij het verankeren van begrotingsdiscipline, maar er werd een hervorming van het pact nodig geacht om de doeltreffendheid en de economische onderbouwing ervan te versterken en tevens de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn te waarborgen.In Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid [1], die deel uitmaakt van het pact, is bepaald dat de lidstaten stabiliteits- of convergentieprogramma's en jaarlijkse actualiseringen daarvan aan de Raad en de Commissie moeten voorleggen (de lidstaten die de eenheidsmunt reeds hebben aangenomen, moeten (geactualiseerde) stabiliteitsprogramma's indienen en de lidstaten die de eenheidsmunt nog niet hebben aangenomen, moeten (geactualiseerde) convergentieprogramma's indienen). Het eerste convergentieprogramma van Estland is in mei 2004 ingediend. Overeenkomstig de verordening bracht de Raad op basis van een aanbeveling van de Commissie en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité op 5 juli 2004 hierover advies uit. Geactualiseerde stabiliteits- en convergentieprogramma's worden volgens dezelfde procedure door de Commissie beoordeeld en door hogervermeld Comité onderzocht, terwijl ook de Raad over de mogelijkheid beschikt deze programma's te evalueren.In de programma's moeten de lidstaten aangeven wat hun middellangetermijndoelstelling voor de begrotingssituatie is, met welke beleidsmaatregelen zij deze doelstelling willen verwezenlijken en daaraan willen vasthouden, en welke economische veronderstellingen eraan ten grondslag liggen. Volgens het gewijzigde pact moet de middellangetermijndoelstelling voor individuele lidstaten worden gedifferentieerd teneinde rekening te houden met de economische en budgettaire heterogeniteit in de Unie, alsook met het begrotingsrisico voor de houdbaarheid van de openbare financiën. Andere elementen van de hervorming zijn dat moet worden gestreefd naar een meer symmetrische aanpak van het begrotingsbeleid gedurende de gehele cyclus door een sterkere begrotingsdiscipline in economisch goede tijden, terwijl "grote structurele hervormingen" met een verifieerbare positieve invloed op de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn in aanmerking moeten worden genomen bij het toestaan van een tijdelijke afwijking van de middellangetermijndoelstelling of van het aanpassingstraject met het oog op het bereiken van deze doelstelling.Rekening houdende met de najaarsprognoses 2005 van haar diensten, de gedragscode [2], de algemeen aanvaarde methode voor de schatting van de potentiële productie en de conjunctuurgezuiverde saldi, alsmede met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid die zijn vervat in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008, heeft de Commissie het onlangs ingediende geactualiseerde convergentieprogramma van Estland onderzocht en, op basis van de onderstaande evaluatie, een aanbeveling voor een advies van de Raad aangenomen.Evaluatie(1) De recentste actualisering van het convergentieprogramma van Estland, dat betrekking heeft op de periode 2005-2009, is ingediend op 1 december 2005 [3]. Het geactualiseerde programma is grotendeels in overeenstemming met de in de nieuwe gedragscode vastgelegde modelstructuur en gegevensvereisten voor stabiliteits- en convergentieprogramma's [4].(2) Na de eerste vruchten te hebben geplukt van de doortastende hervormings- en stabilisatie-inspanningen in het midden van de jaren negentig, kreeg Estland in de nasleep van de Russische crisis van 1998 een tijdelijke terugslag te verwerken met een groeidip in 1999. Dankzij grootscheepse structurele hervormingen in de financiële sector en het bedrijfsleven, die de economie gevoeliger maakten voor marktwerking en de internationale openheid ervan vergrootten, trok de groei vanaf 2000 weer snel aan. In het afgelopen decennium heeft de jaarlijkse reële BBP-groei gemiddeld circa 6% bedragen en daarmee het EU-gemiddelde van 1,7% ver overtroffen. Een hoog extern tekort van 10,5% van het BBP in 2004 vormt de voornaamste macro-economische onevenwichtigheid.(3) In de actualisering wordt de reële BBP-groei voor 2005 geraamd op 6,5%, trekt deze in 2006 nog iets verder aan tot 6,6% om in 2007 tot 2009, de laatste jaren van de programmaperiode, weer af te vlakken tot 6,3%. In het algemeen lijkt het macro-economische scenario dat aan de actualisering ten grondslag ligt, uitgesproken voorzichtig in vergelijking met de evaluatie en de najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie. In het licht van de berekeningen die de diensten van de Commissie volgens de algemeen aanvaarde methode op basis van het programma hebben verricht, blijft de potentiële BBP-groei relatief hoog, maar vertoont deze op middellange termijn wel een licht dalende trend. Daarom leiden de voorzichtige vooruitzichten voor de reële BBP-groei tot een negatieve output gap in de gehele programmaperiode, maar geven de najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie voor 2005 en 2006 juist een positieve output gap en voor 2007 slechts een beperkte onbenutte capaciteit in de economie te zien. Verwacht wordt dat de werkgelegenheidsgroei in de komende jaren op een hoog niveau blijft en dat de inflatie terugloopt van 3,5% in 2005 naar 2,6% in 2006 en bescheiden blijft in 2008 en 2009 met 2,7%. Gezien de feitelijke HICP-stijging van 4,1% in 2005, die toe te schrijven is aan toetredingsgerelateerde basiseffecten en hoge energieprijzen, lijkt de prognose voor 2006 aan de optimistische kant. De prognose voor 2007 is wel in overeenstemming met die van de Commissie. Volgens de ramingen is het externe tekort teruggelopen tot 9% van het BBP in 2005, tegen 13,4% in 2003. Hebben de openbare financiën met hun regelmatige overschotten in het verleden nog een positieve invloed uitgeoefend op deze voornaamste onevenwichtigheid in de Estse economie, in de komende jaren valt volgens het programma weinig verdere steun uit deze hoek te verwachten. Met zijn currency board, die Estland zich in het kader van het ERM II-mechanisme eenzijdig heeft opgelegd, heeft het land de wisselkoers binnen dit mechanisme in 2005 volkomen stabiel gehouden. Als gevolg van het geloofwaardige monetaire kader zijn de geldmarktrente en rentetarieven voor bankkrediet in heel 2005 op een laag, stabiel niveau gebleven.(4) In zijn advies van 17 februari 2005 heeft de Raad de in het vorige geactualiseerde convergentieprogramma over de periode 2004-2008 gepresenteerde begrotingsstrategie onderschreven. Wat de uitvoering van de begroting in 2005 betreft, wordt het overheidsoverschot voor 2005 in de najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie geraamd op 1,1% van het BBP, tegen een streefcijfer van 0,0% in het vorige geactualiseerde convergentieprogramma. Dankzij een combinatie van hoge groei en verbeteringen in de belastinginning is het feitelijke overschot over 2005 veel hoger uitgevallen en op zo´n 2,5% van het BBP uitgekomen.(5) Het Estse begrotingskader is erop gericht de openbare financiën gezond te houden op basis van een duurzame hoge groei en een stijgende werkgelegenheid. Daartoe dient de overheidsbegroting in evenwicht te zijn en gelden er nominale uitgavenplafonds voor de centrale overheid. Na de overschotten van 0,3% en 0,1% van het BBP in respectievelijk 2005 en 2006 wordt in het programma voor de jaren vanaf 2007 gemikt op een overheidssaldo van 0,0%. De streefcijfers voor het overheidsoverschot voor 2005 en 2006 vallen iets hoger uit dan in de vorige actualisering, maar houden slechts ten dele rekening met het meevallende resultaat in 2005. Er wordt gerekend op een geleidelijke daling van de uitgaven- en de inkomstenquote in de laatste jaren van de programmaperiode. In vergelijking met het vorige programma bevestigt de actualisering van december 2005 in grote lijnen de voorgenomen begrotingsstrategie van begrotingen die elk jaar in evenwicht zijn, maar valt het macro-economische scenario veel gunstiger uit.(6) In het licht van de berekeningen die de diensten van de Commissie volgens de algemeen aanvaarde methode op basis van het programma hebben verricht, loopt het structurele saldo (overschot) in de komende vier jaar geleidelijk terug: van circa 0,5% van het BBP in 2005 naar 0,0% in 2009. De actualisering noemt als middellangetermijndoelstelling (MTD) voor de begrotingssituatie als bedoeld in het stabiliteits- en groeipact, een begroting die structureel gezien, dat wil zeggen conjunctuurgezuiverd en ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen, in evenwicht is. Aangezien de MTD van het programma ambitieuzer is dan de minimumbenchmark (geraamd op een tekort van circa 2% van het BBP), mag worden aangenomen dat de verwezenlijking ervan een veiligheidsmarge biedt die ruim genoeg is om een buitensporig tekort te voorkomen. Wat de passendheid van de MTD van het programma betreft, kan worden vastgesteld dat deze binnen de marge ligt die in het stabiliteits- en groeipact en in de gedragscode wordt aangegeven voor de lidstaten die tot de eurozone en tot ERM II behoren, en ambitieuzer is dan in het licht van de schuldquote en de gemiddelde potentiële productiegroei op lange termijn noodzakelijk is.(7) Ook na 2005 kunnen de begrotingsresultaten veel beter uitvallen dan de prognoses in het programma aangeven. Het onderliggende economische scenario voor 2006-2009 is uitgesproken voorzichtig. Ook lijken de opwaartse risico´s gezien het feit dat Estland al vaker de begrotingsdoelstellingen heeft overtroffen, per saldo iets te overheersen.(8) In het licht van bovenstaande risicobeoordeling lijkt de in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie te volstaan om de MTD van het programma in de gehele programmaperiode te verwezenlijken. Aangezien de MTD ambitieuzer is dan de minimumbenchmark, zou de verwezenlijking ervan een veiligheidsmarge moeten bieden die ruim genoeg is om gedurende de gehele programmaperiode te voorkomen dat het tekort bij normale macro-economische fluctuaties de drempel van 3% van het BBP overschrijdt. Aangezien het resultaat in 2005 waarschijnlijk beter zal uitvallen dan verwacht, kan het beoogde begrotingsoverschot van niet meer dan 0,1% van het BBP het risico van een procyclisch effect in goede tijden in zich dragen.(9) Estland heeft de laagste brutoschuld in de EU. Deze ligt ruim onder de referentiewaarde van het Verdrag. Volgens de actualisering en de prognoses 2005-2007 van de diensten van de Commissie loopt de schuldquote over de gehele programmaperiode nog verder terug tot amper 2,8% van het BBP eind 2009.(10) Wat de houdbaarheid van de openbare financiën betreft, lijkt Estland een gering risico te lopen gezien de verwachte budgettaire lasten van de vergrijzing. De brutoschuld ligt momenteel op een zeer laag niveau en blijft in de gehele prognoseperiode onder de referentiewaarde van 60%. De Estse strategie waarbij aan de houdbaarheid een centrale plaats wordt toegekend in het begrotingsbeleid, zoals de op kapitaaldekking gerichte hervorming van het pensioenstelsel, levert een positieve bijdrage aan de vooruitzichten voor de openbare financiën. De huidige situatie van begrotingsoverschotten draagt bij aan beperking van de verwachte budgettaire gevolgen van de vergrijzing. Door het middellangetermijnstreven om de begroting in evenwicht te houden, dreigt er weinig gevaar voor de houdbaarheid van de openbare financiën.(11) De voorgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën zijn grotendeels in overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid die in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008 zijn opgenomen. Met name hebben de grote overheidsoverschotten in 2005 bijgedragen aan een aanzienlijke daling van het externe tekort tot onder de 10% van het BBP. Een voorzichtig begrotingsbeleid wordt genoemd als hoeksteen van de Estse beleidsmix in de programmaperiode, die met name bedoeld is om een verdere daling van het externe tekort tot een duurzaam niveau in de hand te werken. Verder bevat de actualisering maatregelen om een op groei en werkgelegenheid gerichte allocatie van middelen te bevorderen en daarbij met name de omvang van de overheidssector in de economie te beperken en de fiscale druk te verschuiven van directe naar indirecte belastingheffing.(12) In het nationale hervormingsprogramma van Estland, dat op 15 oktober 2005 is ingediend, worden de volgende uitdagingen genoemd die aanzienlijke gevolgen voor de openbare financiën hebben: i) houdbare openbare financiën; ii) een begrotingsbeleid dat bevorderlijk is voor groei en werkgelegenheid; iii) een stabiel macro-economisch klimaat. De gevolgen voor de begroting van de in het nationale hervormingsprogramma beschreven maatregelen komen volledig tot uiting in de budgettaire prognoses van het convergentieprogramma. De in het stabiliteitsprogramma opgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën sluiten aan bij de in het kader van het nationale hervormingsprogramma voorgenomen acties. Met name schetst het convergentieprogramma maatregelen om de pensioenhervorming van 2002 tot een goed einde te brengen, de consumptie en de milieubelastingen te verhogen en tegelijk de belastingen op arbeid te verlagen en de begrotingsmiddelen systematisch te verschuiven naar investeringen, O&O en beroepsopleiding. In het convergentieprogramma worden deze maatregelen aangevuld met wijzigingen in de institutionele regelingen voor de openbare financiën. Met name wordt de laatste hand gelegd aan een computergestuurd budgetteringssysteem dat alle vakministeries verbindt met het wakend oog van het ministerie van Financiën, wordt het proces van strategische planning verder geformaliseerd en wordt gewerkt aan nieuwe wetgeving om het financieel beheer op lokaal overheidsniveau te verbeteren.Al met al is de begrotingssituatie gezond en is de begrotingsstrategie een goed voorbeeld van een begrotingsbeleid dat strookt met het pact. Wel zou het in het licht van de bovenstaande evaluatie en een begrotingsresultaat dat in 2005 waarschijnlijk veel beter uitvalt dan de raming in het programma, voor Estland aanbeveling verdienen te streven naar een hoger begrotingsoverschot in 2006 en de daaropvolgende jaren om de externe onevenwichtigheid verder te corrigeren.Aanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 9, lid 3, vanVerordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997over het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland, 2005-2009DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid [5], en met name op artikel 9, lid 3,Gezien de aanbeveling van de Commissie,Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT:(1) Na de eerste vruchten te hebben geplukt van de doortastende hervormings- en stabilisatie-inspanningen in het midden van de jaren negentig, kreeg Estland in de nasleep van de Russische crisis van 1998 een tijdelijke terugslag te verwerken met een groeidip in 1999. Dankzij grootscheepse structurele hervormingen in de financiële sector en het bedrijfsleven, die de economie gevoeliger maakten voor marktwerking en de internationale openheid ervan vergrootten, trok de groei vanaf 2000 weer snel aan. In het afgelopen decennium heeft de jaarlijkse reële BBP-groei gemiddeld circa 6% bedragen en daarmee het EU-gemiddelde van 1,7% ver overtroffen. Een hoog extern tekort van 10,5% van het BBP in 2004 vormt de voornaamste macro-economische onevenwichtigheid. De budgettaire ontwikkelingen werden bepaald door een over het algemeen voorzichtige begrotingsstrategie die gezonde begrotingsoverschotten resulteerde.(2) In zijn advies van 17 februari 2005 heeft de Raad de in het vorige geactualiseerde convergentieprogramma over de periode 2004-2008 gepresenteerde begrotingsstrategie onderschreven. Wat de uitvoering van de begroting in 2005 betreft, wordt het overheidsoverschot voor 2005 in de najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie geraamd op 1,1% van het BBP, tegen een streefcijfer van 0,0% in het vorige geactualiseerde convergentieprogramma. Dankzij een combinatie van hoge groei en verbeteringen in de belastinginning is het feitelijke overschot over 2005 veel hoger uitgevallen en op zo´n 2,5% van het BBP uitgekomen.(3) Op [14 februari 2006] heeft de Raad het geactualiseerde convergentieprogramma van Estland voor de periode 2005-2009 behandeld. Het geactualiseerde programma is grotendeels in overeenstemming met de in de nieuwe gedragscode vastgelegde modelstructuur en gegevensvereisten voor stabiliteits- en convergentieprogramma's [6].(4) Volgens het macro-economische scenario dat aan het programma ten grondslag ligt, zal de reële BBP-groei, die in 2005 6,5% bedroeg, nog iets verder aantrekken tot 6,6% in 2006, om in de laatste jaren van de programmaperiode weer af te vlakken tot gemiddeld 6,3%. Afgaande op de thans beschikbare informatie lijkt dit scenario uit te gaan van uitgesproken voorzichtige groeihypothesen. In het licht van de berekeningen die de diensten van de Commissie volgens de algemeen aanvaarde methode op basis van het programma hebben verricht, blijft de potentiële BBP-groei relatief hoog, maar vertoont deze op middellange termijn wel een licht dalende trend. Daarom leiden de voorzichtige vooruitzichten voor de reële BBP-groei tot een negatieve output gap in de gehele programmaperiode, maar geven de najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie voor 2005 en 2006 juist een positieve output gap te zien. De in het programma opgenomen kortetermijnprognoses voor de inflatie lijken ook aan de lage kant.(5) Het Estse budgettaire middellangetermijnkader is erop gericht de openbare financiën gezond te houden op basis van een duurzame hoge groei en een stijgende werkgelegenheid. Na de overschotten van 0,3% en 0,1% van het BBP in respectievelijk 2005 en 2006 wordt in het programma voor de jaren vanaf 2007 gemikt op een overheidssaldo van 0,0%. Vanwege de minieme rentelast valt het primaire saldo slechts iets hoger uit. De streefcijfers voor het overheidsoverschot voor 2005 en 2006 vallen iets hoger uit dan in de vorige actualisering, maar houden slechts ten dele rekening met het meevallende resultaat in 2005: een overschot van circa 2,5% van het BBP dat voornamelijk te danken is aan een uitbundige economische groei en verbeteringen in de belastinginning. Er wordt gerekend op een geleidelijke daling van de uitgaven- en de inkomstenquote in de laatste jaren van de programmaperiode. In vergelijking met het vorige geactualiseerde programma bevestigt de actualisering van december 2005 in grote lijnen de voorgenomen begrotingsstrategie van jaarbegrotingen die in evenwicht zijn, maar valt het macro-economische scenario veel gunstiger uit.(6) Gedurende de programmaperiode zal het volgens de algemeen aanvaarde methode berekende structurele overschot (d.w.z. het conjunctuurgezuiverde saldo, ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen) jaarlijks met gemiddeld 0,1% van het BBP teruglopen. Het programma noemt als middellangetermijndoelstelling (MTD) voor de begrotingssituatie een begroting die structureel gezien in evenwicht is, en wil een structureel saldo aanhouden dat in de gehele programmaperiode aan de MTD van het programma beantwoordt. Aangezien de MTD van het programma ambitieuzer is dan de minimumbenchmark (geraamd op een tekort van circa 2% van het BBP), zou de verwezenlijking ervan een veiligheidsmarge moeten bieden die ruim genoeg is om een buitensporig tekort te voorkomen. Wat de passendheid van de MTD van het programma betreft, kan worden vastgesteld dat deze binnen de marge ligt die in het stabiliteits- en groeipact en in de gedragscode wordt aangegeven voor de lidstaten die tot de eurozone en tot ERM II behoren, en ambitieuzer is dan in het licht van de schuldquote en de gemiddelde potentiële productiegroei op lange termijn noodzakelijk is.(7) Ook na 2005 kunnen de begrotingsresultaten veel beter uitvallen dan de prognoses in het programma aangeven. De onderliggende economische vooruitzichten voor 2006-2009 zijn uitgesproken voorzichtig. Ook lijken de opwaartse risico´s gezien het feit dat Estland al vaker de begrotingsdoelstellingen heeft overtroffen, per saldo iets te overheersen.(8) In het licht van deze risicobeoordeling lijkt de begrotingsstrategie te volstaan om gedurende de gehele programmaperiode een structurele begrotingssituatie te bewerkstelligen die in het kader van het pact als passend kan worden aangemerkt. De in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie verschaft tevens een veiligheidsmarge die ruim genoeg is om gedurende de gehele programmaperiode te voorkomen dat het tekort bij normale macro-economische fluctuaties de drempel van 3% van het BBP overschrijdt. Aangezien het resultaat in 2005 waarschijnlijk beter zal uitvallen dan verwacht, kan het beoogde begrotingsoverschot van niet meer dan 0,1% van het BBP het risico van een procyclisch effect in "goede tijden" in zich dragen.(9) De schuldquote ligt met circa 4,6% van het BBP eind 2005 ruim onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% van het BBP en is daarmee de laagste in de EU. Volgens het programma zal de schuldquote in de programmaperiode nog met 1,8 procentpunt dalen.(10) Wat de houdbaarheid van de openbare financiën betreft, lijkt Estland een gering risico te lopen gezien de verwachte budgettaire lasten van de vergrijzing. De brutoschuld ligt momenteel op een zeer laag niveau en blijft in de gehele prognoseperiode onder de referentiewaarde van 60%. De Estse strategie waarbij aan de houdbaarheid een centrale plaats wordt toegekend in het begrotingsbeleid, zoals de op kapitaaldekking gerichte hervorming van het pensioenstelsel, levert een positieve bijdrage aan de vooruitzichten voor de openbare financiën. De huidige situatie van begrotingsoverschotten draagt bij aan beperking van de verwachte budgettaire gevolgen van de vergrijzing. Door het middellangetermijnstreven om de begroting in evenwicht te houden, dreigt er weinig gevaar voor de houdbaarheid van de openbare financiën.(11) De voorgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën zijn grotendeels in overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid die in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008 zijn opgenomen. Met name hebben de grote overheidsoverschotten in 2005 bijgedragen aan een aanzienlijke daling van het externe tekort tot onder de 10% van het BBP. Een voorzichtig begrotingsbeleid wordt genoemd als hoeksteen van de Estse beleidsmix in de programmaperiode, die met name bedoeld is om een verdere daling van het externe tekort tot een duurzaam niveau in de hand te werken. Verder bevat de actualisering maatregelen om een op groei en werkgelegenheid gerichte allocatie van middelen te bevorderen en daarbij met name de omvang van de overheidssector in de economie te beperken en de fiscale druk te verschuiven van directe naar indirecte belastingheffing.(12) In het nationale hervormingsprogramma van Estland, dat op 15 oktober 2005 in het kader van de hernieuwde strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid is ingediend, worden de volgende uitdagingen genoemd die aanzienlijke gevolgen voor de openbare financiën hebben: i) houdbare openbare financiën; ii) een begrotingsbeleid dat bevorderlijk is voor groei en werkgelegenheid; iii) een stabiel macro-economisch klimaat. De gevolgen voor de begroting van de in het nationale hervormingsprogramma beschreven maatregelen komen volledig tot uiting in de budgettaire prognoses van het convergentieprogramma. De in het stabiliteitsprogramma opgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën sluiten aan bij de in het kader van het nationale hervormingsprogramma voorgenomen acties. Met name schetst het convergentieprogramma maatregelen om de pensioenhervorming van 2002 tot een goed einde te brengen, de consumptie en de milieubelastingen te verhogen en tegelijk de belastingen op arbeid te verlagen en de begrotingsmiddelen systematisch te verschuiven naar investeringen, O&O en beroepsopleiding. In het convergentieprogramma worden deze maatregelen aangevuld met wijzigingen in de institutionele regelingen voor de openbare financiën. Met name wordt de laatste hand gelegd aan een computergestuurd budgetteringssysteem dat alle vakministeries verbindt met het wakend oog van het ministerie van Financiën, wordt het proces van strategische planning verder geformaliseerd en wordt gewerkt aan nieuwe wetgeving om het financieel beheer op lokaal overheidsniveau te verbeteren.In het licht van de bovenstaande evaluatie is de Raad van oordeel dat over het geheel genomen de begrotingssituatie gezond is en de begrotingsstrategie een goed voorbeeld is van een begrotingsbeleid dat strookt met het pact. Wel tekent de Raad daarbij aan dat het in het licht van een begrotingsresultaat dat in 2005 waarschijnlijk veel beter uitvalt dan de raming in het programma, voor Estland aanbeveling zou verdienen te streven naar een hoger begrotingsoverschot in 2006 en de daaropvolgende jaren om de externe onevenwichtigheid verder te corrigeren.Vergelijking van de belangrijkste macro-economische en budgettaire prognoses| 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |Reëel BBP(Verandering in %) | CP dec 2005 | 7,8 | 6,5 | 6,6 | 6,3 | 6,3 | 6,3 || COM nov 2005 | 7,8 | 8,4 | 7,2 | 7,4 | n.b. | n.b. || CP nov 2004 | 5,6 | 5,9 | 6,0 | 6,0 | 6,0 | n.b. |HICP-inflatie(%) | CP dec 2005 | 3,0 | 3,5 | 2,6 | 2,6 | 2,7 | 2,7 || COM nov 2005 | 3,0 | 4,1 | 3,3 | 2,6 | n.b. | n.b. || CP dec 20041 | 3,3 | 3,2 | 2,5 | 2,8 | 2,8 | n.b. |Output gap(% van het potentiële BBP) | CP dec 20052 | 0,1 | -0,4 | -0,6 | -0,7 | -0,5 | -0,1 || COM nov 20053 | -0,2 | 0,5 | 0,1 | -0,1 | n.b. | n.b. || CP dec 20042 | -0,9 | -1,3 | -1,7 | -1,2 | -1,0 | n.b. |Overheidssaldo(% van het BBP) | CP dec 2005 | 1,7 | 0,3 | 0,1 | 0,0 | 0,0 | 0,0 || COM nov 2005 | 1,7 | 1,1 | 0,6 | 0,4 | n.b. | n.b. || CP dec 2004 | 1,0 | 0,0 | 0,0 | 0,0 | 0,0 | 0,0 |Primair saldo(% van het BBP) | CP dec 2005 | 1,9 | 0,5 | 0,3 | 0,2 | 0,1 | 0,1 || COM nov 2005 | 1,9 | 1,3 | 0,8 | 0,5 | n.b. | n.b. || CP dec 2004 | 1,3 | 0,2 | 0,2 | 0,2 | 0,1 | n.b. |Conjunctuurgezuiverd saldoStructureel saldo4(% van het BBP) | CP dec 2005 | 1,7 | 0,4 | 0,3 | 0,2 | 0,1 | 0,0 || COM nov 2005 | 1,8 | 1,0 | 0,6 | 0,4 | n.b. | n.b. || CP dec 2004 | n.b. | n.b. | n.b. | n.b. | n.b. | n.b. |Bruto overheidsschuld(% van het BBP) | CP dec 2005 | 5,4 | 4,6 | 4,4 | 3,3 | 3,0 | 2,8 || COM nov 2005 | 5,5 | 5,1 | 4,0 | 3,1 | n.b. | n.b. || CP dec 2004 | 4,8 | 4,6 | 4,3 | 3,1 | 2,9 | n.b. |Noten:1 Het geactualiseerde convergentieprogramma van december 2004 bevat geen HICP-gegevens, maar gegevens op basis van een nationale CPI-definitie. De verschillen zijn niet noemenswaardig.2 Berekeningen van de diensten van de Commissie op basis van de in het programma voorkomende informatie.3 Op basis van een geraamde potentiële groei van achtereenvolgens 7,2%, 7,1%, 6,7% en 6,5% in de periode 2004-2007.4 Omdat er in het programma geen eenmalige en andere tijdelijke maatregelen worden vermeld, is het conjunctuurgezuiverde saldo gelijk aan het structurele saldo.Bronnen:Convergentieprogramma (CP); economische najaarsprognoses 2005 van de diensten van de Commissie (COM); berekeningen van de diensten van de Commissie. |[1] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd: op : http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.[2] Advies van het Economisch en Financieel Comité over de specificaties inzake de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact en richtsnoeren inzake de vorm en de inhoud van stabiliteits- en convergentieprogramma's, door de Raad (Ecofin) op 11 oktober 2005 bekrachtigd.[3] De Engelse vertaling van het programma is ingediend op 2 januari 2006.[4] Het programma bevat de meeste verplichte en facultatieve gegevens die de nieuwe gedragscode voorschrijft.[5] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd op: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.[6] Het programma bevat de meeste verplichte en facultatieve gegevens die de nieuwe gedragscode voorschrijft.--------------------------------------------------


Avis juridique important

|

32000H0164

2000/164/EG: Aanbeveling van de Raad van 14 februari 2000 inzake de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten

Publicatieblad Nr. L 052 van 25/02/2000 blz. 0032 - 0040

AANBEVELING VAN DE RAADvan 14 februari 2000inzake de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten(2000/164/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 128, lid 4, dat stelt dat de Raad in het licht van het onderzoek van de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten aanbevelingen tot de lidstaten kan richten,Gezien de bij de resoluties van respectievelijk 15 december 1997 en 22 februari 1999 door de Raad goedgekeurde richtsnoeren voor 1998 en 1999,Gezien de 15 van de lidstaten ontvangen uitvoeringsverslagen voor 1999, waarin verslag wordt gedaan van de tenuitvoerlegging van de nationale actieplannen voor de werkgelegenheid voor 1998 en waarin de aanpassingen worden beschreven die in het nationaal actieplan voor de werkgelegenheid zijn aangebracht om rekening te houden met de bij de richtsnoeren voor 1999 ingevoerde veranderingen,Gezien het samen met de Commissie opgestelde gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid van 1999, waarin de werkgelegenheidssituatie in de Gemeenschap wordt beschreven en waarin de door de lidstaten bij de tenuitvoerlegging van hun werkgelegenheidsbeleid in overeenstemming met de richtsnoeren genomen maatregelen worden onderzocht,Gezien de op 12 juli 1999 door de Raad goedgekeurde aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, en de verbintenissen in de Resolutie van de Europese Raad van 17 juni 1997 betreffende het stabiliteits- en groeipact,Gezien de op 8 september 1999 door de Commissie ingediende aanbeveling,Overwegende hetgeen volgt:(1) De Europese Raad van Keulen heeft op 3 en 4 juni 1999 in zijn conclusies verklaard dat meer werkgelegenheid de hoogste prioriteit blijft voor de Europese Unie.(2) Het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt en het Comité voor economische politiek hebben op 28 oktober 1999 gezamenlijk een advies over deze aanbeveling uitgebracht.(3) De Raad acht het, in het licht van de bestudering van de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, dienstig aanbevelingen te doen overeenkomstig artikel 128, lid 4. Dergelijke aanbevelingen moeten met mate worden gehanteerd, geconcentreerd zijn op prioritaire vraagstukken en gebaseerd zijn op een deugdelijke en nauwkeurige analyse.(4) Wanneer de lidstaten aanvullende maatregelen nemen om te zorgen voor een hoog werkgelegenheidsniveau, moeten de bevoegdheden van de lidstaten worden gerespecteerd.(5) De Raad erkent de aanzienlijke inspanningen die de lidstaten zich reeds hebben getroost om de werkgelegenheidsrichtsnoeren toe te passen. Bij de beoordeling van de gevolgen van dit beleid moet rekening worden gehouden met het meerjarige perspectief van de werkgelegenheidsrichtsnoeren.(6) Voor de aanpak van de jeugdwerkloosheid, die in de meeste landen van de Europese Unie een al lang bestaand probleem is, is nodig dat alle jongeren de kans krijgen tot het arbeidsproces toe te treden voordat zij zes maanden werkloos zijn.(7) Ter voorkoming van langdurige werkloosheid onder volwassenen, waardoor ongeveer de helft van alle werklozen in de Europese Unie getroffen wordt, is nodig dat alle volwassen werklozen een nieuwe start geboden krijgen voordat zij twaalf maanden werkloos zijn.(8) Het is belangrijk de in de belasting- en uitkeringsstelsels besloten liggende belemmeringen voor de werkgelegenheid te verminderen, teneinde te zorgen voor een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen en oudere werknemers.(9) De randvoorwaarden moeten worden geschapen om de groeimogelijkheden van de werkgelegenheid in de dienstensector aan te boren.(10) Voor het duurzaam scheppen van nieuwe werkgelegenheid zijn werkgelegenheidsvriendelijke belastingstelsels nodig waarbij de huidige hoge belasting op arbeid wordt verlegd naar andere bronnen van belastinginkomsten, zoals energie en milieu.(11) De oprichting van partnerschappen op alle passende niveaus is de sleutel tot de modernisering van de arbeidsorganisatie en de bevordering van het aanpassingsvermogen van de ondernemingen en hun personeel.(12) Genderkloven op de arbeidsmarkt, die met name doorwerken in de werkgelegenheid, de werkloosheid en de beloning, alsmede de seksesegregatie in beroepen en sectoren, vereisen een allesomvattende integratie van stategieën en maatregelen om werk en gezin beter te kunnen combineren.(13) Gemeenschappelijke indicatoren en vergelijkbare werkgelegenheidsstatistieken en kwaliteitsanalyses zijn van essentieel belang voor de controle op de uitvoering en de resultaten van de richtsnoeren en voor de vaststelling van goede parktijken op Europees niveau,NEEMT hierbij de tot de individuele lidstaten gerichte aanbevelingen AAN, als weergegeven in de bijlage.Gedaan te Brussel, 14 februari 2000.Voor de RaadDe voorzitterJ. GAMABIJLAGEI. BELGIËOndanks een verbetering van het economische klimaat herstelde de werkgelegenheidssituatie in België zich in 1998 maar matig. De arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door aanhoudende problemen:- een hoge instroom in langdurige werkloosheid die leidt tot een toename van het aantal langdurig werklozen, die in 1998 5,7 % van de beroepsbevolking uitmaakten; dit kan onder andere in verband worden gebracht met de uitkeringsduur en -voorwaarden, en de uitvoering van het beleid;- een geringe arbeidsparticipatie van ouderen, met name boven de 55, wier arbeidsparticipatie (22 %) thans de laagste in de Europese Unie is;- een grote genderkloof in de werkgelegenheid, in de buurt van het gemiddelde in de Europese Unie van 20 procentpunten;- mogelijkheden voor het scheppen van banen in de dienstensector die, ondanks zijn hoge aandeel in de totale werkgelegenheid, werk biedt aan slechts 40 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar, 10 procentpunten minder dan het gemiddelde van de drie lidstaten die het best presteren.België moet:1. het preventief beleid versterken door vroegtijdig op de individuele behoeften toegesneden maatregelen te nemen om de instroom in langdurige werkloosheid tot staan te brengen. België moet met name volledig voldoen aan de richtsnoeren 1 en 2 en werkloze jongeren en volwassen werklozen effectieve maatregelen bieden ter vergroting van hun inzetbaarheid voordat zij respectievelijk zes en twaalf maanden werkloos zijn;2. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsmarktparticipatie van met name vrouwen en oudere werknemers kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken. België moet met name zijn bestaande beleid heroverwegen dat de vervroegde uittreding van werknemers vergemakkelijkt, en de meest geschikte beleidsopties overwegen om het vroegtijdig uittreden van werknemers uit de arbeidsmarkt te voorkomen en het in dienst nemen van ouderen te bevorderen;3. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en arbeidsmarktmaatregelen, om het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector vollediger te benutten;4. de samenwerking tussen de verschillende autoriteiten die het nationale actieplan uitvoeren, versterken.II. DENEMARKENDe Deense arbeidsmarkt functioneert de laatste jaren aanmerkelijk beter. Denemarken heeft op het ogenblik de hoogste werkgelegenheid in de Unie en een van de laagste werkloosheidscijfers. De belangrijkste uitdagingen voor Denemarken zijn:- bevordering van de verbetering van vaardigheden en kwalificaties van de beroepsbevolking, teneinde de zich aandienende knelpunten op de arbeidsmarkt te boven te komen;- uitbreiding van de huidige beroepsbevolking door werknemers aan te moedigen langer te blijven werken en het aantal personen tussen 15 en 64 jaar met een sociale uitkering te verminderen;- een evenwichtigere participatie van vrouwen en mannen in alle beroepen en bedrijfstakken.Denemarken moet:1. de hervormingen in de belasting- en uitkeringsstelsels voortzetten teneinde de totale belasting op arbeid, met name die op de lagere inkomens, te verlagen en de prikkels om werk te aanvaarden of aan het werk te blijven te vergroten. De hervorming van vervroegde uittredings- en verlofregelingen moet worden afgerond en nauwlettend worden gemonitord in het licht van de noodzaak het arbeidsaanbod te vergroten;2. opleidings- en arbeidsmogelijkheden voor werkloze vrouwen bevorderen en in het kader van de gender mainstreaming manieren onderzoeken om de huidige horizontale seksesegregatie op de arbeidsmarkt te verminderen.III. DUITSLANDDoordat de economie zich in 1998 herstelde, kwam de aanhoudende daling van de werkgelegenheid tot staan en is de werkloosheid iets gedaald tegen de achtergrond van de aanhoudende gevolgen van de Duitse eenwording. De voornaamste problemen op de Duitse arbeidsmarkt betreffen onder meer:- een negatieve werkgelegenheidsgroei gedurende het grootste deel van de jaren negentig (- 1,2 % per jaar in 1991-1998 en - 0,7 % in 1994-1998) en grote regionale verschillen in de werkloosheid, met name in de nieuwe deelstaten;- een aanhoudend hoge langdurige werkloosheid, die bij 5 % van de beroepsbevolking ligt;- een aanzienlijk werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector, die werk biedt aan slechts 38,5 % van de totale bevolking in de leeftijd van 15 tot 64 jaar (50 % in de lidstaten die het best presteren);- het geringe aandeel van personen tussen 50 en 64 die nog werken (ongeveer 47,5 %), wat wijst op een bijkomend onbenut werkgelegenheidspotentieel.Duitsland moet:1. het preventief beleid versterken door vroegtijdig op de individuele behoeften toegesneden maatregelen te nemen om te voorkomen dat mensen langdurig werkloos worden. Duitsland moet ambitieuzere streefcijfers vaststellen om de instroom in langdurige werkloosheid terug te brengen tot het niveau van de lidstaten die het best presteren (minder dan 10 % na 12 maanden);2. een coherente strategie voor de benutting van het werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector vaststellen en ten uitvoer leggen, met inbegrip van regelgeving, fiscale en andere maatregelen die bedoeld zijn om de lasten voor het opzetten van nieuwe ondernemingen te verlichten;3. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsparticipatie van alle groepen, met name oudere werknemers, kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken. Duitsland moet met name zijn bestaande beleid heroverwegen dat de vervroegde uittreding van werknemers vergemakkelijkt, en de meest geschikte beleidsopties overwegen om het vroegtijdig uittreden van werknemers uit de arbeidsmarkt te voorkomen en het in dienst nemen van oudere werknemers te bevorderen;4. de inspanningen om de belasting op arbeid geleidelijk te verminderen voorzetten door de belastingen en sociale premies te verlagen. Met name de loonkosten aan de onderkant van de loonschaal moeten verder omlaag, terwijl tegelijkertijd de noodzaak van fiscale consolidatie niet uit het oog mag worden verloren;5. passende maatregelen treffen om zijn statistisch systeem te verbeteren en aan te passen, teneinde vóór 2000 gegevens te verstrekken die compatibel zijn met de gemeenschappelijke beleidsindicatoren. Duitsland moet overwegen om een driemaandelijkse arbeidskrachtenenquête in te voeren in het licht van Verordening (EG) nr. 577/98 van de Raad.IV. GRIEKENLAND1998 was een jaar van goede economische resultaten en in dat jaar steeg de werkgelegenheid aanzienlijk met 3 %, terwijl de werkloosheid met 1 % toenam. Deze recente verslechtering van de werkloosheidssituatie illustreert de volgende ernstige structurele tekortkomingen op de arbeidsmarkt:- een laag werkgelegenheidscijfer, als gevolg van een zeer lage arbeidsparticipatie van vrouwen (41,3 %, 10 procentpunten onder het gemiddelde in de Europese Unie), terwijl de werkgelegenheid in de dienstensector gering blijft, recente verbeteringen ten spijt;- de jeugdwerkloosheid is bijzonder hoog: bijna 12 % van de jongerenpopulatie vergeleken met een gemiddelde in de Europese Unie van 9,3 %;- de langdurige werkloosheid is ook hoog, die onder vrouwen is drie keer zo hoog als die onder mannen;- ondanks een aanhoudende groei van de arbeidsproductiviteit ligt die nog steeds op een laag peil en er zijn verdere verbeteringen van het niveau van vakbekwaamheid van de werknemers, de invoering van nieuwe technologie en de modernisering van de arbeidsorganisatie vereist.Griekenland moet:1. afdoende, coherente en meetbare actie ondernemen om te voorkomen dat jonge en volwassen werklozen afglijden naar langdurige werkloosheid. Er moet met name een grotere inspanning worden gedaan om de hervorming van de diensten voor de arbeidsvoorziening te voltooien en een preventief beleid te voeren in overeenstemming met de richtsnoeren 1 en 2;2. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsparticipatie van met name vrouwen kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken teneinde de arbeidsparticipatie van vrouwen op te trekken tot het gemiddelde in de Europese Unie van 50 %, en de gender mainstreaming versterken door voort te bouwen op de vorderingen die reeds met betrekking tot het ondernemerschap zijn gemaakt;3. zijn inspanningen voortzetten om de kwaliteit van het onderwijs en de beroepsopleiding verder te verbeteren en de steun voor bij- en nascholing te versterken, met name door de sociale partners daar actiever bij te betrekken;4. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen ter verlaging van de administratieve lasten voor het opzetten van nieuwe ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te bevorderen en het werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector te benutten;5. een partnerschapsbenadering aanmoedigen en concrete toezeggingen door de sociale partners op alle passende niveaus inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie bevorderen, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te vergroten en tevens te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid;6. passende maatregelen nemen om het stelsel van statistisch toezicht te verbeteren zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zijn met de overeengekomen definities en methoden.V. SPANJESpanje heeft sinds 1996 een sterke groei van de werkgelegenheid gekend, op een niveau dat driemaal hoger ligt dan het gemiddelde in de Europese Unie; daarop volgden een gestage verbetering van de werkloosheidssituatie en structurele wijzigingen. Het land staat echter nog voor een aantal ernstige problemen, zoals:- het laagste werkgelegenheidscijfer (50,2 %) in de Europese Unie, alsook een lager dan gemiddelde werkgelegenheid in de dienstensector (30 %);- een werkloosheidspercentage dat met 18,8 % nog zeer hoog is, hoewel Spanje een sterk dalende tendens heeft bereikt;- de hoogste langdurige werkloosheid in de Europese Unie, die niet zal dalen zolang de instroom in langdurige werkloosheid niet aanmerkelijk lager wordt. Op het ogenblik is 21,5 % van de werkloze jongeren en 15,5 % van de werkloze volwassenen langer dan zes, respectievelijk twaalf maanden werkloos;- de genderkloven op het gebied van de werkgelegenheid en de werkloosheid zijn het grootste van de Europese Unie: de vrouwenwerkloosheid bedraagt 26,6 %, meer dan twee keer zo veel als het gemiddelde in de Europese Unie, en slechts 35 % van de vrouwelijke bevolking tussen 15 en 64 jaar werkt (tegen 51 % voor de Unie als geheel);- een hoog aandeel van werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, meestal van korte duur, bijna een derde van het totale aantal arbeidsovereenkomsten.Spanje moet:1. het in 1998 begonnen preventief beleid voortzetten en zich niet langer bepalen tot de vaststelling van de behoeften van werklozen, door het aantal en de doeltreffendheid van de geïndividualiseerde activeringsmaatregelen te vergroten, teneinde de instroom van jongeren en volwassenen in langdurige werkloosheid aanzienlijk te verminderen;2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen ter verlaging van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het potentieel van de dienstensector voor meer stabiele werkgelegenheid te benutten;3. zijn inspanningen intensiveren om gelijke kansen in het werkgelegenheidsbeleid te integreren en zich niet beperken tot de in het nationale actieplan genoemde voorbereidende maatregelen, teneinde de arbeidsparticipatie van vrouwen op te trekken tot het gemiddelde in de Europese Unie;4. zijn inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht voortzetten, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zijn met de overeengekomen definities en methoden. Dit is met name van belang in het huidige kader van decentralisatie van het actieve arbeidsmarktbeleid.VI. FRANKRIJKNa de hervatting van de economische groei in 1997 is de werkgelegenheidssituatie in 1998 hersteld. Er moeten echter nog grote structurele problemen worden aangepakt:- een lager dan gemiddelde werkgelegenheid (60,8 %) als gevolg van de lage participatiegraad van werknemers boven de 55 (29 %), ver onder het gemiddelde in de Europese Unie (40,3 %);- een zeer trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (0,1 % in 1991-1998);- een hoge werkloosheid, bijna twee procentpunten boven het gemiddelde in de Europese Unie, en een hoge langdurige werkloosheid;- een hoge jeugdwerkloosheid die samenhangt met moeilijkheden bij de overgang van school naar het beroepsleven, met name voor de lager gekwalificeerden;- hoge indirecte loonkosten die uitgaan boven het gemiddelde in de Europese Unie;- mogelijkheden voor het scheppen van werkgelegenheid in de dienstensector, die, ondanks zijn hoge aandeel in de totale werkgelegenheid, werk biedt aan slechts ongeveer 40 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar; dat is tien procentpunten lager dan het gemiddelde van de drie best presterende lidstaten.Frankrijk moet:1. de bestaande uitkeringsstelsels, met name die welke vervroegde uittreding vergemakkelijken, herzien teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden;2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlaging van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector te benutten, door onder andere voort te bouwen op recente inspanningen om nieuwe arbeidskansen voor jongeren te creëren;3. de beleidsmaatregelen voortzetten en evalueren die bedoeld zijn om de belasting op arbeid, met name voor ongeschoolde en laagbetaalde werknemers, te verminderen;4. het sociale partnerschap versterken teneinde een allesomvattende benadering van de modernisering van de arbeidsorganisatie te ontwikkelen.VII. IERLANDDe Ierse economie kende in de jaren negentig een langdurige periode van krachtige groei en nieuwe werkgelegenheid. De arbeidsmarkt ondergaat ingrijpende structurele veranderingen en de aard van de problemen is geleidelijk aan het verschuiven van hoge werkloosheid en langdurige werkloosheid (zowel onder jongeren als onder volwassenen) naar nieuwe uitdagingen, zoals:- een verkrappende arbeidsmarkt, waardoor de economische groei in de toekomst zal worden afgeremd;- een aanzienlijke genderkloof in de werkgelegenheid, die mogelijkheden biedt voor een vergroting van de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen;- een lage participatie van de werknemers aan onderwijs en opleiding (circa 5 %);- maximale benutting van de arbeidsmogelijkheden in de dienstensector, waar ondanks het succes van recente beleidsinitiatieven om gunstige voorwaarden te scheppen voor het creëren van nieuwe banen, de werkgelegenheid ten achter blijft bij het gemiddelde in de Europese Unie.Ierland moet:1. een allesomvattende strategie vaststellen om de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te vergroten, waaronder het afschaffen van belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels en de invoering van maatregelen ter vergemakkelijking van het combineren van werk en gezin. Er moet met name gewerkt worden aan een verbetering van de opvang van kinderen en andere zorgafhankelijken en aan flexibele verlofregelingen;2. recentelijk uitgevoerd beleid voortzetten, waaronder regelgeving, onderwijs- en fiscale maatregelen, teneinde de mogelijkheden voor werkgelegenheidsgroei in de dienstensector verder te benutten;3. de beleidsinspanningen om de bedrijfsinterne opleiding van werknemers uit te breiden en te verbeteren, intensiveren.VIII. ITALIËDe arbeidsmarkt vertoonde in 1998 een licht herstel. De werkgelegenheid maakte met 0,6 % een gematigde groei door in een klimaat dat gekenmerkt werd door een zwakke economische groei en een scherpe daling van de reële arbeidskosten per eenheid. Deze verbetering was echter niet voldoende om een einde te maken aan de aanhoudende structurele problemen op de arbeidsmarkt, zoals daar zijn:- een trage groei van de werkgelegenheid en een lage participatiegraad van 50,8 % (bijna 10 procentpunten onder het gemiddelde in de Europese Unie), verband houdend met de lage gemiddelde werkgelegenheid in de dienstensector (31,7 %);- een hoge gemiddelde werkloosheid, die twee punten boven het gemiddelde in de Europese Unie blijft; bovendien een hoge en stijgende jeugdwerkloosheid (12,9 % van de jongeren) en langdurige werkloosheid (8,4 % van de beroepsbevolking);- een grote genderkloof in de werkgelegenheid, dicht bij de 30 procentpunten, vergeleken met de 20 procentpunten voor de Unie als geheel; ook worden vrouwen in veel grotere mate door werkloosheid getroffen dan mannen (respectievelijk 16,7 % en 9,4 %);- de regionale verschillen in werkloosheid tussen Noord en Zuid blijven aanzienlijk (in het zuiden bedraagt de werkloosheid 22,8 %, tien punten meer dan het nationale gemiddelde);- een hoger dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid van 50 % (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %).Italië moet:1. afdoende, coherente en meetbare actie ondernemen om de voorkomen dat jonge en volwassen werklozen afglijden naar langdurige werkloosheid. Er moet met name een grotere inspanning worden gedaan om de hervorming van de diensten voor de arbeidsvoorziening te voltooien, een preventief beleid te voeren in overeenstemming met de richtsnoeren 1 en 2, en de kwaliteit van de beroepsopleiding te verbeteren. De inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht moeten worden voortgezet, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zijn met de overeengekomen definities en methoden;2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlichting van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector te benutten;3. de huidige hervormingsinspanningen voortzetten om de belastingdruk te verleggen van arbeid naar andere belastingbronnen;4. de uitvoering van de hervorming van het pensioenstelsel en andere uitkeringsstelsels voortzetten teneinde de uitstroom uit de arbeidsmarkt in pensioenen en andere regelingen te verkleinen;5. een allesomvattend beleid vaststellen om de brede genderkloven in de werkgelegenheid en de werkloosheid aan te pakken, onder ander door voort te bouwen op bestaande specifieke initiatieven. Het genderbeleid moet ook in alle pijlers van het nationale actieplan voor de werkgelegenheid worden geïntegreerd.IX. LUXEMBURGDe werkgelegenheidssituatie is over het algemeen gunstig en wordt geschraagd door een krachtige economische groei, vergezeld van een constante stijging van de werkgelegenheid. Naast zeer lage werkgelegenheidscijfers voor sommige segmenten van de bevolking is er echter sprake van een enorme instroom van grensarbeiders. De belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt zijn:- de lage participatiegraad van werknemers boven de 50 (slechts 38 %), hetgeen voornamelijk het resultaat is van een beleid dat het vervroegd uittreden uit de arbeidsmarkt mogelijk maakt, zoals arbeidsongeschiktheidspensioenen en VUT-regelingen;- de zeer lage participatiegraad van vrouwen (45 %), die resulteert in een genderkloof in de buurt van de 29 procentpunten, een van de hoogste in de Europese Unie;- een toename van de werkgelegenheid, waarvan grensarbeiders 75 % voor hun rekening nemen;- geringe participatie aan bij- en nascholing en opleiding.Luxemburg moet:1. de belasting- en uitkeringsstelsels nader bestuderen teneinde de belemmeringen weg te nemen die de arbeidsparticipatie van met name oudere werknemers kunnen ontmoedigen;2. zich blijven inspannen om te komen tot een allesomvattende strategie om de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te vergroten, waaronder het bestuderen van belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels en maatregelen ter vergemakkelijking van het combineren van werk en gezin.X. NEDERLANDDe Nederlandse economie heeft een langdurige periode van sterke groei en nieuwe werkgelegenheid gekend, waardoor de werkloosheid gestaag is gedaald. Ofschoon de Nederlandse economie tot de sterkste van de Europese Unie behoort, blijven de belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt:- de lage participatiegraad van mensen boven de 55 (slechts 31 %, tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 40,6 %); voor vrouwen is het percentage zelfs nog lager (19,8 % tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 26,1 %);- ondanks een recente daling is de belasting op arbeid nog steeds aanzienlijk;- een hoge actieven/inactieven-ratio (35 %). Het aantal arbeidsongeschikten is de laatste tijd toegenomen en het aantal mensen met een werkloosheidsuitkering is hoog (9 % van de beroepsbevolking);- knelpunten bij het arbeidsaanbod, met eind 1998 zo'n 136000 onvervulde vacatures;- een grote genderkloof in de werkgelegenheid, ondanks de recente toename van de participatiegraad van vrouwen. Deze blijft ongeveer 24 procentpunten onder die voor mannen (80,0 %), een verschil van 1 miljoen banen.Nederland moet:1. zijn inspanningen voortzetten om de belasting- en uitkeringsstelsels te verbeteren teneinde de belemmeringen weg te nemen die de arbeidsparticipatie van met name vrouwen en oudere werknemers kunnen ontmoedigen. Er zijn vastberaden inspanningen nodig om het grote aantal personen te verkleinen dat door passieve inkomenssteunregelingen van de arbeidsmarkt uitgesloten blijft;2. zijn inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht voortzetten, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zijn met de overeengekomen definities en methoden.XI. OOSTENRIJKDe werkgelegenheidssituatie blijft over het algemeen gunstig, ondanks een lichte toename van de werkloosheid in 1998. De Oostenrijkse economie vertoont een van de hoogste werkgelegenheidscijfers en een van de laagste werkloosheidscijfers in de Europese Unie. De belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt zijn:- een trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (0,4 % in 1991-1998 en - 0,03 % in 1994-1998);- de lage participatiegraad van oudere werknemers (43 % in de leeftijdscategorie 50-64);- een aanzienlijke genderkloof in de werkgelegenheid (21 procentpunten) ondanks het feit dat de participatiegraad van vrouwen hoger is dan het gemiddelde in de Europese Unie;- een meer dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid die bij 46 % ligt.Oostenrijk moet:1. de VUT-regelingen herzien en flexibele arbeidstijdregelingen ontwikkelen, teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden;2. een allesomvattende strategie voortzetten om de genderkloof in de werkgelegenheid te verkleinen, onder andere door de invoering van maatregelen ter vergemakkelijking van het combineren van werk en gezin;3. zijn inspanningen voortzetten om de hoge belasting op arbeid te verlagen en zich daarbij vooral richten op probleemgroepen op de arbeidsmarkt.XII. PORTUGALDe werkgelegenheidssituatie is de afgelopen jaren voortdurend verbeterd als gevolg van de sterke economische bedrijvigheid. Achter de goede werkgelegenheidsindicatoren gaan echter structurele zwaktes schuil die de arbeidsmarkt kwetsbaar maken. De belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt zijn:- de geringe participatie van de werknemers aan onderwijs en opleiding en de lage scholingsgraad van de volwassen beroepsbevolking;- een aanzienlijk werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector, die werk biedt aan slechts 38 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar;- een lage gemiddelde arbeidsproductiviteit, wat duidt op tekortschietende kwalificaties van de beroepsbevolking en een trage invoering van nieuwe technologieën, alsook op mogelijkheden voor een modernisering van de arbeidsorganisatie.Portugal moet:1. zijn inspanningen voortzetten om de kwaliteit van het onderwijsstelsel te verbeteren en de steun voor bij- en nascholing te versterken, met name door de sociale partners daar actiever bij te betrekken;2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlichting van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector te benutten;3. een partnerschapsbenadering aanmoedigen en concrete toezeggingen door de sociale partners op alle passende niveaus inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie bevorderen, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te verbeteren en tegelijkertijd te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid.XIII. FINLANDDe Finse economie is de laatste jaren sterk gegroeid, evenals de werkgelegenheid, wat heeft geleid tot een significante daling van de werkloosheid. De belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt zijn:- de lage participatiegraad van vrouwen en mannen boven de 50 (resp. 55,2 % en 50,6 %), aanmerkelijk lager dan die voor jongere werknemers (respectievelijk 76 % en 71 %);- een aanhoudend hoog percentage moeilijk plaatsbare werklozen, vooral onder de ouderen (7 % van de beroepsbevolking);- een hoge jeugdwerkloosheid (meer dan 11 %, twee procentpunten hoger dan het gemiddelde in de Europese Unie);- hoewel de participatiegraad voor vrouwen, met name de jongere onder hen, hoog is, is de horizontale seksesegregatie aanzienlijk;- een meer dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid die bij 55 % ligt (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %).Finland moet:1. de herziening van de bestaande uitkeringsstelsels voortzetten, met name van de VUT-regelingen, teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden;2. de recente beleidsvoornemens om de belasting op arbeid te verlagen, voortzetten;3. in het kader van de gender mainstreaming bestuderen hoe de huidige horizontale seksesegregatie van de arbeidsmarkt kan worden verkleind.XIV. ZWEDENHet algemene herstel van de economie heeft in 1998 tot een duidelijke verbetering van de arbeidsmarkt geleid. Ondanks de hoge participatiegraad, zijn de belangrijkste problemen op de arbeidsmarkt:- een trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (- 1,7 % in 1991-1998 en 0,3 % in 1994-1998);- de werkloosheid is met 8,2 % nog hoog, hoewel die iets onder het gemiddelde in de Europese Unie ligt;- een grote seksesegregatie van de arbeidsmarkt;- de hoogste belasting op inkomen uit arbeid van de Europese Unie, met een impliciete belasting die ligt bij 58 % (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %).Zweden moet:1. maatregelen nemen om de hoge belasting op inkomen uit arbeid te verlagen, met name voor degenen met een laag nettoloon;2. in het kader van de gender mainstreaming bestuderen hoe de huidige horizontale seksesegregatie van de arbeidsmarkt kan worden verkleind.XV. VERENIGD KONINKRIJKDe arbeidsmarkt doet het de laatste tijd relatief goed in vergelijking met het gemiddelde in de Europese Unie. Er moeten echter nog structurele problemen worden aangepakt:- ondanks een gunstige arbeidsmarktsituatie is de instroom in langdurige werkloosheid van werkloze jongeren en volwassen werklozen (respectievelijk 18 % en 12 %) nog steeds hoger dan in de lidstaten die het best presteren;- kernen met een aanhoudende zeer langdurige werkloosheid of inactiviteit onder ouderen, etnische minderheden, alleenstaande ouders en achtergestelden;- de genderkloof ligt boven het gemiddelde in de Europese Unie, gemeten in termen van voltijdsequivalenten (ongeveer 33 procentpunten), een gevolg van het feit dat veel vrouwen een deeltijdbaan hebben.Het Verenigd Koninkrijk moet:1. zich concentreren op verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen en een passend beleid ontwikkelen om dit probleem aan te pakken, onder andere voortbouwend op de positieve effecten die worden verwacht van de invoering van het minimumloon in 1998;2. een partnerschapsbenadering aanmoedigen teneinde de sociale partners op alle passende niveaus in staat te stellen tot overeenstemming te komen inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te verbeteren en tegelijkertijd te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid;3. het stelsel van statistisch toezicht verbeteren, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zijn met de overeengekomen definities en methoden;4. zijn inspanningen tot uitbreiding en verbetering van de kwaliteit van de kinderopvangfaciliteiten voortzetten, teneinde met name vrouwen in staat te stellen meer parttime en fulltime te werken, al naargelang hun voorkeur.


Avis juridique important

|

32001H0337

Aanbeveling van de Commissie van 18 april 2001 betreffende een gecoördineerd programma voor 2001 inzake de officiële controle op levensmiddelen (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 1076)

Publicatieblad Nr. L 120 van 28/04/2001 blz. 0041 - 0044

Aanbeveling van de Commissievan 18 april 2001betreffende een gecoördineerd programma voor 2001 inzake de officiële controle op levensmiddelen(kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 1076)(Voor de EER relevante tekst)(2001/337/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 89/397/EEG van de Raad van 14 juni 1989 inzake de officiële controle op levensmiddelen(1), en met name op artikel 14, lid 3,Na raadpleging van het Permanent Comité voor levensmiddelen,Overwegende hetgeen volgt:(1) Met het oog op de goede werking van de interne markt is het nodig om tot gecoördineerde programma's voor de keuring van levensmiddelen op Gemeenschapsniveau te komen.(2) In dergelijke programma's wordt het accent gelegd op de naleving van de communautaire wetgeving, de bescherming van de volksgezondheid, de belangen van de consument en eerlijke handelspraktijken.(3) Ingevolge artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen(2) moeten de in artikel 7 van Richtlijn 89/397/EEG bedoelde laboratoria beantwoorden aan de criteria in de Europese norm EN 45000-reeks. Alleen die laboratoria zijn geschikt om analyses te verrichten in het gecoördineerde programma inzake officiële controle.(4) De resultaten van de gelijktijdige uitvoering van nationale programma's en gecoördineerde programma's kunnen informatie en ervaring opleveren die als grondslag voor toekomstige controlewerkzaamheden kunnen dienen,BEVEELT AAN:1. In 2001 worden door de lidstaten controles uitgevoerd waarbij, zo nodig, monsters worden genomen en in laboratoria worden geanalyseerd, met de bedoeling:- de naleving van de communautaire etiketteringsregels op het gebied van de kwantitatieve ingrediëntendeclaratie (QUID - Quantitative Ingredients Declaration) te controleren;- de bacteriologische kwaliteit van gerookte-visproducten te controleren.2. Hoewel in deze aanbeveling geen bemonsterings- en/of inspectiefrequenties zijn vastgesteld, zorgen de lidstaten ervoor dat deze toereikend zijn om in elke lidstaat een beeeld van het betrokken onderwerp te krijgen.3. Om de vergelijkbaarheid van de resultaten te bevorderen, verstrekken de lidstaten de gevraagde informatie aan de hand van de in de bijlage opgenomen formulieren.4. Levensmiddelen die onder dit programma ter analyse worden aangeboden, moeten worden geanalyseeerd in laboratoria die voldoen aan artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG.5. Kwantitatieve ingrediëntendeclaratie (QUID - Quantitative Ingredients Declaration)5.1. Werkingssfeer van het programmaDe vermelding van de hoeveelheid van een ingrediënt of categorie ingrediënten die bij de vervaardiging of bereiding van een levensmiddel is gebruikt, verstrekt de consument betere informatie en draagt bij tot eerlijke handel. Overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame(3) is de vermelding van de hoeveelheden verplicht:- wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten voorkomt in de verkoopbenaming of- wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten opvallend in woord of beeld of als grafische voorstelling op de etikettering is aangegeven, of- wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten van wezenlijk belang is om een levensmiddel te karakteriseren en het te onderscheiden van de producten waarmee het wegens zijn benaming of aanblik zou kunnen worden verward.Producten die niet zijn geëtiketteerd overeenkomstig de bepalingen van de vorenstaande richtlijn mogen niet worden verhandeld. Producten die vóór 14 februari 2000 zijn geëtiketteerd, zijn evenwel toegelaten tot de voorraden zijn uitverkocht. Dit onderdeel van het programma heeft tot doel te controleren of de levensmiddelen beantwoorden aan de nieuwe bepalingen met betrekking tot de kwantitatieve ingrediëntendeclaratie.5.2. MethodeDe controles dienen in het bijzonder betrekking te hebben op melkproducten (zoals yoghurt, kaas enz.), vruchtensappen en droge koekjes. De bevoegde instanties van de lidstaten dienen bij de producenten of importeurs van levensmiddelen ter plekke controles uit te voeren om na te gaan of de bepalingen inzake de kwantitatieve ingrediëntendeclaratie worden nageleefd. Behalve de controles kunnen ook bemonsteringen plaatsvinden teneinde de hoeveelheid van een ingrediënt of van een categorie van ingrediënten vast te stellen.De resultaten van de controle dienen te worden vermeld op het rapporteringsformulier in bijlage I.6. De bacteriologische kwaliteit van gerookte vis6.1. Werkingssfeer van het programmaEr bestaat geen Gemeenschapswetgeving die specifieke microbiologische normen voor gerookte vis vastlegt. Uit ervaring blijkt dat een groot percentage van die producten met pathogene micro-organismen, zelfs met Listeria monocytogenes, besmet kunnen zijn en dat de invoering van nieuwe productie- en verwekringstechnieken het gevaar voor bacteriologische besmetting kunnen vergroten.Het is bewezen dat Listeria monocytogenes door voedsel overgedragen uitbraken van listeriose bij de mens kan veroorzaken met potentieel dodelijke gevolgen, met name in vatbare bevolkingsgroepen. Derhalve moeten maatregelen worden getroffen om het risico van listeriose bij de mens door de consumptie van levensmiddelen, in het bijzonder van kant-en-klare levensmiddelen zoals gerookte vis, te verkleinen.Er kunnen een aantal maatregelen worden genomen op het gebied van de risicobeheersing op het niveau van de exploitanten in de voedingssector. De toepassing van goede praktijken inzake hygiëne en de beginselen op basis waarvan het HACCP-systeem (Hazard analysis and critical control points) is ontwikkeld, zijn belangrijke instrumenten voor het waarborgen van de voedselveiligheid.Dit onderdeel van het programma heeft tot doel de contaminatiegraad van gerookte vis, en vooral van gerookte zalm, te controleren, in het bijzonder wat de aanwezigheid betreft van Listeria monocytogenes en van organismen die wijzen op fecale verontreiniging. Het programma moet het mogelijk maken de bacteriologische kwaliteit van de producten en de eventuele gevaren voor de gezondheid van de mens te evalueren.6.2. MethodeDe controles dienen te worden uitgevoerd op gekoelde en voorverpakte zalm of andere warme of koude gerookte vis. De bevoegde instanties in de lidstaten dienen monsters te nemen van producten die in de detailhandel worden aangeboden, en wel zo kort mogelijk voor de vervaldatum. In landen met grote productievolumes wordt aanbevolen ook monsters te nemen bij de productie (grondstoffen en/of eindproducten). Er dienen, indien mogelijk, vijf monsters van minimum honderd gram elk te worden genomen van dezelfde partijen het product moet in zijn originele verpakking worden bewaard. De monsters moeten koel worden bewaard zodra ze zijn genomen en moeten in die toestand onmiddellijk naar het laboratorium worden gestuurd.De bevoegde instanties in de lidstaten beslissen over het niveau van de bemonstering. In dat verband zijn het volume en de eigenschappen van productie-, handels- en consumptiepartronen belangrijke factoren waarmee rekening dient te worden gehouden.De laboratoria mogen de methodes van hun keuze toepassen, op voorwaarde dat ze voldoende doeltreffend zijn om de doelstellingen te halen. Voor het opsporen en kwantificeren van Listeria monocytogenes wordt evenwel aanbevolen gebruik te maken van de recentste versie van de norm EN/ISO 11290-1 en EN/ISO 11290-2, eventueel aangevuld met andere equivalente, door de bevoegde autoriteiten erkende methoden.De resultaten van de controles dienen te worden vermeld op het rapporteringsformulier in bijlage II. In geval van bemonstering bij de productie moet een afzonderlijk rapporteringsformulier worden gebruikt.Gedaan te Brussel, 18 april 2001.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 186 van 30.6.1989, blz. 23.(2) PB L 290 van 24.11.1993, blz. 14.(3) PB L 109 van 6.5.2000, blz. 29.BIJLAGE I>PIC FILE= "L_2001120NL.004302.EPS">BIJLAGE II>PIC FILE= "L_2001120NL.004402.EPS">


Avis juridique important

|

31996Y0919(07)

Aanbeveling van de Raad van 30 november 1994 betreffende een standaardmodel voor een bilaterale overnameovereenkomst tussen een Lid-Staat en een derde land

Publicatieblad Nr. C 274 van 19/09/1996 blz. 0020 - 0024

BIJLAGE II.2AANBEVELING VAN DE RAAD van 30 november  1994 betreffende een standaardmodel voor een bilaterale overnameovereenkomst tussen een Lid-Staat  en een derde land DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzonderheid op artikel K.1, punt 3, Erop wijzend dat dit beleid in het Verdrag als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang  wordt beschouwd, Vastbesloten de illegale immigratie naar de Lid-Staten te bestrijden, Constaterend dat het actieprogramma op het gebied van justitie en binnenlandse zaken dat door de  Raad is goedgekeurd en door de Europese Raad van december 1993 is bekrachtigd, voorziet in het  vaststellen van beginselen die in bilaterale en multilaterale overnameovereenkomsten moeten worden  vermeld, Eraan herinnerend dat deze beginselen in mei 1994 door de Raad zijn goedgekeurd en dat is  overeengekomen om later, op basis van die beginselen, een standaardmodel van een  overnameovereenkomst op te stellen, Overwegende dat de Lid-Staten het standaardmodel van een overnameovereenkomst soepel moeten  hanteren en dat het kan worden aangepast aan de bijzondere behoeften van de overeenkomstsluitende  partijen, BEVEELT AAN dat de bijgaande standaardovereenkomst met ingang van 1 januari 1995  door de Lid-Staat wordt gebruikt als basis voor onderhandelingen met derde landen over de sluiting  van overnameovereenkomsten. Bijlage bij Bijlage II.2 STANDAARDMODEL OVEREENKOMST tussen de Regering van (. . . Lid-Staat . . .) en de Regering van (. . . derde land . . .) betreffende de overname van illegaal verblijvende personen (Overnameovereenkomst) DE REGERING VAN (. . . LID-STAAT . . .) en DE REGERING VAN (. . . DERDE LAND . . .), hierna de overeenkomstsluitende partijen genoemd, ernaar strevend de overname van personen die zich  illegaal op het grondgebied van een overeenkomstsluitende partij ophouden, dat wil zeggen die niet  of niet meer voldoen aan de geldende voorwaarden voor binnenkomst of verblijf, en de doorgeleiding  van personen in en geest van samenwerking en op basis van wederkerigheid te vergemakkelijken, ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN: Artikel 1 Overname van eigen onderdanen 1. Iedere overeenkomstsluitende partij neemt op verzoek van de andere overeenkomstsluitende partij,  zonder formaliteiten, de persoon over die niet of niet meer voldoet aan de op het grondgebied van  de verzoekende overeenkomstsluitende partij geldende voorwaarden voor binnenkomst of verblijf,  wanneer kan worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat hij de nationaliteit van de aangezochte  overeenkomstsluitende partij heeft. Hetzelfde geldt voor personen wie na binnenkomst op het  grondgebied van de verzoekende overeenkomstsluitende partij de nationaliteit van de aangezochte  overeenkomstsluitende partij ontnomen is en die niet ten minste een naturalisatietoezegging van de  kant van de verzoekende overeenkomstsluitende partij hebben ontvangen. 2. De aangezochte overeenkomstsluitende partij verstrekt op verzoek van de verzoekende  overeenkomstsluitende partij onverwijld de voor de terugleiding van de over te nemen persoon  noodzakelijke reisdocumenten. 3. De verzoekende overeenkomstsluitende partij neemt deze persoon onder dezelfde voorwaarden over,  indien uit een later onderzoek blijkt dat deze op het moment van het verlaten van het grondgebied  van de verzoekende overeenkomstsluitende partij niet de nationaliteit van de aangezochte  overeenkomstsluitende partij had. Dit geldt niet wanneer de verplichting tot overname volgt uit het  feit dat de aangezochte overeenkomstsluitende partij deze persoon na binnenkomst op het grondgebied  van de verzoekende overeenkomstsluitende partij de eigen nationaliteit heeft ontnomen, zonder ten  minste een naturalisatietoezegging van de kant van de verzoekende overeenkomstsluitende partij te  hebben ontvangen. Artikel 2 Overname bij binnenkomst van onderdanen van derde landen via de buitengrenzen 1. De overeenkomstsluitende partij, via wier buitengrens een persoon op aantoonbare of aannemelijke  wijze is binnengekomen die niet voldoet aan de op het grondgebied van de verzoekende  overeenkomstsluitende partij geldende voorwaarden voor binnenkomst of verblijf, neemt op verzoek  van deze overeenkomstsluitende partij die persoon zonder formaliteiten over. 2. In de zin van dit artikel wordt onder buitengrens verstaan de eerst overschreden grens die niet  een gemeenschappelijke grens van de overeenkomstsluitende partijen is. 3. De verplichting tot overname als bedoeld in lid 1 geldt niet ten aanzien van een persoon die bij  zijn binnenkomst op het grondgebied van de verzoekende overeenkomstsluitende partij in het bezit  van een geldige verblijfstitel van deze overeenkomstsluitende partij was of na zijn binnenkomst in  het bezit is gesteld van een door deze overeenkomstsluitende partij afgegeven verblijfstitel. 4. De overeenkomstsluitende partijen doen het nodige om onderdanen van de aangrenzende Staat met  voorrang naar hun land van herkomst terug te leiden. Artikel 3 Overname van onderdanen van derde landen door de voor binnenkomst verantwoordelijke  overeenkomstsluitende partij 1. Indien een op het grondgebied van de verzoekende overeenkomstsluitende partij aangekomen persoon  niet voldoet aan de geldende voorwaarden voor binnenkomst of verblijf, in het bezit is van een door  de andere overeenkomstsluitende partij afgegeven geldig visum, of van een door de aangezochte  overeenkomstsluitende partij afgegeven geldige verblijfstitel, neemt die overeenkomstsluitende  partij op verzoek van de verzoekende overeenkomstsluitende partij, zonder formaliteiten, deze  persoon over. 2. Indien beide overeenkomstsluitende partijen een visum of een verblijfstitel hebben afgegeven, is  de overeenkomstsluitende partij van wie het visum of de verblijfstitel het laatst vervalt,  verantwoordelijk. 3. De leden 1 en 2 zijn niet van toepassing op de afgifte van een transitvisum. Artikel 4 Verblijfstitels Onder verblijfstitel als bedoeld in artikel 2, lid 3, en artikel 3, wordt verstaan een door een  overeenkomstsluitende partij afgegeven vergunning, ongeacht van welke aard, die recht geeft op  verblijf op het grondgebied van die partij. Onder deze omschrijving valt niet de tijdelijke  toelating tot verblijf op het grondgebied van een overeenkomstsluitende partij met het oog op de  behandeling van een asielverzoek. Artikel 5 Termijnen 1. De aangezochte overeenkomstsluitende partij beantwoordt onverwijld, doch uiterlijk binnen een  termijn van 15 dagen, de tot haar gerichte verzoeken om overname. 2. De aangezochte overeenkomstsluitende partij neemt de persoon wiens overname werd aanvaard  onverwijld, doch uiterlijk binnen een termijn van één maand, over. Deze termijn kan op verzoek van  de verzoekende overeenkomstsluitende partij worden verlengd voor de tijd dat er nog juridische of  praktische belemmeringen zijn. Artikel 6 Vervaltermijn voor de verplichting tot overname Het verzoek om overname dient uiterlijk binnen één jaar na vaststelling door de  overeenkomstsluitende partij van de onwettige binnenkomst en de onwettige aanwezigheid van bedoelde  onderdaan van een derde land op zijn grondgebied te worden ingediend. Artikel 7 Doorgeleiding 1. Onverminderd artikel 11 staan de overeenkomstsluitende partijen de doorgeleiding van onderdanen  van derde landen over hun grondgebied toe, indien de andere overeenkomstsluitende partij daarom  verzoekt en de overname in eventuele Staten van doortocht en de Staat van bestemming verzekerd is. 2. Het is niet absoluut noodzakelijk dat de aangezochte overeenkomstsluitende partij een  transitvisum afgeeft. 3. Ondanks verleende vergunningen kunnen voor doorgeleiding overgenomen personen aan de andere  overeenkomstsluitende partij worden teruggegeven, indien er later omstandigheden als bedoeld in  artikel 11 zich voordoen of bekend worden, die doorgeleiding in de weg staan, of indien de verdere  reis of de toelating door de Staat van bestemming niet meer verzekerd is. 4. De overeenkomstsluitende partijen doen het nodige om doorgeleidingen te beperken tot  vreemdelingen voor wie de rechtstreekse terugleiding naar het land van herkomst niet mogelijk is. Artikel 8 Gegevensbescherming Voor zover voor de uitvoering van deze Overeenkomst persoonsgegevens moeten worden verstrekt, mogen  de betrokken inlichtingen uitsluitend betrekking hebben op: 1. de personalia van de over te dragen persoon en in voorkomend geval van hun naaste verwanten  (naam, voornaam, eventueel vroegere naam, bijnaam of pseudoniem, alias, geboortedatum en -plaats,  geslacht, huidige en, in voorkomend geval, vorige nationaliteit); 2. paspoort, identiteitsbewijs, andere identiteitspapieren of reisdocumenten en laissez-passer  (nummer, geldigheidsduur, datum van afgifte, afgevende autoriteit, plaats van afgifte, enz.); 3. andere voor identificatie van de over te dragen personen dienstige gegevens; 4. verblijfplaatsen en reisroutes; 5. door een van de overeenkomstsluitende partijen afgegeven verblijfsvergunningen of visa; 6. in het geval van artikel 7, de plaats van indiening van een asielverzoek en de datum van  indiening van een eerder asielverzoek, de datum van indiening van het huidige asielverzoek, de  stand van de procedure en de strekking van de eventueel genomen beslissing. Artikel 9 Kosten 1. De kosten verbonden aan het overbrengen van personen die volgens de artikelen 1, 2 en 3 worden  overgenomen, komen tot aan de grens van de aangezochte overeenkomstsluitende partij ten laste van  de verzoekende overeenkomstsluitende partij. 2. De kosten verbonden aan de doorgeleiding tot aan de grens van de Staat van bestemming, alsmede  de eventueel uit de terugleiding voortvloeiende kosten, komen overeenkomstig artikel 7 ten laste  van de verzoekende overeenkomstsluitende partij. Artikel 10 Comité van deskundigen 1. De overeenkomstsluitende partijen verlenen elkaar onderling hulp bij de toepassing en uitlegging  van deze Overeenkomst. Daartoe stellen zij een comité van deskundigen in dat: a) de toepassing van deze Overeenkomst volgt; b) voorstellen doet om vraagstukken in verband met de toepassing van deze Overeenkomst op te  lossen; c) wijzigingen van en aanvullingen op deze Overeenkomst voorstelt; d) passende maatregelen ter bestrijding van illegale immigratie uitwerkt en aanbeveelt. 2. De overeenkomstsluitende partijen behouden zich het recht voor, de voorgestelde maatregelen al  dan niet goed te keuren. 3. Het Comité bestaat uit drie vertegenwoordigers van elke overeenkomstsluitende partij. De  overeenkomstsluitende partijen wijzen daarin de voorzitter en zijn plaatsvervangers aan;  tegelijkertijd worden plaatsvervangende leden benoemd. Bij het overleg kunnen nog andere  deskundigen worden betrokken. 4. Het comité komt op voorstel van een van de voorzitters ten minste eenmaal per jaar bijeen. Artikel 11 Betrekking tot andere verdragen De bepalingen van deze Overeenkomst doen geen afbreuk aan de verplichtingen die voor de  overeenkomstsluitende partijen voortvloeien uit: 1. het Verdrag van 28 juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen, als gewijzigd bij het  Protocol van 31 januari 1967; 2. verdragen tussen Staten inzake uitlevering en doorgeleiding; 3. het Verdrag van 4 november 1950 tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele  vrijheden; 4. internationale asielovereenkomsten, met name de Overeenkomst van Dublin van 15 juni 1990  betreffende de vaststelling van de Staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een  asielverzoek dat bij een van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschap wordt ingediend; 5. internationale verdragen en overeenkomsten betreffende overname van vreemde onderdanen. Artikel 12 Inwerkingtreding Deze Overeenkomst treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand volgende op de datum van  ondertekening. Zij wordt toegepast vanaf de dag die de overeenkomstsluitende partijen door middel  van een notawisseling overeenkomen. Artikel 13 Schorsing, opzegging 1. Deze Overeenkomst wordt voor onbepaalde tijd gesloten. 2. Iedere overeenkomstsluitende partij kan deze Overeenkomst, na kennisgeving aan de andere  overeenkomstsluitende partij, om ernstige redenen, met name in verband met de bescherming van de  staatsveiligheid, de openbare orde of de volksgezondheid, schorsen. Wat betreft de intrekking van  een dergelijke maatregel brengen de overeenkomstsluitende partijen elkaar onverwijld via  diplomatieke weg op de hoogte. 3. Ieder overeenkomstsluitende partij kan deze Overeenkomst, na mededeling aan de andere  overeenkomstsluitende partij, om ernstige redenen door middel van kennisgeving opzeggen. 4. De schorsing of opzegging van deze Overeenkomst wordt van kracht op de eerste dag van de maand  volgende op de maand waarin de kennisgeving door de andere overeenkomstsluitende partij ontvangen  is. Gedaan te . . . op . . . 19. . in twee exemplaren, elk in de ..... en de .....  taal, zijnde de teksten in elk van deze talen gelijkelijk authentiek. Voor de Regering van (. . . Lid-Staat . . .) Voor de Regering van (. . . derde land . . .)