Avis juridique important

|

32000H0789

2000/789/EG: Aanbeveling van de Commissie van 29 november 2000 houdende vaststelling van richtsnoeren voor entrepothouders op grond van Richtlijn 92/12/EEG van de Raad betreffende accijnsproducten (kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 3355)

Publicatieblad Nr. L 314 van 14/12/2000 blz. 0029 - 0031

Aanbeveling van de Commissievan 29 november 2000houdende vaststelling van richtsnoeren voor entrepothouders op grond van Richtlijn 92/12/EEG van de Raad betreffende accijnsproducten(kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 3355)(2000/789/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 211, tweede streepje,Overwegende hetgeen volgt:(1) In Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/47/EG(2), is bepaald dat de entrepots en de entrepothouders voor tabaksfabrikaten, alcohol, alcoholhoudende dranken en minerale oliën door de lidstaten moeten zijn erkend.(2) Het verslag van de Groep op hoog niveau inzake alcohol- en tabaksfraude, dat op 24 april 1998 door de directeuren-generaal Douane en Indirecte belastingen werd aangenomen, behelst een aantal aanbevelingen inzake fraudebestrijding.(3) In haar mededeling aan de Raad betreffende de inspanningen inzake fraudebestrijding op het gebied van de accijnzen onderschrijft de Commissie zonder voorbehoud de analyse van de oorzaken van deze problemen door de Groep op hoog niveau en stemt zij in met de aanbevelingen van de Groep(3).(4) De Raad van Ecofin heeft op 19 mei 1998 de samenvatting van de Groep op hoog niveau goedgekeurd en uitdrukking gegeven aan zijn politieke wil fraude te bestrijden.(5) Uit het verslag van de Groep bleek dat de lidstaten uiteenlopende criteria hanteren voor de verlening en intrekking van de erkenning als entrepothouder.(6) Volgens artikel 13, onder a), van Richtlijn 92/12/EEG dient de erkende entrepothouder ten aanzien van de nationale autoriteiten zekerheid te stellen voor de aan het intracommunautaire goederenverkeer verbonden risico's.(7) In artikel 13, onder a), van Richtlijn 92/12/EEG is bovendien bepaald dat de nationale autoriteiten van de erkende entrepothouders zekerheidstelling kunnen verlangen voor het risico dat aan de productie, de verwerking en het voorhanden hebben van goederen verbonden is.(8) In artikel 16, lid 2, onder a), van Richtlijn 92/12/EEG is bepaald dat de nationale autoriteiten zekerheidstelling van geregistreerde bedrijven moeten verlangen.(9) De lidstaten zouden de wijze van zekerheidstelling vrij moeten kunnen bepalen.(10) Volgens artikel 15 bis, lid 1, van Richtlijn 92/12/EEG, dienen de lidstaten over een elektronische databank te beschikken die een register bevat van erkende entrepothouders of voor accijnsdoeleinden geregistreerde bedrijven alsmede van de als belastingentrepot erkende plaatsen.(11) De Groep op hoog niveau beveelt aan, dat de Commissie en de lidstaten gemeenschappelijke beginselen voor de erkenning van entrepots en entrepothouders overeenkomen.(12) Begin oktober 1998 heeft te Luxemburg een Fiscalis seminarie plaatsgevonden waarbij richtsnoeren voor de verlening en intrekking van vergunningen voor entrepothouders en voor het toezicht op goederen in entrepots werden vastgesteld.(13) Het Accijnscomité heeft hierover van gedachten gewisseld en de lidstaten werd verzocht voorstellen betreffende de inhoud van de desbetreffende bepalingen te doen.(14) In een streven naar meer eenvormige procedures voor de verlening en intrekking van vergunningen hebben de vertegenwoordigers van de lidstaten in het Accijnscomité met algemene stemmen met het bepaalde in deze aanbeveling ingestemd,BEVEELT AAN:TOEPASSINGSGEBIEDArtikel 11. De lidstaten wordt verzocht de bepalingen van deze aanbeveling toe te passen wanneer een natuurlijke of rechtspersoon die een entrepot houdt wordt gemachtigd:a) bij zijn bedrijfsuitoefening accijnsproducten onder schorsing van accijns te produceren, te verwerken, voorhanden te hebben, te ontvangen en te verzenden;b) accijnsproducten onder schorsing van accijns te ontvangen, voorhanden te hebben en te verzenden.2. Het is wenselijk dat deze aanbeveling in het algemeen ook wordt toegepast wanneer geregistreerde bedrijven, dat wil zeggen natuurlijke of rechtspersonen die niet de hoedanigheid van erkende entrepothouder bezitten, worden gemachtigd bij hun bedrijfsuitoefening accijnsproducten onder schorsing van accijns uit een andere lidstaat te ontvangen.CRITERIA VOOR HET VERLENEN VAN EEN VERGUNNINGArtikel 21. Hoewel de lidstaten wordt verzocht bij de verlening van vergunningen aan de in artikel 1 bedoelde personen strenge criteria toe te passen, moet een evenwicht worden nagestreefd tussen de vereenvoudiging van het handelsverkeer en de uitoefening van een doeltreffende controle.2. Teneinde met kennis van zaken een beslissing te kunnen nemen en de mogelijke gevolgen voor de invordering van de accijns te kunnen beoordelen, verdient het aanbeveling dat de autoriteiten, voorafgaand aan het verlenen van een vergunning, de aanvrager om de hiernavolgende gegevens verzoeken:- naam en adres van de aanvrager,- aard van zijn activiteiten,- plattegrond van zijn bedrijfsruimten en de vestigingsplaats daarvan, alsmede een beschrijving van zijn activiteiten en installaties,- schriftelijke aanvraag gestaafd met gegevens uit de bedrijfsadministratie en het bedrijfsregister van de onderneming,- BTW-nummer,- uittreksel uit de inschrijving in het handelsregister of een vergelijkbare databank, wanneer een dergelijke registratie in de betrokken lidstaat verplicht is,- namen van de bedrijfsleiders, hun positie en bevoegdheden in de onderneming,- gegevens uit het boekhoudsysteem van de onderneming, interne controlemaatregelen en auditmethoden,- gegevens betreffende de financiële positie van de onderneming, belastingantecedenten en naleving van andere belastingverplichtingen (douanerechten, BTW, directe belastingen),- aard van de opslag en raming van de hoeveelheden goederen die in een bepaalde periode zullen worden geproduceerd, opgeslagen of vervoerd;- gegevens uit vroegere en huidige entrepotvergunningen van de aanvrager in andere lidstaten.De bovenstaande gegevens kunnen door middel van een speciaal aanvraagformulier worden verkregen.3. De lidstaten kunnen van de aanvragers van een entrepotvergunning verlangen dat zij een lijst voorleggen van de lidstaten naar welke zij voornemens zijn accijnsgoederen onder schorsing van accijns te verzenden. Deze lijst kan zonder beperkingen aan de betrokken lidstaten van bestemming worden toegezonden.Artikel 31. Voordat zij een vergunning afgeven kunnen de lidstaten een bezoek brengen aan de bedrijfsruimten en het entrepot teneinde een beter inzicht in het bestaan en de structuur daarvan te verwerven. De lidstaten zouden voorzover mogelijk een gedetailleerde plattegrond van het voorgestelde entrepot moeten krijgen, die bijzonder belangrijk is om de controles en audits te vergemakkelijken, vooral wanneer het om grotere ruimten gaat, en om een duidelijke afbakening mogelijk te maken van de zone waar goederen onder schorsing van accijns worden opgeslagen.2. Passende voorraadcontroles door zowel de vergunninghouders als de nationale bestuursorganen zijn een belangrijk element van ieder entrepotsysteem. Voorts is het belangrijk dat de oorsprong van de accijnsgoederen wordt gecontroleerd, evenals het volledige productieproces, vanaf de ontvangst van de grondstoffen tot de verzending van het eindproduct. Hiertoe kan het noodzakelijk zijn producten te coderen en te markeren.DOOR DE AANVRAGER VAN EEN VERGUNNING TE VERSTREKKEN INLICHTINGENArtikel 41. De lidstaten wordt verzocht de aanvragers van een entrepotvergunning en de geregistreerde bedrijven in kennis te stellen van de nationale boekhoudkundige voorschriften teneinde een duidelijk boekhoudkundig overzicht te verkrijgen van alle producten die worden ontvangen, geproduceerd, verwerkt, opgeslagen en verzonden.2. Aanvragers van een entrepotvergunning zouden ervan in kennis moeten worden gesteld dat zij in hun boekhouding alle voor de correcte exploitatie en het toezicht op een belastingentrepot noodzakelijke inlichtingen dienen op te nemen. Afhankelijk van de wetgeving van de betrokken lidstaat zou in het bijzonder aandacht moeten worden besteed aan het bijhouden van:- voorraadkaarten van de grondstoffen,- fabricageregisters,- voorraadkaarten voor alle producten,- kaarten voor ontvangen en verzonden goederen.3. In de boekhouding van de entrepothouder zouden in het bijzonder moeten worden vermeld de omschrijving van de goederen, de belastingcategorie waartoe zij behoren en een verwijzing naar het in Verordening (EG) nr. 2719/92 van de Commissie(4) omschreven administratieve geleidedocument (AGD) (nationaal nummer van het AGD, datum van vertrek van de goederen en datum waarop het derde voor de aanzuivering bestemde exemplaar door de afzender is ontvangen).4. Het verdient aanbeveling dat de bevoegde autoriteiten toegang hebben tot de voorraadrekeningen, de winst- en verliesrekeningen, de balansen en de accountantsrapporten.5. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten zouden van tijd tot tijd een onderzoek naar de activiteiten van de onderneming dienen in te stellen.Artikel 5De lidstaten wordt verzocht de entrepothouders in kennis te stellen van hun verplichtingen ten aanzien van de toepassing van de nationale accijnswetgeving, in het bijzonder:- de verplichting de bevoegde autoriteiten de voor het vroegtijdig waarschuwingssysteem noodzakelijke gegevens te verstrekken,- de verplichting een AGD te gebruiken voor alle intracommunautaire verzendingen en uitvoerverrichtingen en dit document zorgvuldig in te vullen voordat de goederen worden verzonden,- de verplichting het nationale nummeringssysteem voor het AGD te gebruiken,- de verplichting de geraamde reistijden en, indien vereist, een aanvaardbaar reistraject op te geven.ZEKERHEIDSTELLINGArtikel 61. Het bedrag van de zekerheid moet het met de activiteiten van de entrepothouder of het geregistreerde bedrijf verbonden risico weerspiegelen.2. Het bedrag van de zekerheid moet op gezette tijden worden herzien opdat rekening kan worden gehouden met wijzigingen in de omvang van het handelsverkeer, de activiteiten van de entrepothouder of de in de lidstaten geldende accijnstarieven.NIETIGVERKLARING OF INTREKKING VAN VERGUNNINGENArtikel 71. Een vergunning wordt in beginsel enkel om ernstige redenen nietigverklaard of ingetrokken, na grondig onderzoek van de situatie van de entrepothouder door de bevoegde autoriteiten van een lidstaat.2. Een vergunning kan bijvoorbeeld worden nietigverklaard of ingetrokken in de volgende gevallen:- niet-nakoming van de uit de vergunning voortvloeiende verplichtingen,- ontoereikende dekking voor de verplichte zekerheidstelling,- herhaalde overtreding van de toepasselijke wettelijke voorschriften,- betrokkenheid bij misdadige activiteiten;- belastingontduiking of fraude.DIVERSENArtikel 81. Bij de regelmatige bijwerkingen van de elektronische databank SEED (systeem voor de uitwisseling van accijnsgegevens), als bedoeld in artikel 15 bis, lid 1, van Richtlijn 92/12/EEG, dient melding te worden gemaakt van alle nieuw verleende vergunningen of wijzigingen van de daarin opgenomen gegevens, zoals uitbreidingen van de activiteiten, adreswijzigingen of intrekkingen van vergunningen.2. Indien de nationale wetgeving dit toestaat, kunnen op verzoek van een andere lidstaat gegevens worden verstrekt over de antecedenten van aanvragers die in een bepaalde lidstaat reeds transacties hebben verricht.3. De lidstaten wordt verzocht passende maatregelen te nemen om toezicht te houden op de productie, het voorhanden hebben, de ontvangst en de verzending van goederen in entrepots en het verkeer van accijnsproducten onder schorsing van accijns. Indien nodig kunnen de lidstaten elkaar bijstand verlenen op dit gebied overeenkomstig de bepalingen van de administratieve samenwerking en de wederzijdse bijstand.SLOTBEPALINGENArtikel 9De lidstaten wordt verzocht de Commissie uiterlijk op 31 december 2001 de tekst van de belangrijkste wetten, bestuursrechtelijke en administratieve regelingen te doen toekomen die zij overeenkomstig deze aanbeveling hebben vastgesteld en de Commissie kennis te geven van alle latere wijzigingen daarvan.Artikel 10Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 29 november 2000.Voor de CommissieFrederik BolkesteinLid van de Commissie(1) PB L 76 van 23.3.1992, blz. 1.(2) PB L 197 van 29.7.2000, blz. 73.(3) SEC (98) 732 def. van 29.4.1998.(4) PB L 276 van 19.9.1992, blz. 1.


Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde convergentieprogramma van Malta, 2005-2008


Avis juridique important

|

31982K2242

Aanbeveling nr. 2242/82/EGKS van de Commissie van 10 augustus 1982 houdende instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht voor breedflensbalken van oorsprong uit Spanje

Publicatieblad Nr. L 238 van 13/08/1982 blz. 0032 - 0034

*****AANBEVELING  Nr. 2242/82/EGKS VAN DE COMMISSIE  van 10 augustus 1982  houdende instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht voor breedflensbalken van oorsprong uit Spanje  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal,  Gelet op Aanbeveling nr. 3018/79/EGKS van de Commissie van 21 december 1979 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (1), gewijzigd bij Aanbeveling nr. 1995/82/EGKS (2), inzonderheid op artikel 11,  Na overleg met het Raadgevend Comité bedoeld in artikel 6 van Aanbeveling nr. 3018/79/EGKS,  Overwegende dat de Commissie in juli 1982 een klacht ontving ingediend door de Europese Vereniging van IJzer- en Staalproducerende Industrieën (EUROFER) namens bijna alle producenten in de Gemeenschap van breedflensbalken;  Overwegende dat de Commissie, rekening houdend met het feit dat de klacht voldoende bewijsmateriaal bevatte van de toepassing van dumping ten aanzien van het soortgelijke produkt van oorsprong uit Spanje en van de aanmerkelijke schade als gevolg daarvan, derhalve door middel van een bericht in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen (3) de inleiding van een procedure betreffende de invoer van breedflensbalken van oorsprong uit Spanje heeft bekendgemaakt en met een onderzoek op het niveau van de Gemeenschap is begonnen;  Overwegende dat de Commissie basisprijzen heeft gepubliceerd (4) die zijn vastgesteld op basis van de laagste normale prijzen of produktiekosten in de bevoorradende landen met normale mededingingsverhoudingen, met inbegrip van de kosten van vervoer, verzekering en douanerechten; dat de Commissie, ten einde te kunnen vaststellen of dumping wordt toegepast, de invoerprijzen in de Gemeenschap van de betrokken produkten tijdens de eerste helft van 1982 heeft vergeleken met de basisprijzen;  Overwegende dat deze vergelijking aantoont dat tussen januari en juni 1982 aanzienlijke hoeveelheden breedflensbalken van oorsprong uit Spanje werden aangeboden voor invoer in de Gemeenschap tegen prijzen beneden de basisprijzen en dat er derhalve dumping heeft plaatsgevonden, waarvan de marge gelijk is aan de mate van onderbieding; dat de marge verschilt en in sommige gevallen meer dan 20 % bedraagt;  Overwegende dat, wat betreft de schade voor de betrokken bedrijfstak in de Gemeenschap, de aan de Commissie ter beschikking staande gegevens aantonen dat de invoer van de betrokken produkten van oorsprong uit Spanje in de Bondsrepubliek Duitsland, de grootste importeur van deze produkten in de Gemeenschap, de laatste jaren zeer aanzienlijk is gestegen; dat deze invoer in Duitsland in 1977 85 824 ton bedroeg, in 1980 opliep tot 112 100 ton, in 1981 tot 130 414 ton en gedurende de zes maanden van oktober 1981 tot en met maart 1982 90 175 ton bedroeg; dat tijdens de periode van zes maanden eindigende in mei 1982 bij de Duitse autoriteiten invoervergunningen werden aangevraagd voor 125 574 ton;  Overwegende dat in 1980 de invoer in Duitsland van het betrokken produkt van oorsprong uit Spanje 16 % van het verbruik in Duitsland en 7 % van het verbruik in de Gemeenschap bedraagt; dat de gemiddelde maandelijkse hoeveelheid waarvoor de Duitse autoriteiten tussen december 1981 en mei 1982 invoervergunningen afleverden overeenkomt met 37 % van het gemiddelde maandelijkse verbruik in de Bondsrepubliek Duitsland en nagenoeg 17 % van het gemiddelde maandelijkse verbruik in de Gemeenschap in 1981;  Overwegende dat, wat de prijzen betreft, uit de gegevens waarover de Commissie beschikt blijkt dat het betrokken produkt van oorsprong uit Spanje aan afnemers uit de Gemeenschap werd verkocht tegen prijzen die aanzienlijk lager zijn dan de lijstprijzen van de producenten uit de Gemeenschap; dat in sommige gevallen deze onderbieding meer dan 20 % bedroeg; dat de bedrijfstak in de Gemeenschap daardoor verplicht is ofwel zijn verkoop te zien dalen, ofwel zijn prijzen te drukken en soortgelijke produkten te verkopen tegen prijzen die ontoereikend zijn om de kosten te dekken;  Overwegende dat de staalindustrie in de Gemeenschap in een crisissituatie verkeert, die gekenmerkt wordt door een produktiedaling, een zeer lage benutting van de produktiecapaciteit en lagere winsten of grotere verliezen; dat het aantal werknemers tussen 1974 en 1981 is gedaald met 244 780 eenheden of 30,8 %; dat met name wat de breedflensbalken betreft het aantal nieuwe bestellingen voor de Duitse producenten gedurende het eerste kwartaal van 1982 30 % minder bedroeg dan gedurende het laatste kwartaal van 1981 en 48 % minder dan gedurende het eerste kwartaal van 1981; dat deze aanzienlijke daling samenvalt met een sterke stijging van het aantal afgeleverde invoervergunningen voor de betrokken produkten van oorsprong uit Spanje; dat de invoer van de hoeveel  heden waarvoor vergunningen werden toegekend en de doorverkoop tegen lage prijzen de pogingen van de autoriteiten en de producenten in de Gemeenschap om de produktie te verminderen en de prijzen te verhogen tot een niveau waarop winst wordt gemaakt ernstig in het gedrang brengen;  Overwegende dat de Commissie ook rekening heeft gehouden met de schade veroorzaakt door andere factoren die, afzonderlijk of in combinatie, eveneens de industrie in de Gemeenschap treffen; dat zij in dit verband aan de hand van de beschikbare gegevens heeft vastgesteld dat het verbruik in de Gemeenschap tussen 1978 en 1980 met ongeveer 10 % is gedaald; dat het niveau van de invoer uit andere bronnen in Duitsland sinds 1978 vrij laag is gebleven en in 1981 niet meer bedroeg dan een vierde van de invoer van soortgelijke produkten van oorsprong uit Spanje; dat de gevolgen van de invoer met dumping gescheiden worden van die van andere factoren die de industrie nadelig beïnvloeden, met name met het oog op de aanzienlijke stijging van de invoer uit Spanje sedert het derde kwartaal van 1981; dat de Commissie, rekening houdend met de pogingen tot herstructurering van de staalindustrie in de Gemeenschap, tot de voorlopige conclusie is gekomen dat de invoer met dumping aanzienlijke schade veroorzaakt of dreigt te veroorzaken aan de bedrijfstak in de Gemeenschap;  Overwegende dat in 1978 een bilaterale overeenkomst tussen de Gemeenschap en Spanje werd gesloten met betrekking tot de Spaanse uitvoer van bepaalde ijzer- en staalprodukten naar de Gemeenschap, welke van kracht is tot 31 december 1982; dat de Commissie van mening is dat de normale werking van deze overeenkomst niet langer is gewaarborgd ingevolge de voortdurende en onverantwoorde onderbieding ten aanzien van de in de overeenkomst bepaalde prijzen van breedflensbalken bij de invoer van deze produkten van oorsprong uit Spanje; dat de Commissie, na overleg met de Spaanse autoriteiten, de toepassing van de in de overeenkomst vastgestelde prijzen voor breedflensbalken bijgevolg met ingang van 1 juli 1982 heeft opgeschort;  Overwegende dat de invoer in de Gemeenschap van breedflensbalken van oorsprong uit Spanje de in de overeenkomst vastgestelde hoeveelheid bovendien met meer dan 50 % heeft overschreden;  Overwegende dat in deze omstandigheden en ten einde te voorkomen dat gedurende het onderzoek nog meer schade wordt aangericht, het belang van de Gemeenschap een onmiddellijk optreden vereist in de vorm van een voorlopig anti-dumpingrecht; dat met het oog op de omvang van de veroorzaakte schade dit recht gelijk moet zijn aan het hoogste van de hierna volgende bedragen:  - het verschil tussen de door de Gemeenschap voor deze produkten bekendgemaakte basisprijzen en hun prijzen bij invoer in de Gemeenschap, of  - het gewogen gemiddelde van het verschil tussen deze basisprijzen en de prijs bij invoer in Duitsland tussen 1 januari en 11 juni 1982, de laatste periode waarover de Commissie gegevens bekend zijn;  Overwegende dat het, ten einde ontduiking van het anti-dumpingrecht te vermijden, noodzakelijk is in de gevallen waarin de betrokken produkten niet door de eerste aankoper in de Gemeenschap in het vrije verkeer worden gebracht een ander criterium voor de berekening van het recht vast te stellen; dat daarbij rekening dient te worden gehouden met de gemiddelde marge tussen de prijzen bij invoer en de verkoopprijzen die door de importeurs in de Gemeenschap van deze produkten van oorsprong uit Spanje worden toegepast; dat de Commissie van mening is dat deze marge 15 % moet bedragen;  Overwegende dat een termijn moet worden vastgesteld tijdens welke de betrokken partijen na de instelling van het voorlopige recht hun standpunt kenbaar kunnen maken en kunnen verzoeken mondeling door de Commissie te worden gehoord;  Overwegende dat het dienstig is het definitieve anti-dumpingrecht dat krachtens Aanbeveling nr. 935/79/EGKS van de Commissie (1) van toepassing is op breedflensbalken van oorsprong uit Spanje maar van herkomst uit een ander derde land, op te heffen,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:  Artikel 1  1. Er wordt een voorlopig anti-dumpingrecht ingesteld op breedflensbalken van post 73.11 A ex I van het gemeenschappelijk douanetarief overeenkomende met NIMEXE-code 73.11-12, van oorsprong uit Spanje.  2. a) Het bedrag van dit recht komt overeen met  - het verschil tussen de meest recente door de Commissie bekendgemaakte werkelijke prijs (basisprijs + toeslagen) voor deze produkten en de contractuele werkelijke prijs (basisprijs + toeslagen), franco-grens, ingeklaard, of  - 8,63 Ecu per 1 000 kg netto, indien het eerstgenoemde bedrag lager ligt.  b) Wanneer de in lid 1 omschreven produkten niet in het vrije verkeer worden gebracht op basis van de prijs tegen welke zij aan de eerste koper in de Gemeenschap worden geleverd, is het bedrag van dit recht gelijk aan:  - het verschil tussen de meest recente door de Commissie bekendgemaakte werkelijke prijs (basisprijs + toeslagen) voor deze produkten en de contractuele werkelijke prijs (basisprijs + toeslagen), franco-grens, ingeklaard, verhoogd met 15 %, of  - 8,63 Ecu per 1 000 kg netto, indien het eerstgenoemde bedrag lager ligt.  c) Wanneer de aangever evenwel ten genoegen van de douaneautoriteiten het bewijs kan leveren van de door de eerste koper betaalde prijs, is het sub a) bepaalde van toepassing.  3. De inzake douanerechten geldende bepalingen zijn op dit recht van toepassing.  4. Het in de Gemeenschap in het vrije verkeer brengen van de in lid 1 bedoelde produkten is onderworpen aan een zekerheidstelling gelijk aan het bedrag van het voorlopige recht.  Artikel 2  1. Onverminderd het bepaalde in artikel 7, lid 4, sub b) en c), van Aanbeveling nr. 3018/79/EGKS, kunnen de betrokken partijen binnen een maand te rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze aanbeveling hun standpunt kenbaar maken en verzoeken mondeling door de Commissie te worden gehoord.  2. Behoudens het bepaalde in de artikelen 11, 12 en 14 van Aanbeveling nr. 3018/79/EGKS, is deze aanbeveling van toepassing voor een periode van vier maanden of tot op het ogenblik waarop de Commissie definitieve maatregelen vaststelt.  Artikel 3  Het definitieve anti-dumpingrecht ingesteld bij Aanbeveling nr. 935/79/EGKS vervalt ten aanzien van de invoer van breedflensbalken van post 73.11 A ex I van het gemeenschappelijk douanetarief en overeenkomende met NIMEXE-code 73.11-12, van oorsprong uit Spanje, maar van herkomst uit een ander derde land.  Artikel 4  Deze aanbeveling treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Gedaan te Brussel, 10 augustus 1982.  Voor de Commissie  Étienne DAVIGNON  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 339 van 31. 12. 1979, blz. 15.  (2) PB nr. L 215 van 23. 7. 1982, blz. 28.  (3) PB nr. C 207 van 10. 8. 1982, blz. 4.  (4) PB nr. L 372 van 29. 12. 1981, blz. 1.  (1) PB nr. L 117 van 12. 5. 1979, blz. 16.


title: Aanbeveling van de Commissie van 7 mei 2009 inzake de regelgeving voor afgiftetarieven van vaste en mobiele telefonie in de EU

text:
               20.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 124/67

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 7 mei 2009
   inzake de regelgeving voor afgiftetarieven van vaste en mobiele telefonie in de EU
   (2009/396/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) (1), en met name op artikel 19, lid 1,
   Na raadpleging van het Comité voor communicatie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG, dragen de nationale regelgevende instanties bij aan de ontwikkeling van de interne markt, onder meer door met elkaar en met de Commissie op transparante wijze samen te werken om de ontwikkeling van een consistente regelgevende praktijk te waarborgen. Tijdens de beoordeling van meer dan 850 ontwerpmaatregelen die overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG waren aangemeld, bleek echter dat nog steeds een aantal tegenstrijdigheden bestaan bij de regeling van tarieven voor gespreksafgifte.

               (2)

               Hoewel er in de meeste lidstaten over het algemeen sprake is van enige vorm van kostenoriëntering lopen de maatregelen voor prijsbeheersing per lidstaat uiteen. Er zijn niet alleen zeer uiteenlopende kostentoerekeningsinstrumenten maar ook verschillende manieren voor de toepassing van deze instrumenten. De tarieven voor gespreksafgifte op wholesaleniveau die in de Europese Unie worden toegepast, lopen hierdoor nogal uiteen, hetgeen slechts ten dele kan worden verklaard door specifieke nationale factoren. De Europese Groep van regelgevende instanties voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (ERG), die werd opgericht bij Besluit 2002/627/EG van de Commissie (2), kwam in zijn gemeenschappelijk standpunt over de symmetrie van tarieven voor afgifte van vaste en van mobiele gesprekken tot dezelfde conclusie. Zo hebben nationale regelgevende instanties (NRI’s) in een aantal gevallen kleinere exploitanten van vaste of mobiele telefonie toestemming gegeven om hogere afgiftetarieven te hanteren omdat het nieuwkomers op de markt betreft die nog niet hebben kunnen profiteren van schaalvoordelen en/of te maken hebben met een andere kostenstructuur. Deze asymmetrieën zijn niet alleen binnen maar ook buiten de nationale grenzen waar te nemen, hoewel zij geleidelijk aan vervagen. In zijn gemeenschappelijk standpunt heeft de ERG bevestigd dat afgiftetarieven normaliter symmetrisch moeten zijn en dat voor asymmetrie een passende motivering is vereist.

               (3)

               Grote verschillen in de regelgeving ten aanzien van afgiftetarieven voor vaste en mobiele telefonie leiden tot grondige concurrentieverstoringen. Markten voor gespreksafgifte vormen een situatie waarin toegang mogelijk is vanuit twee richtingen en waarbij beide exploitanten die de verbinding aangaan in principe profiteren van de regeling. Omdat zij echter ook met elkaar concurreren bij het aantrekken van abonnees, kunnen afgiftetarieven belangrijke strategische gevolgen hebben die ook doorwegen op de concurrentiepositie. Wanneer de afgiftetarieven hoger liggen dan de efficiënte kosten, leidt dit tot belangrijke transfers tussen de markten en consumenten van vaste en mobiele telefonie. Voorts kan dit er op markten waar exploitanten asymmetrische marktaandelen bezitten toe leiden dat kleinere exploitanten belangrijke vergoedingen moeten betalen aan grotere concurrenten. Bovendien blijft het niveau van mobiele afgiftetarieven absoluut gezien in een aantal lidstaten hoog vergeleken met de tarieven die worden toegepast in een aantal landen buiten de Europese Unie en in vergelijking met vaste afgiftetarieven in het algemeen, hetgeen zich vertaalt in hoge prijzen voor de eindgebruiker, die nu weliswaar een dalende trend vertonen. Hoge afgiftetarieven leiden in veel gevallen tot hoge retailprijzen voor gespreksopbouw en derhalve tot een geringer gebruik, hetgeen ten koste gaat van het consumentenwelzijn.

               (4)

               Het gebrek aan harmonisatie bij de toepassing van kostentoerekeningssystemen op afgiftemarkten tot op heden wijst op de noodzaak van een gemeenschappelijke aanpak die een grotere rechtszekerheid zal bieden en de juiste stimulansen zal verschaffen voor potentiële investeerders. Ook zullen daardoor de lasten van de regelgeving voor de bestaande exploitanten die momenteel actief zijn in verschillende lidstaten, verminderen. De doelstelling van een samenhangende regelgeving op de afgiftemarkten is duidelijk en wordt als zodanig door de NRI's erkend en werd ook door de Commissie herhaaldelijk bevestigd bij haar beoordeling van ontwerpmaatregelen op grond van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG.

               (5)

               Op grond van het regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten is de invoering van verplichte en passende kostenberekeningsmechanismen en prijscontroles vereist. Het gaat hierbij om de artikelen 9, 11 en 13, in samenhang met overweging 20 van Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (toegangsrichtlijn) (3).

               (6)

               Aanbeveling 2005/698/EG van de Commissie van 19 september 2005 inzake scheiding van boekhoudingen en kostenberekeningssystemen onder het regelgevingskader voor elektronische communicatie (4) biedt een kader voor de consequente toepassing van de specifieke bepalingen inzake kostenberekening en scheiding van boekhoudingen, om de transparantie van voorgeschreven kostenberekeningssystemen, methodes, controle en de verslaglegging te verbeteren, hetgeen alle betrokkenen ten goede komt.

               (7)

               Gespreksafgifte op wholesaleniveau is de dienst die nodig is om gesprekken naar de gekozen aansluiting (in vaste netwerken) of naar abonnees (in mobiele netwerken) af te geven. Het tariferingsysteem in de EU is gebaseerd op Calling Party Network Pays, hetgeen inhoudt dat de kosten voor afgifte worden vastgesteld door het opgeroepen netwerk en worden betaald door het netwerk dat de oproep doet. De opgeroepen partij wordt niets in rekening gebracht voor deze dienst en heeft over het algemeen geen reden om te reageren op de afgifteprijs die door zijn netwerkexploitant is vastgesteld. De regelgevingsinstanties maken zich in dit verband met betrekking tot de concurrentie vooral zorgen over extreme prijzen. Hoge afgifteprijzen worden uiteindelijk terugverdiend door hogere beltarieven voor eindgebruikers. Gelet op het feit dat afgiftemarkten toegankelijk zijn vanuit twee richtingen vormt ook kruissubsidiëring tussen exploitanten een potentieel concurrentieprobleem. Concurrentieproblemen kunnen zich voordoen bij zowel vaste als mobiele afgiftemarkten. Omdat het in het belang van de exploitanten van gespreksafgifte is om de prijzen vast te stellen op een niveau dat ver boven de kosten ligt, wordt kostenoriëntatie beschouwd als de meest geschikte oplossing op middellange termijn. In overweging 20 van Richtlijn 2002/19/EG wordt opgemerkt dat de methode voor het terugverdienen van de kosten moet zijn aangepast aan de omstandigheden. Gezien de specifieke kenmerken van markten voor gespreksafgifte en de daaraan verbonden concurrentie- en distributieproblemen, erkent de Commissie al geruime tijd dat een gemeenschappelijke aanpak die gebaseerd is op doelmatige kosten en de toepassing van symmetrische afgiftetarieven doelmatigheid en duurzame concurrentie zou bevorderen en zou zorgen voor optimale consumentenvoordelen wat betreft prijzen en dienstenaanbod.

               (8)

               Op grond van artikel 8, lid 1, van Richtlijn 2002/21/EG moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de nationale regelgevende instanties bij de uitvoering van de in deze richtlijn en de bijzondere richtlijnen omschreven regelgevende taken, met name die welke erop gericht zijn daadwerkelijke concurrentie te waarborgen, zoveel mogelijk rekening houden met het streven dat de regelgeving technologisch neutraal moet zijn. Artikel 8, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG bepaalt verder dat nationale regelgevende instanties de concurrentie bevorderen door onder meer de verzekering te verlangen dat gebruikers maximaal voordeel genieten wat betreft keuze, prijs en kwaliteit van de dienst en dat er in de sector elektronische communicatie geen vervalsing of beperking van de concurrentie plaatsvindt. Om deze doelstellingen te bereiken en te zorgen voor een consequente toepassing in alle lidstaten moeten de gereguleerde afgiftetarieven zo spoedig mogelijk omlaag worden gebracht tot het niveau van de kosten van een efficiënte exploitant.

               (9)

               In een situatie waarin sprake is van concurrentie, concurreren exploitanten op basis van de huidige kosten en worden zij niet gecompenseerd voor kosten die het gevolg zijn van inefficiënte bedrijfsvoering. Historische kosten moeten derhalve worden omgerekend in huidige kosten om rekening te houden met de kosten van een efficiënte exploitant die gebruikmaakt van moderne technologie.

               (10)

               Exploitanten die gecompenseerd worden voor feitelijke afgiftekosten zullen niet geneigd zijn efficiënter te werken. Toepassing van een bottom-up model sluit aan op het concept waarbij een netwerk wordt ontwikkeld voor een efficiënte exploitant aan de hand van een economisch/technisch model van een efficiënt netwerk dat uitgaat van de huidige kosten. Hierbij wordt rekening gehouden met de apparatuur die nodig is en niet zozeer met de apparatuur die voorhanden is en blijven de historische kosten buiten beschouwing.

               (11)

               Omdat een bottum-up model hoofdzakelijk is gebaseerd op afgeleide gegevens — netwerkkosten worden bijvoorbeeld berekend aan de hand van informatie van verkopers van apparatuur —, zouden reguleringsinstanties de resultaten van een bottom-up model wellicht willen vergelijken met de resultaten van een top-down model om met de meest degelijke resultaten te kunnen komen en grote verschillen in exploitatiekosten, kapitaalkosten en kostentoewijzing tussen een hypothetische en een echte exploitant te vermijden. Om mogelijke tekortkomingen van het bottom-up model zoals informatieasymmetrie vast te stellen en te verbeteren, kan de NRI de resultaten van een aanpak op basis van een bottom-up model vergelijken met die van een overeenkomstig top-down model waarbij gebruik wordt gemaakt van gecontroleerde gegevens.

               (12)

               Het kostenmodel moet gebaseerd worden op de efficiënte technologische keuzen die beschikbaar zijn in de voor het model relevante periode, voor zover deze kunnen worden vastgesteld. Bij een bottom-up model dat vandaag wordt samengesteld kan men er dan ook in principe van uitgaan dat het kernnetwerk voor vaste netwerken gebaseerd is op Next-Generation-Network (NGN). Het bottom-up model voor mobiele netwerken moet gebaseerd zijn op een combinatie van 2G en 3G die worden gebruikt in het toegangselement van het netwerk en dient rekening te houden met de voorziene situatie terwijl men er bij het kernonderdeel van uit kan gaan dat het gebaseerd is op NGN.

               (13)

               Rekening houdend met de bijzondere kenmerken van de markten voor gespreksafgifte moeten de kosten van afgiftediensten worden berekend op basis van toekomstige incrementele kosten op lange termijn (LRIC). Bij een LRIC-model, worden alle kosten variabel. Omdat men er van uitgaat dat alle activa op termijn worden vervangen, zorgt het vaststellen van de tarieven aan de hand van dit model voor een efficiënte kostendekking. LRIC-modellen houden alleen rekening met kosten die het gevolg zijn van een vastgestelde stijging (increment). Een aanpak op basis van incrementele kosten waarbij alleen efficiënte kosten worden toegerekend die er niet zouden zijn wanneer de aan het increment ten gronde liggende dienst niet langer zou worden verstrekt (dat wil zeggen vermijdbare kosten) bevordert een efficiënte productie en een efficiënt gebruik en beperkt potentiële concurrentieverstoringen. Hoe meer afgiftetarieven afwijken van de meerkosten, des te groter de concurrentieverstoringen tussen vaste en mobiele markten en/of tussen exploitanten met asymmetrische marktaandelen en verkeersstromen. Een pure LRIC-aanpak waarbij de gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau als relevant increment wordt beschouwd en alleen vermijdbare kosten omvat, is dan ook gerechtvaardigd. Met een LRIC-aanpak zouden ook alle vaste en variabele marginale kosten die gemoeid zijn met het aanbieden van gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau kunnen worden terugverdiend zodat kosten makkelijker doelmatig kunnen worden terugverdiend (omdat men er van uitgaat dat vaste kosten op lange termijn variabel worden).

               (14)

               Vermijdbare kosten zijn het verschil tussen de vastgestelde langetermijnkosten van een exploitant die een volledig gamma van diensten verschaft en de totale vastgestelde kosten van die exploitant die een volledig gamma van diensten verschaft zonder gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau aan derde partijen (d.w.z. de stand-alone kosten van een exploitant die geen afgifte biedt aan derden). Om naar behoren te kunnen bepalen om welke kosten het gaat moet een onderscheid worden gemaakt tussen de met het verkeer samenhangende kosten, dat wil zeggen alle vaste en variabele kosten die omhoog gaan met de uitbreiding van het verkeer en kosten die niet met het verkeer samenhangen, dat wil zeggen alle kosten die niet omhoog gaan wanneer het verkeer toeneemt. Om te kunnen bepalen welke vermijdbare kosten relevant zijn voor gespreksafgifte op wholesaleniveau mag geen rekening worden gehouden met kosten die niet samenhangen met het verkeer. Bovendien kan het nodig zijn met het verkeer samenhangende kosten vervolgens toe te rekenen aan andere diensten (bv. gespreksopbouw, SMS, MMS, breedband, huurlijnen, enz.) waarbij gespreksafgifte op wholesaleniveau de doorslaggevende dienst is waarmee rekening moet worden gehouden. Kosten die worden toegerekend aan de gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau moeten derhalve alleen gelijk zijn aan de aanvullende kosten voor het verschaffen van de dienst. Met een op LRIC-gebaseerde kostenberekening voor gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau in vaste en mobiele markten moeten derhalve alleen de kosten kunnen worden terugverdiend die vermeden kunnen worden wanneer een gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau aan derden niet langer wordt verschaft.

               (15)

               Het is duidelijk dat gespreksafgifte een dienst is die winst oplevert voor zowel de partij die de oproep doet als de partij die de oproep ontvangt (wanneer de ontvangende partij er geen voordeel bij zou hebben, zou ze de oproep niet ontvangen), hetgeen er weer op duidt dat beide partijen verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van de kosten. Wanneer de prijzen op basis van de kosten zouden worden bepaald zodat de kosten voor rekening zouden zijn voor degene die aanleiding geeft tot de kosten, dan zouden de kosten voor de veroorzaker zijn. Aanvaarding dat de kosten door beide partijen worden veroorzaakt, betekent dat niet alle daarmee verbonden kosten moeten worden terugverdiend via de gereguleerde afgiftetarieven op wholesaleniveau. Volgens deze aanbeveling kunnen alle vermijdbare kosten voor het verschaffen van gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau echter worden terugverdiend door middel van de wholesaletarieven, dat wil zeggen alle kosten die toenemen als gevolg van een toename van het gespreksafgifteverkeer op wholesaleniveau.

               (16)

               Bij het vaststellen van afgiftetarieven moet elke afwijking van afzonderlijke niveaus van kostenefficiëntie gebaseerd zijn op objectieve kostenverschillen waarover exploitanten geen controle hebben. Bij vaste netwerken zijn er geen objectieve kostenverschillen vastgesteld waarover de exploitant geen controle heeft. In mobiele netwerken kan ongelijke spectrumtoewijzing worden beschouwd als een externe factor die leidt tot verschillen in de kosten per eenheid tussen mobiele exploitanten. Externe kostenverschillen kunnen ontstaan wanneer spectrum niet wordt toegewezen aan de hand van op de markt gebaseerde mechanismen maar op basis van een sequentieel vergunningsproces. Wanneer het spectrum wordt toegewezen door middel van een op de markt gebaseerd mechanisme zoals een veiling of wanneer er sprake is van een secundaire markt, zijn de kostenverschillen als gevolg van frequentietoewijzing meer intrinsiek en zullen zij waarschijnlijk fors dalen of verdwijnen.

               (17)

               Nieuwkomers kunnen echter gedurende een overgangsperiode geconfronteerd worden met hogere kosten per eenheid voordat zij de minimale omvang hebben om rendabel te opereren. In dergelijke situaties kunnen NRI’s, nadat zij hebben vastgesteld dat er belemmeringen zijn voor intrede op en uitbreiding van de kleinhandelmarkt, hen toestemming verlenen hun hogere meerkosten ten opzichte van die van een modelexploitant gedurende een overgangsperiode van maximaal vier jaar na hun toetreding tot de markt terug te verdienen. Uitgaande van het gemeenschappelijk standpunt van de ERG, is het redelijk te voorzien in een periode van vier jaar voor de geleidelijke eliminering van asymmetrieën, gebaseerd op de inschatting dat het op de mobiele markt waarschijnlijk drie à vier jaar na de toetreding tot de markt kan duren voordat een marktaandeel van 15 à 20 % kan worden verwezenlijkt, waarmee men in de buurt komt van de minimale omvang om rendabel te opereren. Dit geldt met name voor de situatie van nieuwkomers op de markt voor vaste telefonie die lagere kosten per eenheid kunnen verwezenlijken door hun netwerken op routes met een hoge dichtheid te concentreren en/of relevante netwerkinput kunnen huren van gevestigde exploitanten.

               (18)

               Een afschrijvingregeling waarbij rekening wordt gehouden met de economische waarde van activa geniet de voorkeur. Wanneer echter geen degelijk economisch afschrijvingsmodel kan worden ontwikkeld, zijn er nog andere benaderingen mogelijk zoals lineaire afschrijving, annuities en tilted annuities. Als afweging voor de keuze van een alternatief concept geldt in hoeverre een dergelijk concept in de buurt kan komen van een economische afschrijving. Wanneer geen degelijk economisch afschrijvingsmodel kan worden ontwikkeld, moet het afschrijvingsprofiel van elk belangrijk actief in het bottom-up model afzonderlijk worden onderzocht en moet worden gekozen voor een aanpak die een afschrijvingsprofiel oplevert dat vergelijkbaar is met dat van een economische afschrijving.

               (19)

               Wat efficiënte omvang betreft, gelden uiteenlopende overwegingen voor de vaste en de mobiele markt. De meest efficiënte minimumomvang in de vaste en de mobiele markt kan verschillen omdat deze afhangt van regelgeving en commerciële voorwaarden.

               (20)

               Bij het reguleren van afgiftetarieven op wholesaleniveau mogen NRI's exploitanten niet uitsluiten of hen verbieden over te stappen op andere regelingen voor de uitwisseling van afgifteverkeer in de toekomst zolang deze regelingen in overeenstemming zijn met een concurrerende markt.

               (21)

               Een overgangsperiode tot 31 december 2012 moet volstaan om NRI's de mogelijkheid te bieden een kostenmodel op te zetten en exploitanten in staat te stellen hun bedrijfsplannen dienovereenkomstig aan te passen terwijl aan de andere kant rekening wordt gehouden met de dringende behoefte van consumenten om maximaal voordeel te halen uit efficiënte, op kosten gebaseerde afgiftetarieven.

               (22)

               Voor NRI's met beperkte middelen kan uitzonderlijk een aanvullende overgangsperiode nodig zijn om het aanbevolen kostenmodel op te stellen. Onder dergelijke omstandigheden zou een NRI, wanneer ze kan aantonen dat een andere methode (bijvoorbeeld benchmarking) dan een bottom-up LRIC-model gebaseerd op de huidige kosten resultaten oplevert die in overeenstemming zijn met deze aanbeveling en eveneens leidt tot efficiënte resultaten die in overeenstemming zijn met die in een concurrerende markt, tot 1 juli 2014 een alternatieve aanpak voor de prijsberekening kunnen hanteren. Wanneer het objectief gezien voor NRI's met beperkte middelen buiten proportie zou zijn de aanbevolen kostenmethode na deze datum te hanteren, mogen zij een alternatieve methode toepassen tot de datum waarop deze aanbeveling wordt herzien, behalve wanneer de instantie die is opgericht met het oog op samenwerking tussen de NRI's en de Commissie, met inbegrip van de hieraan verbonden werkgroepen, voldoende praktische steun en richtsnoeren verstrekt om deze situatie met beperkte middelen op te vangen en met name de kosten voor de tenuitvoerlegging van de aanbevolen methode. Het resultaat van dergelijke alternatieve methoden mag niet boven het gemiddelde afgiftetarief uitkomen dat is vastgesteld door de NRI's die de aanbevolen kostentoerekeningsmethode hanteren.

               (23)

               Ten behoeve van deze aanbeveling heeft een openbare raadpleging plaatsgevonden,

         BEVEELT AAN:

               1.

               Wanneer de nationale regelgevende instanties (NRI’s) overeenkomstig artikel 13 van Richtlijn 2002/19/EG prijscontrole en kostenberekeningen opleggen aan exploitanten die door hen zijn aangewezen als ondernemingen met een aanmerkelijke marktmacht op markten voor gespreksafgifte op wholesaleniveau voor afzonderlijke openbare telefoonnetwerken (hierna „vaste en mobiele afgiftemarkten” genoemd), naar aanleiding van een marktanalyse die is uitgevoerd in overeenstemming met artikel 16 van Richtlijn 2002/21/EG, dienen zij afgiftetarieven vast te stellen die gebaseerd zijn op de kosten van een efficiënte exploitant. Dit houdt in dat deze ook symmetrisch zouden zijn. De NRI's dienen hierbij als volgt te werk te gaan.

               2.

               Aanbevolen wordt de evaluatie van efficiënte kosten te baseren op de huidige kosten en een aanpak te hanteren waarbij als relevante kostenberekeningsmethode gebruik wordt gemaakt van een bottom-up model en incrementele kosten op lange termijn (LRIC).

               3.

               NRI's kunnen de resultaten van de bottom-up modelaanpak vergelijken met die van een top-down model dat gebruikmaakt van gecontroleerde gegevens om de degelijkheid van de resultaten te toetsen en te verbeteren en dienovereenkomstige aanpassingen uitvoeren.

               4.

               Het kostenmodel moet gebaseerd zijn op efficiënte technologieën die beschikbaar zijn in de voor het model relevante periode. Het kerngedeelte van zowel vaste als mobiele netwerken zou derhalve in principe gebaseerd kunnen worden op Next-Generation-Network (NGN). Het deel dat toegang geeft tot mobiele netwerken moet eveneens gebaseerd worden op een combinatie van 2G- en 3G-telefonie.

               5.

               De hier genoemde verschillende kostencategorieën moeten als volgt worden vastgelegd:

                           a)

                           „incrementele kosten” zijn kosten die kunnen worden vermeden wanneer een specifiek increment niet langer ter beschikking wordt gesteld (ook wel vermijdbare kosten genoemd);

                           b)

                           „kosten die verband houden met het verkeer” zijn alle vaste en variabele kosten die toenemen naarmate het verkeer toeneemt.

               6.

               Het relevante increment in het LRIC-model moet worden omschreven als de gespreksafgifte op wholesaleniveau aan derden. Dit houdt in dat NRI's bij de evaluatie van incrementele kosten het verschil moeten bepalen tussen de totale kosten op lange termijn van een exploitant die een volledig gamma diensten verleent en de totale kosten op lange termijn van deze exploitant wanneer geen gespreksafgifte op wholesaleniveau aan derden wordt geleverd. Hierbij moet onderscheid worden gemaakt tussen met het verkeer samenhangende kosten en andere kosten, terwijl bij de berekening van afgiftetarieven op wholesaleniveau geen rekening moet worden gehouden met deze laatste kosten. Om de relevante incrementele kosten te bepalen wordt aanbevolen de met het verkeer samenhangende kosten in de eerste plaats toe te rekenen aan andere diensten dan gespreksafgifte op wholesaleniveau en tenslotte alleen de overige met het verkeer samenhangende kosten toe te rekenen aan gespreksafgifte op wholesaleniveau. Op deze wijze worden alleen kosten die vermeden kunnen worden wanneer gespreksafgifte op wholesaleniveau aan derden niet langer wordt verstrekt, toegerekend aan de gereguleerde gespreksafgiftediensten. De beginselen voor de berekening van het gespreksafgifte-increment op wholesaleniveau in netwerken voor vaste en mobiele telefonie zijn verder uiteengezet in de bijlage.

               7.

               Aanbevolen wordt voor de afschrijving van activa zoveel mogelijk gebruik te maken van economische afschrijving.

               8.

               Wanneer de juiste efficiënte omvang van de modelexploitant moet worden bepaald, moeten de NRI's rekening houden met de beginselen voor het bepalen van de juiste efficiënte omvang in netwerken voor vaste en mobiele afgifte zoals uiteengezet in de bijlage.

               9.

               Wanneer efficiënte kostenniveaus worden vastgesteld die afwijken van de hierboven beschreven beginselen, dienen deze te worden gerechtvaardigd door kostenverschillen waarover de betrokken exploitanten geen controle hebben. Dergelijke objectieve kostenverschillen kunnen zich voordoen op mobiele afgiftemarkten als gevolg van ongelijke spectrumtoewijzing. Wanneer het kostenmodel de kosten omvat voor aanvullend spectrum dat is verworven om gespreksafgifte op wholesaleniveau te kunnen verschaffen moeten de NRI's alle objectieve kostenverschillen regelmatig herzien, en er ondermeer op letten of het in de lijn der verwachtingen ligt dat aanvullend spectrum beschikbaar komt via een op de markt gebaseerde toewijzing, waardoor eventuele kostenverschillen als gevolg van bestaande toewijzingen wegvallen of dat dit relatieve kostennadeel geleidelijk afneemt naarmate nieuwkomers meer marktaandeel verwerven.

               10.

               Wanneer kan worden aangetoond dat een nieuwkomer op de markt voor mobiele telefonie die onder de efficiënte minimumomvang opereert hogere incrementele kosten heeft per eenheid dan de modelexploitant, kunnen NRI’s, nadat zij hebben vastgesteld dat er belemmeringen zijn voor intrede op en uitbreiding van de kleinhandelmarkt, hem toestemming verlenen deze hogere kosten tijdens een overgangsperiode via gereguleerde afgiftetarieven terug te verdienen. Deze periode mag niet langer zijn dan vier jaar na de toetreding tot de markt.

               11.

               Deze aanbeveling laat eerdere regelgevingsbesluiten van NRI's op de hier genoemde gebieden onverlet. NRI's dienen er niettemin voor te zorgen dat afgiftetarieven vóór 31 december 2012 worden toegepast op een kostenefficiënt, symmetrisch niveau, afhankelijk van eventuele objectieve kostenverschillen die overeenkomstig de punten 9 en 10 zijn vastgesteld.

               12.

               In uitzonderlijke omstandigheden en wanneer de NRI, met name als gevolg van beperkte middelen, het aanbevolen kostenmodel niet tijdig kan opstellen en kan aantonen dat een andere methode dan een bottom-up LRIC-model gebaseerd op de huidige kosten resultaten oplevert die in overeenstemming zijn met deze aanbeveling en voldoende efficiënte resultaten oplevert die in overeenstemming zijn met die op een concurrerende markt, kan zij ertoe overgaan tot uiterlijk 1 juli 2014 voorlopige prijzen vast te stellen gebaseerd op een alternatieve aanpak. Wanneer het objectief gezien voor NRI's met beperkte middelen buiten proportie zou zijn de aanbevolen kostenmethode na deze datum te hanteren, mogen zij een alternatieve methode toepassen tot de datum waarop deze aanbeveling wordt herzien, behalve wanneer de instantie die is opgericht met het oog op samenwerking tussen de NRI's en de Commissie, met inbegrip van de hieraan verbonden werkgroepen, voldoende praktische steun en richtsnoeren verstrekt om deze situatie met beperkte middelen op te vangen en met name de kosten voor de tenuitvoerlegging van de aanbevolen methode. Het resultaat van dergelijke alternatieve methoden mag niet niet boven het gemiddelde afgiftetarief uitkomen dat is vastgesteld door de NRI's die de aanbevolen kostentoerekeningsmethode hanteren.

               13.

               Deze aanbeveling wordt uiterlijk vier jaar na de datum van toepassing herzien.

               14.

               Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 7 mei 2009.

            Voor de Commissie

         Viviane REDING

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.

      (2)  PB L 200 van 30.7.2002, blz. 38.

      (3)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.

      (4)  PB L 266 van 11.10.2005, blz. 64.

      BIJLAGE

         Beginselen voor de berekening van afgiftetarieven op wholesaleniveau voor vaste netwerken

      De relevante incrementele kosten (d.w.z. vermijdbare kosten) van de gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau zijn het verschil tussen de totale langetermijnkosten van een exploitant die het volledige gamma van diensten verleent en de totale langetermijnkosten van een exploitant die geen gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau aan derden verschaft.
      Er moet onderscheid worden gemaakt tussen de kosten die wel en de kosten die niet met het verkeer samenhangen om ervoor te zorgen dat deze correct worden toegerekend. Niet met het verkeer samenhangende kosten mogen niet worden meegerekend bij de berekening van afgiftetarieven op wholesaleniveau. Van de kosten die wel met het verkeer samenhangen mogen alleen die kosten die vermeden kunnen worden wanneer geen gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau worden geleverd, worden toegerekend aan het relevante afgifte-increment. Deze vermijdbare kosten kunnen worden berekend door de met het verkeer samenhangende kosten eerst toe te rekenen aan andere diensten dan gespreksafgifte op wholesaleniveau (bv. gespreksopbouw, datadiensten, IPTV, enz.) waarbij alleen de resterende met het verkeer samenhangende kosten worden toegerekend aan de gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau.
      Over het algemeen ligt de standaardgrens tussen kosten die wel en kosten die niet met het verkeer samenhangen daar waar de eerste verkeersconcentratie optreedt. In een PSTN-netwerk is dit over het algemeen de upstreamkant van de linecard in de concentrator op afstand. Het equivalent op een NGN-breedband is de linecard in de DSLAM/MSAN (1). Wanneer de DSLAM/MSAN zich in een straatkast bevindt, moet worden nagegaan of het upstreamcircuit tussen een dergelijke kast en de centrale/hoofdverdeler wordt gedeeld en moet worden beschouwd als onderdeel van de verkeersgevoelige kostencategorie. In dat geval ligt de scheidslijn tussen kosten die wel en kosten die niet samenhangen met het verkeer in de straatkast. Wanneer specifieke capaciteit wordt toegewezen aan de gespreksafgiftedienst ongeacht het type technologie, dan blijft de scheidslijn liggen op het niveau van de concentrator op afstand.
      Wanneer de hierboven beschreven aanpak wordt gevolgd, zouden voorbeelden van kosten die in het increment afgifte kunnen worden opgenomen, aanvullende netwerkcapaciteit kunnen omvatten die nodig is om wholesaleverkeer aan te bieden (bv. aanvullende netwerkinfrastructruur voor zover deze nodig is om de capaciteit uit te breiden in verband met aanvullend wholesaleverkeer) alsmede aanvullende commerciële wholesalekosten die rechtstreeks verband houden met het verstrekken van wholesaleafgiftediensten aan derden.
      Om voor het kostenmodel de efficiënte omvang te kunnen bepalen van een exploitant, moeten NRI’s rekening houden met het feit dat exploitanten in vaste netwerken de mogelijkheid hebben hun netwerken in bepaalde geografische gebieden aan te leggen en zich op routes met een hoge dichtheid kunnen concentreren en/of relevante netwerkinput kunnen huren van gevestigde exploitanten. Bij het definiëren van één enkele efficiënte omvang voor de modelexploitant moeten de NRI’s er derhalve ook rekening mee houden dat efficiënte toegang moet worden bevorderd en tegelijkertijd oog hebben voor het feit dat kleine exploitanten onder bepaalde omstandigheden kunnen produceren in kleinere geografische gebieden tegen lagere kosten per eenheid. Voorts kan men ervan uitgaan dat kleinere exploitanten die niet de schaalvoordelen genieten van de grootste exploitanten die actief zijn over bredere geografische gebieden, eerder geneigd zijn input kopen tegen wholesaleprijzen dan zelf afgiftediensten te leveren.

         Beginselen voor het berekenen van afgiftetarieven op wholesaleniveau in mobiele netwerken

      De relevante incrementele kosten (d.w.z. vermijdbare kosten) van de gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau zijn het verschil tussen de totale langetermijnkosten van een exploitant die het volledige gamma van diensten verleent en de totale langetermijnkosten van een exploitant die geen gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau aan derden verschaft.
      Er moet onderscheid worden gemaakt tussen kosten die wel en de kosten die niet met het verkeer samenhangen om ervoor te zorgen dat deze correct worden toegerekend. Kosten die niet met het verkeer samenhangen mogen niet worden meegerekend bij de berekening van afgiftetarieven op wholesaleniveau. Van de kosten die wel met het verkeer samenhangen mogen alleen kosten die vermeden kunnen worden wanneer geen gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau worden geleverd, worden toegerekend aan het relevante afgifte-increment. Deze vermijdbare kosten kunnen worden berekend door de met het verkeer samenhangende kosten eerst toe te rekenen aan andere diensten dan gespreksafgifte op wholesaleniveau (bv. gespreksopbouw, SMS, MMS, enz..) waarbij alleen de resterende met het verkeer samenhangende kosten worden toegerekend aan de gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau.
      Kosten van de handset en de SIM-kaart hangen niet samen met het verkeer en mogen niet worden meegerekend bij een kostenberekeningsmodel voor gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau.
      Dekking kan het best worden omschreven als het vermogen of de optie om vanaf een punt in het netwerk op elk tijdstip één oproep te doen, en vermogen betekent aanvullende netwerkkosten die nodig zijn met het oog op het toegenomen verkeer. De noodzaak om te voldoen aan dergelijke dekking voor abonnees zal leiden tot kosten die niet samenhangen met het verkeer, welke niet mogen worden toegerekend aan het increment gespreksafgifte op wholesaleniveau. Investeringen in volwassen mobiele markten worden meer gestuurd door uitbreiding van het vermogen en de ontwikkeling van nieuwe diensten en dit zou tot uitdrukking moeten komen in het kostenmodel. De incrementele kosten van gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau mogen derhalve geen dekkingskosten omvatten maar wel aanvullende capaciteitskosten voor zover deze het gevolg zijn van het verschaffen van gespreksafgiftediensten op wholesaleniveau.
      De kosten van spectrumgebruik (de vergunning om te beschikken over spectrumfrequenties en deze te gebruiken) die ontstaan bij het verschaffen van diensten op retailniveau aan netwerkabonnees vloeien in eerste instantie voort uit het aantal abonnees en hangen derhalve niet samen met het verkeer. Zij moeten dan ook niet worden erkend als onderdeel van het increment gespreksafgifte op wholesaleniveau. De kosten om aanvullend spectrum te verwerven om de capaciteit te verhogen (boven het minimum dat nodig is om retaildiensten te verstrekken aan abonnees) met het oog op extra verkeer als gevolg van het verschaffen van een gespreksafgiftedienst op wholesaleniveau moeten worden meegerekend op basis van verwachte opportuniteitskosten.
      Wanneer de hierboven beschreven aanpak wordt gevolgd, zouden voorbeelden van kosten die in het increment afgiftedienst kunnen worden opgenomen, aanvullende netwerkcapaciteit kunnen omvatten die nodig is om extra wholesaleverkeer aan te bieden omvatten (bv. aanvullende netwerkinfrastructuur voor zover deze nodig is om de capaciteit uit te breiden in verband met aanvullend wholesaleverkeer). Dergelijke kosten die verband houden met het netwerk zouden aanvullende mobiele schakelcentrales (mobile switching centres — MSC's) of basisinfrastructuur kunnen omvatten die rechtstreeks nodig is voor afgifteverkeer naar derden. Wanneer bepaalde netwerkelementen bovendien gedeeld worden om gespreksopbouw- en -afgiftediensten te verstrekken, zoals cellocaties of basis-zend/ontvangstations (Base Transceiver Stations) (BTS), zullen deze worden opgenomen in het kostenmodel voor afgiftekosten voor zover zij nodig waren omdat aanvullende capaciteit nodig is in verband met afgifteverkeer naar derden. Met aanvullende spectrumkosten en commerciële kosten op wholesaleniveau die rechtstreeks verband houden met het verschaffen van gespreksafgifte op wholesaleniveau aan derden zou bovendien ook rekening worden gehouden. Dit betekent dat dekkingskosten, de vermijdbare vaste bedrijfskosten en commerciële retailkosten niet worden meegerekend.
      Om voor het kostenmodel de efficiënte minimumomvang te bepalen en rekening houdend met de ontwikkeling van marktaandelen in een aantal EU-lidstaten, wordt aanbevolen de omvang vast te stellen op een marktaandeel van 20 %. Mobiele exploitanten die pas zijn toegetreden tot de markt zullen er naar verwachting naar streven naar een minimummarktaandeel van 20 %. Wanneer een NRI kan aantonen dat de marktvoorwaarden op het grondgebied van die lidstaten een afwijkende efficiënte minimumomvang zouden inhouden, zou zij kunnen afwijken van de aanbevolen aanpak.

         (1)  Digital Subscriber Line Access Multiplexer/Multi-Service Access Node.


title: Aanbeveling van de Commissie van 3 april 2007 inzake een in 2007 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen en inzake de nationale bewakingsprogramma’s voor 2008 (Kennisgeving geschied onder nummer C(2007) 1452) (Voor de EER relevante tekst )

text:
               11.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 96/21

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 3 april 2007
   inzake een in 2007 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen en inzake de nationale bewakingsprogramma’s voor 2008
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2007) 1452)
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2007/225/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211,
   Gelet op Richtlijn 86/362/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen (1), en met name op artikel 7, lid 2, onder b),
   Gelet op Richtlijn 90/642/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit (2), en met name op artikel 4, lid 2, onder b),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Richtlijnen 86/362/EEG en 90/642/EEG bepalen dat de Commissie geleidelijk moet komen tot een systeem waarmee de reële inname van bestrijdingsmiddelen via de voeding kan worden geraamd. Om realistische ramingen mogelijk te maken moeten bewakingsgegevens beschikbaar zijn over bestrijdingsmiddelenresiduen in een aantal levensmiddelen die belangrijke bestanddelen van het Europese voedselpakket vormen. Algemeen wordt aangenomen dat de belangrijkste bestanddelen van het Europese voedselpakket 20 à 30 levensmiddelen betreffen. Gelet op de op nationaal niveau beschikbare middelen voor bewakingsmaatregelen inzake bestrijdingsmiddelenresiduen kunnen de lidstaten per jaar slechts van acht producten monsters analyseren in het kader van een gecoördineerd bewakingsprogramma. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen evolueert volgens een driejarige voortschrijdende cyclus. In het algemeen zou elk bestrijdingsmiddel in 20 à 30 levensmiddelen moeten worden gevolgd over cycli van drie jaar.

               (2)

               In 2007 moet een bewakingsprogramma worden uitgevoerd voor residuen van alle bestrijdingsmiddelen die onder deze aanbeveling vallen, zodat aan de hand van de aldus verkregen gegevens een raming van de reële inname via de voeding van die stoffen kan worden gemaakt.

               (3)

               De aantallen in het kader van de gecoördineerde bewaking te nemen monsters moeten op een systematische, statistisch verantwoorde wijze worden vastgesteld. De Commissie van de Codex Alimentarius (3) heeft een dergelijke aanpak ontwikkeld. Op grond van een binomiale waarschijnlijkheidsverdeling kan worden berekend dat, wanneer niet minder dan 1 % van de producten van plantaardige oorsprong een hoeveelheid residuen boven de bepaalbaarheidsgrens bevat, bij onderzoek van 642 monsters er met een betrouwbaarheid van meer dan 99 % een monster met een hoeveelheid bestrijdingsmiddelenresiduen boven die grens zal worden gevonden. Dit aantal monsters moet over de lidstaten worden verdeeld op basis van het aantal inwoners en het aantal consumenten, met echter een minimum van twaalf monsters per product en per jaar.

               (4)

               Richtsnoeren betreffende procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen worden op de website van de Commissie gepubliceerd (4). Overeengekomen is dat deze richtsnoeren zoveel mogelijk door de analyselaboratoria in de lidstaten moeten worden toegepast en dat ze continu moeten worden herzien in het licht van de met de bewakingsprogramma's opgedane ervaring.

               (5)

               Bij Richtlijn 2002/63/EG van de Commissie (5) worden communautaire bemonsteringsmethoden voor de officiële controle op residuen van bestrijdingsmiddelen in en op producten van plantaardige en van dierlijke oorsprong vastgesteld. De door de Commissie van de Codex Alimentarius aanbevolen bemonsteringsmethoden en -procedures maken deel uit van de in die richtlijn vastgelegde methoden en procedures.

               (6)

               Overeenkomstig de Richtlijnen 86/362/EEG en 90/642/EEG moeten de lidstaten nadere bijzonderheden verschaffen over de criteria die aan de opstelling van hun nationale controleprogramma's ten grondslag liggen. In dat verband moet informatie worden verschaft over de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters en uit te voeren analysen en de rapportageniveaus, de criteria aan de hand waarvan de rapportageniveaus zijn bepaald en nadere gegevens over de accreditering krachtens Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (6), rekening houdend met artikel 18 van Verordening (EG) nr. 2076/2005 van de Commissie van 5 december 2005 tot vaststelling van overgangsregelingen voor de uitvoering van de Verordeningen (EG) nr. 853/2004, (EG) nr. 854/2004 en (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 853/2004 en (EG) nr. 854/2004 (7), waarin wordt voorzien in een afwijking inzake de accrediteringseis. Ook moeten het aantal en de soort overtredingen en de genomen maatregelen worden vermeld.

               (7)

               Er zijn maximumgehalten aan residuen voor babyvoeding vastgesteld overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 91/321/EEG van de Commissie van 14 mei 1991 inzake volledige zuigelingenvoeding en opvolgzuigelingenvoeding (8) en artikel 6 van Richtlijn 96/5/EG, Euratom van de Commissie van 16 februari 1996 inzake bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen en babyvoeding voor zuigelingen en peuters (9).

               (8)

               Informatie over de resultaten van bewakingsprogramma's is zeer geschikt om via computers of andere elektronische middelen te worden verwerkt, opgeslagen en doorgegeven. Er zijn formaten vastgesteld waarin de lidstaten hun gegevens via e-mail dienen te versturen. De lidstaten moeten dus in staat zijn hun verslagen in een standaardformaat aan de Commissie toe te zenden. Een dergelijk standaardformaat kan op de meest doeltreffende wijze op basis van richtsnoeren van de Commissie verder worden ontwikkeld.

               (9)

               De in deze aanbeveling vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         BEVEELT AAN:

               1)

               De lidstaten wordt verzocht in 2007 voor de in bijlage I genoemde combinaties product/bestrijdingsmiddelenresidu monsters te nemen en te analyseren op basis van het in bijlage II voor elke lidstaat vastgestelde aantal per product te nemen monsters, daarbij rekening houdend met het aandeel van de lidstaat zelf, van de rest van de Gemeenschap en van derde landen in de markt van die lidstaat.
               De te bemonsteren partij moet volledig willekeurig worden gekozen, in overeenstemming met een bewakingsaanpak.
               De bemonsteringsprocedure, met inbegrip van het aantal eenheden, is in overeenstemming met Richtlijn 2002/63/EG.

               2)

               Van het totale aantal in de bijlagen I en II vermelde monsters nemen en analyseren de lidstaten:

                           a)

                           ten minste tien monsters van babyvoeding, hoofdzakelijk op basis van groenten, fruit of granen;

                           b)

                           een aantal monsters (minimaal één monster, voor zover beschikbaar) van producten die afkomstig zijn van de biologische landbouw, overeenkomstig het marktaandeel van biologische landbouwproducten in iedere lidstaat.

               3)

               De lidstaten wordt verzocht de analyseresultaten betreffende de op de in bijlage I genoemde combinaties product/bestrijdingsmiddelenresidu uiterlijk op 31 augustus 2008 mee te delen, onder vermelding van:

                           a)

                           een beschrijving van de toegepaste analysemethoden en de behaalde rapportageniveaus, in overeenstemming met de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen;

                           b)

                           het aantal en de soort overtredingen en de genomen maatregelen.

               4)

               Dit verslag moet worden opgesteld in een formaat — ook het elektronische formaat — dat voldoet aan de aanwijzingen voor de lidstaten met betrekking tot de uitvoering van de aanbevelingen van de Commissie inzake gecoördineerde bewakingsprogramma's van de Gemeenschap, verstrekt door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid.
               Het resultaat van monsters van babyvoeding en van monsters van producten die afkomstig zijn uit de biologische landbouw, worden op afzonderlijke gegevensbladen vermeld.

               5)

               De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 31 augustus 2007 de Commissie en de overige lidstaten alle gegevens toe te zenden als vereist krachtens artikel 7, lid 3, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, van Richtlijn 90/642/EEG met betrekking tot de bewakingsprocedure die in 2006 wordt uitgevoerd om er, op zijn minst door middel van steekproefbemonstering, voor te zorgen dat de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in acht worden genomen, dat wil zeggen onder meer:

                           a)

                           de resultaten van hun nationale programma's met betrekking tot residuen van bestrijdingsmiddelen;

                           b)

                           nadere gegevens over de door hun laboratoria gehanteerde kwaliteitsbewakingsmethoden, en met name nadere gegevens over de in de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen voorkomende aspecten die zij niet hebben kunnen toepassen of met de toepassing waarvan zij problemen hebben ondervonden;

                           c)

                           nadere gegevens betreffende de accreditering, overeenkomstig het bepaalde in artikel 12 van Verordening (EG) nr. 882/2004, van de laboratoria die de analysen uitvoeren (waaronder reikwijdte van de accreditering, accrediteringsinstantie en een kopie van het accrediteringsdocument);

                           d)

                           nadere gegevens over proficiency testen en ringonderzoeken waaraan het laboratorium heeft deelgenomen.

               6)

               De lidstaten worden verzocht om uiterlijk op 30 september 2007 bij de Commissie het ontwerp in te dienen van het nationale programma voor 2008 voor de bewaking van de maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen als vastgesteld bij de Richtlijnen 90/642/EEG en 86/362/EEG, met informatie over:

                           a)

                           de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters en de uit te voeren analyse,

                           b)

                           de rapportageniveaus en de criteria aan de hand waarvan de rapportageniveaus zijn bepaald, en

                           c)

                           nadere gegevens over de accreditering, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 882/2004, van de laboratoria die de analysen uitvoeren.

      Gedaan te Brussel, 3 april 2007.

            Voor de Commissie

         Markos KYPRIANOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2007/11/EG van de Commissie (PB L 63 van 1.3.2007, blz. 26).

      (2)  PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2007/12/EG van de Commissie (PB L 59 van 27.2.2007, blz. 75).

      (3)  Codex Alimentarius, Pesticide Residues in Foodstuffs, Rome 1994, ISBN 92-5-203271-1; Vol. 2, blz. 372.

      (4)  Document SANCO/10232/2006 van 24 maart 2006, http://europa.eu.int/comm/food/plant/protection/resources/qualcontrol_en.pdf

      (5)  PB L 187 van 16.7.2002, blz. 30.

      (6)  PB L 165 van 30.4.2004, blz. 1, gerectificeerd in PB L 191 van 28.5.2004, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1791/2006 van de Raad (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 1).

      (7)  PB L 338 van 22.12.2005, blz. 83. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1666/2006 (PB L 320 van 18.11.2006, blz. 47).

      (8)  PB L 175 van 4.7.1991, blz. 35. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/82/EG (PB L 362 van 20.12.2006, blz. 94).

      (9)  PB L 49 van 28.2.1996, blz. 17. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/13/EG (PB L 41 van 14.2.2003, blz. 33).

      BIJLAGE I
      TE BEWAKEN COMBINATIES BESTRIJDINGSMIDDEL/PRODUCT

                  2007

                  2008 (1)

                  2009 (1)

                  Acefaat

                  c)

                  a)

                  b)

                  Acetamiprid

                  c)

                  a)

                  b)

                  Aldicarb

                  c)

                  a)

                  b)

                  Amitraz

                  a)

                  b)

                  Azinfos-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Azoxystrobine

                  c)

                  a)

                  b)

                  Benomyl + carbendazim,
                  (uitgedrukt als carbendazim)

                  c)

                  a)

                  b)

                  Bifenthrin

                  c)

                  a)

                  b)

                  Bromide totaal

                  a)

                  b)

                  Broompropylaat

                  c)

                  a)

                  b)

                  Bupirimaat

                  c)

                  a)

                  b)

                  Buprofezin

                  c)

                  a)

                  b)

                  Captan

                  c)

                  a)

                  b)

                  Folpet

                  c)

                  a)

                  b)

                  Carbaryl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Chlofentezin

                  a)

                  b)

                  Chloormequat (2)

                  c)

                  a)

                  b)

                  Chloorthalonil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Chloorprofam

                  c)

                  a)

                  b)

                  Chloorpyrifos

                  c)

                  a)

                  b)

                  Chloorpyrifos-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Cypermethrine

                  c)

                  a)

                  b)

                  Cyprodinil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Deltamethrine

                  c)

                  a)

                  b)

                  Diazinon

                  c)

                  a)

                  b)

                  Dichlofluanide

                  c)

                  a)

                  b)

                  Dichloorvos

                  c)

                  a)

                  b)

                  Dicofol

                  c)

                  a)

                  b)

                  Dimethoaat + omethoaat
                  (som uitgedrukt als dimethoaat)

                  c)

                  a)

                  b)

                  Dinocap

                  a)

                  b)

                  Difenylamine

                  c)

                  a)

                  b)

                  Endosulfan

                  c)

                  a)

                  b)

                  Fenarimol

                  a)

                  b)

                  Fenhexamid

                  c)

                  a)

                  b)

                  Fenitrothion

                  c)

                  a)

                  b)

                  Fludioxonil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Flusilazool

                  a)

                  b)

                  Glyfosaat (3)

                  a)

                  b)

                  Hexaconazool

                  a)

                  b)

                  Hexythiazox

                  c)

                  a)

                  b)

                  Imazalil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Imidacloprid

                  c)

                  a)

                  b)

                  Indoxacarb

                  c)

                  a)

                  b)

                  Iprodione

                  c)

                  a)

                  b)

                  Iprovalicarb

                  c)

                  a)

                  b)

                  Kresoxim-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Lambda-cyhalothrin

                  c)

                  a)

                  b)

                  Malathion

                  c)

                  a)

                  b)

                  Maneb-groep

                  c)

                  a)

                  b)

                  Mepanipyrim

                  c)

                  a)

                  b)

                  Mepiquat (2)

                  a)

                  b)

                  Metalaxyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Methamidofos

                  c)

                  a)

                  b)

                  Methidathion

                  c)

                  a)

                  b)

                  Methiocarb

                  c)

                  a)

                  b)

                  Methomyl/thiodicarb
                  (som uitgedrukt als methomyl)

                  c)

                  a)

                  b)

                  Myclobutanil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Oxydemeton-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Parathion

                  c)

                  a)

                  b)

                  Penconazool

                  c)

                  a)

                  b)

                  Fosalon

                  c)

                  a)

                  b)

                  Pirimicarb

                  c)

                  a)

                  b)

                  Pirimifos-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Prochloraz

                  c)

                  a)

                  b)

                  Procymidone

                  c)

                  a)

                  b)

                  Profenofos

                  c)

                  a)

                  b)

                  Propargite

                  c)

                  a)

                  b)

                  Pyrethrines

                  c)

                  a)

                  b)

                  Pyrimethanil

                  c)

                  a)

                  b)

                  Pyriproxyfen

                  c)

                  a)

                  b)

                  Oxamyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Quinoxyfen

                  c)

                  a)

                  b)

                  Spiroxamine

                  c)

                  a)

                  b)

                  Tebuconazool

                  c)

                  a)

                  b)

                  Thiofanaat-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Tebufenozide

                  c)

                  a)

                  b)

                  Trifloxystrobin

                  a)

                  b)

                  Thiabendazool

                  c)

                  a)

                  b)

                  Tolclofos-methyl

                  c)

                  a)

                  b)

                  Tolylfluanide

                  c)

                  a)

                  b)

                  Triademefon + triadimenol
                  (uitgedrukt als som van triadimenol en triadimefon)

                  c)

                  a)

                  b)

                  Vinchlozolin

                  c)

                  a)

                  b)

                              a)

                              Bonen (vers of bevroren), wortelen, komkommers, sinaasappelen of mandarijnen, peren, aardappelen, rijst, spinazie (vers of bevroren)

                              b)

                              Aubergines, bananen, bloemkool, druiven, sinaasappelsap (), erwten (bevroren/vers, zonder peul), paprika's, tarwe

                              c)

                              Appelen, sluitkool, prei, sla, tomaten, perziken inclusief nectarines en soortgelijke kruisingen, rogge of haver, aardbeien

         (1)  Indicatief voor 2008 en 2009, afhankelijk van de programma's die voor die jaren zullen worden aanbevolen.

         (2)  Chloormequat en mepiquat moeten in granen, wortelen, vruchtgroenten en peren worden geanalyseerd.

         (3)  Alleen granen.

         (4)  Voor sinaasappelsap geven de lidstaten de herkomst aan (concentraat of verse vruchten).

      BIJLAGE II
      Aantal door iedere lidstaat per product te nemen en te analyseren monsters

                  Landcode

                  Monsters

                  AT

                  12 (1)

                  15 (2)

                  B

                  12 (1)

                  15 (2)

                  BG

                  12 (1)

                  15 (2)

                  CY

                  12 (1)

                  15 (2)

                  CZ

                  12 (1)

                  15 (2)

                  DE

                  93

                  DK

                  12 (1)

                  15 (2)

                  ES

                  45

                  EE

                  12 (1)

                  15 (2)

                  EL

                  12 (1)

                  15 (2)

                  FR

                  66

                  FI

                  12 (1)

                  15 (2)

                  HU

                  12 (1)

                  15 (2)

                  IT

                  65

                  IE

                  12 (1)

                  15 (2)

                  LU

                  12 (1)

                  15 (2)

                  LT

                  12 (1)

                  15 (2)

                  LV

                  12 (1)

                  15 (2)

                  MT

                  12 (1)

                  15 (2)

                  NL

                  17

                  PT

                  12 (1)

                  15 (2)

                  PL

                  45

                  RO

                  17

                  SE

                  12 (1)

                  15 (2)

                  SI

                  12 (1)

                  15 (2)

                  SK

                  12 (1)

                  15 (2)

                  UK

                  66

                  Totaal minimumaantal monsters: 642

         (1)  Minimumaantal monsters voor iedere toegepaste singleresidumethode

         (2)  Minimumaantal monsters voor iedere toegepaste multiresidumethode