title: Aanbeveling nr. P1 van 12 juni 2009 betreffende de toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo, volgens welke de voordelen van een bilaterale overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers bedoeld is, ook moeten worden toegekend aan de werknemers die onderdaan zijn van andere lidstaten (Voor de EER en voor de overeenkomst Europese Gemeenschap/Zwitserland relevante tekst)

text:
               24.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/47

         AANBEVELING Nr. P1
   van 12 juni 2009
   betreffende de toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo, volgens welke de voordelen van een bilaterale overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers bedoeld is, ook moeten worden toegekend aan de werknemers die onderdaan zijn van andere lidstaten
   (Voor de EER en voor de overeenkomst Europese Gemeenschap/Zwitserland relevante tekst)
   2010/C 106/14
   DE ADMINISTRATIEVE COMMISSIE VOOR DE COÖRDINATIE VAN DE SOCIALEZEKERHEIDSSTELSELS,
   Gelet op artikel 72, onder a), van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), uit hoofde waarvan de Administratieve Commissie tot taak heeft alle vraagstukken van administratieve of interpretatieve aard die voortvloeien uit de bepalingen van Verordening (EG) nr. 883/2004 en Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (2), te behandelen,
   Gelet op artikel 72, onder c), van Verordening (EG) nr. 883/2004, op grond waarvan zij belast is met het bevorderen en verder ontwikkelen van de samenwerking tussen de lidstaten en hun organen op het gebied van de sociale zekerheid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Verordening (EG) nr. 883/2004, die op grond van de artikelen 42 en 308 van het Verdrag is goedgekeurd, is een essentieel instrument voor de uitoefening van de fundamentele vrijheden waarin het Verdrag voorziet.

               (2)

               Het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit is een essentiële garantie voor de verwezenlijking van het vrije verkeer van werknemers waarin artikel 39 van het Verdrag voorziet. Dit beginsel houdt de afschaffing in van elke discriminatie tussen de ingezeten werknemers van de lidstaten en migrerende werknemers ten aanzien van de indienstneming, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden.

               (3)

               In de zaak-Gottardo (3) heeft het Hof zijn oordeel gebaseerd op dit beginsel, zoals uiteengezet in artikel 39 van het Verdrag, met betrekking tot de situatie van een persoon die in de Gemeenschap verbleef en in Frankrijk, Italië en Zwitserland had gewerkt. Aangezien deze persoon niet over voldoende rechten beschikte om in Italië een pensioen te ontvangen, verzocht hij om samentelling van de verzekeringstijdvakken die hij in Zwitserland en in Italië had vervuld, zoals ten behoeve van hun nationale onderdanen bepaald in de bilaterale overeenkomst tussen Italië en Zwitserland.

               (4)

               Het Hof heeft in deze zaak voor recht verklaard dat wanneer een lidstaat met een derde staat een bilaterale internationale overeenkomst inzake sociale zekerheid sluit, waarin is bepaald dat de in die derde staat vervulde verzekeringstijdvakken in aanmerking worden genomen voor de vaststelling van het recht op ouderdomsuitkeringen, deze lidstaat overeenkomstig het fundamentele beginsel van gelijke behandeling verplicht is de onderdanen van de andere lidstaten dezelfde voordelen te verlenen als die welke zijn eigen onderdanen krachtens deze overeenkomst genieten, tenzij hij een objectieve rechtvaardiging voor zijn weigering kan aanvoeren (punt 34).

               (5)

               In dat verband heeft het Hof ook opgemerkt dat zijn uitlegging van het begrip „wetgeving”, als bedoeld in artikel 1, onder j), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad (4) (het huidige artikel 1, onder l), van Verordening (EG) nr. 883/2004) niet tot gevolg kan hebben dat wordt afgedaan aan de verplichting voor elke lidstaat het in artikel 39 van het Verdrag neergelegde beginsel van gelijke behandeling na te leven.

               (6)

               In deze zaak heeft het Hof geoordeeld dat het verstoren van het evenwicht en de wederkerigheid van een bilaterale overeenkomst tussen een lidstaat en een derde staat voor de verdragsluitende lidstaat bij die overeenkomst geen objectieve rechtvaardiging is om te weigeren de voordelen die deze overeenkomst voor de eigen onderdanen inhoudt, tot de onderdanen van de overige lidstaten uit te breiden.

               (7)

               Het Hof accepteerde evenmin de tegenwerpingen met betrekking tot de eventuele hogere financiële kosten of de administratieve problemen bij de samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de betrokken derde staat als rechtvaardiging van de niet-naleving van de verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien door de lidstaat die partij is bij de bilaterale overeenkomst.

               (8)

               Het is van belang dat alle noodzakelijke consequenties worden getrokken uit dit arrest, dat van essentieel belang is voor de onderdanen van de Gemeenschap die hun recht op vrij verkeer naar een andere lidstaat hebben uitgeoefend.

               (9)

               Daarom moet worden gepreciseerd dat bilaterale overeenkomsten inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat zo moeten worden uitgelegd dat de voordelen voor de onderdanen van de verdragsluitende lidstaat in principe ook moeten worden toegekend aan alle burgers van de Europese Unie die zich objectief gezien in dezelfde situatie bevinden.

               (10)

               Onafhankelijk van de uniforme toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo in individuele gevallen, dienen de bestaande bilaterale overeenkomsten te worden onderzocht. Artikel 307 van het Verdrag bepaalt ten aanzien van eerder gesloten overeenkomsten dat: „de betrokken lidstaat of lidstaten gebruik maakt of maken van alle passende middelen om de vastgestelde onverenigbaarheid op te heffen”, en in verband met overeenkomsten die na 1 januari 1958, of na de toetreding van een lidstaat gesloten zijn, bepaalt artikel 10 van het Verdrag dat diezelfde lidstaten „zich onthouden van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van dit Verdrag in gevaar kunnen brengen”.

               (11)

               Wat nieuwe bilaterale overeenkomsten inzake sociale zekerheid betreft die tussen een lidstaat en een derde staat worden gesloten, dient eraan te worden herinnerd dat deze overeenkomsten een uitdrukkelijke verwijzing dienen te bevatten naar het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit van de onderdanen van een andere lidstaat die het recht op vrij verkeer hebben uitgeoefend in de lidstaat die verdragsluitende partij is bij de desbetreffende overeenkomst.

               (12)

               De toepassing van het arrest Gottardo hangt in individuele gevallen grotendeels af van de samenwerking met derde landen, aangezien die een verklaring over de door de betrokkene vervulde tijdvakken van verzekering moeten opstellen.

               (13)

               De Administratieve Commissie dient deze kwestie te regelen, aangezien het arrest Gottardo de toepassing betreft van het principe van gelijke behandeling op het gebied van de sociale zekerheid.
               Handelend overeenkomstig artikel 71, lid 2, van Verordening (EG) nr. 883/2004,

         BEVEELT DE BEVOEGDE INSTELLINGEN EN ORGANEN AAN:

               1.

               De voordelen die op het gebied van pensioenen voortvloeien uit een overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers en zelfstandigen is bedoeld, worden in toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van en non-discriminatie tussen nationale werknemers en zelfstandigen en de onderdanen van de andere lidstaten die hun recht op vrij verkeer overeenkomstig artikel 39 van het Verdrag hebben uitgeoefend, in principe ook toegekend aan werknemers en zelfstandigen van andere lidstaten die zich objectief gezien in dezelfde situatie bevinden.

               2.

               Nieuwe bilaterale socialezekerheidsovereenkomsten die tussen een lidstaat en een derde staat worden gesloten, dienen een uitdrukkelijke verwijzing te bevatten naar het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit van onderdanen van een andere lidstaat die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer in de lidstaat die overeenkomstsluitende partij is.

               3.

               De lidstaten brengen de organen van de staten waarmee zij socialezekerheidsovereenkomsten hebben gesloten waarvan de personele of materiële werkingssfeer enkel de eigen burgers betreft, op de hoogte van de consequenties van het arrest Gottardo, en vragen hun medewerking voor de toepassing van het arrest van het Hof. Lidstaten die met eenzelfde derde staat bilaterale overeenkomsten hebben gesloten, kunnen gezamenlijk een initiatief nemen om die samenwerking te verzoeken. Die samenwerking is uiteraard onmisbaar om het arrest te kunnen toepassen.

               4.

               Deze aanbeveling wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing vanaf de datum van inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 987/2009.

            De voorzitster van de Administratieve Commissie

         Gabriela PIKOROVÁ

      (1)  PB L 166 van 30.4.2004, blz. 1.

      (2)  PB L 284 van 30.10.2009, blz. 1.

      (3)  Arrest van 15 januari 2002 in zaak C-55/00, Elide Gottardo vs Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), EHvJ [2002], blz. I-413.

      (4)  PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.


				|

		52012DC0314

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Belgiëen met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Belgiëvoor de periode 2012-2015 /* COM/2012/0314 final - 2012/ () */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2012
van België
en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van België
voor de periode 2012-2015
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van
de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op
begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
beleid[1],
en met name artikel 5, lid 2,
Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het
Europees Parlement en de Raad van 16 november 2006 betreffende de
preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden[2], en met name artikel 6, lid 1,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[3],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[4],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)(1)   Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan
het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei- en
werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de
sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)(2)   De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale
richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010–2014)
en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het
werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[5]
aangenomen, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De
lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid
met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)(3)   Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling over het nationale
hervormingsprogramma voor 2011 van België aangenomen en een advies over het
geactualiseerde stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2011-2014
uitgebracht.
(4)(4)   Op 23 november 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring
aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot het tweede
Europees Semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op
de Europa 2020-strategie berust. Op 14 februari 2012 heeft de Commissie op
grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het
Waarschuwingsmechanismeverslag[6]
aangenomen. Daarin werd België genoemd als een van de lidstaten die aan een
diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.
(5)(5)   Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake
financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen
goedgekeurd. Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan
groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de
kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en
concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen
van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.
(6)(6)   Op 2 maart 2012 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die
aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om in
hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en hun nationale hervormingsprogramma's
te kunnen worden opgenomen.
(7)(7)   Op 30 april 2012 heeft België zijn stabiliteitsprogramma 2012
voor de periode 2012-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma 2012
ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's
terzelfder tijd geëvalueerd. Voorts heeft de Commissie een diepgaande evaluatie
uit hoofde van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerd om na te
gaan of België door macro-economische onevenwichtigheden is geraakt. In haar
diepgaande evaluatie[7]
is de Commissie tot de conclusie gekomen dat er voor België van een externe
onevenwichtigheid sprake is, maar deze is niet buitensporig.
(8)(8)   Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van
de Raad verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma 2012 komt de Raad tot
de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag
liggende macro-economische scenario aannemelijk is voor de jaren 2012 en 2013
en optimistisch is voor de jaren 2014 en 2015, aangezien daarin wordt uitgegaan
van een bbp-groei die aanzienlijk hoger is dan de recentste ramingen van de
potentiële groei in de voorjaarsprognoses 2012 van de Commissie. Met de in het
programma uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het tekort terug te dringen
tot onder de referentiewaarde van 3 % in 2012 (tot 2,8% van het bbp, tegen 3,7%
van het bbp in 2011) en tot nul in 2015. Het programma bevestigt de eerdere
budgettaire middellangetermijndoelstelling (MTD) van een structureel overschot
van 0,5% van het bbp, waarmee de vereisten van het stabiliteits- en groeipact
op adequate wijze in acht worden genomen. Met het voor 2012 geplande nominale
tekort wordt de termijn gerespecteerd die de Raad voor de correctie van het
buitensporige tekort had vastgesteld en met de geplande begrotingsinspanning
wordt gevolg gegeven aan de BTP-aanbeveling om een minimale gemiddelde
jaarlijkse structurele inspanning ter grootte van ¾% van het bbp te leveren.
Als met de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde rekening wordt
gehouden, strookt het geplande groeitempo van de overheidsuitgaven in de
periode 2013-2015 met het uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact,
maar in 2012 is dat niet het geval. Afgaande op het (herberekende) structurele
begrotingssaldo[8]
wordt in het programma uitgegaan van een verbetering van het structurele saldo
met 1,1 procentpunt van het bbp in 2012 en met gemiddeld ongeveer 0,8% van
het bbp over de periode 2013-2015. Er vloeien echter risico's voort uit het
feit dat de vanaf 2013 te treffen aanvullende maatregelen nog niet zijn
gespecificeerd en dat het macro-economische scenario vanaf 2014 te optimistisch
is. Volgens het programma zou de overheidsschuld, die met 98,0% van het bbp in
2011 nog steeds ver boven de drempel van 60% ligt, zich stabiliseren en
vervolgens afnemen tot 92,3% in 2015, wat zou betekenen dat voldoende
vooruitgang wordt geboekt bij het verwezenlijken van het benchmark van het
stabiliteits- en groeipact voor de schuldreductie. Bovendien is er sprake van
bijzonder grote impliciete verplichtingen wegens aan de financiële sector
verleende garanties. Het op regels gebaseerde meerjarenkader voor de overheid,
met name ten aanzien van de uitgaven, zou gebaat zijn bij
handhavingsmechanismen en/of toezeggingen van zowel de gemeenschappen en de
gewesten als de lokale overheid om hun tekortdoelstellingen te halen.
(9)(9)   De kosten van de vergrijzing moeten worden aangepakt en er dient
een structurele vermindering van het tekort te worden gerealiseerd om de hoge
overheidsschuld te reduceren. De nieuwe federale regering heeft in december
2011 overeenstemming bereikt over een hervorming van het Belgische
socialezekerheidsstelsel voor ouderen. Thans is het zaak de in gang gezette
wettelijke hervormingen ook daadwerkelijk ten uitvoer te leggen en te
controleren, teneinde de effectieve pensioenleeftijd op te trekken. Daartoe is
het van cruciaal belang dat de hervorming van de sociale zekerheid voor ouderen
wordt ondersteund met maatregelen die actief ouder worden en langer werken
aanmoedigen. Ook andere hervormingen, zoals de koppeling van de wettelijke
pensioenleeftijd aan de levensverwachting, zouden tot de verwezenlijking van
deze doelstelling bijgedragen.
(10)(10)           Het Belgische financiële stelsel staat nog steeds voor
grote uitdagingen. De herstructurering van de Belgische banken is nog altijd
aan de gang en de staatssteun die in 2008/2009 in reactie op de financiële
crisis is toegekend, is nog steeds niet volledig terugbetaald. Gezien het hoge
niveau van de verleende garanties zijn de risico's van het bankwezen en van de
overheidssector met elkaar verweven.
(11)(11)           De lopende rekening gaat er met de tijd geleidelijk op
achteruit. De verbetering van de dienstenbalans weegt immers niet op tegen de
verslechtering van de goederenbalans. De Belgische goederenuitvoer heeft
terrein verloren, niet alleen in vergelijking met de groeiende wereldhandel,
maar ook in vergelijking met andere landen van de eurozone en het gemiddelde
van de eurozone. Deze situatie duidt op een ongunstige ontwikkeling van de binnenlandse
loonkosten per eenheid product ten opzichte van de belangrijkste
handelspartners van België (NL, FR en DE) en de eurozone als geheel. Wegens het
bestaan van een systeem van automatische loonindexeringen is het niet
uitgesloten dat de inspanningen van de regering om de reële loonstijgingen in
de periode 2011-2012 tot maximaal 0,3% te beperken, niet hebben kunnen
voorkomen dat de nominale lonen sterker zijn gestegen dan in de buurlanden. De
productiviteit ligt weliswaar hoog, maar groeit in een zwak tempo. Ook de
kosten van intermediaire inputs, en met name energie, zijn aan de hoge kant. De
detailhandelsprijzen van gas en elektriciteit zijn bevroren om de inflatie te
beteugelen, maar om het systeem voor het voeren van loononderhandelingen en het
loonindexeringssysteem zelf te hervormen, zijn geen concrete maatregelen
getroffen. De O&O-intensiteit van de particuliere sector is de laatste
jaren gestagneerd en het tekort aan hoogopgeleiden (vooral exacte
wetenschappers en ingenieurs) kan een belangrijke belemmering gaan vormen voor
een verdere verbetering van de innovatieprestatie van de Belgische economie.
(12)(12)           Er is een aantal structurele maatregelen genomen om de
arbeidsparticipatie van jongere en oudere werknemers te bevorderen en meer
inactieven in de arbeidsmarkt te laten instromen. België heeft een aanvang
gemaakt met een ingrijpende hervorming van zijn stelsel van
werkloosheidsuitkeringen. Er blijven echter structurele problemen op de
arbeidsmarkt bestaan en er zou meer kunnen worden gedaan om deze aan te pakken.
Het is van essentieel belang dat de participatie in een leven lang leren wordt
verhoogd en dat de hervormingen van het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding
worden voortgezet om tot een doeltreffender actief arbeidsmarktbeleid te komen,
met name ten aanzien van oudere werknemers en kansarme groepen, zoals mensen
met een migrantenachtergrond. Er is geen noemenswaardige vooruitgang geboekt
bij het verlichten van de belastingdruk op arbeid. In juni 2011 is een nieuw
belastingkrediet voor de laagste lonen ingevoerd, maar dat is ontoereikend
gebleken om de belangrijke werkloosheidsvallen aan de onderkant van het
loongebouw aan te pakken. Er zijn geen maatregelen genomen om de belastingdruk
te verschuiven van arbeid naar consumptie- en/of milieubelastingen.
(13)(13)           Voor tal van goederen en diensten liggen de prijzen
doorgaans hoger dan in andere lidstaten. Deze ontwikkeling is toe te schrijven
aan zowel een zwakke concurrentiedruk — met name in de detailhandel en in de
netwerkindustrieën — als een zwak toezichtkader. In de detailhandel blijft er
sprake van grote toegangsbelemmeringen en operationele beperkingen. Zo bestaat
er met name nog steeds concurrentiebeperkende regelgeving die de openingsuren
aan banden legt, gevestigde zaken beschermt tegen nieuwkomers en de
verspreiding van nieuwe bedrijfsmodellen en technologieën hindert. Een
mededingingsprobleem dat de netwerkindustrieën in België gemeen hebben, is de
sterke positie van de gevestigde ondernemingen en de hoge toegangsdrempels in
vergelijking met andere lidstaten. Dat zorgt ervoor dat de voormalige
monopoliehouders in deze sectoren nog steeds hogere prijzen kunnen aanrekenen
dan in een concurrerende markt mogelijk zou zijn. De Belgische
mededingingsautoriteit wordt momenteel hervormd, maar het blijft onduidelijk of
de nieuwe autoriteit onafhankelijk genoeg zal zijn en over voldoende middelen
zal kunnen beschikken.
(14)(14)           België ligt weliswaar op schema om de doelstelling voor
het verhogen van het aandeel van hernieuwbare energie in de economie te halen,
maar daartegenover staat dat zo goed als geen vorderingen zouden zijn gemaakt
bij de verwezenlijking van de doelstelling om in de niet onder de
emissiehandelsregeling vallende sectoren de emissie van broeikasgassen met 15%
te verminderen[9].
België heeft in 2011 onvoldoende maatregelen of beleidsinitiatieven genomen om
deze situatie te verhelpen.
(15)(15)           België heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader
van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen, en de nakoming van de in 2011 gedane
toezeggingen, hebben betrekking op het verbeteren van het concurrentievermogen,
het verhogen van de arbeidsparticipatie, het bevorderen van de houdbaarheid van
de overheidsfinanciën en het versterken van de financiële stabiliteit. De
Commissie heeft de nakoming van de in het kader van het Euro Plus-pact gedane
toezeggingen onderzocht. In de aanbevelingen is met de resultaten van dit
onderzoek rekening gehouden.
(16)(16)           In de context van het Europees Semester heeft de
Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid van België
verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale
hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd.
Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een
houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in België, maar is zij ook
nagegaan of de EU-regels en ‑richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de
noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie te versterken
door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar
aanbevelingen in het kader van het Europees Semester worden in de onderstaande
aanbevelingen 1 tot en met 7 weergegeven.
(17)(17)           In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het
stabiliteitsprogramma 2012 van België onderzocht. Zijn advies[10] daarover is met name in de
onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.
(18)(18)           In het licht van de resultaten van de diepgaande
evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale
hervormingsprogramma voor 2012 en het stabiliteitsprogramma van België
onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU)
nr. 1176/2011 zijn met name in de onderstaande aanbevelingen 1, 4, 5 en 6 weergegeven,
BEVEELT AAN dat België in de periode
2012-2013 actie onderneemt om:
1.           De begroting voor 2012 uit te
voeren om ervoor te zorgen dat het buitensporige tekort in dat jaar wordt
gecorrigeerd. Daarnaast de maatregelen te specificeren die noodzakelijk zijn om
te waarborgen dat de begrotingsstrategie voor het jaar 2013 en latere jaren ten
uitvoer wordt gelegd en op die manier te garanderen dat het buitensporige
tekort op duurzame wijze wordt gecorrigeerd, dat voldoende vooruitgang wordt
geboekt in de richting van de budgettaire middellangetermijndoelstelling (MTD)
– waarbij ook het uitgavenbenchmark wordt gehaald – en dat vorderingen worden
gemaakt bij de inachtneming van het benchmark voor de schuldreductie. Het
begrotingskader aan te passen om te garanderen dat de begrotingsdoelstellingen
bindend zijn op federaal en subfederaal niveau, en de lastenverdeling over en
de verantwoordingsplicht van de diverse geledingen van de overheid
transparanter te maken.
2.           De langetermijnhoudbaarheid
van de openbare financiën te blijven verbeteren door de leeftijdsgerelateerde
uitgaven, met inbegrip van de uitgaven voor gezondheidszorg, in toom te houden.
In het bijzonder de hervorming van de vervroegde-uittredingsregelingen en het
pensioenstelsel te implementeren en maatregelen te nemen die de wettelijke
pensioenleeftijd aan de toegenomen levensverwachting koppelen.
3.           Het kapitaal van de zwakste banken
verder te verhogen om de soliditeit van de banksector te ondersteunen, zodat
deze in staat is zijn normale rol als kredietverlener aan de economie te
vervullen.
4.           De werkgelegenheidsschepping
en het concurrentievermogen te bevorderen, stappen te ondernemen om, in overleg
met de sociale partners en conform de nationale praktijken, het systeem voor
het voeren van loononderhandelingen en het loonindexeringssysteem te hervormen.
In een eerste fase ervoor te zorgen dat de loonstijging beter aansluit bij de
ontwikkeling van de arbeidsproductiviteit en het concurrentievermogen, door i)
erop toe te zien dat de mechanismen voor het doorvoeren van correcties achteraf
waarin de "loonnorm" voorziet, worden toegepast, en het sluiten van
alomvattende overeenkomsten ter bevordering van het kostenconcurrentievermogen
te stimuleren, en ii) het gebruik te vergemakkelijken van clausules om niet aan
sectorale collectieve overeenkomsten deel te nemen, teneinde ervoor te zorgen
dat loonstijgingen en arbeidsproductiviteitsontwikkelingen op lokaal niveau
beter bij elkaar aansluiten.
5.           Een significante verschuiving
van belastingen op arbeid naar minder groeiverstorende belastingen, zoals onder
meer milieubelastingen, te bewerkstelligen. De in gang gezette hervorming van
het stelsel van werkloosheidsuitkeringen voort te zetten om de negatieve
prikkels om te werken te verminderen, en bij de ondersteuning van de
werkgelegenheid en het activeringsbeleid sterker het accent te leggen op
kwetsbare groepen, en met name mensen met een migrantenachtergrond. De geplande
verdere regionalisering van de arbeidsmarktbevoegdheden aan te grijpen om de
interregionale arbeidsmobiliteit te bevorderen en de samenhang te versterken
tussen het beleid op het gebied van onderwijs, een leven lang leren,
beroepsopleiding en werkgelegenheid. De bestaande activeringsinspanningen tot
alle leeftijdsgroepen uit te breiden.
6.           De concurrentie in de
detailhandel te blijven stimuleren door de toegangsbelemmeringen en de
operationele beperkingen te reduceren. Maatregelen
te nemen om de concurrentie in de netwerkindustrieën (elektriciteit en gas,
telecommunicatie, postdiensten en vervoer) te intensiveren door belemmeringen
van regelgevende aard aan te pakken en de institutionele regelingen voor een
effectieve handhaving van de staatssteunregels te versterken.
7.           Maatregelen te treffen om
iets te doen aan de uitblijvende vooruitgang bij de verwezenlijking van de
doelstellingen voor het verminderen van de broeikasgasemissies van niet onder de
emissiehandelsregeling vallende activiteiten, met name door ervoor te zorgen
dat het vervoer een wezenlijke bijdrage levert aan het realiseren van deze
doelstelling.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.
[3]               COM(2012) 314 final.
[4]               P7_TA(2012)0048 en P7_TA(2012)0047.
[5]               Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012.
[6]               COM(2012) 68 final.
[7]               SWD(2012) 150 final.
[8]               Conjunctuurgezuiverd saldo, ongerekend eenmalige en
tijdelijke maatregelen, dat door de diensten van de Commissie op basis van de
in het programma voorkomende informatie is herberekend volgens de gezamenlijk
overeengekomen methode.
[9]               In België is slechts 37,9% van de emissies afkomstig van
sectoren die onder de EU-emissiehandelsregeling vallen. Van de belangrijkere
sectoren die niet onder de emissiehandelsregeling vallen, zijn wegvervoer
(21,5%) en energieverbruik (38,9%) de voornaamste bronnen van emissies van
broeikasgassen in het land. .
[10]             Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr.
1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Raad van 14 juli 2015 over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Finland, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2015 van Finland

text:
               18.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/14

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 14 juli 2015
   over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Finland, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2015 van Finland
   (2015/C 272/04)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie berust op een versterkte coördinatie van het economische beleid. De strategie spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 14 juli 2015 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie vastgesteld, en op 21 oktober 2010 heeft hij een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vastgesteld (3). Deze vormen samen de „geïntegreerde richtsnoeren” en de lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid rekening daarmee te houden.

               (3)

               Op 8 juli 2014 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2014 van Finland vastgesteld en zijn advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma voor 2014 van Finland uitgebracht. In overeenstemming met Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) heeft de Commissie op 28 november 2014 haar advies over het ontwerpbegrotingsplan voor 2015 van Finland gepresenteerd.

               (4)

               Op 28 november 2014 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2015 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op die datum op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Finland werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 18 december 2014 heeft de Europese Raad de volgende prioriteiten goedgekeurd: stimuleren van investeringen, intensiveren van structurele hervormingen en nastreven van een verantwoorde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie.

               (6)

               Op 26 februari 2015 heeft de Commissie haar landenverslag 2015 voor Finland gepubliceerd. In het landenverslag worden de vorderingen beoordeeld die Finland bij de tenuitvoerlegging van de op 8 juli 2014 vastgestelde landenspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt. Het landenverslag bevat ook de resultaten van de diepgaande evaluatie die op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 is uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Finland wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die beleidsmaatregelen en monitoring vereisen. Met name de risico's die verband houden met de zwakke exportresultaten door herstructureringen in de industrie vragen om aandacht. Hoewel vrijwel een einde is gekomen aan de daling van het exportmarktaandeel en de achteruitgang van de elektronica-industrie, blijven de investeringen laag en is de potentiële groei afgenomen. De schuld van de particuliere sector is gestabiliseerd en lijkt niet onmiddellijk zorgen te baren, maar wegens het vrij hoge peil ervan is een nauwlettende monitoring vereist.

               (7)

               Op 2 april 2015 heeft Finland zijn nationale hervormingsprogramma 2015 en zijn stabiliteitsprogramma 2015 ingediend. Om met de onderlinge verbanden tussen beide programma's rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (8)

               Finland valt momenteel onder het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact. Volgens het door de scheidende regering ingediende stabiliteitsprogramma 2015, waarin van een ongewijzigd beleid wordt uitgegaan en dat betrekking heeft op de periode 2014-2019, zal het nominale tekort — dat in 2014 tot 3,2 % van het bbp is gestegen en dus de referentiewaarde van 3 % van het bbp heeft overschreden — in 2015 verder verslechteren tot 3,4 % van het bbp, voordat het geleidelijk zal afnemen tot 3,1 % in 2017 en verder tot 2,5 % van het bbp in 2019. Volgens het stabiliteitsprogramma 2015 zal de overheidsschuldquote tijdens de prognoseperiode van het programma naar verwachting stijgen tot 67,8 % in 2019. De middellangetermijndoelstelling — een structureel tekort van 0,5 % van het bbp — zal tegen het einde van de programmaperiode niet worden gehaald. Het macro-economische scenario dat aan deze begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is plausibel. Volgens de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie zal het algemene begrotingstekort van Finland in 2015 3,3 % van het bbp en in 2016 3,2 % van het bbp bedragen, en zal de schuldquote in 2016 stijgen tot 64,4 % van het bbp. Overeenkomstig artikel 126, lid 3, van het Verdrag heeft de Commissie op 13 mei 2015 een verslag gepubliceerd waarin zij concludeert dat de tekort- en schuldcriteria niet worden geacht te zijn nageleefd. Op 27 mei heeft de aantredende regering echter haar strategische programma, inclusief de geplande consolidatiemaatregelen, bekendgemaakt. Volgens een beoordeling door de Commissie, zullen deze maatregelen, als zij onverkort worden uitgevoerd, naar verwacht het nominale tekort terugdringen tot minder dan 3 % van het bbp in 2016. Na een verslechtering in 2014, is er opnieuw een afwijking van de vereiste structurele inspanning in het kader van het preventieve deel in 2015. De uitgavenbenchmark zal in 2015 naar verwacht ruimschoots worden gehaald. Er is dus wellicht een risico van een significante afwijking van de vereiste aanpassing in de richting van de MTD voor de periode 2014-2015, die achteraf opnieuw moeten worden beoordeeld. In 2016 bestaat er, gezien de maatregelen die door de aantredende regering zijn aangekondigd, het risico op een lichte afwijking. Er zijn dan ook verdere maatregelen nodig om de vereiste structurele aanpassingen te realiseren. Op basis van zijn beoordeling van het stabiliteitsprogramma en rekening houdend met de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie en met een op 27 mei voorgestelde beoordeling van de consolidatiemaatregelen van de aantredende regering, is de Raad van mening dat er een kans bestaat dat Finland niet aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact zal voldoen. Hoewel Finland enige vooruitgang heeft geboekt met de tenuitvoerlegging van administratieve hervormingen, kan de efficiëntie van de Finse overheidssector verder worden verbeterd, in het bijzonder op gebieden die door de vergrijzing met hoge toekomstige kosten worden geconfronteerd.
               In het najaar van 2014 hebben de sociale partners overeenstemming bereikt over de inhoud van de pensioenhervorming, maar die moet nog worden goedgekeurd. In het licht van de budgettaire houdbaarheidskloof en de geplande verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd is het van cruciaal belang om de arbeidsparticipatie van oudere werknemers te verhogen. Vervroegde uittreding uit de arbeidsmarkt is hoofdzakelijk toe te schrijven aan invaliditeit of een verlenging van de duur van de werkloosheidsuitkeringen voor oudere werknemers. Het wetsvoorstel van de regering inzake de hervorming van de sociale dienstverlening en de gezondheidszorg werd in december 2014 bij het parlement ingediend, maar voor de parlementsverkiezingen in april 2015 werd geen oplossing gevonden voor het te realiseren evenwicht tussen het bestuursmodel van grote gemeentelijke coalities en de door de grondwet gegarandeerde autonomie van afzonderlijke gemeenten, waardoor het wetsontwerp kwam te vervallen. De Finse gemeenten zijn relatief klein maar voeren een vrij omvangrijk takenpakket uit in vergelijking met gemeenten in andere Europese landen. De hervorming van de gemeentelijke structuren verloopt met enige vertraging en de gemeenten verrichten momenteel studies naar de voordelen van fusies. Volgens het nationale hervormingsprogramma 2015 kan eind 2016 een nieuw wetsvoorstel bij het parlement worden ingediend.

               (9)

               In het licht van de vergrijzing en de afname van de beroepsbevolking is het van belang dat de arbeidsmarkt het volledige arbeidspotentieel kan benutten. Finland heeft hiermee enige vooruitgang geboekt en meerdere maatregelen genomen, waaronder een betere organisatie van de loonsubsidies (vooral gericht op ouderen) en van de openbare dienst voor arbeidsvoorziening. De werkloosheid bedroeg in 2014 8,7 % en neemt toe, vooral bij jongeren en oudere werknemers. De overeenkomst inzake loonmatiging van 2013 draagt bij aan het herstel van het concurrentievermogen op het gebied van kosten en export door een geringere stijging van de loonkosten per eenheid product.

               (10)

               Finland heeft enige vooruitgang geboekt met de versterking van zijn innovatieve vermogen. De overheid is bezig met een brede hervorming van de onderzoeksinstituten en de financiering van onderzoek. De beleidsprogramma's voor schone technologie, biotechnologie en digitalisering zijn veelbelovend, maar relatief kleinschalig. Hoewel de O&O-investeringen tot de grootste in de Unie behoren, blijft het een uitdaging voor Finland om deze in succesvolle exportproducten en -diensten om te zetten. De overheid heeft getracht de bedrijfsondersteunende systemen eenvoudiger en doeltreffender te maken, het aanloopkapitaal voor starters te verhogen en de internationalisering van hun activiteiten te bevorderen. Desondanks is het investeringsniveau in Finland laag gebleven, zijn de exportmoeilijkheden blijven bestaan en is de werkgelegenheid gedaald. Er zijn ook inspanningen nodig om de concurrentie aan te wakkeren op de product- en dienstenmarkten, in het bijzonder in de detailhandel, die uiterst geconcentreerd blijft.

               (11)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Finland verricht. Deze analyse is gepubliceerd in het landenverslag 2015. Voorts heeft de Commissie zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Finland zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Finland, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op EU-niveau in toekomstige nationale besluiten. De aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 4 weergegeven.

               (12)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht en zijn advies (6) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (13)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 2 en 3 weergegeven.

               (14)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (7). Als land dat de euro als munt heeft, dient Finland er ook voor te zorgen dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat Finland in 2015 en 2016 de volgende actie onderneemt:

               1.

               In 2015 en in 2016 een begrotingsaanpassing van ten minste 0,1 % respectievelijk 0,5 % van het bbp realiseren in de richting van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn. De inspanningen voortzetten om de budgettaire houdbaarheidskloof te verkleinen en de groeivoorwaarden versterken.

               2.

               De overeengekomen pensioenhervorming goedkeuren en de mogelijkheden om vroegtijdig uit het arbeidsproces te treden geleidelijk afschaffen. Een doeltreffende vormgeving en tenuitvoerlegging van de administratieve hervormingen op het gebied van de gemeentelijke structuur en de sociale dienstverlening en de gezondheidszorg waarborgen om de openbare dienstverlening productiever en kosteneffectiever te maken en tegelijkertijd de kwaliteit ervan te garanderen.

               3.

               De inspanningen voortzetten om de inzetbaarheid van jongeren, oudere werknemers en langdurig werklozen te verbeteren, met bijzondere aandacht voor baangerichte vaardigheden. Bevorderen dat de loonontwikkelingen gelijke tred houden met de productiviteit, met volledige inachtneming van de rol van de sociale partners en in overeenstemming met de nationale praktijken.

               4.

               Maatregelen nemen om de detailhandel voor daadwerkelijke concurrentie open te stellen.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. GRAMEGNA

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Finland, met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Finland (PB C 247 van 29.7.2014, blz. 127).

      (5)  Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11).

      (6)  Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (7)  PB C 272 van 18.8.2015, blz. 98.


Avis juridique important

|

31998H0282

98/282/EG: Aanbeveling van de Commissie van 21 april 1998 betreffende de wijze waarop de lidstaten alsmede de landen die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte de intellectuele eigendom moeten beschermen bij de ontwikkeling en de productie van de aromastoffen als bedoeld in Verordening (EG) nr. 2232/96 van het Europees Parlement en de Raad (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 127 van 29/04/1998 blz. 0032 - 0033

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 21 april 1998 betreffende de wijze waarop de lidstaten alsmede de landen die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte de intellectuele eigendom moeten beschermen bij de ontwikkeling en de productie van de aromastoffen als bedoeld in Verordening (EG) nr. 2232/96 van het Europees Parlement en de Raad (Voor de EER relevante tekst) (98/282/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,Overwegende dat ingevolge artikel 3, lid 1, van Verordening (EG) nr. 2232/96 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 1996 tot vaststelling van een communautaire procedure voor in of op levensmiddelen gebruikte of te gebruiken aromastoffen (1) de lidstaten (2) aan de Commissie de lijst ter kennis brengen van de aromastoffen die mogen worden gebruikt in of op de levensmiddelen die op hun grondgebied in de handel worden gebracht; dat deze aromastoffen en de desbetreffende technische gegevens eerst door de producenten van deze aromastoffen aan de bevoegde instanties van de lidstaten worden meegedeeld; dat deze informatie ingevolge artikel 3, lid 2, eerste alinea, en artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 2232/96 mag worden opgenomen in een repertorium en een evaluatieprogramma die openbaar worden gemaakt; dat trouwens tijdens de gehele bij de verordening ingevoerde communautaire procedure een aantal personen toegang tot deze informatie zou moeten hebben;Overwegende dat niettemin de verspreiding van sommige van deze gegevens dient te worden beperkt; dat immers de ontwikkeling van bepaalde nieuwe aromastoffen alsmede de productie van bepaalde bestaande aromastoffen van de producenten van aromastoffen hoge investeringen op het gebied van onderzoek en productie vereisen; dat aromastoffen die geen uitvindingen zijn niet octrooieerbaar zijn; dat de ontwikkeling en de productie van deze aromastoffen niettemin bedrijfsgeheimen vormen en dat deze stoffen tegen namaak en oneerlijke concurrentie moeten worden beschermd;Overwegende dat de communautaire wetgever met deze feitelijke situatie rekening heeft gehouden en in artikel 3, lid 2, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 2232/96 de verplichting heeft opgelegd deze aromastoffen aan te duiden "op een wijze waardoor het intellectuele-eigendomsrecht van de aromastofproducent wordt beschermd"; dat van deze noodzaak de intellectuele eigendom te beschermen tevens sprake is in overweging 14 van dezelfde verordening; dat deze noodzaak niet alleen voor de aromastoffen waarvan ingevolge artikel 3, lid 1, van de verordening kennis wordt gegeven, maar in de toekomst eveneens voor de nieuwe aromastoffen als bedoeld in artikel 5, lid 2, van de verordening geldt; dat deze noodzaak geldt in alle fasen van de bij de verordening ingevoerde communautaire procedure;Overwegende dat de bescherming van de intellectuele eigendom kan worden verzekerd door de geheimhouding van de technische gegevens betreffende de betrokken aromastoffen; dat regels moeten worden vastgesteld inzake de wijze waarop deze vertrouwelijke gegevens door de lidstaten zouden moeten worden beschermd; dat deze regels kunnen worden vastgesteld in de vorm van een aanbeveling van de Commissie aan de lidstaten; dat de wijze waarop de Commissie deze bescherming van vertrouwelijke gegevens waarborgt, is neergelegd in de mededeling van 21 april 1998 (3);Overwegende dat de representatieve organen van de producenten van aromastoffen een bescherming van vertrouwelijke gegevens gedurende een periode van vijf jaar voldoende achten;Overwegende dat de lidstaten over deze aanbeveling in het kader van het Permanent Comité voor levensmiddelen zijn geraadpleegd,DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:1. De bescherming van vertrouwelijke gegevens betreffende een aromastof geschiedt op uitdrukkelijk verzoek van de producent van de desbetreffende aromastof of van diens vertegenwoordiger aan de bevoegde instanties van de lidstaat op het grondgebied waarvan de aromastof mag worden gebruikt.2. Deze vertrouwelijke informatie kan omvatten:- de aard, de oorsprong en het productieprocédé van de aromastof;- de gebruiksvoorwaarden van deze aromastoffen, met name de aanduiding van de levensmiddelen waarin of waarop deze mogen worden gebruikt;- alle informatie die niet algemeen bekend is bij de personen die tot de kringen behoren die zich normaal met het soort informatie bezighouden waarom het hier gaat of alle informatie die voor hen niet gemakkelijk toegankelijk is en handelswaarde heeft.3. Wanneer de lidstaat de Commissie in kennis stelt van de lijst van aromastoffen die op zijn grondgebied mogen worden gebruikt, geeft hij in deze lijst duidelijk de aromastoffen en/of de gegevens aan, die moeten worden beschermd.4. De noodzaak tot bescherming van vertrouwelijke gegevens geldt voor alle fasen van de bij Verordening (EG) nr. 2232/96 ingevoerde procedure, en met name bij drie activiteiten: het bewaren, de verspreiding en de behandeling van informatie. De betrokken overheidsdiensten waarborgen op hun niveau bij elk van deze activiteiten deze bescherming met de passende middelen (beveiliging van de lokalen waar deze gegevens worden bewaard, beveiliging van verzending van documenten, inventarisatie van de kopieën die zijn gemaakt op alle informatiedragers en de ontvangers van deze kopieën, geheimhouding van vertalingen enz.).5. In alle stadia van de procedure zijn de vertrouwelijke gegevens alleen toegankelijk voor de personen die belast zijn met of direct betrokken zijn bij de administratieve, technische of wetenschappelijke behandeling van het dossier, namelijk de ambtenaren, functionarissen en deskundigen van de bevoegde instanties van elke lidstaat die de dossiers die afkomstig zijn van deze lidstaat moeten behandelen en die uit andere lidstaten afkomstige dossiers ter gelegenheid van vergaderingen of informatie-uitwisselingen te behandelen kunnen krijgen. Deze personen zijn krachtens hun nationale wetgeving op grond van artikel 214 van het EG-Verdrag tot geheimhouding verplicht. De vertrouwelijke gegevens zijn eveneens toegankelijk voor de ambtenaren en functionarissen van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor de officiële levensmiddelencontrole en die onder de geheimhoudingsplicht vallen krachtens hun nationale wetgeving en artikel 12 van Richtlijn 89/397/EEG van de Raad van 14 juni 1989 inzake de officiële controle op levensmiddelen (4). Elke andere persoon die toegang heeft tot vertrouwelijke gegevens, maar niet onder de geheimhoudingsplicht valt krachtens nationale of communautaire bepalingen, zou een geheimhoudingsverklaring moeten ondertekenen.6. De vertrouwelijke gegevens betreffende een aromastof worden beschermd gedurende een periode van vijf jaar vanaf de ontvangst door de Commissie van de door de lidstaat ter kennis gebrachte lijst waarin de aromastof is opgenomen, of van elk dossier betreffende een nieuwe aromastof.Gedaan te Brussel, 21 april 1998.Voor de CommissieMartin BANGEMANNLid van de Commissie(1) PB L 299 van 23. 11. 1996, blz. 1.(2) Wanneer in deze aanbeveling sprake is van de lidstaten, vallen daaronder ook de landen die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de EER.(3) PB C 131 van 29. 4. 1998, blz. 3.(4) PB L 186 van 30. 6. 1989, blz. 23.


Avis juridique important

|

31996H0162

96/162/EG: Aanbeveling van de Commissie van 8 februari 1996 inzake gemeenschappelijke aggregaten ten behoeve van economische analyses (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 038 van 16/02/1996 blz. 0020 - 0023

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 8 februari 1996 inzake gemeenschappelijke aggregaten ten behoeve van economische analyses (Voor de EER relevante tekst) (96/162/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Overwegende dat bij Verordening (EEG) nr. 3037/90 van de Raad (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 761/93 van de Commissie (2), een statistische classificatie van economische activiteiten is vastgesteld, hierna NACE Rev.1 genoemd;Overwegende dat Verordening (EEG) nr. 3037/90 geen verplichtingen bevat ten aanzien van de mate van gedetailleerdheid die in statistische analyses moet worden toegepast (artikel 1, lid 3);Overwegende dat de gedetailleerdheid van de beschikbare gegevens niet voor alle statistische gebieden en alle Lid-Staten gelijk is;Overwegende dat het mogelijk is dat Lid-Staten voor hun eigen behoeften op het vlak van economische analyses uiteenlopende aggregaten ontwikkelen, die op het niveau van de Europese Gemeenschap niet vergelijkbaar zijn;Overwegende dat ingevolge het subsidiariteitsbeginsel de vaststelling van gemeenschappelijke statistische standaards een taak is die alleen op het niveau van de Gemeenschap efficiënt kan worden verricht en dat dergelijke standaards in iedere Lid-Staat worden toegepast onder auspiciën van de organisaties en instellingen die verantwoordelijk zijn voor de officiële statistieken;Overwegende dat het van wezenlijk belang is om voor economische analyses op het niveau van de Europese Gemeenschap de beschikking te hebben over geharmoniseerde aggregaten,DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:Enig artikel Ten behoeve van economische analyses nemen de Lid-Staten, voor zover dit mogelijk is, de maatregelen die nodig zijn om de Commissie een aggregatie van de volkshuishouding te kunnen sturen die in overeenstemming is met de 20 rubrieken die worden genoemd in de bijlage en die zijn gedefinieerd aan de hand van de NACE Rev.1.Gedaan te Brussel, 8 februari 1996.Voor de CommissieYves-Thibault DE SILGUYLid van de Commissie(1) PB nr. L 293 van 24. 10. 1990, blz. 1.(2) PB nr. L 83 van 3. 4. 1993, blz. 1.BIJLAGE Aggregaten voor economische analyses (A20) >RUIMTE VOOR DE TABEL>


title: Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 15 december 2015 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (ESRB/2015/2)

text:
               12.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 97/9

         AANBEVELING VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
   van 15 december 2015
   betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen
   (ESRB/2015/2)
   (2016/C 97/02)
   DE ALGEMENE RAAD VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico’s (1), met name artikel 3 en artikelen 16 tot en met 18,
   Gezien Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (2), met name artikel 458,
   Gezien Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en van de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (3), met name titel VII, hoofdstuk 4, afdeling II,
   Gezien Besluit ESRB/2011/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 20 januari 2011 houdende goedkeuring van het reglement van orde van het Europees Comité voor systeemrisico’s (4), met name artikel 15, lid 3, onder e), en artikelen 18 tot en met 20,
   Overwegende:

               (1)

               In de Unie is het financiële stelsel in hoge mate geïntegreerd. Zulks betekent dat buitenlandse entiteiten vaak grensoverschrijdende financiële diensten verlenen. Op de interne markt kunnen financiëledienstverleners in een bepaalde lidstaat kiezen tussen enerzijds financiële dienstverlening via dochterondernemingen, of in een andere lidstaat gevestigde bijkantoren, of anderzijds directe grensoverschrijdende financiële dienstverlening. Deze situatie kan leiden tot een macroprudentieel beleid dat aanzienlijke grensoverschrijdende effecten sorteert.

               (2)

               In een lidstaat op nationale financiëledienstverleners toepasselijke macroprudentiële beleidsmaatregelen gelden meestal niet voor buitenlandse financiëledienstverleners die grensoverschrijdende financiële diensten verlenen, hetzij direct of via hun bijkantoren in andere lidstaten. Financiëledienstverleners die anders binnen het toepassingsgebied van die vereisten zouden vallen, omdat zij een lokale dochteronderneming hebben, worden daardoor ertoe aangezet hun activiteiten via alternatieve kanalen te laten verlopen om gastlandmaatregelen te omzeilen. De lekken en regelgevingsarbitrage die uit een dergelijk gedrag voortvloeien, kunnen de effectiviteit van nationale macroprudentiële beleidsmaatregelen ondermijnen.

               (3)

               Voorts kan concurrentie verstoord worden indien bijkantoren van buitenlandse financiëledienstverleners, en buitenlandse financiëledienstverleners die directe grensoverschrijdende financiële diensten verlenen, hun concurrentievoordeel, zoals lagere kapitaalvereisten voor in de activerende lidstaat gegenereerde blootstellingen, ten overstaan van nationale financiëledienstverleners en dochterondernemingen van buitenlandse financiëledienstverleners in die lidstaat direct benutten om hun marktaandeel te verhogen.

               (4)

               In een land getroffen macroprudentiële beleidsmaatregelen zullen externe effecten sorteren op de financiële stabiliteit in andere landen, zulks middels grensoverschrijdende koppelingen. In het algemeen zullen deze effecten positief zijn, aangezien macroprudentieel beleid systeemrisico en de waarschijnlijkheid en impact van systeemcrises vermindert, waardoor tevens de financiële stabiliteit in andere lidstaten wordt verbeterd. Die effecten kunnen evenwel ook negatief zijn. Bijvoorbeeld, ondanks blootstelling aan dezelfde risico’s als nationale financiëledienstverleners en dochterondernemingen van buitenlandse financiëledienstverleners, wordt van bijkantoren van buitenlandse financiëledienstverleners en buitenlandse financiëledienstverleners die directe grensoverschrijdende financiële diensten verlenen, normaliter niet verlangd tegen deze risico’s veerkracht op te bouwen, bijvoorbeeld doordat in hun lidstaat van herkomst nationale kapitaalmaatregelen op hen van toepassing zijn. Bovendien, voor zover deze financiëledienstverleners een concurrentievoordeel genieten tegenover nationale financiëledienstverleners en de dochterondernemingen van buitenlandse financiëledienstverleners, zou dit hen kunnen aanmoedigen hun blootstelling aan de betrokken macro-prudentiële risico’s in de activerende lidstaat te verhogen, waardoor de lidstaat van herkomst aan een groter risico blootgesteld wordt. Indien deze met de verlening van financiële diensten verband houdende macroprudentiële risico’s zich zouden voordoen, kunnen de kapitaalbuffers van deze financiëledienstverleners onvoldoende blijken hetgeen negatieve gevolgen kan hebben voor de financiële stelsels in hun land van herkomst.

               (5)

               Tegen deze achtergrond, en teneinde de effectiviteit en consistentie van macroprudentieel beleid te verzekeren, moeten macroprudentiële beleidsmakers genoegzaam rekening houden met die grensoverschrijdende effecten en, indien gewettigd, beleidsinstrumenten inzetten om die grensoverschrijdende effecten te adresseren. Ter verwezenlijking van dit doel beveelt het Europees Comité voor systeemrisico’s (ESRB) een op twee hoofdpijlers gebaseerde aanpak aan, te weten: a) de systematische beoordeling van de grensoverschrijdende effecten van macroprudentieel beleid, en b) een gecoördineerd beleidsantwoord in de vorm van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen, indien noodzakelijk. Het is tevens van belang dat deze pijlers in de hele Unie zo consistent mogelijk geïmplementeerd worden.

               (6)

               Tot op heden heeft de systematische beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentieel beleid niet de aandacht gekregen die zij verdient. Deels is dit te wijten aan de beperkte kennis inzake (potentiële) overlooprisicokanalen, en de beschikbare gegevens zijn niet geheel onderzocht om de grensoverschrijdende effecten te analyseren. Dientengevolge is het ESRB van mening dat het van belang is dat alle beschikbare gegevens systematisch gebruikt worden om grensoverschrijdende effecten beter te begrijpen en te beoordelen.

               (7)

               Het is van belang een procedure op te zetten die inzet op de systematische beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentieel beleid en die beoogt te verzekeren dat macroprudentiële beleidsmakers een ex-antebeoordeling maken van potentiële grensoverschrijdende effecten van hun voorgestelde maatregelen. Bovendien, en gezien de huidige vereisten van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europeees Parlement en de Raad (5), Richtlijn 2013/36/EU en Aanbeveling ESRB/2013/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (6), moeten macroprudentiële beleidsmakers ex post de werkelijke grensoverschrijdende effecten van hun macroprudentieel beleid beoordelen. Het door de lidstaten uitgevoerde analytische werk zal het door het ESRB uitgevoerde analytische werk aanvullen.

               (8)

               Het door het ESRB voorgestane gecoördineerde beleidsantwoord is een regeling voor vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen. De uit de aard van ESRB-aanbevelingen (7) voortvloeiende vrijwillige aard van de regeling onderscheidt die vrijwillige toepassing van wederkerigheid van de verplichte erkenning van bepaalde macroprudentiële beleidsmaatregelen uit hoofde van Uniewetgeving. Deze aanbeveling beoogt niet toepasselijk te zijn op macroprudentiële beleidsmaatregelen waarvoor Uniewetgeving reeds verplichte erkenning stipuleert, zulks met uitzondering van aanbeveling A inzake de beoordeling van grensoverschrijdende effecten en aanbeveling B inzake de kennisgeving van macroprudentiële beleidsmaatregelen. Verplichte erkenning geldt momenteel aangaande maatregelen die zijn getroffen uit hoofde van artikel 124, lid 5, en artikel 164, lid 7, van Verordening (EU) nr. 575/2013, en voor de anticyclische kapitaalbuffer indien die lager is dan het plafond voor verplichte erkenning. Dezelfde uitzondering geldt voor anticyclische kapitaalbufferpercentages die hoger zijn dan het plafond voor verplichte erkenning, aangezien Aanbeveling ESRB/2014/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (8) reeds de volledige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van anticyclische kapitaalbuffers tussen de lidstaten voorstaat.

               (9)

               Om de effectiviteit en consistentie van nationale macroprudentiële beleidsmaatregelen te verzekeren, is het van belang om de uit hoofde van Uniewetgeving vereiste verplichte erkenning aan te vullen met vrijwillige toepassing van wederkerigheid waardoor bijkantoren van buitenlandse financiëledienstverleners en buitenlandse financiëledienstverleners die directe grensoverschrijdende financiële diensten verlenen, binnen het toepassingsgebied van nationale macroprudentiële maatregelen vallen. De uiteindelijke doelstelling is dezelfde reeks macroprudentiële vereisten op hetzelfde type risicoblootstelling in een bepaalde lidstaat toe te passen, ongeacht de rechtsvorm en plaats van vestiging van de financiëledienstverlener. Voor macroprudentiële maatregelen op basis van blootstellingsgraad moet derhalve toepassing van wederkerigheid gelden, met name voor diegenen die een specifieke risicoblootstelling beogen.

               (10)

               Deze aanbeveling verstrekt richtsnoeren aan de betrokken autoriteiten aangaande de vaststelling van maatregelen inzake de toepassing van wederkerigheid naar aanleiding van macroprudentiële beleidsmaatregelen van andere betrokken autoriteiten. Op de vermelde in een lidstaat geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregelen moet in alle overige lidstaten wederkerigheid van toepassing zijn. Macroprudentiële beleidsmaatregelen zullen in deze aanbeveling vermeld worden, indien de betrokken activerende autoriteit om toepassing van wederkerigheid verzoekt en indien het ESRB het verzoek inzake de toepassing van wederkerigheid gerechtvaardigd acht. Om de efficiëntie van de regeling inzake de vrijwillige toepassing van wederkerigheid te verzekeren, is het van belang dat het ESRB tijdig, en met voldoende details, over die maatregelen geïnformeerd wordt, gebruikmakend van een standaardtemplate.

               (11)

               Om de doeltreffendheid van de regeling inzake de vrijwillige toepassing van wederkerigheid te verzekeren, wordt van de betrokken autoriteiten verwacht dat zij binnen een redelijke tijdspanne maatregelen inzake de toepassing van wederkerigheid vaststellen. Langere tijdspannes worden aanbevolen voor maatregelen die niet in alle jurisdicties beschikbaar zijn.

               (12)

               Deze aanbeveling beoogt alle macroprudentiële beleidsmaatregelen te bestrijken, ongeacht welk deel van het financiële stelsel zij adresseren. Op basis van het ESRB-mandaat in Verordening (EU) nr. 1092/2010 gaat het toepassingsgebied van deze aanbeveling verder dan de toepassing van de in Richtlijn 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde macroprudentiële instrumenten. Derhalve beoogt deze aanbeveling tevens niet krachtens Uniewetgeving geharmoniseerde maatregelen te bestrijken. Het toepassingsgebied van deze aanbeveling valt onder de respectieve jurisdictie van de relevante autoriteiten en is van toepassing op macroprudentiële beleidsmaatregelen die de betrokken autoriteiten kunnen vaststellen of activeren.

               (13)

               Nationale bevoegde autoriteiten, aangewezen autoriteiten, alsook macroprudentiële autoriteiten en de Europese Centrale Bank (ECB) (voor lidstaten die deelnemen aan het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme (GTM)) worden geacht bevoegde autoriteiten te zijn, met name indien zij macroprudentiële beleidsmaatregelen kunnen vaststellen of activeren. Bovendien dragen Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad (9) en Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank (10) specifieke toezichthoudende taken op aan de ECB. De ECB kan hogere vereisten toepassen voor kapitaalbuffers of stringentere maatregelen toepassen dan de door de nationale aangewezen autoriteiten toegepaste. Uitsluitend voor dit doel wordt de ECB beschouwd, indien toepasselijk, als de bevoegde of aangewezen autoriteit en beschikt zij over alle bevoegdheden en verplichtingen die bevoegde en aangewezen autoriteiten hebben uit hoofde van de betrokken Uniewetgeving.

               (14)

               Door de aan het GTM deelnemende lidstaten getroffen nieuwe macroprudentiële beleidsmaatregelen moeten de betrokken GTM-coördinatieprocedures doorlopen. De in deze aanbeveling gedefinieerde regeling inzake de toepassing van wederkerigheid laat deze interne GTM-coördinatieprocedures onverlet, en de ESRB-beoordeling inzake de toepassing van wederkerigheid begint pas nadat de interne GTM-coördinatieprocedures zijn afgerond.

               (15)

               Autoriteiten mogen financiëledienstverleners met niet-materiële blootstellingen ten aanzien van het geïdentificeerde macroprudentiële risico in het activerende land vrijstellen (de-minimisbeginsel). De nationale autoriteiten kunnen de toepassing van deze nationale beleidsvrijheid achterwege laten indien wederkerigheid als een principekwestie wordt beschouwd.

               (16)

               Om de transparantie en verantwoordingsplicht van macroprudentiële beleidsmaatregelen, alsook hun effectieve implementatie te verzekeren, moeten de betrokken autoriteiten voor verzoeken inzake de toepassing van wederkerigheid en voor maatregelen inzake de toepassing van wederkerigheid een communicatiestrategie invoeren, zulks als onderdeel van hun algemene communicatiestrategie aangaande macroprudentiële beleidsmaatregelen. Met betrekking tot verzoeken inzake de toepassing van wederkerigheid is het bijzonder belangrijk dat alle betrokken autoriteiten tijdig informatie krijgen die relevant en noodzakelijk is voor hun respectieve besluitvormingsprocessen. Bovendien is het net zo belangrijk dat belanghebbenden (waaronder, maar niet beperkt tot, de directe geadresseerden van macroprudentiële beleidsmaatregelen) tijdig volledig geïnformeerd worden over enige macroprudentiële beleidsmaatregel die voor hen relevant is.

               (17)

               Het door deze aanbeveling en Besluit ESRB/2015/4 (11) aanbevolen proces beoogt zo efficiënt en doeltreffend mogelijk te zijn om vrijwillige toepassing van wederkerigheid te verwezenlijken. In de context van de aanstaande herziening van het macroprudentiële beleidskader van de Unie en overeenkomstig mogelijke wijzigingen van het huidige instrumentarium, moet de Europese Commissie evenwel overwegen of, en hoe, de regeling inzake de vrijwillige toepassing van wederkerigheid, zoals bedoeld in deze aanbeveling, het best in Uniewetgeving kan worden verankerd om de doeltreffendheid van nationaal macroprudentieel beleid te versterken. Idealiter moet het voorstel van de Europese Commissie gebaseerd zijn op de in deze aanbeveling uitgewerkte regeling inzake de vrijwillige toepassing van wederkerigheid en op hoofdstuk 11 van het ESRB Handbook on Operationalising Macroprudential Policy in the Banking Sector (ESRB-handboek) (12).

               (18)

               ESRB-aanbevelingen worden gepubliceerd nadat de Raad van de Europese Unie in kennis is gesteld van het voornemen daartoe van de Algemene Raad en na de Raad de gelegenheid te hebben gegeven te reageren,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   AFDELING 1

      AANBEVELINGEN

      Aanbeveling A — Beoordeling van grensoverschrijdende effecten van de eigen macroprudentiële beleidsmaatregelen van de betrokken autoriteiten

               1.

               De betrokken activerende autoriteiten wordt aanbevolen voorafgaande aan de vaststelling van hun eigen macroprudentiële beleidsmaatregelen de grensoverschrijdende effecten van de tenuitvoerlegging ervan te beoordelen. Op zijn minst moeten de overlooprisicokanalen via risicoaanpassing en regelgevingsarbitrage beoordeeld worden, gebruikmakend van de in hoofdstuk 11 van het ESRB-handboek uiteengezette methode.

               2.

               De betrokken activerende autoriteiten worden aanbevolen het volgende te beoordelen:

                           a)

                           mogelijke grensoverschrijdende effecten (lekken en regelgevingsarbitrage) van de implementatie van macroprudentiële beleidsmaatregelen in hun jurisdictie, en

                           b)

                           mogelijke grensoverschrijdende effecten van voorgestelde macroprudentiële beleidsmaatregelen op andere lidstaten en op de gemeenschappelijke markt.

               3.

               De betrokken activerende autoriteiten wordt aanbevolen minstens één keer per jaar de verwezenlijking en ontwikkeling van de grensoverschrijdende effecten van de door hen ingevoerde macroprudentiële beleidsmaatregelen te monitoren.

      Aanbeveling B — Inkennisstelling en verzoek inzake de toepassing van wederkerigheid aangaande de eigen prudentiële beleidsmaatregelen van de betrokken autoriteiten

               1.

               De betrokken activerende autoriteiten wordt aanbevolen het ESRB zo snel mogelijk na vaststelling van macroprudentiële beleidsmaatregelen daarvan in kennis te stellen, zulks uiterlijk twee weken na hun vaststelling. Kennisgevingen omvatten een beoordeling van grensoverschrijdende effecten en van de noodzaak van toepassing van wederkerigheid door andere betrokken autoriteiten. De betrokken activerende autoriteiten wordt verzocht middels de op de ESRB-website gepubliceerde templates in de Engelse taal de informatie te verschaffen.

               2.

               Indien toepassing van wederkerigheid door andere lidstaten noodzakelijk geacht wordt om de doeltreffende werking van de betrokken maatregelen te verzekeren, wordt de betrokken activerende autoriteiten aanbevolen tegelijkertijd met de kennisgeving van de maatregel bij het ESRB een verzoek inzake de toepassing van wederkerigheid in te dienen.

               3.

               Indien macroprudentiële maatregelen geactiveerd werden voor de vaststelling van deze aanbeveling, of indien toepassing van wederkerigheid niet noodzakelijk geacht werd toen de maatregelen voor het eerst ingevoerd werden, maar de betrokken activerende autoriteit vervolgens heeft besloten dat die toepassing van wederkerigheid noodzakelijk is geworden, wordt de betrokken activerende autoriteiten aanbevolen bij het ESRB een verzoek inzake de toepassing van wederkerigheid in te dienen.

      Aanbeveling C — Toepassing van wederkerigheid ten aanzien van de macroprudentiële beleidsmaatregelen van andere betrokken autoriteiten

               1.

               De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de door andere autoriteiten vastgestelde en door het ESRB voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen beleidsmaatregelen.

               2.

               De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de in deze aanbeveling vermelde macroprudentiële beleidsmaatregelen door dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel te implementeren als de door de activerende autoriteit geïmplementeerde maatregel. Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in nationale wetgeving niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen na overleg met het ESRB bij wijze van wederkerigheid een in haar jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel vast te stellen die in vergelijking met de geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregel het meest equivalente effect heeft.

               3.

               Tenzij een specifieke uiterste datum wordt aanbevolen in verband met de wederkerigheidstoepassing ten aanzien van een macroprudentiële beleidsmaatregel, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen uiterlijk drie maanden na de publicatie van de meest recente wijziging van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie wederkerige macroprudentiële beleidsmaatregelen vast te stellen. De vastgestelde maatregelen en maatregelen inzake de toepassing van wederkerigheid moeten voor zover mogelijk dezelfde activeringsdatum hebben.

      Aanbeveling D — Kennisgeving van de toepassing van wederkerigheid ten aanzien van de macroprudentiële beleidsmaatregelen van andere betrokken autoriteiten

   De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen het ESRB te informeren over de toepassing van wederkerigheid ten aanzien van de macroprudentiële beleidsmaatregelen van andere betrokken autoriteiten. Kennisgevingen worden uiterlijk één maand na vaststelling van de maatregel inzake de toepassing van wederkerigheid verzonden. De kennisgevende autoriteiten wordt verzocht middels de op de ESRB-website gepubliceerde templates in de Engelse taal de informatie te verschaffen.
   AFDELING 2

      IMPLEMENTATIE

   1.   Interpretatie

   In deze aanbeveling gelden de volgende definities:

               a)

               „activering”: de toepassing van een macroprudentiële beleidsmaatregel op nationaal niveau;

               b)

               „vaststelling”: een door een betrokken autoriteit ten aanzien van de invoering, toepassing van wederkerigheid of wijziging van een macroprudentiële beleidsmaatregel genomen besluit;

               c)

               „financiële dienst”: een bancaire dienst, kredietdienst, verzekeringsdienst, persoonlijkpensioendienst, beleggingsdienst of een betalingsachtige dienst;

               d)

               „macroprudentiële beleidsmaatregel”: maatregel die het voorkomen en verminderen van systeemrisico adresseert, zoals bepaald in artikel 2, onder c), van Verordening (EU) nr. 1092/2010 en werd vastgesteld of geactiveerd door een betrokken autoriteit waarop Unie- of nationale wetgeving van toepassing is;

               e)

               „kennisgeving”: een schriftelijke mededeling in de Engelse taal, gericht tot het ESRB door de betrokken autoriteiten, waaronder de ECB, krachtens artikel 9 van Verordening (EU) nr. 1024/2013, betreffende een macroprudentiële beleidsmaatregel overeenkomstig, maar niet beperkt tot artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU en artikel 458 van Verordening (EU) nr. 575/2013, en die een verzoek inzake de toepassing van wederkerigheid kan zijn van een lidstaat overeenkomstig, maar niet beperkt tot artikel 134, lid 4, van Richtlijn 2013/36/EU en artikel 458, lid 8, van Verordening (EU) nr. 575/2013;

               f)

               „wederkerigheid”: een regeling krachtens dewelke de betrokken autoriteit in een jurisdictie dezelfde of equivalente door de betrokken activerende autoriteit in een andere jurisdictie vastgestelde macroprudentiële beleidsmaatregel toepast op financiële instellingen die onder haar jurisdictie vallen, indien deze instellingen zijn blootgesteld aan hetzelfde risico als in de laatstgenoemde jurisdictie;

               g)

               „betrokken activerende autoriteit”: een betrokken autoriteit die op nationaal niveau belast is met de toepassing van een macroprudentiële beleidsmaatregel;

               h)

               „betrokken autoriteit”: een autoriteit die belast is met de vaststelling en/of activering van macroprudentiële beleidsmaatregelen, waaronder, maar niet beperkt tot:

                           i)

                           een overeenkomstig hoofdstuk 4 van Richtlijn 2013/36/EU en artikel 458 van Verordening (EU) nr. 575/2013 aangewezen autoriteit, een bevoegde autoriteit zoals bedoeld in artikel 4, lid 1, punt 40, van Verordening (EU) nr. 575/2013, de ECB overeenkomstig artikel 9, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1024/2013, of

                           ii)

                           een macroprudentiële autoriteit met de doelstellingen, regelingen, bevoegdheden, verantwoordingsplichtvereisten en andere in Aanbeveling ESRB/2011/3 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (13) uiteengezette kenmerken.

         2.   Vrijstellingen

               1.

               De betrokken autoriteiten kunnen de onder hun jurisdictie vallende financiëledienstverleners vrijstellen van de toepassing van een specifieke wederkerige macroprudentiële beleidsmaatregel indien deze financiëledienstverleners niet-materiële blootstellingen hebben ten aanzien van het in de jurisdictie geïdentificeerde macroprudentiële risico, waar de betrokken activerende autoriteit de betrokken macroprudentiële beleidsmaatregel toepast (de-minimisbeginsel). Net zoals bij de voor de anticyclische kapitaalbuffers in artikel 130 van Richtlijn 2013/36/EU aanvaarde praktijk kunnen autoriteiten ervoor kiezen financiëledienstverleners met blootstellingen beneden een vastgelegde drempel vrij te stellen van wederkerigheidstoepassing ten aanzien van deze macroprudentiële beleidsmaatregel. De betrokken autoriteiten wordt verzocht over die vrijstellingen aan het ESRB te rapporteren, zulks middels het template voor de kennisgeving van op de ESRB-website bekendgemaakte wederkerigsheidmaatregelen. Indien zij een de-minimisbeginsel toepassen, moeten autoriteiten er nauwkeurig op toezien of lekken en regelgevingsarbitrage zich voordoen en indien nodig de regelgevingslacune opvullen.

               2.

               Indien de betrokken autoriteiten wederkerigheid al toegepast hebben en de maatregel bekendgemaakt hebben voordat die maatregel is aanbevolen voor toepassing van wederkerigheid in deze aanbeveling, hoeft de maatregel inzake de toepassing van wederkerigheid niet gewijzigd te worden, zelfs indien die maatregel verschilt van de door de activerende autoriteit geïmplementeerde maatregel.

         3.   Tijdschema en rapportage

               1.

               De betrokken autoriteiten wordt verzocht aan het ESRB en de Raad te rapporteren over hetgeen ingevolge deze aanbeveling werd ondernomen of het niet-ondernemen van actie genoegzaam te rechtvaardigen. Rapporten worden tweejaarlijks ingediend, waarbij het eerste rapport uiterlijk op 30 juni 2017 ingediend moet worden. De rapporten moeten minimaal het volgende bevatten:

                           a)

                           informatie over de inhoud en de timing van de ondernomen acties;

                           b)

                           een beoordeling van de werking van de ondernomen acties vanuit het perspectief van de doelstellingen van deze aanbeveling;

                           c)

                           gedetailleerde rechtvaardiging van krachtens het de-minimisbeginsel verleende vrijstellingen, met een rechtvaardiging van nagelaten actie of afwijken van deze aanbeveling, waaronder vertragingen.

               2.

               Indien het gedeelde verantwoordelijkheden betreft, moeten de betrokken autoriteiten met elkaar coördineren om de benodigde informatie tijdig te verschaffen.

               3.

               De betrokken autoriteiten worden ertoe aangemoedigd het ESRB zo vroeg mogelijk over voorgestelde macroprudentiële beleidsmaatregelen te informeren.

               4.

               Een wederkerige macroprudentiële beleidsmaatregel wordt equivalent geacht indien die maatregel, voor zover mogelijk:

                           a)

                           dezelfde economische impact heeft;

                           b)

                           hetzelfde toepassingsgebied heeft;

                           c)

                           dezelfde consequenties (sancties) heeft bij niet-naleving.

         4.   Wijzigingen van de aanbeveling

   De Algemene Raad zal besluiten wanneer deze aanbeveling gewijzigd moet worden. Die wijzigingen omvatten met name aanvullende of gewijzigde macroprudentiële beleidsmaatregelen waarop conform aanbeveling C, en de verband houdende bijlage met maatregelspecifieke informatie, wederkerigheid toegepast moet worden. De Algemene Raad kan de uiterste termijnen uit de voorgaande paragrafen verlengen, indien wetgevende initiatieven nodig zijn om te voldoen aan een of meer aanbevelingen. Met name kan de Algemene Raad besluiten deze aanbeveling te wijzigen na herziening van het bindende erkenningskader door de Commissie uit hoofde van Uniewetgeving of op basis van de ervaring opgedaan met de werking van de bij deze aanbeveling ingestelde regeling inzake de vrijwillige toepassing van wederkerigheid.
   5.   Toezicht en beoordeling

               1.

               Het ESRB-secretariaat:

                           a)

                           staat de betrokken autoriteiten bij, onder meer door gecoördineerde rapportage te bevorderen, toepasselijke templates te verstrekken en, waar nodig, werkt het de procedure en het tijdschema inzake naleving nader uit;

                           b)

                           verifieert naleving door de betrokken autoriteiten, onder meer door hen op hun verzoek bij te staan, en dient nalevingsrapporten in bij de Algemene Raad.

               2.

               De Algemene Raad beoordeelt de door de betrokken autoriteiten gerapporteerde acties en rechtvaardigingen en besluit, voor zover van toepassing, of deze aanbeveling niet is nageleefd en of de betrokken autoriteiten er niet in zijn geslaagd het nalaten van actie genoegzaam te rechtvaardigen.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 15 december 2015.

            De voorzitter van het ESRB

         Mario DRAGHI

      (1)  PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1.

      (2)  PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1.

      (3)  PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338.

      (4)  PB C 58 van 9.3.2011, blz. 4.

      (5)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1).

      (6)  Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 4 april 2013 inzake tussenliggende doelstellingen en instrumenten van macroprudentieel beleid (ESRB/2013/1) (PB C 170 van 15.6.2013, blz. 1).

      (7)  Alhoewel ESRB-aanbevelingen niet juridisch bindend zijn, zijn zij gekoppeld aan een „pas-toe-of-leg-uit-regeling”.

      (8)  Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 18 juni 2014 inzake ESRB-richtsnoeren voor het vaststellen van anticyclische bufferpercentages (ESRB/2014/1) (PB C 293 van 2.9.2014, blz. 1).

      (9)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63).

      (10)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling voor een kader voor samenwerking binnen het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (ECB/2014/17) (PB L 141 van 14.5.2014, blz. 1).

      (11)  De Engelse versie is beschikbaar op de ESRB-website: www.esrb.europa.eu

      (12)  Gepubliceerd op de ESRB-website: www.esrb.europa.eu

      (13)  Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 22 december 2011 inzake het macroprudentieel mandaat van nationale autoriteiten (ESRB/2011/3) (PB C 41 van 14.2.2012, blz. 1).


Avis juridique important

|

31996Y0503(02)

Aanbeveling van de Raad van 22 april 1996 betreffende richtsnoeren ter voorkoming en beteugeling van ongeregeldheden rond voetbalwedstrijden

Publicatieblad Nr. C 131 van 03/05/1996 blz. 0001 - 0011

AANBEVELING  VAN DE RAADvan 22 april 1996betreffende richtsnoeren ter voorkoming en beteugeling van  ongeregeldheden rond voetbalwedstrijden(96/C 131/01)DE RAAD VAN DE EUROPESE  UNIE, Gezien de aanbeveling van de Raad van de Europese Unie van 30 november 1994 met betrekking tot  informatie-uitwisseling bij grote manifestaties en bijeenkomsten, Gezien het door het Verenigd Koninkrijk op 21 juni 1995 voorgelegde initiatief, Gezien de conclusie van de Raad van de Europese Unie van 21 juni 1995, Overwegende dat er zich in een aantal Lid-Staten ernstige ongeregeldheden rond, onder andere  internationale, voetbalwedstrijden hebben voorgedaan, en dat de politie en de voetbalautoriteiten  in dergelijke gevallen coherent, gecooerdineerd en doeltreffend moeten reageren; Overwegende dat de Raad vindt dat technieken en procedures die hebben bijgedragen tot het inperken  van ongeregeldheden op grotere schaal en coherenter moeten worden toegepast bij internationale  risicowedstrijden; Overwegende dat de Raad van mening is dat een coherentere aanpak van deze problemen het aantal  ongeregeldheden en de ernst daarvan zou kunnen doen afnemen; Overwegende dat sommige van de recente ongeregeldheden toegeschreven kunnen worden aan onvoldoende  controle op de verkoop van toegangskaarten aan de stadions op de dag van de wedstrijd; Overwegende dat er in het kader van de Europese Overeenkomst van 1985 inzake gewelddadigheden  gepleegd door en wangedrag van toeschouwers rond sportevenementen en in het bijzonder rond  voetbalwedstrijden aanbevelingen zijn goedgekeurd inzake de wijze waarop moet worden opgetreden  wanneer het land waar een voetbalwedstrijd zal plaatsvinden ernstige ongeregeldheden verwacht, BEVEELT DE LID-STATEN AAN: I. De aanbevelingen van de Permanente Commissie van deze Overeenkomst, die zijn  opgenomen in de lijst van maatregelen die moeten worden getroffen door organisatoren en  overheidsinstanties bij indoor-sportevenementen waaraan grote risico's zijn verbonden, op te  volgen, en met name die welke betrekking hebben op de politiële samenwerking, die werden aangenomen  bij Aanbeveling nr. 1/94 op hun 14e bijeenkomst van 1 en 2 juni 1994 die hij bijzonder nuttig acht  voor het voorkomen en beteugelen van ongeregeldheden. II. Daarnaast worden als aanvulling op de aanbevelingen in het kader van deze Overeenkomst de  volgende aanbevelingen gedaan: Informatie-uitwisseling1. De Lid-Staten gebruiken een uniform formulier voor politiële  inlichtingenrapporten over bekende of verdachte groepen ordeverstoorders. Dit uniforme formulier  moet een algemene beoordeling van de kans op ongeregeldheden bevatten alsmede gedetailleerde  reisinformatie inzake vliegtuigen, bussen, particuliere voertuigen en treinen. Een model van het  voorgestelde formulier gaat in bijlage. 2. De Lid-Staten trachten deze rapporten snel en doeltreffend te verzenden, eventueel via het  netwerk van correspondenten inzake "voetbalvandalisme". Samenwerking bij opleidingMet het oog op de uitwisseling en verspreiding van informatie tussen de  Lid-Staten over technieken ter voorkoming van ongeregeldheden bij voetbalwedstrijden, worden  politie-ambtenaren, waar zulks nuttig is, aangemoedigd om ter zake dienende cursussen voor  politie-ambtenaren in andere Lid-Staten te volgen. Politiële samenwerkingHet gastland verzoekt de passende verantwoordelijke instantie van de andere  Lid-Staat of Lid-Staten formeel om politiële bijstand, waarbij het specificeert hoeveel  politie-ambtenaren het hiervoor nodig acht. Het verzoek wordt zo spoedig mogelijk en idealiter  uiterlijk vier weken vóór de wedstrijd ingediend. Beide instanties kunnen dan onderling tot  overeenstemming komen over het aantal en de soort politie-ambtenaren. Samenwerking tussen stewards en politie-ambtenarenDe politie verleent bijstand bij het opleiden  van stewards, met het oog op de bevordering van een nauwe samenwerking tussen stewards en  politie-ambtenaren, terwijl de voetbalautoriteiten of -clubs verantwoordelijk zijn voor de  recrutering en opleiding van stewards in de Lid-Staten waar een dergelijk systeem bestaat, zulks in  het besef van de belangrijke rol van stewards bij het houden van toezicht op en het garanderen van  de veiligheid van supporters, zodat alle in het stadion aanwezige politie-ambtenaren zich kunnen  concentreren op hun hoofdtaak, namelijk wetshandhaving. Gedaan te Luxemburg, 22 april 1996. Voor de RaadDe VoorzitterS. AGNELLI BIJLAGE MODELFORMULIER VOOR DE UITWISSELING VAN POLITIËLE INLICHTINGEN OVER  VOETBALVANDALEN EUROPESE COMPETITIEWEDSTRIJD >BEGIN VAN DE GRAFIEK>. vs. . COMPETITIE: . DATUM: . STADION: . AFTRAP: . BEOORDELING EN INDELING VAN SUPPORTERS(Gelieve tussen haakjes het verwachte aantal supporters op  te geven)A = vreedzaam []B = met enige kans op confrontaties of ongeregeldheden, vooral in  verband met alcohol []C = gewelddadig of geweld organiserend []INLICHTINGEN: . . . . . . . >EIND VAN DE GRAFIEK>REISINFORMATIE >BEGIN VAN DE GRAFIEK>. vs. . PERSONENAUTO/BUSJE/KAMPEERWAGEN/BESTELWAGEN ENZ. HEEN-/TERUGREIS(schrappen wat niet van toepassing is)Beschrijving van het voertuig: . . Merk en kleur: . Kenteken: . Aantal passagiers: . Indeling van de passagiers: . . . Georganiseerde reis/Reis op eigen gelegenheid: . Datum, tijdstip en plaats van vertrek: . . Veerbootmaatschappij; datum en tijdstip van overtocht: . . Kanaaltunnel: data en tijdstippen: . . Autosnelwegen en andere wegen: . . . Grensovergangen: plaatsen en tijdstippen: . . . Tijdstip van aankomst bij het stadion: . LOGIESEventuele haltes onderweg en naam van hotel/pension/camping: . . . Hotel/pension/camping ter plaatse: . . . OPMERKINGEN>EIND VAN DE GRAFIEK>REISINFORMATIE >BEGIN VAN DE GRAFIEK>. vs. . VLIEGREISHEEN-/TERUGREIS(schrappen wat niet van toepassing is)Lijn- of chartervlucht: . . Naam van de reisorganisatie: . . Naam van de luchtvaartmaatschappij of -exploitant en vluchtnummer: . . Datum en tijdstip van vertrek: . Luchthaven van vertrek: . . Aantal supporters op de vlucht: . Indeling van de supporters op de vlucht: . . . Georganiseerde reis/Reis op eigen gelegenheid: . Datum en tijdstip van aankomst (eventueel in plaatselijke tijd): . . Luchthaven van aankomst: . . LOGIESNaam van hotel/pension/camping enz.: . . . . OPMERKINGEN>EIND VAN DE GRAFIEK>REISINFORMATIE >BEGIN VAN DE GRAFIEK>. vs. . TREINREISHEEN-/TERUGREIS(schrappen wat niet van toepassing is)Datum en tijdstip van vertrek van  de trein: . . Station van vertrek: . . Aantal supporters op de trein: . . Georganiseerde reis/Reis op eigen gelegenheid: . . Veerbootmaatschappij; datum en tijdstip van overtocht: . . Kanaaltunnel: datum en tijdstip van vertrek: . . Station van vertrek na overtocht: . . Datum en tijdstip van vertrek van de trein: . . Datum en tijdstip van aankomst: . . LOGIESEventuele haltes onderweg en naam van hotel/pension/camping: . . . Hotel/pension/camping ter plaatse: . . . OPMERKINGEN>EIND VAN DE GRAFIEK>REISINFORMATIE >BEGIN VAN DE GRAFIEK>. vs. . BUSREISHEEN-/TERUGREIS(schrappen wat niet van toepassing is)Naam van de maatschappij: . . Aantal bussen: . Beschrijving van voertuigen en uitrusting: . . . Kentekens: . Aantal passagiers per voertuig: . Indeling van de passagiers per voertuig: . . Georganiseerde reis/Reis op eigen gelegenheid: . Datum, tijdstip en plaats van vertrek: . . Veerbootmaatschappij; datum en tijdstip van overtocht: . . Kanaaltunnel: data en tijdstippen van vertrek: . . Autosnelwegen en andere wegen, met opgaaf van tijdstip en plaats van grensovergang: . . . Plaatsen en tijdstippen van haltes: . . . Verwacht tijdstip van aankomst bij het stadion: . . LOGIESEventuele haltes onderweg en naam van hotel/pension/camping: . . . Hotel/pension/camping ter plaatse: . . . OPMERKINGEN>EIND VAN DE GRAFIEK>


title: Aanbeveling van de Raad van  14 februari 2006  betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank

text:
               17.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 47/58

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 14 februari 2006
   betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank
   (2006/108/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 112, lid 2, onder b), en artikel 122, lid 4, en op de artikelen 11.2. en 43.3. van het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank,
   Overwegende hetgeen volgt:
   De ambtstermijn van de heer Otmar ISSING verstrijkt op 31 mei 2006. Er dient een lid van de directie van de Europese Centrale Bank te worden benoemd,
   BEVEELT AAN:
   Dat de heer Jürgen STARK wordt benoemd tot lid van de directie van de Europese Centrale Bank voor een ambtstermijn van acht jaar die op 1 juni 2006 ingaat.
   Na raadpleging van het Europees Parlement en de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank, wordt deze aanbeveling met het oog op een besluit voorgelegd aan de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten van de Europese Gemeenschap die de euro als munt hebben.
   Deze aanbeveling wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 14 februari 2006.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         K.-H. GRASSER