               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 2.4.2019
            COM(2019) 165 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot aanvulling van de onderhandelingsrichtsnoeren voor de ontwikkelingsagenda van Doha betreffende de plurilaterale onderhandelingen over regels en verbintenissen inzake elektronische handel

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Tijdens de elfde Ministeriële Conferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) hebben 70 WTO-leden op 13 december 2017 een gezamenlijke verklaring over elektronische handel
                     1
                   aangenomen die ertoe strekt verkennende werkzaamheden te beginnen met het oog op toekomstige WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel.

                  De verkennende werkzaamheden die in 2018 in de WTO zijn verricht, konden rekenen op sterke steun van de Europese Unie (EU). De verkennende werkzaamheden waren transparant en stonden open voor alle WTO-leden; alle handelsaspecten van elektronische handel die door de deelnemende leden ter tafel werden gelegd, zijn besproken.

                  Na de succesvolle afronding van de verkennende werkzaamheden in december 2018 bevestigden 76 WTO-leden, waaronder de EU, op 25 januari 2019 hun voornemen om te beginnen met WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel
                     2
                  . De deelnemende leden hebben bevestigd dat zij een ambitieus resultaat willen bereiken dat voortbouwt op bestaande WTO-overeenkomsten en kaders, met deelname van zoveel mogelijk WTO-leden. Zij erkenden de unieke kansen en uitdagingen waarmee de elektronische handel de leden, met inbegrip van de ontwikkelingslanden en de minst ontwikkelde landen, en de micro-, kleine en middelgrote ondernemingen confronteert, en hebben zich ertoe verbonden daarmee rekening te houden. Ten slotte bevestigden zij hun voornemen om alle WTO-leden tot deelname aan te moedigen, teneinde de voordelen van de elektronische handel voor bedrijven, consumenten en de wereldeconomie nog te vergroten.

                  De onderhandelingen over elektronische handel moeten dan ook plaatsvinden in een plurilaterale context binnen het WTO-kader, en moeten transparant blijven en openstaan voor alle WTO-leden die besluiten zich daarbij aan te sluiten. De deelnemende leden kunnen aan het begin of in een later stadium van het onderhandelingsproces in het kader van de WTO onderhandelingsvoorstellen inzake de handelsaspecten van elektronische handel ter tafel leggen.

                  In het kader van de ontwikkelingsagenda van Doha heeft de Raad de Commissie ertoe gemachtigd om in de WTO te onderhandelen over onder meer de handel in diensten, handelsfacilitatie en de geleidelijke liberalisering van de handelsregels
                     3
                  . Nu de elektronische handel een integrerend deel uitmaakt van de wijze waarop diensten en goederen worden verhandeld
                     4
                  , vallen de nieuwe WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel onder de bestaande machtiging, aangezien de onderhandelingen over elektronische handel behoren tot het domein van de handel in diensten, handelsfacilitatie en de geleidelijke liberalisering van de handelsregels
                     5
                  . Een nieuw besluit van de Raad waarbij machtiging wordt verleend tot het openen van onderhandelingen op grond van artikel 218, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is dan ook niet vereist.

                  Hoewel elektronische handel geen nieuw punt op de agenda van de WTO is
                     6
                  , kunnen de plurilaterale onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel mogelijk verreikend zijn en kunnen zij betrekking hebben op een aantal onderwerpen waarover de EU interne wetgeving heeft vastgesteld en specifieke aandachtspunten heeft, met name wat grensoverschrijdende gegevensstromen en audiovisuele diensten betreft, en specifieke prioriteiten. Om de onderhandelingen nauwkeuriger te omschrijven, beveelt de Commissie de Raad dan ook aan om onderhandelingsrichtsnoeren vast te stellen die specifiek zijn voor de WTO-onderhandelingen inzake elektronische handel.

                  De voorgestelde onderhandelingsrichtsnoeren moeten ervoor zorgen dat de EU actief betrokken kan zijn bij de onderhandelingen over alle door de deelnemende WTO-leden tijdens de onderhandelingen te berde gebrachte handelsaspecten van elektronische handel, met volledige inachtneming van het acquis, inclusief het kader voor de bescherming van persoonsgegevens, en de beleidskeuzes van de EU in handelsbesprekingen.

                  De doelstellingen die de EU in de onderhandelingen nastreeft, zijn de groei van de wereldwijde elektronische handel, de vergemakkelijking van de activiteiten van bedrijven, met inbegrip van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen, de versterking van het consumentenvertrouwen in de onlineomgeving en het scheppen van nieuwe mogelijkheden om inclusieve groei en ontwikkeling te bevorderen. Met het oog op een ambitieus resultaat met deelname van zoveel mogelijk WTO-leden, moeten de regels en verbintenissen voorzien in een passende flexibiliteit voor de leden.

                  De meest waarschijnlijke uitkomst van de WTO-onderhandelingen inzake elektronische handel is een reeks WTO-regels die de leden vervolgens eenzijdig kunnen toevoegen aan hun bestaande lijsten van verbintenissen in het kader van de WTO.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De hierboven vermelde doelstellingen zijn in overeenstemming met het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), dat bepaalt dat de EU "de integratie van alle landen in de wereldeconomie, onder meer door het geleidelijk wegwerken van belemmeringen voor de internationale handel" moet stimuleren
                     7
                  .

                  De Europese Raad van 28 en 29 juni 2018 heeft de Commissie gemachtigd om te streven naar modernisering van de WTO teneinde 1) de WTO relevanter te maken en haar in staat te stellen zich aan te passen aan een veranderende wereld, en 2) de doeltreffendheid van de WTO te verbeteren. De modernisering van de regelgevingsactiviteiten van de WTO, een van de belangrijkste doelstellingen van de onderhandelingen over elektronische handel, vormt de centrale pijler van dit proces.

                  Op 18 september 2018 heeft de Commissie een conceptnota over de modernisering van de WTO
                     8
                   voorgesteld. In het kader van de versterking van de regelgevingsfunctie van de WTO heeft de Commissie onder meer benadrukt dat de WTO belemmeringen van de digitale handel moet aanpakken. Zij beklemtoonde dat "[...] de vaststelling van regels voor digitale handel belangrijk is om ongerechtvaardigde belemmeringen van de handel via elektronische weg te verwijderen, ondernemingen rechtszekerheid te geven en consumenten een veilige onlineomgeving te bieden. [...] nieuwe regels moeten niet alleen betrekking hebben op de handel in diensten, maar op alle sectoren van de economie.".

                  De EU stelt in haar vrijhandelsonderhandelingen systematisch ambitieuze regelgeving voor, zowel op het gebied van telecommunicatiediensten als op dat van de digitale handel. De voorgestelde onderhandelingsrichtsnoeren voor de WTO-onderhandelingen inzake elektronische handel volgen hetzelfde stramien als die welke de EU in haar vrijhandelsovereenkomsten hanteert (punten 1012 van de bijlage).

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  De regels die de EU voorstelt in bilaterale onderhandelingen en die zij in het kader van de WTO kan voorstellen, bouwen voort op en zijn volledig in overeenstemming met de internemarktwetgeving van de EU inzake digitale handel en telecommunicatiediensten.

                  De voorgestelde onderhandelingsrichtsnoeren bevestigen dat elke door de EU overeengekomen regel of verbintenis moet stroken met het rechtskader van de EU (punt 9 van de bijlage).

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Artikel 207, lid 3 en lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

                  Artikel 207, lid 3, bepaalt dat wanneer wordt onderhandeld over overeenkomsten betreffende de gemeenschappelijke handelspolitiek, de Commissie aanbevelingen doet aan de Raad. De Commissie voert de onderhandelingen in overleg met een speciaal comité dat door de Raad is aangewezen om haar daarin bij te staan, en binnen het bestek van de richtsnoeren welke de Raad haar kan verstrekken.

                  Artikel 218, lid 3, VWEU bepaalt dat de Commissie aanbevelingen doet aan de Raad. De Raad kan besluiten vaststellen waarbij machtiging wordt verleend tot het openen van onderhandelingen en overeenkomstig artikel 218, lid 4, VWEU, kan de Raad de onderhandelaar richtsnoeren geven en een speciaal comité aanwijzen in overleg waarmee de onderhandelingen moeten worden gevoerd.

                  Wat de WTO-onderhandelingen over elektronische handel betreft, heeft de Raad reeds machtiging tot het openen van onderhandelingen gegeven en heeft hij de Commissie richtsnoeren gegeven betreffende de handel in diensten, handelsfacilitatie en de geleidelijke liberalisering van de handelsregels in het kader van de WTO, die betrekking hebben op de regels en de verbintenissen met betrekking tot elektronische handel (zie punt 1). Om deze onderhandelingen nauwkeuriger te omschrijven, moeten echter aanvullende onderhandelingsrichtsnoeren worden vastgesteld. De Commissie beveelt de Raad derhalve aan een besluit vast te stellen op basis van artikel 207, lid 3 en lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Overeenkomstig artikel 3 VWEU behoort de gemeenschappelijk handelspolitiek tot de exclusieve bevoegdheid van de EU. Het subsidiariteitsbeginsel is dan ook niet van toepassing (artikel 5, lid 3, VEU).

               •Evenredigheid

                  . De aanbeveling van de Commissie is in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel.

               •Keuze van het instrument

                  Besluit van de Raad van de Europese Unie over onderhandelingsrichtsnoeren met betrekking tot de handelsaspecten van elektronische handel ter aanvulling van de tot de Commissie gerichte richtsnoeren inzake de ontwikkelingsagenda van Doha.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan

                  Niet van toepassing.

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Er is geen openbare raadpleging gehouden, aangezien de inhoudelijke elementen van de WTO-onderhandelingen nog niet bekend zijn.

                  De Commissie raadpleegt regelmatig belanghebbenden, onder meer in de deskundigengroep voor handelsovereenkomsten
                     9
                   en de dialoog met het maatschappelijk middenveld
                     10
                  .

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Niet van toepassing.

               •Effectbeoordeling

                  Een effectbeoordeling is in dit stadium niet vereist, aangezien de WTO-onderhandelingen over elektronische handel zijn gebaseerd op de bestaande, door de Raad aan de Commissie gegeven machtiging voor WTO-onderhandelingen (zie punt 1). De inhoud van de onderhandelingen vormt geen nieuw beleidsterrein; zij zijn de voortzetting van ruimere WTO-onderhandelingen die al jaren gaande zijn.

               a)Bovendien is het van essentieel belang dat de EU snel handelt en al in een vroeg stadium van de onderhandelingen deelneemt.

               b)De effecten van eventuele nieuwe regels en verbintenissen die voortvloeien uit de plurilaterale onderhandelingen in de WTO kunnen niet vooraf worden vastgesteld. Ten eerste omdat de deelnemende WTO-leden nog geen onderhandelingsvoorstellen ter tafel hebben gelegd. Ten tweede omdat niet bekend is welke leden verbintenissen zullen aangaan met betrekking tot alle of sommige van de nieuwe WTO-regels en verplichtingen.

                  Of een effectbeoordeling nodig is, zal na afloop van de WTO-onderhandelingen opnieuw worden bekeken.

               •Resultaatgerichtheid en vereenvoudiging

                  Niet van toepassing.

               •Grondrechten

                  Het initiatief is volledig in overeenstemming met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name artikel 8 over de bescherming van persoonsgegevens.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het initiatief heeft geen gevolgen voor de begroting.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  Niet van toepassing.

               •Toelichtende stukken (bij richtlijnen)

                  Niet van toepassing.

               •Artikelsgewijze toelichting

                  Niet van toepassing.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot aanvulling van de onderhandelingsrichtsnoeren voor de ontwikkelingsagenda van Doha betreffende de plurilaterale onderhandelingen over regels en verbintenissen inzake elektronische handel

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 3, en lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Tijdens de elfde Ministeriële Conferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) hebben 70 leden van de WTO op 13 december 2017 een gezamenlijke verklaring inzake elektronische handel
                  11
                aangenomen die ertoe strekt verkennende werkzaamheden te beginnen met het oog op toekomstige WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel.

               (2)Op 25 januari 2019 hebben 76 leden van de WTO hun voornemen bevestigd om te beginnen met WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel
                  12
               .

               (3)In het kader van de ontwikkelingsagenda van Doha heeft de Raad machtiging gegeven voor het openen van onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie, en heeft hij de Commissie richtsnoeren gegeven, onder meer betreffende de handel in diensten, handelsfacilitatie en de geleidelijke liberalisering van de handelsregels.

               (4)Om het standpunt van de Unie in de WTO-onderhandelingen over de handelsaspecten van elektronische handel nader te omschrijven, moeten aanvullende onderhandelingsrichtsnoeren worden vastgesteld.

               (5)Overeenkomstig artikel 218, lid 4, moet de aanwijzing van het Comité handelspolitiek als het comité in overleg waarmee de onderhandelingen zullen worden gevoerd, gehandhaafd worden,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De aan de Commissie gegeven onderhandelingsrichtsnoeren voor de ontwikkelingsagenda van Doha worden aangevuld met de in de bijlage opgenomen onderhandelingsrichtsnoeren voor de plurilaterale onderhandelingen over regels en verbintenissen inzake elektronische handel.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        WT/MIN(17)/60

                     (2)

                        WT/L/1056

                     (3)

                        De machtiging inzake de ontwikkelingsagenda van Doha wordt gevormd door een reeks conclusies van de Raad, daterende van 25 oktober 1999 tot en met 10 maart 2008.

                     (4)

                        Volgens het werkprogramma van 25 september 1998 wordt onder elektronische handel verstaan de productie, de distributie, het in de handel brengen, de verkoop of de levering van goederen of diensten langs elektronische weg.

                     (5)

                        Zie met name de conclusies van de Raad van 25 oktober 1999, 21 november 2001, 21 juli 2003 (waarin specifiek is bepaald dat de Ministeriële Verklaringen van Singapore en van Doha en de daaraan gerelateerde teksten die in Doha zijn aangenomen, alsmede de eerdere conclusies van de Raad de basis vormen voor het optreden van de Unie in de onderhandelingen over de ontwikkelingsagenda van Doha), 5 december 2003, 6 oktober 2004, 19 juli 2005, 18 oktober 2005, 21 november 2005, 12 juni 2006 en 10 maart 2008.

                     (6)

                        Het werkprogramma van de WTO inzake elektronische handel is in 1998 van start gegaan.

                     (7)

                        Artikel 21, lid 2, onder e), VEU.

                     (8)

                  http://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2018/september/tradoc_157331.pdf

                     (9)

                  http://ec.europa.eu/trade/trade-policy-and-you/expert-groups/

                     (10)

                  http://trade.ec.europa.eu/civilsoc/meetdetails.cfm?meet=11531

                     (11)

                        WT/MIN(17)/60

                     (12)

                        WT/L/1056

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 2.4.2019
            COM(2019) 165 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een Besluit van de Raad
            tot aanvulling van de onderhandelingsrichtsnoeren voor de ontwikkelingsagenda van Doha betreffende de plurilaterale onderhandelingen over regels en verbintenissen inzake elektronische handel

               BIJLAGE

               1.AARD EN STREKKING VAN DE REGELS EN VERBINTENISSEN

               1.Op basis van de bestaande machtiging van de Raad voor onderhandelingen in de Wereldhandelsorganisatie (WTO) in het kader van de ontwikkelingsagenda van Doha moeten de plurilaterale onderhandelingen erop gericht zijn in de WTO regels vast te stellen inzake de handelsaspecten van elektronische handel, teneinde de wereldwijde elektronische handel te laten groeien en de activiteiten van bedrijven, met inbegrip van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen, te vergemakkelijken, met name door het vertrouwen van de consument in de onlineomgeving te versterken en door nieuwe kansen te creëren om inclusieve en duurzame groei en ontwikkeling te bevorderen. De onderhandelingen moeten ook gericht zijn op liberalisering van de handel in diensten en goederen in specifieke sectoren die rechtstreeks relevant zijn voor het mogelijk maken van elektronische handel.

               2.De onderhandelingen moeten worden gevoerd en afgerond met inachtneming van de rechten en plichten van de leden op grond van de WTO, met inachtneming van de beginselen van transparantie en inclusiviteit en voortbouwend op bestaande WTO-overeenkomsten, met inbegrip van de daarin opgenomen uitzonderingen.

               3.De onderhandelingen moeten beogen ambitieuze regels en verbintenissen te ontwikkelen, waaraan zoveel mogelijk WTO-leden deelnemen. Bij de onderhandelingen moet rekening worden gehouden met de unieke kansen en uitdagingen die de elektronische handel voor de WTO-leden meebrengt. De regels en verbintenissen moeten dan ook voldoende flexibiliteit bieden.

               4.In de door de Europese Unie (EU) overeengekomen regels en verbintenissen moet rekening worden gehouden met de meestbegunstigingsbehandeling in het kader van de bestaande WTO-overeenkomsten, tenzij de WTO-leden anders overeenkomen.

               2.VOORGESTELDE INHOUD VAN DE REGELS EN VERBINTENISSEN

               5.De onderhandelingen moeten nieuwe regels inzake de handelsaspecten van elektronische handel in de WTO ontwikkelen. Deze moeten gericht zijn op het verbeteren van de omstandigheden voor wereldwijde elektronische handel, ten voordele van ondernemingen en consumenten in de Europese Unie, en op het vergroten van de deelname van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen en van ontwikkelingslanden en minst ontwikkelde landen in de mondiale waardeketens.

               6.De onderhandelingen zullen op een open en inclusieve manier worden gevoerd. Zij kunnen derhalve betrekking hebben op alle handelsaspecten van elektronische handel die door de deelnemende leden te berde worden gebracht. Gelet op het horizontale karakter van de elektronische handel kunnen de onderhandelingen betrekking hebben op aangelegenheden zoals:

               –facilitering van elektronische transacties (bv. elektronische handtekeningen en andere vertrouwensdiensten, elektronische authenticatie);

               –douanerechten op elektronische transmissies en de doorgegeven inhoud;

               –consumentenvertrouwen (bv. online consumentenbescherming, ongevraagde elektronische communicatie, toegang tot verhaalmogelijkheden);

               –regelgeving inzake telecommunicatiediensten om te zorgen voor een gelijk speelveld en daadwerkelijke mededinging in de telecommunicatiesector;

               –grensoverschrijdende gegevensstromen, gegevenslokalisatievereisten en de bescherming van persoonsgegevens;

               –ondernemersvertrouwen (bv. bescherming van computerbroncode, gedwongen technologieoverdracht);

               –betere toegang tot elektronische handel (bv. toegang tot internet, onlinediensten en overheidsgegevens, of de aansprakelijkheid van en toegang tot online-intermediairs);

               –handelsfaciliterende maatregelen die van belang zijn voor de elektronische handel (bv. papierloze handel), waarbij naar behoren rekening wordt gehouden met de WTO-overeenkomst inzake handelsfacilitatie;

               –aan de elektronische handel gerelateerde aspecten van intellectuele-eigendomsrechten, met inbegrip van bedrijfsgeheimen;

               –vraagstukken op het gebied van ontwikkeling;

               –transparantie, en

               –samenwerking (bv. tussen deelnemende leden, consumentenbeschermingsautoriteiten).

               7.De Europese Unie kan overeenkomstig deze richtsnoeren ook onderhandelingen voeren over andere handelsaspecten van elektronische handel die door de deelnemende leden te berde worden gebracht.

               8.De onderhandelingen moeten ook strekken tot de geleidelijke liberalisering van de handel in diensten en in goederen door een vermindering van de beperkingen op markttoegang en nationale behandeling in bepaalde specifieke sectoren die rechtstreeks relevant zijn voor het mogelijk maken van elektronische handel, met name telecommunicatiediensten en computer- en aanverwante diensten, die verder gaat dan de bestaande WTO-verplichtingen van de leden.

               9.Elke door de Europese Unie aanvaarde regel of verbintenis moet stroken met het rechtskader van de EU.

               10.De Europese Unie mag met name geen regels of verbintenissen aanvaarden die van invloed kunnen zijn op haar rechtskader voor cyberbeveiliging, met name het hoge gemeenschappelijke niveau van beveiliging van netwerken en informatiesystemen in de Europese Unie.

               11.Bovendien mag de Europese Unie geen regels of verbintenissen aanvaarden die van invloed kunnen zijn op haar rechtskader voor de bescherming van persoonsgegevens. Met betrekking tot grensoverschrijdende gegevensstromen (gegevenslokalisatievereisten en de bescherming van persoonsgegevens) volgt de Europese Unie de horizontale aanpak die is goedgekeurd voor bilaterale handels- en investeringsovereenkomsten.

               12.Bovendien behouden de Europese Unie en haar lidstaten de mogelijkheid om hun capaciteit voor het vaststellen en uitvoeren van cultureel en audiovisueel beleid met het oog op de instandhouding van hun culturele verscheidenheid te handhaven en te ontwikkelen. De Europese Unie zal geen overeenkomst sluiten inzake regels of verbintenissen voor audiovisuele diensten. De Europese Unie zal geen verbintenissen aangaan inzake diensten of activiteiten die worden verricht in het kader van de uitoefening van overheidsgezag.

               13.De regels en verbintenissen mogen de Europese Unie, haar lidstaten en hun nationale, regionale en plaatselijke autoriteiten niet beletten de economische activiteit in het algemeen belang te reguleren om legitieme doelen van het overheidsbeleid te verwezenlijken, zoals de bescherming en de bevordering van de volksgezondheid, sociale diensten, openbaar onderwijs, veiligheid, het milieu, openbare zeden, sociale of consumentenbescherming, bescherming van de persoonlijke levenssfeer en van persoonsgegevens en de bevordering en bescherming van culturele verscheidenheid. De hoge kwaliteit van de openbare diensten in de Europese Unie moet worden gehandhaafd overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name Protocol nr. 26 betreffende de diensten van algemeen belang, en rekening houdend met de voorbehouden van de Europese Unie op dit gebied, onder meer in het kader van de GATS.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 13.9.2019
            COM(2019) 417 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen over een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

                  Kaapverdië en de EU hebben al meer dan 35 jaar een nauwe en zeer constructieve relatie, die in de eerste plaats is gebaseerd op aanzienlijke en voortdurende ontwikkelingssamenwerking. Sinds november 2007 worden de betrekkingen tussen de EU en Kaapverdië geregeld door het speciaal partnerschap tussen de EU en Kaapverdië, dat een ambitieus instrument is voor de versterking van de bilaterale betrekkingen en een uniek geval binnen de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS). Een van de doelstellingen van het speciaal partnerschap is de mobiliteit en de intermenselijke contacten tussen de burgers van de EU en Kaapverdië te verbeteren en de samenwerking bij de bestrijding van irreguliere immigratie te intensiveren. In het kader van dit partnerschap heeft Kaapverdië als eerste Afrikaans land in 2008 een mobiliteitspartnerschap met de EU gesloten. Het mobiliteitspartnerschap heeft tot doel de samenwerking met de EU op het gebied van migratie, grensbeheer, bestrijding van irreguliere migratie en mensenhandel te versterken.

                  Het speciaal partnerschap heeft de weg vrijgemaakt voor onderhandelingen over en de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie
                     1
                   (hierna “de overeenkomst” genoemd), die tegelijk met de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de overname van personen die zonder vergunning op het grondgebied verblijven
                     2
                  , is aangenomen. Beide overeenkomsten zijn op 1 december 2014 in werking getreden.

                  Op 2 februari 2020 wordt Verordening (EU) 2019/1155 van 20 juni 2019 tot wijziging van de visumcode van toepassing
                     3
                  . In geval van onderlinge tegenstrijdigheid zou de overeenkomst, als internationale overeenkomst van de Unie, voorrang hebben boven het afgeleide recht van de Unie en dus van toepassing blijven. De visumcode zal echter ook van toepassing zijn op aangelegenheden die niet onder de overeenkomst vallen. Een aantal bepalingen van de herziene visumcode zal derhalve gevolgen hebben voor de procedures voor de afgifte van visa aan burgers van Kaapverdië.

                  De herziene visumcode voorziet bijvoorbeeld in een geharmoniseerde aanpak voor de afgifte van meervoudige inreisvisa aan regelmatige reizigers met een gunstig visumverleden voor een periode die geleidelijk wordt verhoogd van 1 tot 5 jaar, en voorziet in de mogelijkheid kinderen van 6 tot en met 17 jaar vrij te stellen van visumleges. Ook wordt het algemene niveau van de visumleges verhoogd van 60 EUR tot 80 EUR, en wordt de mogelijkheid ingevoerd om, door middel van een uitvoeringsbesluit van de Raad, een deel van de versoepelingen die gelden voor onderdanen van een derde land (en/of bepaalde categorieën reizigers uit dat land)  zoals vrijstellingen van de visumleges, de geldigheidsduur van meervoudige inreisvisa, een vermindering van het aantal te verstrekken bewijsstukken  op te schorten indien er wordt geoordeeld dat dat land onvoldoende samenwerkt op het gebied van overname.

                  In tegenstelling tot soortgelijke visumversoepelingsovereenkomsten die de EU met andere derde landen heeft gesloten, voorziet de overeenkomst met Kaapverdië niet in een verlaging van het niveau van de visumleges en evenmin in een geharmoniseerde lijst van bewijsstukken die de aanvrager moet verstrekken ter rechtvaardiging van zijn reisdoel. Bovendien voorziet de overeenkomst niet in de mogelijkheid om alle of sommige bepalingen ervan op te schorten in geval van onvoldoende samenwerking op het gebied van overname.

                  In het licht van deze ontwikkelingen acht de Europese Commissie het passend de met Kaapverdië gesloten overeenkomst aan te passen.

                  Het visumbeleid van Kaapverdië ten aanzien van EU-burgers

                  Sinds 1 januari 2019 stelt Kaapverdië EU-burgers die naar zijn grondgebied reizen, vrij van de visumplicht (voor een verblijf van ten hoogste 30 dagen).

               EU-burgers kunnen gebruik maken van de in de overeenkomst vastgestelde versoepelingen inzake een verblijf van meer dan 30 dagen en ten hoogste 90 dagen per periode van 180 dagen.

                  Indien Kaapverdië de visumplicht voor EU-burgers weer zou invoeren, zouden de bepalingen van de overeenkomst op basis van wederkerigheid onverkort van toepassing zijn op EUburgers.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Zoals hierboven is uiteengezet, is het hoofddoel dat door onderhandelingen over en de sluiting van een gewijzigde overeenkomst moet worden bereikt, de aanpassing van de aan de onderdanen van Kaapverdië verleende versoepelingen aan de herziene bepalingen van de visumcode.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag voor deze aanbeveling is artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

                  Het onderwerp van de gewijzigde overeenkomst zou deel uitmaken van het gemeenschappelijk visumbeleid van de Unie inzake korte verblijven van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen. De materiële rechtsgrondslag voor de besluiten betreffende de ondertekening en sluiting van de overeenkomst zal derhalve naar verwachting artikel 77, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) zijn.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  De Unie heeft haar bevoegdheid op dit gebied reeds uitgeoefend en heeft in dit verband regels vastgesteld door de visumcode aan te nemen, waarin de procedures en voorwaarden voor de afgifte van visa voor kort verblijf zijn vastgelegd die bindend zijn voor alle lidstaten van de Europese Unie die het Schengenacquis toepassen.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

                  Het gemengd comité dat is opgericht om toe te zien op de uitvoering van de overeenkomst, is drie keer bijeengekomen (5 oktober 2015, 19 oktober 2016 en 27 november 2017) en heeft erkend dat de uitvoering over het algemeen positief is, maar dat bepaalde aspecten van de visumprocedure voor verbetering vatbaar zijn. Het gemengd comité heeft met name aanbevolen dat beide partijen meer inspanningen leveren om visumaanvragers naar behoren en volledig te informeren over de vereisten en de mogelijkheden voor het aanvragen en ontvangen van een Schengenvisum.

               Het aantal visumaanvragen dat bij de consulaten van de lidstaten in Kaapverdië wordt ingediend, is sinds de inwerkingtreding van de overeenkomst gestaag toegenomen. In 2014 werden er 14 694 visumaanvragen ingediend. Dit aantal is gestegen tot 20 158 in 2018 (+37,2 %). Ook het aantal visa is, zij het in een trager tempo, gestegen van 11 370 in 2014 tot 13 343 in 2018 (+17,3 %). Het percentage geweigerde visa bedroeg in 2018 33,5 %.

                  De lidstaten die in Kaapverdië visa afgeven (d.w.z. Spanje en Portugal, waarbij laatstgenoemde 19 lidstaten vertegenwoordigt in het gemeenschappelijk visumcentrum in Praia) komen regelmatig bijeen in het kader van de groep voor de plaatselijke Schengensamenwerking in Praia. De EU-delegatie in Kaapverdië zit deze vergaderingen voor.

                  De groep voor de plaatselijke Schengensamenwerking is het erover eens dat de overeenkomst en de toepasselijke bepalingen van de visumcode over het algemeen goed worden uitgevoerd. Tegelijkertijd heeft er zich een aantal problemen voorgedaan bij de behandeling van visumaanvragen van onderdanen van Kaapverdië, met name wat betreft de bewijsstukken ter rechtvaardiging van het reisdoel en/of het feit te behoren tot een van de categorieën bevoorrechte aanvragers die in de huidige overeenkomst worden genoemd.

                  De Groep visa van de Raad heeft de stand van zaken met betrekking tot de uitvoering van de overeenkomst vijf keer besproken (op 26 oktober 2015, 27 oktober 2016, 11 december 2017, 20 mei 2019 en 10 juli 2019). Tijdens de laatste vergadering heeft de Commissie de lidstaten geïnformeerd over de verkennende gesprekken die zij met de autoriteiten van Kaapverdië heeft gevoerd over een mogelijke wijziging van de overeenkomst en de werkingssfeer ervan.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  De beoogde gewijzigde overeenkomst heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Onderhandelingsrichtsnoeren

               Visumleges en vrijstelling van visumleges

               In andere visumversoepelingsovereenkomsten die de EU met derde landen heeft gesloten, zijn de algemene visumleges vastgesteld op 35 EUR. Dit bedrag is opgenomen in eerdere onderhandelingsrichtsnoeren, waarbij rekening werd gehouden met de visumleges van 60 EUR in de visumcode. De overeenkomst met Kaapverdië bevat geen bepaling tot verlaging van de algemene visumleges.

               Aangezien de visumleges in de herziene visumcode worden verhoogd van 60 EUR tot 80 EUR, zal deze verhoging ook gelden voor Kaapverdische aanvragers.

               Daarom wordt voorgesteld de visumleges voor Kaapverdische aanvragers te verlagen, zoals dat ook is gebeurd voor onderdanen van alle andere derde landen die een visumversoepelingsovereenkomst met de EU hebben gesloten. Het bedrag van de verlaagde leges moet echter in verhouding staan tot de herziene visumleges. Daarom wordt voorgesteld de verlaagde leges vast te stellen op de helft van het bedrag dat in de nationale wetgeving van de partijen (voor de EU, de visumcode) is vastgesteld. Deze aanpak zou de EU in staat stellen de hoogte van de leges aan te passen aan de veranderende omstandigheden.

               In de loop van de onderhandelingen moet worden overwogen om extra categorieën aanvragers vrij te stellen van visumleges.

               Meervoudige inreisvisa met een lange geldigheidsduur

               In de wijzigingsovereenkomst moet rekening worden gehouden met de wijzigingen die door de herziene visumcode zijn ingevoerd met betrekking tot de afgifte van meervoudige inreisvisa met een lange geldigheidsduur.

               Ingevolge de huidige overeenkomst heeft een beperkt aantal categorieën van regelmatige reizigers toegang tot meervoudige inreisvisa voor vijf jaar (bv. leden van nationale en regionale regeringen, permanente leden van officiële delegaties, zakenlieden, naaste familieleden), terwijl er voor andere categorieën van regelmatige reizigers wordt voorzien in een “cascade” van meervoudige inreisvisa met een geleidelijke verlenging van de geldigheidsduur.

               De herziene visumcode (artikel 24, lid 2) voorziet echter in een ander “cascade”-systeem voor het verkrijgen van meervoudige inreisvisa, dat niet beperkt is tot specifieke categorieën.

               Daarom wordt voorgesteld in de gewijzigde overeenkomst een soortgelijke aanpak te volgen, d.w.z. een “cascade”-aanpak die geldt voor alle aanvragers die niet behoren tot de categorieën van aanvragers aan wie reeds meervoudige visa voor vijf jaar worden afgegeven overeenkomstig artikel 5, lid 1, van de huidige overeenkomst.

               Bovendien moet de wijzigingsovereenkomst voorzien in een vermindering van het aantal visa waarvan het rechtmatig gebruik een voorwaarde is voor het verkrijgen van een meervoudig inreisvisum en/of in een verlenging van de referentieperioden waarin het vastgestelde aantal visa moet worden verkregen en rechtmatig gebruikt.

               Lijst van bewijsstukken betreffende het reisdoel/het verblijf

               De bestaande visumversoepelingsovereenkomsten die de EU met andere derde landen heeft gesloten, voorzien in versoepeling door het aantal bewijsstukken dat nodig is om het reisdoel aan te tonen, over het algemeen te beperken tot een enkel document voor elke categorie van aanvragers. In de overeenkomst met Kaapverdië is er echter geen dergelijke bepaling opgenomen.

               In de wijzigingsovereenkomst moet een lijst worden vastgesteld van bewijsstukken die aanvragers moeten verstrekken om hun reisdoel te bewijzen. Het aantal bewijsstukken moet worden beperkt tot in beginsel een bewijsstuk per categorie. Dit heeft tot doel de aanvraagprocedure te vereenvoudigen en de identificatie van de aanvragers die tot een van de bij de overeenkomst vastgestelde categorieën behoren, te vergemakkelijken.

               Bovendien voorziet de visumcode in bepaalde horizontale versoepelingen met betrekking tot de bewijsstukken die door regelmatige reizigers moeten worden verstrekt. Volgens artikel 14, lid 6, kan er van de verplichting tot verstrekking van bepaalde bewijsstukken worden afgezien “voor aanvragers die (…) bekendstaan om hun integriteit en betrouwbaarheid, en met name voor het rechtmatige gebruik van eerdere visa, indien er geen twijfel over bestaat dat zij voldoen aan de eisen van (…) (artikel 6, lid 1, van de Schengengrenscode) wanneer zij de buitengrenzen van de lidstaten overschrijden.”

               In het licht van dit beginsel moet in de gewijzigde overeenkomst een bepaling worden opgenomen volgens welke een persoon die een eerste meervoudig inreisvisum met een lange geldigheidsduur (van één, twee of drie jaar) heeft gekregen, d.w.z. die de tweede fase in de “cascade” heeft bereikt, in beginsel moet worden vrijgesteld van de verplichting om stukken te verstrekken waaruit blijkt dat er logies zijn geregeld en/of dat er voldoende middelen zijn om die logies te betalen.

               Vrijstelling van visumplicht voor houders van een laissez-passer van de EU

               In de gewijzigde overeenkomst moeten de houders van een laissez-passer van de EU dat aan bepaalde personeelsleden van de instellingen van de Unie is afgegeven overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1417/2013 van de Raad worden vrijgesteld van de visumplicht.

               Opschorting wegens niet-uitvoering van de overnameovereenkomst

               De overeenkomst voorziet in de mogelijkheid om de overeenkomst op te schorten om een uitputtende lijst van redenen, d.w.z. om redenen van openbare orde, bescherming van de nationale veiligheid of bescherming van de volksgezondheid.

               In overeenstemming met de in de herziene visumcode gevolgde aanpak waarbij samenwerking op het gebied van overname wordt gekoppeld aan visumversoepeling, moeten in de wijzigingsovereenkomst de opschortingsgronden worden uitgebreid met de mogelijkheid voor de EU om de overeenkomst geheel of gedeeltelijk op te schorten indien de tussen de EU en Kaapverdië gesloten overnameovereenkomst niet wordt uitgevoerd of indien er onvoldoende wordt samengewerkt bij de bestrijding van irreguliere migratie.

               6.CONCLUSIES

                  Gezien het bovenstaande beveelt de Commissie de Raad aan machtiging te verlenen voor het openen van onderhandelingen over een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de momenteel geldende Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen over een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende dat onderhandelingen moeten worden geopend met het oog op de sluiting van een overeenkomst met de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt hierbij gemachtigd om namens de Unie te onderhandelen over een internationale overeenkomst met de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie.

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage bij dit besluit.

               Artikel 3

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Groep visa van de Raad.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 282 van 24.10.2013, blz. 3-12.

                     (2)

                        PB L 282 van 24.10.2013, blz. 15-34.

                     (3)

                        Verordening (EU) 2019/1155 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode). PB L 188 van 12.7.2019, blz. 25-54.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 13.9.2019
            COM(2019) 417 final
            BIJLAGE
            bij de
            Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen over een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie

               BIJLAGE

               Onderhandelingsrichtsnoeren

               De Commissie moet er tijdens de onderhandelingen naar streven de hieronder in detail beschreven doelstellingen te verwezenlijken.

               1.Doel en werkingssfeer van de overeenkomst

               Doel van de overeenkomst is de wijziging van de bestaande Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie
                  1
                (hierna de “huidige overeenkomst” genoemd). Deze overeenkomst, die op 1 december 2014 in werking is getreden, is van toepassing op de afgifte van visa aan burgers van de Republiek Kaapverdië (hierna “Kaapverdië” genoemd) voor een voorgenomen verblijf in het Schengengebied van ten hoogste 90 dagen per periode van 180 dagen.

               Sinds 1 januari 2019 stelt Kaapverdië EU-burgers die naar zijn grondgebied reizen, vrij van de visumplicht voor een verblijf van ten hoogste 30 dagen. In beginsel kunnen EU-burgers gebruik maken van de in de overeenkomst vastgestelde versoepelingen voor een verblijf van meer dan 30 dagen en ten hoogste 90 dagen per periode van 180 dagen.

               De wijzigingsovereenkomst zou, op basis van wederkerigheid, ook onverkort van toepassing zijn indien Kaapverdië beslist de visumplicht voor EU-burgers opnieuw in te voeren.

               In de wijzigingsovereenkomst moeten duidelijke, ondubbelzinnige en juridisch bindende rechten en verplichtingen worden vastgesteld om de procedures voor de aanvraag en afgifte van visa voor onderdanen van Kaapverdië te vergemakkelijken, rekening houdend met de regels van de herziene visumcode
                  2
               .

               2.Specifieke kwesties

               In de wijzigingsovereenkomst moet rekening worden gehouden met de huidige overeenkomst, eerdere visumversoepelingsovereenkomsten die de Unie met andere derde landen heeft gesloten, alsook met de bijzondere situatie van Kaapverdië, het eerste derde land van buiten het nabuurschapsgebied van de EU waarmee de EU een visumversoepelingsovereenkomst heeft gesloten, in combinatie met een overnameovereenkomst.

               Bovendien voorziet de nieuwe visumcode, die op 2 augustus 2019 in werking is getreden en vanaf 2 februari 2020 van toepassing zal zijn, in een aantal wijzigingen in de algemene regels voor de procedures voor de afgifte van visa. De herziene regels moeten ook in aanmerking worden genomen om ervoor te zorgen dat de versoepelingen die Kaapverdië in de wijzigingsovereenkomst worden geboden, nog steeds verder gaan dan de algemene regels van herziene visumcode.

               2.1.Visumleges

               In de wijzigingsovereenkomst moeten de leges voor de behandeling van visumaanvragen worden vastgesteld op de helft van het bedrag dat in de nationale wetgeving van de partijen is vastgesteld.

               Naast de in artikel 5, lid 1, van de huidige overeenkomst omschreven categorieën, moeten ook aanvragers jonger dan 18 jaar van legesrechten worden vrijgesteld. Ook andere categorieën aanvragers, zoals naaste familieleden van EU-burgers, zouden in aanmerking kunnen worden genomen.

               2.2.
                     Meervoudige inreisvisa met een lange geldigheidsduur

               De in artikel 4, lid 1, van de huidige overeenkomst vastgestelde regels voor de afgifte van meervoudige inreisvisa voor vijf jaar aan bepaalde categorieën aanvragers moeten van toepassing blijven.

               Bovendien moeten in de wijzigingsovereenkomst de regels voor de afgifte van meervoudige inreisvisa aan alle andere aanvragers worden vastgesteld op basis van de bepalingen van artikel 24 van de herziene visumcode.

               In artikel 24, lid 2, van de herziene visumcode wordt een algemeen “cascade”-afgiftesysteem ingevoerd voor alle aanvragers, ongeacht hun reisdoel. In de wijzigingsovereenkomst moet een soortgelijke aanpak worden gevolgd.

               In de wijzigingsovereenkomst moet de afgifte van meervoudige inreisvisa worden versoepeld door te voorzien in een vermindering van het vereiste aantal eerder verkregen en rechtmatig gebruikte visa en/of in een verlenging van de referentieperioden waarin het vereiste aantal visa moet zijn verkregen en rechtmatig zijn gebruikt. Een dergelijk “cascade”-systeem zou er bijvoorbeeld als volgt kunnen uitzien:

               –na in de voorafgaande 24 maanden een of twee visa te hebben verkregen en rechtmatig te hebben gebruikt, moet de aanvrager, wanneer hij een volgend visum aanvraagt, een meervoudig inreisvisum met een geldigheidsduur van een jaar krijgen;

               –na in de voorafgaande 30 of 36 maanden een meervoudig inreisvisum met een geldigheidsduur van een jaar rechtmatig te hebben gebruikt, moet de aanvrager een meervoudig inreisvisum met een langere geldigheidsduur (bv. twee of drie jaar) krijgen;

               –na in de voorafgaande 42 of 48 maanden een meervoudig inreisvisum met een geldigheidsduur van 2 of 3 jaar rechtmatig te hebben gebruikt, moet de aanvrager een meervoudig inreisvisum met een langere geldigheidsduur (bv. drie of maximaal vijf jaar) krijgen.

               2.3.
                     Bewijsstukken

               De gewijzigde overeenkomst moet voorzien in een versoepeling met betrekking tot de bewijsstukken die moeten worden verstrekt wanneer er een visum wordt aangevraagd.

               Het aantal te verstrekken bewijsstukken ter staving van het reisdoel van de aanvrager moet over het algemeen worden beperkt tot een bewijsstuk per categorie aanvragers die onder de wijzigingsovereenkomst vallen.

               Aanvragers die reeds een meervoudig inreisvisum (geldig voor ten minste één jaar) hebben gekregen en rechtmatig hebben gebruikt, moeten in beginsel worden vrijgesteld van het verstrekken van bewijsstukken met betrekking tot logies of het bewijs van voldoende middelen om logies te betalen.

               2.4.
                     Vrijstelling van visumplicht voor houders van een laissez-passer van de EU

               In de wijzigingsovereenkomst moeten de houders van een laissez-passer van de EU dat aan bepaalde personeelsleden van de instellingen van de Unie is afgegeven overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1417/2013 van de Raad, worden vrijgesteld van de visumplicht.

               2.5.
                     Opschortingsclausule

               De wijzigingsovereenkomst moet de slotbepalingen van de huidige overeenkomst aanvullen door de partijen de mogelijkheid te bieden de overeenkomst geheel of gedeeltelijk op te schorten om welke reden dan ook en uitdrukkelijk ingeval Kaapverdië wordt geacht onvoldoende samen te werken op het gebied van overname.

                     (1)

                        PB L 282 van 24.10.2013, blz. 3.

                     (2)

                        Verordening (EU) 2019/1155 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode). PB L 188 van 12.7.2019, blz. 25.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 15.11.2019
            COM(2019) 595 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992

               TOELICHTING

               Deze aanbeveling betreft een besluit waarbij de Commissie wordt gemachtigd om namens de Unie deel te nemen aan de onderhandelingen over een gedeeltelijke herziening van de Internationale Suikerovereenkomst die de Internationale Suikerraad heeft besloten te openen onder leiding van de Conferentie van de Verenigde Naties inzake handel en ontwikkeling (Unctad). Overeenkomstig het besluit van de Internationale Suikerraad van 19 juli 2019 hebben deze onderhandelingen betrekking op de administratieve begroting en de bijdragen van de leden, alsook op beperkte wijzigingen in verband met de doelstellingen en het werkprogramma van de Internationale Suikerorganisatie (ISO).

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

               •Hervorming van de Internationale Suikerovereenkomst 1992

               De Europese Unie is partij bij de Internationale Suikerovereenkomst.

               De Internationale Suikerovereenkomst heeft tot doel te zorgen voor sterkere internationale samenwerking in verband met suiker en daarmee samenhangende aangelegenheden, een forum te bieden voor intergouvernementeel overleg inzake suiker en inzake maatregelen ter verbetering van de wereldsuikereconomie, de handel te vergemakkelijken via het verzamelen en verstrekken van informatie over de wereldmarkt voor suiker en andere zoetstoffen, en de vraag naar suiker aan te wakkeren, met name voor andere dan traditionele doeleinden. De Internationale Suikerovereenkomst is op 1 januari 1993 in werking getreden voor een periode van drie jaar tot en met 31 december 1995. Sindsdien is de overeenkomst regelmatig verlengd, telkens met een periode van twee jaar. Zij is laatstelijk verlengd bij besluit van de Internationale Suikerraad in juli 2019 en blijft van kracht tot en met 31 december 2021.

               Overeenkomstig artikel 8 van de Internationale Suikerovereenkomst is de Internationale Suikerraad de instantie die belast is met het vervullen van alle functies die nodig zijn voor de uitvoering van de overeenkomst. In artikel 13 van de Internationale Suikerovereenkomst is bepaald dat alle besluiten van de Internationale Suikerraad in beginsel bij consensus worden genomen, tenzij in de Internationale Suikerovereenkomst anders is bepaald. Als er geen consensus is, worden de besluiten bij gewone meerderheid van stemmen genomen, tenzij de Internationale Suikerovereenkomst in een bijzondere meerderheid van stemmen voorziet.

               Overeenkomstig artikel 25 van de Internationale Suikerovereenkomst hebben de leden van de ISO in totaal tweeduizend stemmen. Elk lid van de ISO heeft een bepaald aantal stemmen dat jaarlijks wordt aangepast volgens criteria die vooraf zijn vastgesteld in de overeenkomst.

               De overeenkomst, en met name de verdeling van de stemmen tussen de leden, die ook de bijdrage van een lid bepaalt, weerspiegelt niet langer de stand van zaken op de mondiale suikermarkt. De Unie is momenteel veruit de grootste bijdrager aan de ISO-begroting. Sinds 2015 voert de ISO op werkgroepniveau besprekingen over mogelijkheden om het mechanisme voor de verdeling van stemmen te herzien.

               In 2017 ontving de Commissie een mandaat van de Raad om binnen de Internationale Suikerraad met de andere partijen bij de Internationale Suikerovereenkomst onderhandelingen aan te gaan met het oog op de modernisering van de Internationale Suikerovereenkomst, met name wat betreft de discrepanties tussen het aantal stemmen en de financiële bijdragen van de leden van de ISO, enerzijds, en hun relatieve positie op de wereldmarkt voor suiker, anderzijds. Dat mandaat blijft geldig tot en met 31 december 2019. Op basis van dit mandaat heeft de Commissie het initiatief genomen tot het voeren van onderhandelingen met de lidstaten van de ISO en heeft zij concrete voorstellen gedaan voor de wijziging van artikel 25 van de Internationale Suikerovereenkomst, dat de goedkeuring van de administratieve begroting en de bijdragen van de leden regelt.

               Tijdens haar 55e zitting, op 19 juli 2019, heeft de Internationale Suikerraad besloten onderhandelingen te openen vóór de volgende zitting van de Raad in november 2019, onder leiding van de Unctad. Deze onderhandelingen betreffen een gedeeltelijke herziening van de Internationale Suikerovereenkomst en zullen vooral op hoofdstuk I en hoofdstuk VII zijn gericht, met name wat betreft aangelegenheden in verband met “administratieve begroting en bijdragen van leden”, alsook op andere beperkte wijzigingen, onder andere van hoofdstuk IX en hoofdstuk X, die de leden aan de orde wensten te stellen. Volgens het besluit van de Internationale Suikerraad moet dit proces vóór 31 december 2021 worden voltooid. Dit betekent dat de voorgenomen modernisering van de overeenkomst, behalve op de verdeling van de stemmen en de financiële bijdrage van de leden (hoofdstuk VII), thans ook betrekking moet hebben op:

               (1)de algemene doelstellingen van de ISO (hoofdstuk I), met name om ethanol op te nemen;

               (2)een ruimere visie op “informatie en studies” (hoofdstuk IX), met als voornaamste doel de opneming van ethanol in dergelijke activiteiten mogelijk te maken;

               (3)een ruimere visie op “onderzoek en ontwikkeling” (hoofdstuk X).

               Het is niet de bedoeling de algemene doelstelling van de ISO zoals uiteengezet in artikel 1 van de overeenkomst te wijzigen, zelfs niet met de mogelijke opname van ethanol.

               De ISO hervormen om deze verder in overeenstemming te brengen met de praktijken die de Unie in andere internationale grondstoffenorganisaties bevordert, alsook met ontwikkelingen op de mondiale suikermarkt sinds 1992, is duidelijk in het belang van de Unie. Deze hervorming zou op zijn minst moeten leiden tot transparantie wat betreft de verantwoordelijkheden van de leden op het gebied van stemmen en wat betreft hun financiële bijdragen. De verdeling van de stemmen in de ISO zou moeten kunnen worden gemeten aan de hand van indicatoren zoals handel, consumptie, productie en het vermogen om te betalen. Deze laatste indicator wordt in de Verenigde Naties gebruikt om het ontwikkelingsaspect van suiker in aanmerking te kunnen nemen. Door met deze indicator rekening te houden zou een groter deel van de financiële verantwoordelijkheden worden toegekend aan de leden met een groter vermogen om bij te dragen aan de ISO-begroting. De formele opname van ethanol in de doelstellingen en het werkprogramma van de ISO is in lijn met de doelstelling van de Unie om de Internationale Suikerovereenkomst te moderniseren en brengt de inhoud van de Internationale Suikerovereenkomst in overeenstemming met wat reeds bestaande praktijk is.

               •Samenhang met bestaande praktijken in internationale grondstoffenorganisaties

                  In internationale grondstoffenorganisaties zoals de Internationale Graanraad (IGR) en de Internationale Olijfraad (IOR) heeft de Unie door onderhandelingen een verdeling van de stemrechten en duidelijke mechanismen voor een jaarlijkse actualisering verkregen die het relatieve gewicht van de Unie op de markt voor graan en voor olijven en olijfolie weerspiegelen. In de IGR zijn de indicatoren handel, consumptie en productie. Dit staat in contrast met de huidige praktijk in de ISO, waar de overeenkomst, sinds 1992, niet toelaat aanpassingen ter weerspiegeling van de wijzigende posities van de leden in de internationale suikereconomie door te voeren. Voorts kan de verdeling van stemrechten momenteel niet op voorhand door de leden worden berekend, maar resulteert ze uit een ondoorzichtige berekening. De gedeeltelijke herziening van de Internationale Suikerovereenkomst moet erop gericht zijn de praktijken van de ISO in overeenstemming te brengen met die van andere internationale grondstoffenorganisaties.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Suiker is een gevoelig product in het kader van het gemeenschappelijk handelsbeleid van de Unie en het gemeenschappelijk landbouwbeleid. In internationale handelsbesprekingen van de Unie speelt suiker een belangrijke rol en zowel de productie van als de handel in suiker worden door de Commissie nauwlettend gemonitord. Suiker is tevens een belangrijke grondstof voor veel ontwikkelingslanden en het ontwikkelingsaspect van suiker is van het grootste belang in het gemeenschappelijk handelsbeleid. De ISO biedt een neutraal platform voor het bespreken van kwesties in verband met suiker met een groot aantal leden. Tegelijk is de monitoring van de ontwikkelingen op de mondiale suikermarkt in het belang van de marktbeheermogelijkheden in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Artikel 218, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in machtiging tot het openen van de onderhandelingen en de aanwijzing, naargelang van de inhoud van de voorgenomen overeenkomst, van de onderhandelaar van de Unie of het hoofd van het onderhandelingsteam van de Unie. In artikel 218, lid 4, VWEU is bepaald dat de Raad de onderhandelaar richtsnoeren kan geven en een bijzonder comité kan aanwijzen in overleg waarmee de onderhandelingen moeten worden gevoerd.

               •Toepassing op het onderhavige geval

               Het beoogde onderhandelingsmandaat moet de onderhandelaars namens de Unie de middelen verschaffen om de algemene doelstellingen zoals uiteengezet in de eerste bullet van punt 1 te verwezenlijken.

                  De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

               •Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

               ·Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

               De Unie is partij bij de Internationale Suikerovereenkomst en wordt in de Internationale Suikerraad vertegenwoordigd door de Commissie. De lidstaten zijn geen afzonderlijke partijen bij de Internationale Suikerovereenkomst. De onderhandelingen door de Unie over de gedeeltelijke herziening van de Internationale Suikerovereenkomst vallen onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               ·Evenredigheid

                  Het is in het belang van de Unie de Internationale Suikerovereenkomst te wijzigen om tot een stemstructuur te komen die het relatieve belang van de ISO-leden in de mondiale suikereconomie weerspiegelt en om rekening te houden met andere kwesties die tot de modernisering van de overeenkomst leiden. Momenteel is de deelname van de EU aan de ISO gunstig voor zowel de Unie als de andere ISO-lidstaten. Aangezien wijzigingen in het relatieve belang van de EU zich niet in minder stemmen en dus lagere financiële bijdragen hebben vertaald, wordt voor deze deelname een te hoge prijs betaald. Andere ISO-leden die hun aanwezigheid op de mondiale suikermarkten hebben versterkt, zagen hun bijdrage niet in dezelfde mate stijgen. De modernisering van de overeenkomst en de uitbreiding van het toepassingsgebied van de overeenkomst zouden niet tot hogere kosten leiden en zullen naar schatting meer belangstelling voor de ISO wekken, door mogelijk nieuwe leden aan te trekken en de relevantie van haar werkzaamheden te vergroten.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  De Unie is lid van de ISO en haar lidmaatschap wordt sinds 1992 over het algemeen gesteund door de suikersector in de EU alsook door de meeste lidstaten. Het wordt niet noodzakelijk geacht een raadpleging van de belanghebbenden te houden over een proces dat er louter op gericht is het ISO-lidmaatschap van de Unie te handhaven, zij het volgens een stelsel van regels die in overeenstemming zijn met die van andere internationale grondstoffenorganisaties waarvan de EU lid is. Uiteindelijk moet het gereduceerde relatieve gewicht van de EU op de mondiale suikermarkt ook tot een bescheiden reductie van de bijdragen aan de ISO leiden.

               •Effectbeoordeling

               Een volwaardige effectbeoordeling is niet nodig, omdat de maatregel waarschijnlijk geen belangrijke economische, ecologische of sociale gevolgen zal hebben. De succesvolle wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst zou in een lagere financiële bijdrage van de Unie aan de ISO resulteren. Tegelijk zou een transparantere en billijkere verdeling van stemrechten zelfs kunnen helpen nieuwe ISO-leden aan te trekken, hetgeen in verdere kostenreducties zou resulteren.

                  Hoewel de behoefte om de Internationale Suikerovereenkomst te wijzigen in de eerste plaats zeker voortspruit uit het streven naar een rechtvaardige en billijke bijdrage van de EU aan de ISO-begroting, zijn er ook andere dan budgettaire redenen die voor een hervorming pleiten. Dat de ISO-leden het hunne bijdragen aan de administratieve begroting van de ISO is een belangrijk uitgangspunt voor de modernisering van de ISO en zou er tevens voor moeten zorgen dat de leden actiever in de ISO participeren.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  De opening van onderhandelingen wordt niet geacht gevolgen voor de begroting te hebben.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               houdende machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Unie is partij bij de Internationale Suikerovereenkomst 1992
                  1
                (hierna “de Internationale Suikerovereenkomst” genoemd) en lid van de Internationale Suikerorganisatie (hierna “ISO” genoemd).

               (2)De Unie heeft sinds 1995 de verlenging van de Internationale Suikerovereenkomst voor perioden van telkens twee jaar goedgekeurd. Op 19 juli 2019 heeft de Commissie tijdens de 55e zitting van de Internationale Suikerraad, na machtiging door de Raad
                  2
               , gepleit voor een verdere verlenging van de Internationale Suikerovereenkomst voor een periode van maximaal twee jaar, die afloopt op 31 december 2021.

               (3)Overeenkomstig artikel 8 van de Internationale Suikerovereenkomst vervult de Internationale Suikerraad alle functies die nodig zijn voor de uitvoering van de overeenkomst. Overeenkomstig artikel 13 van de Internationale Suikerovereenkomst worden alle besluiten van de Internationale Suikerraad in beginsel bij consensus genomen. Indien er geen consensus is, worden de besluiten bij gewone meerderheid van stemmen genomen, tenzij de Internationale Suikerovereenkomst in een bijzondere meerderheid van stemmen voorziet.

               (4)Overeenkomstig artikel 25 van de Internationale Suikerovereenkomst hebben de leden van de ISO in totaal tweeduizend stemmen. Elk lid van de ISO heeft een bepaald aantal stemmen dat jaarlijks wordt aangepast volgens criteria die vooraf zijn vastgesteld in de overeenkomst.

               (5)Het is in het belang van de Unie om deel te nemen aan een internationale overeenkomst inzake suiker, gezien het belang van die sector voor een aantal lidstaten en voor de economie van de Europese suikersector.

               (6)Het institutionele kader van de Internationale Suikerovereenkomst, en met name de verdeling van de stemmen tussen de leden van de ISO, die ook de financiële bijdrage van een lid aan de ISO bepaalt, weerspiegelt echter de toestand van de mondiale suikermarkt niet meer.

               (7)Volgens de in de Internationale Suikerovereenkomst vervatte regels inzake financiële bijdragen aan de ISO is het deel van de Unie sinds 1992 hetzelfde gebleven, hoewel de wereldsuikermarkt, en met name de relatieve positie van de EU daarin, sindsdien aanzienlijk is veranderd. Als gevolg daarvan heeft de Unie in de ISO de voorbije jaren een onevenredig groot deel van de begrotingskosten en de met de kosten gepaard gaande verantwoordelijkheid op zich genomen.

               (8)Bij Besluit (EU) 2017/2242 van de Raad
                  3
                ontving de Commissie een mandaat van de Raad om binnen de Internationale Suikerraad met de andere partijen bij de Internationale Suikerovereenkomst onderhandelingen aan te gaan met het oog op de modernisering van de Internationale Suikerovereenkomst, met name wat betreft de discrepanties tussen het aantal stemmen en de financiële bijdragen van de leden van de ISO, enerzijds, en hun relatieve positie op de wereldmarkt voor suiker, anderzijds. Dat mandaat blijft geldig tot en met 31 december 2019.

               (9)Op basis van het uit hoofde van Besluit (EU) 2017/2242 ontvangen mandaat heeft de Commissie het initiatief genomen tot het voeren van onderhandelingen met de lidstaten van de ISO en heeft zij concrete voorstellen gedaan voor de wijziging van artikel 25 van de Internationale Suikerovereenkomst, dat de goedkeuring van de administratieve begroting en de bijdragen van de leden regelt. Tijdens haar 55e zitting, op 19 juli 2019, heeft de Internationale Suikerraad besloten onderhandelingen te openen met het oog op een gedeeltelijke herziening van de Internationale Suikerovereenkomst vóór haar volgende vergadering in november 2019, onder leiding van de Conferentie van de Verenigde Naties voor handel en ontwikkeling (Unctad). Naar aanleiding van verzoeken van verscheidene ISO-lidstaten heeft de Internationale Suikerraad besloten dat, naast de door de Unie voorgestelde herziening van artikel 25 van de Internationale Suikerovereenkomst, andere gebieden van de Internationale Suikerovereenkomst het voorwerp van formele onderhandelingen moeten vormen. Deze andere gebieden zijn met name de doelstellingen en de werkprioriteiten van de ISO.

               (10)Overeenkomstig het besluit van de Internationale Suikerraad van 19 juli 2019 worden deze onderhandelingen uiterlijk op 31 december 2021 afgesloten. Deze termijn houdt in dat de onderhandelingen niet vóór het einde van de geldigheidsduur van het bij Besluit (EU) 2017/2242 ontvangen mandaat worden afgesloten. Daarom is een nieuw mandaat van de Raad nodig om rekening te houden met de verlengde termijn en de verruimde reikwijdte van de onderhandelingen.

               (11)In het kader van deze onderhandelingen overeengekomen wijzigingen moeten worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 44 van de Internationale Suikerovereenkomst vastgestelde procedure. Overeenkomstig dat artikel kan de Internationale Suikerraad, met een bijzondere meerderheid van stemmen, een wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst aanbevelen aan de leden van de ISO. Aangezien de Unie overeenkomstig artikel 7 van de Internationale Suikerovereenkomst lid van de Internationale Suikerraad is, moet zij aan onderhandelingen tot wijziging van het institutionele kader van de Internationale Suikerovereenkomst kunnen deelnemen.

               (12)Het is derhalve passend dat de Commissie wordt gemachtigd om onderhandelingen te voeren in het kader van de Internationale Suikerraad om de Internationale Suikerovereenkomst te wijzigen, dat er onderhandelingsrichtsnoeren worden opgesteld en dat de Commissie het bij Besluit (EU) 2017/2242 aangestelde speciale comité blijft raadplegen wanneer zij de onderhandelingen voert,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd om namens de Unie onderhandelingen tot wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992 te openen.

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

               Artikel 3

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Werkgroep grondstoffen.

               Artikel 4

               Dit besluit is van toepassing tot en met 31 december 2021.

               Artikel 5

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 92/580/EEG van de Raad van 13 november 1992 betreffende de ondertekening en de sluiting van de Internationale Suikerovereenkomst, 1992 (PB L 379 van 23.12.1992, blz. 15).

                     (2)

                        Besluit (EU) 2019/1251 van de Raad van 15 juli 2019 betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Suikerraad moet worden ingenomen wat betreft de verlenging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992 (PB L 195 van 23.7.2019, blz. 18).

                     (3)

                        Besluit (EU) 2017/2242 van de Raad van 30 november 2017 houdende machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992 (PB L 322 van 7.12.2017, blz. 29).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 15.11.2019
            COM(2019) 595 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor eenBESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Suikerovereenkomst 1992

               BIJLAGE

               Richtsnoeren voor de onderhandelingen over wijzigingen in de Internationale Suikerovereenkomst 1992.

               De Commissie mag de onderhandelingen voeren die de Internationale Suikerraad heeft besloten te openen, om de Internationale Suikerovereenkomst te wijzigen, wat betreft aangelegenheden op het gebied van de administratieve begroting en de bijdragen, de doelstellingen en het werkprogramma van de Internationale Suikerorganisatie. De Commissie voert deze onderhandelingen met het oog op de modernisering van de Internationale Suikerovereenkomst, en met name om de huidige discrepanties tussen de stemverdeling en de financiële bijdragen van de leden van de Internationale Suikerorganisatie, enerzijds, en hun relatieve positie op de mondiale suikermarkt, anderzijds, aan te pakken door rekening te houden met de ontwikkelingen op de mondiale suikermarkt.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 4.6.2019
            COM(2019) 248 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot machtiging van de Commissie om namens de Europese Unie onderhandelingen te openen met het oog op het sluiten van een partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met de Islamitische Republiek Mauritanië
            {SWD(2019) 195 final} - {SWD(2019) 196 final}

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

               •Motivering en doel van het voorstel

               De Commissie stelt voor met de Islamitische Republiek Mauritanië te onderhandelen over een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een nieuw protocol die allebei voldoen aan de behoeften van de vloot van de Unie en in overeenstemming zijn met Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid en de conclusies van de Raad van 19 maart 2012 over een mededeling van de Commissie inzake de externe dimensie van het gemeenschappelijk visserijbeleid.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De huidige partnerschapsovereenkomst inzake visserij (PIV) tussen de Europese Unie en Mauritanië
                     1
                   werd op 4 augustus 2008 ondertekend
                     2
                  . Nu wordt voorgesteld te onderhandelen over een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij om daarin een aantal bepalingen van Verordening (EU) nr. 1380/2013
                     3
                   te integreren die nog niet in de huidige partnerschapsovereenkomst inzake visserij zijn opgenomen. Het huidige vierjarige protocol
                     4
                   bij de PIV is op 16 november 2015 van toepassing geworden
                     5
                   en verstrijkt op 15 november 2019. Dat protocol werd gewijzigd bij Besluit (EU) 2017/451 van de Commissie
                     6
                   en Besluit (EU) 2017/1373 van de Commissie
                     7
                  . In dat protocol zijn de vangstmogelijkheden voor de vloot van de Unie en de overeenkomstige financiële tegenprestatie van de Unie en de reders vastgelegd.

                  De jaarlijkse financiële tegenprestatie van de EU voor Mauritanië bedraagt 61 625 000 EUR
                     8
                  , waarvan 4 125 000 EUR bestemd is voor sectorale steun.

               De PIV met Mauritanië voorziet in vangstmogelijkheden voor demersale en pelagische soorten en voor tonijn en over grote afstanden trekkende soorten voor EU-vaartuigen van tien
                  9
                lidstaten (Duitsland, Ierland, Spanje, Frankrijk, Italië, Letland, Litouwen, Nederland, Polen en Portugal). De Europese Unie beschikt al over een goed ontwikkeld netwerk van bilaterale partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij (PODV's) in het tegenover West-Afrika liggende gedeelte van de Atlantische Oceaan, namelijk met Marokko, Senegal, Gambia, Guinee-Bissau, Liberia en Ivoorkust.

                  PODV's helpen de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid op internationaal niveau te bevorderen door ervoor te zorgen dat de visserijactiviteiten van de Unie buiten de wateren van de Unie berusten op dezelfde beginselen en normen als die welke gelden in het kader van het recht van de Unie. Voorts stimuleren PODV's wetenschappelijke samenwerking tussen de EU en het partnerland, bevorderen zij transparantie en duurzaamheid met het oog op een beter beheer van de visbestanden, en zetten zij aan tot governance door het ondersteunen van de monitoring, controle en bewaking van de activiteiten van de nationale en de buitenlandse vloten, terwijl ook middelen ter beschikking worden gesteld voor de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij). PODV's dragen bij aan de duurzame ontwikkeling van de lokale visserijsector en aan de bevordering van groei en waardig werk in verband met maritieme activiteiten. PODV's versterken de positie van de Europese Unie in internationale en regionale visserijorganisaties: voor Mauritanië met name in de Internationale Commissie voor de instandhouding van tonijn in de Atlantische Oceaan (ICCAT)
                     10
                   en in de Visserijcommissie voor het centraal-oostelijk deel van de Atlantische Oceaan (CECAF)
                     11
                  .

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  De onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst en een protocol met Mauritanië zijn in overeenstemming met het externe optreden van de EU ten aanzien van de landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), en met name met de doelstellingen van de Unie met betrekking tot de eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten.

               2.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN DE AANBEVELING

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag voor het besluit is het vijfde deel van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) "Extern optreden van de Unie", titel V "Internationale overeenkomsten", artikel 218, waarin de procedure is vastgesteld voor het onderhandelen over en het sluiten van overeenkomsten tussen de Unie en derde landen.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Niet van toepassing, exclusieve bevoegdheid.

               •Evenredigheid

                  Het besluit is evenredig met de doelstelling.

               •Keuze van het instrument

                  In artikel 218, leden 3 en 4, VWEU is bepaald dat hiervoor een besluit van de Raad vereist is.

               3.RESULTATEN VAN EX-POSTEVALUATIES, RAADPLEGINGEN VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

               •Ex-postevaluaties/geschiktheidscontroles van bestaande wetgeving

                  De Commissie heeft in 2018-2019 een ex-postevaluatie verricht van het huidige protocol bij de PIV met Mauritanië, alsmede een ex-ante-evaluatie van een mogelijke vernieuwing van het protocol. De conclusies van die evaluatie staan in een afzonderlijk werkdocument van de diensten van de Commissie.

                  In de evaluatie wordt geconcludeerd dat de visserijsector van de EU veel belangstelling heeft voor de visserij in Mauritanië en dat een vernieuwing van het protocol zou bijdragen tot een betere monitoring, controle en bewaking en tot een betere governance van de visserij in de regio.

                  Voor de EU is het van belang een instrument in stand te houden dat een diepgaande sectorale samenwerking mogelijk maakt met een belangrijke speler op het gebied van oceaangovernance op subregionaal niveau, gezien de omvang van het onder zijn jurisdictie vallende visserijgebied. Voor de EU-vaartuigen, waaronder die welke hun basis hebben in ultraperifere gebieden, zoals de Canarische Eilanden, en op demersale en pelagische soorten vissen, vaartuigen voor de tonijnvisserij met de zegen en beugvisserijvaartuigen, betekent dit bovendien dat de toegang tot een belangrijk visserijgebied behouden blijft waardoor vangststrategieën kunnen worden opgezet binnen een meerjarig internationaal rechtskader.

                  Voor de Mauritaanse autoriteiten is het de bedoeling de betrekkingen met de EU voort te zetten om de oceaangovernance te versterken en daartoe gebruik te maken van de specifieke sectorale steun die mogelijkheden biedt inzake meerjarenfinanciering.

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  In het kader van de evaluatie is overlegd met de lidstaten, vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en internationale middenveldorganisaties, alsook met de visserijautoriteiten en het maatschappelijk middenveld in Mauritanië. Daarnaast heeft overleg plaatsgevonden in het kader van de adviesraad voor de volle zee, met name tijdens de vergadering van 27 maart 2019.

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Niet van toepassing.

               •Effectbeoordeling

                  Niet van toepassing.

               •Gezonde regelgeving en vereenvoudiging

                  Niet van toepassing.

               •Grondrechten

                  In de onderhandelingsrichtsnoeren die in de bijlage bij het besluit worden voorgesteld, wordt aanbevolen machtiging te verlenen voor het openen van onderhandelingen die onder meer moeten leiden tot de opname van een clausule over de gevolgen van schendingen van de mensenrechten en van de democratische beginselen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               De gevolgen van het nieuwe protocol voor de begroting bestaan erin dat aan de Islamitische Republiek Mauritanië een financiële tegenprestatie zal worden betaald. De overeenkomstige begrotingsmiddelen (vastleggings- en betalingskredieten) moeten elk jaar worden opgenomen in de begrotingslijn voor partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij (11 03 01) en moeten verenigbaar zijn met de financiële programmering van het betrokken meerjarig financieel kader. De jaarlijkse bedragen voor vastleggingen en betalingen worden vastgesteld in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure, onder meer in de reservelijn voor protocollen die niet bij het begin van het jaar in werking zijn getreden
                  12
               .

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende monitoring, evaluatie en rapportage

                  De onderhandelingen zullen naar verwachting aanvangen in het tweede kwartaal van 2019.

               •Artikelsgewijze toelichting

                  De Commissie beveelt aan dat:

                  - de Raad de Commissie machtigt tot het openen en voeren van onderhandelingen met het oog op het sluiten van een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met de Islamitische Republiek Mauritanië;

                  - de Commissie in deze kwestie wordt aangewezen als onderhandelaar van de EU;

                  - de Commissie deze onderhandelingen voert in overleg met het speciaal comité overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

                  - de Raad de bij deze aanbeveling gevoegde onderhandelingsrichtsnoeren goedkeurt.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot machtiging van de Commissie om namens de Europese Unie onderhandelingen te openen met het oog op het sluiten van een partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met de Islamitische Republiek Mauritanië

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende dat onderhandelingen moeten worden geopend met het oog op het sluiten van een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met de Islamitische Republiek Mauritanië,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd om onderhandelingen met Mauritanië te openen met het oog op de sluiting van een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met Mauritanië.

               Artikel 2

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Raadsgroep extern visserijbeleid en op basis van de in de bijlage bij dit besluit opgenomen onderhandelingsrichtsnoeren.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 343 van 8.12.2006, blz. 4.

                     (2)

                  https://www.consilium.europa.eu/nl/documents-publications/treaties-agreements/agreement/?id=2006111&DocLanguage=nl

                     (3)

                        Zie deel VI, titel II, van Verordening (EU) nr. 1380/2013.

                     (4)

                        PB L 315 van 1.12.2015, blz. 3.

                     (5)

                  https://www.consilium.europa.eu/nl/documents-publications/treaties-agreements/agreement/?id=2015063&DocLanguage=nl

                     (6)

                        PB L 69 van 15.3.2017, blz. 34.

                     (7)

                        PB L 193 van 25.7.2017, blz. 4.

                     (8)

                        Voor de twee laatste jaren van het protocol.  Voor de twee voorgaande jaren bedroeg de tegenprestatie 59 125 000 EUR. Zie artikel 2, lid 1, en artikel 3, lid 1, van het protocol, zoals gewijzigd bij Besluit (EU) 2017/451 van de Commissie van 14 maart 2017 (PB L 69 van 15.3.2017, blz. 34).

                     (9)

                        Het Verenigd Koninkrijk had in het kader van het huidige protocol bij de PIV vangstmogelijkheden tot 2019.

                     (10)

                  http://www.fao.org/fishery/rfb/iccat/en
                  , het op grond van het internationale recht opgerichte orgaan voor de instandhouding en het beheer van over grote afstanden trekkende soorten in de regio.

                     (11)

                  http://www.fao.org/fishery/rfb/cecaf/en
                  , voor demersale en pelagische soorten.

                     (12)

                        Hoofdstuk 40 (reservelijn 40 02 41) in overeenstemming met het interinstitutioneel akkoord inzake het MFK (2013/C 373/01).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 4.6.2019
            COM(2019) 248 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een
            besluit van de Raad tot machtiging van de Commissie om namens de Europese Unie onderhandelingen te openen met het oog op het sluiten van een partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol met de Islamitische Republiek Mauritanië
            {SWD(2019) 195 final} - {SWD(2019) 196 final}

               BIJLAGE

               Onderhandelingsrichtsnoeren

               –Het doel van de onderhandelingen is de sluiting van een partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een protocol tussen de Europese Unie en de Islamitische Republiek Mauritanië in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid en met de conclusies van de Raad van 19 maart 2012 over de mededeling van de Commissie van 13 juli 2011 inzake de externe dimensie van het gemeenschappelijk visserijbeleid.

               –In de partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij moeten bijgevolg het algemene kader, de algemene beginselen en de doelstellingen worden omschreven die de basis voor het partnerschap met de Islamitische Republiek Mauritanië zullen vormen. De overeenkomst moet een clausule bevatten dat de huidige partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Mauritanië wordt ingetrokken
                  1
               .

               –Om een duurzame en verantwoorde visserij te bevorderen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de EU en de Islamitische Republiek Mauritanië wederzijdse voordelen halen uit deze nieuwe overeenkomst en het nieuwe protocol, streeft de Commissie er tijdens de onderhandelingen naar:

               ·de toegang tot de visserijzone van de Islamitische Republiek Mauritanië te garanderen en ervoor te zorgen dat de vaartuigen van de EU-vloot de nodige machtigingen krijgen om in die zone te vissen, waarbij onder meer het netwerk van partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij dat ter beschikking van de EU-marktdeelnemers in West-Afrika staat, verder wordt uitgebouwd;

               ·met het beste beschikbare wetenschappelijke advies en de desbetreffende door de regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB's) vastgestelde beheersplannen rekening te houden teneinde de ecologische duurzaamheid van de visserijactiviteiten veilig te stellen en oceaangovernance op internationale schaal te bevorderen. De visserijactiviteiten moeten exclusief op beschikbare bestanden gericht zijn, rekening houdend met de vangstcapaciteit van de lokale vloot, en met speciale aandacht voor het feit dat het gaat over bestanden die over grote afstanden trekken;

               ·een passend aandeel in de overschotbestanden te verkrijgen dat geheel in verhouding staat tot de belangen van de vloot van de EU, indien ook andere vloten belang hebben bij die bestanden, en ervoor te zorgen dat voor alle buitenlandse vloten dezelfde technische voorwaarden gelden;

               ·te garanderen, in het licht van de recentste en beste beschikbare wetenschappelijke evaluaties en rekening houdend met de belangen van de ultraperifere gebieden van de EU, dat de toegang tot de visserij gebaseerd is op de historische en in de toekomst te verwachten activiteiten van de EU-vloot in de regio;

               ·een dialoog aan te gaan met het oog op de versterking van het sectorale beleid om de uitvoering van een verantwoord visserijbeleid aan te moedigen waarbij met de ontwikkelingsdoelstellingen van het land rekening wordt gehouden, met name wat betreft governance op visserijgebied, de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij, controle, monitoring en bewaking van visserijactiviteiten en het verstrekken van wetenschappelijk advies; de economische activiteiten te stimuleren en onder meer de oorzaken aan te pakken van het irreguliere vertrek van migranten uit Mauritanië;

               ·te bewerkstelligen dat het protocol bijdraagt aan de bevordering van groei en waardig werk in verband met maritieme activiteiten, rekening houdend met de desbetreffende verdragen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO);

               ·een clausule op te nemen over de gevolgen van schendingen van de mensenrechten en van de democratische beginselen.

               –In het protocol moet met name het volgende worden omschreven:

               ·de vangstmogelijkheden, per categorie, die aan vaartuigen van de Europese Unie zullen worden verleend;

               ·de financiële compensatie en de voorwaarden voor de betaling daarvan; en

               ·de mechanismen voor de verlening van sectorale steun.

               –Indien de onderhandelingen over een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een nieuw protocol tussen de Europese Unie en de Islamitische Republiek Mauritanië meer tijd in beslag nemen dan verwacht, moet de Commissie, om een lange onderbreking van de visserijactiviteiten te voorkomen, de mogelijkheid hebben om het met de Islamitische Republiek Mauritanië eens te worden dat de huidige overeenkomst en het huidige protocol voor een periode van maximaal één jaar worden verlengd, terwijl zij verder probeert om, conform de bovengenoemde doelstellingen, overeenstemming te bereiken over een nieuwe partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij en een nieuw protocol.

                     (1)

                        PB L 343 van 8.12.2006, blz. 4.