				|

		52012DC0307

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Griekenland /* COM/2012/0307 final */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2012
van Griekenland
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van
de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op
begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
beleid[1], en
met name artikel 5, lid 2,
Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie[2],
Gezien de resoluties van het Europese Parlement[3],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Op 26 maart 2010 hechtte de
Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor
een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet
voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op
de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)       De Raad heeft op 13 juli 2010
een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van
de lidstaten en de Unie (2010–2014) en op 21 oktober 2010 een besluit
betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[4] aangenomen, die samen de "geïntegreerde
richtsnoeren" vormen. De lidstaten werden verzocht in hun nationaal
economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening
te houden.
(3)       De Raad heeft op 12 juli 2011
een aanbeveling inzake het nationale hervormingsprogramma voor 2011 van
Griekenland aangenomen.
(4)       Op 23 november 2011
hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en
gaf daarmee de aanzet tot het tweede Europees Semester van voorafgaande en
geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.
(5)       Op 2 maart 2012 heeft de
Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit,
begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij
benadrukte dat er moet worden gewerkt aan gedifferentieerde, groeivriendelijke
begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de
economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de
werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de
overheidsdiensten.
(6)       Op 2 maart 2012 verzocht de
Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun
toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden opgenomen in hun
stabiliteits- of convergentieprogramma's en hun nationale
hervormingsprogramma's.
(7)       Griekenland heeft op 12 april
2012 zijn nationale hervormingsprogramma 2012 ingediend en onvolledige
informatie over zijn begrotingsplannen verstrekt. De Griekse overheid wordt
verzocht om alle standaardtabellen in te dienen die overeenkomstig het
preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact vereist zijn.
(8)       Op 21 februari 2012 heeft de
Eurogroep overeenstemming bereikt over een tweede economisch
aanpassingsprogramma voor Griekenland. De uitvoering van het economische beleid
dat is beschreven in het memorandum van overeenstemming over specifieke
beleidsvoorwaarden zal helpen om de overheidsschuld van Griekenland terug te
dringen tot 117% van het bbp in 2020. Er werd overeengekomen dat de
financiering van het programma uit publieke middelen tot 2014 130 miljard euro
zal bedragen, bovenop de bedragen die zijn vastgelegd in het eerste
financieringsprogramma.
(9)       De vrijgave van de tranches
is afhankelijk van de naleving van kwantitatieve prestatiecriteria en een
positieve evaluatie van de geboekte voortgang op het gebied van de
beleidscriteria die zijn vastgelegd bij Besluit 2011/734/EU van de Raad van 12 juli
2011 (zoals gewijzigd op 8 november 2011 en 13 maart 2012) en van het
memorandum van overeenstemming waarin de beleidsvoorwaarden zijn vastgelegd,
dat is ondertekend op 14 maart 2012.
(10)     Op 19 maart 2012 heeft de Europese
Faciliteit voor financiële stabiliteit het eerste deel (5,9 miljard euro) van
de eerste tranche (14,5 miljard euro) van het nieuwe financieringsprogramma aan
Griekenland betaald. Verder heeft het IMF 1,6 miljard euro aan Griekenland
uitgekeerd. Tot mei 2012 heeft Griekenland in het kader van het eerste en
tweede programma officiële financiering voor een bedrag van in totaal 147,5 miljard
euro ontvangen.
(11)     In 2010 en 2011 heeft
Griekenland enige voortgang geboekt in de richting van de ambitieuze doelstellingen
die in het aanpassingsprogramma zijn vastgelegd. De uitvoering werd belemmerd
door een aantal factoren: politieke instabiliteit, sociale onrust,
ontoereikende administratieve capaciteit en vooral een recessie die veel
ernstiger was dan verwacht. Enkele belangrijke begrotingsdoelstellingen werden
niet gehaald, zodat er in 2010 en 2011 aanvullende consolidatiemaatregelen
moesten worden aangenomen. Griekenland slaagde er toch in om het
overheidstekort aanzienlijk te verlagen: van 15,8% van het bbp in 2009 tot 9,1%
in 2011.
(12)     Op 18 april 2012 heeft de
Commissie een mededeling goedgekeurd met de titel "Groei voor
Griekenland", waarin aandacht werd geschonken aan de positieve invloed die
het volledig en effectief uitvoeren van het economische aanpassingsprogramma
kan hebben, doordat er een basis wordt gelegd voor groei, investeringen en
sociale vernieuwing. In de mededeling wordt eraan herinnerd dat Griekenland kan
rekenen op concrete steun door zijn lidmaatschap van de EU en de eurozone.
Verder wordt er benadrukt dat de hervormingen die zijn uitgestippeld in het
tweede economische aanpassingsprogramma zijn bedoeld om het groei- en
banenpotentieel van de Griekse economie te herstellen en om een rechtvaardiger
samenleving te creëren. Daarnaast wordt de uitgebreide financiële steun
omschreven die aan Griekenland wordt verstrekt en wordt de bereidheid van de
partners van Griekenland, en in het bijzonder van de Commissie, benadrukt om
manieren te vinden om op korte termijn te bereiken doelstellingen zoveel
mogelijk effect te laten sorteren door snelle maatregelen en EU-steun.
(13)     Door de economische crisis en
de daarop volgende maatregelen inzake begrotingsconsolidatie heeft Griekenland
moeilijkheden om de Europa 2020-doelstellingen te bereiken, met name de
doelstellingen op sociaal gebied. Niettemin zullen de structurele hervormingen,
met name die op de arbeidsmarkt, de liberalisering van verschillende sectoren
en een aantal maatregelen om het ondernemingsklimaat te verbeteren, helpen om
de concurrentie en de productiviteit te bevorderen, de werkgelegenheid te
vergroten en de productiekosten te drukken, en zodoende op middellange termijn
kunnen bijdragen aan meer werkgelegenheid en het terugdringen van armoede en
sociale uitsluiting. Griekenland is ondanks de economische crisis blijven
werken aan het behalen van de milieudoelstellingen van Europa 2020.
(14)     Er wordt een strategische
herprogrammering van de structuurfondsen uitgevoerd, met speciale aandacht voor
jeugdwerkloosheid en concurrentievermogen (met name voor het MKB). Met de
nieuwe maatregelen worden acties versterkt op het gebied van het werkpaspoort,
scholing, beroepskwalificaties en toegang tot financiering voor het MKB.
(15)     Griekenland heeft een aantal
toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen, en
de nakoming van de in 2011 gedane toezeggingen, hebben betrekking op het
verbeteren van de werkgelegenheid, het verbeteren van het concurrentievermogen,
het bevorderen van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en het versterken
van de financiële stabiliteit.
BEVEELT AAN dat Griekenland:
De in Besluit 2011/734/EU van de Raad
van 12 juli 2011, zoals gewijzigd op 8 november 2011 en 13 maart 2012, en in
het memorandum van overeenstemming over specifieke beleidsvoorwaarden, dat is
ondertekend op 14 maart 2012, nader bepaalde maatregelen ten uitvoer legt.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               COM(2012) 307 final.
[3]               P7_TA(2012)0048 en P7_TA(2012)0047.
[4]               Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012.


Avis juridique important

|

52004SC0799

Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het convergentieprogramma van Cyprus voor de periode 2004-2007  /* SEC/2004/0799 def. */

Aanbeveling voor een ADVIES VAN DE RAAD overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het convergentieprogramma van Cyprus voor de periode 2004-2007(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGIn Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid [1] wordt bepaald dat niet-deelnemende lidstaten (d.w.z. de lidstaten die de euro niet hebben aangenomen) met het oog op het regelmatige multilaterale toezicht overeenkomstig artikel 99 van het Verdrag een convergentieprogramma moeten indienen bij de Raad en de Commissie.[1]  PB L 209 van 2.8.1997. Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, zijn te vinden op de volgende website: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.Overeenkomstig artikel 9 van deze verordening dient de Raad elk convergentieprogramma te onderzoeken op basis van evaluaties van de Commissie en het bij artikel 114 van het Verdrag ingestelde comité (het Economisch en Financieel Comité). Op basis van een aanbeveling van de Commissie en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité moet de Raad advies uitbrengen na zelf het programma te hebben onderzocht. Ingevolge de verordening moeten de lidstaten jaarlijks een geactualiseerd convergentieprogramma indienen, dat eveneens volgens deze zelfde procedures door de Raad kan worden beoordeeld.Voor de tien landen die op 1 mei 2004 tot de EU zijn toegetreden, geldt een derogatie, hetgeen betekent dat zij nog niet deelnemen aan de euro. Deze landen hebben toegezegd hun convergentieprogramma uiterlijk 15 mei 2004 en een eerste actualisering ervan tegen het eind van 2004 in te dienen.Op 24 mei 2004 heeft Cyprus zijn convergentieprogramma voor de periode 2004-2007 ingediend. De diensten van de Commissie hebben een technische analyse van dit programma verricht en daarbij rekening gehouden met de voorjaarsprognoses 2004, de "gedragscode met betrekking tot de inhoud en de vorm van de stabiliteits- en convergentieprogramma's" [2] en de beginselen die zijn vervat in de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 27 november 2002 betreffende de verbetering van de coördinatie van het begrotingsbeleid [3]. Op grond hiervan zijn zij tot de volgende evaluatie gekomen:[2]  Herzien advies van het Economisch en Financieel Comité over de inhoud en de vorm van de stabiliteits- en convergentieprogramma's, document EFC/ECFIN/404/01 - REV 1 van 27 juni 2001, door de Raad (Ecofin) op 10 juli 2001 bekrachtigd.[3]  COM(2002) 668 definitief van 27.11.2002.Op 24 mei 2004 heeft Cyprus zijn eerste convergentieprogramma voor de periode 2004-2007 ingediend. In het programma wordt het voornemen kenbaar gemaakt om in 2007 de euro aan te nemen en zo snel mogelijk deel te nemen aan het WKM II, en dus ook om vanaf 2005 te voldoen aan de convergentiecriteria inzake tekort en schuld.Om te beginnen zij eraan herinnerd dat de toekomstige economische ontwikkelingen in Cyprus met ongewone onzekerheid omgeven blijven. De economische situatie van het hele eiland zou immers ingrijpend veranderen mocht het in de toekomst tot een hereniging komen. In het convergentieprogramma worden sommige van de complexe onopgeloste vraagstukken in verband met de economisch-institutionele aspecten van het plan-Annan voor de hereniging beknopt besproken en wordt een bondige beoordeling gegeven van de macro-economische gevolgen voor de begroting.Het programma is grotendeels in overeenstemming met de gegevensvereisten van de gedragscode [4].[4]  Het model van tekststructuur dat in bijlage 2 van de gedragscode is opgenomen, wordt niet strikt nageleefd in de tekststructuur van het Cypriotische convergentieprogramma. Dit laatste bestaat uit vier hoofdstukken in plaats van zeven, waarbij elementen van de modelstructuur van de hoofdstukken 3, 5 en 7 en elementen van de hoofdstukken 4 en 6 worden gecombineerd. In de tabellen worden ook alleen gegevens over de CPI-inflatie vermeld en niet over de HICP-inflatie.Het overheidstekort is opgelopen tot 6,3% van het BBP in 2003, waardoor het hoger is dan de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 3%, terwijl de schuldquote is gestegen tot 72,6% van het BBP, waardoor ze boven de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 60% uitkomt. Op 12 mei 2004 heeft de Commissie dan ook met de goedkeuring van het verslag zoals bedoeld in artikel 104, lid 3, van het Verdrag de buitensporigtekortprocedure ten aanzien van Cyprus ingeleid. Op 25 mei heeft het Economisch en Financieel Comité advies uitgebracht over dit verslag. Verwacht wordt dat de Raad op [5 juli 2004] op grond van twee aanbevelingen van de Commissie zal besluiten dat er in Cyprus een buitensporig tekort bestaat en aanbevelingen tot Cyprus zal richten om een einde te maken aan deze situatie.In het convergentieprogramma is het traject voor de begrotingsconsolidatie en het macro-economische scenario voor de periode 2004-2007 opgenomen. De ramingen voor de BBP-groei en de inflatie voor de periode 2004-2005 liggen in de buurt van die in de voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie. De ramingen voor de BBP-groei op middellange termijn zijn gebaseerd op een heropleving van de export (in het bijzonder het toerisme, een belangrijke pijler van de economie) en een versterking van de binnenlandse particuliere vraag. Als ook rekening wordt gehouden met de historische groeipercentages en de wijze waarop de toeristische sector zich in het verleden na internationale crises heeft hersteld, lijkt de prognose van een gemiddelde BBP-groei van 4,4% aannemelijk.Naast het scenario dat hierboven werd besproken (het zogenaamde basisscenario) zijn er in het programma drie alternatieve scenario's voor de macro-economische en budgettaire prognoses opgenomen: een optimistisch scenario, een pessimistisch scenario en een scenario bij hogere rentetarieven, waarbij van verschillende veronderstellingen voor de gemiddelde BBP-groei (+/- 0,5 procentpunt) en hogere rentetarieven (+ 0,5 procentpunt) wordt uitgegaan. De prognoses uit het programma die in het zogenaamde basisscenario zijn opgenomen, worden beschouwd als het referentiescenario voor de beoordeling van de begrotingsprognoses omdat ze, afgaande op de momenteel beschikbare gegevens, gebaseerd lijken op aannemelijke groeihypothesen.De opflakkering van de inflatie van 2,8% in 2002 tot 4,0% in 2003 was grotendeels het gevolg van eenmalige factoren zoals hogere BTW-tarieven als gevolg van de harmonisatie met het acquis. Ondanks een heropleving van de groei vanaf 2004 wordt ervan uitgegaan dat de inflatiedruk beperkt zal blijven. Verwacht wordt dat de inflatie in 2004 tot 2% zal dalen en tot in 2007 op dit niveau zal blijven. Volgens het programma blijft het kader van het huidige monetaire beleid dat bestaat in een met het WKM II vergelijkbare koppeling aan de euro, behouden tot de uiteindelijke invoering van de euro.De belangrijkste doelstellingen van het programma voor begrotingsconsolidatie zijn het verminderen van het overheidstekort van naar schatting 5,2% van het BBP in 2004 tot 2,9% van het BBP in 2005 en het vervolgens in 2007 te verlagen tot minder dan 2% van het BBP; een aanzienlijke verbetering van het primaire saldo bewerkstelligen door het te doen omslaan van een tekort van naar schatting 1,6% van het BBP in 2004 in een overschot van 2% van het BBP in 2007; en het drastisch ombuigen van de opwaartse trend van de schuldquote van 75,2% van het BBP in 2004 tot minder dan 69% aan het einde van de programmaperiode. In vergelijking met het economische pretoetredingsprogramma (EPP) van 2003 wordt de in de beginfase geplande aanpassing op grond van het traject voor de begrotingsconsolidatie uitgesteld van 2004 tot 2005 en wordt ze uitgebreid. De tekortdaling in de periode 2005-2006 zou dan grotendeels in overeenstemming zijn met het traject dat in het EPP was vastgesteld. Hiertoe worden in het convergentieprogramma een reeks van veelal structurele maatregelen gepland om de uitgaven - waar de voorbije jaren de meeste ontsporingen zijn opgetreden - in de hand te houden en de inkomsten te doen toenemen. Inkomsten en uitgaven dragen in vrij gelijke mate bij tot de vermindering van het totale tekort met bijna 5 procentpunt van het BBP in de periode 2004-2007.In het aanpassingstraject dat in het programma is opgenomen, wordt blijk gegeven van de inzet van de regering voor de verbetering van de overheidsfinanciën met het oog op de invoering van de euro in 2007; dit is de belangrijkste achterliggende factor die verklaart waarom de grootste inspanningen bij de begrotingsaanpassing voor het verminderen van het overheidstekort tegen 2005 met 2,3 procentpunt van het BBP in de beginfase zullen plaatsvinden. Gezien de omvang van deze aanpassing en de niet altijd positieve resultaten die Cyprus op het gebied van begrotingsconsolidatie heeft geboekt, is het een ambitieuze doelstelling om het tekort in 2005 terug te dringen tot minder dan 3% van het BBP. Het aantal geplande maatregelen is vrij groot, waarbij elke maatregel vrij beperkte besparingen of inkomsten tot stand moet brengen. Dit kan worden beschouwd als een vorm van 'risicospreiding', maar het gelijktijdig nemen van talrijke maatregelen kan de uitvoering ervan ingewikkeld maken, zowel op praktisch als op politiek vlak. In het convergentieprogramma wordt ook opgemerkt dat de regering vastberaden blijft om "indien nodig aanvullende maatregelen" te nemen om de tekortdoelstellingen te verwezenlijken. Na deze ingrijpende aanpassing zijn de daaropvolgende aanpassingen voor 2006-2007 veel beperkter (ongeveer 0,6 procentpunt per jaar) en zouden ze dus vrij probleemloos moeten kunnen worden verwezenlijkt.Volgens het programma komt de verhouding van de schuld tot het BBP in 2004 uit op een hoogtepunt van 75,2% om vervolgens te verminderen tot 68,4% van het BBP in 2007. De sterke afname wordt vooral geschraagd door een steeds groter batig primair saldo en een jaarlijkse nominale BBP-groei die hoger is dan de gemiddelde nominale rentevoet op de overheidsschuld in 2005-2007. Zoals reeds vermeld, is het onderliggende scenario voor de BBP-groei aannemelijk, maar hangt het geplande traject voor de schuldquote ook af van de nogal ambitieuze begrotingsaanpassing voor 2005, waarbij de grootste inspanningen in de beginfase zullen worden geleverd.In het programma wordt kort stilgestaan bij het regeringsprogramma voor structurele hervormingen dat gericht is op beleidsmaatregelen voor de arbeids-, product- en kapitaalmarkt, alsook op beleidsmaatregelen die tot doel hebben de Cypriotische economie te diversifiëren naar activiteiten met een hogere toegevoegde waarde en een kenniseconomie tot stand te brengen. Bovendien wordt in het programma melding gemaakt van het voornemen om de efficiëntie van de overheidsadministratie te verbeteren, zonder dat hierover verdere details worden verstrekt. Deze beleidsmaatregelen worden evenwel niet geëvalueerd vanuit begrotingsoogpunt (in het EPP van 2003 waren de opgegeven budgettaire kosten van de structurele hervormingen niet aanzienlijk: ze bedroegen ongeveer 0,4% van het BBP voor de periode 2003-2006). Zoals in het programma wordt opgemerkt, zijn deze beleidsmaatregelen meestal een voorzetting van de hervormingsstrategie die was uitgetekend in de vorige economische pretoetredingsprogramma's. In het programma wordt er dan ook terecht van uitgegaan dat de verschillende structurele beleidsmaatregelen aan elkaar zijn gekoppeld en elkaar aanvullen. In het algemeen lijkt het in het programma omschreven beleid aanvaardbaar te zijn, hoewel in het verleden is gebleken dat ten aanzien van de liberalisering soms enige vertraging is opgetreden, met name bij enkele productmarkten.Het risico bestaat dat Cyprus wordt geconfronteerd met begrotingsonevenwichtigheden bij het dragen van de kosten van de vergrijzing. Terwijl de hervorming van de gezondheidszorg in 2006 ten uitvoer zal worden gelegd, bevinden de maatregelen voor de hervorming van het pensioenstelsel zich slechts in de aanvangsfase. Een tijdige en doeltreffende tenuitvoerlegging van dergelijke hervormingen is - in samenhang met de andere maatregelen die noodzakelijk zijn om een adequaat primair overschot te handhaven - van essentieel belang om de houdbaarheid van de overheidsfinanciën te waarborgen.Tabel: Vergelijking tussen de belangrijkste macro-economische en budgettaire prognoses>RUIMTE VOOR DE TABEL>Op grond van deze evaluatie heeft de Commissie de aangehechte aanbeveling voor een advies van de Raad over het convergentieprogramma van Cyprus vastgesteld. Zij zal deze aanbeveling doen toekomen aan de Raad.Aanbeveling voor een ADVIES VAN DE RAAD overeenkomstig artikel 9, lid 3, van  Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997  over het convergentieprogramma van Cyprus voor de periode 2004-2007DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid [5], met name op artikel 9, lid 3,[5]  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, zijn te vinden op de volgende website: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm.Gezien de aanbeveling van de Commissie,Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT:Op [5 juli 2004] heeft de Raad het convergentieprogramma van Cyprus behandeld, dat betrekking heeft op de periode 2004-2007. Het programma voldoet grotendeels aan de gegevensvereisten van de herziene "gedragscode voor de inhoud en de vorm van de stabiliteits- en convergentieprogramma's".De begrotingsstrategie die aan het programma ten grondslag ligt, is erop gericht het overheidstekort terug te dringen van 6,3% van het BBP in 2003 tot 2,9% van het BBP in 2005 om aan het in het Verdrag van Maastricht vastgelegde tekortcriterium te voldoen, en het tekort vervolgens verder terug te dringen tot 2,2% van het BBP in 2006 en 1,6% van het BBP in 2007. Hiertoe zal volgens het convergentieprogramma een omslag van het primair saldo worden bewerkstelligd van een verwacht tekort van 1,6% van het BBP in 2004 in een overschot van 2% van het BBP in 2007 en zal de opwaartse trend van de schuldquote van 75,2% van het BBP in 2004 drastisch worden omgebogen tot minder dan 69% aan het einde van de programmaperiode. Deze doelstelling wordt geschraagd door een reeks van veelal structurele maatregelen om ongeveer in gelijke mate op de uitgaven te bezuinigen en de inkomsten te doen toenemen. De maatregelen worden meestal vanaf 2005 ten uitvoer gelegd.Het programma is gericht op een verhoging van de inkomsten en een beteugeling van de uitgaven. Het was op dit laatste vlak dat in het verleden de meeste ontsporingen zijn opgetreden. In het specifieke aanpassingstraject dat in het programma is opgenomen, wordt blijk gegeven van de inzet van de regering voor de verbetering van de overheidsfinanciën met het oog op de invoering van de euro in 2007; dit is de belangrijkste achterliggende factor die verklaart waarom de grootste inspanningen op het gebied van de begrotingsaanpassing voor het verminderen van het overheidstekort in 2005 met 2,3 procentpunt van het BBP in de beginfase zullen plaatsvinden. Gezien de niet altijd positieve resultaten op het vlak van begrotingsconsolidatie lijkt dit nogal ambitieus zijn.Het macro-economische scenario dat aan het programma ten grondslag ligt en waarin wordt voorspeld dat de reële BBP-groei zal versnellen van 3,5% in 2004 tot 4,5% in 2007 lijkt te zijn gebaseerd op aannemelijke groeihypothesen. De inflatieprognoses kunnen als realistisch worden bestempeld. In het programma zijn vier verschillende scenario's voor de macro-economische en budgettaire prognoses opgenomen: een basisscenario, een optimistisch scenario, een pessimistisch scenario en een scenario bij hogere rentetarieven. Het zogenaamde basisscenario wordt beschouwd als het referentiescenario voor de beoordeling van de begrotingsprognoses omdat het, afgaande op de momenteel beschikbare gegevens, gebaseerd lijkt op aannemelijke groeihypothesen.In het programma wordt ervan uitgegaan dat het tekort in 2005 zal zijn teruggedrongen tot (onder) de referentiewaarde van 3% van het BBP en dat het daarna verder zal afnemen. Deze doelstellingen zijn evenwel niet in overeenstemming met het uitgangspunt dat de begroting in de programmaperiode vrijwel in evenwicht wordt gebracht.Het begrotingsresultaat kan tegenvallen. In het bijzonder door de omvang van de in 2005 nagestreefde daling van het overheidstekort en de resultaten die Cyprus in het verleden op het vlak van de begrotingsconsolidatie heeft geboekt, wordt dit een zeer ambitieuze opdracht. Het in het programma omschreven begrotingsbeleid kan dus onvoldoende zijn om het tekort tegen 2005 te verlagen tot (onder) de drempel van 3% van het BBP. Het is ook mogelijk dat het programma niet voorziet in een veiligheidsmarge die groot genoeg is om te voorkomen dat deze drempel wordt overschreden bij normale macro-economische schommelingen.Volgens het programma bereikt de schuldquote in 2004 een hoogtepunt van 75,2% om vervolgens met bijna 7 procentpunt te verminderen tot 68,4% van het BBP in 2007. De sterke afname wordt vooral geschraagd door een steeds groter batig primair saldo en een nominale BBP-groei die hoger is dan de rentebetalingen op de overheidsschuld in 2005-2007. Gezien de hierboven vermelde risico's wat de werkelijk geboekte tekorten betreft, zou de schuldquote zich evenwel minder gunstig kunnen ontwikkelen dan verwacht.Het risico bestaat dat Cyprus met begrotingsonevenwichtigheden wordt geconfronteerd bij het dragen van de kosten van de vergrijzing. Terwijl de hervorming van de gezondheidszorg in 2006 ten uitvoer zal worden gelegd, bevinden de maatregelen voor de hervorming van het pensioenstelsel zich slechts in de aanvangsfase. Een tijdige en doeltreffende tenuitvoerlegging van dergelijke hervormingen is - in samenhang met de andere maatregelen die noodzakelijk zijn om een adequaat primair overschot te handhaven - van essentieel belang om de houdbaarheid van de overheidsfinanciën te waarborgen.Op [5 juli 2004] heeft de Raad overeenkomstig artikel 104, lid 6, van het Verdrag op aanbeveling van de Commissie besloten dat er in Cyprus een buitensporig tekort bestaat en overeenkomstig artikel 104, lid 7, aanbevelingen met beleidsadviezen tot Cyprus gericht om te bereiken dat deze situatie wordt verholpen.Voornaamste prognoses in het convergentieprogramma van Cyprus>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31992H0131

92/131/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 27 november 1991 betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk

Publicatieblad Nr. L 049 van 24/02/1992 blz. 0001 - 0008

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 27 november 1991 betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ( 92/131/EEG )DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,  Overwegende dat ongewenst gedrag van sexuele aard en ander gedrag op grond van geslacht, ook van de kant van superieuren en collega's, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, onaanvaardbaar is en in bepaalde omstandigheden  in strijd kan zijn met het beginsel van gelijke behandeling in de zin van de artikelen 3, 4 en 5 van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten  aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden ( 1 ) en dat deze opvatting wordt gesteund door de jurisprudentie van een aantal Lid-Staten;  Overwegende dat talrijke Lid-Staten overeenkomstig de aanbeveling van de Raad van 13 december 1984 betreffende de bevordering van positieve acties voor vrouwen ( 2 ) diverse maatregelen voor positieve acties ten uitvoer hebben gelegd, alsmede acties die  onder meer betrekking hebben op de eerbiediging van de waardigheid van de vrouw op de arbeidsplaats;  Overwegende dat het Europese Parlement in zijn resolutie van 11 juni 1986 over geweld jegens vrouwen ( 3 ) de nationale Regeringen, commissies voor gelijke kansen en vakbonden heeft verzocht gecooerdineerde voorlichtingscampagnes te lanceren om het nodige  besef te kweken    van de individuele rechten van al degenen die tot de beroepsbevolking behoren;  Overwegende dat het Raadgevend Comité voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen zich in zijn advies van 20 juni 1988 unaniem heeft uitgesproken voor een op beide sexen betrekking hebbende aanbeveling en gedragscode inzake sexuele intimidatie op de  arbeidsplaats;  Overwegende dat de Commissie zich in haar Actieprogramma tot uitvoering van het Gemeenschapshandvest van sociale grondrechten van de werkenden ertoe heeft verbonden om bij de bestudering van de bescherming van de werkenden en hun waardigheid op het werk  rekening te houden met de verslagen en aanbevelingen over verschillende aspecten van de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht ( 4 );  Overwegende dat de Raad in zijn resolutie van 29 mei 1990 betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ( 5 ) stelt dat gedrag op grond van geslacht, ook van de kant van superieuren en collega's, dat afbreuk doet aan de  waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, een ontoelaatbare schending van de waardigheid van werknemers en stagiairs vormt, en de Lid-Staten, de Instellingen en de organen van de Europese Gemeenschappen verzoekt om door te gaan met positieve  maatregelen ter creëring van een werksfeer waarin vrouwen en mannen elkaars menselijke integriteit eerbiedigen;      Overwegende dat de Commissie in haar Derde Actieprogramma voor gelijke kansen voor vrouwen en mannen, 1991-1995, en overeenkomstig punt III.2 van de resolutie van de Raad van 29 mei 1990 heeft besloten om op basis van de ervaring en de beste methoden  in de Lid-Staten een gedragscode op te stellen voor de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ( 1 ) met de bedoeling een richtsnoer te bieden voor het treffen en voortzetten van positieve maatregelen die erop gericht zijn een  werkklimaat te scheppen waarin vrouwen en mannen elkaars menselijke integriteit eerbiedigen;  Overwegende dat het Europese Parlement op 22 oktober 1991 een resolutie betreffende de bescherming van de waardigheid van mannen en vrouwen ( 2 ) heeft aangenomen;  Overwegende dat het Economisch en Sociaal Comité op 30 oktober 1991 een advies betreffende de bescherming van de waardigheid van mannen en vrouwen ( 3 ) heeft aangenomen,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING : Artikel 1 De Lid-Staten ondernemen acties ter bevordering van het besef dat gedrag van sexuele aard of ander op geslacht gebaseerd gedrag, ook dat van de kant van superieuren en collega's, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk,  onaanvaardbaar is indien a )  dergelijk gedrag ongewenst, onredelijk en beledigend is voor de betrokkene,  b ) het afwijzen of lijdzaam ondergaan van zulk gedrag van de kant van werkgevers of werknemers ( waaronder ook superieuren of collega's vallen ) expliciet of impliciet ten grondslag ligt aan een beslissing die betrekking heeft op de toegang van de  betrokkene tot beroepsopleiding of een baan, het behouden van een baan, bevordering of salaris, dan wel ten grondslag ligt aan andere beslissingen in verband met het werk,  en/of c ) een dergelijk gedrag voor de betrokkene een intimiderende, vijandige of vernederende werksfeer schept,   en dat een dergelijk gedrag in bepaalde omstandigheden in strijd kan zijn met het beginsel van gelijke behandeling in de zin van de artikelen 3, 4 en 5 van Richtlijn 76/207/EEG . Artikel 2 De Lid-Staten ondernemen acties in de overheidssector om de in de bijlage opgenomen gedragscode van de Commissie voor de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ten uitvoer te leggen . De acties van de Lid-Staten waardoor  positieve maatregelen worden getroffen en voortgezet ter creëring van een werksfeer waarin vrouwen en mannen elkaars wezenseigen integriteit eerbiedigen, moeten de particuliere sector tot voorbeeld strekken . Artikel 3 De Lid-Staten stimuleren de werkgevers en werknemersvertegenwoordigers om maatregelen uit te werken ten behoeve van de toepassing van de door de Commissie opgestelde gedragscode voor de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk .  Artikel 4 De Lid-Staten stellen de Commissie binnen drie jaar, gerekend vanaf de datum van deze aanbeveling, in kennis van de ter uitvoering van deze aanbeveling genomen maatregelen ten einde de Commissie in staat te stellen een verslag over al deze maatregelen  op te stellen . In deze periode draagt de Commissie er zorg voor dat de gedragscode op zo groot mogelijke schaal wordt verspreid . In het verslag dient niet alleen te worden aangegeven hoe bekend de code en hoe effectief de code is, maar ook in welke mate  de code wordt toegepast en deel uitmaakt van collectieve onderhandelingen . Artikel 5 Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel, 27 november 1991 .  Voor de Commissie Vasso PAPANDREOU Lid van de Commissie    ( 1 ) PB nr . L 39 van 14 . 2 . 1976, blz . 40 .  ( 2) PB nr . L 331 van 19 . 12 . 1984, blz . 34 .  ( 3 ) PB nr . C 176 van 17 . 7 . 1986, blz . 79 .  ( 4 )  COM(89 ) 568 def . van 29 november 1989 . Bij voorbeeld Michael Rubenstein, The Dignity of Women at Work : Report on the problem of sexual harassment in the Member States of the European Communities, oktober 1987, ISBN 92-825-8764-9 .  ( 5 ) PB nr . C 157 van 27 . 6 . 1990, blz . 3.(1 ) COM(90 ) 449 def . van 6 . 11 . 1990 .  ( 2 ) PB nr . C 305 van 25 . 11 . 1991 .  ( 3 ) PB nr . C 14 van 20 . 1 . 1992 .    BIJLAGE    BESCHERMING VAN DE WAARDIGHEID VAN VROUWEN EN MANNEN OP HET WERK  Een gedragscode inzake maatregelen tegen sexuele intimidatie 1 . INLEIDING Deze Gedragscode is opgesteld overeenkomstig de resolutie van de Raad betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ( 1 ) en vormt een bijlage bij de aanbeveling van de Commissie over deze kwestie .  Deze Gedragscode wil een praktisch richtsnoer geven aan werkgevers, vakbonden en werknemers voor de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk . De code is bedoeld om zowel in de overheids - als in de particuliere sector te worden  toegepast . De werkgevers worden aangespoord om de hierin vervatte aanbevelingen op een op de omvang en structuur van hun bedrijf afgestemde wijze te volgen . Het kan voor kleine en middelgrote bedrijven van bijzonder belang zijn om enkele praktische  maatregelen aan hun eigen behoeften aan te passen .  Het doel is sexuele intimidatie te voorkomen en in voorkomende gevallen ervoor te zorgen dat adequate procedures meteen ter beschikking zijn om het probleem op te lossen en herhaling ervan te voorkomen . Derhalve streeft de code naar bevordering van de  ontwikkeling en tenuitvoerlegging van beleid en praktijkrichtlijnen, waardoor arbeidsomstandigheden ontstaan waarin geen sexuele intimidatie plaatsheeft en mannen en vrouwen elkaars menselijke integriteit eerbiedigen .  In het voor de Commissie opgestelde deskundigenverslag is geconstateerd dat sexuele intimidatie een groot probleem is voor vele werkende vrouwen in de Europese Gemeenschap ( 2 ) en onderzoek in Lid-Staten heeft er geen twijfel over laten bestaan dat  sexuele intimidatie op het werk geen zeldzaam verschijnsel is . Integendeel, het is duidelijk dat voor miljoenen vrouwen in de Gemeenschap sexuele intimidatie een onaangenaam en onvermijdelijk aspect van hun beroepsleven is . Ook mannen kunnen onder  sexuele intimidatie te lijden hebben en moeten uiteraard dezelfde rechten op bescherming van hun waardigheid krijgen als vrouwen .      Bepaalde groepen zijn bijzonder kwetsbaar . Onderzoek in verscheidene Lid-Staten, waaruit een relatie tussen de kans op sexuele intimidatie en de waargenomen kwetsbaarheid van het slachtoffer blijkt, wijst erop dat wettelijk of anderzins gescheiden  vrouwen, jonge vrouwen, nieuwkomers op de arbeidsmarkt en personen met een onregelmatig arbeidscontract of met een arbeidscontract van tijdelijke aard, vrouwen in traditionele mannenberoepen, vrouwen met een handicap, lesbiennes en tot etnische  minderheden behorende vrouwen naar verhouding meer risico lopen . Homofielen en jonge mannen zijn eveneens kwetsbaar . Het valt niet te ontkennen dat sexuele intimidatie op grond van sexuele geaardheid afbreuk doet aan de waardigheid van degenen die  hiervan de dupe zijn en dergelijke intimidatie kan dan ook niet als passend gedrag op de werkplek worden beschouwd .  Sexuele intimidatie bederft de werksfeer en kan een desastreus effect hebben op de gezondheid, het zelfvertrouwen, het moreel en de prestaties van degenen die ermee worden geconfronteerd . De door sexuele intimidatie veroorzaakte angst en stress leiden  gewoonlijk tot ziekteverzuim bij de betrokkenen, geringere efficiëntie op het werk of ontslagneming om elders werk te zoeken . Werknemers hebben vaak niet alleen te lijden van de negatieve gevolgen van de intimidatie zelf, maar ook hun kansen op werk  worden op de korte en lange termijn geschaad, als zij gedwongen zijn van baan te veranderen . Sexuele intimidatie kan ook een schadelijk effect hebben op werknemers die zelf niet het slachtoffer zijn maar wel getuige zijn van ongewenst gedrag of daarvan  op de hoogte zijn .  Sexuele intimidatie heeft tevens negatieve gevolgen voor de werkgevers . Dergelijk gedrag is direct van invloed op de rendabiliteit en de economische efficiëntie van het bedrijf : personeel meldt zich ziek of neemt ontslag wegens sexuele intimidatie en de  produktiviteit van de werknemers daalt omdat zij moeten werken in een sfeer waarin de individuele integriteit niet wordt geëerbiedigd .  In het algemeen staat sexuele intimidatie een goede integratie van vrouwen op de arbeidsmarkt in de weg en de Commissie is verplicht om de uitwerking van algemene maatregelen ter verbetering van deze integratie te bevorderen ( 3 ).     2 . DEFINITIE Onder sexuele intimidatie wordt verstaan ongewenst gedrag van sexuele aard of ander op geslacht gebaseerd gedrag, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk ( 1 ). Hieronder valt lichamelijk, verbaal of non-verbaal gedrag  waarvan de betrokkene niet gediend is .  Aldus kan een aantal gedragswijzen als vormen van sexuele intimidatie worden beschouwd . Een gedrag is onaanvaardbaar als het ongewenst, onredelijk of beledigend is voor de betrokkene, en/of als een afwijzen of lijdzaam ondergaan ervan van de kant van  werkgevers of werknemers ( ook van superieuren of collega's ) door een betrokkene, expliciet of impliciet ten grondslag ligt aan een beslissing die betrekking heeft op diens toegang tot opleiding of een baan, het behouden van een baan, bevordering of  salaris, dan wel ten grondslag ligt aan andere beslissingen in verband met het werk, en/of als door een dergelijk gedrag een vijandige of vernederende werksfeer ontstaat waarin de betrokkene wordt geïntimideerd ( 1 ).  Het essentiële kenmerk van sexuele intimidatie is dat de betrokkene er niet van gediend is; een ieder moet zelf bepalen welk gedrag aanvaardbaar is en welk optreden als beledigend wordt beschouwd . Sexuele aandacht ontaardt in sexuele intimidatie indien  daarmee wordt doorgegaan nadat duidelijk is gemaakt dat het gedrag door de betrokkene als beledigend wordt beschouwd, hoewel één voorval, mits voldoende ernstig, al sexuele intimidatie kan zijn . Het verschil tussen sexuele intimidatie en vriendelijk  gedrag, dat wordt geapprecieerd en wederzijds is, is de ongewenstheid van het optreden .  3 . HET RECHT EN DE VERANTWOORDELIJKHEDEN VAN DE WERKGEVERS Gedrag van sexuele aard of ander op geslacht gebaseerd gedrag, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, kan in strijd zijn met het beginsel van gelijke behandeling in de zin van de artikelen 3, 4 en 5 van Richtlijn  76/207/EEG van de Raad van    9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden ( 2 ). Dit  beginsel houdt in dat iedere vorm van discriminatie op grond van geslacht is uitgesloten, hetzij direct, hetzij indirect door verwijzing naar met name de echtelijke staat of de gezinssituatie .  In bepaalde omstandigheden en afhankelijk van het nationale recht kan sexuele intimidatie ook een delict zijn of in strijd zijn met andere aan een goede werkgever bij wet opgelegde verplichtingen, zoals de plichten op het gebied van de gezondheid en de  veiligheid of een contractuele dan wel andersoortige plicht . Aangezien sexuele intimidatie een vorm van onbetamelijk gedrag van werknemers is, rust op de werkgevers niet alleen de verantwoordelijkheid hier iets aan te doen, zoals bij andere vormen van  wangedrag van werknemers, maar ook om werknemers van dergelijke intimidatie te weerhouden . Aangezien sexuele intimidatie een gezondheids - en veiligheidsrisico is, rust, evenals bij andere gevaren, de plicht op de werkgevers om maatregelen te nemen ten  einde het risico tot een minimum te beperken . Omdat sexuele intimidatie vaak machtsmisbruik inhoudt, kunnen werkgevers verantwoordelijk zijn voor misbruik van door hen gedelegeerd gezag .  Deze code heeft echter voornamelijk betrekking op sexuele intimidatie als een vorm van discriminatie op grond van geslacht . Sexuele intimidatie is discriminatie op grond van geslacht, omdat de kunne van het slachtoffer de determinant is . Gedrag van  sexuele aard of ander op geslacht gebaseerd gedrag, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, is in enkele Lid-Staten reeds in strijd bevonden met nationale wetten inzake gelijke behandeling en de werkgevers moeten dan ook  proberen ervoor te zorgen dat dergelijk gedrag niet in de arbeidsomgeving voorkomt ( 3 ).  Daar sexuele intimidatie vaak afhankelijk is van de status van de vrouw in de arbeidsorganisatie, is een beleid waarmee sexuele intimidatie wordt aangepakt waarschijnlijk het doeltreffendst indien het wordt gekoppeld    aan een breder opgezet beleid ter bevordering van kansengelijkheid en ter verbetering van de positie van de vrouw . Advies over stappen die in het algemeen kunnen worden genomen om een beleid inzake kansengelijkheid ten uitvoer te leggen, wordt gegeven  in de Leidraad voor positieve actie van de Commissie ( 1 ).  Eveneens dient een procedure voor de behandeling van klachten over sexuele intimidatie te worden beschouwd als slechts één component van een strategie ter oplossing van dit probleem . Het hoofddoel dient een verandering van gedrag en instelling en het  streven naar voorkoming van sexuele intimidatie te zijn .  4 . COLLECTIEVE ONDERHANDELINGEN De meeste aanbevelingen in deze code hebben betrekking op door de werkgevers te nemen maatregelen, omdat op hen duidelijk omlijnde verantwoordelijkheden rusten om de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk te beschermen .  Ook de vakbonden hebben verantwoordelijkheden ten opzichte van hun leden en kunnen en moeten een belangrijke rol spelen bij de voorkoming van sexuele intimidatie op het werk . Aanbevolen wordt de opneming van passende clausules in overeenkomsten in het  kader van de collectieve onderhandelingen te bestuderen ten einde arbeidsomstandigheden te creëren zonder ongewenst gedrag van sexuele aard of ander op geslacht gebaseerd gedrag, dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, en  zonder dat de aanklager of iemand die in geval van een klacht wil getuigen of getuigt, daarvoor moet boeten .  5 . AANBEVELINGEN AAN WERKGEVERS De hieronder aanbevolen beleidsvormen en procedures zouden, zo nodig, na raadpleging of overleg met de vakbonden of vertegenwoordigers van de werknemer moeten worden goedgekeurd . De ervaring wijst uit dat strategieën om arbeidsomstandigheden waarin  werknemers in hun waarde worden gelaten, te creëren en te handhaven de meeste kans van slagen bieden, indien hiertoe gezamenlijk wordt overeengekomen .  Er moet de nadruk op worden gelegd dat een hoofdkenmerk van sexuele intimidatie is dat de slachtoffers vaak geen klacht willen indienen . Het ontbreken van klachten over sexuele intimidatie in een bedrijf betekent daarom niet noodzakelijkerwijs dat geen  sexuele intimidatie plaatsheeft . Het kan zijn dat de slachtoffers van mening zijn dat het geen zin heeft om te klagen omdat er toch    niets aan wordt gedaan, de zaak zal worden gebagatelliseerd, de klager zal worden uitgelachen of omdat represailles worden gevreesd . De uitvoering van onderstaande preventieve en procedurele aanbevelingen moet het gemakkelijker maken om een werksfeer  te creëren waarin men hiervoor niet bang hoeft te zijn .  A . Preventie i ) Beginselen Om te beginnen moeten de werkgevers, om duidelijk te maken dat het management zich met het probleem van sexuele intimidatie bezighoudt en zich voor de oplossing hiervan inzet, een beginselverklaring laten circuleren waarin uitdrukkelijk wordt verklaard  dat alle werknemers het recht hebben op een waardige behandeling, dat sexuele intimidatie op het werk niet zal worden toegestaan of door de vingers gezien en dat werknemers het recht hebben om in voorkomend geval een klacht in te dienen .  Aanbevolen wordt om in de beginselverklaring duidelijk te maken wat als ongepast gedrag op het werk wordt beschouwd en uit te leggen dat dergelijk gedrag in bepaalde omstandigheden onwettig kan zijn . Het is raadzaam om in de verklaring uiteen te zetten  dat de bedrijfsleiders en directe chefs de plicht hebben om het beleid ten uitvoer te leggen en corrigerende maatregelen te nemen ten einde te waarborgen dat de werknemers de hand houden aan dit beleid en ervoor zorgen dat hun collega's met respect  worden behandeld en in hun waarde worden gelaten .  In aanvulling daarop wordt aanbevolen om in de verklaring uiteen te zetten welke procedure door slachtoffers van sexuele intimidatie op het werk moet worden gevolgd om bijstand te krijgen en bij wie een klacht moet worden ingediend, hierin een belofte  op te nemen dat beschuldigingen wegens sexuele intimidatie serieus, snel en onder geheimhouding zullen worden behandeld, en er in te vermelden dat de werknemers worden beschermd tegen represailles ten gevolge van indiening van een klacht wegens sexuele  intimidatie . Tevens zou er in moeten worden vermeld dat passende disciplinaire maatregelen zullen worden genomen tegen werknemers die schuldig zijn bevonden aan sexuele intimidatie .  ii ) Bekendmaking van het beleid Zodra de beginselen zijn vastgesteld, is het van belang om ervoor te zorgen dat zij op doeltreffende wijze aan alle werknemers bekend worden gemaakt zodat zij weten dat zij het recht hebben om een klacht in te dienen en tot wie zij zich daarvoor moeten  richten, en dat hun klacht snel en eerlijk zal worden behandeld, en zo dat de werknemers erop worden gewezen dat sexuele intimidatie gevolgen kan hebben voor degene die zich eraan  schuldig maakt . Een dergelijke bekendmaking onderstreept de inspanningen  van de bedrijfsleiding om sexuele intimidatie te elimineren, waardoor een sfeer wordt bevorderd waarin dergelijke praktijken niet voorkomen .  iii ) Verantwoordelijkheid Op alle werknemers rust de verantwoordelijkheid om bij te dragen tot een arbeidsomgeving waarin de waardigheid van de werknemers wordt geëerbiedigd. De leiding ( met inbegrip van de directe chefs ) heeft de specifieke plicht om in de afdelingen waarvoor  zij verantwoordelijk zijn sexuele intimidatie te voorkomen . Aanbevolen wordt dat de leiding het bedrijfsbeleid aan het personeel uiteenzet en stappen doet om het beleid op constructieve wijze te bevorderen . De leiding moet ook een open oor hebben voor  en steun verlenen aan ieder personeelslid dat een klacht over sexuele intimidatie wil indienen, volledige en duidelijke informatie over de te volgen procedure verstrekken, geheimhouding betrachten in gevallen van sexuele intimidatie en ervoor zorgen dat  geen sexuele intimidatie meer plaatsheeft en dat personeelsleden niet het slachtoffer worden van represailles na oplossing van het in een klacht aan de orde gestelde probleem .  iv ) Vorming Een belangrijke manier om sexuele intimidatie te voorkomen en in voorkomende gevallen het probleem op doelmatige wijze op te lossen, is het geven van vorming aan leiding en directe chefs . Een dergelijke vorming moet gericht zijn op het identificeren van  de factoren die bijdragen tot een arbeidsomgeving zonder sexuele intimidatie en op het vertrouwd maken van de deelnemers met hun verantwoordelijkheden in het kader van het werkgeversbeleid en eventuele problemen waarop zij zouden kunnen stuiten .  Bovendien dienen degenen die een officiële taak vervullen bij een officiële procedure ten gevolge van klachten over sexuele intimidatie, een gespecialiseerde vorming te krijgen als boven omschreven .  Ook zou het goed zijn voorlichting over het bedrijfsbeleid inzake sexuele intimidatie en procedures voor de aanpak hiervan in passende introductie - en vormingsprogramma's op te nemen .  B . Procedures Het is van groot belang om duidelijke en nauwkeurige procedures uit te werken voor de aanpak van sexuele intimidatie, zodra deze zich heeft voorgedaan . De procedures moeten een efficiënte en doelmatige oplossing van de problemen garanderen . Praktische  adviezen aan werknemers over de wijze waarop zij in voorkomende gevallen met sexuele intimidatie en de nasleep hiervan moeten omgaan, zal de kans op aanpak in een vroegtijdig stadium groter maken . Bij dergelijke adviezen moet uiteraard worden gewezen op  de wettelijke rechten van de werknemer en op een eventuele termijn waarbinnen deze moeten worden uitgeoefend .  i) Informele oplossing van problemen De meeste slachtoffers willen alleen dat er een einde komt aan de intimidatie . Er moeten zowel informele als formele methoden voor de oplossing van problemen ter beschikking staan .  Werknemers moeten het advies krijgen om, zo mogelijk, in eerste instantie te proberen het probleem langs informele weg op te lossen . In sommige gevallen kan de werknemer misschien volstaan met aan degene die zich aan ongewenst gedrag schuldig maakt  duidelijk uit te leggen dat het optreden in kwestie niet wordt geapprecieerd, beledigend of hinderlijk is en het werk stoort .  In omstandigheden waarin het voor de betrokkene te netelig of pijnlijk is om de zaak zelf op te lossen, kan steun zoeken bij een goede bekende of een vertrouwenspersoon voor de eerste stap een alternatieve benadering zijn.  Verandert het gedrag niet of leent het zich niet voor een informele oplossing van het probleem, dan moet het via de officiële klachtenprocedure aan de orde worden gesteld .  ii ) Advies en bijstand De werkgevers wordt aanbevolen, ten behoeve van door sexuele intimidatie getroffen werknemers een consulent en hulpverlener aan te wijzen, zo mogelijk met de taak om te helpen bij het informeel of formeel oplossen van problemen . Het kan nuttig zijn als  deze raadgevers met instemming van de vakbonden of werkgevers worden aangewezen, aangezien zij hierdoor waarschijnlijk gemakkelijker zullen worden geaccepteerd . Dergelijke raadgevers kunnen bij voorbeeld worden gekozen uit de afdeling personeelszaken of  de dienst kansengelijkheid . In enkele bedrijven worden zij aangewezen als  "vertrouwenspersoon" of  "bemiddelaar ". Vaak kan een dergelijke taak worden vervuld door iemand van de vakbond van de betreffende werknemer of van een vrouwensteungroep .  Aanbevolen wordt om de aangewezen raadgever, ongeacht wie deze verantwoordelijkheid krijgt, een passende vorming te geven ten aanzien van de beste manieren om problemen op te lossen en ten aanzien van de bijzonderheden van het bedrijfsbeleid en de  procedures, zodat hij zijn taak doeltreffend kan vervullen . Tevens is het van belang dat hij voldoende middelen krijgt om zich van deze taak te kwijten en bescherming geniet tegen represailles wegens het verlenen van bijstand aan slachtoffers van  sexuele intimidatie .   iii ) Klachtenprocedure Aanbevolen wordt om, indien de klager van mening is dat pogingen om het probleem informeel op te lossen niet in aanmerking komen, informele pogingen om de kwestie op te lossen zijn afgewezen of de uitslag onbevredigend was, een officiële procedure te  bieden voor het oplossen van de klacht . De procedure moet de werknemers het vertrouwen geven dat het bedrijf beschuldigingen van sexuele intimidatie serieus neemt .  In het karakter van sexuele intimidatie ligt besloten dat het soms moeilijk is om de normale kanalen voor klachten te benutten uit gêne, vrees om niet serieus te worden genomen, angst voor een slechte reputatie, represailles of het vooruitzicht van een  verslechtering van de arbeidsomstandigheden . Daarom moet in de officiële procedure nadrukkelijk worden aangegeven bij wie de werknemer een klacht moet indienen . Tevens moet de procedure een alternatief bieden als in de specifieke omstandigheden de  normale klachtenprocedure niet de aangewezen weg is, bij voorbeeld omdat de beschuldigde de directe chef is van de betrokken werknemer . Ook is het raadzaam om ervoor te zorgen dat werknemers in eerste instantie met hun klacht terecht kunnen bij hun  eigen sexe, mochten zij dit verkiezen .  Werkgevers doen er goed aan klachten over sexuele intimidatie na te trekken en de toedracht en de oplossing opnieuw te bekijken ten einde ervoor te zorgen dat hun procedures doelmatig zijn .  iv ) Onderzoek Het is van belang om ervoor te zorgen dat bij intern onderzoek klachten correct en met inachtneming van de rechten van zowel de klager als de beschuldigde worden behandeld . Er moet voor worden gezorgd dat het onderzoek onafhankelijk geschiedt en  objectief wordt uitgevoerd . Degenen die het onderzoek verrichten, mogen geenszins bij de beschuldiging zijn betrokken en alles moet in het werk worden gesteld om de klachten snel op te lossen; grieven moeten onmiddellijk worden afgehandeld en in de  procedure dient een termijn te worden gesteld waarbinnen klachten moeten worden behandeld met inachtneming van de door de nationale wetgeving gestelde termijn voor het indienen van een klacht bij de rechter .  Aanbevolen wordt zowel de klager als de beschuldigde het recht te geven op begeleiding en/of vertegenwoordiging . Dat kan gebeuren door een vertegenwoordiger van hun vakbond, een vriend of een collega . De beschuldigde moet de beschikking krijgen over  alle bijzonderheden van de aard van de klacht en in de gelegenheid worden gesteld om hierop te antwoorden . Tijdens een onderzoek naar een beschuldiging moet strikte geheimhouding worden betracht . Als getuigen moeten worden ondervraagd, moet de nadruk  worden gelegd op het belang van geheimhouding .   Erkend moet worden dat het opnieuw vertellen van de ervaring van sexuele intimidatie moeilijk is en de waardigheid van de werknemer kan aantasten . Als dat niet absoluut nodig is, mag van een klager dan ook niet worden verlangd dat hij telkens opnieuw  het verhaal doet van de aangeklaagde feiten .  Het onderzoek moet geconcentreerd worden op de feiten van de klacht en het is raadzaam voor de werkgever om een volledig verslag van alle bijeenkomsten en onderzoeken te bewaren .  v ) Tuchtrechtelijk vergrijp Aanbevolen wordt om schendingen van het bedrijfsbeleid ter bescherming van de waardigheid van de werknemers op het werk als een tuchtrechtelijk vergrijp te behandelen . Uit de tuchtregels moet blijken wat als onbetamelijk gedrag op het werk wordt  beschouwd . Tevens doet de werkgever er goed aan om ervoor te zorgen dat de verschillende tuchtmaatregelen voor overtreders van de regels duidelijk zijn vastgelegd en duidelijk te maken dat ook represailles tegen een werknemer die te goeder trouw een  klacht over sexuele intimidatie indient, als een tuchtrechtelijk vergrijp zullen worden beschouwd .  Indien een klacht gegrond wordt verklaard en wordt besloten dat een van beide partijen elders te werk dient te worden gesteld of moet worden overgeplaatst, moet, indien mogelijk, in overweging worden genomen de klager te laten kiezen of hij/zij in  zijn /haar oude baan wil blijven of wil worden overgeplaatst . Indien de klacht gegrond wordt verklaard, mag de klager hier geen enkel nadeel van ondervinden en moet de werkgever bovendien de situatie in de gaten houden om zich ervan te vergewissen dat er  een einde gekomen is aan de sexuele intimidatie .  Zelfs als een klacht ongegrond wordt verklaard, bij voorbeeld wegens gebrek aan bewijs, moet worden bekeken of een van de betrokken werknemers kan worden overgeplaatst of andere werkuren kan krijgen in plaats van te verlangen dat zij tegen de wil van  een van beide partijen blijven samenwerken .  6 . AANBEVELINGEN AAN DE VAKBONDEN Sexuele intimidatie is een aangelegenheid zowel van de vakbond als van de werkgevers . Aanbevolen wordt dat de vakbonden duidelijke beleidsverklaringen over sexuele intimidatie formuleren en bekendmaken en verder stappen ondernemen om de bewustwording  van het probleem sexuele intimidatie op de werkplek te stimuleren, ten einde bij te dragen tot een sfeer waarin dergelijke praktijken niet oogluikend toegestaan of genegeerd worden . De vakbonden zouden er bij voorbeeld naar kunnen  streven om alle  raadgevers en vertegenwoordigers een opleiding te geven inzake kwesties met betrekking tot de gelijke behandeling, waaronder sexuele intimidatie, en informatie hierover te zamen met informatie over het beleid van de vakbond als thema op te nemen in door  de vakbonden gesteunde of goedgekeurde opleidingscursussen . De vakbonden zouden moeten overwegen om sexuele intimidatie tot ongepast gedrag te verklaren en hun leden en functionarissen voor te lichten over de gevolgen hiervan .  Tevens zouden de vakbonden de kwestie van sexuele intimidatie met de werkgevers moeten bespreken en moeten trachten te bevorderen dat doeltreffende beleidsvormen en procedures ter bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk in het  bedrijf worden toegepast . Het is raadzaam voor de vakbonden om hun leden voor te lichten over hun recht om sexuele intimidatie op het werk niet te dulden en hun duidelijk advies te geven ( onder meer aangaande relevante rechten ) over wat hun te doen  staat bij sexuele intimidatie .  Indien er klachten worden ingediend, is het voor de vakbonden van belang om deze serieus en invoelend te behandelen en ervoor te zorgen dat de aanklager kan worden vertegenwoordigd als de klacht aanhangig moet worden gemaakt . Het is van belang dat een  werksfeer wordt geschapen waarin de leden dergelijke klachten durven in te dienen, in de wetenschap dat zij kunnen rekenen op het medegevoel en de steun van de plaatselijke vakbondsvertegenwoordigers . De vakbonden zouden kunnen overwegen om speciaal  opgeleide raadgevers aan te wijzen voor het adviseren van leden met klachten over sexuele intimidatie en die zo nodig namens hen optreden . Hierdoor ontstaat een steunpunt . Het is ook een goed idee om te zorgen voor voldoende vrouwelijke  vertegenwoordigers om vrouwen te steunen die het slachtoffer zijn geworden van sexuele intimidatie .  Tevens wordt aanbevolen om in gevallen waarin de vakbond zowel de klager als de beschuldigde in de klachtenprocedure vertegenwoordigt, duidelijk te maken dat vertegenwoordiging nog niet betekent dat de vakbond beledigend gedrag door de vingers ziet . In  ieder geval moeten beide partijen niet door dezelfde raadgever worden vertegenwoordigd.  De vakbond doet er goed aan zijn leden bij te brengen dat het bijhouden van de gevallen van sexuele intimidatie waarvan de werknemer het slachtoffer is geworden ertoe kan bijdragen dat een formele of informele actie op doeltreffender wijze tot een goed  einde wordt gebracht, dat de vakbond geïnformeerd wenst te worden over elk geval van sexuele intimidatie en dat dergelijke informatie vertrouwelijk zal worden behandeld . De vakbond doet er ook goed aan zijn bestand te raadplegen en opnieuw te bestuderen  bij de beantwoording van klachten en de vertegenwoordiging van beschuldigden en klagers, ten einde te garanderen dat zijn antwoorden doelmatig zijn .  7 . DE VERANTWOORDELIJKHEDEN VAN DE WERKNEMERS De werknemers hebben een duidelijke rol bij het creëren van een werksfeer waarin sexuele intimidatie onaanvaardbaar is . Zij kunnen bijdragen tot voorkoming van sexuele intimidatie door te weten dat dit voorkomt, er een open oog voor te hebben en te  garanderen dat gedragsregels voor henzelf en voor collega's niet aanstootgevend zijn .  Werknemers kunnen veel doen om sexuele intimidatie tegen te gaan door duidelijk te maken dat zij dergelijk gedrag onaanvaardbaar vinden en collega's te steunen die daaronder te lijden hebben en overwegen een klacht in te dienen .  Werknemers die het slachtoffer zijn van sexuele intimidatie moeten, zo mogelijk, degene die zich daaraan schuldig maakt, zeggen dat zijn of haar gedrag ongewenst en onaanvaardbaar is . Zodra duidelijk wordt begrepen dat het gedrag niet wordt  geapprecieerd, kan dit reden genoeg zijn om er een eind aan te maken . Als het gedrag niet verandert, moeten de werknemers de leiding en/of de werknemersvertegenwoordiger via de hiervoor bedoelde kanalen in kennis stellen en verzoeken om langs informele  of formele weg aan de sexuele intimidatie een einde te maken .    ( 1 )  PB nr . C 157 van 27 . 6 . 1990, blz . 3, punt III.2 .  ( 2 )  Michael Rubenstein, The Dignity of Women at Work : Report on the Problem of Sexual Harassment in the Member States of the European Communities, oktober 1987, ISBN 92-825-8764-9 .( 3 )  Derde Actieprogramma gelijke kansen voor vrouwen en mannen,  1991-1995 ( COM(90 ) 449, 6 november 1990 ).  ( 1 )  Resolutie van de Raad betreffende de bescherming van de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk, PB nr . C 157 van 27 . 6 . 1990, blz . 3, punt I .  ( 2 ) PB nr . L 39 van 14 . 2 . 1976, blz . 40, artikel 2 ( bijlage II ).  ( 3 )  Resolutie van de Raad, PB nr . C 157 van 27 . 6 . 1990, blz . 3, punt II.3, onder a ).  ( 1 )  Positive actie : Gelijke kansen voor de vrouw in het arbeidsproces - een leidraad, Bureau voor officiële publikaties van de Europese Gemeenschappen, 1988 .


				|

		52013DC0360

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2012-2017 /* COM/2013/0360 final - 2013/ () */

Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2013
van Frankrijk
en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor
de periode 2012-2017
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name de artikelen 121, lid 2, en 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], en met name artikel 5, lid 2,
Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het
Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en
correctie van macro-economische onevenwichtigheden[2] , en met name artikel 6, lid 1,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[3],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[4],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en Financieel
Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Op 26 maart 2010
heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de
Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie
moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich
toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei
en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)       De Raad heeft op 13 juli 2010
op basis van de voorstellen van de Commissie een aanbeveling inzake de globale
richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014)
en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het
werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[5]
vastgesteld, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De
lidstaten is verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met
de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)       Op 29 juni 2012 hebben de
staatshoofden en regeringsleiders besloten tot een Pact voor groei en banen,
dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de
EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en
beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het
niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard
vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te
verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.
(4)       Op 6 juli 2012 heeft de Raad
een aanbeveling over het nationale hervormingsprogramma voor 2012 van Frankrijk
aangenomen en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van
Frankrijk voor de periode 2011-2016 uitgebracht.
(5)       Op 28 november 2012
heeft de Commissie de jaarlijkse groeianalyse[6]
aangenomen, die het begin vormt van het Europees semester voor economische
beleidscoördinatie van 2013. Eveneens op 28 november 2012 heeft de Commissie op
grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag[7] aangenomen. Daarin is Frankrijk
genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden
onderworpen.
(6)       Op 14 maart 2013 heeft de
Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit,
begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte
de noodzaak een gedifferentieerd, groeivriendelijk beleid van
begrotingsconsolidatie te voeren, de kredietverschaffing aan de economie te
normaliseren, groei en concurrentievermogen te bevorderen, de werkloosheid en
de sociale gevolgen van de crisis aan te pakken en de overheidsdiensten te
moderniseren.
(7)       Op 10 april 2013 heeft de
Commissie de uitkomsten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie[8] voor Frankrijk die zij op grond
van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op
basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Frankrijk wordt
geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten
worden gehouden en een beleidsoptreden verdienen. Met name ontwikkelingen in
verband met de achteruitgang van de handelsbalans en het concurrentievermogen
onder invloed van zowel kosten- als niet-kostenfactoren, mede tegen de
achtergrond van een verslechterende externe positie en hoge overheidsschulden
vragen om voortdurende aandacht om het risico van nadelige effecten op de
werking van de Franse economie en op de economische en monetaire unie te
beperken, vooral gezien de omvang van de economie van Frankrijk.
(8)       Frankrijk heeft op 30 april 2013
zijn stabiliteitsprogramma 2013 voor de periode 2012-2017 en zijn nationale
hervormingsprogramma voor 2013 ingediend. Met het oog op het onderlinge verband
zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.
(9)       In het licht van de
overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van
het stabiliteitsprogramma van 2013 is de Raad van oordeel dat ondanks
aanzienlijke consolidatie-inspanningen die het nominale tekort van 7,5% van het
bbp in 2009 tot 4,8% in 2012 hebben teruggebracht, Frankrijk in 2013 naar
verwachting zijn buitensporig tekort niet zal corrigeren zoals door de Raad
eind 2009 aanbevolen. Dit houdt met name verband met een slechter economisch
klimaat dan verwacht op het tijdstip waarop de aanbeveling is gedaan, dat
slechts gedeeltelijk door meevallers is gecompenseerd, terwijl de inspanning
enigszins in de laatste programmajaren geconcentreerd was. Het
macro-economische scenario dat in het programma aan de begrotingsverwachtingen
ten grondslag ligt, is plausibel voor 2013, maar te optimistisch voor 2014. Met
name verwachten de autoriteiten dat na een stilstand in 2012 (0%) en in 2013 (+0.1%),
het bbp in 2014 met 1,2% zal groeien en nemen zij aan dat budgettaire
maatregelen worden genomen om het overheidstekort op 2,9% van het bbp te
brengen. Ter vergelijking, de Commissie verwacht dat bij ongewijzigd beleid het
bbp zal groeien met 1,1% in 2014, een scenario waarbij alleen rekening wordt
gehouden met maatregelen die zijn aangenomen of voldoende bepaald, en zij verwacht
bijgevolg een tekort van 4,2% van het bbp. Het hoofddoel van de in het programma
geschetste begrotingsstrategie is het realiseren van de
middellangetermijndoelstelling (MTD), namelijk een sluitende begroting in
structurele termen. Dit is ambitieuzer dan vereist bij het stabiliteits- en
groeipact. Het streefjaar voor het realiseren van de MTD is 2016, vergeleken
met 2015 in het vorige stabiliteitsprogramma. Het bij het stabiliteitsprogramma
vastgestelde geplande nominale tekort stemt overeen met een correctie van het
buitensporig tekort in 2014, één jaar na de door de Raad uit hoofde van de
buitensporigtekortprocedure eind 2009 vastgestelde herziene termijn. Gezien de
al te optimistische groeiprognose in het programma voor 2014 is de Raad van
oordeel dat, tenzij bijkomende maatregelen worden genomen om de inspanning voor
dat jaar substantieel te versterken, de door de autoriteiten beoogde
budgettaire inspanning niet verenigbaar is met een feitelijke correctie van het
buitensporig tekort in 2014. Ook over de geplande besparingen en bijkomende
ontvangsten ontbreken bijzonderheden. In die omstandigheden moeten voor zowel 2014
als 2015 maatregelen worden bepaald om er op geloofwaardige wijze voor te
zorgen dat het buitensporig tekort ten laatste in 2015 wordt gecorrigeerd
[zoals aanbevolen door de Raad]. In 2016 zal het structureel saldo, als
herberekend door de Commissie, naar verwachting -0,4 % van het bbp (-0,3 % in 2017)
bedragen waardoor de MTD aan het einde van de programmahorizon niet zou worden
gerealiseerd. De vooruitgang richting MTD in dat jaar zal naar verwachting 0,3%
van het bbp bedragen, hetgeen minder is dan de 0,5% van de bbp-benchmark. De
overheidsschuld is sinds het begin van de crisis substantieel gestegen.
Beginnend bij 64,2% in 2007, bereikte de verhouding van de schuld tot het bbp 90,2%
in 2012 en deze zal volgens de voorjaarsprognose 2013 van de Commissiediensten
naar verwachting verder stijgen tot 96,2% in 2014. De autoriteiten verwachten
dat de schuldquote in 2014 zal pieken op 94,3% van het bbp en vervolgens zal
dalen tot 88,2% in 2017. Ten aanzien van de naleving van het schuldcriterium
bevindt Frankrijk zich vanaf 2016 in een overgangsperiode.
(10)     Gezien de hoge en nog steeds
toenemende schuld en het feit dat de termijn om het buitensporig tekort te
corrigeren opnieuw is uitgesteld, [tot 2015], is het des te belangrijker dat de
begroting 2013 strikt wordt uitgevoerd en dat substantiële
consolidatie-inspanningen in de daaropvolgende jaren standvastig worden
voortgezet. Inzonderheid is het cruciaal dat de overheidsuitgaven in Frankrijk
significant minder snel stijgen dan het potentiële bbp aangezien verbeteringen
van het structureel tekort tot dusver vooral inkomstengebaseerd waren. In dat
verband moeten in het kader van de aan de gang zijn toets van de
overheidsuitgaven ('Modernisation de l’action publique'), die naast de centrale
overheid voor onder meer de lokale overheden en socialezekerheidsdiensten
plaatsvindt, aanwijzingen worden verstrekt om de efficiëntie van de
overheidsuitgaven verder te verbeteren. Er is ook ruimte voor verdere
stroomlijning van de verschillende bestuurslagen en bevoegdheden teneinde
verdere synergieën, efficiëntieverhogingen en besparingen te realiseren. De
geplande nieuwe decentralisatiewet moet deze kwestie behandelen. Gezien de
verwachte stijging op middellange en lange termijn van de overheidsuitgaven
voor gezondheidszorg, vereisen de toekomstige overheidsuitgaven voor
gezondheidszorg, met name de uitgaven voor geneesmiddelen, een grotere
nauwlettendheid en efficiëntie. De meest recente prognoses van de Adviesraad
voor Pensioenen (‘Conseil d’orientation des retraites’) wijzen op aanhoudende
tekorten van het pensioenstelsel in 2018, hetgeen in strijd is met de
hervormingsdoelstelling van 2010 om tegen die tijd het stelsel in evenwicht te
brengen. Bovendien gaat het gedeeltelijk terugdraaien van de hervorming van 2010
in tegen de aanbeveling van de Raad. Het pensioenstelsel zal dan ook in 2020
nog steeds grote tekorten vertonen en er zijn dringend nieuwe
beleidsmaatregelen nodig om deze situatie te verhelpen en de toereikendheid van
het stelsel te waarborgen. Dergelijke maatregelen kunnen onder meer zijn een
verdere verhoging van de minimumpensioenleeftijd en de leeftijd waarop men zijn
volledig pensioen kan verkrijgen alsook van de bijdrageperiode om een volledig
pensioen te verkrijgen, de aanpassing van de indexeringsregels en de herziening
van de momenteel talrijke vrijstellingen van de algemene regeling voor
specifieke categorieën van werknemers. Gezien de negatieve impact ervan op de
arbeidskosten moet een verhoging van het niveau van de
socialezekerheidsbijdragen worden vermeden. In het licht van de uitdaging
waarmee Frankrijk ten aanzien van zijn overheidsfinanciën wordt geconfronteerd,
is het van kritiek belang dat budgettaire maatregelen worden aangevuld met
verhoogde inspanningen om structurele hervormingen door te voeren om het
groeipotentieel op lange termijn van de Franse economie te ondersteunen en te
vergroten.
(11)     Zoals uit de diepgaande
evaluatie van 2013 blijkt, blijft het concurrentievermogen van Frankrijk een
significante uitdaging, zoals blijkt uit het feit dat zijn aandeel in de
uitvoermarkten de jongste jaren sterk is geërodeerd. De Franse regering heeft
in november 2012 in de context van het 'Pact voor Concurrentievermogen'
meerdere beleidsmaatregelen voorgesteld. De invoering van een belastingkrediet
voor ondernemingen (crédit d’impôt pour la compétitivité et l’emploi — CICE),
met een geplande impact voor het volledige jaar van 20 miljard EUR, is een
significante stap die tot verlaging van de arbeidskosten moet bijdragen. Er is ruimte voor verdere actie aangezien door het
nieuwe belastingkrediet het verschil tussen de Franse loonwig en het
OESO-gemiddelde met betrekking tot het mediane loon slechts wordt gehalveerd. Bovendien resulteren de sinds 2010 genomen
budgettaire maatregelen die van invloed zijn op de ondernemingen, zelfs
gecorrigeerd voor die maatregel, in een algehele stijging van de
vennootschapsbelasting. De verhoging van het
minimumloon waartoe in juli 2012 is besloten, was weliswaar beperkt, maar kan
een negatieve impact hebben op banen en concurrentievermogen, zoals benadrukt
in de aanbeveling van de Raad van 2012. Tussen 2002
en 2012 is het minimumuurloon met 38% (16% in reële termen) gestegen.
Het hoge niveau van het minimumloon, dat tweederde van het mediane loon
uitmaakt, wordt voor de werkgevers deels gecompenseerd door een aantal
vrijstellingen van socialezekerheidsbijdragen voor de werkgevers. De
desbetreffende kosten voor de overheidsfinanciën zijn de laatste jaren snel
gestegen en maken meer dan 1% van het bbp uit, deels om een snelle stijging van
het minimumloon te compenseren. Bovendien zijn alternatieve instrumenten zoals
inkomensondersteuningsregelingen (de ’Prime pour l'emploi’ en het ’Revenu de
solidarité active’) efficiëntere instrumenten dan het minimumloon om de armoede
onder de werkenden aan te pakken.
(12)     Ten aanzien van
niet-prijsgebonden concurrentievermogen zou, hoewel de regering onlangs haar
exportstrategie heeft hernieuwd, ondersteuning van de ontwikkeling van
exportgeoriënteerde netwerken en partnerschappen de internationalisering van de
kmo's bevorderen[9].
Meer in het algemeen zouden maatregelen kunnen worden genomen om ervoor te
zorgen dat het ondernemingsklimaat bevorderlijk is voor de groei van kmo's.
Ondanks aanzienlijke inspanningen die zijn geleverd door ondernemingen in
O&O-intensieve sectoren en omvangrijke overheidssteun (bv. het
onderzoeksbelastingkrediet) vertegenwoordigen de hightech en mediumhightech
sectoren slechts een beperkt en afnemend deel van de Franse economie. Bijgevolg
dienen in deze sectoren de oprichting en groei van kmo's en ondernemingen in
het mid-tier-segment (ETI) te worden bevorderd door verbetering van de
raamvoorwaarden die innovatie en ondernemerschap aanmoedigen. Het clusterbeleid
dat is ontwikkeld om publiek onderzoek en private ondernemingen te verbinden,
kan eveneens verder worden afgestemd op positieve externaliteiten tussen
ondernemingen die in elkaars nabijheid gevestigd zijn. Bovendien moeten
doctoraatsstudies en onderzoekservaring voldoende aantrekkelijk worden gemaakt
om verbanden tussen privéondernemingen en onderzoeksinstellingen verder te
bevorderen.
(13)     Met betrekking tot de diensten
was in 2012 slechts beperkte vooruitgang te zien. Met name is geen begin
gemaakt met horizontale hervormingen om in de gereglementeerde sectoren en
beroepen ongerechtvaardigde beperkingen op te heffen. Veel professionele
dienstverleners worden nog steeds geconfronteerd met beperkingen ten aanzien
van hun rechtsvorm en aandeelhoudersstructuur (bv. beperkingen op
kapitaaleigendom voor diergeneeskundigen en juristen). In een aantal sectoren
(onder meer het taxibedrijf, bepaalde medische beroepen, het notariaat en
andere juridische beroepen) blijven andere significante belemmeringen voor
toegang of praktijk (zoals commerciële communicatie, quota's of territoriale
beperkingen) bestaan. De kleinhandel is nog steeds aan een aantal
reglementeringen, zoals zware en tijdrovende vergunningsprocedures voor de
oprichting van verkooppunten, onderworpen. Bovendien leidt het bestaande verbod
op verkopen onder de kostprijs tot een aantal verstoringen, terwijl de
doelstelling van ondersteuning van producenten en kleine verkooppunten middels
minder verstorende maatregelen effectief zou kunnen worden gerealiseerd. Deze
buitensporige beperkingen in de gereglementeerde sectoren en beroepen wegen op
de concurrentie en maken deze meestal duurder. Zoals uit de diepgaande analyse
blijkt, hebben hogere prijzen in de intermediaire diensten, die bijna een kwart
van de productiekosten in de industrie uitmaken, uiteindelijk een impact op het
externe concurrentievermogen van Franse ondernemingen. In de netindustrieën is
in 2012 beperkte vooruitgang geboekt. De Franse elektriciteitsmarkt blijft een
van de meest geconcentreerde in de EU. Gereglementeerde elektriciteits- en
gasprijzen verstoren de concurrentie en blijven een drempel vormen voor nieuwe
toetreders. De gereglementeerde tarieven voor niet-huishoudelijke klanten
moeten volgens het met de Franse autoriteiten overeengekomen tijdschema worden
afgeschaft. Meer koppelingscapaciteit met de buurlanden en de lancering van de
aanbestedingen voor hydro-elektriciteitsconcessies zouden eveneens tot de
bevordering van de concurrentie in de elektriciteitsmarkt bijdragen. In de
spoorwegsector is het goederenvervoer minder dynamisch dan in andere lidstaten,
terwijl het reizigersvervoer, behalve wat internationale diensten betreft, niet
voor concurrentie is opengesteld. De op komst zijnde hervorming moet garanderen
dat elke nieuwe "eengemaakte infrastructuurbeheerder" onafhankelijk
blijft van de zittende exploitant teneinde aan nieuwe toetreders eerlijke en
niet-discriminerende toegang te waarborgen.
(14)     Het Franse belastingstelsel
blijf complex en mist efficiëntie wegens het grote aantal vrijstellingen, bijzondere
aftrekmogelijkheden, maar ook veelvuldige wetgevingswijzigingen. Ondanks
inspanningen om de belastinguitgaven te verminderen en te stroomlijnen, blijft
het bedrag aan daardoor misgelopen ontvangsten hoog. De keuze voor een brede
grondslag en een laag tarief in de vennootschaps- en personenbelasting zou
bevorderlijker zijn voor groei en maatschappelijk welzijn. Het btw-tussentarief
gaat vanaf januari 2014 omhoog van 7 % tot 10 %. Dit is een stap in
de goede richting, maar bijkomende inspanningen zijn noodzakelijk. Al bij al
blijven de kosten van fiscale en socialezekerheidsvrijstellingen zeer hoog (tot
10% van het bbp). Ondanks het feit dat sommige verlaagde btw-tarieven, zoals de
tarieven voor restaurantdiensten, ineffectief zijn gebleken, zijn geen
voldoende gedifferentieerde beleidsmaatregelen genomen. Door de invoering van
het CICE-belastingkrediet, dat deels middels de bovenvermelde verhoging van het
tussen- maar ook het standaard-btw-tarief wordt gefinancierd, wordt de fiscale
druk op arbeid verlicht. Er is echter verdere ruimte voor actie nodig, met name
om het aandeel van de milieubelastingen weer in evenwicht te brengen Vorig jaar
heeft Frankrijk een aantal maatregelen genomen om
vennootschapsbelastingschulden te ontmoedigen. Er is echter ruimte voor verdere
verbetering (renteaftrek is slechts beperkt boven 3 miljoen EUR en slechts 15%
van de rente boven dat plafond is niet fiscaal aftrekbaar in 2013 en 25% in 2014).
(15)     De werkloosheid is gestegen
van 9,7 % in 2010 tot 10,2 % in 2012. De Commissie voorspelt dat de
werkloosheid vanwege aanhoudend zwakke economische groei zal stijgen tot 10,6%
in 2013 en 10,9% in 2014. Tegen deze achtergrond blijft de segmentatie van de
Franse arbeidsmarkt een bron van zorg. De kans om van een tijdelijke naar een
vaste baan over te stappen, bedroeg in 2010 slechts 10,6%, tegenover 25,9%
gemiddeld in de EU. Bij een aanpassing op de arbeidsmarkt hebben de
laaggeschoolde werknemers in precaire vormen van werkgelegenheid het dan ook
meestal het zwaarst te verduren. In mei 2013 is op basis van het in januari 2013
tussen de sociale partners gesloten centraal akkoord (ANI) inzake het
beschermen van banen een wet aangenomen. De wet, die de rechtsonzekerheid van
ontslagen behandelt, voorziet in uitgebreidere rechten voor werknemers en
grotere flexibiliteit voor werkgevers. De wet is een positieve stap naar een
soepeler arbeidsmarkt. De feitelijke uitvoering van deze hervorming alsook de
impact ervan blijven in dit stadium onzeker omdat na de aanneming van de wet
houdende omzetting van het ANI verdere branche/ondernemingsakkoorden nodig
zullen zijn alvorens het akkoord volledig in werking kan treden.
(16)     Een zesde van de jongeren in
Frankrijk verlaat onderwijs en opleiding zonder kwalificatie. Dit is bijzonder
verontrustend omdat de jongerenwerkloosheid eind 2012 25,4% bedroeg en de kans
op werkloosheid voor de minst gekwalificeerde jongeren bijna tweemaal zo hoog
was. De programma's om het leerlingwezen te bevorderen, moeten vooral de minst
gekwalificeerde jongeren bereiken. De afstemming van nationale regelingen op de
aanbeveling van de Raad inzake de jongerengarantie moet een structurerende rol
spelen bij het aangaan van die uitdagingen. Ondanks in 2009 ingezette
hervormingen, ligt de Franse participatiegraad van volwassenen aan permanente
educatie (5,7 % in 2012, laaggeschoolde volwassenen: 2,5 %) onder het
EU-gemiddelde. De geplande overdracht van bevoegdheden naar de regionale raden
kan de kans bieden om zwakke plekken in het huidige systeem aan te pakken. De
arbeidsparticipatie van werknemers in de leeftijdsgroep 55-64 is van de laagste
in de EU (45,7 % in het vierde kwartaal van 2012), en de
ouderenwerkloosheid stijgt. Hoewel een stap in de goede richting, is het niet
duidelijk in hoeverre de 'generatiecontracten' ertoe zullen bijdragen dat
oudere werknemers in dienst worden genomen en oudere werkzoekenden
gemakkelijker weer aan het werk gaan. De Franse overheidsuitgaven voor
werkloosheidsuitkeringen zijn in 2012 gestegen met 5,3% en zullen volgens het
stabiliteitsprogramma in 2013 naar verwachting verder stijgen met 6,1%. Het
gecumuleerde tekort van de werkloosheidsregeling, dat in 2013 dichtbij de 1%
van het bbp zou liggen, vereist een hervorming van het stelsel van
werkloosheidsuitkeringen. Met name sommige elementen, zoals de
toelatingsvoorwaarden, de degressiviteit van de uitkeringen in de tijd of de
vervangingspercentages voor werknemers met de hoogste lonen, moeten worden
aangepast om ervoor te zorgen dat de prikkels om te werken toereikend zijn. De
nieuwe driepartijenovereenkomst van de overheidsdienst voor arbeidsbemiddeling
(Pôle emploi) voorziet in een gedifferentieerde follow-up van werkzoekenden. De
gemiddelde omvang van de portfolio van een arbeidsbemiddelaar is echter door de
stijgende werkloosheid verder toegenomen en de heroriëntering van de strategie
van de Pôle emploi wordt door de zwakke economische situatie belemmerd. Al bij
al is, gezien de negatieve economische vooruitzichten en de verwachte verdere
stijging van de werkloosheid in Frankrijk, verdere actie noodzakelijk.
(17)     In de context van het Europees
semester heeft de Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid
van Frankrijk verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het
nationale hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie
gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan
voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Frankrijk, maar is
zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien
de noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie te
versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten.
Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de
onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 weergegeven.
(18)     In het licht van deze
beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma van Frankrijk onderzocht.
Zijn advies[10]
daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.
(19)     In het licht van de diepgaande
evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale
hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn
aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011
betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden
zijn in de onderstaande aanbevelingen 1, 2, 3, 4, 5 en 6 weergegeven.
(20)     In de context van het Europees
semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van
de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke
aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben. Ook
Frankrijk dient erop toe te zien dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig
uitvoering wordt gegeven,
BEVEELT AAN dat Frankrijk in de periode
2013-2014 actie onderneemt om:
1.           De budgettaire strategie in 2013
te versterken en voort te zetten. De aanpassing geloofwaardiger te maken door
uiterlijk najaar 2013 de noodzakelijke maatregelen voor 2014 en daarna te
bepalen en deze uit te voeren om ervoor te zorgen dat het buitensporig tekort
uiterlijk in 2015 op houdbare wijze is gecorrigeerd en de structurele
aanpassingsinspanning die in de aanbevelingen van de Raad in het kader van de
procedure bij buitensporige tekorten is bepaald, wordt verwezenlijkt. Alle meevallers
te gebruiken om het tekort te verminderen. Een houdbare correctie van de
budgettaire onevenwichtigheden vereist een geloofwaardige uitvoering van
ambitieuze structurele hervormingen om de aanpassingscapaciteit te vergroten en
groei en werkgelegenheid te stimuleren. Een groeivriendelijke budgettaire
consolidatiekoers aan te houden en de efficiëntie van de overheidsuitgaven
verder te verhogen, met name door zoals momenteel gepland voort te gaan met een
toets van de uitgavencategorieën voor alle subsectoren van de overheid. Middels
de komende decentralisatiewet actie te ondernemen om betere synergieën en
besparingen op centrale, regionale en lokale overheidsniveaus tot stand te
brengen. Na de correctie van het buitensporig tekort in toereikend tempo de structurele
aanpassingsinspanning voort te zetten om de MTD in 2016 te bereiken. Uiterlijk
eind 2013 maatregelen te nemen om ten laatste in 2020 het pensioenstelsel op
houdbare wijze in evenwicht te brengen, bijvoorbeeld door de aanpassing van de
indexeringsregels, het verder optrekken van de wettelijke pensioenleeftijd en
verlengen van de bijdrageperiode om een volledig pensioen te verkrijgen en het
toetsen van bijzondere regelingen, onder vermijding van een stijging van de
sociale werkgeversbijdragen, en de kosteneffectiviteit van de
gezondheidzorguitgaven, waaronder de uitgaven voor geneesmiddelen, te verhogen.
2.           Ervoor te zorgen dat het ‘crédit d’impôt compétitivité et
emploi’ de arbeidskosten effectief met het geplande bedrag vermindert en dat
geen andere maatregelen het effect ervan neutraliseren. Verdere actie te
ondernemen om de arbeidskosten te verlagen, met name middels verdere
maatregelen om de socialezekerheidsbijdragen van de werkgevers te verminderen.
Ervoor te zorgen dat ontwikkelingen inzake het minimumloon het
concurrentievermogen en de banenschepping ondersteunen, waarbij rekening wordt
gehouden met het bestaan van loonondersteuningsregelingen en vrijstellingen van
sociale bijdragen.
3.           Maatregelen te nemen om het ondernemingsklimaat te verbeteren
en de innovatie- en exportcapaciteit van bedrijven, met name kmo's, te
ontwikkelen. Met name het aangekondigde initiatief voor de vereenvoudiging van
het regelgevingskader op te starten en de raamvoorwaarden voor innovatie te
verbeteren, door het bevorderen van technologieoverdracht en de commerciële
exploitatie van onderzoek, daaronder begrepen middels een heroriëntatie van de
concurrentieclusters.
4.           Actie te ondernemen om de concurrentie in de
dienstverlening te vergroten; ongerechtvaardigde beperkingen inzake de toegang
tot en de uitoefening van professionele dienstverlening, met name betreffende
rechtsvorm, aandeelhoudersstructuur, quota's en territoriale beperkingen op te
heffen; actie te ondernemen om de vergunningverlening voor de opening van
handelsvestigingen te vereenvoudigen en het verbod van verkopen met verlies op
te heffen; gereglementeerde gas- en elektriciteitstarieven voor
niet-huishoudelijke klanten op te heffen en de koppelingscapaciteit met
buurlanden te versterken; in de spoorwegsector het binnenlandse personenvervoer
voor concurrentie open te stellen.
5.           De inspanningen voort te zetten om het belastingstelsel te
vereenvoudigen en de efficiëntie ervan te verbeteren, waarbij de continuïteit
van de belastingregels in de loop van de jaren wordt verzekerd. Maatregelen te
nemen om de bevoordeling van schulden in de vennootschapswetgeving op te
heffen. De inspanningen op te voeren om de personen- en
vennootschapsbelastinguitgaven te verminderen en te stroomlijnen en de
wettelijke tarieven te verlagen; de verlaagde btw-tarieven dichter bij het
standaardtarief te brengen en inefficiënte verlaagde tarieven af te schaffen.
Verdere maatregelen te nemen waardoor de fiscale druk van arbeid naar
milieubelasting of consumptie wordt verplaatst.
6.           In overleg met de sociale partners volledig en zonder
vertraging uitvoering te geven aan het centraal akkoord van januari 2013.
Verdere actie te ondernemen om arbeidsmarktsegmentatie te bestrijden, met name
om de situatie van uitzendkrachten aan te pakken. Dringend samen met de sociale
partners een hervorming van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen op te
starten om de houdbaarheid van het stelsel te garanderen en ervoor te zorgen
dat het voldoende motiveert om weer aan het werk te gaan. De arbeidsparticipatie
van oudere werknemers te vergroten en hun deelname aan de arbeidsmarkt te
stimuleren. Specifieke actie te ondernemen om, met name door specifieke
begeleiding en opleiding, het vooruitzicht op arbeid van oudere werklozen te
verbeteren. De deelname van volwassenen, vooral de minst gekwalificeerden en de
werklozen, aan permanente educatie te vergroten. Ervoor te zorgen dat de
overheidsdiensten voor arbeidsbemiddeling effectief geïndividualiseerde
ondersteuning aan de werklozen verstrekken en dat actief arbeidsmarktbeleid
effectief op de minst bevoorrechten gericht is. Verdere maatregelen te nemen om
de overgang van school naar werk te verbeteren middels bijvoorbeeld een
jongerengarantie en de bevordering van het leerlingwezen.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.
[3]               COM(2013)
360 final.
[4]               P7_TA(2013)0052
en P7_TA(2013)0053.
[5]               Besluit 2013/208/EU van de Raad van 22 april 2013.
[6]               COM(2012) 750 final.
[7]               COM(2012) 751 final.
[8]               SWD(2013) 117 final.
[9]               Europese Commissie (2011) "Kleine ondernemingen in
een grote wereld — een nieuw partnerschap om kmo's te helpen kansen wereldwijd
te benutten", COM(2011) 702.
[10]             Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97
van de Raad.