Belangrijke juridische mededeling

|

52007PC0217

Aanbeveling voor een besluit van de Raad betreffende de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980  /* COM/2007/0217 def. - CNS 2007/0077 */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 25.4.2007COM(2007) 217 definitief2007/0077 (CNS)Aanbeveling voor eenBESLUIT VAN DE RAADbetreffende de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGBij de Akte van Toetreding van Bulgarije en Roemenië[1] van 2005 is een vereenvoudigde regeling ingevoerd voor de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot verdragen, overeenkomsten (en protocollen) die door de lidstaten zijn gesloten op grond van artikel 34 VEU (voorheen artikel K.3 VEU) of artikel 293 VEG. Het is voortaan niet meer nodig te onderhandelen over en over te gaan tot de sluiting van specifieke protocollen (die anders door 27 staten zouden moeten worden geratificeerd) betreffende de toetreding tot deze verdragen: in artikel 3, lid 3, van de Toetredingsakte wordt alleen bepaald dat Bulgarije en Roemenië krachtens de Toetredingsakte toetreden tot deze verdragen, overeenkomsten en protocollen.Overeenkomstig artikel 3, leden 3 en 4, van de Toetredingsakte stelt de Raad daartoe besluiten vast waarin wordt bepaald op welke data deze verdragen in werking treden ten aanzien van Bulgarije en Roemenië en waarin de als gevolg van de toetreding van deze twee nieuwe lidstaten vereiste aanpassingen in deze verdragen worden aangebracht (dat omvat in elk geval de vaststelling van deze verdragen in de Bulgaarse en de Roemeense taal, zodat deze versies "gelijkelijk authentiek" zijn). Deze besluiten van de Raad worden aangenomen op aanbeveling van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement.In bijlage I bij de Toetredingsakte zijn op het gebied van justitie en binnenlandse zaken zeven verdragen, overeenkomsten en bijbehorende protocollen opgenomen.De lijst bevat onder andere het Verdrag van 19 juni 1980 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980; het Verdrag van 10 april 1984 inzake de toetreding van de Helleense Republiek tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980; het Eerste Protocol van 19 december 1988 betreffende de uitlegging door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, voor ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980; het Tweede Protocol van 19 december 1988 waarbij aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bepaalde bevoegdheden worden toegekend inzake de uitlegging van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980; het Verdrag van 18 mei 1992 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980, en tot slot het Verdrag van 29 november 1996 betreffende de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980, en tot het Eerste en het Tweede Protocol betreffende de uitlegging ervan door het Hof van Justitie.Conform artikel 3, lid 6, heeft de Commissie een voorstel opgesteld om de lijst aan te vullen met het Verdrag inzake de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980, en tot het Eerste en het Tweede Protocol betreffende de uitlegging ervan door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.Deze aanbeveling van de Commissie voor een besluit van de Raad heeft ten doel overeenkomstig artikel 3, lid 4, van de Toetredingsakte de vereiste aanpassingen aan te brengen naar aanleiding van de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot bovenvermelde verdragen en protocollen.2007/0077 (CNS)Aanbeveling voor eenBESLUIT VAN DE RAADbetreffende de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op het Verdrag betreffende de toetreding van Bulgarije en Roemenië,Gelet op de Akte van Toetreding van Bulgarije en Roemenië (hierna de "Toetredingsakte" genoemd), en met name op artikel 3, lid 4,Gezien de aanbeveling van de Commissie[2],Gezien het advies van het Europees Parlement[3],Overwegende hetgeen volgt:(1) Het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (hierna het "Verdrag van 1980" genoemd) is ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980 en is op 1 april 1991 in werking getreden.(2) Het Verdrag van 1980 is aangevuld met het Eerste en Tweede Protocol van 19 december 1988 betreffende de uitlegging ervan door het Hof van Justitie[4].(3) De Helleense Republiek is tot het Verdrag van 1980 toegetreden bij het Verdrag van 10 april 1984[5], dat op 1 april 1991 in werking is getreden.(4) Het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek zijn tot het Verdrag van 1980 toegetreden bij het Verdrag van 18 mei 1992[6], dat op 1 september 1993 in werking is getreden.(5) De Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden zijn tot het Verdrag van 1980 toegetreden bij het Verdrag van 29 november 1996[7], dat op 1 oktober 1998 in werking is getreden.(6) Na de toetreding tot de Europese Unie van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek werd er op 14 april 2005 een Verdrag ondertekend inzake de toetreding van deze nieuwe lidstaten tot het Verdrag van 1980[8]; dat verdrag is nog niet in werking getreden.(7) In artikel 3, lid 3, van de Toetredingsakte is bepaald dat Bulgarije en Roemenië toetreden tot de in bijlage I bij die Toetredingsakte opgesomde verdragen, overeenkomsten en protocollen tussen de lidstaten, waaronder het Verdrag van 1980 en het Eerste en Tweede Protocol van 1988 alsook de verdragen inzake toetreding van 10 april 1984, 18 mei 1992, 29 november 1996 en 14 april 2005. Deze verdragen, overeenkomsten en protocollen moeten ten aanzien van Bulgarije en Roemenië in werking treden op de door de Raad bepaalde data.(8) Overeenkomstig artikel 3, lid 4, van de Toetredingsakte moet de Raad de als gevolg van de toetreding vereiste aanpassingen in deze verdragen, overeenkomsten en protocollen aanbrengen,BESLUIT:Artikel 1Het Eerste Protocol van 1988 betreffende de uitlegging door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van het Verdrag van 1980 wordt als volgt gewijzigd:In artikel 2, onder a, worden de volgende streepjes ingevoegd:-  in Bulgarije:Върховен касационен съд-  in Roemenië:Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie .Artikel 2Het Verdrag van 1980 en het Eerste en Tweede Protocol van 1988 alsook de verdragen inzake toetreding van 10 april 1984, 18 mei 1992, 29 november 1996, zoals gewijzigd bij dit besluit, treden tussen Bulgarije, Roemenië en de andere lidstaten in werking op de eerste dag van de eerste maand volgende op de datum van vaststelling van dit besluit. Het Verdrag betreffende de toetreding van 14 april 2005 treedt tussen Bulgarije, Roemenië en de andere lidstaten in werking op de datum waarop het in werking treedt.Artikel 3De Bulgaarse en de Roemeense versie van het Verdrag van 1980 en van het Eerste en Tweede Protocol van 1988 alsook van de verdragen inzake toetreding van 10 april 1984, 18 mei 1992, 29 november 1996 en 14 april 2005 zijn aan dit besluit gehecht en zijn op gelijke wijze authentiek als de overige teksten van die verdragen en protocollen.Artikel 4Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie .Gedaan te Brussel, […]Voor de RaadDe voorzitterBIJLAGE De Bulgaarse en de Roemeense versie van het Verdrag van 1980, van het Verdrag van 1984, van het Eerste Protocol van 1988, van het Tweede Protocol van 1988, van het Verdrag van 1992, van het Verdrag van 1996 en van het Verdrag van 2005.[1] PB L 157 van 21.6.2005, blz. 203.[2] PB C […] van […], blz. […].[3] PB C […] van […], blz. […].[4] PB L 48 van 20.2.1989, blz. 1 en PB L 48 van 20.12.1989, blz. 17.[5] PB L 146 van 31.5.1984, blz. 1.[6] PB L 333 van 18.11.1992, blz. 1.[7] PB C 15 van 15.1.1997, blz. 10.[8] PB C 169 van 8.7.2005, blz. 1.


title: Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol nr. 1 hierbij en bij de sectorale aanpassingen in bijlage XI bij deze overeenkomst, aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen

text:
               9.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/18

      AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
   van 5 november 2008
   betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol nr. 1 hierbij en bij de sectorale aanpassingen in bijlage XI bij deze overeenkomst, aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen
   2009/C 156/12
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   GELET OP de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1),
   GELET OP de Overeenkomst tussen de EVA-staten inzake de invoering van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b),
   GELET OP het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten) (2), zoals aangepast bij Protocol nr. 1 hierbij en bij de sectorale aanpassingen in bijlage XI bij die overeenkomst, en met name op artikel 15,
   GELET OP Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 194/04/COL van 14 juli 2004 tot goedkeuring van een aanbeveling betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen en de richtsnoeren van de Toezichthoudende Autoriteit inzake marktanalyse en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De kaderrichtlijn brengt een wetgevend kader voor de elektronische-communicatiesector tot stand dat beoogt een antwoord te bieden op de convergentietrends door alle elektronische-communicatienetwerken en -diensten te bestrijken die binnen haar werkingssfeer vallen. Doel van het regelgevingskader is het geleidelijk terugdringen van sectorspecifieke voorafgaande regelgeving naarmate de concurrentie op de markt tot ontwikkeling komt.

               (2)

               Artikel 15 van de kaderrichtlijn bepaalt dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de Autoriteit” genoemd) na openbare raadpleging en overleg met de nationale regelgevende instanties (NRI) van de EVA-staten een aanbeveling aanneemt inzake relevante markten voor producten en diensten.

               (3)

               Met deze aanbeveling wordt beoogd aan te geven welke producten- en dienstenmarkten overeenkomstig artikel 15, lid 1, van de kaderrichtlijn voor voorafgaande regelgeving in aanmerking komen. Voorafgaande regelgevende interventie moet uiteindelijk voordelen voor de eindgebruikers opleveren doordat zij duurzame concurrentie op de retailmarkten tot stand brengt. De bepaling van relevante markten kan en zal mettertijd veranderen, naarmate de kenmerken van producten en diensten zich ontwikkelen en de mogelijkheden voor vraag- en aanbodsubstitutie veranderen. De aanbeveling van 14 juli 2004 (3) is nu al ruim vier jaar van kracht. Het is dan ook aangewezen de eerste editie daarvan te herzien in het licht van de marktontwikkelingen die zich inmiddels in de EER hebben voorgedaan. Deze aanbeveling vervangt bijgevolg de aanbeveling van 14 juli 2004, overeenkomstig Besluit nr. 194/04/COL.

               (4)

               Artikel 15, lid 1, van de kaderrichtlijn schrijft voor dat de Autoriteit markten bepaalt overeenkomstig de beginselen van de concurrentiewetgeving. Daarom worden de productmarkten in de elektronische-communicatiesector in deze aanbeveling afgebakend conform de beginselen van de concurrentiewetgeving, terwijl de aldus bepaalde markten die voor voorafgaande regelgeving in aanmerking komen, worden aangewezen of geselecteerd op basis van het feit of de kenmerken van die markten van dien aard zijn dat zij het opleggen van voorafgaande regelgevende verplichtingen rechtvaardigen. De in deze aanbeveling gehanteerde terminologie is gebaseerd op de terminologie die in de kaderrichtlijn en Richtlijn 2002/22/EG (4) wordt gebruikt. Overeenkomstig de kaderrichtlijn is het aan de nationale regelgevende instanties om de relevante markten die met de nationale omstandigheden overeenkomen, en met name de relevante geografische markten binnen hun grondgebied, te bepalen.

               (5)

               Het uitgangspunt voor de aanwijzing van markten in de aanbeveling is de bepaling van retailmarkten vanuit een toekomstgericht perspectief, waarbij de vraag- en aanbodsubstitutie in aanmerking wordt genomen. Nadat de retailmarkten bepaald zijn, is het opportuun de relevante wholesalemarkten aan te wijzen. Indien de downstreammarkt hoofdzakelijk door één of meer verticaal geïntegreerde ondernemingen wordt bediend, kan het voor mogelijke niet-geïntegreerde ondernemingen moeilijk zijn de noodzakelijke input te verkrijgen. Om bijgevolg vast te stellen of de markt aan voorafgaande regelgeving kan worden onderworpen, kan het eventueel noodzakelijk zijn een fictieve upstreammarkt op wholesaleniveau te construeren. Markten in de elektronische-communicatiesector hebben veelal een bilateraal karakter, in die zin dat zij betrekking hebben op diensten die worden geleverd via netwerken of platforms die gebruikers van beide zijden van de markt bijeenbrengen, zoals eindgebruikers die communicaties uitwisselen, of zenders en ontvangers van informatie of inhoud. Bij de aanwijzing en bepaling van markten moet met die aspecten rekening worden gehouden omdat deze van invloed kunnen zijn op de wijze waarop markten worden bepaald en op het antwoord op de vraag of markten kenmerken vertonen die het opleggen van voorafgaande regelgevende verplichtingen kunnen rechtvaardigen.

               (6)

               Bij de aanwijzing van de markten die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen, dienen de volgende cumulatieve criteria te worden gehanteerd. Het eerste criterium is de aanwezigheid van hoge toegangsbelemmeringen die niet van voorbijgaande aard zijn. Deze kunnen een structureel, wettelijk of regelgevend karakter hebben. Gezien het dynamische karakter en functioneren van elektronische-communicatiemarkten moet bij het uitvoeren van een prospectieve analyse voor het aanwijzen van de relevante markten die voor voorafgaande regelgeving in aanmerking komen, echter ook rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat toegangsbelemmeringen binnen de relevante tijdshorizon worden overwonnen. Daarom staat het tweede criterium slechts de aanwijzing toe van markten waarvan de structuur niet neigt naar een daadwerkelijke concurrentie binnen de relevante tijdshorizon. De toepassing van dit criterium houdt in dat moet worden nagegaan wat de stand van zaken op concurrentiegebied is „achter” de toegangsbelemmeringen. Het derde criterium is dat toepassing van de concurrentiewetgeving alleen het marktfalen in kwestie niet voldoende zou verhelpen.

               (7)

               De voornaamste indicatoren waarop bij de toetsing aan het eerste en het tweede criterium moet worden gelet, zijn vergelijkbaar met die welke in het kader van een toekomstgerichte marktanalyse worden onderzocht, met name indicatoren van toegangsbelemmeringen bij afwezigheid van regelgeving (onder meer de omvang van initiële investeringen), marktstructuur, marktontwikkeling en marktdynamiek, met inbegrip van indicatoren zoals marktaandelen en trends daarvan, marktprijzen en trends daarvan, en de reikwijdte en dekkingsgraad van concurrerende netwerken of infrastructuren. Elke markt die bij afwezigheid van voorafgaande regelgeving aan de drie criteria voldoet, komt voor voorafgaande regelgeving in aanmerking.

               (8)

               Vanuit concurrentiestandpunt mogen overeenkomstig de kaderrichtlijn voor nieuwe opkomende markten geen ongerechtvaardigde verplichtingen gelden, ook al is er sprake van een voordeel van een „first mover”. Nieuwe opkomende markten worden geacht betrekking te hebben op producten en diensten waarvoor het wegens de nieuwigheid ervan zeer moeilijk is de vraagomstandigheden of de voorwaarden voor markttoegang en de leveringsvoorwaarden te voorspellen, en het dus ook moeilijk is de drie criteria toe te passen. Nieuwe opkomende markten worden in naam van de concurrentie niet aan regelgevende maatregelen onderworpen omdat conform artikel 8 van de kaderrichtlijn innovatie moet worden gesteund. Tegelijkertijd moet worden voorkomen dat anderen door een marktleider van dergelijke markten worden afgesneden, zoals ook wordt gesteld in de richtsnoeren van de Autoriteit voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (5). Een gestage verbetering van bestaande netwerkinfrastructuur leidt zelden tot het ontstaan van een nieuwe of opkomende markt. De niet-substitueerbaarheid van een product moet uit het oogpunt van zowel de vraag- als de aanbodzijde worden aangetoond voordat kan worden geconcludeerd dat het product geen deel uitmaakt van een reeds bestaande markt. De opkomst van nieuwe retaildiensten kan tot het ontstaan van een nieuwe afgeleide wholesalemarkt aanleiding geven indien deze retaildiensten niet met gebruikmaking van bestaande wholesaleproducten kunnen worden geleverd.

               (9)

               De volgende twee soorten toegangsbelemmeringen zijn relevant ten behoeve van deze aanbeveling: structurele belemmeringen en wettelijke of regelgevende belemmeringen.

               (10)

               Structurele toegangsbelemmeringen zijn het gevolg van oorspronkelijke kosten- of vraagomstandigheden die leiden tot zodanig asymmetrische voorwaarden voor gevestigde exploitanten en voor nieuwkomers dat de markttoegang van die laatsten wordt belemmerd of verhinderd. Zo kan er van hoge structurele belemmeringen sprake zijn wanneer de markt wordt gekenmerkt door absolute kostenvoordelen, aanzienlijke schaal- en/of synergievoordelen, capaciteitsbeperkingen en grote initiële investeringen. Ook nu nog kunnen dergelijke belemmeringen worden vastgesteld met betrekking tot de wijdverbreide invoering en/of levering van lokale toegangsnetwerken op vaste locaties. Een daarmee verband houdende structurele belemmering kan ook bestaan wanneer voor de levering van de dienst een netwerkcomponent nodig is die technisch gesproken niet kan worden gedupliceerd, of alleen kan worden gedupliceerd voor kosten die dit voor de concurrenten economisch niet rendabel maken.

               (11)

               Belemmeringen van wettelijke of regelgevende aard zijn niet op economische voorwaarden gebaseerd, maar zijn het gevolg van wetgevende, administratieve of andere overheidsmaatregelen die directe gevolgen hebben voor de voorwaarden voor de toegang tot en/of de positie van de exploitanten op de relevante markt. Een voorbeeld van een wettelijke of regelgevende belemmering die de toegang tot de markt verhindert, is een beperking van het aantal ondernemingen dat toegang heeft tot het spectrum voor de levering van onderliggende diensten. Andere voorbeelden van wettelijke of regelgevende belemmeringen zijn prijscontroles of andere op de prijs betrekking hebbende maatregelen van overheidswege die aan de ondernemingen worden opgelegd en die niet alleen gevolgen hebben voor de markttoegang, maar ook voor de positie van ondernemingen op de markt. Wettelijke of regelgevende belemmeringen, die binnen de relevante tijdshorizon kunnen worden opgeheven, mogen niet als economische toegangsbelemmeringen worden beschouwd om er aldus voor te zorgen dat aan het eerste criterium is voldaan.

               (12)

               Toegangsbelemmeringen kunnen ook minder relevant worden op markten die door innovatie worden gestuurd en die door voortdurende technologische vooruitgang worden gekenmerkt. Op dergelijke markten vloeit de concurrentiedruk voornamelijk voort uit de bedreiging die uitgaat van innovatie van potentiële concurrenten die zich niet op de markt bevinden. Op markten waar innovatie een stuwende kracht is, kan dynamische concurrentie of concurrentie op langere termijn plaatsvinden tussen bedrijven die niet noodzakelijkerwijs concurrenten op een bestaande „statische” markt zijn. Deze aanbeveling wijst geen markten aan waarvan wordt verwacht dat toegangsbelemmeringen niet voor een afzienbare tijd zullen blijven bestaan. Bij het nagaan welke toegangsbelemmeringen bij afwezigheid van regelgeving waarschijnlijk zullen blijven bestaan, moet worden onderzocht of de sector in het verleden door veelvuldige en succesvolle toegang is gekenmerkt en of de toegang direct en duurzaam genoeg is geweest of naar alle waarschijnlijkheid zal zijn om de marktmacht te beperken. De relevantie van de toegangsbelemmeringen zal onder meer afhangen van de omvang die de productie ten minste moet hebben om rendabel te zijn en van de initiële investeringen.

               (13)

               Ook al wordt een markt door hoge toegangsbelemmeringen gekenmerkt, toch kunnen andere structurele factoren op die markt inhouden dat de markt binnen de relevante tijdshorizon neigt naar een daadwerkelijk concurrerend resultaat. De marktdynamiek kan bijvoorbeeld worden veroorzaakt door technologische ontwikkelingen of door de convergentie van producten en markten, waardoor concurrentiedruk kan ontstaan tussen exploitanten die op verschillende productenmarkten actief zijn. Dit kan ook het geval zijn op markten waar een beperkt — maar voldoende — aantal ondernemingen met uiteenlopende kostenstructuren te maken heeft met een prijselastische vraag vanuit de markt. Er kan ook van overcapaciteit op een markt sprake zijn, waardoor concurrerende ondernemingen normaal gesproken in staat moeten zijn de output zeer snel uit te breiden in reactie op een eventuele prijsverhoging. Op dergelijke markten kunnen de marktaandelen in de tijd variëren en/of de prijzen een dalend verloop vertonen. Wanneer de marktdynamiek aan snelle veranderingen onderhevig is, moet de relevante tijdshorizon zodanig worden gekozen dat relevante marktontwikkelingen tot uiting komen.

               (14)

               De beslissing om een markt aan te wijzen als in aanmerking komend voor voorafgaande regelgeving dient ook af te hangen van een beoordeling van de mate waarin de concurrentiewetgeving volstaat om het marktfalen aan te pakken dat voortvloeit uit het feit dat aan de eerste twee criteria is voldaan. Interventies van de concurrentiewetgeving zullen meestal niet veel uithalen wanneer een interventie om een marktfalen te verhelpen de vaststelling van uitvoerige voorschriften meebrengt of wanneer veelvuldige en/of tijdige interventies onontbeerlijk zijn.

               (15)

               De toepassing van de drie criteria zou moeten resulteren in een beperking van het aantal markten in de elektronische-communicatiesector waar voorafgaande regelgevende verplichtingen worden opgelegd, en aldus moeten bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling van het regelgevingskader om sectorspecifieke voorafgaande regelgeving geleidelijk terug te dringen naarmate de concurrentie op de markt tot ontwikkeling komt. Deze criteria dienen op cumulatieve wijze te worden toegepast, zodat het feit dat niet aan één ervan wordt voldaan, inhoudt dat een markt niet mag worden aangewezen als in aanmerking komend voor voorafgaande regelgeving.

               (16)

               Regelgevende controles met betrekking tot retaildiensten zouden alleen mogen worden opgelegd wanneer nationale regelgevende instanties van mening zijn dat met de desbetreffende maatregelen op wholesaleniveau of maatregelen betreffende carrierkeuze of carriervoorkeuze het doel, te weten een daadwerkelijke concurrentie en het openbaar belang te waarborgen, niet kan worden verwezenlijkt. Door op wholesaleniveau onder meer te interveniëren met corrigerende maatregelen die op retailmarkten van invloed kunnen zijn, kunnen de EER-landen waarborgen dat er in een zo groot mogelijk deel van de waardeketen van normale concurrentieprocessen sprake is, hetgeen de beste resultaten oplevert voor eindgebruikers. In deze aanbeveling worden daarom hoofdzakelijk wholesalemarkten aangewezen waar passende regelgeving dient te worden opgelegd teneinde een duidelijk gebrek aan daadwerkelijke concurrentie op retailmarkten aan te pakken. Indien een nationale regelgevende instantie aantoont dat interventies op wholesaleniveau geen resultaat hebben opgeleverd, dan kan de retailmarkt in kwestie aan voorafgaande regelgeving worden onderworpen, op voorwaarde evenwel dat aan de drie bovenbeschreven criteria is voldaan.

               (17)

               De Commissie heeft op 17 december 2007 een nieuwe Aanbeveling 2007/879/EG vastgesteld betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig de kaderrichtlijn aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen (6).

               (18)

               Als vertrekpunt voor de herziening van de aanbeveling van de Autoriteit betreffende relevante markten gelden de nieuwe aanbeveling van de Commissie en de opmerkingen van de Commissie in de toelichting bij haar aanbeveling. Bij het herzieningsproces is de Autoriteit ervan uitgegaan dat de vergelijking van de marktontwikkelingen dient te gebeuren op basis van een EER-ijkpunt en niet alleen maar de marktsituatie binnen de afzonderlijke EVA-staten.

               (19)

               Op basis van de marktontwikkelingen in de EVA-staten, de opmerkingen die naar voren werden gebracht tijdens de openbare raadpleging en andere informatie waarover de Autoriteit beschikt, lijkt het dat het functioneren van de drie elektronische-communicatiemarkten in de EVA-staten over het algemeen niet in grotere mate gaat afwijken van het gemiddelde functioneren van de markten binnen de Europese Unie of het geheel van de EER, dan de markten in de afzonderlijke lidstaten van de Europese Unie van dat gemiddelde afwijken.

               (20)

               De EER-overeenkomst heeft tot doel „een dynamische en homogene Europese Economische Ruimte tot stand te brengen, gebaseerd op gemeenschappelijke regels en gelijke mededingingsvoorwaarden” (7). In het licht hiervan en van de voormelde overwegingen hecht de Autoriteit haar goedkeuring aan een aanbeveling die met de aanbeveling van de Commissie in overeenstemming is teneinde een eenvormige toepassing van het gemeenschappelijke regelgevingskader en rechtszekerheid voor de belanghebbenden te garanderen binnen de elektronische-communicatiemarkten in de EER. Het aantal markten dat aan voorafgaande regelgeving kan worden onderworpen, wordt bijgevolg in deze aanbeveling teruggebracht van 18 tot 7.

               (21)

               De terugbrenging van het aantal markten dat aan voorafgaande regelgeving kan worden onderworpen, betekent niet noodzakelijk dat de geschrapte markten in elk van de EVA-staten effectief concurrerend zijn en dat voor deze markten voorafgaande regelgeving niet langer nodig is. Bepaalde bij de Autoriteit tijdens het herzieningsproces ingediende bijdragen houden staande dat voor bepaalde markten een voortzetting van de regelgeving gerechtvaardigd kan zijn.

               (22)

               De in de bijlage opgesomde markten zijn aangewezen op basis van de drie cumulatieve criteria. De nationale regelgevende instanties dienen niet in deze aanbeveling opgenomen markten aan die drie criteria te toetsen. De nationale regelgevende instanties dienen de bevoegdheid te hebben de in de bijlage bij Aanbeveling nr. 194/04/COL van 14 juli 2004 opgenomen markten die niet in de bijlage bij deze aanbeveling zijn vermeld, aan de drie criteria te toetsen om na te gaan of deze markten op grond van de nationale omstandigheden nog steeds voor voorafgaande regelgeving in aanmerking komen. Een nationale regelgevende instantie kan ervoor opteren geen marktanalyseprocedure voor in deze aanbeveling opgesomde markten uit te voeren indien zij vaststelt dat voor de markt in kwestie niet aan de drie criteria is voldaan. De nationale regelgevende instanties mogen markten aanwijzen die verschillend zijn van die welke in deze aanbeveling zijn opgenomen, voor zover zij daarbij handelen in overeenstemming met artikel 7 van de kaderrichtlijn. Wanneer een in overweging 38 van de kaderrichtlijn beschreven ontwerpmaatregel die op de handel tussen EVA-staten van invloed is, niet wordt aangemeld, kan dit tot gevolg hebben dat tegen de betrokken staat een inbreukprocedure wordt ingeleid. Andere markten dan die welke in deze aanbeveling zijn opgenomen, dienen te worden bepaald op basis van de concurrentiebeginselen die zijn vastgelegd in de bekendmaking van de Autoriteit inzake de bepaling van de relevante markt voor de concurrentiewetgeving van de EER (8), moeten consistent zijn met de richtsnoeren van de Autoriteit voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht, en moeten voldoen aan de drie bovenvermelde criteria.

               (23)

               Het feit dat deze aanbeveling de producten- en dienstenmarkten aanwijst die voor voorafgaande regelgeving in aanmerking komen, houdt niet in dat regelgeving altijd nodig is of dat deze markten zullen worden onderworpen aan regelgevende verplichtingen zoals die in de specifieke richtlijnen zijn neergelegd. Meer in het bijzonder kan geen regelgeving worden opgelegd of moet de regelgeving worden ingetrokken indien er bij afwezigheid van regelgeving op deze markten daadwerkelijke concurrentie heerst, dat wil zeggen indien geen enkele exploitant aanmerkelijke marktmacht heeft in de zin van artikel 14 van de kaderrichtlijn. Regelgevende verplichtingen moeten passend zijn en gebaseerd op de aard van de problemen die zich voordoen, alsmede evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen die zijn neergelegd in de kaderrichtlijn, in het bijzonder het maximaliseren van de voordelen voor gebruikers, erop toezien dat geen beperking of distorsie van de concurrentie plaatsvindt, het aanmoedigen van efficiënte investeringen in infrastructuur en het bevorderen van innovatie, en het bevorderen van efficiënt gebruik en beheer van radiofrequenties en nummerruimte.

               (24)

               De in deze aanbeveling gedefinieerde markten laten de markten die in bepaalde gevallen uit hoofde van de concurrentiewetgeving kunnen worden gedefinieerd, onverlet. Voorts laat de werkingssfeer van de voorafgaande regelgeving de reikwijdte van activiteiten onverlet die uit hoofde van de concurrentiewetgeving mogen worden geanalyseerd.

               (25)

               Ten behoeve van deze aanbeveling heeft een openbare raadpleging en overleg met de nationale regelgevende instanties en andere nationale instanties in de EVA-staten plaatsgevonden.

               (26)

               Deze aanbeveling moet worden geïnterpreteerd in het licht van de toelichting bij Aanbeveling 2007/879/EG van de Commissie betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig de kaderrichtlijn aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen. De toelichting omvat onder meer de beschrijving van de relevante technologische ontwikkelingen voor de in de aanbeveling beschreven markten,

         BEVEELT AAN:

               1.

               Bij het definiëren van relevante markten die met de nationale omstandigheden overeenkomen, overeenkomstig artikel 15, lid 3, van het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst, Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 hierbij en bij de sectorale aanpassingen in bijlage XI bij die overeenkomst, moeten de nationale regelgevende instanties de producten- en dienstenmarkten analyseren die in de bijlage bij deze aanbeveling worden opgesomd.

               2.

               Bij het aanwijzen van andere markten dan die welke in de bijlage zijn opgenomen, dienen de nationale regelgevende instanties erop toe te zien dat cumulatief aan de volgende drie criteria is voldaan:

                           a)

                           de aanwezigheid van hoge toegangsbelemmeringen die niet van voorbijgaande aard zijn. Deze kunnen een structureel, wettelijk of regelgevend karakter hebben;

                           b)

                           de marktstructuur neigt niet naar een daadwerkelijke concurrentie binnen de relevante tijdshorizon. De toepassing van dit criterium houdt in dat moet worden nagegaan wat de stand van zaken op concurrentiegebied is „achter” de toegangsbelemmeringen;

                           c)

                           de concurrentiewetgeving alleen volstaat niet om het desbetreffende marktfalen voldoende te verhelpen.

               3.

               Deze aanbeveling laat de marktbepalingen, de resultaten van marktanalyses en de regelgevende verplichtingen onverlet die nationale regelgevende instanties in overeenstemming met artikel 15, lid 3, en artikel 16 van het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 hierbij en bij de sectorale aanpassingen in bijlage XI bij die overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), vóór de datum van aanneming van deze aanbeveling hebben goedgekeurd.

               4.

               Deze aanbeveling is gericht tot de EVA-staten.

      Gedaan te Brussel, 5 november 2008.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Per SANDERUD

            Voorzitter

         Kurt JAEGER

            Lid van het College

      (1)  Hierna „de EER-overeenkomst” genoemd.

      (2)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33. Richtlijn gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 717/2007 (PB L 171 van 29.6.2007, blz. 32; hierna „de kaderrichtlijn” genoemd).

      (3)  Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen (PB L 113 van 27.4.2006, blz. 18 en EER-supplement nr. 21 van 27.4.2006, blz. 33). Vastgesteld bij Besluit nr. 194/04/COL.

      (4)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (universeledienstrichtlijn) (PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51), als ingevoegd in punt 5cm van bijlage XI bij de EER-overeenkomst bij Besluit van het Gemengd Comité van de EER nr. 11/2004 (PB L 116 van 22.4.2004, blz. 60 en EER-supplement nr. 20 van 22.4.2004, blz. 14).

      (5)  Richtsnoeren van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 voor de marktanalyse en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht in het bestek van het nieuwe regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten als bedoeld in bijlage XI van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (PB C 101 van 27.4.2006, blz. 1 en EER-supplement nr. 21 van 27.4.2006, blz. 1).

      (6)  PB L 344 van 28.12.2007, blz. 65.

      (7)  Vierde overweging van de preambule van de EER-overeenkomst.

      (8)  Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 46/98/COL van 4 maart 1998 betreffende de vaststelling van twee besluiten op het gebied van de concurrentie, respectievelijk inzake de bepaling van de relevante markt voor de concurrentiewetgeving in de Europese Economische Ruimte (EER) en inzake overeenkomsten van geringe betekenis die niet onder artikel 53, lid 1, van de EER-overeenkomst vallen (PB L 200 van 16.7.1998, blz. 46 en EER-supplement nr. 28 van 16.7.1998, blz. 1).

      BIJLAGE

         Retailniveau

                  1.

                  Toegang tot het openbare telefoonnet op een vaste locatie voor particuliere en niet-particuliere gebruikers.

         Wholesaleniveau

                  2.

                  Gespreksopbouw op het openbare telefoonnetwerk, verzorgd op een vaste locatie.
                  Voor de doeleinden van deze aanbeveling omvat gespreksopbouw ook de doorgifte van gesprekken, die zodanig wordt begrensd dat zij in een nationale context consistent is met de afgesproken grenzen voor de markten voor gespreksdoorgifte en voor gespreksafgifte op het openbare telefoonnetwerk, geleverd op een vaste locatie.

                  3.

                  Gespreksafgifte op afzonderlijke openbare telefoonnetwerken, verzorgd op een vaste locatie.
                  Voor de doeleinden van deze aanbeveling omvat gespreksafgifte ook de doorgifte van gesprekken, die zodanig wordt begrensd dat zij in een nationale context consistent is met de afgesproken grenzen voor de markten voor gespreksopbouw en voor gespreksdoorgifte op het openbare telefoonnetwerk, geleverd op een vaste locatie.

                  4.

                  (Fysieke) toegang tot netwerkinfrastructuur op wholesaleniveau (inclusief gedeelde of volledig ontbundelde toegang) op een vaste locatie.

                  5.

                  Wholesalebreedbandtoegang.
                  Deze markt omvat niet-fysieke of virtuele netwerktoegang, met inbegrip van bitstreamtoegang op een vaste locatie. Het gaat om een downstreammarkt ten opzichte van de fysieke toegang die valt onder markt 4, in die zin dat wholesalebreedbandtoegang kan worden opgezet door gebruik te maken van dit uitgangspunt in combinatie met andere elementen.

                  6.

                  Afgevende segmenten van huurlijnen op wholesalenivean, ongeacht van welke technologie gebruik wordt gemaakt om gehuurde of toepassingsspecifieke capaciteit te leveren.

                  7.

                  Gespreksafgifte op afzonderlijke mobiele netwerken.


Avis juridique important

|

31988H0090

88/90/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 22 december 1987 aan de Portugese Republiek betreffende de aanpassing van het nationale monopolie van commerciële aard voor aardolieprodukten ten opzichte van de andere Lid-Staten (Slechts de tekst in de Portugese taal is authentiek)

Publicatieblad Nr. L 056 van 02/03/1988 blz. 0030 - 0032

*****AANBEVELING  VAN DE COMMISSIE  van 22 december 1987  aan de Portugese Republiek betreffende de aanpassing van het nationale monopolie van commerciële aard voor aardolieprodukten ten opzichte van de andere Lid-Staten  (Slechts de tekst in de Portugese taal is authentiek)  (88/90/EEG)  I  1. Strekking van artikel 208 van de Akte  van Toetreding  1.1. Portugal is krachtens artikel 208 van de Akte van Toetreding van Spanje en Portugal en de aanpassing van de Verdragen, onverminderd lid 2 van genoemd artikel, gehouden geleidelijk met ingang van 1 januari 1986 de nationale monopolies van commerciële aard als bedoeld in artikel 37, lid 1, van het EEG-Verdrag in dier voege aan te passen dat vóór 1 januari 1993 elke discriminatie tussen onderdanen van de Lid-Staten, wat de voorwaarden van de voorziening en afzet betreft, is uitgesloten.  1.2. Voor autobenzine, lampolie, gasolie en stookolie begint de aanpassing van het exclusieve afzetrecht op de datum van toetreding en worden de bestaande afzetquota die momenteel aan andere bedrijven dan Petrogal zijn toegekend, op 1 januari 1986 afgeschaft. De totale vrijmaking van de markten van deze produkten moet op 31 december 1992 een feit zijn.  1.3. Volgens artikel 208, lid 2, doet de Commissie haar aanbevelingen inzake de wijze waarop deze vrijmaking tot stand moet worden gebracht, door als uitgangspunt het laagste jaarlijkse marktaandeel per produkt van het overheidsbedrijf Petrogal tijdens de periode van 1 januari 1981 tot en met 31 december 1985 te nemen.  Onmiddellijk bij de toetreding opent Portugal voor elk betrokken produkt een contingent dat gelijk is aan het totaal van de afzetquota die de andere bedrijven dan Petrogal vóór die datum bezaten. Dit contingent wordt, volgens de aanbevelingen van de Commissie, geleidelijk verhoogd met de vrijgemaakte hoeveelheden.  2. Vaststelling van de aanvangscontingenten  2.1. Voor elk der in artikel 208 van de Akte van Toetreding opgesomde produkten biedt het laagste marktaandeel van Petrogal tussen 1 januari 1981 en 31 december 1985 het volgende beeld:  - benzine: 59,18 %,  - lampolie: 51,64 %,  - gasolie: 68,14 %,  - stookolie: 79,36 %.  2.2. In toepassing van lid 3 van Ministerieel Besluit 969/85 van 31 december 1985 heeft de Portugese Regering de contingenten voor 1986 op basis van een raming van het verwachte verbruik voor dat jaar als volgt vastgesteld:  - benzine: 359 216 ton,  - lampolie: 14 993 ton,  - gasolie: 573 480 ton,  - stookolie: 309 500 ton.  2.3. De Commissie meent dat het contingent voor 1986 volgens artikel 208 ten minste gelijk had moeten zijn aan het totale volume van de afzetquota die in 1985 aan de andere ondernemingen dan Petrogal zijn toegekend, rekening houdend met een eventuele verhoging van het nationale verbruik.  Voor 1985 bood de totale Portugese markt, het voor Petrogal en het voor de andere ondernemingen gereserveerde deel, rekening houdend met een door de Portugese autoriteiten voorziene toeneming van het verbruik van autobenzine in 1986, het volgende beeld: (in ton)  1.2.3.4 //  //  //  //  //  // Totale markt  // Voor Petrogal gereserveerde deel   // Voor de andere ondernemingen dan Petrogal gereserveerde deel   //    //   //   //   // Benzine  // 855 000   // 505 989   // 349 011   // (raming 1986)  // (880 000)   // (520 784)   // (359 216)   // Lampolie  // 32 000   // 16 525   // 15 475   // Gasolie   // 1 918 000  // 1 306 925   // 611 075   // Stookolie   // 3 287 000   // 2 608 563   // 678 437   //    //   //   //  2.4. In artikel 5, lid 3, van Wetsdecreet 525/85 en paragraaf 3 van Ministerieel Besluit 969/85 heeft de Portugese Regering op eigen gezag het jaarlijkse groeipercentage dat in 1986 is vrijgemaakt op 5 % gesteld.  Gezien de korte overgangsperiode voor de aanpassing van het Portugese monopolie voor aardolieprodukten en de noodzaak bij het open maken van de markt voor een voldoende geleidelijkheid zorg te dragen, ten einde te voorkomen dat deze aan het eind van de zogeheten overgangsperiode te bruusk zou zijn, meent de Commissie dat een groeipercentage van 10 % billijker zou zijn en beter geschikt om de geleidelijke aanpassing die bij artikel 208 is voorgeschreven, te garanderen.  Zo zou het contingent dat in 1987 door de Portugese autoriteiten zou moeten worden geopend als volgt moeten zijn samengesteld:  - benzine: 395 138 ton,  - lampolie: 17 022 ton,  - gasolie: 672 182 ton,  - stookolie: 746 280 ton.  3. Het beheer van het contingent  Bij Ministerieel Besluit 969/85 heeft de Portugese Regering de criteria voor de verdeling der contingenten vastgesteld alsmede de procedure die voor deze verdeling zal worden toegepast.  Bij besluit van de Portugese eerste minister van 23 december 1986 is de Portugese Regering overgegaan tot de verdeling der contingenten voor 1986, zonder vooraf een advies aan de betrokken ondernemingen te hebben gepubliceerd. Het praktische resultaat van deze verdeling lijkt geen ingrijpende wijziging te hebben gebracht in de Portugese marktaandelen in handen van de ondernemingen die daar vóór de toetreding aanwezig waren.  Gezien de huidige situatie op de Portugese markt en de aanwezigheid van bepaalde ondernemingen die reeds over goed ontwikkelde verkoopnetten beschikken, meent de Commissie dat de toe te passen criteria niet slechts de reeds op de Portugese markt gevestigde ondernemingen moeten begunstigen, ten nadele van die welke met de afzet van produkten op diezelfde markt zouden willen beginnen.  Bijgevolg zou de verdeling van de contingenten, ten einde niet slechts de continuïteit van de bevoorrading door de reeds gevestigde ondernemingen te waarborgen, maar ook voor nieuwe ondernemingen die in 1985 nog niet op de Portugese markt aanwezig waren, daadwerkelijk toegang tot de markt te bieden, volgens de volgende criteria moeten geschieden:  - de omvang van de netwerken van verkooppunten en de in het voorafgaande jaar afgezette hoeveelheden in geval van reeds gevestigde ondernemingen;  - de installatieplannen en verkoopprogramma's van de nieuwe ondernemingen;  - de totale hoeveelheid toegekend aan alle nieuwe ondernemingen zou in ieder geval niet lager mogen zijn dan 15 % van het voor het betrokken produkt geopende contingent;  - ten minste de helft van de jaarlijkse toename van het voor elk betrokken produkt geopende contingent zou in zijn geheel bestemd moeten worden voor nieuwe ondernemingen, ten einde hun aanwezigheid op de markt geleidelijk te doen toenemen.  Het jaarlijkse contingent zou in twee gelijke delen moeten worden verdeeld die om de zes maanden zouden moeten worden verdeeld. Indien een of meer ondernemingen de toegekende quota niet geheel heeft benut, zou het niet gebruikte deel bij het algemene contingent voor het volgende halfjaar moeten worden gevoegd.  4. Aan het openen van het contingent te geven bekendheid  Voor 1987 heeft tot dusver geen enkele publiciteit plaatsgevonden en het in de dagbladpers gepubliceerde bericht voor de verdeling der contingenten van 1988 maakt noch melding van de te verdelen hoeveelheden, noch van de criteria die voor deze verdeling zullen gelden.  Ten einde de procedure voor de verdeling van de contingenten voldoende doorzichtigheid te verlenen, meent de Commissie dat een bericht met de volgende gegevens in het Portugese officiële blad zou moeten worden gepubliceerd:  - de omvang van de contingenten voor elk produkt;  - de einddatum voor het indienen van de aanvragen;  - de plaats waar de aanvraag moet worden ingediend;  - de criteria volgens welke de verdeling der contingenten zal geschieden. Deze publikatie zou halfjaarlijks moeten geschieden, drie maanden vóór de einddatum voor de indiening van de aanvragen. De bedoelde contingenten moeten worden geopend ten gunste van alle ondernemingen zonder beperking en geïmporteerde produkten moeten op niet discriminerende wijze kunnen worden afgezet.  5. Voor de verkoopprijzen van aardolieprodukten geldende regeling  Bij Ministerieel Besluit 99/87 van 12 februari 1987 heeft de Portugese Regering een nieuwe formule vastgesteld voor de maximumprijzen die voor de aardolieprodukten die in Portugal in de handel worden gebracht, gelden. De Commissie behoudt zich haar standpunt ten aanzien van de verenigbaarheid van deze regeling voor de prijzen met het Gemeenschapsrecht, en met name de artikelen 12, 30 en 95 van het EEG-Verdrag, voor, rekening houdend met de rechtspraak van het Hof.  6. Criteria voor de toegang tot de invoer- en afzetactiviteiten met betrekking tot aardolieprodukten  Het bedrijf van de distributie van aardolieprodukten kan in Portugal worden onderworpen aan een objectieve, niet discriminerende regeling van de handel. De voorwaarden waaraan de ondernemingen in het kader van een dergelijke regeling moeten voldoen, moeten echter rekening houden met de uiteenlopende uitgangssituatie van reeds op de Portugese markt aanwezige ondernemingen en van ondernemingen die in dit land het distributiebedrijf willen aanvangen.  II  Inhoud van de aanbeveling  Om deze redenen beveelt de Commissie, onder voorbehoud van het standpunt dat zij gezien de resultaten van deze aanbeveling later mocht innemen, de Portugese Republiek uit hoofde van artikel 208, lid 1, derde alinea, van de Toetredingsakte aan:  1. voor 1987 een jaarlijks contingent te openen dat ten minste met de volgende omvang overeenstemt:  - benzine: 395 138 ton,  - lampolie: 17 022 ton,  - gasolie: 672 182 ton,  - stookolie: 746 280 ton,  en de contingenten van het voorafgaande jaar in de volgende jaren met 10 % te verhogen;  2. over te gaan tot een halfjaarlijkse verdeling van de contingenten, telkens voor de helft van het totale contingent per produkt, zich ervan vergewissend dat, indien een of meer ondernemingen de volumes produkt welke hun in het kader van de contingenten van het eerste halfjaar zijn toegekend, niet hadden benut, de niet gebruikte hoeveelheden opnieuw worden verdeeld en bij het toe te kennen tweede halfjaarlijkse contingent worden gevoegd;  3. over te gaan tot de halfjaarlijkse publikatie in het officiële blad van Portugal van een bericht aan belanghebbenden waarin de omvang van de contingenten, de einddatum voor de indiening van de aanvragen, de plaats waar deze aanvragen moeten worden ingediend, alsmede de criteria zijn vermeld die voor de verdeling van de contingenten zullen worden toegepast;  4. criteria toe te passen voor de verdeling van de contingenten die, rekening houdend met de omvang van de verkoopnetten en de via deze afgezette volumes door reeds gevestigde ondernemingen, de installatieplannen en de verkoopprogramma's van de nieuwe ondernemingen die in 1985 nog niet op de Portugese markt waren toegelaten in aanmerking nemen;  5. zich ervan te vergewissen dat de totale hoeveelheid die aan alle nieuwe ondernemingen wordt toegekend, niet lager zal zijn dan 15 % van het totale voor het betrokken produkt geopende contingent en dat ten minste de helft van de jaarlijkse toeneming voor hen zal worden bestemd;  6. zich ervan te vergewissen dat de prijsregeling die voor in het kader van de contingenten geïmporteerde aardolieprodukten geldt, overeenstemt met de voorschriften in de artikelen 12, 30 en 95 van het EEG-Verdrag, en met de rechtspraak van het Hof;  7. voor het bedrijf van de distributie van aardolieprodukten in Portugal een handelsregeling in te voeren die, rekening houdend met de noodzaak de bevoorrading van het Portugese territorium te garanderen, tegelijkertijd objectief en niet discriminerend zal zijn.  Gedaan te Brussel, 22 december 1987.  Voor de Commissie  Peter SUTHERLAND  Lid van de Commissie


Avis juridique important

|

31990H0246

90/246/EEG: Aanbeveling van de Raad van 28 mei 1990 betreffende de tenuitvoerlegging van een beleid van administratieve vereenvoudiging voor het midden- en kleinbedrijf in de Lid-Staten

Publicatieblad Nr. L 141 van 02/06/1990 blz. 0055 - 0056

*****AANBEVELING  VAN DE RAAD  van 28 mei 1990  betreffende de tenuitvoerlegging van een beleid van administratieve vereenvoudiging voor het midden- en kleinbedrijf in de Lid-Staten  (90/246/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gelet op het advies van het Europees Parlement (2),  Gelet op het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Gezien de volgende resoluties van de Raad:  - de resolutie van 3 november 1986 inzake het beleidsprogramma voor het midden- en kleinbedrijf (4), alsmede de verklaring over de versoepeling van de administratieve voorschriften voor ondernemingen,  - de resolutie van 22 december 1986 betreffende een actieprogramma voor werkgelegenheidsgroei (5),  - de resolutie van 30 juni 1988 inzake de verbetering van het ondernemingsklimaat en bevordering van de ontwikkeling van ondernemingen, in het bijzonder van midden- en kleinbedrijf, in de Gemeenschap (6);  Gezien de volgende mededelingen van de Commissie:  - de mededeling over een beleid van de Gemeenschap ten aanzien van de ondernemingen,  - de mededeling over administratieve vereenvoudiging in de Gemeenschap,  - het derde verslag over de verwezenlijking van de doelstellingen van het beleidsprogramma van de Gemeenschap voor het midden- en kleinbedrijf,  - de mededeling over de door de Lid-Staten getroffen maatregelen op het gebied van administratieve vereenvoudiging ten behoeve van het bedrijfsleven in de Gemeenschap;  Overwegende dat op het niveau van de Gemeenschap maatregelen worden genomen om een gunstig ondernemingsklimaat te scheppen en, vooral, om de wetgeving te vereenvoudigen en de administratieve lasten voor het bedrijfsleven, en met name voor het midden- en kleinbedrijf, te verlichten;  Overwegende dat dergelijke maatregelen eveneens dienen te worden genomen door nationale, regionale en plaatselijke overheden;  Overwegende dat de uitwisseling van informatie en ervaringen tussen de Lid-Staten onderling, in het bijzonder in het kader van de Gemeenschap, de totstandbrenging van een globaal overzicht van de per Lid-Staat ten uitvoer gelegde maatregelen vergemakkelijkt;  Overwegende dat een dergelijke aanpak leidt tot een versterking van dit beleid, en daardoor tot de stimulering van de ondernemingsgeest;  Overwegende dat de doelstelling van administratieve vereenvoudiging echter geen nadelige gevolgen mag hebben voor de vrijheden, het bestaan van overlegorganen die zijn opgezet om bij te dragen tot de democratie binnen de economie niet in gevaar mag brengen of de rechtszekerheid van gebruikers van administratieve diensten niet mag verminderen;  Overwegende dat er reeds grote inspanningen zijn geleverd om wetten en regelingen te vereenvoudigen, administraties te moderniseren, personeel op te leiden en de kwaliteit van de dienstverlening te verbeteren, maar dat deze inspanningen moeten worden geïntensiveerd,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN:  1. programma's inzake administratieve vereenvoudiging ten behoeve van het bedrijfsleven ten uitvoer te leggen, waarbij alle bevoegde openbare instanties zijn betrokken;  2. ervoor zorg te dragen dat de bovenbedoelde regelingen betrekking hebben op zowel nieuwe wetsvoorstellen als op bestaande wetgeving, het intrekken van overbodige wetgeving en de aanpassing van de wetgeving die niet langer een afspiegeling vormt van de economische en sociale realiteit;  3. trachten te waarborgen dat alle wetsontwerpen en regelingen in een beginstadium worden onderzocht op noodzaak, doeltreffendheid en begrijpelijkheid, wanneer dergelijke ontwerpen waarschijnlijk een verzwaring betekenen van de administratieve last die op ondernemingen drukt; dit zou een onderzoek moeten zijn in de trant van het onderzoek dat de Commissie instelt naar de invloed van de communautaire wetgeving op met name het midden- en kleinbedrijf (impactstudie);  4. bijzondere aandacht te besteden aan de volgende punten:  a) de modernisering van de organisatie van administratieve afdelingen, met name van diensten die contacten met het bedrijfsleven onderhouden, ten einde de cooerdinatie, efficiency en reactiesnelheid van de verschillende afdelingen te verbeteren;  b) de verbetering van de procedures via de standaardisatie en vermindering van formulieren en aangiftebiljetten op het gebied van boekhouding, belastingen, sociale zaken en statistiek;  c) de oprichting, waar passend, van »one-stop shops" die bijstand verlenen bij het vervullen van de algemene formaliteiten bij de oprichting van een bedrijf;  d) de vervanging van zoveel mogelijk formele besluiten door procedures waarbij »stilzwijgend" goedkeuring wordt verleend, dat wil zeggen waarbij het uitblijven van een reactie van de betrokken overheidsinstantie binnen een bepaalde termijn te rekenen vanaf de ontvangst van de aanvraag, als een besluit kan worden opgevat;  e) de verbetering van de informatieverstrekking aan het midden- en kleinbedrijf, bij voorbeeld door de publikatie van vademecums, brochures en administratieve organigrammen;  f) de samenvoeging of bundeling van de nationale wetgeving om deze begrijpelijk te maken voor ondernemingen;  g) de ontwikkeling, waar nodig, van speciale vereenvoudigde administratieve uitvoeringsmaatregelen voor het midden- en kleinbedrijf;  5. een passende overleginstantie op te richten of te handhaven, waarin vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, met inbegrip van het midden- en kleinbedrijf, en van de overheid zitting hebben, ten einde de vereenvoudiging van administratieve procedures en wetgeving te bevorderen;  6. bij de tenuitvoerlegging van bovenstaande maatregelen de wettelijke rechten van werknemers en derden niet aan te tasten;  7. de Commissie in kennis te stellen van de belangrijkste vorderingen op het gebied van administratieve vereenvoudiging, de problemen die zich daarbij voordoen en de initiatieven die zijn voorgesteld zodat de Commissie ervoor zorg kan dragen dat alle Lid-Staten volledig op de hoogte zijn van de ontwikkelingen en mogelijkheden op dit gebied,  VERZOEKT HIERBIJ DE COMMISSIE:  a) de punten die in deze aanbeveling zijn vervat binnen haar eigen Instelling in de praktijk te brengen en de Lid-Staten in kennis te stellen van de voornaamste resultaten;  b) een plan in te dienen voor de studie van de invloed van de bestaande communautaire wetgeving, en gebieden aan te duiden waarop deze wetgeving bijzonder zwaar drukt;  c) de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot de Structuurfondsen en tot communautaire programma's van onderzoek en ontwikkeling, alsmede tot andere communautaire programma's te vereenvoudigen;  d) regelingen op te zetten voor overleg met vertegenwoordigers van het bedrijfsleven over de verschillende aspecten van het programma voor administratieve vereenvoudiging;  e) binnen het kader van de Commissie te blijven werken aan de verbetering van de »impactstudies" en deze te publiceren;  f) na te gaan of de overlapping tussen de administratieve formaliteiten die ondernemingen moeten vervullen wanneer zij activiteiten in een ander land uitoefenen, kan worden verkleind;  g) regelmatig verslag uit te brengen over communautaire en nationale maatregelen met betrekking tot de administratieve vereenvoudiging.  Gedaan te Brussel, 28 mei 1990.  Voor de Raad  De Voorzitter  D. J. O'MALLEY  (1) PB nr. C 189 van 26. 7. 1989, blz. 17 en  PB nr. C 101 van 21. 4. 1990, blz. 8.  (2) PB nr. C 15 van 22. 1. 1990, blz. 363.  (3) PB nr. C 298 van 27. 11. 1989, blz. 53.  (4) PB nr. C 287 van 14. 11. 1986, blz. 1.  (5) PB nr. C 340 van 31. 12. 1986, blz. 2.  (6) PB nr. C 197 van 27. 7. 1988, blz. 6.


title: Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on the National Reform Programme 2011 of Italyand delivering a Council opinionon the updated Stability Programme of Italy, 2011-2014

text:
               EUROPESE COMMISSIE
                                                Brussel, 7.6.2011
                                                SEC(2011) 810 definitief
                                 Aanbeveling voor een
                         AANBEVELING VAN DE RAAD
             over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Italië
                           en met een advies van de Raad
over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2011–2014
                             {SEC(2011) 720 definitief}
 ---pagebreak---                                             Aanbeveling voor een
                                      AANBEVELING VAN DE RAAD
                     over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Italië
                                        en met een advies van de Raad
      over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2011–2014
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121,
   lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het
   toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
   beleid1, en met name artikel 5, lid 3,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie2,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)     Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de
           Europese Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze
           Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen
           en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame
           groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
   (2)     De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het
           economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010–2014) en op 21 oktober 2010
           een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de
           lidstaten aangenomen3, die samen de “geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De
           lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met
           de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
   1
            PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
   2
            PB C […] van [...], blz. […].
   3
            Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011.
NL                                                      2                                        NL
 ---pagebreak---    (3) Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse
       groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische
       governance in de EU en het eerste Europees Semester van voorafgaande en
       geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.
   (4) Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake
       begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de
       conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de
       jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte dat voorrang moet worden
       gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen
       van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen
       om de groei te stimuleren. Hij verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete
       maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma’s en in hun
       nationale hervormingsprogramma’s worden opgenomen.
   (5) Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro
       Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden
       opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma’s en de nationale
       hervormingsprogramma’s.
   (6) Op 6 mei 2011 heeft Italië zijn geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2011 voor de
       periode 2011-2014 en zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend. Om met
       de onderlinge verbanden rekening te houden, zijn beide programma’s terzelfder tijd
       geëvalueerd.
   (7) De Italiaanse economie had reeds lang voor de huidige wereldwijde economische en
       financiële crisis te kampen met structurele zwakheden. In de periode 2001–2007
       bedroeg de reële bbp-groei circa 1%, dat wil zeggen slechts de helft van het
       gemiddelde in het eurogebied, voornamelijk door de achterblijvende
       productiviteitsgroei. Deze ontwikkelingen troffen het hele land en de grote
       economische verschillen tussen de regio’s verminderden dan ook niet. Alhoewel er
       geen sterke interne onevenwichtigheden in de particuliere sector waren, werd de
       economie zwaar getroffen door de wereldwijde crisis. Door een ineenstorting van de
       uitvoer, gevolgd door een terugval van de investeringen, kromp het reële bbp tussen
       het tweede kwartaal van 2008 en het tweede kwartaal van 2009 met maar liefst 7%. De
       bruto overheidsschuld steeg eind 2010 tot 119% na een gestage daling in het
       voorgaande decennium; dit weerspiegelde de scherpe daling van het bbp. De
       werkgelegenheid daalde veel minder sterk als gevolg van een door de overheid
       gesteunde regeling voor arbeidsduurverkorting, waardoor het werkloosheidscijfer in
       2008–2009 slechts weinig steeg. In de tweede helft van 2009 begon de economie zich
       dankzij de uitvoer te herstellen, zij het in een traag tempo. De situatie op de
       arbeidsmarkt bleef in 2010 fragiel; het werkloosheidscijfer stabiliseerde zich aan het
       eind van het jaar op ca. 8,5%. In verband met de zeer hoge overheidsschuldquote bleef
       Italië tijdens de crisis een voldoende prudent begrotingsbeleid voeren en nam het geen
       sterke budgettaire stimuleringsmaatregelen, waardoor het overheidstekort in 2009–
       2010 onder het gemiddelde van het eurogebied bleef.
   (8) Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad verrichte
       evaluatie van het geactualiseerde stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie
       dat het aan het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario
       aannemelijk is. Het programma moet het algemene overheidstekort tegen 2012
NL                                              3                                             NL
 ---pagebreak---         terugdringen tot beneden de bbp-referentiewaarde van 3% door middel van verdere
        uitgavenbeperkingen en extra inkomsten door een betere naleving van de fiscale
        regelgeving. Het programma is erop gericht om, nadat het buitensporige tekort
        gecorrigeerd is, tegen het einde van de programmaperiode (2014) de
        middellangetermijndoelstelling     –    het    realiseren   van     een     structureel
        begrotingsevenwicht – te bereiken, ter ondersteuning waarvan Italië zich ertoe
        verbindt de primaire uitgaven verder in te perken. Volgens het programma zal de
        overheidsschuldquote in 2011 pieken en daarna steeds sterker afnemen, naarmate het
        primaire overschot toeneemt. De geplande gemiddelde jaarlijkse begrotingsinspanning
        gedurende 2010–2012 ligt boven de door de Raad in het kader van de
        buitensporigtekortprocedure aanbevolen 0,5% van het bbp, en het voorziene tempo
        van de aanpassingen na 2012 ligt ruimschoots boven wat het stabiliteits- en groeipact
        voorschrijft. Om de genoemde resultaten op het gebied van het tekort en de schuld te
        bereiken, zal de begroting strikt moeten worden uitgevoerd, terwijl meer informatie
        over de geplande consolidatiemaatregelen de geloofwaardigheid van het programma
        ten goede zou komen.
   (9)  Gezien de zeer hoge overheidsschuld, die in 2011 circa 120% van het bbp bedraagt,
        hebben een duurzame en geloofwaardige consolidatie en structurele maatregelen ter
        bevordering van de groei hoge prioriteit voor Italië. Voor de periode tot 2012 is de
        verwezenlijking van de in het stabiliteitsprogramma opgenomen doelstellingen voor
        het algemene overheidstekort, en dus de correctie van het buitensporige tekort tegen
        2012, afhankelijk van de volledige tenuitvoerlegging van de reeds goedgekeurde
        maatregelen. Extra maatregelen zijn nodig wanneer bijvoorbeeld de inkomsten uit een
        betere naleving van de belastingregels lager uitvallen dan begroot of wanneer zich
        problemen voordoen bij de verwezenlijking van de geplande beperking van de
        kapitaaluitgaven. Voor 2013–2014 schrijft het nieuwe driejarige begrotingskader voor
        dat uiterlijk in oktober 2011 concrete maatregelen worden vastgesteld ter
        ondersteuning van de consolidatie-inspanning. Alhoewel het begrotingskader de
        laatste jaren al aanzienlijk is versterkt, moeten de invoering van bindende
        uitgavenplafonds en verdere verbetering van het begrotingstoezicht in alle subsectoren
        van de overheid de begrotingsdiscipline en de geloofwaardigheid van de
        begrotingsstrategie voor de middellange termijn nog verder versterken.
   (10) Hoewel de werkgelegenheid in de jaren voor de crisis relatief sterk is gegroeid,
        vertoont de Italiaanse arbeidsmarkt een aantal structurele zwakheden. Werknemers
        met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd genieten meer bescherming dan
        werknemers met een precaire status of een tijdelijk contract, vooral wanneer zij
        officieel als zelfstandige geregistreerd staan, maar in feite in een normale
        ondergeschikte arbeidsverhouding werken. Voor eerstgenoemden staat de
        arbeidswetgeving slechts in een zeer beperkt aantal gevallen collectief ontslag of
        ontslag om economische redenen toe. Tegelijkertijd krijgen niet alle werknemers die
        hun baan verliezen voldoende inkomenssteun, aangezien de segmentatie van de
        arbeidsmarkt      gepaard    gaat    met     een     gefragmenteerd     stelsel    van
        werkloosheidsuitkeringen. De werkloosheid bij werknemers onder de 25 jaar bedroeg
        in 2010 27,8%, maar was ongelijk verdeeld over de landsdelen: in het zuiden was de
        jeugdwerkloosheid tweemaal zo groot als in het noorden. De voordelen van het
        leerlingstelsel en beroepsopleidingen worden niet voldoende benadrukt. Hoewel dat
        zeer nuttig en noodzakelijk is, bestaat er momenteel geen eengemaakt nationaal
        systeem voor de certificatie van vaardigheden en de erkenning van
NL                                            4                                                 NL
 ---pagebreak---         beroepsopleidingsnormen. Daardoor worden de arbeidsmobiliteit en de
        arbeidsmogelijkheden in heel Italië gehinderd. Er is ruimte om de effectiviteit van de
        arbeidsbemiddelingsdiensten te vergroten, met name in regio’s met een hoge
        werkloosheid. Tot slot komt zwartwerken in Italië nog veel voor.
   (11) Het is belangrijk dat de loonontwikkeling wordt afgestemd op de groei van de
        productiviteit, gezien het feit dat het concurrentievermogen van Italië sinds de late
        jaren ’90 voortdurend afneemt; in dit verband kunnen onderhandelingen op
        ondernemingsniveau een belangrijke rol spelen, ook om de regionale
        arbeidsmarktverschillen aan te pakken. Met de hervorming van het
        onderhandelingskader in 2009 werd onder andere de mogelijkheid ingevoerd van open
        clausules (d.w.z. afwijkingen van het op nationaal niveau overeengekomen sectorale
        loonniveau). Deze worden echter nog niet op grote schaal toegepast.
   (12) De arbeidsparticipatie van vrouwen ligt op het gehele grondgebied meer dan twintig
        procentpunten lager dan die van mannen. In het zuiden had nauwelijks één derde van
        de vrouwen in de leeftijdsgroep van 20 tot 64 jaar werk, door zowel een relatief lagere
        participatiegraad als een hogere werkloosheid. De relatief hoge belasting op arbeid in
        Italië ontmoedigt het arbeidsaanbod, met name wat afhankelijke echtgenoten betreft,
        en beïnvloedt de vraag naar arbeid negatief. Om de arbeidsparticipatie van vrouwen te
        stimuleren, wordt in het nationale hervormingsprogramma verwezen naar het in 2010
        goedgekeurde plan dat de inspanningen van alle geledingen van de overheid
        coördineert om het combineren van werk en gezinsleven te bevorderen. De regering
        heeft onlangs een belastingvoordeel ingevoerd voor bedrijven die kansarme
        werknemers in dienst nemen; dit geldt ook voor personen die actief zijn in een sector
        of een activiteit met een bijzonder onevenwichtige verdeling tussen mannen en
        vrouwen, in regio’s met een hoge werkloosheid. Het programma kondigt daarnaast een
        belastinghervorming aan die tot doel heeft de belastingdruk te verschuiven van arbeid
        naar consumptie, en die ook tot een hogere arbeidsparticipatie kan bijdragen.
   (13) Italië kent in vergelijking met de EU-normen relatief hoge kosten die aan het
        uitoefenen van activiteiten verbonden zijn, met name in het zuiden, zulks ondanks de
        recente maatregelen om het ondernemingsklimaat te verbeteren en de
        prestatiegerichtheid en verantwoordingsplicht van de overheid te versterken. Er blijft
        veel ruimte voor verdere eliminatie van hindernissen op regelgevings- en
        administratief gebied in de producten- en dienstenmarkten, met name wat de vrije
        beroepen betreft. In 2009 is een voorstel ingediend voor een jaarlijkse
        mededingingswet als wetgevingsinstrument om de mededingingsomgeving en de
        consumentenbescherming te verbeteren. Deze wet is echter nog niet goedgekeurd. De
        lange duur van de procedures om de naleving van contracten af te dwingen is eveneens
        een zwak punt van het Italiaanse ondernemingsklimaat. Andere kanalen dan het
        bancaire om de groei van een bedrijf te financieren, zijn in Italië nog een relatieve
        zeldzaamheid, vooral voor het midden- en kleinbedrijf. Met name blijven financiering
        met eigen vermogen en durfkapitaal een slechts beperkte rol spelen, ondanks hun
        potentieel om de groei van een bedrijf te bevorderen, nieuwe wereldwijde markten aan
        te boren en de corporate governance te verbeteren.
   (14) De investeringen in onderzoek en ontwikkeling zijn de afgelopen tien jaar slechts in
        bescheiden mate gestegen. De intensiteit van onderzoek en ontwikkeling is dan ook
        laag: circa 1,27% van het bbp, wat ruimschoots onder het EU-gemiddelde van 1,90%
        ligt. Deze kloof is voornamelijk te wijten aan de geringe omvang van het industriële
NL                                              5                                               NL
 ---pagebreak---         onderzoek: de onderzoeks- en ontwikkelingsintensiteit in het bedrijfsleven bedroeg
        0,64% van het bbp, terwijl het EU-gemiddelde 1,23% is. De durfkapitaalintensiteit is
        eveneens nog zeer laag. In het nationale hervormingsprogramma wordt een aantal
        maatregelen gepresenteerd, zoals tijdelijke belastingvoordelen voor bedrijven die in
        onderzoeksprojecten van universiteiten of overheidsinstanties investeren, maar het
        streefcijfer van 1,53% van het bbp voor de onderzoeks- en ontwikkelingsintensiteit ligt
        nauwelijks boven het huidige niveau.
   (15) Italië is op twee na de grootste ontvanger van middelen uit hoofde van het
        cohesiebeleid van de EU: het ontvangt circa 8% van het totale EU-budget voor het
        cohesiebeleid in 2007–2013. Halverwege de programmeringsperiode is slechts 16,8%
        van de EU-middelen daadwerkelijk benut; in de zuidelijke convergentieregio’s is dit
        percentage nog veel lager.
   (16) Italië heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact4. In het
        nationale hervormingsprogramma worden enkele recentelijk goedgekeurde
        maatregelen genoemd en toekomstige hervormingsplannen geschetst die als doel
        hebben de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en de financiële stabiliteit te
        bevorderen, het concurrentievermogen te versterken en de werkgelegenheid te
        vergroten, overeenkomstig de beginselen van het Euro Plus-pact. Een nieuwe
        belangrijke verbintenis die de regering specifiek als antwoord op het pact is
        aangegaan, betreft de wijziging van de grondwet om de begrotingsdiscipline te
        verbeteren. Deze punten zijn onderzocht en bij de aanbevelingen in aanmerking
        genomen.
   (17) De Commissie heeft voor Italië het stabiliteitsprogramma, het nationale
        hervormingsprogramma en de in het kader van het Euro Plus-pact gedane
        toezeggingen onderzocht5. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie
        ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Italië, maar ook of
        de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak om de
        algemene economische governance van de Europese Unie te versterken door middel
        van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. In deze context is de
        Commissie van oordeel dat Italiës consolidatieplan voor 2011–2014 geloofwaardig is
        tot 2012, maar voor de jaren 2013–2014 moet worden onderbouwd met concrete
        maatregelen om de zeer hoge overheidsschuld gestaag te doen afnemen. In het
        nationale hervormingsprogramma wordt een aantal initiatieven geschetst die
        betrekking hebben op alle onderdelen van de Europa 2020-strategie, maar
        verdergaande maatregelen worden noodzakelijk geacht voor de aanpak van structurele
        zwakheden die reeds geruime tijd bestaan maar door de crisis nog zijn verergerd. Om
        Italiës groei- en werkgelegenheidspotentieel te versterken en te bevorderen dat de
        zuidelijke regio’s hun achterstand inlopen, moeten in 2011–2012 verdere maatregelen
        worden genomen om het functioneren van de arbeidsmarkt te verbeteren, de diensten-
        en productenmarkten open te stellen voor sterkere concurrentie, het
        ondernemingsklimaat te verbeteren, het onderzoeks- en ontwikkelingsbeleid te
        versterken en een snellere en betere benutting van de EU-cohesiemiddelen te
        bevorderen.
   4
        Nadere gegevens over de in het kader van het Euro Plus-pact gedane toezeggingen zijn te vinden in
        SEC(2011) 720.
   5
        SEC(2011) 720.
NL                                                 6                                                      NL
 ---pagebreak---    (18) In het licht van deze beoordeling, en rekening houdende met de aanbeveling van de
        Raad van 2 juni 2010 op grond van artikel 126, lid 7, van het Verdrag betreffende de
        werking van de Europese Unie, heeft de Raad de actualisering 2011 van het
        stabiliteitsprogramma van Italië onderzocht. Zijn advies6 daarover is met name in de
        onderstaande aanbeveling (1) weergegeven. De Raad heeft het nationale
        hervormingsprogramma van Italië getoetst aan de conclusies van de Europese Raad
        van 25 maart 2011,
   BEVEELT AAN dat Italië in de periode 2011–2012 actie onderneemt om:
   (1)    De geplande budgettaire consolidatie in 2011 en 2012 ten uitvoer te leggen met het
          oog op de correctie van het buitensporige tekort. Alle gunstiger dan verwachte
          budgettaire ontwikkelingen te baat te nemen om het tekort en de schuld sneller te
          verminderen en gereed te zijn om ontsporingen bij de uitvoering van de begroting te
          voorkomen. De streefcijfers voor 2013–2014 uiterlijk in oktober 2011 te
          onderbouwen met concrete maatregelen, zoals vastgesteld in het nieuwe meerjarige
          begrotingskader. Het kader te versterken door bindende uitgavenplafonds in te
          voeren en het toezicht te verbeteren voor alle subsectoren van de overheid.
   (2)    Maatregelen te nemen om de segmentatie van de arbeidsmarkt te bestrijden, door
          bepaalde aspecten van de wetgeving inzake arbeidsbescherming te herzien en het
          thans gefragmenteerde stelsel voor werkloosheidsuitkeringen ingrijpend te
          hervormen. De inspanningen ter bestrijding van zwartwerken op te voeren. Daarnaast
          maatregelen te nemen om de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen te vergroten door
          de beschikbaarheid van opvang- en zorgfaciliteiten in het hele land te verbeteren en
          op budgettair neutrale wijze financieel te stimuleren dat potentiële meeverdieners
          gaan werken.
   (3)    Op basis van de wet van 2009 tot hervorming van het kader voor collectieve
          onderhandelingen en in overleg met de sociale partners, overeenkomstig de nationale
          praktijk, maatregelen te nemen om te waarborgen dat de loonstijging meer in
          overeenstemming is met de ontwikkeling van de productiviteit en de plaatselijke en
          bedrijfsomstandigheden.
   (4)    Maatregelen in te voeren om de dienstensector open te stellen voor meer
          concurrentie, met name wat de vrije beroepen betreft. De jaarlijkse mededingingswet
          in 2011 goed te keuren met inachtneming van de aanbevelingen van de
          antitrustautoriteit. De duur van procedures op het gebied van de rechtshandhaving te
          verkorten. Maatregelen te nemen om de toegang tot kapitaalmarkten voor kleine en
          middelgrote ondernemingen te bevorderen, door hindernissen op regelgevingsgebied
          weg te nemen en de kosten te verlagen.
   (5)    Het kader voor investeringen van de particuliere sector in onderzoek en ontwikkeling
          te verbeteren door de huidige fiscale stimuleringsmaatregelen te verlengen, de
          voorwaarden voor durfkapitaal te verbeteren en innovatieve aankoopregelingen te
          ondersteunen.
   6
        Uit hoofde van artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.
NL                                                     7                                       NL
 ---pagebreak---    (6)     Maatregelen te nemen om met cohesiemiddelen medegefinancierde
           groeibevorderende uitgaven te versnellen, teneinde de aanhoudende verschillen
           tussen de regio’s te verminderen, door verbetering van de bestuurlijke capaciteit en
           politieke governance van de programma’s. De verbintenissen na te komen die in het
           nationale strategische referentiekader zijn aangegaan wat betreft de omvang van de
           middelen en de kwaliteit van de uitgaven.
   Gedaan te
                                               Voor de Raad
                                               De voorzitter
NL                                               8                                              NL