               5.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/89

         P7_TA(2013)0180
   Het VN-beginsel van „verantwoordelijkheid tot bescherming”
   Aanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad van 18 april 2013 over het VN-beginsel van „verantwoordelijkheid tot bescherming” (Responsibility to Protect, R2P) (2012/2143(INI))
   (2016/C 045/15)

      Het Europees Parlement,

               —

               gezien de waarden, doelstellingen, principes en het beleid van de Europese Unie, als onder andere verankerd in de artikelen 2, 3 en 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie,

               —

               gezien het Handvest van de Verenigde Naties,

               —

               gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens,

               —

               gezien het Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van de genocide van 9 december 1948,

               —

               gezien het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof,

               —

               gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 7 oktober 2009 over de verantwoordelijkheid tot bescherming (A/RES/63/308),

               —

               gezien resolutie 1674 van de VN-Veiligheidsraad van april 2006 en resolutie 1894 van de VN-Veiligheidsraad van november 2009 over de „Bescherming van burgers in gewapende conflicten” (S/RES/1674) (1),

               —

               gezien de resoluties 1325 (2000) en 1820 (2008) van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid, resolutie 1888 (2009) van de VN-Veiligheidsraad over seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen in gewapende conflicten, resolutie 1889 (2009) van de VN-Veiligheidsraad, die gericht is op een betere uitvoering van en controle op resolutie 1325(2000) van de VN-Veiligheidsraad, en resolutie 1960 (2010) van de VN-Veiligheidsraad, op grond waarvan een mechanisme is ingesteld voor het verzamelen van gegevens over seksueel geweld in gewapende conflicten en het opstellen van een lijst van de plegers daarvan,

               —

               gezien resolutie 1970 van de VN-Veiligheidsraad van 26 februari 2011 over Libië, waarin werd verwezen naar het R2P-beginsel en toestemming werd gegeven voor een aantal niet-dwangmaatregelen om een escalatie van de wreedheden te voorkomen, en resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad van 17 maart 2011 over de situatie in Libië, waarin de lidstaten werd toegestaan alle nodige maatregelen te nemen om burgers en door burgers bevolkte gebieden te beschermen en waarin voor het eerst in de geschiedenis expliciet werd verwezen naar de eerste pijler van het R2P-concept, met vervolgens soortgelijke verwijzingen in de resoluties 1975 over Ivoorkust, 1996 over Soedan en 2014 over Jemen,

               —

               gezien de paragrafen 138 en 139 van het slotdocument van de VN-wereldtop van 2005 (2),

               —

               gezien het verslag met als titel „De verantwoordelijkheid tot bescherming” (2001) van de Internationale Commissie inzake interventie en soevereiniteit van de staat (International Commission on Intervention and State Sovereignty, ICISS), het verslag met als titel „Een veiliger wereld: onze gezamenlijke verantwoordelijkheid” (3) (2004) van het panel op hoog niveau inzake dreigingen, uitdagingen en verandering, en het verslag met als titel „In een grotere vrijheid — naar ontwikkeling, veiligheid en mensenrechten voor iedereen” (4) (2005) van de secretaris-generaal van VN,

               —

               gezien de verslagen van de secretaris-generaal van de VN, met name over „De tenuitvoerlegging van het beginsel van de verantwoordelijkheid tot bescherming” van 2009 (5), „Vroegtijdige waarschuwing, beoordeling en de verantwoordelijkheid tot bescherming” van 2010 (6), „De rol van regionale en subregionale mechanismen bij de tenuitvoerlegging van het beginsel van de verantwoordelijkheid tot bescherming” van 2011 (7) en de „Verantwoordelijkheid tot bescherming: een snelle en krachtige respons” van 2012 (8),

               —

               gezien het panel voor interne toetsing van de VN-secretaris-generaal van het VN-optreden in Sri Lanka van november 2012, dat heeft onderzocht waarom de internationale gemeenschap er niet in is geslaagd burgers te beschermen tegen grootschalige schendingen van het humanitaire recht en van het recht inzake de mensenrechten en aanbevelingen doet voor toekomstige maatregelen van de VN om doeltreffend te reageren op soortgelijke situaties van wrede massamisdaden,

               —

               gezien het verslag van de VN-secretaris-generaal over de „Versterking van de rol van de bemiddeling in de vreedzame beslechting van geschillen, conflictpreventie en -oplossing” van 25 juli 2012,

               —

               gezien het op 9 september 2011 bij de VN ingediende Braziliaanse initiatief met als titel „Verantwoordelijkheid bij het beschermen: elementen voor de ontwikkeling en bevordering van een concept”,

               —

               gezien het programma van de Europese Unie voor de preventie van gewelddadige conflicten (programma van Göteborg) uit 2001 en de jaarverslagen over de tenuitvoerlegging ervan,

               —

               gezien de EU-prioriteiten voor de 65ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 25 mei 2010 (9),

               —

               gezien de Nobelprijs voor de vrede van 2012, die niet alleen een erkenning is van de historische bijdrage van de EU aan een vreedzaam Europa en een vreedzame wereld, maar eveneens grotere verwachtingen wekt over haar toekomstig engagement voor een vreedzame wereldorde die meer op de regels van het internationale recht is gebaseerd,

               —

               gezien de Europese consensus inzake ontwikkeling (10) en de Europese consensus betreffende humanitaire hulp (11),

               —

               gezien zijn aanbeveling van 8 juni 2011 aan de Raad voor de 66ste zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (12) en van 13 juni 2012 voor de 67ste zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (13),

               —

               gezien zijn resolutie van 16 februari 2012 voor de 19e zitting van de VN-Raad voor de rechten van de Mens (14),

               —

               gezien zijn resolutie van 11 mei 2011„De EU als wereldspeler: de rol van de EU in multilaterale organisaties” (15),

               —

               gezien zijn resolutie van 19 februari 2009 over de Europese Veiligheidsstrategie en het EVDB (16),

               —

               gezien artikel 121, lid 3, en artikel 97 van zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A7-0130/2013),

               A.

               overwegende dat in het slotdocument van de VN-wereldtop van 2005 voor het eerst in de geschiedenis een gemeenschappelijke definitie van het R2P-beginsel is opgenomen; overwegende dat het in de paragrafen 138 en 139 van het slotdocument van de VN-wereldtop van 2005 opgenomen R2P-beginsel een belangrijke stap in de richting van een vreedzamere wereld vormt doordat landen de verplichting wordt opgelegd om hun bevolking te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid, en de internationale gemeenschap de verplichting om staten te helpen de verantwoordelijkheid op dit gebied op te nemen en om te reageren als zij er niet in slagen hun burgers tegen deze vier specifieke misdaden en schendingen te beschermen;

               B.

               overwegende dat het R2P-concept berust op drie pijlers: i) landen hebben in de eerste plaats de verantwoordelijkheid om hun bevolking te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en etnische zuiveringen; ii) de internationale gemeenschap moet landen bijstaan bij het nakomen van hun verplichting tot bescherming; iii) wanneer een land er duidelijk niet in slaagt zijn bevolking te beschermen of deze misdaden feitelijk begaat, heeft de internationale gemeenschap de verantwoordelijkheid gezamenlijk op te treden;

               C.

               overwegende dat, in overeenstemming met de werkzaamheden inzake R2P voorafgaande aan de overeenkomst over het slotdocument van de VN-wereldtop van 2005, en specifiek in het verslag over R2P van de Internationale Commissie inzake interventie en soevereiniteit van de staat (International Commission on Intervention and State Sovereignty, ICISS) van 2001, het R2P-beginsel is verbreed door insluiting van de componenten verantwoordelijkheid tot preventie (R2prevent), verantwoordelijkheid tot reactie (R2react) en verantwoordelijkheid tot wederopbouw (R2rebuild), zoals die werden voorgesteld in het ICISS-verslag;

               D.

               overwegende dat de ontwikkeling van het R2P-concept welkom is, omdat de bestaande verplichtingen van de staten om voor de bescherming van burgers te zorgen ermee worden verduidelijkt en versterkt; overwegende dat dit concept, dat is ontstaan uit het onvermogen van de internationale gemeenschap in Rwanda in 1994, van cruciaal belang is voor het overleven van de volkerengemeenschap;

               E.

               overwegende dat in de gevallen in kwestie legitiem geweld uitsluitend op bedachtzame en evenredige wijze en met mate moet worden gebruikt;

               F.

               overwegende dat de ontwikkeling van het R2P-beginsel een belangrijke stap is op weg naar het anticiperen, het voorkomen en het reageren op genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid en het handhaven van fundamentele beginselen van het internationale recht, in het bijzonder het internationale humanitaire en vluchtelingenrecht en het internationale recht inzake de mensenrechten; overwegende dat de beginselen zo consequent en uniform mogelijk moeten worden toegepast, waarvoor het cruciaal is dat de vroegtijdige waarschuwing eerlijk, voorzichtig en professioneel wordt gegeven en de beoordeling op dezelfde manier wordt uitgevoerd en dat het gebruik van geweld een ultieme maatregel blijft;

               G.

               overwegende dat meer dan tien jaar na de opkomst van het R2P-concept en acht jaar na de erkenning ervan door de internationale gemeenschap tijdens de VN-wereldtop van 2005, recente gebeurtenissen opnieuw het belang en de uitdagingen van een tijdige en krachtige respons op de vier belangrijkste misdaden waarop dit concept betrekking heeft, hebben aangetoond, evenals de noodzaak om dit beginsel verder te concretiseren om het doeltreffend te kunnen toepassen en wreedheden op grote schaal te voorkomen;

               H.

               overwegende dat de ontwikkeling van het R2P-beginsel, in het bijzonder de preventiecomponent, een impuls kan geven aan de wereldwijde inspanningen om de wereld vreedzamer te maken, aangezien vele wrede massamisdaden worden begaan tijdens gewelddadige conflicten en dit het nodig maakt om effectieve capaciteiten voor structurele en operationele conflictpreventie te creëren, zodat de noodzaak van geweld als ultieme maatregel wordt beperkt;

               I.

               overwegende dat het gebruik van alle instrumenten op grond van de hoofdstukken VI, VII en VIII van het Handvest, van niet-dwangmaatregelen tot gezamenlijk optreden, van fundamenteel belang is voor de verdere ontwikkeling en legitimiteit van het R2P-beginsel;

               J.

               overwegende dat de meest doeltreffende vorm van preventie van conflicten, geweld en menselijk lijden de bevordering is van de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de handhaving van de rechtsstaat, goed bestuur, menselijke veiligheid, economische ontwikkeling, de uitbanning van de armoede, inclusiviteit, sociaaleconomische rechten, gendergelijkheid en democratische waarden en praktijken en de vermindering van economische ongelijkheden;

               K.

               overwegende dat de militaire interventie in Libië heeft aangetoond dat de rol van regionale en subregionale organisaties bij toepassing van het R2P-beginsel, moet worden verduidelijkt; overwegende dat deze organisaties bij de uitvoering van het R2P-beginsel zowel toestemming kunnen geven voor acties als hieraan actief kunnen deelnemen, maar dat zij vaak niet over voldoende capaciteiten en middelen beschikken;

               L.

               overwegende dat de rechten van de mens een vooraanstaande plaats innemen in de internationale betrekkingen;

               M.

               overwegende dat er een aanpassing nodig is van de manier waarop R2P wordt aangepakt, onder andere door het op te nemen in al onze modellen voor ontwikkelingssamenwerking, hulp en crisisbeheer en door voort te bouwen op programma's waarin R2P reeds is geïntegreerd;

               N.

               overwegende dat een consequentere tenuitvoerlegging van de preventiecomponent van R2P (R2prevent), met inbegrip van bemiddelingsmaatregelen en preventieve diplomatie in een vroeg stadium, de kans op conflicten en geweld kan voorkomen of verminderen en kan helpen de escalatie ervan te voorkomen, zodat eventueel kan worden bijgedragen tot de voorkoming van internationale interventie op grond van de reactiecomponent van R2P (R2react); overwegende dat diplomatie door niet-overheidsactoren een belangrijk instrument is in het kader van de preventieve diplomatie, waarbij wordt gebouwd op de menselijke dimensie van verzoeningsinspanningen;

               O.

               overwegende dat R2P vooral een preventieve doctrine is en dat militaire interventie de laatste uitweg in R2P-situaties moet zijn; overwegende dat R2P, indien mogelijk, eerst en vooral moet worden waargenomen via diplomatieke wegen en ontwikkelingsactiviteiten op de lange termijn die gericht zijn op de capaciteitsopbouw op het gebied van mensenrechten, goed bestuur, de rechtsstaat, de terugdringing van armoede en nadruk op onderwijs en gezondheidszorg, conflictpreventie door middel van onderwijs en de ontwikkeling van de handel, doeltreffende wapenbeheersing en de preventie van de illegale wapenhandel en de versterking van systemen voor vroegtijdige waarschuwing; overwegende dat er vele niet-militaire alternatieve dwangmaatregelen voorhanden zijn, zoals preventieve diplomatie, sancties, verantwoordingsmechanismen en bemiddeling; overwegende dat de EU een leidende rol op het gebied van conflictpreventie moet blijven spelen;

               P.

               overwegende dat samenwerking met regionale organisaties een belangrijk onderdeel is van de R2P-inspanningen; overwegende dat daarom moet worden aangedrongen op een versterking van de regionale capaciteiten voor de preventie en de vaststelling van doeltreffend beleid om de vier bovengenoemde misdaden te bestrijden; overwegende dat de komende top EU-Afrika in 2014 een goede gelegenheid zal bieden om steun te betuigen aan het leiderschap van de AU en om de Afrikaanse eigen R2P te bevorderen;

               Q.

               overwegende dat in de VN-richtsnoeren voor doeltreffende bemiddeling het dilemma wordt blootgelegd dat door het Internationaal Strafhof uitgevaardigde arrestatiebevelen, sanctieregelingen en het nationaal en internationaal terrorismebestrijdingsbeleid eveneens invloed hebben op de manier waarop sommige conflictpartijen bij een bemiddelingsproces worden betrokken; overwegende dat de definitie in het internationaal recht van misdaden waarop de internationale gemeenschap onmiddellijk moet reageren, een aanzienlijke vooruitgang heeft gemaakt sinds de oprichting van het Internationaal Strafhof, hoewel een onafhankelijk mechanisme om te beoordelen wanneer deze definities toepasselijk zijn, hoe cruciaal ook, nog steeds ontbreekt; overwegende dat de tenuitvoerlegging van het Statuut van Rome de doeltreffendheid van het Strafhofregime zou verbeteren; overwegende dat het Statuut van Rome niet door alle landen van de internationale gemeenschap is geratificeerd;

               R.

               overwegende dat het Internationaal Strafhof en het R2P-beginsel met elkaar verbonden zijn aangezien beide beogen genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden te voorkomen; overwegende dat het R2P-beginsel enerzijds bijdraagt aan de bestrijding van straffeloosheid door het Internationaal Strafhof doordat het landen oproept hun gerechtelijke verantwoordelijkheid te nemen, terwijl het anderzijds ook het complementariteitsbeginsel van het Internationale Strafhof versterkt, volgens welke landen de hoofdverantwoordelijkheid voor de vervolging van misdaden dragen;

               S.

               overwegende dat het Internationaal Strafhof een fundamentele rol speelt, niet alleen op het gebied van misdaadpreventie, maar ook bij de wederopbouw van landen en bij bemiddelingsprocessen;

               T.

               overwegende dat de EU het R2P-beginsel altijd actief heeft bevorderd op het internationale toneel; overwegende dat zij haar politieke rol op het wereldtoneel als verdediger van de mensenrechten en het humanitaire recht moet versterken en dat zij deze politieke steun tot uiting te laten komen in haar eigen beleid;

               U.

               overwegende dat de EU-lidstaten het R2P-beginsel eveneens hebben onderschreven; overwegende dat slechts een klein aantal lidstaten dit concept in hun nationale teksten hebben opgenomen;

               V.

               overwegende dat bij recente ervaringen met specifieke crisissituaties, zoals in Sri Lanka, Ivoorkust, Libië en Syrië, duidelijk is geworden hoe moeilijk het nog altijd is om tot overeenstemming te komen over de manier om het R2P-beginsel tijdig en effectief ten uitvoer te leggen en tegelijk de gemeenschappelijke politieke wil en effectieve capaciteit te genereren om door nationale en lokale autoriteiten of niet-overheidsactoren gepleegde genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid en de talrijke burgerslachtoffers als gevolg hiervan te voorkomen of tegen te houden;

               W.

               overwegende dat het in situaties waarin R2P wordt toegepast, uitermate belangrijk is het onderscheid te handhaven tussen het mandaat van militaire actoren en dat van humanitaire actoren om de perceptie van neutraliteit en onpartijdigheid van alle humanitaire actoren te bewaren en te voorkomen dat de doeltreffende verlening van steun en van medische of andere bijstand, de toegang tot de begunstigden of de persoonlijke veiligheid van humanitair personeel ter plaatse in gevaar worden gebracht;

               X.

               overwegende dat het door Brazilië geïnitieerde voorstel met als titel „Verantwoordelijkheid bij het beschermen” een welkome bijdrage is tot de noodzakelijke ontwikkeling van de bij de tenuitvoerlegging van een R2P-mandaat te volgen criteria, met inbegrip van de proportionaliteit van de omvang en duur van elke interventie, een nauwkeurige afweging van de gevolgen, een voorafgaande verduidelijking van de politieke doelstellingen en transparantie met betrekking tot de redenering die ten grondslag ligt aan de interventie; overwegende dat de controle- en toetsingsregelingen van de goedgekeurde mandaten moeten worden versterkt, onder andere via de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal ter voorkoming van genocide, de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal inzake R2P en de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, en dat deze controle- en toetsingsregelingen „eerlijk, voorzichtig en professioneel, zonder politieke inmenging of met twee maten te meten” (17) moeten worden uitgevoerd;

               Y.

               overwegende dat de definitie in internationaal recht van misdaden waarop de internationale gemeenschap onmiddellijk moet reageren, een aanzienlijke vooruitgang heeft gemaakt sinds de oprichting van het Internationaal Strafhof, hoewel onafhankelijke regelingen om te beoordelen wanneer deze definities toepasselijk zijn, hoe cruciaal ook, nog steeds ontbreken;

               Z.

               overwegende dat de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten een belangrijke rol speelt met betrekking tot het verhogen van het bewustzijn van wrede massamisdaden op het moment dat deze worden begaan; overwegende dat de VN-Raad voor de rechten van de mens een steeds belangrijkere rol speelt bij de tenuitvoerlegging van het R2P-beginsel, onder meer door onderzoeksmissies — en commissies toegang te verlenen tot en toestemming te verlenen voor het vergaren van informatie betreffende de vier gespecificeerde misdaden en schendingen, en door zijn toenemende bereidheid om in crisissituaties zoals in Libië en in Syrië naar het R2P-beginsel te verwijzen;

               AA.

               overwegende dat een strikte maar diepgaande benadering van de tenuitvoerlegging van R2P de toepassing ervan moet beperken tot de vier gespecificeerde wrede massamisdaden en schendingen;

               AB.

               overwegende dat het R2P-beginsel niet moet worden toegepast in humanitaire noodsituaties en in het kader van natuurrampen; overwegende dat humanitair optreden niet als een excuus voor politiek optreden mag worden gebruikt, en overwegende dat de humanitaire ruimte door alle betrokken actoren moet worden geëerbiedigd;

               AC.

               overwegende dat volledige steun moet worden geboden in postconflictsituaties; overwegende dat er meer moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat de daders van ernstige schendingen van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht hiervoor verantwoordelijk worden gehouden en om straffeloosheid te bestrijden;

               1.

               richt de volgende aanbevelingen aan de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie (HV/VV), de EDEO, de Commissie, de lidstaten en de Raad:

                           a)

                           het engagement van de EU voor R2P moet opnieuw worden bevestigd door de goedkeuring van een interinstitutionele „R2P-consensus”, inclusief een gemeenschappelijk begrip van de gevolgen van R2P voor het externe optreden van de EU en van de rol die de acties in het kader ervan en de instrumenten ervan in zorgwekkende situaties kunnen spelen, die gezamenlijk door de Raad, de EDEO, de Commissie en het Europees Parlement moet worden voorbereid, rekening houdend met de standpunten van de betrokken partijen, inclusief die van spelers van het maatschappelijk middenveld en van ngo's;

                           b)

                           in het jaarverslag van de HV/VV aan het Europees Parlement over het GBVB moet een hoofdstuk worden opgenomen over de EU-acties op het gebied van conflictpreventie en -verlichting waarbij het R2P-beginsel is toegepast; in dit verslag moet het nut van de relevante instrumenten en administratieve structuren bij de tenuitvoerlegging van het R2P-beginsel worden beoordeeld, inclusief de identificatie van hervormingen die nodig zijn; dit hoofdstuk moet worden voorbereid in samenwerking met de speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten, rekening houdend met de diverse standpunten die het Parlement heeft goedgekeurd over specifieke kwesties in verband met conflictpreventie of bescherming van de mensenrechten; de vaststellingen moeten met het Parlement worden besproken;

                           c)

                           het R2P-principe moet worden opgenomen in de ontwikkelingshulp van de EU; de preventieve diplomatie, bemiddeling, crisispreventie en responscapaciteiten van de Unie moet verder worden geprofessionaliseerd en versterkt, in het bijzonder de informatievergaring en -uitwisseling en systemen voor vroegtijdige waarschuwing; de coördinatie tussen de verschillende structuren van de Commissie, de Raad en de EDEO op het gebied van de verschillende aspecten van R2P moet worden verbeterd en het Parlement moet regelmatig worden ingelicht over de initiatieven die zijn genomen om R2P te ondersteunen;

                           d)

                           er moet worden gezorgd voor voldoende beleidsplanning, operationele concepten en capaciteitsontwikkelingsdoelen in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB), zodat de Unie het R2P-beginsel volledig ten uitvoer kan leggen in nauwe internationale samenwerking met de VN en regionale organisaties;

                           e)

                           de EU-capaciteiten voor conflictpreventie en -verlichting moeten verder worden ontwikkeld, met inbegrip van capaciteiten voor de inzet van juridisch deskundigen, politieofficieren en regionale analisten en door de oprichting van een autonoom Europees vredesinstituut dat de EU advies en capaciteiten kan verstrekken voor bemiddeling, diplomatie door niet-overheidsactoren en de uitwisseling van beste praktijken voor vrede en de-escalatie; de preventieve elementen van de externe EU-instrumenten, in het bijzonder van het stabiliteitsinstrument, moeten worden versterkt;

                           f)

                           de verbanden tussen vroege waarschuwing, beleidsplanning en besluitvorming op hoog niveau in de EDEO en de Raad moeten worden versterkt;

                           g)

                           een systematische beoordeling van de risicofactoren voor genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid moet worden opgenomen in de regionale en landenstrategiedocumenten en de preventie hiervan moet tot onderdeel worden gemaakt van de dialoog met derde landen waar een risico op deze misdaden en schendingen bestaat;

                           h)

                           er moet worden gezorgd voor de ontwikkeling van samenwerking met en opleiding van het personeel van de EU-delegaties en de ambassades van de lidstaten, alsmede dat van civiele en militaire missies, op het gebied van internationale mensenrechten, humanitair recht en strafrecht, inclusief met betrekking tot hun capaciteit om situaties te identificeren waar een risico op de vier gespecificeerde misdaden en schendingen bestaat, onder andere door regelmatige uitwisselingen met de plaatselijke civiele maatschappij; er moet voor worden gezorgd dat de speciale vertegenwoordigers van de EU het R2P-beginsel handhaven telkens als dit nodig is en het mandaat van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten moet naar R2P-vraagstukken worden uitgebreid; er moet binnen de bestaande structuren en middelen van de EDEO een R2P-contactpunt worden opgericht, dat met name moet worden belast met het verhogen van het bewustzijn van de implicaties van R2P en ervoor moet zorgen dat informatie over zorgwekkende situaties tijdig tussen alle betrokkenen wordt uitgewisseld, terwijl ook de oprichting van nationale R2P-contactpunten in de EU-lidstaten wordt aangemoedigd; de preventieve diplomatie en bemiddeling moeten verder worden geprofessionaliseerd en versterkt;

                           i)

                           binnen de EU moet een debat op gang worden gebracht en bevorderd over de hervorming van de VN-Veiligheidsraad, die het enige legitieme internationale orgaan is dat toestemming kan verlenen voor R2P-interventies zonder instemming van de doelstaat;

                           j)

                           er moet worden gezorgd voor deelname en opleiding van vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en ngo's, die een bijdrage kunnen leveren aan informele diplomatie of diplomatie door niet-overheidsactoren om de uitwisseling van goede praktijken op dit gebied te bevorderen;

                           k)

                           de samenwerking met regionale en subregionale organisaties moet worden versterkt, door onder andere hun maatregelen op het gebied van preventie, capaciteitsopbouw en respons met betrekking tot R2P, te verbeteren;

                           l)

                           er moet worden gezorgd voor de snelle ratificatie door alle EU-lidstaten van de wijzigingen van het Statuut inzake het Internationaal Strafhof waarin het misdrijf agressie wordt gedefinieerd, aangezien het Hof een centrale rol kan spelen zowel in de preventie van wrede massamisdaden als in de inspanningen om verantwoordingsplicht te verzekeren;

                           m)

                           er moet worden aangedrongen op eerbiediging van de clausule betreffende het Internationaal Strafhof in de overeenkomsten met derde landen; de herziening van overeenkomsten met landen die de aanhoudingsbevelen van het Internationaal Strafhof niet naleven, moet worden overwogen;

                           n)

                           er een tweeledige aanpak worden gevolgd, om er enerzijds voor te zorgen dat het R2P-concept wereldwijd wordt aanvaard en anderzijds landen aan te moedigen het Internationaal Strafhof te ondersteunen en bij te staan;

               2.

               moedigt de HV/VV en de Raad aan:

                           a)

                           actief aan het debat over het R2P-principe bij te dragen, voortbouwend op het bestaande internationale recht inzake de mensenrechten en de Verdragen van Genève, om de focus van de internationale gemeenschap op de preventiecomponent van R2P en de universele toepassing van niet-dwingende instrumenten te versterken, en hiertoe een concreet actieplan te ontwikkelen, mede rekening houdend met overwegingen op het gebied van verantwoordelijkheid/noodzaak van wederopbouw;

                           b)

                           het R2P-beginsel bij de VN te bevorderen en zich in te zetten voor de verspreiding ervan in de gehele wereld, als een essentieel onderdeel van een model voor collectieve veiligheid op basis van multilateralisme onder leiding van de Verenigde Naties en in samenhang met de versterking van de positie van het Internationaal Strafhof; eraan te herinneren dat R2P tevens de verantwoordelijkheid met zich meebrengt om straffeloosheid te bestrijden;

                           c)

                           de VN-secretaris-generaal te steunen bij de hernieuwde stimulering en de verbetering van het begrip van de gevolgen van het R2P-concept en met andere VN-leden samen te werken die de capaciteiten van de internationale gemeenschap wensen te verbeteren om wrede massamisdaden die onder het R2P-principe vallen, te voorkomen en erop te reageren;

                           d)

                           de VN-Veiligheidsraad te verzoeken het Braziliaanse voorstel met als titel „Verantwoordelijkheid bij het beschermen” aan te nemen, om te zorgen voor een zo efficiënt mogelijke toepassing van het R2P-principe die zo min mogelijk schade veroorzaakt, en bij te dragen aan de noodzakelijke ontwikkeling van de bij de tenuitvoerlegging van met name de derde pijler van het R2P-concept te volgen criteria, met inbegrip van de proportionaliteit van de omvang en duur van elke interventie, een nauwkeurige afweging van de gevolgen, een voorafgaande verduidelijking van de politieke doelstellingen en transparantie met betrekking tot de redenering die ten grondslag ligt aan de interventie; aangezien de ontwikkeling van deze criteria garanties kan opleveren die landen die momenteel weigerachtig staan tegenover de R2P-doctrine, kunnen overtuigen van de toepasbaarheid ervan, de controle- en toetsingsregelingen van de goedgekeurde mandaten te versterken, inclusief via de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal ter voorkoming van genocide, de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal inzake R2P en de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, en deze controle- en toetsingsregelingen „eerlijk, voorzichtig en professioneel, zonder politieke inmenging of met twee maten te meten” uit te voeren (18);

                           e)

                           lessen te trekken, samen met de lidstaten en onze internationale partners, uit de ervaringen met R2P in Libië in 2011 en uit het huidige onvermogen om op te treden in Syrië;

                           f)

                           de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad voor te stellen een op vrijwilligheid gebaseerde gedragscode aan te nemen om het gebruik van het vetorecht te beperken in gevallen van genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen of misdaden tegen de menselijkheid;

                           g)

                           samen te werken met de regionale partners van de EU om meer duidelijkheid te krijgen over de rol van regionale en subregionale organisaties bij de toepassing van het R2P-concept;

                           h)

                           ernaar te streven om het R2P-beginsel tot een nieuwe norm in het internationaal recht te maken binnen het tijdens de wereldtop van 2005 tussen de VN-lidstaten overeengekomen kader;

                           i)

                           de Veiligheidsraad erop te wijzen dat door de opkomende R2P-norm tot een internationale rechtsnorm te maken niet wordt afgedaan aan zijn besluitvormingsbevoegdheid;

                           j)

                           op VN-niveau het kader en de capaciteiten te helpen versterken voor bemiddeling, diplomatie door niet-overheidsactoren en de uitwisseling van beste praktijken voor de vreedzame oplossing van oplaaiende conflicten en de-escalatie en voor systemen voor vroegtijdige waarschuwing, zoals die van de eenheid Bemiddelingsondersteuning van de afdeling Politieke aangelegenheden; de diensten van de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal ter voorkoming van genocide en van de speciaal adviseur van de VN-secretaris-generaal inzake R2P te versterken; de Raad voor de rechten van de mens bij het debat over R2P te betrekken;

                           k)

                           er in samenwerking met de lidstaten die een zetel hebben in de VN-Veiligheidsraad en alle internationale partners voor te zorgen dat de eventuele verdere ontwikkeling van R2P volledig strookt met het internationale humanitaire recht en zich in te zetten voor en toezicht te houden op de volledige naleving van het internationale humanitaire recht in toekomstige situaties waarin R2P wordt toegepast;

                           l)

                           een discussie aan te gaan over één enkele EU-zetel in de Veiligheidsraad en een gemeenschappelijke begroting voor GBVB -missies op grond van een VN-mandaat;

                           m)

                           vrouwen, inclusief vrouwelijke leiders en vrouwengroepen, veel meer te betrekken bij alle inspanningen voor conflictpreventie en -verlichting, evenals bij inspanningen voor het oplossen van conflicten overeenkomstig resoluties 1325 en 1820 van de VN-Veiligheidsraad;

                           n)

                           met de VN te werken aan een duidelijk verband tussen de toepassing van het R2P-concept en de bestrijding van straffeloosheid voor de ernstigste misdaden waarop dit concept betrekking heeft;

               3.

               verzoekt de HV/VV:

                           a)

                           de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement binnen zes maanden na de aanneming van deze resolutie een concreet actieplan voor te leggen over het vervolg dat wordt gegeven aan de voorstellen van het Parlement, dat met name een stappenplan voor het bereiken van een „R2P-consensus” bevat;

               4.

               verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en, ter kennisgeving, aan de Commissie, de HV/VV, de EDEO en de lidstaten.

      (1)  S/RES/1674.

      (2)  A/RES/60/1.

      (3)  http://www.un.org/secureworld/report3.pdf

      (4)  A/59/2005.

      (5)  A/63/677.

      (6)  A/64/864.

      (7)  A/65/877-S/2011/393.

      (8)  A/66/874-S/2012/578.

      (9)  10170/2010.

      (10)  PB C 46 van 24.2.2006, blz. 1.

      (11)  PB C 25 van 30.1.2008, blz. 1.

      (12)  PB C 380 E van 11.12.2012, blz. 140.

      (13)  Aangenomen teksten, P7_TA(2012)0240.

      (14)  Aangenomen teksten, P7_TA(2012)0058.

      (15)  PB C 377 E van 7.12.2012, blz. 66.

      (16)  PB C 76 E van 25.3.2010, blz. 61.

      (17)  Artikel 51, verslag van de secretaris-generaal van de VN over de „Verantwoordelijkheid tot bescherming: een snelle en krachtige respons” van 25 juli 2012 (A/66/874-S/2012/578).

      (18)  Artikel 51, verslag van de secretaris-generaal van de VN over de „Verantwoordelijkheid tot bescherming: een snelle en krachtige respons” van 25 juli 2012 (A/66/874-S/2012/578).


title: Aanbeveling van de Raad van 14 juli 2015 over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Hongarije, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van Hongarije

text:
               18.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/76

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 14 juli 2015
   over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Hongarije, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van Hongarije
   (2015/C 272/20)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie berust op een versterkte coördinatie van het economische beleid en spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 14 juli 2015 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie vastgesteld, en op 21 oktober 2010 heeft hij een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 8 juli 2014 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2014 van Hongarije vastgesteld en een advies over het geactualiseerde convergentieprogramma voor 2014 van Hongarije uitgebracht.

               (4)

               Op 28 november 2014 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2015 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op die datum op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Hongarije werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 18 december 2014 heeft de Europese Raad de volgende prioriteiten goedgekeurd: stimuleren van investeringen, intensiveren van structurele hervormingen en nastreven van een verantwoorde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie.

               (6)

               Op 26 februari 2015 heeft de Commissie haar landenverslag 2015 voor Hongarije gepubliceerd. In het landenverslag worden de vorderingen beoordeeld die Hongarije bij de tenuitvoerlegging van de op 8 juli 2014 vastgestelde landenspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt. Het landenverslag bevat ook de resultaten van de diepgaande evaluatie die op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 is uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Hongarije wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die krachtige beleidsmaatregelen en monitoring vereisen. Met name moet aandacht worden geschonken aan de risico's die voorvloeien uit de netto internationale positie (die ondanks enige vooruitgang bij de herbalancering van de externe rekeningen nog steeds sterk negatief is) de hoge overheidsschuld, de aanzienlijke regeldruk op de financiële sector en het hoge niveau aan oninbare leningen, dat de schuldafbouw bemoeilijkt.

               (7)

               Op 30 april 2015 heeft Hongarije zijn nationale hervormingsprogramma 2015 en zijn convergentieprogramma 2015 ingediend. Om met de onderlinge verbanden tussen beide programma's rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (8)

               Hongarije is momenteel aan het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact en aan de overgangsregelingen met betrekking tot de schuldregel voor de periode 2013-2015 onderworpen. Volgens haar convergentieprogramma 2015 is de regering van plan het nominale tekort geleidelijk terug te dringen naar 2,4 % van het bbp in 2015 en 1,6 % van het bbp in 2018, en op basis van het herberekende structurele saldo wordt de middellangetermijndoelstelling (5) — een structureel tekort van 1,7 % van het bbp — in 2017 gehaald. Volgens haar convergentieprogramma is de regering van plan de overheidsschuldquote geleidelijk terug te dringen naar 74,9 % van het bbp in 2015 en 68,9 % van het bbp in 2018. Het macro-economische scenario dat aan deze begrotingsprognoses ten grondslag ligt is tot en met 2016 grotendeels plausibel en wordt daarna optimistisch. De maatregelen om vanaf 2016 de geplande tekortdoelstellingen te ondersteunen zijn nog niet voldoende gespecificeerd, met name voor de periode na 2016. Op basis van de voorjaarsprognose van 2015 wijzen zowel het structurele saldo als de groei van de netto-uitgaven erop dat er een risico bestaat dat aanzienlijk wordt afgeweken van de voorgeschreven aanpassing in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor 2015 en 2016. Daarom zullen in 2015 en 2016 verdere maatregelen moeten worden genomen. Tegelijkertijd zal Hongarije volgens de prognose in 2015 aan de overgangsregelingen met betrekking tot de schuldregel voldoen en, na afloop van de overgangsperiode, in 2016 aan de schuldreductiebenchmark. Op basis van zijn beoordeling van het convergentieprogramma en rekening houdend met de voorjaarsprognose 2015 van de Commissie is de Raad van mening dat er een kans bestaat dat Hongarije niet aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact zal voldoen. Het begrotingsbeheerssysteem van Hongarije zou gebaat zijn bij de rigoureuze toepassing van het reeds in de wetgeving vastgelegde begrotingskader voor de middellange termijn en van de toekenning van een prominentere analytische rol aan de begrotingsraad.

               (9)

               De bankensector bleef de afgelopen twaalf maanden geconfronteerd met de belangrijkste problemen, met name het herstel van het verstrekken van marktconforme leningen via betere kapitaalsaccumulatiemogelijkheden en een efficiëntere opschoning van de portefeuilles. Sinds medio 2013 zijn bankleningen vooral afhankelijk van gesubsidieerde regelingen, waaronder ongeveer 40 % van de leningen aan het mkb. De combinatie van aanzienlijke belasting- en regeldruk en een grote hoeveelheid problematische leningen zorgt ervoor dat de banken niet de nodige stimulansen krijgen om hun normale, ongesubsidieerde kredietverstrekking uit te breiden. Hongarijes externe blootstelling, en in het verlengde daarvan, de risico's in verband met de financiële stabiliteit, zijn aanzienlijk afgenomen als gevolg van de recente omzetting van in buitenlandse valuta luidende hypothecaire leningen in plaatselijke valuta. Tegelijkertijd blijft de historische schuldenlast van huishoudens in buitenlandse valuta nog steeds de belangrijkste reden voor het hoge aandeel oninbare kredieten. Het grootste deel van de tot hiertoe getroffen ondersteuningsregelingen voor leningen in buitenlandse valuta waren niet op noodlijdende kredietnemers gericht, behalve die van het nationaal agentschap voor het beheer van activa van huishoudens, en het is onwaarschijnlijk dat dat het probleem van de oninbare kredieten zal oplossen. De efficiënte opschoning van de portefeuilles wordt onder meer gehinderd door het gebrek aan beslagleggingen en de inefficiëntie van zowel de normale rechtsgang als de buitengerechtelijke schikkingen. Een onlangs met de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling gesloten overeenkomst omvat een aantal toezeggingen die de overheid heeft gedaan om de problemen in de financiële sector aan te pakken, onder meer door de bankenheffing geleidelijk te verlagen en het beginsel van raadpleging vooraf na te leven. Het rigoureus uitvoeren van deze maatregelen zou kunnen bijdragen tot een terugkeer naar een gezond en voorspelbaar financieel beleidskader. Afgelopen jaar heeft Hongarije herhaaldelijk zijn directe belangen in de bankensector uitgebreid. Staatsinterventie in de bankensector door middel van meer directe belangen houdt aanzienlijke financiële risico's in, ook als die interventie slechts tijdelijk is.

               (10)

               Recente veranderingen op het gebied van de belastingen (invoering van nieuwe belastingen en verhoging van de bestaande) betekenen een terugkeer naar de vroegere tendens om de sectorspecifieke vennootschapsbelastingen zwaarder te maken. Zowel de onvoorspelbaarheid als de selectiviteit van deze wijzigingen zorgden voor verstoring van de investeringen in verschillende sectoren. Hoewel een aantal nieuwe maatregelen is geïntroduceerd, is de belastingdruk op sommige groepen mensen met een laag inkomen nog steeds een van de hoogste in de Unie, waardoor met name alleenstaanden worden getroffen. Er lijkt ruimte te bestaan voor het verder verleggen van de belastingdruk naar meer groeivriendelijke bronnen van inkomsten. Verschillende in het afgelopen jaar geïntroduceerde maatregelen helpen de systemen ter bestrijding van belastingontduiking strenger te maken. Na de succesvolle afronding van het programma waarbij de kassa's van kleinhandelszaken worden verbonden met een onlinesysteem, is nu gepland dit programma in 2015 uit te breiden tot een aantal marktdiensten. De drempel waarboven een gespecificeerde btw-aangifte moet worden ingediend, is verlaagd. In 2015 is een systeem voor elektronische inspectie van het goederenvervoer over de weg geïntroduceerd, met als voornaamste doel de btw-carrouselfraude te verminderen. Er is echter nog aanzienlijke ruimte voor verbetering van de administratieve efficiëntie van de belastinginning en voor verlaging van de nalevingskosten van de belasting, met name voor kleine en middelgrote ondernemingen.

               (11)

               Over het algemeen is de arbeidsmarkt in Hongarije in 2014 verbeterd, waarbij de werkgelegenheid in de particuliere sector zich herstelt omdat de economie aantrekt. Wat de sinds 2011 aanzienlijk uitgebreide publieke regeling arbeidsvoorziening betreft, blijven er nog aanzienlijke uitdagingen bestaan. De regeling blijkt ondoelmatig en ondoeltreffend arbeidsmarktbeleid te behelzen, waardoor de goede werking van de arbeidsmarkt dreigt te worden verstoord. Dezelfde middelen zouden, als zij op een andere wijze werden uitgegeven, veel heilzamer kunnen zijn voor de Hongaarse economie. De begrotingskosten van de regeling zijn in vier jaar tijd verviervoudigd tot 0,8 % van het bbp, en zullen naar verwachting tussen 2015 en 2018 nogmaals verdubbelen, waardoor geen middelen meer kunnen worden ingezet om de opleidingen en de diensten die nodig zijn om de deelneming aan de vrije arbeidsmarkt te vergemakkelijken, ingrijpend te verbeteren. Publieke arbeidsregelingen van een dergelijke omvang bergen het risico in zich aanzienlijke „lock-ineffecten” te veroorzaken en het systeem van sociale zekerheid voor laaggeschoolden permanent te vervangen. De regeling is niet adequaat gecoördineerd met andere actieve arbeidsmarktbeleidsmaatregelen en bevordert de re-integratie van de deelnemers in de vrije arbeidsmarkt niet in voldoende mate. Het percentage succesvolle uitstroom uit de publieke arbeidsregeling bedroeg slechts 13,8 % in de eerste helft van 2014, wat erop duidt dat publieke arbeidsregelingen de re-integratie van deelnemers in de arbeidsmarkt niet in voldoende mate ondersteunen. Hoewel de regeling gericht is op langdurig werklozen en laaggeschoolden (en op werklozen die in achterstandsgebieden wonen), had in 2013 47 % van de deelnemers middelbaar of hoger onderwijs gevolgd. De periode waarin men voor een werkeloosheidsuitkering in aanmerking komt (drie maanden) is niet verhoogd en komt niet overeen met de gemiddelde periode (meer dan een jaar) die werkzoekenden nodig hebben om werk te vinden. Er is een aantal programma's uitgevoerd om de integratie van Roma op de arbeidsmarkt te verbeteren en er is een toezichtsysteem ingevoerd. Gestroomlijnde, gecoördineerde beleidsmaatregelen, waarmee de armoede in belangrijke mate kan worden verminderd, moeten worden ontwikkeld. Hoewel de armoede-indicatoren een gematigde verbetering laten zien, blijkt daaruit toch dat er nog steeds sprake is van onrustbarend grote armoede, met name onder Roma en onder kinderen. Er blijven kloven bestaan, zowel in de doeltreffendheid als in de reikwijdte van de sociale bijstand.

               (12)

               De obstakels die de laatste jaren zijn opgeworpen om in de dienstensector de markt te betreden, zijn niet verwijderd; er zijn in 2014 zelfs nog nieuwe obstakels opgeworpen, waardoor de efficiënte toewijzing van economische middelen wordt gehinderd, de onzekerheid voor investeerders groter wordt en de concurrentie wordt beperkt. De nieuwe obstakels omvatten bijvoorbeeld een centrale vergunningsplicht voor alle grote of middelgrote detailhandelszaken. De corruptie en het gebrek aan transparantie die de overheidsinstanties, de besluitvorming en de overheidsopdrachten treffen, blijven een reden tot zorg. De geringe concurrentie bij overheidsopdrachten en het op uitgebreide schaal rechtstreeks toewijzen van opdrachten duurden in 2014 voort. In 2014 is het beheer van de overheidsopdrachten gereorganiseerd; de resultaten daarvan moeten nauwgezet worden gevolgd. In november 2014 heeft Hongarije een actieplan ingediend voor de omzetting van nieuwe richtlijnen inzake overheidsopdrachten en de bevordering van concurrentie en transparantie. Er moeten verscheidene maatregelen worden aangekondigd om het anticorruptiekader te verbeteren.

               (13)

               Hoewel sommige maatregelen ter ondersteuning van het onderwijs aan Roma-kinderen zijn uitgevoerd, moet nog steeds een systematische aanpak worden ontwikkeld om regulier onderwijs voor iedereen te bevorderen. Het aandeel Roma-kinderen dat op scholen of in klassen zit waar de meerderheid van de leerlingen Roma zijn, blijft hoog, en het onderwijsniveau van Roma-leerlingen is lager dan het nationale gemiddelde. Leraren zijn niet opgeleid om voldoende steun te verlenen aan achtergestelde groepen. Er moet meer worden gedaan om de overgang tussen de verschillende vormen en etappes van het onderwijs te verbeteren, alsmede die tussen onderwijs en arbeidsmarkt. De geplande veranderingen van de toewijzing van de door de staat gefinancierde plaatsen in het middelbaar onderwijs en de steeds hogere toelatingseisen voor het hoger onderwijs zouden de kansen voor de overgang tussen verschillende vormen van onderwijs verder kunnen beperken, met name voor achtergestelde groepen. Hongarije heeft een zeer hoog percentage uitvallers in het hoger onderwijs. De regering heeft in december 2014 de goedkeuring van een nationale hogeronderwijsstrategie aangekondigd. Die strategie hield onder meer in dat de nationale doelstelling voor het behalen van hoger onderwijs naar 34 % werd opgetrokken. Over het algemeen is door de recent genomen maatregelen de participatiegraad van achtergestelde groepen in het hoger onderwijs niet verbeterd en is het vroegtijdig schoolverlaten niet aangepakt. Het bestaande financieringsstelsel ondersteunt onvoldoende de gelijke toegang.

               (14)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Hongarije verricht. Deze analyse is gepubliceerd in het landenverslag 2015. Voorts heeft de Commissie zowel het nationale hervormingsprogramma als het convergentieprogramma doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Hongarije zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Hongarije, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op EU-niveau in toekomstige nationale besluiten. De aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 5 weergegeven.

               (15)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het convergentieprogramma onderzocht en zijn advies (6) daarover is met name in onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (16)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het convergentieprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 3 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Hongarije in de periode 2015 en 2016 de volgende actie onderneemt:

               1.

               In 2015 een budgettaire aanpassing van 0,5 % en in 2016 van 0,6 % van het bbp in de richting van de begrotingsdoelstelling voor de middellange termijn tot stand brengen.

               2.

               Maatregelen nemen om de normale kredietverlening aan de reële economie te herstellen en obstakels wegnemen voor het marktconform opschonen van de kredietportefeuille; de risico's i.v.m. voorwaardelijke verplichtingen die verband houden met het toegenomen overheidsbelang in de bankensector aanzienlijk terugbrengen.

               3.

               Verstorende sectorspecifieke vennootschapsbelastingen terugdringen, ongerechtvaardigde toegangsbelemmeringen in de dienstensector wegnemen, onder meer in de detailhandel; de belastingwig voor mensen met een laag inkomen verminderen, onder meer door de belastingheffing te verschuiven naar gebieden die de groei minder verstoren; de bestrijding van belastingontduiking voortzetten, de nalevingskosten verminderen en de efficiëntie van de belastinginning verbeteren. De structuren op het gebied van overheidsopdrachten versterken die de concurrentie en de transparantie bevorderen en die het anticorruptiekader verder verbeteren.

               4.

               De begrotingsmiddelen die bestemd zijn voor de publieke arbeidsregeling heroriënteren in de richting van actieve arbeidsmarktmaatregelen om de integratie in de primaire arbeidsmarkt te bevorderen, en de efficiëntie en de dekking van de sociale bijstand en de werkloosheidsuitkeringen verbeteren.

               5.

               De deelname van achtergestelde groepen, met name Roma, aan regulier onderwijs voor iedereen vergroten, en de steun die aan deze groepen wordt verleend verbeteren door gerichte training van de leerkrachten; de maatregelen versterken die zijn bedoeld om de overgang tussen verschillende onderwijsstadia en de arbeidsmarkt te vergemakkelijken, en het onderwijs van belangrijke competenties verbeteren.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. GRAMEGNA

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Hongarije, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Hongarije (PB C 247 van 29.7.2014, blz. 77).

      (5)  Het structurele saldo zoals de Commissie dat op basis van de informatie in het convergentieprogramma heeft herberekend volgens een algemeen aanvaarde methode.

      (6)  Uit hoofde van artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


title: Aanbeveling van de Commissie van 11 februari 2009 betreffende de toepassing van een systeem van boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal door de exploitanten van nucleaire installaties (Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 785)

text:
               12.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 41/17

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 11 februari 2009
   betreffende de toepassing van een systeem van boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal door de exploitanten van nucleaire installaties
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 785)
   (2009/120/Euratom)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name op artikel 77 en artikel 124,

               (1)

               Overwegende dat bij Verordening (Euratom) nr. 302/2005 van de Commissie van 8 februari 2005 betreffende de toepassing van de veiligheidscontrole van Euratom (1) de aard en reikwijdte van de eisen van artikel 79 van het Euratom-Verdrag zijn vastgesteld om een boekhouding van gebruikte of geproduceerde ertsen, grondstoffen en bijzondere splijtstoffen mogelijk te maken.

               (2)

               Overwegende dat de exploitanten van nucleaire installaties krachtens artikel 7 van Verordening (Euratom) nr. 302/2005 een systeem voor de boekhouding van en de controle op het kerntechnische materiaal moeten gebruiken, en dat bij dit artikel bepaalde eisen voor een dergelijk systeem zijn vastgesteld.

               (3)

               Overwegende dat het werkdocument van de Commissie „Tenuitvoerlegging van de Euratom-veiligheidscontrole” (2) de eis bevat dat de Commissie een referentiekader vastlegt voor kwalitatief hoogstaande systemen voor boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal (Nuclear material accountancy and control — NMAC). In het werkdocument wordt ook gesteld dat tot de toezichtsactiviteiten van de Commissie ook de auditing van de NMAC-systemen van de nucleaire exploitanten behoort.

               (4)

               Overwegende dat de Europese associatie voor veiligheidscontrole en -ontwikkeling (Esarda) in 2007 een Handleiding voor goede praktijken voor systemen voor boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal heeft gepubliceerd waarin de elementen van het NMAC-systeem worden behandeld waarop een audit kan worden toegepast, alsmede mogelijke criteria om de kwaliteitsprestaties van elk van deze elementen te meten en te beoordelen,

         BEVEELT AAN:
   Deel 1 —   Doel en werkingssfeer
   In deze aanbeveling worden de referentiekenmerken beschreven van een NMAC-systeem van nucleaire exploitanten dat voldoet aan de wettelijke eisen van Verordening (Euratom) nr. 302/2005. Bepaalde in deze aanbeveling omschreven kenmerken zijn uitsluitend relevant voor faciliteiten met de desbetreffende activiteiten (3).
   Deel 2 —   Termen en definities

               1.

               „Insluiting” is een structureel kenmerk van een faciliteit, container of apparaat, gebruikt om de feitelijke integriteit van een bepaalde zone of een bepaald item (inclusief veiligheidscontroleapparatuur en -gegevens) vast te stellen en de continuïteit van de kennis betreffende deze zone of dit item in stand te houden door niet-waargenomen toegang tot of beweging van kerntechnisch of ander materiaal, dan wel interferentie met de ingesloten items te voorkomen. Voorbeelden zijn, de muren van een opslagruimte of een opslagbassin, voor het vervoer gebruikte vaten en opslagcontainers.

               2.

               Met „corrigerende actie” wordt bedoeld actie om de oorzaak van een waargenomen NMAC-discrepantie, -anomalie of een andere ongewenste situatie weg te nemen. Corrigerende actie wordt ondernomen om herhaling te voorkomen. Er bestaat een onderscheid tussen correctie en corrigerende actie.

               3.

               „Gegevensverwerking” is het verband tussen meetresultaten en materiaaltraceringsgegevens en de productie van allerlei op grond van de regelgeving vereiste rapporten, documenten ter ondersteuning van de Euratom-verificatie en interne werkdocumenten met betrekking tot de materiaaltracering door de faciliteit zelf.

               4.

               Met „inventariscontrole” door de nucleaire exploitant wordt een kwaliteitscontroleprogramma bedoeld dat gericht is op tijdige overeenstemming tussen de werkstaten (de genotuleerde gegevens of „records”) en de feitelijke situatie. Inventariscontrole omvat het oplossen van en rapporteren over vastgestelde discrepanties en het in overeenstemming brengen van werkstaten met andere plaatselijke en centrale boekhoudingen.

               5.

               De „lijst van geïnventariseerde items” (LII) is een volledige lijst van kerntechnisch materiaal (KTM) in een materiaalbalansgebied (MBG) of een gespecificeerde locatie in een MBG, die wordt geproduceerd via toepassing van een installatieprocedure. De lijst mag materiaal omvatten dat in batchvorm (als één partij) wordt behandeld. De lijst omvat de gegevens over de identificatie en locatie van de items of batches. De massawaarden en andere kenmerken van de items of batches moeten traceerbaar zijn.

               6.

               Een „materiaalbalanstest” is een methode om de materiaalbalanswaarde te bepalen. Rekening houdend met een gegronde raming van de meetonzekerheid bepaalt de balanstest of de materiaalbalans al dan niet aanvaardbaar is.

               7.

               Een „materiaalbalansdiscrepantie” is een materiaalbalanswaarde die de materiaalbalanstest niet doorstaat.

               8.

               Met „meting” wordt een activiteit bedoeld ter bepaling van de hoeveelheid en karakterisering van het in de boekhouding opgenomen kerntechnisch materiaal.

               9.

               Onder „boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal” (NMAC) vallen alle activiteiten in een nucleaire installatie op het gebied van de boekhouding van en controle op kerntechnisch materiaal, inclusief de bepaling en verwerking van gegevens en de rapportering daarover aan de Commissie.

               10.

               Een „NMAC-discrepantie” is een discrepantie tussen twee of meer NMAC-informatie-eenheden (bv. werkstaten) waarbij deze discrepantie, zelfs rekening houdend met aanvaardbare meetvariaties en een aanvaardbare raming van de onzekerheid, niet kan worden gerechtvaardigd. Onder NMAC-discrepanties vallen meetdiscrepanties, materiaalbalansdiscrepanties en discrepanties qua controle op kerntechnisch materiaal.

               11.

               Een „NMAC-anomalie” is een NMAC-discrepantie of een reeks discrepanties die consistent is met de afwezigheid of toename van een substantiële hoeveelheid kerntechnisch materiaal. Een NMAC-anomalie kan aan het licht komen bij onderzoek naar ongeacht welke NMAC-discrepantie.

               12.

               Met „discrepantie bij de controle op kerntechnisch materiaal” wordt een ontoereikende identificatie of locatie van kerntechnisch materiaal bedoeld.

               13.

               Met „tracering van kerntechnisch materiaal” wordt de documentatie betreffende de identificatie, de bewegingen, de locatie en de basiskenmerken van elk item van kerntechnisch materiaal in het MBG bedoeld. Tracering omvat met name werkstaten die de basis vormen voor nieuwe batchoperaties, nieuwe metingen, gegevens inzake expeditieverschillen en verklaringen betreffende categoriewijzigingen.

               14.

               Een „nucleaire exploitant” is een persoon of onderneming die een installatie voor de productie, scheiding, opwerking, opslag of een ander gebruik van grondstoffen of bijzondere splijtstoffen bouwt of exploiteert. De term wordt ook gebruikt ter verwijzing naar de organisatie die in laatste instantie belast is met NMAC-overeenstemming met Verordening (Euratom) nr. 302/2005.

               15.

               Een „prestatie-indicator” is een veelzeggende indicator met betrekking tot de resultaten van een individu, team, organisatie of actie.

               16.

               De „opstelling van de feitelijke inventaris” (OFI) is het proces om een volledige lijst van de items van kerntechnisch materiaal voor een MBG op te stellen als basis om de verificatie van de feitelijke inventaris door inspecteurs van de Commissie mogelijk te maken.

               17.

               Met „verificatie van de feitelijke inventaris” (VFI) wordt een inspectieactiviteit bedoeld waarbij de validiteit van de opstelling van de feitelijke inventaris door de exploitant wordt geverifieerd en de materiaalbalansperiode wordt afgesloten. Bij de VFI wordt uitgegaan van de door de exploitant opgestelde lijst van geïnventariseerde items (LII). De gegevens van de LII worden gecorreleerd met de rapporten betreffende de feitelijke inventaris.

               18.

               Met „kwaliteitscontrole” (KC) wordt de controle bedoeld die moet waarborgen dat volledig aan de kwaliteitseisen wordt voldaan.

               19.

               Met het „kwaliteitsbeheersysteem” worden de gecoördineerde activiteiten bedoeld om een organisatie qua kwaliteit te sturen en te controleren.

               20.

               „Kwaliteitsborging” (KB) is dat deel van het kwaliteitsbeheersysteem dat erop gericht is vertrouwen te bieden inzake de tenuitvoerlegging van de kwaliteitseisen.

               21.

               „Traceerbaarheid” houdt het vermogen in om het verleden, het gebruik of de plaats van het desbetreffende object te traceren.

         Deel 3 —   Het beheer van een NMAC-systeem
   Organisatie en verantwoordelijkheden

               1.

               De leidinggevende beheersinstanties zorgen ervoor dat de verantwoordelijkheden en desbetreffende bevoegdheden worden omschreven en dat daarover op passende wijze wordt gecommuniceerd binnen de organisatie. Er moet een beheerslid worden aangewezen dat, ongeacht andere verantwoordelijkheden, tot taak heeft de algemeen directeur er schriftelijk van te verzekeren dat het hele NMAC-systeem naar behoren functioneert.

               2.

               De beheerstaken en -verantwoordelijkheden moeten samen ook de organisatieprocedures en communicatieschema’s omvatten waarmee:

                           a)

                           informatie wordt verstrekt over de NMAC-prestaties, zowel hiërarchisch als in het geheel van de functionele bevoegdheidsgebieden;

                           b)

                           verantwoordelijkheden voor een verbetering van het NMAC-systeem worden toegewezen, als vereist overeenkomstig de criteria waarmee wordt bepaald dat verbetering vereist is;

                           c)

                           de NMAC-beheerder wordt geïnformeerd over NMAC-anomalieën;

                           d)

                           wordt gewaarborgd dat het bij de NMAC-activiteit betrokken personeel de nodige bevoegdheden heeft;

                           e)

                           een passend besef van de wettelijke verplichtingen met betrekking tot de veiligheidscontrole wordt gewaarborgd.

         Kwaliteitsbeheer en controle

               3.

               Tot de centrale taken behoren kwaliteitsborgings- en kwaliteitscontrolemaatregelen. De doelstellingen van deze maatregelen zijn onder meer:

                           a)

                           vermindering van de intrinsieke risico’s van menselijke fouten;

                           b)

                           waarborging van de correcte functionering van apparatuur en software;

                           c)

                           invoering van allerlei indicatoren die tot doel hebben ontoereikende prestaties aan de beheersinstanties te melden (prestatie-indicatoren);

                           d)

                           uitvoering van interne evaluaties om eventuele ontoereikende prestaties op te sporen;

                           e)

                           toepassing van mechanismen voor corrigerende actie bij ontoereikende prestaties.

         Deel 4 —   Meting en controle op metingen
   Meetprogramma

               1.

               Bij de uitvoering van metingen moet een programma worden vastgesteld om een voldoende nauwkeurige en precieze kwantificatie en karakterisering mogelijk te maken van het materiaal dat in de boekhouding moet worden opgenomen. De meetactiviteiten moeten zo worden uitgevoerd dat bij een eventueel onderzoek betreffende anomalieën de traceerbaarheid gewaarborgd is. Meetactiviteiten moeten de meting van materiaal omvatten, maar ook de procedures waarbij onderzocht materiaal geselecteerd wordt als representatief staal van een geheel en als representatief voor alle daarop volgende handelingen met betrekking tot een dergelijk staal (monsterneming, verzending en voorbereiding van het monster), alsook de vereiste gegevensbehandelingsprocedures. Het meetprogramma moet ook meetactiviteiten omvatten die controle op de metingen en kwaliteitsborging waarborgen.

         Eisen betreffende de boekhoudgegevens

               2.

               Om de adequaatheid van de meetgegevens te waarborgen, moet het volgende in acht worden genomen:

                           a)

                           validatie van de toegepaste meetmethoden;

                           b)

                           traceerbaarheid van de gemeten resultaten;

                           c)

                           nauwkeurigheid en precisie;

                           d)

                           bevestiging van elk meetresultaat door een bevoegd persoon;

                           e)

                           verzekering dat het monster representatief is voor het materiaal in kwestie.

               3.

               Wanneer de boekhoudgegevens gebaseerd zijn op berekeningen en niet op directe metingen, moeten de waarden worden gevalideerd, traceerbaar zijn en worden bevestigd. Diezelfde eisen gelden bij het tellen van items.

         Controle op metingen

               4.

               Er moet een meetcontroleprogramma worden ingesteld om de validiteit van de voor de boekhoudverklaringen gebruikte meetresultaten, inclusief de desbetreffende onzekerheden, te waarborgen.

               5.

               Het meetcontroleprogramma moet de volgende elementen omvatten:

                           a)

                           metingen waarmee wordt gecontroleerd of de relevante meetapparatuur naar behoren functioneert;

                           b)

                           waarborging dat de in de boekhouding opgenomen massawaarden vrij zijn van substantiële meetvertekeningen en dat de onzekerheid op de metingen naar behoren zijn geraamd;

                           c)

                           werkstaten met alle gegevens inzake het meetcontroleprogramma;

                           d)

                           beschrijving van de meetapparatuur en -methoden;

                           e)

                           goedkeuring van de meetprocedures.

         Deel 5 —   Tracering van kerntechnisch materiaal

               1.

               De tracering van kerntechnisch materiaal houdt in dat elke beweging en elke locatie van elk item kerntechnisch materiaal wordt opgetekend. Tracering houdt ook kennis in van de kenmerken van het kerntechnisch materiaal en van de insluiting ervan. Elke actie met betrekking tot kerntechnisch materiaal die betrekking heeft op de locatie, de identificatie, de aard en/of de hoeveelheid ervan, moet worden opgetekend. Met name houdt de tracering van kerntechnisch materiaal in dat alle werkstaten die de basis vormen voor re-batching, nieuwe metingen, expeditieverschillen en verklaringen betreffende categoriewijzingen worden bijgehouden.

         Identificatie

               2.

               Kerntechnisch materiaal moet, als dat praktisch mogelijk is, zijn ingesloten in containers die een unieke identificatie hebben. Wanneer kerntechnisch materiaal zich niet in een transporteerbare container bevindt, mag een goed afgelijnde proceslocatie beschouwd worden als zowel de identificatie van de „container” als de locatie van de container/het materiaal. Dit omvat materiaal in procesvaten of andere apparatuur. De identificatie van de containers moet permanent zijn en moet gemakkelijk kunnen worden afgelezen voor de controle van de inventaris. Als de identificatie van het item gewijzigd moet worden, moet het verband tussen de oude en de nieuwe identificatie worden opgetekend. Wanneer kerntechnisch materiaal zich in een of andere vorm van dubbele insluiting bevindt, moeten de aard en de kenmerken van het materiaal in elke container of locatie traceerbaar zijn via identificatiecontrole.

         Identificatie van de opslagplaats

               3.

               De plaatsen waar kerntechnisch materiaal kunnen worden opgeslagen moeten exact worden omschreven op een dergelijke wijze dat dit de basis kan vormen voor de vaststelling van bedoelde plaats en de overbrenging van het materiaal. Specifieke posities binnen de gebieden moeten zo nodig worden vermeld, als onderdeel van de specificatie van de exacte locatie. Uit de werkstaten betreffende de opslagcontrole moet blijken dat de identiteit van de inhoud van elke opslagplaats bekend is en dat de positie van elk geïdentificeerd item kan worden bepaald. De aard en kenmerken van het materiaal in een bepaalde opslagplaats moeten bekend zijn door identificatiecontrole of via andere middelen.

         Materiaaltracering bij de productie

               4.

               Wanneer kerntechnisch materiaal een proces ingaat (of in een nieuwe container wordt verpakt), moeten de geregistreerde productiegegevens een identificatie mogelijk maken van de items die als input in het proces (of bij de nieuwe verpakking) gebruikt zijn. Dit heeft tot doel de traceerbaarheid van de relevante nucleaire kenmerken van het procesmateriaal te waarborgen.
               In de geregistreerde productiegegevens moet de hoeveelheid materiaal, dat als input voor het proces of de herverpakking is gebruikt, worden gespecificeerd en, als reeds vermeld, moet de traceerbaarheid van de informatie betreffende de aard van het kerntechnisch materiaal gehandhaafd blijven.
               Wanneer nieuwe items of nieuwe pakketten kerntechnisch materiaal ontstaan als gevolg van processing of herverpakking, moeten de massawaarden en identiteiten van deze items worden vastgesteld en moet de identificatie ervan worden gekoppeld aan de relevante massaresultaten en de meetgeschiedenis.

         Inventariscontrole

               5.

               De inventariscontrole door de nucleaire exploitant heeft tot doel:

                           a)

                           te waarborgen dat elke overbrenging van kerntechnisch materiaal van opslagplaats naar procesgebied en vice versa wordt opgetekend (hoofdmeetpunten);

                           b)

                           op gezette tijden te verifiëren dat de voorraadgegevens in overeenstemming zijn met de gegevens betreffende de verplaatsing van de hoofdmeetpunten en de werkstaten betreffende opslagplaats en processing, en op gezette tijden te verifiëren dat de plaatselijke werkstaten in overeenstemming zijn met de centrale MBG-werkstaten;

                           c)

                           rekening te houden met de werkstaten van de inventariscontrolemetingen die de continuïteit waarborgen van de kennis betreffende de kerntechnischemateriaalinhoud van de relevante items;

                           d)

                           op gezette tijden de overeenstemming te controleren van de informatie betreffende het aanwezige materiaal en de feitelijke realiteit;

                           e)

                           waargenomen discrepanties te rapporteren en op te lossen en overeenstemming te verwezenlijken met andere plaatselijke en centrale boekhoudgegevens.

                     Bij een overbrenging van kerntechnisch materiaal die geen overbrenging is van een ingesloten item, moet de hoeveelheid overgebracht materiaal worden gemeten.

         Beheer van discrepanties

               6.

               De nucleaire installatie moet een aanpak hebben om NMAC-discrepanties op te sporen en te onderzoeken en de afhandeling van de desbetreffende problemen te documenteren. Die aanpak moet inhouden dat:

                           a)

                           voor elk discrepantietype de te nemen onderzoeksmaatregelen worden aangegeven, alsook de voorwaarden waaronder in elke situatie de discrepantie kan worden opgelost. De te nemen maatregelen omvatten maatregelen met betrekking tot de verantwoordelijkheden van het personeel en de te gebruiken aanvullende gegevens;

                           b)

                           de werkstaten naar behoren worden gecorrigeerd en overeenkomstig de regels wordt gerapporteerd wanneer een discrepantie is opgelost;

                           c)

                           wordt opgetekend wanneer een discrepantie onopgelost blijft en welke actie zal worden ondernomen om het probleem op te lossen.

         Beheer van anomalieën

               7.

               De nucleaire installatie moet een aanpak hebben om de rapporteringsverplichtingen overeenkomstig de artikelen 6 en 14 (Bijzondere rapporten) van Verordening (Euratom) nr. 302/2005 in acht te nemen. Afgezien van de rapportering over het beheer van de discrepanties, als omschreven in punt 6 van deel 5 van deze aanbeveling, moet deze aanpak het volgende omvatten:

                           a)

                           erkenning van, onderzoek naar en documentering van de behandeling van NMAC-anomalieën als bedoeld in artikel 15, onder a), van Verordening (Euratom) nr. 302/2005. Dergelijk NMAC-onderzoek moet tot doel hebben tijdig het boekhoudkundige bewijs vast te stellen dat aantoont dat alle materiaal in de boekhouding is opgenomen;

                           b)

                           erkenning van, onderzoek naar en documentering van de behandeling van andere situaties als bedoeld in artikel 15, onder b), van Verordening (Euratom) nr. 302/2005;

                           c)

                           vaststelling van de persoonlijke verantwoordelijkheden en van de vorm van de interne communicatie die vereist is wanneer actie in gevallen als bedoeld in artikel 15, onder a) of b), van Verordening (Euratom) nr. 302/2005 moet worden ondernomen. In bedoelde aanpak moeten ook de mechanismen worden omschreven waarmee het personeel de Commissie over de anomalie zal inlichten;

                           d)

                           een afbakening van de verantwoordelijkheden van het personeel en de bevoegdheden voor het verstrekken van de „bijzonderheden of toelichtingen” als vereist overeenkomstig artikel 14 van Verordening (Euratom) nr. 302/2005.

         Deel 6 —   Gegevensverwerking en -controle

               1.

               Er moet een gegevensverwerkingssysteem worden geïnstalleerd dat het mogelijk maakt:

                           a)

                           alle gegevens voor een goede functionering van het NMAC-systeem op veilige en beveiligde wijze op te slaan;

                           b)

                           de krachtens Verordening (Euratom) nr. 302/2005 vereiste verklaringen (rapporten over inventariswijzigingen, materiaalbalansrapporten, feitelijke inventarislijsten, bijzondere rapporten, voorafgaande kennisgevingen) op te stellen;

                           c)

                           (indien nodig) standaardafwijkingen inzake de materiaalbalans voor materiaalbalanstests te leveren;

                           d)

                           verscheidene soorten documenten met betrekking tot de inventariswijziging, zoals verzendingsdocumentatie, te produceren;

                           e)

                           werkdocumenten inzake routine-inventariscontroles op te stellen;

                           f)

                           werkdocumenten inzake de OFI op te stellen;

                           g)

                           een lijst van geïnventariseerde items (LII), resulterend uit de OFI en gebruikt gedurende de VFI of een andere verificatie, samen te stellen.

               2.

               Er moeten gegevensverwerkingprocedures worden vastgesteld om gegevens te corrigeren en correctieverklaringen op te stellen bij elke situatie waarin een discrepantie is waargenomen. Bij een dergelijke correctieprocedure moet de traceerbaarheid gehandhaafd blijven. Kwaliteitscontrole- en kwaliteitsborgingsmaatregelen moeten de volledigheid en correctheid van het gegevensverwerkingssysteem waarborgen.

               3.

               De gegevensverwerkingscapaciteit moet het mogelijk maken:

                           a)

                           inventarislijsten op te stellen die een inventariscontrole door de exploitant mogelijk maken;

                           b)

                           inventarislijsten op te stellen die alle informatie leveren waarbij discrepanties tussen de in de werkstaten genoemde locaties en de reële fysieke locatie kunnen worden opgemerkt;

                           c)

                           op gezette tijden de plaatselijke werkstaten en de centrale MBG-werkstaten met elkaar in overeenstemming te brengen wanneer de boekhouding van zich in een proces bevindend kerntechnisch materiaal een gescheiden opberging van dergelijke werkstaten vereist;

                           d)

                           correcties aan te brengen na onderzoek naar discrepanties ten behoeve van inventariscontrole en het in overeenstemming brengen van de database;

                           e)

                           de resultaten van de inventariscontrole en het in overeenstemming brengen van de database te documenteren, inclusief documentering van discrepanties die zijn vastgesteld bij de opstelling van prestatie-indicatoren.

               4.

               De procedures voor de gegevensverwerkingsactiviteiten moeten de NMAC-systeembeheerder voorzien van aanvullende informatie. Die moet informatie omvatten betreffende de personeelsleden die de uitvoering van alle software initiëren, de identificatie van de betrokken toepassingsprogramma’s en de identificatie van de locatie van de gebruikte gegevensinputs en van de gecreëerde gegevensoutputs. Bedoelde procedures moeten het ook mogelijk maken elke uitvoering van toepassingssoftware of toegang tot werkstaten en gegevens, die niet in overeenstemming is met het vastgestelde gegevensverwerkingsbeleid, te detecteren.

         Traceerbaarheid

               5.

               Het gegevensverwerkingssysteem moet de bij Verordening (Euratom) nr. 302/2005 vereiste informatie kunnen produceren en de traceerbaarheid in verband met alle verstrekte informatie waarborgen. Het moet mogelijk zijn elke informatie of alle gegevens te identificeren die vereist is/zijn om de discrepanties en anomalieën op te lossen overeenkomstig de eisen van Verordening (Euratom) nr. 302/2005.

         Deel 7 —   Materiaalboekhouding
   Ontvangsten en verzendingen

               1.

               De nucleaire exploitanten moeten ontvangstprocedures hanteren die het volgende omvatten:

                           a)

                           controle van de verzendingsinformatie (volledigheid, samenhang);

                           b)

                           controle van de aard, identificatie en integriteit van de transportcontainer en de insluiting, alsook initiële controle van de aard van het kerntechnisch materiaal (wanneer passend);

                           c)

                           invoering van het ontvangen materiaal in de boekhouding;

                           d)

                           opsporing en behandeling van expeditieverschillen;

                           e)

                           corrigerende acties in het geval van discrepanties;

                           f)

                           optekening van gegevens waarbij de traceerbaarheid wordt gewaarborgd;

                           g)

                           waarborging van de inachtneming van de verplichtingen van de artikelen 21 en 22 van Verordening (Euratom) nr. 302/2005.

               2.

               De nucleaire exploitanten moeten verzendingsprocedures hanteren die het volgende omvatten:

                           a)

                           de inhoud van de aan de ontvanger toegezonden informatie;

                           b)

                           de wijze waarop de boekhouding moet worden geactualiseerd;

                           c)

                           de corrigerende acties en passende reacties op door de ontvanger gedetecteerde discrepanties;

                           d)

                           de voorbereiding en uitvoering van het verzendingsproces;

                           e)

                           het bijhouden van gegevens op een wijze die de traceerbaarheid waarborgt;

                           f)

                           de vereiste activiteiten om de inachtneming van de verplichtingen van de artikelen 21 en 22 van Verordening (Euratom) nr. 302/2005 te waarborgen.

         Opstelling van de feitelijke inventaris (OFI)

               3.

               Elk kalenderjaar moet een feitelijke inventaris van elk MBG worden opgesteld, waarbij de periode tussen twee opeenvolgende opstellingen van de feitelijke inventaris niet langer mag zijn dan 14 maanden. De OFI-procedures moeten de procedures omvatten voor de rapportering aan de Commissie en moeten de opstelling omvatten van een lijst van geïnventariseerde items ten behoeve van de verificatie van de feitelijke inventaris (VFI). De nucleaire exploitanten moeten bij de vaststelling van de OFI-procedures rekening houden met de volgende behoeften:

                           a)

                           omschrijving van OFI-werkmethoden en -verantwoordelijkheden voor elke opslag- en proceszone;

                           b)

                           vaststelling van een betrouwbare itemlijst van alle materiaal in elke locatie van het MBG. Dergelijke procedures moeten zo zijn ontworpen dat geen materiaal over het hoofd kan worden gezien;

                           c)

                           over de uitvoering van de opstelling van de feitelijke inventaris moet een verslag worden opgesteld;

                           d)

                           als er OFI-activiteiten zijn die fysieke controles inhouden (tag-checks of metingen), moeten de procedures regels omvatten om de vereiste correcties aan de in de gegevensverwerkingssystemen opgenomen informatie te omschrijven (wanneer er discrepanties worden gedetecteerd), alsook regels om die correcties aan de gegevensverwerkingsafdeling toe te zenden;

                           e)

                           de lijst van geïnventariseerde items van het MBG die aan de inspecteurs van de Commissie wordt gepresenteerd als basis voor de VFI moet, alvorens hij wordt overhandigd, voor authentiek worden verklaard door de handtekening van een bevoegd persoon;

                           f)

                           bij een OFI-aanpak voor een opslagzone, waarbij uitsluitend wordt gesteund op overbrengingsrapporten, moet de geloofwaardigheid van de aanpak worden versterkt door het volgende:

                                       i)

                                       KC- en KB-bepalingen voor de opstelling van overbrengingsrapporten;

                                       ii)

                                       KC- en KB-maatregelen om een betrouwbare documentatie betreffende de opslagplaatsen mogelijk te maken;

                                       iii)

                                       routinerapportering over het feit dat deze KB- en KC-bepalingen en maatregelen zijn uitgevoerd;

                                       iv)

                                       waarborging van de materiaalintegriteit gedurende de aanwezigheid in de opslagzone;

                                       v)

                                       onafhankelijke bevestiging dat de overbrengingsrapporten volledig zijn.

               4.

               De lijst van geïnventariseerde items moet ten behoeve van de formele verificatie voor elk item het volgende omvatten:

                           a)

                           plaats en positie binnen de opslagzone;

                           b)

                           containertype en aard van de container (wanneer relevant);

                           c)

                           materiaaltype;

                           d)

                           massa van het kerntechnisch materiaal per item (bruto, tarra en netto);

                           e)

                           verrijkingsgraad van uraan;

                           f)

                           isotopische samenstelling van plutonium (wanneer beschikbaar).

                     De lijst van geïnventariseerde items moet boekingen omvatten van materiaal dat moeilijk te meten is, hetzij door zijn locatie (insluiting in procesvat) of omdat het zich in een vorm bevindt die ongeschikt is voor metingen. In dergelijke gevallen moet de exploitant een geraamd massa-interval voor elk item opgeven en moet de traceerbaarheid ervoor zorgen dat er een link is naar de gegevens die voor die raming zijn gebruikt. Bij massaramingen voor materiaal dat ontoegankelijk is of zich in procesvaten bevindt, moet de locatie van het materiaal worden vermeld. De massawaarden voor gemeten afgeschreven materiaal, accidentele verliezen en overbrengingen naar afvalzones moeten een traceerbare geschiedenis hebben.

         Materiaalbalanstests

               5.

               In een MBG waarbij processing of hernieuwde meting betrokken is, moet de materiaalbalans die van een OFI is afgeleid, en moeten de materiaalbalansen van het procesgebied die deel uitmaken van een inventariscontroleaanpak, worden getest voordat ze worden aanvaard, waarbij materiaalbalansstandaardafwijkingen worden gebruikt die rekening houden met gerechtvaardigde meetonzekerheden en in het geval van geraamde hoeveelheden, met de proces- en meetonzekerheid. Dergelijke tests moeten een geïntegreerd onderdeel zijn van het KB-systeem.
               Bij de procedures voor een balanstest moet rekening worden gehouden met het volgende:

                           a)

                           de ter berekening van de standaardafwijking van een materiaalbalanstest gebruikte software moet onder de kwaliteitsaanpak voor software en het gebruik daarvan vallen;

                           b)

                           gegevens betreffende de boekhouding en de meetmethoden die gebruikt worden ter berekening van de standaardafwijking van een materiaalbalans moeten onder de kwaliteitsaanpak voor gegevens en het gebruik daarvan vallen;

                           c)

                           de algoritmen die worden gebruikt om de standaardafwijking te berekenen, moeten in een technisch document worden beschreven;

                           d)

                           de methode moet materiaalbalansstandaardafwijkingen produceren die op correcte wijze de procespatronen gedurende het balansinterval weergeven en die tevens op correcte wijze de meetgeschiedenis (of de ramingsmethode) weergeven van de massawaarden die gebruikt zijn om de materiaalbalans te berekenen;

                           e)

                           wanneer ramingen betreffende zich in een proces bevindend materiaal gebaseerd zijn op historische informatie of op een of andere modellering, moet de ramingsmethode en de methode ter bepaling van de onzekerheid in een technisch document worden beschreven;

                           f)

                           de werkprocedures voor materiaalbalanstests, de handleiding voor de softwaregebruiker, de beschrijving van de software en de documenten betreffende de technische methode moeten zodanig zijn opgesteld dat de volledigheid en wederzijdse consistentie ervan kunnen worden gecontroleerd.

      Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.
      Gedaan te Brussel, 11 februari 2009.

            Voor de Commissie

         Andris PIEBALGS

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 54 van 28.2.2005, blz. 1.

      (2)  SEC(2007) 293.

      (3)  De verwijzingen naar gegevens en materiaalbalanstests zijn irrelevant in een itemfaciliteit die geen meting inhoudt.


Avis juridique important

|

E1995C0608(01)

AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA van 17 maart 1995 betreffende een in 1995 uit te voeren gecoördineerd programma inzake de officiële controle op levensmiddelen

Publicatieblad Nr. L 125 van 08/06/1995 blz. 0026 - 0027

AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA van 17 maart 1995 betreffende een in 1995 uit te voeren gecoördineerd programma inzake de officiële controle op levensmiddelen DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, inzonderheid op artikel 109 en protocol 1,Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, inzonderheid op artikel 5, lid 2, onder b), en Protocol 1,Gelet op het in hoofdstuk XII, punt 50, van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte bedoelde besluit (Richtlijn 89/397/EEG van de Raad van 14 juni 1989 inzake de officiële controle op levensmiddelen (1)), inzonderheid op artikel 14, lid 3,Overwegende dat, voor een goede werking van de Europese Economische Ruimte, de nodige regelingen moeten worden getroffen voor het opzetten in de EER van gecoördineerde programma's voor de controle van levensmiddelen;Overwegende dat de EVA-Staten op 17 november 1994 zijn geraadpleegd in het kader van het Comité voor levensmiddelen van de EVA, dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bijstaat;Overwegende dat in het kader van die programma's niet alleen moet worden nagegaan of de krachtens de EER-Overeenkomst geldende wetgeving wordt nageleefd, maar eveneens moet worden gecontroleerd of de levensmiddelen geschikt zijn voor consumptie;Overwegende dat door de gelijktijdige tenuitvoerlegging van nationale programma's en gecoördineerde programma's ervaring kan worden opgedaan die thans nog in grote mate ontbreekt,HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING AANGENOMEN:1. Aan de EVA-Staten wordt aanbevolen in 1995 monsters te nemen van de volgende produkten en onderzoek te verrichten met betrekking tot de aangegeven parameters:1. het vervalsen van oploskoffie met niet van koffiebonen afkomstig materiaal;2. Listeria monocytogenes, Escherichia coli en Aeromonas in gekoelde salades en toebereide rauwkost;3. beweringen over de botanische en geografische herkomst van honing die in de EER is geproduceerd of uit derde landen is ingevoerd;4. de temperatuur van diepvrieslevensmiddelen die in de detailhandel worden verkocht.2. Op grond van artikel 14, lid 3, van Richtlijn 89/397/EEG wordt aan de EVA-Staten aanbevolen een gecoördineerd controleprogramma uit te voeren. De onderwerpen zijn met de EVA-Staten besproken en de gekozen onderwerpen betreffen zowel de bescherming van de volksgezondheid en de belangen van de consument, als een eerlijk handelsverkeer.3. Indien nodig wordt voor elk onderwerp een analysemethode voorgesteld. Voor de bemonstering zijn geen uniforme percentages vastgesteld. Het aantal te nemen monsters moet voldoende hoog zijn om een overzicht te krijgen van de markt voor de betrokken levensmiddelen in elke EVA-Staat.4. Het aantal monsters en de analysemethoden moeten worden vermeld of kort beschreven in het verslagformulier volgens het vastgestelde model.I. Vervalsing van oploskoffie Oploskoffie wordt soms vervalst met niet van koffiebonen afkomstig materiaal van de koffieplant, bij voorbeeld schillen, vliezen, stengels en stelen, of met maltodextrinen. Dat is niet in overeenstemming met het in hoofdstuk XII, punt 14, van bijlage II bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit (Richtlijn 77/436/EEG van de Raad (2)).II. Listeria monocytogenes, Escherichia coli en Aeromonas in gekoelde salades en toebereide rauwkost Uit epidemiologisch onderzoek is gebleken dat soms listeriose voorkomt na consumptie van rauwe groenten, en in verschillende wetenschappelijke publikaties wordt gewezen op de mogelijke besmetting van deze produkten met Escherichia coli, Listeria monocytogenes en Aeromonas spp.III. Beweringen over de botanische en geografische herkomst van honing die in de EER is geproduceerd of uit derde landen is ingevoerd De laatste tijd is er op de honingmarkt in de EER een scherpe concurrentie ontstaan en op grond van onderzoek wordt vermoed dat er valse beweringen worden gedaan over zowel de botanische herkomst van het produkt, als het gebied waaruit de honing afkomstig is.IV. De temperatuur van diepvrieslevensmiddelen die in de detailhandel worden verkocht Aangezien voor bederfbare levensmiddelen een verband bestaat tussen de houdbaarheid en de opslagtemperatuur, lijkt het wenselijk dat de temperatuur van diepvrieslevensmiddelen wordt bewaakt, vooral wanneer bij de goederenbehandeling de uiterste zorgvuldigheid vereist is.Gedaan te Brussel, 17 maart 1995.Voor de ToezichthoudendeAutoriteit van de EVADe VoorzitterKnut ALMESTAD(1) PB nr. L 186 van 30. 6. 1989, blz. 23.(2) PB nr. L 172 van 12. 7. 1977, blz. 20.