               14.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 144/2

         Aanbeveling voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2532/98 met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen
   (ECB/2014/19)

      (ingediend door de Europese Centrale Bank)

   (2014/C 144/02)
   TOELICHTING
   I.   INLEIDING

   Op 23 november 1998 heeft de Raad van de Europese Unie Verordening (EG) nr. 2532/98 vastgesteld (1). Rekening houdend met de ervaring die gedurende een aantal jaren is opgedaan met het toepassen van Verordening (EG) nr. 2532/98 op de verschillende bevoegdheidsterreinen van de Europese Centrale Bank (ECB) en het feit dat het toepassingsgebied van de bevoegdheden van de ECB is uitgebreid door middel van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad (2), dienen thans bepaalde wijzigingen van Verordening (EG) nr. 2532/98 overwogen te worden. In dat kader dient de procedure gevolgd te worden zoals bepaald in artikel 129, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.
   II.   ALGEMENE OVERWEGINGEN

   Teneinde de taken te kunnen uitoefenen die aan de ECB zijn opgedragen bij Verordening (EU) nr. 1024/2013, kan de ECB op basis van artikel 18 van die verordening administratieve geldelijke sancties opleggen „indien kredietinstellingen, financiële holdings of gemengde financiële holdings opzettelijk of uit onachtzaamheid een krachtens relevante rechtstreeks toepasselijke handelingen van het Unierecht geldend vereiste niet naleven waarvoor administratieve geldelijke sancties aan de bevoegde autoriteiten beschikbaar gesteld moeten worden krachtens het toepasselijke Unierecht” (3), en sancties „wanneer een inbreuk op haar verordeningen of besluiten wordt gepleegd” (4) (hierna gezamenlijk de „administratieve boeten”). Met betrekking tot inbreuken op nationale wetgeving in het kader van het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme (GTM), blijven de nationale bevoegde autoriteiten bevoegd tot oplegging van administratieve sancties, maar zij mogen deze sancties slechts opleggen aan onder direct toezicht van de ECB staande kredietinstellingen indien zij door de ECB zijn verzocht een procedure voor dit doel in te leiden.
   De beginselen en procedures die van toepassing zijn op de oplegging van administratieve geldelijke sancties in verband met inbreuken op het rechtstreeks toepasselijke Unierecht op basis van artikel 18, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1024/2013, zijn neergelegd in Verordening (EU) nr. 1024/2013 en in Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank (ECB/2014/17) (5). Ingevolge artikel 18, lid 7, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 mag de ECB in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 2532/98 sancties opleggen indien inbreuk wordt gepleegd op ECB-verordeningen of -besluiten. Op basis van artikel 18, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 past de ECB naargelang van het geval artikel 18 toe overeenkomstig de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 vermelde handelingen, met inbegrip van de in Verordening (EG) nr. 2532/98 vervatte procedures.
   Tegen deze achtergrond is het met name van belang dat een coherente regeling wordt vastgesteld met betrekking tot de oplegging door de ECB van alle administratieve sancties in het kader van de uitvoering door de ECB van haar toezichttaken op basis van Verordening (EU) nr. 1024/2013, indien toepasselijk.
   Daarnaast wijken bepaalde regels uit Verordening (EG) nr. 2532/98 af van de regels in Verordening (EU) nr. 1024/2013. Dit betreft vooral de bovengrenzen van boeten en dwangsommen, procedurele regels en de verjaringstermijnen die zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. 2532/98.
   Om die reden worden de volgende wijzigingen van Verordening (EG) nr. 2532/98 aanbevolen:

               a)

               een nieuw artikel 1 bis dient ingevoegd te worden, waarin bepaalde algemene beginselen worden gedefinieerd die betrekking hebben op door de ECB op te leggen administratieve boeten in verband met haar toezichttaken en op te leggen sancties in verband met haar niet-toezichttaken en het toepassingsgebied wordt gespecificeerd van de verschillende daarop toepasselijke bepalingen;

               b)

               er dienen nieuwe artikelen 4 bis, 4 ter en 4 quater ingevoegd te worden met betrekking tot de regeling die van toepassing is op administratieve geldelijke sancties die door de ECB worden opgelegd in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken. Het doel van deze nieuwe artikelen is het aanbrengen van een differentiatie tussen enerzijds de regeling die van toepassing is op de oplegging van administratieve boeten door de ECB in het kader van haar toezichttaken en anderzijds de bepalingen die van toepassing zijn op sancties die de ECB kan opleggen in het kader van haar niet-toezichttaken. Hiermee wordt verzekerd dat een uniforme regeling van toepassing is op alle administratieve sancties van de ECB in het kader van toezicht, terwijl tevens rekening wordt gehouden met de in Verordening (EU) nr. 1024/2013 vastgelegde regels.

               c)

               Daarnaast dient door middel van aanvullende wijzigingen verzekerd te worden dat de beginselen en procedures die van toepassing zijn op de oplegging van sancties zoals vastgelegd in artikel 2 tot en met 4 van Verordening (EG) nr. 2532/98 niet strijdig zijn met die welke van toepassing zijn op de oplegging door de ECB van administratieve boeten in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken op basis van Verordening (EU) nr. 1024/2013.

         III.   OPMERKINGEN BIJ DE ARTIKELEN

   Artikelen 1 — Definities
   Definitie van dwangsommen
   De definitie van dwangsommen dient om twee redenen gewijzigd worden. Ten eerste dient, in lijn met andere Unierechtbepalingen op dit gebied (6), nauwkeurig vastgelegd te worden dat de ECB dwangsommen niet alleen mag toepassen ter bestraffing van een geval van voortdurende niet-naleving, maar ook ter afdwinging van naleving door ondernemingen van een ECB-verordening of -besluit. Ten tweede verwijst de huidige definitie naar de tweede alinea van artikel 3, lid 1, van Verordening (EG) nr. 2532/98 met betrekking tot de kennisgeving van een besluit waarin de beëindiging van niet-naleving wordt opgelegd. Aangezien een andere besluitvormingsprocecedure van toepassing dient te zijn op sancties die worden opgelegd in het kader van toezichttaken van de ECB, dient een verwijzing naar een dergelijke procedure opgenomen te worden in de definitie.
   Om die reden dient de definitie van „sancties” ook aangepast te worden in die zin dat de verwijzing naar de oplegging van dwangsommen „als gevolg van niet-naleving” wordt geschrapt.
   Artikel 1 bis — Algemene beginselen en toepassingsgebied
   Waar Verordening (EG) nr. 2532/98 op basis van artikel 34.3 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank de voorwaarden bepaalt waaronder de ECB bevoegd is sancties op te leggen aan ondernemingen die de in ECB-verordeningen of -besluiten neergelegde verplichtingen niet naleven, dient rekening gehouden te worden met Verordening (EU) nr. 1024/2013 waar een brede reeks bepalingen is vastgelegd die rechtstreeks betrekking hebben op de bevoegdheden van de ECB tot oplegging van administratieve boeten in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken. Om die reden, hoewel de bepalingen van Verordening (EG) nr. 2532/98 in principe van toepassing zijn op iedere sanctie die de ECB mag opleggen inzake schendingen van ECB-verordeningen of -besluiten, dienen een aantal bepalingen van Verordening (EG) nr. 2532/98 die in strijd zijn met Verordening (EU) nr. 1024/2013 voor wat betreft de oplegging van administratieve boeten die betrekking hebben op de toezichttaken van de ECB, ofwel niet meer van toepassing te zijn of gewijzigd te worden.
   De ECB is bevoegd ieder besluit tot oplegging van een administratieve boete in het kader van haar toezichttaken dan wel een sanctie in het kader van haar niet-toezichttaken, ongeacht of voor een dergelijk besluit al dan niet beroep open staat, zodat alle door de ECB genomen besluiten onderworpen zijn aan hetzelfde publicatieregime. De ECB zal met betrekking tot dergelijke publicaties het toepasselijke Unierecht toepassen, onafhankelijk van nationale wetten of regelingen, en moet dienovereenkomstig de evenredigheid overwegen van publicatie van een besluit ten opzichte van de ernst van de opgelegde sanctie of administratieve sanctie, alsmede de invloed van de publicatie op de stabiliteit van het financiële stelsel.
   Artikel 2 — Sancties
   Artikel 2, lid 4, verwijst naar de in artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2532/98 vastgelegde procedure, die niet van toepassing dient te zijn op de oplegging van administratieve boeten in het kader van toezichttaken van de ECB. Om die reden dient een verwijzing toegevoegd te worden naar de in artikel 4 ter beschreven besluitvormingsprocedure.
   Artikel 3 — Procedurele regels
   De verwijzing in de eerste zin van artikel 3, lid 1, naar de directie als het orgaan dat bevoegd is een niet-nalevingsprocedure in te stellen dient geschrapt te worden, zodat de ECB de mogelijkheid krijgt te bepalen, krachtens een conform artikel 6, lid 2, vast te stellen verordening, welk intern orgaan het onderzoek van een gestelde niet-naleving dient uit te voeren. De bevoegdheid tot vaststelling van besluiten waarbij een sanctie wordt opgelegd blijft op grond van het nieuwe artikel 4 ter bij de directie.
   Artikel 3, lid 10, dient zodanig gewijzigd te worden dat het niet alleen verwijst naar taken die zijn toevertrouwd aan het Europees Stelsel van centrale banken, maar ook naar taken die zijn toevertrouwd aan de ECB op basis van artikel 127, lid 6, van het Verdrag. De laatste zin van artikel 3, lid 10, dient zodanig gewijzigd worden dat deze ook de nieuwe toezichtbevoegdheid van de ECB weergeeft.
   Artikel 4 bis — Specifieke regels met betrekking tot de bovengrenzen van sancties die zijn opgelegd door de ECB in de uitoefening van haar toezichttaken
   De bovengrens van administratieve geldelijke sancties die de ECB kan opleggen op basis van artikel 18, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 ter zake van inbreuken op rechtstreeks toepasselijk Unierecht is aanzienlijk hoger dan de bovengrens uit hoofde van Verordening (EG) nr. 2532/98. Dit verschil valt niet te rechtvaardigen aangezien niet-naleving van een ECB-verordening of -besluit niet noodzakelijkerwijs minder ernstig is dan een inbreuk op rechtstreeks toepasselijk Unierecht. Daarom dienen alle administratieve boeten die zijn opgelegd door de ECB aan kredietinstellingen waar zij toezicht op uitoefent binnen het GTM onderworpen te worden aan dezelfde bovengrenzen. De bovengrens voor dwangsommen die door de ECB worden opgelegd in het kader van toezicht dienen ook gewijzigd te worden in overeenstemming met wat hierboven is vermeld.
   Om die reden dient artikel 2, lid 1, niet van toepassing te zijn op administratieve boeten die worden opgelegd door de ECB tijdens de uitoefening van haar toezichttaken.
   Artikel 4 ter — Specifieke procedurele regels voor sancties die zijn opgelegd door de ECB in het kader van uitoefening van haar toezichttaken
   Artikel 25, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 legt het scheidingsbeginsel vast, waarbij de krachtens Verordening (EU) nr. 1024/2013 aan de ECB opgedragen taken gescheiden dienen uitgeoefend te worden ten opzichte van de monetaire beleidstaken en andere taken van de ECB. Op basis van dit artikel moet Verordening (EG) nr. 2532/98 gewijzigd worden in die zin dat hierin een besluitvormingsproces wordt vastgelegd waar de Raad van toezicht en de Raad van bestuur van de ECB onderdeel van uitmaken, in lijn met artikel 26 van Verordening (EU) nr. 1024/2013, met betrekking tot de oplegging van administratieve boeten op toezichtgebied. Dit is tevens in overeenstemming met de basisbeginselen voor effectief banktoezicht van het Bazels Comité voor bankentoezicht (7) en de noodzaak te verzekeren dat de autoriteiten die sancties opleggen aan entiteiten dezelfde zijn als de autoriteiten die daar toezicht op uitoefenen.
   Een door de Raad van bestuur in het kader van toezicht genomen besluit tot oplegging van een administratieve boeten wordt onderworpen aan toetsing door de Administratieve Raad voor toetsing, zoals voorzien in artikel 24 van Verordening (EU) nr. 1024/2013, indien een natuurlijke persoon of rechtspersoon om toetsing van een dergelijk besluit verzoekt, mits het besluit is gericht tot, of van direct en individueel belang is voor die persoon. Om die reden dient Verordening (EG) nr. 2532/98 gewijzigd te worden in die zin dat er een toetsingsprocedure in wordt opgenomen waar de Administratieve Raad voor toetsing bij wordt betrokken, in overeenstemming met artikel 24 van Verordening (EU) nr. 1024/2013 met betrekking tot de oplegging van administratieve boeten op toezichtgebied.
   Om die reden dient artikel 3, lid 1 tot en met 8, niet van toepassing te zijn op administratieve boeten die betrekking hebben op de uitoefening door de ECB van haar toezichttaken.
   Artikel 4 quater — Specifieke termijnen voor administratieve boeten die zijn opgelegd in het kader van toezicht
   Er is gebleken dat de termijnen die van toepassing zijn op de oplegging en handhaving van sancties met betrekking tot de niet-toezichttaken van de ECB goed functioneren, met name dankzij de relatief eenvoudige vereiste onderzoek dat moet uitwijzen of er sprake is geweest van niet-naleving, bijvoorbeeld niet-naleving van vereisten inzake minimumreserves, regels met betrekking tot beleenbaar onderpand, statistische rapportagevereisten. Gezien het feit dat onderzoek van beweerde gevallen van niet-naleving op toezichtgebied complexer is, zouden voor de bevoegdheid tot oplegging en handhaving van een administratieve boeten op dat gebied langere termijnen moeten gelden dan voor sancties met betrekking tot niet-toezichttaken. Dit sluit ook aan bij de termijnen die zijn neergelegd in Verordening (EG) nr. 1/2003 met betrekking tot inbreuken op mededingingsregels. Aangezien alle administratieve sancties die de ECB kan opleggen aan ondernemingen in het kader van toezicht onderworpen moeten zijn aan dezelfde termijnen, ongeacht of deze betreking hebben op inbreuk op een ECB-besluit of -verordening of op niet-naleving van rechtstreeks toepasselijk Unierecht, dienen de in artikel 4 quater vastgelegde termijnen van toepassing te zijn op administratieve boeten die door de ECB worden opgelegd in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken.
   De opschorting en stuiting van deze termijnen moet dienovereenkomstig gereguleerd worden, waarbij rekening gehouden wordt met het feit dat niet-nalevingsprocedures in het kader van toezicht kunnen overlappen met strafrechtelijke onderzoeken en procedures met betrekking tot dezelfde feiten.
   Om die reden dient artikel 4 niet van toepassing te zijn op administratieve boeten die betrekking hebben op de uitoefening door de ECB van haar toezichttaken.

      Aanbeveling voor een:

         „VERORDENING VAN DE RAAD
         tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2532/98 met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, inzonderheid artikel 132, lid 3,
         Gezien de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid artikel 34.3,
         Gezien de aanbeveling van de Europese Centrale Bank,
         Gezien het advies van het Europees Parlement,
         Gezien het advies van de Europese Commissie,
         Handelend in overeenstemming met de procedure die is vastgelegd in artikel 129, lid 4, van het Verdrag en in artikel 41 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Verordening (EG) nr. 2532/98 van de Raad (8) specificeert, in overeenstemming met artikel 34.3 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank (hierna de „ESCB-statuten), de maxima en de condities op basis waarvan de Europese Centrale Bank (ECB) gerechtigd is boeten of dwangsommen op te leggen aan ondernemingen die verplichtingen op basis van haar verordeningen en besluiten niet naleven.

                     (2)

                     De ECB heeft Verordening (EG) nr. 2532/98 toegepast bij de oplegging van sancties inzake de diverse bevoegdheidsterreinen van de ECB, waaronder in het bijzonder de implementatie van het monetaire beleid van de Unie, de werking van betalingssystemen en het verzamelen van statistische informatie.

                     (3)

                     Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad (9) verschaft de ECB het recht om aan kredietinstellingen waarop zij toezicht uitoefent: a) administratieve geldelijke boeten op te leggen indien deze instellingen vereisten op basis van rechtstreeks toepasbaar Unierecht schenden; en b) sancties op te leggen indien een ECB-verordening of -besluit niet nageleefd wordt (hierna gezamenlijk „administratieve boeten”).

                     (4)

                     Artikel 18, lid 7, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 stelt dat de ECB, voor de uitvoering van de aan haar bij deze verordening opgedragen taken, krachtens Verordening (EG) nr. 2532/98 sancties kan opleggen wanneer een inbreuk op ECB-verordeningen of -besluiten wordt gepleegd.

                     (5)

                     Verordening (EU) nr. 1024/2013 bevat een brede reeks bepalingen die rechtstreeks relevant zijn voor de bevoegdheden van de ECB tot oplegging van administratieve boeten in het kader van haar toezichttaken. In dit opzicht is een aantal bepalingen uit Verordening (EG) nr. 2532/98 in strijd met Verordening (EU) nr. 1024/2013. Het is daarom noodzakelijk om vast te stellen welke regels uit Verordening (EG) nr. 2532/98 gewijzigd moeten worden teneinde een coherente regeling vast te stellen met betrekking tot de oplegging van sancties door de ECB in het kader van de uitoefening van de toezichttaken die aan haar zijn opgedragen bij Verordening (EU) nr. 1024/2013.

                     (6)

                     De ECB dient besluiten te publiceren waarbij administratieve geldelijke boeten worden opgelegd vanwege schendingen van rechtstreeks toepasbaar Unierecht en sancties vanwege schendingen van ECB-verordeningen of -besluiten op zowel toezichtgebied als niet-toezichtgebied, tenzij een dergelijke publicatie disproportioneel zou zijn gezien de ernst van een aan een onderneming opgelegde sanctie of indien dit de stabiliteit van de financiële markten in gevaar zou brengen.

                     (7)

                     Teneinde een consistente aanpak te garanderen van in gelijke mate ernstige gevallen van niet-naleving, dient de bovengrens van een boete die de ECB in het kader van toezicht kan opleggen aan een onderneming bij niet-naleving van een ECB-verordening of -besluit niet te verschillen van de bovengrens van een boete die de ECB kan opleggen aan een onderneming voor een inbreuk op rechtstreeks toepasselijk Unierecht. Alle boeten die door de ECB worden opgelegd in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken dienen daarom dezelfde bovengrens te hebben.

                     (8)

                     De ECB moet in staat zijn dwangsommen op te leggen aan ondernemingen teneinde hen te dwingen een ECB-verordening of -besluit in het kader van toezicht na te leven of om een einde te maken aan een geval van voortdurende niet-naleving. De bovengrens van dwangsommen dient afgestemd te zijn op de bovengrens van de boeten die van toepassing zijn in het kader van toezicht.

                     (9)

                     Artikel 25 van Verordening (EU) nr. 1024/2013 legt het scheidingsbeginsel vast, waarbij de ECB de krachtens Verordening (EU) nr. 1024/2013 aan haar opgedragen taken gescheiden uitoefent van, en zonder afbreuk te doen aan, de monetairebeleidstaken en andere taken. Ter versterking van dit scheidingsbeginsel is een Raad van toezicht ingesteld op basis van artikel 26, die onder meer verantwoordelijk is voor de voorbereiding van ontwerpbesluiten voor de Raad van bestuur van de ECB op toezichtgebied. Daarnaast zijn de door de Raad van bestuur van de ECB genomen besluiten, krachtens de voorwaarden van artikel 24 daarvan, onderworpen aan toetsing door de Administratieve Raad voor toetsing. Rekening houdend met het scheidingsbeginsel en de instelling van de Raad van toezicht en de Administratieve Raad voor toetsing, dienen twee aparte procedures van toepassing te zijn: a) indien de ECB het opleggen van administratieve boeten overweegt in het kader van uitoefening van haar toezichttaken, worden besluiten daartoe genomen door de Raad van bestuur van de ECB op basis van een compleet ontwerpbesluit van de Raad van toezicht en afhankelijk van toetsing door de administratieve raad voor toetsing; en b) indien de ECB het opleggen van sancties overweegt in het kader van de uitoefening van haar niet-toezichttaken, worden besluiten daartoe genomen door de directie van de ECB, afhankelijk van toetsing door de Raad van bestuur van de ECB.

                     (10)

                     Vanwege de complexiteit van het onderzoek van niet-naleving op toezichtgebied dient de bevoegdheid tot oplegging en handhaving van administratieve boeten met betrekking tot de toezichttaken van de ECB onderworpen te zijn aan langere termijnen dan de voor sancties met betrekking tot de niet-toezichttaken van de ECB geldende termijnen. De opschorting en stuiting van deze termijnen moet dienovereenkomstig gereguleerd worden, waarbij rekening gehouden wordt met het feit dat niet-nalevingsprocedures op toezichtgebied kunnen overlappen met strafrechtelijke onderzoeken en procedures die op dezelfde feiten zijn gebaseerd.

                     (11)

                     Verordening (EG) nr. 2532/98 dient dienovereenkomstig gewijzigd te worden.

               HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
         Artikel 1
         Wijzigingen
         Verordening (EG) nr. 2532/98 wordt als volgt gewijzigd:

                     1)

                     Artikel 1 wordt als volgt gewijzigd:

                                 a)

                                 punt 6 wordt vervangen door:
                                 „„dwangsommen”: door een onderneming te betalen geldbedragen, als sanctie voor een geval van voortdurende niet-naleving, of met het oog op het dwingen van de betrokken personen tot naleving van de ECB-toezichtverordeningen en -besluiten. Dwangsommen worden in rekening gebracht voor elke dag dat de niet-naleving voortduurt a) gerekend vanaf de dag van kennisgeving van een beschikking krachtens artikel 3, lid 1, tweede alinea, die beëindiging van de niet-naleving voorschrijft; of b) indien de voortdurende niet-naleving valt onder artikel 18, lid 7, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (10), in overeenstemming met de procedure die is vastgelegd in artikel 4 ter van deze verordening.

                                    (10)  PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63.”."

                                 b)

                                 punt 7 wordt vervangen door:
                                 „„sancties”: boeten en dwangsommen.”.

                     2)

                     Na artikel 1 wordt het volgende artikel 1 bis ingevoegd:
                     „Artikel 1 bis
                     Algemene beginselen en toepassingsgebied
                     1.   Deze verordening is van toepassing op de oplegging door de ECB van sancties aan ondernemingen bij niet-naleving van verplichtingen die voortvloeien uit ECB-besluiten en -verordeningen, tenzij expliciet anders bepaald.
                     2.   De regels die van toepassing zijn op de oplegging door de ECB van administratieve geldelijke boeten in het kader van haar toezichttaken, zulks vanwege schendingen van direct toepasselijk Unierecht en sancties vanwege schendingen van ECB-verordeningen en -besluiten (hierna gezamenlijk de „administratieve boeten”) wijken af van de regels die zijn vastgelegd in de artikelen 2 tot en met 4 in de mate zoals bepaald in de artikelen 4 bis tot en met 4 quater.
                     3.   De ECB kan ieder besluit tot oplegging van een administratieve geldelijke sanctie aan een onderneming wegens schendingen van direct toepasselijk Unierecht en sancties vanwege schendingen van ECB-verordeningen of -besluiten, zulks zowel op toezichtgebied alsook op niet-toezichtgebied publiceren, ongeacht of hiertegen beroep is ingesteld of niet. De ECB verricht een dergelijke publicatie in overeenstemming met het betreffende Unierecht, onafhankelijk van nationale wetten of regelingen, en tevens, indien het betreffende Unierecht bestaat uit richtlijnen, nationale wetgeving die deze richtlijnen implementeren.”.

                     3)

                     Artikel 2, lid 4, wordt als volgt vervangen:
                     „4.   Indien een schending het niet-uitvoeren van een taak betreft, betekent sanctieoplegging niet dat het bedrijf ontheffing van die taakuitvoering verkijgt, tenzij het vastgestelde besluit overeenkomstig artikel 3, lid 4, of artikel 4 ter expliciet het tegendeel vermeldt.”.

                     4)

                     Artikel 3 wordt als volgt gewijzigd:

                                 a)

                                 de eerste zin van lid 1 wordt vervangen door:
                                 „Het besluit van de ECB al dan niet een niet-nalevingsprocedure in te stellen wordt ofwel op eigen initiatief genomen ofwel op basis van een motie daartoe die bij de ECB is ingediend door de bevoegde nationale centrale bank van de lidstaat in wiens rechtsgebied de vermeende niet-naleving zich heeft voorgedaan.”;

                                 b)

                                 lid 10 wordt vervangen door:
                                 „Als de niet-naleving uitsluitend verband houdt met een krachtens de ESCB-statuten en het Verdrag aan het ESCB of de ECB opgedragen taak, kan een niet-nalevingsprocedure alleen op grond van deze verordening worden ingeleid, ongeacht eventuele bestaande nationale wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen die voorzien in een aparte procedure. Als de niet-naleving tevens verband houdt met een of meer gebieden die buiten de bevoegdheid van het ESCB of de ECB vallen, bestaat het recht om een niet-nalevingsprocedure krachtens deze verordening in te leiden ongeacht enig recht van een bevoegde nationale instantie om andere procedures in te leiden in verband met deze buiten de bevoegdheid van het ESCB of de ECB vallende gebieden. Deze bepaling geldt onverminderd de toepassing van het strafrecht en de bevoegdheden op het gebied van bedrijfseconomisch toezicht in de deelnemende lidstaten, in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad.”.

                     5)

                     De volgende artikelen 4 bis tot en met 4 quater worden ingevoegd:
                     „Artikel 4 bis
                     Specifieke regels met betrekking tot de bovengrenzen van sancties die zijn opgelegd door de ECB in de uitoefening van haar toezichttaken
                     1.   In afwijking van artikel 2, lid 1, dient de ECB, in geval van niet-naleving van besluiten en verordeningen die door de ECB zijn vastgesteld in het kader van de uitoefening van haar toezichttaken, bij het opleggen van boeten en dwangsommen de volgende maxima in acht te nemen:

                                 a)

                                 boeten bedragen ten hoogste tweemaal het bedrag van de behaalde winsten of vermeden verliezen als gevolg van de niet-naleving indien deze kunnen worden bepaald, of 10 % van de totale jaaromzet van de onderneming;

                                 b)

                                 dwangsommen bedragen ten hoogste 5 % van de gemiddelde dagomzet per dag dat de niet-naleving voortduurt. Dwangsommen kunnen gedurende maximaal zes maanden worden opgelegd vanaf de datum die is bepaald in het besluit waarbij de dwangsom is opgelegd.

                           2.   Voor de toepassing van lid 1 gelden de volgende definities: a) „jaaromzet”: de jaaromzet van een rechtspersoon, zoals gedefinieerd in relevant Unierecht, op basis van de meest recente beschikbare jaarrekening van een dergelijke persoon. Indien de onderneming een dochter is van een moederonderneming wordt de betreffende totale jaaromzet gevormd door de totale jaaromzet die blijkt uit de meest recente beschikbare geconsolideerde jaarrekening van de uiteindelijke moederonderneming in de groep die onder toezicht staat van de ECB; b) „gemiddelde dagomzet”: de jaaromzet zoals gedefinieerd onder a) en gedeeld door 365.
                     Artikel 4 ter
                     Specifieke procedurele regels voor sancties die zijn opgelegd door de ECB in de uitoefening van haar toezichttaken
                     1.   In afwijking van artikel 3, lid 1 tot en met 8, zijn de regels die in dit artikel zijn vastgesteld van toepassing op niet-naleving van besluiten en verordeningen die door de ECB zijn vastgesteld in de uitoefening van haar toezichttaken.
                     2.   Nadat de niet-nalevingsprocedure is afgerond in overeenstemming met de regels die door de ECB vastgesteld worden op basis van artikel 6, lid 2, legt de Raad van toezicht een compleet ontwerpbesluit tot oplegging van een sanctie aan de betreffende onderneming voor aan de Raad van bestuur, in overeenstemming met de procedure die is vastgelegd in artikel 26, lid 8, van Verordening (EU) nr. 1024/2013. Voorafgaande aan de indiening door de Raad van toezicht van het complete ontwerpbesluit aan de Raad van bestuur vindt een hoorzitting plaats met betrekking tot de vermeende niet-naleving door de betreffende onderneming.
                     3.   De betreffende onderneming heeft het recht om een verzoek in te dienen tot toetsing door de Administratieve Raad voor toetsing van het besluit krachtens lid 2 dat is genomen door de Raad van bestuur, in overeenstemming met de procedure die is vastgesteld in artikel 24 van Verordening (EU) nr. 1024/2013.
                     Artikel 4 quater
                     Specifieke termijnen administratieve boeten die zijn opgelegd door de ECB in de uitoefening van haar toezichttaken
                     1.   In afwijking van artikel 4 vervalt het recht tot het nemen van een besluit tot oplegging van een administratieve boete met betrekking tot niet-naleving van rechtstreeks toepasselijke Unierechthandelingen alsmede besluiten en verordeningen die door de ECB zijn vastgesteld in de uitoefening van haar toezicht taken vijf jaar nadat de niet-naleving zich heeft voorgedaan of, in een geval van voortdurende niet-naleving, vijf jaar nadat de niet-naleving eindigde.
                     2.   Acties die door de ECB worden ondernomen in het kader van het onderzoek van of procedures met betrekking tot niet-naleving hebben als gevolg dat de in lid 1 bedoelde termijn wordt gestuit. De verjaringstermijn wordt gestuit met ingang van de datum waarop de betreffende onder toezicht staande entiteit in kennis wordt gesteld van de actie. Iedere stuiting zorgt ervoor dat de termijn opnieuw aanvangt. De termijn is echter niet langer dan een periode van tien jaar nadat de niet-naleving zich voordeed of, in een geval van voortdurende niet-naleving, tien jaar nadat de niet-naleving eindigde.
                     3.   De in de voorgaande leden beschreven termijnen kunnen verlengd worden indien: a) een besluit van de Raad van bestuur onderworpen is aan toetsing door de Administratieve Raad voor toetsing of onderwerp is van een beroepsprocedure bij het Hof van Justitie van de Europese Unie; of b) een strafrechtelijke procedure aanhangig is tegen de betreffende onderneming met betrekking tot dezelfde feiten. In dat geval worden de in de vorige leden beschreven termijnen verlengd met een periode die benodigd is voor de toetsing van het besluit door de Administratieve Raad voor toetsing of het Hof van Justitie of totdat de strafrechtelijke procedure tegen de betreffende onderneming is beëindigd.
                     4.   Een handeling van de ECB die bedoeld is om betaling af te dwingen of ter handhaving van betalingstermijnen en -voorwaarden op basis van de opgelegde administratieve boete heeft als gevolg dat de verjaringstermijn voor de handhaving van de sancties wordt gestuit. Het recht van de ECB tot handhaving van een besluit tot oplegging van een administratieve boete verjaart vijf jaar nadat een dergelijk besluit is vastgesteld. De verjaringstermijn voor de handhaving van administratieve boeten wordt opgeschort:

                                 a)

                                 totdat de uiterste termijn voor betaling van de opgelegde administratieve boete is verstreken;

                                 b)

                                 indien handhaving van betaling van de opgelegde administratieve boete is opgeschort als gevolg van een besluit van de Raad van bestuur of van het Hof van Justitie.”

               Artikel 2
         Dit besluit treedt in werking op [datum].

            Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten, zulks overeenkomstig het Verdrag.”

      Gedaan te Frankfurt am Main, 16 april 2014.

            De president van de ECB

         Mario DRAGHI

      (1)  Verordening (EG) nr. 2532/98 van de Raad van 23 november 1998 met betrekking tot de bevoegdheid van de ECB om sancties op te leggen (PB L 318 van 27.11.1998, blz. 4). De Europese Centrale Bank legde al eerder haar Aanbeveling ECB/1998/9 voor een verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen (PB C 246 van 6.8.1998, blz. 9) voor aan de Raad.

      (2)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63).

      (3)  Artikel 18, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1024/2013.

      (4)  Artikel 18, lid 7, van Verordening (EU) nr. 1024/2013.

      (5)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (ECB/2014/17) (PB L 141 van 14.5.2014, blz. 1).

      (6)  Zie bijvoorbeeld de tweede alinea van artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) Nr. 946/2012 van de Commissie van 12 juli 2012 ter aanvulling van Verordening (EG) nr. 1060/2009 van het Europees Parlement en de Raad met procedureregels betreffende door de Europese Autoriteit voor effecten en markten aan ratingbureaus opgelegde geldboetes, met inbegrip van bepalingen inzake het recht van verweer en termijnbepalingen (PB L 282 van 16.10.2012, blz. 23); artikel 66, lid 1, van Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (PB L 201 van 27.7.2012, blz. 1); artikel 16, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 646/2012 van de Commissie van 16 juli 2012 houdende vaststelling van uitvoeringsbepalingen inzake boeten en dwangsommen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 216/2008 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 187 van 17.7.2012, blz. 29); artikel 36 ter, lid 1, van Verordening (EU) nr. 513/2011 van 11 mei 2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1060/2009 inzake ratingbureaus (PB L 145 van 31.5.2011, blz. 30); artikel 25, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 216/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels op het gebied van burgerluchtvaart en tot oprichting van een Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, houdende intrekking van Richtlijn 91/670/EEG, Verordening (EG) nr. 1592/2002 en Richtlijn 2004/36/EG (PB L 79 van 19.3.2008, blz. 1); artikel 15 van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (de „EG-concentratieverordening”) (PB L 24 van 29.1.2004, blz. 1); artikel 24 van Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1 van 4.1.2003, blz. 1).

      (7)  Zie basisbeginsel 1, meer specifiek essentieel criterium 6, sub b), en basisbeginsel 11, meer specifiek essentieel criterium 7 van de basisbeginselen voor effectief banktoezicht van het Bazels Comité voor bankentoezicht van september 2012: beide vereisen dat voor een effectief systeem van banktoezicht duidelijke verantwoordelijkheden en doelen moeten worden vastgelegd voor iedere autoriteit die betrokken is bij het toezicht van banken en bankgroepen, inclusief de bevoegdheid van de toezichthouder om verscheidene sancties op te leggen, en vereisen tevens dat de toezichthouder een aantal toereikende toezichtinstrumenten tot zijn beschikking heeft waarmee tijdige corrigerende acties kunnen worden gerealiseerd, inclusief het opleggen van sancties aan banken. Beschikbaar op de website van de Bank voor internationale betalingen: www.bis.org

      (8)  Verordening (EG) nr. 2532/98 van de Raad van 23 november 1998 met betrekking tot de bevoegdheid van de ECB om sancties op te leggen (PB L 318 van 27.11.1998, blz. 4).

      (9)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63).


				|

		52013DC0368

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Malta met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Malta voor de periode 2012-2016 /* COM/2013/0368 final - 2013/ () */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2013
van Malta
met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Malta voor de
periode 2012-2016

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], en met
name artikel 5, lid 2,
Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het
Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de
preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden[2], en met
name artikel 6, lid 1,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[3],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[4],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Op 26 maart 2010 heeft de
Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor
een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie; deze Europa 2020-strategie moet
voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op
de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)       De Raad heeft op 13 juli 2010
op basis van de voorstellen van de Commissie een aanbeveling inzake de globale
richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014)
vastgesteld en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor
het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[5] vastgesteld, die samen de "geïntegreerde
richtsnoeren" vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal
economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening
te houden.
(3)       Op 29 juni 2012 hebben de
staatshoofden en regeringsleiders besloten tot een Pact voor groei en banen,
dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de
EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en
beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het
niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard
vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te
verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.
(4)       Op 6 juli 2012 heeft de Raad
een aanbeveling over het nationale hervormingsprogramma voor 2012 van Malta
vastgesteld en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van
Malta voor de periode 2011-2015 uitgebracht.
(5)       Op 28 november 2012 heeft de
Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse[6] en
daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2013 voor coördinatie van
het economisch beleid. Ook op 28 november 2012 heeft de Commissie op grond van
Verordening (EU) nr. 1176/2011 het Waarschuwingsmechanismeverslag[7]
aangenomen. Daarin werd Malta genoemd als een van de lidstaten die aan een
diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.
(6)       Op 14 maart 2013 heeft de
Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit,
begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij
benadrukte dat moet worden gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke
begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de
economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de
werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de
overheidsdiensten.
(7)       Op 10 april 2013 heeft de
Commissie de uitkomsten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie[8] voor
Malta die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011
heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Malta
wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog
moeten worden gehouden en een beleidsoptreden verdienen. Met name de
ontwikkelingen in de banksector en op de vastgoedmarkt vereisen nauwlettend
toezicht. De houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn vergt
beleidsmatige aandacht.
(8)       Malta heeft op 30 april 2013
zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2016 en zijn nationale hervormingsprogramma
voor 2013 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn
beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.
(9)       In het licht van de
overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van
het stabiliteitsprogramma 2012 is de Raad van oordeel dat het aan de
begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische
scenario aannemelijk is. De Raad heeft zijn beschikking betreffende het bestaan
van een buitensporig tekort op Malta op 4 december 2012 ingetrokken naar
aanleiding van zijn correctie in 2011, die op basis van de najaarsprognoses van
de Commissie van 2012 houdbaar leek. Niettemin werd voor Malta in 2012 een
overheidstekort van 3,3 % van het bbp geconstateerd, wederom boven de
referentiewaarde van 3 % van het bbp. De in het programma opgenomen
begrotingsstrategie heeft tot doel het tekort langzamerhand terug te brengen
van 3,3 % van het bbp in 2012 tot 0,8 % van het bbp in 2016, waarmee
de middellangetermijndoelstelling geleidelijk in zicht komt. Het programma
bevestigt de middellangetermijndoelstelling van een structureel evenwicht,
hetgeen ambitieuzer is dan het stabiliteits- en groeipact vereist, maar volgens
de planning wordt dat niet binnen de programmaperiode gehaald. Voor de in het
programma opgenomen tekortdoelstelling voor 2013 wordt uitgegaan van relatief
hoge belastinginkomsten, die niet volledig kunnen worden verklaard uit het
onderliggende macro-economische scenario. Bovendien wordt die doelstelling niet
onderbouwd door specifieke maatregelen, en dat geldt ook voor de daaropvolgende
jaren. Als gevolg daarvan bedraagt de wijziging van het geplande (herberekende)
structurele saldo aanzienlijk meer dan in de prognoses van de Commissie.
Volgens die prognoses gaat het structurele saldo er bij ongewijzigd beleid in
2013 namelijk slechts ¼ procentpunt van het bbp op vooruit, en in 2014 ook maar
marginaal. De overheidsschuld zal naar verwachting gedurende de hele
programmaperiode onder de grenswaarde van 60% van het bbp blijven. De nationale
autoriteiten verwachten dat de schuld in 2014 zal oplopen tot 74,2 % van
het bbp en daarna zal beginnen te dalen tot 70 % in 2016. Volgens de
voorjaarsprognoses van de Commissie voor 2013 zal de schuldquote iets sneller
stijgen, tot 74,9 % in 2014, aangezien verwacht wordt dat het primaire
tekort zal blijven toenemen. Gelet op de correctie van het buitensporig tekort
in 2011, bevindt Malta zich in een overgangsperiode van drie jaar, vanaf 2012,
voor de toepassing van de benchmark voor de schuldreductie. Malta heeft in 2012
onvoldoende voortgang geboekt op weg naar naleving van het schuldcriterium, en
zal dat naar verwachting in de periode 2013-2014 ook niet doen. Hoewel het
begrotingskader van Malta tamelijk flexibel is, vormen het niet-bindende
karakter en de korte planninghorizon voor de begroting geen ondersteuning van
een gezonde begrotingssituatie. Richtlijn 2011/85/EU tot vaststelling van
voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten is nog niet omgezet en
is er nog geen regel inzake het structurele begrotingssaldo ingesteld, zoals
bepaald in het Verdrag inzake Stabiliteit, Coördinatie en Bestuur. In het
stabiliteitsprogramma spreekt de regering haar intentie uit om een
begrotingsraad op te zetten, maar daarvoor bestaan nog geen concrete plannen.
(10)     Naleving en ontwijking van de
belastingwetgeving blijven een uitdaging vormen voor de kwaliteit van de
overheidsfinanciën. De autoriteiten hebben een aantal relevante maatregelen
ingevoerd en er zitten nog meer maatregelen in de pijplijn, maar de uitvoering
moet nauwgezet worden gevolgd, aangezien er tot dusverre geen resultaat is
gezien. De fiscale prikkels voor ondernemingen om schulden te maken, zijn nog
steeds zeer hoog. In 2012 prijkte Malta als tweede op de lijst van landen met
het grootste gat tussen de fiscale behandeling van schulden en de financiering
met eigen vermogen van nieuwe investeringen. Deze bevoordeling van schulden kan
tot een veel te hoge schuldenlast van het bedrijfsleven en tot een inefficiënte
kapitaalallocatie leiden. Malta is een van de weinige lidstaten die geen enkele
voorziening hebben om iets te doen tegen de bevoordeling van schulden.
(11)     Malta heeft nog steeds
problemen ten aanzien van de houdbaarheid van zijn overheidsfinanciën vanwege
het begrotingseffect van de vergrijzing, dat naar verwachting aanzienlijk boven
het EU-gemiddelde zal liggen. De toename van de pensioenuitgaven neemt meer dan
de helft van de totale voorziene toename aan leeftijdsgebonden uitgaven voor
hun rekening, terwijl de wettelijke pensioenleeftijd in vergelijking met andere
lidstaten laag blijft en de stijging daarvan die bij de hervormingen van 2006
wettelijk is vastgelegd, langzaam is. Om de houdbaarheid te garanderen, is nog
een hervorming nodig, waarbij erop moet worden toegezien dat de pensioenen
toereikend blijven en iets moet worden gedaan aan de intergenerationele
schuldenproblematiek. Weliswaar zijn besprekingen gevoerd met de sociale
partner, maar daaruit zijn geen voorstellen voor verdere pensioenhervormingen
naar voren gekomen. De arbeidsparticipatie van oudere werknemers is laag en er
moet nog een brede strategie voor actief ouder worden ontwikkeld. Beperkte
toegankelijkheid van de zorg, kan, in combinatie met de voorziene vergrijzing
van de bevolking, op lange termijn tot hoge gezondheidszorgkosten leiden. De
administratieve capaciteit op het gebied van overheidsopdrachten is zwak, wat
leidt tot gecompliceerde en langdurige procedures.
(12)     De maatregelen die zijn
genomen om het percentage vroegtijdige schoolverlaters te verlagen, waaronder
de recente lancering van het voorbereidende proces dat moet leiden tot een
strategie op het gebied van vroegtijdig schoolverlaten worden verwelkomd, onder
meer om de kloof tussen de vraag naar bepaalde vaardigheden en het aanbod daarvan
te verkleinen. De doeltreffendheid van de beleidsinspanningen hangt af van de
juiste en tijdige uitvoering, die vervolgens ook nauwlettend moet worden
gevolgd. Niettemin vormt de gebrekkige aansluiting van onderwijs en opleiding
op de behoeften van de arbeidsmarkt een groot knelpunt. Van de geplande vorming
van één leerlingenstelsel dat verschillende kwalificatieniveaus dekt, wordt ook
verwacht dat het zal bijdragen tot een beroepsbevolking die is toegesneden voor
de behoeften van de arbeidsmarkt.
(13)     Malta heeft ook belangrijke
stappen gezet om de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces te bevorderen,
met name door verbetering van de mogelijkheden om werk en gezin te combineren.
De arbeidsparticipatie van vrouwen blijft toenemen, mede onder invloed van een
gunstig cohorteffect. Er is echter ruimte voor verbetering: de
arbeidsparticipatie van vrouwen blijft namelijk nog steeds laag, onder meer als
gevolg van ouderschap; het verschil in arbeidsparticipatie tussen mannen en
vrouwen is het grootste in de EU. Het bevorderen van flexibele
arbeidsregelingen en de voorziening van betaalbare kinder- en naschoolse opvang
voor een breder segment van de bevolking kan bijdragen aan een verdere toename
van de arbeidsparticipatie van vrouwen.
(14)     Malta's mechanisme om de lonen
aan te passen aan de kosten van levensonderhoud heeft specifieke kenmerken die
het negatieve effect ervan op de algemene arbeidsmarktprestaties en
loonaanpassing lijken te verzachten: het mechanisme voorziet in een forfaitaire
toename, waardoor boven het referentiebasissalaris slechts een gedeeltelijke
doorrekening van de inflatie in de lonen plaatsvindt, waarbij op micro- en
macroniveau afwijkingsclausules beschikbaar zijn en de loononderhandelingen
volledig gedecentraliseerd zijn. Niettemin kleeft aan het mechanisme potentieel
nog een probleem ten aanzien van de flexibiliteit van de werkelijke lonen
wanneer de economie door een zeer diep dal gaat; in die gevallen hindert het de
aanpassing van de arbeidsmarkt en het concurrentievermogen. De prijsfluctuatie
van sommige onderdelen van de prijsindex die in het mechanisme worden gebruikt,
met name energieprijzen, kunnen de inflatie aanjagen via loon-prijsspiralen.
Daarom zijn de verzameling van gegevens over loon en productiviteit op
sectoraal niveau en nauwlettend toezicht op de effecten van het
loonindexeringsmechanisme essentieel om potentiële risico's te verzachten. De
Maltese autoriteiten moeten het effect van het mechanisme op de economie van
nabij volgen en bereid zijn het te hervormen indien nodig.
(15)     Het concurrentievermogen van
Malta blijft risico lopen door de zeer beperkte diversificatie en de slechte
milieuprestaties van zijn energievoorziening, wat tot hoge
elektriciteitstarieven leidt. De slechte financiële situatie van de voornaamste
energieleverancier (Enemalta) vergroot de onzekerheid, maar de
elektriciteitverbinding met Sicilië zal naar verwachting na 2014 voor
verlichting van de problematiek zorgen. Hoewel met een aantal initiatieven
verder is gegaan, waaronder de introductie van fotovoltaïsche energie, blijft
het aandeel hernieuwbare energiebronnen bijzonder gering en de haalbaarheid van
grote projecten, zoals de ontwikkeling van windmolenparken, lijkt op het spel
te staan. Er is vooruitgang geconstateerd wat de energie-efficiëntie betreft,
met name voor openbare gebouwen, dankzij financiële ondersteuning van de EU. De
milieuprestatie van het Maltese vervoerssysteem is ook slecht. Een brede
vervoersstrategie om het openbaar vervoer, het wegennet en de CO2-prestaties
van het vervoerssysteem te verbeteren en het gebruik van andere soorten vervoer
dan personenwagens verder te stimuleren, zouden Malta ten goede komen.
(16)     De bankensector in Malta is
zeer groot in vergelijking met de binnenlandse economie. Hoewel dit
voornamelijk een gevolg is van niet-systeemkritische binnenlandse en
internationale banken, die maar in beperkte mate aan de binnenlandse economie
blootstaan, moeten deze niettemin onder streng toezicht blijven staan om
negatieve gevolgen voor de financiële stabiliteit ten gevolge van hun
activiteiten te voorkomen. De binnenlandse banken blijven in hoge mate
blootstaan aan ontwikkelingen op de vastgoedmarkt, maar ondertussen blijft het
aantal specifieke voorzieningen voor verliezen op leningen relatief gering. Er
zijn beleidsdiscussies gevoerd, maar de resultaten daarvan moeten nog in
passende regelgeving worden omgezet. Het rechtssysteem heeft te maken met
inefficiëntie die een risico vormt voor de financiële stabiliteit. De lange
tijd die nodig is voor de afhandeling van faillissementen blokkeert de
efficiënte handhaving van de zakelijke zekerheden. In tijden van economische
stress kunnen de bankbalansen hierdoor extra onder druk komen te staan waardoor
de verliezen toenemen, hetgeen resulteert in een noodzaak tot herkapitalisatie.
(17)     In de context van het Europees
semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van
Malta verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale
hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd.
Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een
houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Malta, maar is zij ook
nagegaan of de EU-regels en ‑richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de
noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie te versterken
door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar
aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande
aanbevelingen 1 tot en met 5 weergegeven.
(18)     In het licht van deze
beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma van Malta onderzocht. Zijn
advies[9]
daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.
(19)     In het licht van de diepgaande
evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale
hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn
aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in
aanbeveling 2 en 5 weergegeven,
(20)     In de context van het Europees
semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van
de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke
aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben. Ook Malta
dient erop toe te zien dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering
wordt gegeven,
BEVEELT AAN dat Malta in de periode
2013-2014 actie onderneemt om:
1.           De maatregelen te
specificeren en uit te voeren die nodig zijn om de jaarlijkse structurele
aanpassingsinspanning die de Raad in zijn aanbevelingen in het kader van de BTP
heeft gedaan ter correctie van het buitensporige tekort vóór 2014 op een
houdbare en groeivriendelijke manier, waarbij zo min mogelijk gebruik wordt
gemaakt van eenmalige of tijdelijke maatregelen. Na correctie van het
buitensporig tekort de structurele aanpassingsinspanning in een passend tempo
voort te zetten om tegen 2017 de MTD te halen. In 2013 een bindend, op regels
gebaseerd meerjarig begrotingskader in te stellen. De concrete invulling van
maatregelen te garanderen om de naleving van de belastingwetgeving te
verbeteren en de belastingontduiking te bestrijden, en actie ondernemen om de
fiscale bevoordeling van schulden van ondernemingen te verminderen.
2.           Te zorgen voor
langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën, het pensioensysteem te
hervormen om de verwachte toename van de uitgaven in te tomen, onder meer door
een versnelde verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd, door een koppeling
tussen de pensioengerechtigde leeftijd en de levensverwachting in te voeren en
door particulier pensioensparen te bevorderen. Maatregelen te nemen om de
arbeidsparticipatie van oudere werknemers te verhogen door een brede strategie
voor actief ouder worden te ontwikkelen en in te voeren. Hervormingen in de gezondheidszorg
na te streven om de kosteneffectiviteit van de sector te verhogen, met name
door de openbare eerstelijnszorg te versterken. De efficiëntie te verbeteren en
de lengte van de procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten te
beperken.
3.           Door te gaan met
beleidsinspanningen om vroegtijdig schoolverlaten terug te dringen, met name
door het opzetten van een uitgebreid monitoringsysteem, en de
arbeidsmarktrelevantie van onderwijs en opleiding te vergroten om
vaardigheidslacunes aan te pakken, onder meer door de aangekondigde hervorming
van het leerlingenstelsel. Door te gaan met de ondersteuning van de verbeterde
arbeidsmarktparticipatie van vrouwen door flexibele arbeidsregelingen te
bevorderen, met name door te voorzien in meer en betaalbaardere kinder- en
naschoolse opvang.
4.           Door te gaan met inspanningen
om de energiemix en de energiebronnen te diversifiëren, met name door op
ruimere schaal hernieuwbare energie in te zetten door de
elektriciteitsverbinding met Sicilië tijdig te voltooien. De inspanningen op
peil te houden om energie-efficiëntie te bevorderen en de uitstoot door de
vervoerssector te beperken.
5.           Maatregelen te nemen om de
voorzieningen voor waardeverminderingen op probleemkredieten in de banksector
verder te versterken om de potentiële risico's als gevolg van de blootstelling
aan de vastgoedmarkt te verzachten. De beleidsinspanning te handhaven om strikt
toezicht op de banksector te garanderen, onder meer op de niet-systeemkritische
binnenlandse en internationaal georiënteerde banken. De algemene efficiëntie
van het rechtssysteem te verbeteren, bijvoorbeeld door de tijd die nodig is
voor de oplossing van faillissementen te bekorten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.
[3]               COM(2013) 368 final.
[4]               P7_TA(2013)0052 en P7_TA(2013)0053.
[5]               Besluit 2013/208/EU van de Raad van 22 april 2013.
[6]               COM(2012) 750 final.
[7]               COM(2012) 751 final.
[8]               SWD(2013) 120 final.
[9]               Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG)
nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Raad van 10 juli 2012 over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Italië, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2012-2015

text:
               24.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/46

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 10 juli 2012
   over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Italië, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2012-2015
   2012/C 219/14
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling (4) vastgesteld over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Italië, en advies uitgebracht over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2011-2014.

               (4)

               Op 23 november 2011 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het tweede Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust. Op 14 februari 2012 heeft de Commissie, op basis van Verordening (EU) nr. 1176/2011, haar goedkeuring gehecht aan het Waarschuwingsmechanismeverslag, waarin Italië werd aangewezen als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 1 december 2011 heeft de Raad conclusies aangenomen waarin hij het Comité voor sociale bescherming verzoekt om in samenwerking met het Comité voor de werkgelegenheid en andere comités, de Raad zijn opvattingen kenbaar te maken over de maatregelen die in het kader van de Europa 2020-beleidscyclus worden aanbevolen. Die opvattingen vormen een onderdeel van het advies van het Comité voor de werkgelegenheid.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 15 februari 2012 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2012 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2012 aangenomen.

               (7)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte de noodzaak een gedifferentieerd, groeivriendelijk beleid van begrotingsconsolidatie te voeren, de kredietverschaffing aan de economie te normaliseren, de groei en het concurrentievermogen te bevorderen, de werkloosheid en de sociale gevolgen van de crisis aan te pakken, en de overheidsdiensten te moderniseren.

               (8)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen, verzocht hun toezeggingen tijdig te presenteren, zodat die kunnen worden opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma’s en in de nationale hervormingsprogramma’s.

               (9)

               Op 30 april 2012 heeft Italië zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma 2012 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd. Voorts heeft de Commissie een diepgaande evaluatie uit hoofde van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerd om na te gaan of Italië door macro-economische onevenwichtigheden is geraakt. Op basis van haar diepgaande evaluatie is de Commissie tot de conclusie gekomen dat er in Italië van onevenwichtigheden sprake is, hoewel deze niet buitensporig zijn. De overheidsschuld is reeds in het kader van het stabiliteits- en groeipact zorgvuldig gecontroleerd; niettemin moet bijzondere aandacht worden besteed aan de ontwikkeling van de macro-economische situatie wat de export betreft, om het risico van een negatieve weerslag op de werking van de economie te verminderen.

               (10)

               Op basis van de overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is, waarbij ervan wordt uitgegaan dat de situatie op de financiële markt niet verder verslechtert. Overeenkomstig de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie wordt dit jaar een drastische daling van het bbp verwacht en een geleidelijk herstel ervan in 2013. Overeenkomstig de buitensporigtekortprocedure wordt met de in het stabiliteitsprogramma beschreven budgettaire strategie beoogd het overheidstekort uiterlijk in 2012 terug te dringen tot beneden de bbp-referentiewaarde van het Verdrag van 3 % door middel van verdere uitgavenbeperkingen en extra inkomsten. Na de correctie van het buitensporige tekort bevestigt het stabiliteitsprogramma de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van een evenwichtige begrotingssituatie — het realiseren van een structureel begrotingsevenwicht —, waarmee de vereisten van het stabiliteits- en groeipact op adequate wijze in acht worden genomen. In het programma is gepland dat Italië dit doel in 2013 bereikt, dat wil zeggen een jaar eerder dan in het vorige stabiliteitsprogramma werd beoogd, via de reeds in 2010-2011 aangenomen maatregelen. Op basis van het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5) ligt de geplande gemiddelde jaarlijkse begrotingsinspanning gedurende 2010-2012 boven de door de Raad in het kader van de buitensporigtekortprocedure aanbevolen 0,5 % van het bbp. Het voor 2013 voorziene tempo van de structurele aanpassingen maakt het Italië mogelijk in dat jaar de MTD te bereiken en het geplande groeipercentage van de overheidsuitgaven, rekening houdend met discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde, zou aan het uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact voldoen.
               Volgens het stabiliteitsprogramma zal de overheidsschuldquote in 2012 pieken en daarna steeds sneller beginnen af te nemen, naarmate het primaire overschot toeneemt. In 2013-2014 zal Italië zich in een overgangsperiode bevinden en zijn begrotingsplannen zullen ervoor zorgen dat Italië voldoende vooruitgang boekt ten aanzien van de inachtneming van de benchmark voor de schuldvermindering, zoals ook wordt bevestigd in de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie. Volgens de plannen zal de benchmark voor de schuldvermindering aan het einde van de overgangsfase (2015) worden bereikt. Om de genoemde resultaten op het gebied van het tekort en de schuld te bereiken, is een strikte en volledige budgettaire uitvoering van de in 2010-2011 goedgekeurde corrigerende maatregelen onontbeerlijk.

               (11)

               Wat het begrotingskader betreft, heeft het Italiaanse parlement een wet goedgekeurd waarbij een regel inzake een begroting in evenwicht in de Italiaanse grondwet wordt opgenomen. Er zullen uitvoeringsbepalingen moeten worden vastgesteld om de kernelementen van de regel, dat wil zeggen de gedetailleerde toepassingsregels en de juiste correctiemechanismen en ontsnappingsclausules alsook de noodzakelijke coördinatie tussen de verschillende geledingen van de overheid, nader aan te geven. De regering heeft toegezegd duurzame verbetering van de doeltreffendheid en de kwaliteit van de overheidsuitgaven na te streven door diepgaande analysen van de uitgaven op alle overheidsniveaus te verrichten. Deze analysen moeten het ook mogelijk maken om aan bepaalde uitgavenposten prioriteit te verlenen teneinde de groei te bevorderen. Met ditzelfde doel wordt thans, in het kader van de in maart 2011 genomen maatregelen en met het in november vastgestelde actieplan voor cohesie 2011, aan een herijking van het gebruik van de structuurfondsen gewerkt waarmee ook een snellere gebruikmaking van deze fondsen wordt beoogd. Er zijn evenwel nog belangrijke tekorten in de administratieve capaciteit, die de gebruikmaking van de fondsen met name in de convergentieregio’s in de weg staan.

               (12)

               De structuur van het belastingstelsel en het hoge niveau van belastingontwijking en zwart werk hebben de economische resultaten van Italië negatief beïnvloed. De naleving van de belastingregels en de governance worden eveneens negatief beïnvloed door velerlei soorten belastinguitgaven en zware en complexe administratieve procedures. Hoewel de gedeeltelijke verschuiving van de belastingdruk van de productiefactoren naar consumptie en bezit, die al in hervorming van de wetgeving is vastgelegd, een belangrijke eerste stap is naar een groeivriendelijker belastingstructuur, moet deze verschuiving wel worden voortgezet, waarbij ook verder rekening moet worden gehouden met het herverdelingseffect.

               (13)

               De overeenkomst tussen de sociale partners van juni 2011 over de hervorming van het loononderhandelingskader is in wetgeving omgezet en zal het mogelijk maken dat meer gebruik wordt gemaakt van overeenkomsten op ondernemingsniveau wat ertoe leidt dat meer rekening wordt gehouden met de behoeften van specifieke productieactiviteiten, en daarop moet toezicht worden gehouden. Niettemin moet het systeem van loononderhandelingen verder worden hervormd om het gebrek aan dynamisme in de nominale loonkosten per eenheid in vergelijking met Italië’s handelspartners, waarvan de starheid een van de factoren van het verlies aan concurrentievermogen van de Italiaanse economie is, beter aan te pakken door ook op het nationale sectorale niveau flexibeler regelingen mogelijk te maken. In april 2012 stelde de regering een ambitieuze arbeidsmarkthervorming voor om de aanhoudende problemen op de Italiaanse arbeidsmarkt op te lossen, waaronder de segmentering van die markt. Deze hervorming moet dringend worden goedgekeurd, waarbij erop wordt toegezien dat de doelstelling en de draagwijdte in verhouding blijven tot de problematiek van de Italiaanse arbeidsmarkt. Op de omvang en doeltreffendheid van de liberalisering van de arbeidsvoorziening moet nauwlettend worden toegezien.

               (14)

               Ondanks de inspanningen om de inzetbaarheid van vrouwen te verbeteren, met name door middel van gerichte fiscale stimuleringsmaatregelen, ligt die participatie (46,5 % in 2011) aanmerkelijk onder het gemiddelde van de EU-27 (58,5 % in 2011). Er zijn aanvullende maatregelen vereist voor opvang- en zorgfaciliteiten voor kinderen en ouderen. De uitdaging is bijzonder groot voor oudere werkneemsters in de particuliere sector, aangezien de pensioengerechtigde leeftijd voor vrouwen tussen 2012 en 2018 met vijf jaar zal toenemen.

               (15)

               De jeugdwerkloosheid beliep in 2011 gemiddeld 29,1 % en nam in de eerste maanden van 2012 nog verder toe. Vooral het werkloosheidspercentage bij afgestudeerden hoger onderwijs is hoog en de verworven vaardigheden en de voor de arbeidsmarkt relevante vaardigheden zijn onvoldoende op elkaar afgestemd. Bevordering van het leerlingstelsel als een belangrijke toegangspoort tot de arbeidsmarkt is een gunstige ontwikkeling maar hiervoor is nog de toepassing van adequate instrumenten zoals een nieuw normensysteem voor vakbekwaamheid en beroepsopleiding en op het gebied van de certificatie van vaardigheden vereist. De Commissie heeft een actieteam opgezet om de cohesiefondsen te herprogrammeren ten behoeve van maatregelen die werkgelegenheid voor jongeren en de ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) bevorderen.

               (16)

               Het percentage schooluitval van 18,8 % op nationaal niveau, met sterke regionale variaties, heeft een negatieve weerslag op de jeugdwerkloosheid. Door een combinatie van preventie-, interventie- en compensatiemaatregelen moet meer gerichte en gecoördineerde actie worden ondernomen om het enorme probleem van schooluitval aan te pakken. De slechte prestaties van het hoger-onderwijssysteem moeten worden aangepakt, onder andere door middel van de volledige uitvoering van de hervorming van universitaire opleidingen van 2010 en door een sterkere verbinding tussen de resultaten van de universiteiten en de toewijzing van overheidssubsidies.

               (17)

               Italië heeft belangrijke maatregelen goedgekeurd voor de liberalisering van de diensten, met name beroepsdiensten, en voor verbetering van het concurrentievermogen in de netwerkindustrieën. Daarnaast zijn er echter nog talrijke problemen in de energie- en de vervoersector, met name bij de spoorwegen en de havens, waar de knelpunten in infrastructuur en markten aanzienlijk blijven.

               (18)

               Hoewel er al enkele maatregelen zijn genomen om de administratieve vereenvoudiging aan te moedigen, blijft het ondernemingsklimaat in Italië complex. Met name heeft het gerechtelijk apparaat te kampen met een inefficiënt gebruik van middelen, procedures en institutionele organisatie die worden weerspiegeld in de slechte resultaten van de civiele rechtspraak in Italië, met name wat de te lange duur van de procedure voor de behandeling van zaken en het grote aantal achterstallige zaken betreft.

               (19)

               De toegang tot financiering voor kmo’s is moeilijk en de intensiteit van risicokapitaal is gering. In december 2011 is een vermogensaftrek ingevoerd waardoor ondernemingen het fictieve rendement op nieuwe injecties van aandelenkapitaal van het belastbare inkomen kunnen aftrekken. Naar wordt verwacht zal dit de bedrijfsgroei van kmo’s en de investeringen in innovatie vergemakkelijken. Hoewel er maatregelen ter stimulering van particuliere onderzoek en ontwikkeling (O&O) zijn genomen, met name de herfinanciering van het belastingkrediet voor investeringen door ondernemingen in onderzoek, blijft de intensiteit laag en worden weinig innovatieve projecten uitgevoerd.

               (20)

               Italië is in het kader van het Euro Plus-pact een aantal verbintenissen aangegaan. Deze verbintenissen, en de uitvoering van de verbintenissen die in 2011 waren geformuleerd, hebben betrekking op het bevorderen van werkgelegenheid, de verbetering van het concurrentievermogen, het vergroten van de duurzaamheid van de overheidsfinanciën en het versterken de financiële stabiliteit. De Commissie heeft de uitvoering van de in het kader van het Euro Plus-pact aangegane verbintenissen onderzocht. Met de resultaten van deze evaluatie is in de onderstaande aanbevelingen rekening gehouden.

               (21)

               In het kader van het Europees semester heeft de Commissie een omvattende analyse van het economische beleid van Italië verricht. Zij heeft het stabiliteitsprogramma en het nationale hervormingsprogramma onderzocht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Italië, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 bevatten haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester.

               (22)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn advies (6) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (23)

               In het licht van de resultaten van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma van Italië onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1, 4, 5 en 6 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Italië in de periode 2012-2013 actie onderneemt om:

               1.

               De begrotingsstrategie zoals gepland uit te voeren en ervoor te zorgen dat het buitensporige tekort in 2012 wordt gecorrigeerd; de geplande structurele primaire overschotten veilig te stellen om de schuldquote tegen 2013 op een neerwaarts pad te krijgen; erop toe te zien dat adequate vooruitgang wordt geboekt op weg naar de MTD en terzelfder tijd aan het uitgavenbenchmark te voldoen en voldoende voortgang te waarborgen op weg naar inachtneming van het benchmark voor de schuldvermindering.

               2.

               Erop toe te zien dat de specificatie in de uitvoeringswetgeving van de kernelementen van de grondwettelijke regel inzake het budgettair evenwicht, waaronder passende coördinatie op alle overheidsniveaus, in overeenstemming is met het EU-kader; duurzame verbetering van de doeltreffendheid en de kwaliteit van de overheidsuitgaven na te streven door de geplande analyse van de uitgaven te verrichten en voort te gaan met de uitvoering van het actieplan voor cohesie 2011 met het oog op betere gebruikmaking en beheer van de EU-fondsen, met name in het zuiden van Italië.

               3.

               Verdere maatregelen te nemen ten aanzien van de jeugdwerkloosheid, onder andere door het onderwijs beter op de behoeften van de arbeidsmarkt af te stemmen en de overgang naar werk te vergemakkelijken, mede door stimuleringsmaatregelen voor startende bedrijven en voor het in dienst nemen van werknemers; de landelijke erkenning van vaardigheden en kwalificaties te handhaven om de mobiliteit van arbeidskrachten te bevorderen; maatregelen te nemen om de uitvalcijfers in het hoger onderwijs terug te dringen en de schooluitval te bestrijden.

               4.

               De hervorming van de arbeidsmarkt als prioriteit goed te keuren om de segmentatie van de arbeidsmarkt aan te pakken en een geïntegreerd stelsel voor werkloosheidsuitkeringen op te zetten; verdere maatregelen te nemen om stimulansen voor de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen te creëren, met name door zorgfaciliteiten voor kinderen en ouderen in het leven te roepen. Toezicht te houden op de uitvoering van het nieuwe kader voor de loonzetting, en dat indien nodig aan te scherpen, om er mede voor te zorgen dat de loonstijging gekoppeld wordt aan de productiviteit, zowel op sector- als op bedrijfsniveau.

               5.

               De bestrijding van belastingontwijking voort te zetten; de grijze economie en zwart werk te bestrijden, bijvoorbeeld door intensivering van inspecties en controles; maatregelen te treffen om de werkingssfeer van belastingvrijstellingen en -voordelen en lagere btw-tarieven te verminderen en de belastingwet te vereenvoudigen; extra maatregelen te treffen met het oog op de verschuiving van de belastingdruk van kapitaal en arbeid naar bezit en consumptie, en naar het milieu.

               6.

               De goedgekeurde liberaliserings- en vereenvoudigingsmaatregelen in de dienstensector uit te voeren; verdere maatregelen te treffen om de toegang tot de markt in netwerkindustrieën, alsook de infrastructuurcapaciteit en interconnectie te verbeteren. Het regelgevingskader voor bedrijven verder te vereenvoudigen en de bestuurlijke capaciteit te vergroten. De toegang tot financiële instrumenten te verbeteren, met name tot eigen vermogen, om groeiende ondernemingen en innovatie te financieren. De geplande reorganisatie van de civiele rechtspraak uit te voeren en het gebruik van alternatieve regelingen voor geschillenbeslechting te bevorderen.

      Gedaan te Brussel, 10 juli 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. SHIARLY

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2012 gehandhaafd bij Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 119 van 4.5.2012, blz. 47).

      (4)  PB C 215 van 21.7.2011, blz. 4.

      (5)  Conjunctuurgezuiverd begrotingssaldo, exclusief eenmalige en tijdelijke maatregelen, dat door de diensten van de Commissie op basis van de in het programma vervatte informatie is herberekend volgens de algemeen aanvaarde methode.

      (6)  Overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


title: Aanbeveling van de Commissie van 28 december 2004 ter aanvulling van Aanbeveling 96/129/EG betreffende de Europese vuurwapenpasVoor de EER relevante tekst

text:
               12.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 9/1

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 28 december 2004
   ter aanvulling van Aanbeveling 96/129/EG betreffende de Europese vuurwapenpas
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2005/11/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens (1) voorziet in de invoering van een Europese vuurwapenpas.

               (2)

               In Aanbeveling 93/216/EEG betreffende de Europese vuurwapenpas (2), en in Aanbeveling 96/129/EG ter aanvulling van Aanbeveling 93/216/EEG betreffende de Europese vuurwapenpas (3), heeft de Commissie de lidstaten verzocht een dergelijk document in te voeren, volgens een model in de bijlagen bij die aanbevelingen.

               (3)

               Dit model van een Europese vuurwapenpas dient aangepast te worden, gezien de toetreding van nieuwe lidstaten,

         DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:
   Artikel 1
   De Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Republiek Slowakije voeren de Europese vuurwapenpas in overeenkomstig het model in de bijlage.
   Artikel 2
   De overige lidstaten, die reeds een Europese vuurwapenpas overeenkomstig het bij Aanbeveling 96/129/EG gevoegde model verstrekken, voeren geleidelijk een vuurwapenpas overeenkomstig het nieuwe model in de bijlage in, naarmate de voorraden van de oude passen opraken en uiterlijk op 1 mei 2006.

      Gedaan te Brussel, 28 december 2004.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vice-voorzitter

      (1)  PB L 256 van 13.9.1991, blz. 51.

      (2)  PB L 93 van 17.4.1993, blz. 39.

      (3)  PB L 30 van 8.2.1996, blz. 47.

      BIJLAGE
      Aanpassing van de Europese vuurwapenpas (model van 1996), met inbegrip van de noodzakelijke taalkundige wijzigingen in verband met de uitbreiding van 1 mei 2004.