title: Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 2 december 2009 betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij

text:
               13.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/12

         AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
   van 2 december 2009
   betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij
   2011/C 302/05
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA (1),
   GELET OP de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2),
   GELET OP de Overeenkomst tussen de EVA-staten inzake de invoering van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b),
   GELET OP het in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (3) (Kaderrichtlijn) zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij, en met name artikel 19, lid 1, daarvan,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Volgens het nieuwe regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten dienen nationale regelgevende instanties bij te dragen tot de ontwikkeling van de interne markt door op transparante wijze met elkaar en met de Autoriteit samen te werken om te zorgen voor de ontwikkeling van een consistente regelgevingspraktijk en voor de consistente toepassing van de richtlijnen die het nieuwe regelgevingskader vormen.

               (2)

               Om ervoor te zorgen dat op nationaal niveau genomen besluiten geen nadelige gevolgen hebben voor de interne markt of de met het regelgevingskader nagestreefde doelstellingen, dienen de nationale regelgevende instanties de in artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde ontwerp-besluiten ter kennis te brengen van de Autoriteit en van andere nationale regelgevende instanties.

               (3)

               Als aanvullend vereiste geldt dat nationale regelgevende instanties van de Autoriteit toestemming moeten krijgen voor de verplichtingen als bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van het besluit bedoeld in punt 5cj van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (4) (de Toegangsrichtlijn), zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij, hetgeen een afzonderlijke procedure is.

               (4)

               De Autoriteit zal nationale reguleringsinstanties, indien zij zulks verzoeken, de gelegenheid bieden elke ontwerp-maatregel te bespreken vóór de formele kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/19/EG (de Toegangsrichtlijn). Wanneer overeenkomstig artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) de Autoriteit de nationale regelgevende instantie heeft meegedeeld dat zij van oordeel is dat de ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of ernstige twijfels heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht, moet de betrokken nationale regelgevende instantie tijdig de gelegenheid krijgen haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van de door de Autoriteit ter sprake gebrachte punten.

               (5)

               Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) stelt bepaalde tijdslimieten vast voor de behandeling van kennisgevingen onder artikel 7.

               (6)

               Om de doeltreffendheid van de samenwerking en van het in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde raadplegingsmechanisme te garanderen en om rechtszekerheid te bieden, werden voor de voornaamste procedurele aspecten van op grond van artikel 7 gedane kennisgevingen duidelijke regels opgesteld in de Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlĳn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelĳk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (5). De Aanbeveling van 14 juli 2004 dient te worden vervangen door deze aanbeveling om de kennisgevingsprocedure verder te vereenvoudigen en te verbeteren, en een geharmoniseerde toepassing van het regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten in de gehele Europese Economische Ruimte te waarborgen.

               (7)

               Om de nationale regelgevende instanties meer richtsnoeren te geven over de inhoud van ontwerp-maatregelen en te zorgen voor meer rechtszekerheid met betrekking tot de volledigheid van de kennisgeving, moet bepaalde informatie worden verstrekt over wat een ontwerp-maatregel moet bevatten zodat deze naar behoren kan worden beoordeeld.

               (8)

               Er moet rekening worden gehouden met de behoefte om enerzijds te zorgen voor een effectieve beoordeling en anderzijds de administratie zo veel mogelijk te vereenvoudigen. In dit opzicht mag het kennisgevingsmechanisme dus geen onnodige administratieve last betekenen voor de nationale regelgevende instanties. Voorts zou het dienstig zijn de procedurele regelingen in het kader van artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (de Toegangsrichtlijn) te verduidelijken.

               (9)

               Om het onderzoek van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te vereenvoudigen en de procedure sneller te laten verlopen, dienen de nationale regelgevende instanties hun kennisgeving in een standaardformaat op te stellen.

               (10)

               De EVA-Staten, overeenkomstsluitende partijen bij de EER-Overeenkomst, zijn overeengekomen dat het Engels zal worden gebruikt als werktaal voor alle communicatie tussen de EVA-Staten en de Autoriteit. Dit doet geen afbreuk aan het recht van particulieren en ondernemingen om overeenkomstig de EER-Overeenkomst documenten in een van de EER-talen in te dienen.

               (11)

               Om de efficiëntie van het kennisgevingsmechanisme te verbeteren, de rechtszekerheid voor nationale regelgevende instanties en marktspelers te verhogen en te zorgen voor tijdige tenuitvoerlegging van regelgevende maatregelen, is het wenselijk dat de kennisgeving van een nationale regelgevende instantie inzake een marktanalyse ook de door de nationale regelgevende instanties voorgestelde verplichtingen voor de aan het licht gebrachte markttekortkomingen bevat. Als de ontwerp-maatregel betrekking heeft op een markt waar mededinging geldt en als er voor die markt al verplichtingen bestaan, dan dient de kennisgeving ook de voorstellen voor het intrekken van die verplichtingen te bevatten.

               (12)

               Voor bepaalde categorieën van ontwerp-maatregelen wordt in het algemeen een beknopt kennisgevingsformulier gebruikt om de administratieve last voor nationale regelgevende instanties en de Autoriteit te beperken. Kennisgeving van deze categorieën door middel van een standaardkennisgevingsprocedure blijft evenwel mogelijk.

               (13)

               Als een nationale regelgevende instantie regelgevende verplichtingen wil intrekken met betrekking tot markten die niet opgenomen zijn in de Aanbeveling van de Autoriteit van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronischecommunicatiesector die aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen (6), moet de kennisgeving van een dergelijke ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

               (14)

               Als een nationale regelgevende instantie een doorlichting uitvoert van een markt die in een vorige doorlichting effectief concurrerend is gebleken, en deze markt opnieuw concurrerend wordt bevonden, moet de kennisgeving gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

               (15)

               Nationale regelgevende instanties brengen vaak wijzigingen aan in de technische details van de opgelegde verplichtingen, om rekening te houden met veranderingen in de economische indicatoren (zoals materiaal, werk, kapitaalkosten, huurtarieven voor eigendommen, enz.), of om voorspellingen of veronderstellingen te actualiseren. Voor veranderingen aan of updates van details die de aard of de algemene draagwijdte van de verplichtingen niet wijzigen (bv. verlenging van de verslagleggingsverplichting, details over verplichte verzekeringen, bedragen van boetes of leveringstijden), dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt. Alleen voor inhoudelijke wijzigingen van de aard of de draagwijdte van de verplichtingen die een merkbare invloed hebben op de markt (zoals prijsniveaus, wijzigingen van de methodes voor de berekening van kosten of prijzen, vastleggen van termijnen („glide paths”)), dient de standaardkennisgevingsprocedure te worden gebruikt.

               (16)

               Wanneer de nationale regelgevende instanties voor bepaalde markten (in het bijzonder gespreksafgiftemarkten) tot dezelfde conclusie komen als in een eerdere doorlichting en verplichtingen wensen op te leggen aan andere exploitanten (bv. nieuwkomers) met een soortgelijke klantenbasis of omzet als de bij de eerdere doorlichting bedoelde exploitanten en die verplichtingen inhoudelijk niet verschillen van de reeds ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen, dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt.

               (17)

               Een ontwerp-maatregel die ter kennis wordt gebracht door middel van een beknopt kennisgevingsformulier, zal in principe niet leiden tot opmerkingen van de Commissie aan de nationale regelgevende instanties overeenkomstig artikel 7, lid 3 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).

               (18)

               Teneinde de transparantie van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te verhogen en de uitwisseling van informatie over een maatregel tussen nationale regelgevende instanties te vergemakkelijken, moeten zowel het standaard als het beknopte kennisgevingsformulier een korte beschrijving behelzen van de belangrijkste elementen van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel.

               (19)

               De bij Beschikking 2002/627/EG van de Commissie (7) opgerichte Europese Groep van regelgevende instanties voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten heeft de behoefte aan dergelijke regelingen erkend.

               (20)

               Om aan de doelstellingen van artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) te voldoen, en met name te zorgen voor een consistente regelgevingspraktijk en een consistente toepassing van die Richtlijn, is het essentieel dat het in artikel 7 bedoelde kennisgevingsmechanisme correct wordt nageleefd.

               (21)

               Met het oog op een consistente toepassing van de nieuwe regelgeving in de gehele EER en om de voordelen van de samenwerking tussen de nationale reguleringsinstanties geheel te kunnen benutten, is de informatiedoorstroming tussen de EVA en de EG-pijler van de EVA van essentieel belang. Een specifieke, met het oog hierop in Besluit nr. 11/2004 van het Gemend Comité van de EER opgenomen aanpassing van artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) luidt als volgt: „De informatie-uitwisseling tussen de nationale regelgevende instanties van de EVA-Staten, enerzijds,en de nationale regelgevende instanties van de EG-lidstaten, anderzijds, loopt via de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en de Commissie”.

               (22)

               Het Comité voor communicatie van de EVA heeft zijn advies uitgebracht overeenkomstig artikel 22, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn),

         BEVEELT AAN:

               1.

               Termen omschreven in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en in de specifieke richtlijnen hebben in deze aanbeveling dezelfde betekenis. Daarnaast wordt verstaan onder:

                           a)

                           „Aanbeveling betreffende relevante markten”: de Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen (8) en alle daaropvolgende aanbevelingen betreffende relevante markten;

                           b)

                           „kennisgeving”: de kennisgeving van een nationale regelgevende instantie aan de Autoriteit van een ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of een verzoek overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), vergezeld van het standaardkennisgevingsformulier of het beknopte kennisgevingsformulier als vastgelegd in de onderhavige aanbeveling (Bijlage I en Bijlage II).

               2.

               Kennisgevingen geschieden uitsluitend via een elektronisch systeem dat door de Autoriteit wordt beheerd.
               Bij e-mail gezonden documenten worden verondersteld te zijn ontvangen door de geadresseerde op de dag dat zij zijn verzonden.
               Kennisgevingen worden geregistreerd in de volgorde waarin zij worden ontvangen.

               3.

               Kennisgevingen gaan in op de datum dat zij door de Autoriteit worden geregistreerd („datum van registratie”). De datum van registratie is de datum waarop een volledige kennisgeving door de Autoriteit is ontvangen.
               Op de website van de Autoriteit en via elektronische middelen zullen de nationale regelgevende instanties in kennis worden gesteld van de datum van registratie van de kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en alle eventuele bijgevoegde documenten.

               4.

               Ontwerpen van nationale maatregelen moeten samen met de argumenten waarop de maatregel is gebaseerd, het standaardkennisgevingsformulier (bijlage I) en het beknopte kennisgevingsformulier (bijlage II) in het Engels worden opgesteld.

               5.

               Ontwerp-maatregelen waarvan de nationale regelgevende instanties kennisgeving doen, moeten vergezeld gaan van de documentatie die de Autoriteit nodig heeft om haar taken uit te voeren. Voor ontwerp-maatregelen die vallen onder punt 6 en waarvan kennisgeving wordt gedaan via het beknopte kennisgevingsformulier, heeft de Autoriteit in principe geen aanvullende documentatie nodig om haar taken uit te voeren.
               Ontwerp-maatregelen moeten met redenen worden omkleed.

               6.

               De volgende ontwerp-maatregelen moeten aan de Autoriteit ter beschikking worden gesteld via het in Bijlage II opgenomen beknopte kennisgevingsformulier:

                           a)

                           ontwerp-maatregelen betreffende markten die uit de aanbeveling betreffende relevante markten zijn verwijderd of er voorheen niet in werden vermeld, en die ofwel door de nationale regelgevende instantie concurrerend worden bevonden, ofwel volgens de nationale regelgevende instantie niet langer voldoen aan de drie criteria uit punt 2 van de aanbeveling betreffende relevante markten die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen;

                           b)

                           ontwerp-maatregelen betreffende markten die, hoewel zij zijn opgenomen in de van kracht zijnde aanbeveling, in een eerdere marktdoorlichting concurrerend zijn bevonden en nog steeds concurrerend zijn;

                           c)

                           ontwerp-maatregelen die de technische details van eerder opgelegde regelgevende verplichtingen wijzigen en geen merkbare invloed hebben op de markt (bv. jaarlijkse updates van de kosten en ramingen van berekeningsmodellen, verslagleggingstermijnen, leveringstermijnen); alsmede

                           d)

                           ontwerp-maatregelen betreffende een markt waarvan de analyse reeds ter kennis werd gebracht met betrekking tot andere ondernemingen, en waarvoor de nationale regelgevende instanties soortgelijke verplichtingen opleggen aan andere ondernemingen zonder de in de eerdere kennisgeving toegepaste principes wezenlijk te wijzigen.

               7.

               De Autoriteit, in nauwe samenwerking met de nationale regelgevende instanties, oefent toezicht uit op de praktische gevolgen van de beknopte kennisgevingsprocedure, om indien nodig verdere aanpassingen door te voeren of categorieën van ontwerp-maatregelen toe te voegen waarvoor de beknopte kennisgevingsprocedure dient te worden gebruikt.

               8.

               Ontwerp-maatregelen die niet onder punt 6 vallen, moeten aan de Autoriteit worden meegedeeld via het in bijlage I opgenomen standaardkennisgevingsformulier. De aldus ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen moeten, waar van toepassing, de volgende elementen bevatten:

                           a)

                           de relevante producten- of dienstenmarkt, meer bepaald een beschrijving van de producten en diensten die al dan niet behoorden tot de desbetreffende markt op basis van de substitueerbaarheid van vraag en aanbod;

                           b)

                           de relevante geografische markt, met een beredeneerde analyse van de mededingingsvoorwaarden op basis van de substitueerbaarheid van vraag en aanbod;

                           c)

                           de belangrijkste op de relevante markt actieve ondernemingen;

                           d)

                           de resultaten van de analyse van de relevante markt, met name de bevindingen ten aanzien van het al dan niet aanwezig zijn van daadwerkelijke mededinging, alsmede de redenen daarvoor. Daartoe moet de ontwerp-maatregel een analyse van de marktaandelen van de verschillende ondernemingen bevatten, alsmede waar nodig een verwijzing naar andere relevante criteria, zoals toetredingsbelemmeringen, schaal- en toepassingsvoordelen, verticale integratie, controle over niet gemakkelijk te dupliceren infrastructuur, technologische voordelen of superioriteit, geen of lage kopersmacht die een tegenwicht kan vormen, gemakkelijke of bevoorrechte toegang tot kapitaalmarkten/financiële middelen, totale omvang van de onderneming, product-/dienstendiversificatie, sterk ontwikkeld distributie- en verkoopnetwerk, ontbreken van potentiële mededinging en belemmeringen voor expansie;

                           e)

                           voor zover toepasselijk, de ondernemingen die moeten worden aangewezen als ondernemingen die, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezitten in de zin van artikel 14 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en de argumenten, bewijsstukken en andere relevante feitelijke informatie die dergelijke aanwijzing staven;

                           f)

                           de resultaten van de voorafgaande openbare raadpleging die door de nationale regelgevende instantie is uitgevoerd;

                           g)

                           het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden;

                           h)

                           elementen waaruit blijkt dat op het tijdstip van de kennisgeving aan de Autoriteit de nodige maatregelen genomen zijn om nationale reguleringsinstanties in alle overige EVA-EER-Staten in kennis te stellen van de ontwerp-maatregel, voor zover een dergelijke kennisgeving niet tot stand wordt gebracht door het elektronische systeem dat door de Autoriteit wordt beheerd;

                           i)

                           in het geval van een kennisgeving van ontwerp-maatregelen die onder het toepassingsbereik van de artikelen 5 of 8 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) of artikel 16 van het in punt 5cm van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (9) (Universeledienstrichtlijn), zoals aangepast bij Protocol 1, vallen, de specifieke reguleringsverplichting(en) die wordt (worden) voorgesteld om het gebrek aan daadwerkelijke mededinging op de betrokken relevante markt aan te pakken of, ingeval gebleken is dat er op een relevante markt sprake is van een daadwerkelijke mededinging en dergelijke verplichtingen in verband daarmee al zijn opgelegd, de maatregelen die worden voorgesteld om die verplichtingen in te trekken.

               9.

               Wanneer een ontwerp-maatregel, met het oog op de marktanalyse, een relevante markt afbakent welke verschilt van die in de aanbeveling betreffende relevante markten, dienen nationale regelgevende instanties voldoende argumenten te geven wat betreft de criteria die werden gehanteerd voor een dergelijke marktomschrijving.

               10.

               Kennisgevingen die overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) plaatsvinden, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom andere verplichtingen dan bedoeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) moeten worden opgelegd aan exploitanten met aanmerkelijke marktmacht.

               11.

               Kennisgevingen die onder de toepassing van artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) vallen, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom de voorgenomen ontwerp-maatregelen zijn vereist om internationale verbintenissen na te komen.

               12.

               Kennisgevingen aan de hand van het standaardkennisgevingsformulier, die de onder punt 8 hierboven vermelde toepasselijke informatie bevatten, worden geacht volledig te zijn. Wanneer de informatie, met inbegrip van documenten, uit de kennisgeving op een wezenlijk punt onvolledig is, deelt de Autoriteit dit binnen vijf werkdagen aan de betrokken nationale regelgevende instantie mee en geeft zij aan in hoeverre zij de kennisgeving als onvolledig beschouwt. De kennisgeving wordt niet geregistreerd totdat de nationale regelgevende instantie in kwestie de vereiste informatie heeft meegedeeld. In dergelijke gevallen zal, voor de toepassing van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), de kennisgeving pas van kracht worden op de datum waarop de Autoriteit de volledige informatie ontvangt.

               13.

               Onverlet het bepaalde in punt 8 kan de Autoriteit na de registratie van een kennisgeving overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) verdere informatie of toelichting van de betrokken nationale reguleringsinstantie verlangen. Nationale regelgevende instanties moeten trachten de gevraagde informatie binnen drie werkdagen mee te delen, voor zover deze gemakkelijk beschikbaar is.

               14.

               De Autoriteit gaat na of de via het beknopte kennisgevingsformulier meegedeelde ontwerp-maatregel onder de in punt 6 hierboven opgesomde categorieën valt. Indien de Autoriteit van oordeel is dat dit niet het geval is, deelt zij dit binnen vijf werkdagen mee aan de betrokken nationale regelgevende instantie en verzoekt zij die instantie om de ontwerp-maatregel in te dienen via de standaardkennisgevingsprocedure.

               15.

               Wanneer de Autoriteit opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de betrokken nationale reguleringsinstantie daarvan langs elektronische weg in kennis en maakt zij deze opmerkingen bekend op haar website.

               16.

               Wanneer een nationale reguleringsinstantie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de Autoriteit en de overige nationale reguleringsinstanties daarvan langs elektronische weg in kennis.

               17.

               Wanneer de Autoriteit bij de toepassing van artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) oordeelt dat een ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht en met name met de in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) genoemde doelstellingen; of wanneer zij vervolgens haar bezwaren intrekt of een beslissing neemt waardoor een nationale regelgevende instantie een ontwerp-maatregel dient in te trekken, zal zij de betrokken nationale regelgevende instantie daarvan via e-mail op de hoogte brengen en een bericht op haar website plaatsen.

               18.

               Ten aanzien van kennisgevingen overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) neemt de Autoriteit overeenkomstig artikel 14, lid 2, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) in de regel binnen een periode van maximaal drie maanden een besluit dat de nationale regelgevende instantie toestaat of verhindert de voorgenomen ontwerp-maatregel te nemen. De Autoriteit kan besluiten deze periode met nog eens twee maanden te verlengen in het licht van de gebleken moeilijkheden.

               19.

               Een nationale regelgevende instantie kan op elk tijdstip besluiten de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel in te trekken, in welk geval de ter kennis gebrachte maatregel geschrapt wordt uit het register. De Autoriteit zal daartoe een bericht publiceren op haar website.

               20.

               Wanneer een nationale regelgevende instantie die overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) van de Autoriteit of andere nationale regelgevende instanties opmerkingen heeft ontvangen, de ontwerp-maatregel goedkeurt, stelt zij de Autoriteit en de overige nationale regelgevende instanties in kennis van de wijze waarop zij zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met die opmerkingen.

               21.

               Op verzoek van een nationale reguleringsinstantie bespreekt de Autoriteit een ontwerp-maatregel informeel vóór de kennisgeving ervan.

               22.

               Alle termijnen waarvan sprake in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of in onderhavige aanbeveling zullen als volgt worden berekend:

                           a)

                           wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;

                           b)

                           een in weken of maanden omschreven termijn loopt af bij het einde van de laatste dag die — in de laatste week of maand — dezelfde naam of cijferaanduiding heeft als de dag van de gebeurtenis vanaf welke de termijn ingaat. Indien in de laatste maand van een in maanden omschreven termijn de dag die bepalend is voor het einde van de termijn ontbreekt, loopt de termijn af bij het einde van de laatste dag van die maand;

                           c)

                           feestdagen, zondagen en zaterdagen zijn bij de termijnen inbegrepen, tenzij deze uitdrukkelijk zijn uitgesloten of de termijnen in werkdagen zijn uitgedrukt; feestdagen zijn alle dagen die als zodanig zijn erkend door de desbetreffende EVA-Staat of door de Autoriteit;

                           d)

                           werkdagen zijn alle dagen die geen feestdagen, zondagen of zaterdagen zijn.

                     Indien de laatste dag van een termijn een feestdag, een zondag of een zaterdag is, dan loopt deze termijn af bij het einde van de daaropvolgende werkdag.
               De Autoriteit publiceert jaarlijks een lijst van door de EVA-Staten en door de Autoriteit erkende feestdagen in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie. De EVA-Staten zullen op verzoek een lijst van feestdagen aan de Autoriteit bezorgen.

               23.

               De Autoriteit zal, samen met de nationale regelgevende instanties, de noodzaak onderzoeken van een herziening van onderhavige aanbeveling, na de datum voor de omzetting door de EVA-Staten in nationaal recht die bepaald werd in het herziene regelgevingskader zoals opgenomen in het EER-recht.

               24.

               Deze aanbeveling is gericht tot de EVA-staten.

      Gedaan te Brussel, 2 december 2009.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Per SANDERUD

            De voorzitter

         Kurt JÄGER

            Lid van het College

      (1)  Hierna „de Autoriteit” genoemd.

      (2)  Hierna „de EER-Overeenkomst” genoemd.

      (3)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33. Richtlijn gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 717/2007, PB L 171 van 29.6.2007, blz. 32.

      (4)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.

      (5)  Vastgesteld bij Beschikking nr. 193/04/COL, PB L 113 van 27.4.2006, blz. 10.

      (6)  Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol nr. 1 hierbij, aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen. Hierna de Aanbeveling betreffende relevante markten genoemd. De Aanbeveling is vastgesteld bij Beschikking nr. 688/08/COL van 5 november 2008 tot vaststelling van een Aanbeveling betreffende relevante markten in de elektronische-communicatiesector die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen en is gepubliceerd in het PB C 156 van 9.7.2009, blz. 18 en in het EER-supplement nr. 36 van 9.7.2009, blz. 1.

      (7)  PB L 200 van 30.7.2002, blz. 38, zoals gewijzigd.

      (8)  Zie voetnoot 5.

      (9)  PB L 108 van 24.04.2002, blz. 51.

      BIJLAGE I

         Standaardformulier voor kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn)

      („Standaardkennisgevingsformulier”)

         INLEIDING

      Het standaardkennisgevingsformulier bevat de samengevatte informatie die nationale regelgevende instanties aan de Autoriteit moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen volgens de standaardkennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).
      De Autoriteit is voornemens vraagstukken in verband met de toepassing van artikel 7 met de nationale regelgevende instanties te bespreken, met name tijdens bijeenkomsten voorafgaand aan de kennisgeving. De nationale regelgevende instanties worden dan ook aangemoedigd de Autoriteit te raadplegen over enigerlei aspect van het standaardkennisgevingsformulier en met name over het soort inlichtingen dat zij verzocht worden te verstrekken of, integendeel, over de mogelijkheid af te zien van de verplichting bepaalde informatie te verstrekken in verband met de marktanalyse die wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).

         CORRECTE EN VOLLEDIGE INFORMATIE

      Alle door nationale regelgevende instanties meegedeelde informatie moet correct en volledig zijn en beknopt worden weergegeven op het hierna voorgeschreven standaardkennisgevingsformulier. Dit formulier is niet bedoeld ter vervanging van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, maar moet de Autoriteit en de nationale regelgevende instanties in andere EER-Staten in staat stellen na te gaan of de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, volgens de in het formulier gegeven informatie, inderdaad alle informatie bevat die nodig is opdat de Commissie haar opdracht krachtens artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) uit kan voeren binnen het in dat artikel voorgeschreven tijdskader.
      De gevraagde informatie moet worden weergegeven in de delen en punten van het standaardkennisgevingsformulier, met kruisverwijzingen naar de tekst van de ontwerp-maatregel waar bedoelde informatie is te vinden.

         TAAL

      Het standaardkennisgevingsformulier wordt ingevuld in het Engels.

         Afdeling 1

         Marktdefinitie

      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  1.1.

                  De relevante product-/dienstenmarkt. Wordt deze markt vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten?

                  1.2.

                  De relevante geografische markt.

                  1.3.

                  Een beknopte samenvatting van het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

                  1.4.

                  Een beknopt overzicht van de resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde marktomschrijving (bv. hoeveel opmerkingen zijn ontvangen, welke respondenten instemden met de voorgestelde marktomschrijving, welke respondenten het daarmee juist oneens waren).

                  1.5.

                  Wanneer de relevante markt verschilt van die vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten, een samenvatting van de belangrijkste redenen die de voorgestelde marktomschrijving rechtvaardigden onder verwijzing naar deel 2 van de richtsnoeren van de Autoriteit van 14 juli 2004 voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (1) en de drie belangrijkste criteria vermeld in overwegingen 6 tot en met 14 van de aanbeveling betreffende relevante markten en deel 2.2 van de begeleidende toelichting bij de overeenkomstige aanbeveling van de Commissie betreffende relevante markten (2).

         Afdeling 2

         Aanwijzing van ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht

      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  2.1.

                  De naam van de ondernemingen die werden aangewezen als ondernemingen die, individueel of gezamenlijk, aanmerkelijke marktmacht bezitten.
                  Waar van toepassing, de ondernemingen die niet langer beschouwd worden als ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht.

                  2.2.

                  De criteria aan de hand waarvan een onderneming al dan niet als onderneming met aanmerkelijke marktmacht is aangewezen, individueel of gezamenlijk.

                  2.3.

                  De namen van de belangrijkste ondernemingen (concurrenten) die op de relevante markt actief zijn.

                  2.4.

                  De marktaandelen van bovenvermelde ondernemingen en de basis die werd gebruikt voor de berekening ervan (bv. omzet, aantal abonnees).

            Gelieve een beknopte samenvatting te geven van:

                  2.5.

                  Het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

                  2.6.

                  De resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde aanwijzing(en) als onderneming met aanzienlijke marktmacht (bv. het totale aantal ontvangen opmerkingen, hoeveel eens/hoeveel oneens).

         Afdeling 3

         Wettelijke verplichtingen

      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  3.1.

                  De rechtsgrond voor de verplichtingen die zullen worden opgelegd, behouden, gewijzigd of ingetrokken (artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn)).

                  3.2.

                  De redenen waarom het opleggen, behouden of wijzigen van verplichtingen voor ondernemingen wordt beschouwd als evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn). Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

                  3.3.

                  Indien de voorgestelde oplossingen andere zijn dan die welke zijn vermeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), gelieve aan te geven welke „uitzonderlijke omstandigheden” in de zin van artikel 8, lid 3, van genoemde richtlijn het opleggen van dergelijke oplossingen rechtvaardigen. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

         Afdeling 4

         Naleving internationale verbintenissen

      Met betrekking tot artikel 8, lid 3, eerste alinea, derde streepje, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) gelieve, voorzover van toepassing, te vermelden:

                  4.1.

                  Of de voorgenomen ontwerp-maatregel bedoeld is om voor marktpartijen geldende verbintenissen op te leggen, te wijzigen of op te heffen als bepaald in artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn).

                  4.2.

                  De naam van de betrokken ondernemingen.

                  4.3.

                  Welke internationale verbintenissen de EVA-Staat moet nakomen.

         (1)  Richtsnoeren van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 voor de marktanalyse en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht in het bestek van het nieuwe regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten als bedoeld in bijlage XI van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. Vastgesteld bij Beschikking nr. 194/04/COL, PB C 101 van 27.4.2006, blz. 1 en EER-supplement nr. 21 van 27.4.2006, blz. 1.

         (2)  Toelichting bij de Aanbeveling van de Commissie betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen, SEC(2007) 1483 definitief.

      BIJLAGE II

         Beknopt formulier voor kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn)

      („Beknopt kennisgevingsformulier”)

         INLEIDING

      Het beknopte kennisgevingsformulier bevat de beknopte informatie die nationale regelgevende instanties aan de Autoriteit moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen volgens de beknopte kennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).
      Het is niet nodig een kopie van de ontwerp-maatregel voor te leggen of enig ander document bij het beknopte kennisgevingsformulier te voegen. Wel dient te worden aangegeven op welke website de ontwerp-maatregel in beknopte vorm te vinden is.

                              1.

                              Markt(en) die uit de aanbeveling betreffende relevante markten werd(en) verwijderd of er voorheen niet in werd(en) vermeld en concurrerend werd(en) bevonden of niet langer aan de drie criteria beantwoord(en)

                  Korte beschrijving van de inhoud van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, met name de betroffen relevante markt(en) en de redenen waarom de markt(en) als effectief concurrerend bevonden werd(en) of waarom de markt(en) niet aan de drie criteria beantwoord(en):

                  Referentie Artikel 7 kennisgeving van de vorige ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel:

                  Gaat de NMA akkoord met de ontwerp-maatregel met betrekking tot de analyse van de relevante markt?

                  Ja
                  
                  Indien neen, gelieve de reden te vermelden.

                  Neen
                  

                  Internetadres ontwerp-maatregel:

                  Opmerkingen

                              2.

                              Een of meerdere markt(en) die in een eerdere marktdoorlichting concurrerend werd(en) bevonden, is/zijn nog steeds concurrerend

                  Korte beschrijving van de inhoud van de ontwerp-maatregel met vermelding van de betroffen relevante markt:

                  Referentie Artikel 7 kennisgeving van de vorige ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel:

                  Zijn er in vergelijking met de vorige ontwerp-maatregelen veranderingen in de marktdefinitie?

                  Ja
                  
                  Indien ja, gelieve een beknopte beschrijving te geven.

                  Neen
                  

                  Gaat de NMA akkoord met de ontwerp-maatregel met betrekking tot de analyse van de relevante markt?

                  Ja
                  
                  Indien neen, gelieve de reden te vermelden.

                  Neen
                  

                  Internetadres ontwerp-maatregel:

                  Opmerkingen

                              3.

                              Veranderingen aan de technische details van een eerder opgelegde regelgevende oplossing

                  Korte beschrijving van de inhoud van de ontwerp-maatregel met vermelding van de betroffen relevante markt:

                  Redenering ten grondslag van de conclusie dat de ontwerp-maatregel bestaat uit een wijziging van technische details van een verplichting die de aard noch de algemene draagwijdte van de verplichting wijzigt:

                  Referentie Artikel 7 kennisgeving van de vorige ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel:

                  Internetadres ontwerp-maatregel:

                  Opmerkingen

                              4.

                              Oplegging aan nieuwe exploitanten van oplossingen die reeds geanalyseerd en ter kennis gebracht werden in verband met andere ondernemingen met een soortgelijke klantenbasis of omzet op de telecommarkt, zonder afbreuk te doen aan de principes die bij de vorige kennisgeving door de NRI werden toegepast.

                  Korte beschrijving van de inhoud van de ontwerp-maatregel met vermelding van de betroffen relevante markt:

                  Referentie Artikel 7 kennisgeving van de vorige ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel:

                  Lijst van ondernemingen waarop de huidige ontwerp-maatregel verplichtingen oplegt:

                  Gaat de NMA akkoord met de ontwerp-maatregel met betrekking tot de analyse van de relevante markt?

                  Ja
                  
                  Indien neen, gelieve de reden te vermelden.

                  Neen
                  

                  Internetadres ontwerp-maatregel:

                  Opmerkingen


Avis juridique important

|

31982H0604

82/604/EEG: Aanbeveling van de Raad van 28 juli 1982 betreffende de stimulering van investeringen op het gebied van het rationeel energiegebruik

Publicatieblad Nr. L 247 van 23/08/1982 blz. 0009 - 0011 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 12 Deel 4 blz. 0068  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 12 Deel 4 blz. 0068

++++AANBEVELING VAN DE RAAD  van 28 juli 1982  betreffende de stimulering van investeringen op het gebied van het rationeel energiegebruik   ( 82/604/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 235 ,  Gezien de ontwerp-aanbeveling ingediend door de Commissie ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ) ,  Overwegende de mededeling van de Commissie betreffende investeringen op het gebied van het rationeel energiegebruik ;  Overwegende de door de Raad op 3 december 1981 en 16 maart 1982 aanvaarde conclusies betreffende het beleid inzake energieprijzen ;  Overwegende dat de huidige relatieve ontspanning van de prijzen op de aardoliemarkt niet mag leiden tot een verslapping van de pogingen om tot een rationeler gebruik van energie te komen ;  Overwegende dat , hoewel de momenteel geconstateerde vermindering van het energieverbruik ten dele toe te schrijven is aan veranderingen in de structuur van de vraag , zij voor een groot deel ook wordt veroorzaakt door het teruglopen van de economische bedrijvigheid , zodat een hervatting van de economische groei zeer waarschijnlijk zal leiden tot een toename van de vraag naar energie ;  Overwegende dat niet alleen moet worden gestreefd naar verwezenlijking van de doelstellingen van de Gemeenschap , te weten herstructurering van de vraag in de zin van een efficiënter energiegebruik en ontwikkeling van andere energiebronnen dan aardolie , doch dat ook de in de Lid-Staten verkregen resultaten constant onder controle moeten worden gehouden ;  Overwegende dat , volgens de berekeningen van de Commissie , in de Gemeenschap de investeringen op het gebied van het rationeel energiegebruik in 1981 maar ongeveer 0,4 % van het BBP bedroegen en dat deze bijgevolg aanzienlijk dienen te worden verhoogd ;  Overwegende dat een hoger peil van deze investeringen , door bij te dragen tot verbetering van het concurrentievermogen van de ondernemingen en de ontwikkeling van nieuwe industriële activiteiten mogelijk te maken , een belangrijke factor zou kunnen vormen voor een strategie op energie - en industrieel gebied , die is gericht op het bevorderen van een duurzaam economisch herstel ;  Overwegende bovendien dat hiervan gunstige effecten kunnen uitgaan op de werkgelegenheid ;  Overwegende dat het wenselijk is dat de overheid deze investeringen aanmoedigt , gezien het belang hiervan voor de economische activiteit alsmede het specifieke karakter dat sommige hiervan hebben ;  Overwegende dat , behalve bijzondere maatregelen met betrekking tot de ontwikkeling van sommige soorten investeringen , de algemene context  ( energie - , economisch en financieel beleid ) waarin de investeringsbesluiten vallen , moet worden verbeterd ;  Overwegende de onzekerheid ten aanzien van de prijzen en de ontwikkeling van de prijzen van de verschillende energievormen , welke met name voortvloeit uit het prijs - en belastingbeleid dat momenteel in de Gemeenschap wordt gevoerd ;  Overwegende de negatieve gevolgen van deze onzekerheid voor de investeringsbesluiten ;  Overwegende dat het gewenst is verbetering aan te brengen in de vorming en de voorlichting van de economische subjecten ten aanzien van het belang van rationeel energiegebruik zowel voor hun eigen activiteiten als voor de samenleving ;  Overwegende de invloed van de hoge en onstabiele rentevoet en meer bepaald de noodzaak in bepaalde gevallen de financiële circuits en de financieringsformules beter aan te passen aan de specifieke behoeften en omstandigheden van de investeerders ;  Overwegende dat de barrière die nog steeds bestaat tussen de nationale markten een belemmering vormt voor de ontwikkeling van de industrie van energiebesparingen en nieuwe energieën , doordat wordt verhinderd dat volledig gebruik wordt gemaakt van eventuele schaalvoordelen ;  Overwegende dat een buitensporige centralisering van de besluitvormingsmechanismen een vertraging van de verspreiding en stimulering van rationeel energiegebruik tot gevolg kan hebben ;  Overwegende de specifieke problemen van bepaalde sectoren van energiegebruik , in het bijzonder van de zeer energie-intensieve industrieën , van de kleine en middelgrote ondernemingen of van de sector van het onroerend goed ;  Overwegende dat de Lid-Staten gezamenlijk een coherent geheel van maatregelen ten uitvoer dienen te leggen waarmee deze moeilijkheden en belemmeringen overwonnen kunnen worden ,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN :  1 . het streven naar een rationeler energiegebruik te intensiveren   - door het verbeteren van de voorwaarden die de betrokken economische subjecten ertoe moeten aanzetten om hun investeringen op dit gebied aanzienlijk op te voeren ( 4 ) ;   - door bij de investeringen in het algemeen , meer rekening te houden met hetgeen nodig is voor rationeel energiegebruik .  De op deze weg geboekte vooruitgang zal regelmatig op communautair niveau worden bezien in het kader van de periodieke bestudering van het energiebeleid van de Lid-Staten .  Bij de beoordeling van deze vooruitgang dienen indicatoren te worden gehanteerd waarbij niet enkel wordt gelet op de energiebeleidsaspecten maar ook op macro-economische , financiële en sectoriële aspecten . Deze indicatoren worden door de Commissie in samenwerking met de Lid-Staten vastgesteld .  2 . om deze doelstelling te bereiken :   - de energiebesparing aan te moedigen met name door middel van passende informatie ;   - voor energie een prijsbeleid te voeren dat het onderzoek naar het werkelijke prijspeil , gebaseerd op de marktomstandigheden en op de kosten , koppelt aan het nastreven van de doelstellingen op energiegebied . Wanneer het bepalen van de samenstellende elementen van de energieprijzen voor de eindgebruiker onder de bevoegdheid van de overheid ressorteert , dient ook daarbij met deze doelstellingen rekening te worden gehouden ;   - de gas - en elektriciteitsmaatschappijen aan te moedigen om een stabiele tarievenopbouw vast te stellen en toe te passen welke beantwoordt aan de doelstellingen van het energiebeleid ;   - de verbetering van de vorming en de voorlichting van de economische subjecten te stimuleren , in het bijzonder de kleine en middelgrote ondernemingen en de gezinshuishoudens , onder meer door middel van toegang tot betrouwbare diensten voor technische adviezen ;   - de plaatselijke en regionale overheden , voor zover nodig , in te lichten over en meer te interesseren voor communautaire leningen ;   - kleine en middelgrote ondernemingen voor zover nodig in te lichten over en meer te interesseren voor de bestaande communautaire leningen , met name door ze aan te moedigen om gemeenschappelijke projecten uit te werken die daarvoor in aanmerking komen ;   - zo nodig een betere aanpassing van de financiële circuits en financieringsformules aan de specifieke behoeften van prioritaire investeringsprojecten inzake een rationeel energiegebruik te stimuleren ;   - optimaal gebruik te maken van de omvang van de interne markt van de Gemeenschap door te voorkomen dat het vrije verkeer van apparatuur en de diensten bestemd voor een rationeler energiegebruik wordt belemmerd ten gevolge van de vaststelling van wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen alsmede door de tenuitvoerlegging van nationale normen ;   - daar waar de bestaande bestuursrechtelijke en wettelijke bepalingen een belemmering vormen , de procedures te vereenvoudigen en te bespoedigen die gelden voor projecten voor nieuwe installaties waarmee plaatselijke bronnen van vervangende energie op efficiënte wijze kunnen worden geëxploiteerd  ( bij voorbeeld biomassa , zonne-energie , geothermische energie en watervalletjes ) , voor zover normen en technische voorschriften inzake veiligheid en milieubescherming worden nageleefd ;   - een zekere decentralisatie van de besluitvorming te bevorderen , daar de aanpassing aan de plaatselijke omstandigheden met name een belangrijke factor vormt voor het welslagen van programma's inzake rationeel energiegebruik die zijn gericht op de huishoudelijke sector en de kleine en middelgrote ondernemingen ;   - de mogelijkheid te bestuderen om financiële en/of fiscale maatregelen van stimulerende aard toe te passen ter aanmoediging van de aankoop door de eindverbruiker van installaties en uitrustingen met een laag energieverbruik ;   - een belangrijke financiële bijdrage te verlenen tot de renovering van gebouwen voor zover deze op voldoende rendabele wijze bijdraagt tot energiebesparing ;   - een voldoende continuïteit van de financiële en technische bijstand te waarborgen ten einde de potentiële investeerder betere informatie te verstrekken en vooral de mogelijkheid te bieden om investeringen te plannen ;   - daar waar zulks wenselijk is , de brandstof - en elektriciteitsmaatschappijen aan te moedigen om de gezinshuishoudens aan te sporen hun woning - ten behoeve van de energiebesparing - te renoveren , door een doeltreffende dienstverlening die kan gaan van steun voor het verkrijgen van kredieten tot adviezen over de keuze van de technische voorzieningen .  Gedaan te Brussel , 28 juli 1982 .  Voor de Raad  De Voorzitter  O . MOELLER  ( 1 ) PB nr . C 107 van 28 . 4 . 1982 , blz . 4 .  ( 2 ) PB nr . C 149 van 14 . 6 . 1982 , blz . 137 .  ( 3 ) Advies uitgebracht op 30 juni 1982  ( nog niet verschenen in het Publikatieblad ) .  ( 4 ) Volgens de ramingen van de Commissie zouden de REG-investeringen in 1981 slechts 0,4 % van het BBP , 1,9 % van de bruto-investeringen in vaste activa en 25 % van de investeringen in de energiesector hebben vertegenwoordigd .


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 13 november 2006 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van Banco de España (ECB/2006/18)

text:
               21.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/16

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

   van 13 november 2006
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van Banco de España
   (ECB/2006/18)
   (2006/C 283/10)
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid op artikel 27.1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken van het Eurosysteem worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Conform artikel 4, lid 2 van de Wet inzake de autonomie van Banco de España en artikel 29, lid 3 en artikel 31 van haar Reglement van Orde, worden de rekeningen van Banco de España gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, zoals bepaald in artikel 27 van de Statuten, en krachtens de bepalingen van Wet 19/1988 inzake het controleren van de rekeningen (1) betreffende de bekwaamheid, het mandaat en de rotatie van de accountants.

               (3)

               Het mandaat van de huidige externe accountants van Banco de España eindigt na de audit van het boekjaar 2005. Het is derhalve noodzakelijk om met ingang van het boekjaar 2006 externe accountants te benoemen.

               (4)

               Banco de España heeft Deloitte, S.L. als haar externe accountants geselecteerd voor de boekjaren 2006 tot en met 2008, met de mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot het boekjaar 2012,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   Het verdient aanbeveling dat Deloitte, S.L. wordt benoemd tot de externe accountants van Banco de España voor de boekjaren 2006 tot en met 208, met de mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot het boekjaar 2012.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 13 november 2006.

            De President van de ECB

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Zoals gewijzigd bij Wet 44/2002 inzake de hervormingsmaatregelen betreffende het financiële stelsel.


				|

		52012DC0312

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Finland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Finland voor de periode 2012-2015 /* COM/2012/0312 final */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2012
van Finland
en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Finland voor
de periode 2012-2015
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en
artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97
van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op
begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
beleid[1],
en met name artikel 5, lid 2,
Gezien
Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de
Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van
macro‑economische onevenwichtigheden[2],
en met name artikel 6, lid 1,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[3],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[4],

Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en Financieel
Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)(1)   Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn
goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei‑
en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020‑strategie moet voor betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de
sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)(2)   De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de
globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie
(2010–2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de
richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[5] aangenomen, die samen de
"geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De lidstaten werd verzocht in
hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde
richtsnoeren rekening te houden.
(3)(3)   Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling over het
nationale hervormingsprogramma voor 2011 van Finland aangenomen en een advies
over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Finland voor de periode 2011‑2014
uitgebracht.
(4)(4)   Op 23 november 2011 hechtte de Commissie haar
goedkeuring aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot
het tweede Europees Semester van voorafgaande en geïntegreerde
beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust. Op
14 februari 2012 heeft de Commissie op grond van
Verordening (EU) nr. 1176/2011 het
Waarschuwingsmechanismeverslag[6]
aangenomen. Daarin werd Finland genoemd als een van de lidstaten die aan een
diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.
(5)(5)   Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten
inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende
maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar een
gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van
de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en
concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen
van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.
(6)(6)   Op 2 maart 2012 verzocht de Europese Raad voorts de
lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te
presenteren om in de stabiliteits‑ of convergentieprogramma's en de
nationale hervormingsprogramma's te kunnen worden opgenomen.
(7)(7)   Finland heeft op 19 april 2012 zijn
stabiliteitsprogramma voor de periode 2012‑2015 en zijn nationale
hervormingsprogramma voor 2012 ingediend. Om met de onderlinge verbanden
rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd. Voorts
heeft de Commissie een diepgaande evaluatie uit hoofde van artikel 5 van
Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerd om na te gaan of
Finland door macro‑economische onevenwichtigheden is geraakt. Op basis
van haar diepgaande evaluatie[7]
is de Commissie tot de conclusie gekomen dat voor Finland sprake is van een
onevenwichtigheid, maar deze is niet buitensporig.
(8)(8)   Op basis van de verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma
overeenkomstig artikel 5, lid 1, van
Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad, komt de Raad tot de
conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag
liggende macro‑economische scenario aannemelijk is voor de periode 2012‑2013.
De verwachte groei van het bbp in het programma komt overeen met de
voorjaarsprognoses 2012 van de Commissie. De prognoses voor de jaren 2014 en
2015 zijn eveneens realistisch aangezien wordt voorzien dat de groei van het
bbp aanzienlijk lager is dan vóór de crises en lager dan in 2010‑2011, de
jaren van herstel. De voornaamste budgettaire doelstelling van het
stabiliteitsprogramma 2012 van Finland is om het overheidstekort terug te
dringen door de uitgaven te beperken en de inkomsten te verhogen. Aangezien de
begroting van de centrale overheid de voornaamste oorzaak is van het
overheidstekort, zal een verbetering van haar positie bevorderlijk zijn voor
het begrotingsevenwicht. De middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van
een overschot van 0,5% van het bbp in structurele termen, houdt afdoende
rekening met de eisen van het stabiliteits‑ en groeipact. Afgaande op het
(herberekende) structurele begrotingssaldo[8],
heeft Finland de MTD in 2011 bereikt, maar zal het er in de periode 2012‑2015
enigszins van afwijken. Het groeitempo van de overheidsuitgaven is, met
inachtneming van de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde, met
uitzondering van het jaar 2015 voor alle jaren in lijn met de uitgavenbenchmark
van het stabiliteits‑ en groeipact. In het programma wordt ernaar
gestreefd de centrale overheidsbegroting tegen 2015 in evenwicht te hebben en
vanaf 2016 een overschot te bereiken. De schuldquote is ruim onder de 60% van
het bbp en volgens het programma zal de schuld met bijna 52% van het bbp in
2014 op haar hoogst zijn, waarna zij zal dalen. Wat de overheidsfinanciën
betreft, bestaat er in Finland nog steeds een opvallend houdbaarheidstekort.
Dit tekort komt voornamelijk door de snel verslechterende afhankelijkheidsratio
als gevolg van de vergrijzing. Het houdbaarheidstekort van de
overheidsfinanciën moet voortdurend in de gaten worden gehouden en maatregelen
moeten dienovereenkomstig worden aangepast. Het begrotingskader van Finland is
vastgelegd in meerjarenplafonds voor de uitgaven, maar deze zijn momenteel niet
van toepassing op de gemeentelijke sector.
(9)(9)   De productiviteit van overheidsdiensten is het afgelopen
decennium gedaald. De Finse autoriteiten hebben reeds verschillende
hervormingen doorgevoerd om deze kwestie aan te pakken, maar de
tenuitvoerlegging is traag geweest, vooral op het niveau van de lokale
overheid. Daarnaast loopt er een gemeentelijke hervorming op nationaal niveau,
evenals een productiviteitsprogramma van de centrale overheid. Verdere
productiviteitsstijgingen en kostenbesparingen kunnen worden bereikt door de
concurrentie in afgeschermde sectoren van private en overheidsdiensten te
bevorderen via verdere product‑ en arbeidsmarktderegulering.
(10)(10)           Het afgelopen jaar heeft de Finse regering nieuwe
maatregelen genomen om de jeugdwerkloosheid en de langdurige werkloosheid terug
te dringen. Tot deze maatregelen behoorden een proefprogramma om langdurige
werkloosheid te verminderen en de introductie van een sociale garantie voor
jongeren. De voorgenomen maatregelen zijn ambitieus en relevant, maar moeten nu
uitgevoerd worden en er duidelijk op gericht zijn de vaardigheidsniveaus van de
doelgroepen en hun positie op de arbeidsmarkt te verbeteren. In het licht van
demografische veranderingen is het belangrijk de arbeidsparticipatie van oudere
werknemers te verhogen om houdbare overheidsfinanciën te garanderen en om in de
toekomst aan de vraag naar arbeid te voldoen. De levensverwachting is sneller
gestegen dan werd voorzien ten tijde van de pensioenhervorming in 2005, en
daarom zou de huidige wettelijke pensioenleeftijd na verloop van tijd te laag
kunnen zijn. De regering heeft in haar programma toegezegd de effectieve
pensioenleeftijd tegen 2025 te verhogen naar 62,4 jaar. In maart 2012 stemden
de sociale partners in met verschillende maatregelen om loopbanen te verlengen.
De regering heeft zich ertoe verplicht uiterlijk op 1 januari 2017
een pensioenhervorming door te voeren. De aandacht moet nu gericht worden op de
uitvoering van de overeengekomen maatregelen op de korte termijn.
(11)(11)           De wettelijke belemmeringen in de dienstensector in
Finland werken nog altijd beperkend en de marktconcentratie is niet alleen hoog
in de retailhandel, maar ook in bepaalde productiesectoren. In de
levensmiddelendetailhandel heeft Finland de hoogste marktconcentratie en de
voedselprijzen behoren tot de hoogste van Europa. De boetes op het gebied van
het mededingingsrecht zijn van oudsher laag in Finland, wat vragen oproept over
hun afschrikwekkende werking. Er is enig beleid op het gebied van concurrentie
ontwikkeld, zoals een nieuwe nationale mededingingswet en een nieuwe wet voor
het gebruik van ruimtelijke ordening en stedenbouw. De regering heeft zich er
ook toe verplicht met een nieuw programma te komen om de concurrentie te
bevorderen. Dit dient onverwijld te gebeuren met het oog op de verdere
versterking van het mededingingskader in de product‑ en dienstenmarkten.
(12)(12)           De productiviteitsgroei in Finland stagneert en Finse
exportbedrijven hebben de afgelopen jaren marktaandeel verloren in buitenlandse
markten. De arbeidskosten per eenheid zijn toegenomen, hoewel dit niet voor de
industriesector geldt. Enkele toonaangevende industrieën, met name op het
gebied van elektronica en papier, lijken een hoogtepunt in hun groei te hebben
bereikt en in algemene zin daalt het aandeel van de be‑ en verwerkende
industrie in het bbp. Finland exporteert halffabricaten en investeringsgoederen
naar voornamelijk ontwikkelde, langzaam groeiende economieën en zijn producten
zijn maar beperkt aanwezig in zich ontwikkelende economieën. Om in de toekomst
een sterke exportsector te ontwikkelen, moet de Finse economie
gediversifieerder worden, zowel wat ondernemingen als wat exportmarkten
betreft. Ondanks de goede Finse prestaties op het gebied van O&O en
innovatie in het verleden, dreigt Finland zijn positie als innovatief EU‑gidsland
te verliezen indien het aantal innovatieve snelgroeiende bedrijven niet
significant toeneemt. Dit vereist het bevorderen van innovatie, het realiseren
van de transformatie van O&O in verhandelbare producten en het stimuleren
van de penetratie van snel groeiende exportmarkten. Op korte termijn zal het
eveneens van groot belang zijn de grondige ICT‑kennis in andere sectoren,
waaronder de overheidssector, te benutten en te verspreiden. Wat loonstijgingen
betreft, maakt het loonakkoord tussen drie partijen uit 2011 de weg vrij voor
bescheiden loonstijgingen in 2012 en 2013, wat Finlands relatieve positie ten
opzichte van zijn belangrijkste handelspartners zou moeten verbeteren.
(13)(13)            Finland
heeft in 2011 een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus‑pact.
Deze toezeggingen hebben betrekking op het verbeteren van het
concurrentievermogen, de arbeidsparticipatie en de houdbaarheid van
overheidsfinanciën, het versterken van de financiële stabiliteit en het
garanderen van de belastingcoördinatie. De Commissie heeft de nakoming van de
in het kader van het Euro Plus-pact gedane toezeggingen onderzocht. In de
aanbevelingen is met de resultaten van dit onderzoek rekening gehouden.
(14)(14)           In de context van het Europees Semester heeft de
Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid van Finland
verricht. Zij heeft het stabiliteitsprogramma en het nationale
hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd.
Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een
houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Finland, maar ook of de EU‑regels
en ‑richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak om de algemene
economische governance van de Europese Unie te versterken door middel van een
EU‑inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het
kader van het Europees Semester worden in de onderstaande aanbevelingen (1) tot
en met (5) weergegeven.
(15)(15)           In het licht van deze beoordeling, heeft de Raad het
stabiliteitsprogramma van Finland onderzocht. Zijn advies[9] daarover is met name in de
onderstaande aanbeveling (1) weergegeven.
(16)(16)           In het licht van de resultaten van de diepgaande
evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale
hervormingsprogramma voor 2012 en het stabiliteitsprogramma van Finland
onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van
Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn met name in de onderstaande
aanbeveling (5) weergegeven,
BEVEELT AAN dat Finland in de periode
2012-2013 actie onderneemt om:
1.           In 2012 en de jaren erna een
solide begrotingssituatie te behouden door iedere afwijking van de
middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD), die de houdbaarheid van
overheidsfinanciën op de lange termijn waarborgt, te corrigeren. Daartoe, met
ondersteuning van voldoende specifieke maatregelen, de begrotingsstrategie voor
het jaar 2013 en de jaren erna te versterken en grondig uit te voeren,
inclusief het bereiken van de uitgavenbenchmark. De omvang van het
vergrijzingsgerelateerde houdbaarheidstekort jaarlijks te blijven evalueren en
de overheidsontvangsten en ‑uitgaven overeenkomstig de
langetermijndoelstellingen en ‑behoeften aan te passen. De lokale
overheidssector beter te integreren in het systeem van meerjarenplafonds voor
de uitgaven.
2.           Verdere maatregelen te nemen
om productiviteitsstijgingen en kostenbesparingen in de openbare
dienstverlening te realiseren, zoals structurele veranderingen en
efficiëntiebevorderende territoriale administratieve hervormingen, ook in
antwoord op de uitdagingen die de vergrijzing met zich meebrengt.
3.           De lopende maatregelen uit te
voeren om de arbeidsmarktpositie van jongeren en langdurig werklozen te
verbeteren, met specifieke aandacht voor de ontwikkeling van vaardigheden.
Verdere stappen te zetten om de arbeidsparticipatie van oudere werknemers te
verhogen, onder meer door de mogelijkheden voor vervroegde uittreding te
verminderen. Maatregelen te nemen om de wettelijke pensioenleeftijd te verhogen
in overeenstemming met de verbeterde levensverwachting.
4.           De concurrentie op de product‑
en dienstenmarkten te versterken, in het bijzonder in de retailsector, door een
doeltreffende uitvoering van de nieuwe mededingingswet en van het nieuwe
programma te bevordering van een gezonde concurrentie te waarborgen. De
gemeentelijke opdrachten op het gebied van dienstverlening verder open te
stellen voor openbare aanbesteding en de concurrentieneutraliteit tussen
particuliere en overheidsondernemingen te garanderen. Verdere stappen te nemen
om ervoor te zorgen dat boetes op het gebied van het mededingingsrecht
voldoende afschrikwekkend zijn.
5.           Te blijven streven naar
diversificatie van de bedrijfsstructuur om de productiviteitsgroei en het
externe concurrentievermogen te verbeteren, met name door versnelde invoering
van de geplande maatregelen om de innovatiebasis te verbreden, en
tegelijkertijd de ontwikkelingen op het gebied van lonen en productiviteit op
elkaar te blijven afstemmen.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.
[3]               COM(2012) 312 final.
[4]               P7_TA(2012)0048 en P7_TA(2012)0047.
[5]               Besluit 2012/238/EU van de Raad van
26 april 2012.
[6]               COM(2012) 68 final.
[7]               SWD(2012) 154 final.
[8]               Conjunctuurgezuiverd begrotingssaldo, exclusief
eenmalige en tijdelijke maatregelen, dat door de diensten van de Commissie op
basis van de in het programma vervatte informatie herberekend is volgens de
algemeen aanvaarde methode.
[9]               Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van
Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 3 april 2009 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van De Nederlandsche Bank (ECB/2009/8)

text:
               22.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/1

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

   van 3 april 2009
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van De Nederlandsche Bank
   (ECB/2009/8)
   2009/C 93/01
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, en met name op artikel 27.1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Op 12 juli 2005 werd Josephus Andreas Nijhuis, registeraccountant en voorzitter van de Raad van Bestuur van PricewaterhouseCoopers Accountants N.V., op persoonlijke titel met ingang van het boekjaar 2005 als externe accountant van De Nederlandsche Bank (DNB) voor een onbepaalde tijd benoemd.

               (3)

               Josephus Andreas Nijhuis nam ontslag bij PWC met ingang van 1 oktober 2008. Derhalve dient DNB nieuwe accountants te benoemen.

               (4)

               DNB wenst PWC te selecteren als externe accountant voor de boekjaren 2008 tot 2011

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   Het verdient aanbeveling dat PricewaterhouseCoopers Accountants N.V. wordt benoemd tot externe accountant van De Nederlandsche Bank voor de boekjaren 2008 tot en met 2011.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 3 de Abril de 2009.

            De President van de ECB

         Jean-Claude TRICHET


Avis juridique important

|

31993H0163

93/163/EEG: Aanbeveling van de Raad van 15 maart 1993 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (vijfde EOF) voor het begrotingsjaar 1991

Publicatieblad Nr. L 069 van 20/03/1993 blz. 0039 - 0039

AANBEVELING VAN DE RAAD van 15 maart 1993 inzake de aan de  Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees  Ontwikkelingsfonds (1979) (vijfde EOF) voor het begrotingsjaar 1991(93/163/EEG)DE  RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op  artikel 206  ter, Gelet op de tweede ACS-EEG-Overeenkomst, die op 31 oktober 1979 te Lomé is ondertekend, Gelet op Besluit 80/1186/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de associatie van de  landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap  (1), Gelet op het Intern Akkoord van 1979 betreffende de financiering en het beheer van de steun van de  Gemeenschap  (2), dat is ondertekend op 20 november 1979, inzonderheid op artikel 29, lid 3, Gelet op het Financieel Reglement van 17 maart 1981 van toepassing op het vijfde Europees  Ontwikkelingsfonds  (3), inzonderheid op de artikelen 66 tot en met 70, Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het Europees  Ontwikkelingsfonds (1979) (vijfde EOF), die op 31 december 1991 zijn vastgesteld, alsmede van het  verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 1991 waaraan de antwoorden van de Commissie zijn  gehecht  (4), Overwegende dat krachtens artikel 29, lid 3, van het Intern Akkoord aan de Commissie voor het  beheer van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (vijfde EOF) kwijting wordt verleend door het  Europees Parlement op aanbeveling van de Raad; Overwegende dat de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979)  (vijfde EOF) door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 1991 over het geheel genomen  bevredigend is geweest, BEVEELT het Europees Parlement AAN de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de  verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (vijfde EOF) voor het begrotingsjaar  1991. Gedaan te Brussel, 15 maart 1993. Voor de Raad De Voorzitter M. JELVED


title: Aanbeveling van de Raad van 12 juli 2011 over het nationale hervormingsprogramma 2011 van België en met een advies van de Raad over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2011-2014

text:
               15.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 12 juli 2011
   over het nationale hervormingsprogramma 2011 van België en met een advies van de Raad over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2011-2014
   2011/C 209/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 3,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2) aangenomen, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees Semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.

               (4)

               Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale hervormingsprogramma's worden opgenomen.

               (5)

               Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's.

               (6)

               Op 15 april 2011 heeft België zijn geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2011 voor de periode 2011-2014 en zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (7)

               In de tien jaar vóór 2008 heeft België een robuuste bbp-groei van gemiddeld 2,3 % per jaar gekend. Het land is in 2009 vol geraakt door de mondiale economische recessie, en het bbp is toen met 2,8 % gekrompen. Het effect van de recessie op de werkgelegenheid is vrij beperkt gebleven. Een tijdelijke daling van het aantal gewerkte uren en een vermindering van de arbeidsproductiviteit per uur hebben als buffer gefungeerd. Na in 2009 met 0,4 % te zijn afgenomen, is de werkgelegenheid in 2010 wederom gestegen. De werkloosheid is echter opgelopen van 7 % vóór de recessie tot 8,3 % in 2010. Dankzij de opleving van de wereldhandel is het herstel in 2010, met een bbp-groei van 2,2 %, krachtiger uitgevallen dan verwacht. De automatische stabilisatoren en de discretionaire maatregelen die in reactie op de crisis zijn genomen, hebben ertoe geleid dat het overheidstekort is toegenomen van 1,3 % in 2008 tot 5,9 % van het bbp in 2009.

               (8)

               Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het geactualiseerde stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het stabiliteitsprogramma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is. Hoewel het van iets minder gunstige groeiramingen voor 2011 uitgaat, sluit het algemeen genomen aan bij de recentste voorjaarsprognoses 2011 van de diensten van de Commissie. Nadat in 2010 een beter dan verwacht tekort van 4,1 % werd gerealiseerd, wordt met de in het stabiliteitsprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie beoogd het tekort verder terug te dringen tot 3,6 % in 2011 en tot onder de referentiewaarde van 3 % in 2012, de door de Raad vastgestelde uiterste termijn voor de correctie van het buitensporige tekort. De voor 2011 geplande tekortreductie lijkt haalbaar in het licht van de vrij behoedzame economische projecties. De geleverde begrotingsinspanning zal vermoedelijk echter kleiner uitvallen dan 0,75 % van het bbp, de gemiddelde jaarlijkse inspanning die door de Raad is aanbevolen. Dat zou met name het geval zijn in 2011 en 2012: in deze jaren zou de structurele inspanning respectievelijk slechts 0,4 en 0,3 % van het bbp vertegenwoordigen. Bovendien worden de tekortdoelstellingen voor 2012 en de daaropvolgende jaren niet met concrete aanpassingsmaatregelen onderbouwd. Ten slotte wordt niet verwacht dat de middellangetermijndoelstelling, namelijk het realiseren van een structureel overschot van 0,5 % van het bbp, binnen de stabiliteitsprogrammaperiode 2011-2014 zal worden gehaald.

               (9)

               In het licht van de beter dan verwachte feitelijke resultaten in 2010, zouden een ambitieuzere tekortreductie in 2011 en een sneller dan geplande vooruitgang in de richting van de drempel van 3 % van het bbp passend zijn. Bovendien zal het niet mogelijk zijn het buitensporige tekort in 2012 weg te werken en verdere vorderingen in de richting van de middellangetermijndoelstelling te blijven maken als geen nieuwe consolidatiemaatregelen worden getroffen. Aangezien de belastingdruk, vooral op inkomen uit arbeid, al zeer hoog is in België, dienen deze consolidatiemaatregelen vooral op de uitgavenzijde betrekking te hebben.

               (10)

               De economische en financiële crisis heeft de eerdere, dalende tendens van de overheidsschuld op lange termijn doen omslaan. De schuldquote, die een neerwaartse tendens vertoonde sinds 1993 (toen zij met 134 % van het bbp een hoogtepunt bereikte, waarna zij onafgebroken is gedaald tot zij uitkwam op 84 % van het bbp in 2007), is vanaf 2008 wederom gestegen en eind 2010 op 96,8 % van het bbp uitgekomen. Het hoge peil van de overheidsschuld blijft een belangrijke uitdaging vormen, te meer omdat van de vergrijzing een groter langetermijneffect op de begroting uitgaat dan gemiddeld in de EU het geval is. Dit komt met name doordat de pensioenuitgaven een vrij forse stijging te zien geven, wat de overheidsfinanciën verder onder druk zal zetten. In het stabiliteitsprogramma schetsen de autoriteiten een drie-punten-strategie om de verwachte aanmerkelijke toename in leeftijdsgerelateerde uitgaven om te buigen (verminderen van het peil van de overheidsschuld, vergroten van de werkgelegenheid en de participatiegraad en voorzien in een sterk, op solidariteit berustend, systeem van sociale zekerheid). Het realiseren van voldoende hoge primaire overschotten op middellange termijn en het verder hervormen van het Belgische socialezekerheidsstelsel, en met name het pensioenstelsel, zouden de langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën ten goede moeten komen. Uit de meest recente evaluatie door de Commissie blijkt dat er aanzienlijke risico's bestaan met betrekking tot de langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën.

               (11)

               Een belangrijke uitdaging waarvoor België zich gesteld ziet, is dat ervoor moet worden gezorgd dat de financiële sector zijn stabiliteit hervindt en goed functioneert, zodat hij in staat is tegemoet te komen aan de behoeften van de reële economie wat financiële intermediatie betreft. De afgelopen twee jaar is de Belgische financiële sector zwaar getroffen door de financiële crisis, hetgeen resulteerde in gekrompen balansen, aanzienlijke staatssteun en een hervorming van het bankentoezicht. De financiële positie van de banksector blijft kwetsbaar. Bovendien is de banksector in België sterk geconcentreerd en ook vrij groot in vergelijking met de omvang van de economie.

               (12)

               In de wet van 1996 tot bevordering van de werkgelegenheid en tot preventieve vrijwaring van het concurrentievermogen is bepaald dat de loontrend in België gelijke tred moet houden met de loontrend in de drie buurlanden (Frankrijk, Duitsland en Nederland), waardoor de loonkosten onder controle worden gehouden. Deze wet heeft echter niet kunnen voorkomen dat de lonen in de periode 2005-2010 sneller zijn gestegen in België dan in de drie buurlanden, terwijl de productiviteit er trager is gegroeid. Als gevolg daarvan zijn de loonkosten per eenheid product in België sneller toegenomen dan in de buurlanden en dan het gemiddelde van het eurogebied. Dit is vooral problematisch omdat België gespecialiseerd is in goederen met een vrij lage technologie-inhoud en daardoor hevige concurrentie ondervindt van de lagerekostenlanden. Hoewel de loonnorm de loononderhandelingen in goede banen helpt leiden, is hij voor verbetering vatbaar: er zou rekening moeten worden gehouden met verschillen in productiviteitsgroei en tevens moeten worden voorzien in een doeltreffender systeem om achteraf bij te sturen ingeval de doelstellingen niet worden gehaald.

               (13)

               De arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een aantal starheden die een sterk negatief effect sorteren op de bereidheid om aan het werk te gaan: de onbeperkte duur van werkloosheidsuitkeringen; hoge effectieve marginale belastingtarieven en een grote belastingwig (vooral voor laagbetaalde werknemers); en de combinatie van de intrekking van socialebijstandsuitkeringen en de hoge belastingheffing wanneer aan het werk wordt gegaan. Bovendien moedigt het bestaan van tal van uittredingsmogelijkheden voor oudere werknemers hen ertoe aan de arbeidsmarkt te verlaten voordat zij de wettelijke pensioenleeftijd van 65 jaar bereiken. Een verdere hervorming van het actieve arbeidsmarktbeleid en de uitbreiding ervan tot de 50-plussers zouden bijdragen tot een hogere totale participatiegraad en het zoeken naar werk sterker aanmoedigen. Daarnaast zouden verdere verlagingen van het niveau van de werkloosheidsuitkeringen en inkortingen van de duur ervan jongere werknemers er sterker toe aansporen zich op de arbeidsmarkt te begeven. Het aanscherpen van de criteria om voor vervroegde uittreding in aanmerking te komen, zou oudere werknemers ertoe aanmoedigen actief te blijven, en oudere werknemers die al enige tijd zonder werk zitten ertoe bewegen de arbeidsmarkt opnieuw te betreden. Tot slot zij erop gewezen dat de arbeidsparticipatie van burgers van buiten de EU met 40,9 % veel lager ligt dan gemiddeld in de EU het geval is.

               (14)

               De totale belastingdruk op arbeid in België behoort tot de hoogste in de EU; de verlichting ervan zou er dan ook toe bijdragen dat werken aantrekkelijker wordt. Gezien de aanmerkelijke consolidatie-inspanning die in het verschiet ligt, moet een dergelijke maatregel echter worden gecompenseerd door gelijkwaardige verhogingen van minder verstorende belastingen, bijvoorbeeld op het verbruik, of door middel van een verschuiving naar milieuvriendelijke belastingen. België heeft veel lagere impliciete belastingtarieven voor energie dan de buurlanden. In combinatie met de grote belastingwig voor arbeid heeft dit tot gevolg dat België de laagste verhouding tussen milieubelastingen en belastingen op arbeid heeft van de hele EU. Dit heeft bijgedragen tot een situatie waarin hoge werkloosheid samengaat met een vrij groot energieverbruik, wat het moeilijke maakt om de doelstellingen inzake werkgelegenheid en energie-efficiëntie te halen.

               (15)

               Voor tal van goederen en diensten liggen de prijzen doorgaans hoger dan in andere lidstaten. Deze ontwikkeling is toe te schrijven aan zowel een zwakke concurrentiedruk — met name in de detailhandel en in de netwerkindustrieën — als een zwak toezichtkader. In de detailhandel is er sprake van grote toegangsbelemmeringen en operationele beperkingen. Zo bestaat er met name nog steeds concurrentiebeperkende regelgeving die de openingsuren aan banden legt, gevestigde zaken beschermt tegen nieuwkomers en de verspreiding van nieuwe bedrijfsmodellen en technologieën hindert. Een mededingingsprobleem dat de netwerkindustrieën in België gemeen hebben, is de sterke positie van de gevestigde ondernemingen en de hoge toegangsdrempels in vergelijking met andere lidstaten. Dat zorgt ervoor dat de voormalige monopoliehouders in deze sectoren nog steeds hogere winsten kunnen opstrijken door hogere prijzen aan te rekenen dan in een concurrerende markt mogelijk zou zijn.

               (16)

               De Belgische autoriteiten hebben een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen betreffen de vier doelstellingen van het pact. De toezeggingen houden vooral verband met maatregelen om het tekort terug te dringen, de energieprijzen onder controle te houden en de concurrentie aan te moedigen, de reële loonstijgingen in toom te houden, een toezichtkader voor de financiële sector in te voeren en de effectieve pensioenleeftijd op te trekken. Er is echter geen informatie beschikbaar over de maatregelen die zullen worden genomen om de voorgeschreven doelstellingen op begrotingsgebied te verwezenlijken; er is evenmin informatie voorhanden over de manier waarop de reële loonstijgingen en energieprijzen in bedwang kunnen worden gehouden. Wat de vervroegde-uittredingsregelingen betreft, is niet duidelijk of en wanneer het „generatiepact” zal worden geëvalueerd en in welke concrete maatregelen deze evaluatie zal resulteren. Deze gedane toezeggingen zijn getoetst en in de aanbevelingen meegenomen.

               (17)

               De Commissie heeft het stabiliteitsprogramma en het nationale hervormingsprogramma, met inbegrip van het Euro Plus-pact, onderzocht. Daarbij heeft zij gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in België, alsook of in deze programma's de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de EU te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. In dit verband is de Commissie van oordeel dat een ambitieuzere tekortreductie in 2011 mogelijk moet zijn en dat verdere consolidatiemaatregelen voor 2012 en latere jaren dienen te worden gespecificeerd. Om de langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën te verbeteren, is een verdere hervorming van het pensioenstelsel vereist. Ook dienen verdere stappen te worden ondernomen zowel om het concurrentievermogen te versterken, mensen aan een baan te helpen en de belastingdruk te verschuiven van arbeid naar consumptie en energie, als om meer kansen te scheppen voor investeringen en groei in de dienstensector en de netwerkindustrieën.

               (18)

               In het licht van deze beoordeling, en rekening houdende met de aanbeveling van de Raad van 2 december 2009 op grond van artikel 126, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, heeft de Raad de actualisering 2011 van het stabiliteitsprogramma van België onderzocht. Zijn advies (3) daarover is met name in de onderstaande aanbevelingen (1) en (2) weergegeven,

         BEVEELT AAN dat België in de periode 2011-2012 actie onderneemt om:

               1.

               Het aan de gang zijnde economische herstel aan te grijpen om meer vaart te zetten achter de correctie van het buitensporige tekort door tegen de indiening van de begroting voor 2012 de nodige maatregelen te nemen — vooral aan de uitgavenzijde — om een gemiddelde structurele inspanning te leveren die strookt met de aanbevelingen uit hoofde van de buitensporigtekortprocedure, en zodoende de hoge overheidsschuldquote op een neerwaarts pad te brengen. Het overheidstekort zou daardoor uiterlijk in 2012 tot ver onder de referentiewaarde van 3 % van het bbp worden teruggebracht. Jaarlijks een vooruitgang van ten minste 0,5 % van het bbp te boeken in de richting van de middellangetermijndoelstelling;

               2.

               Stappen te ondernemen om de langetermijnhoudbaarheid van de openbare financiën te verbeteren. Het accent dient daarbij, op een wijze die past in het kader van de drie-punten-strategie van de EU, te worden gelegd op het in toom houden van de leeftijdsgerelateerde uitgaven, onder meer door vervroegde uittreding uit de arbeidsmarkt te voorkomen teneinde de effectieve pensioenleeftijd duidelijk te verhogen. Hierbij kunnen maatregelen zoals de koppeling van de wettelijke pensioenleeftijd aan de levensverwachting overwogen worden;

               3.

               De structurele zwakheden in de financiële sector aan te pakken, met name door de herstructurering af te ronden van de banken die behoefte hebben aan een adequaat gefinancierd en levensvatbaar bedrijfsmodel;

               4.

               In overleg met de sociale partners en conform de nationale praktijken het systeem voor het voeren van loononderhandelingen en het loonindexeringssysteem te hervormen, teneinde ervoor te zorgen dat de loonstijging beter aansluit bij de ontwikkeling van de arbeidsproductiviteit en het concurrentievermogen;

               5.

               De arbeidsparticipatie naar een hoger peil te tillen door de hoge fiscale en sociale lasten voor laagbetaalden op budgettair neutrale wijze te verlichten en door een systeem in te voeren waarbij het niveau van de werkloosheidsuitkeringen geleidelijk afneemt naarmate de periode van werkloosheid langer duurt. Stappen te ondernemen om de belastingdruk te verschuiven van arbeid naar consumptie en om het belastingstelsel milieuvriendelijker te maken. Het actieve arbeidsmarktbeleid doeltreffender te maken door specifiek op oudere werknemers en kwetsbare groepen gerichte maatregelen te treffen;

               6.

               Maatregelen te nemen om de concurrentie in de detailhandel te stimuleren door de toegangsbelemmeringen en de operationele beperkingen te reduceren; en maatregelen te nemen om de concurrentie op de elektriciteits- en de gasmarkt te bevorderen door de doeltreffendheid van de sectorale regulerende en mededingingsautoriteiten verder te verhogen.

      Gedaan te Brussel, 12 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 138 van 26.5.2011, blz. 56).

      (3)  Uit hoofde van artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97.