title: AANBEVELING VAN DE RAAD van 18 maart 1991 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1989 (91/150/EEG) #

text:
Avis juridique important

|

31991H0150

AANBEVELING VAN DE RAAD van 18 maart 1991 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1989 (91/150/EEG)  -

Publicatieblad Nr. L 075 van 21/03/1991 blz. 0054 - 0054

AANBEVELING VAN DE RAAD  van 18 maart 1991  inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1989  (91/150/EEG) DE RAAD VAN  DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 206 ter,  Gelet op de Tweede ACS-EEG-Overeenkomst, die op 31 oktober 1979 te Lomé is ondertekend,  Gelet op Besluit 80/1186/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap (1),  Gelet op het Intern Akkoord van 1979 betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap (2), dat is ondertekend op 20 november 1979, inzonderheid op artikel 29, lid 3,  Gelet op het Financieel Reglement van 17 maart 1981 van toepassing op het vijfde Europees Ontwikkelingsfonds (3), inzonderheid op de artikelen 66 tot en met 70,  Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF), die op 31 december 1989 zijn vastgesteld, alsmede van het verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 1989 waaraan de  antwoorden van de Commissie zijn gehecht (4),  Overwegende dat krachtens artikel 29, lid 3, van het Intern Akkoord aan de Commissie voor het beheer van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) kwijting wordt verleend door het Europese Parlement op aanbeveling van de Raad;  Overwegende dat de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 1989 over het geheel genomen bevredigend is geweest,  BEVEELT HET EUROPESE PARLEMENT AAN: De Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1979) (5e EOF) voor het begrotingsjaar 1989. Gedaan te Brussel, 18 maart 1991. Voor de Raad  De Voorzitter  J.-C. JUNCKER  (1) PB nr. L 361 van 31. 12. 1980, blz. 1. (2) PB nr. L 347 van 22. 12. 1980, blz. 210. (3) PB nr. L 101 van 11. 4. 1981, blz. 12. (4) PB nr. C 313 van 12. 12. 1990, blz. 197 tot en met 217 en 305 tot en met 320.


title: Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2002 van Ierland voor de periode 2003-2005

text: ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---


Avis juridique important

|

31962H0831(01)

Aanbeveling van de Commissie aan de Lid-Staten met betrekking tot de bedrijfsgeneeskunde in de ondernemingen

Publicatieblad Nr. 080 van 31/08/1962 blz. 2181 - 2188 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0011  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0011

++++Aanbeveling van de commissie aan de Lid-Staten  met betrekking tot de bedrijfsgeneeskunde in de ondernemingen  Toelichting  I  1 . In het kader van artikel 118 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , dient men de bedrijfsgeneeskunde te zien als een van de terreinen van de nauwe samenwerking welke de Commissie der E.E.G . " tot taak heeft tussen de Lid-Staten te bevorderen op sociaal gebied , met name op het terrein van de ... arbeidsvoorwaarden , van de bescherming tegen arbeidsongevallen en beroepsziekten , van de arbeidshygiëne ... " .  2 . Daarenboven erkent artikel 117 " de noodzaak , verbetering van de arbeidsvoorwaarden te bevorderen ... " ; en het behoeft geen betoog dat aangezien de bedrijfsgeneeskunde in de eerste plaats bijdraagt tot het oplossen van de op het gebied van de arbeidshygiëne en bedrijfsveiligheid door de technische ontwikkeling der moderne economie gestelde menselijke problemen , deze bij de arbeidsvoorwaarden een belangrijke factor vormt .  3 . In een resolutie van 1 juli 1960 , nopens de menselijke en medische aspecten van de in de landen der Gemeenschap ondernomen onderzoekingen op het gebied van de bedrijfsveiligheid en de arbeidshygiëne , heeft het Europese Parlement op de noodzaak van een op Europees vlak georganiseerd wetenschappelijk onderzoek gewezen en uiting gegeven aan " de wens dat de zes landen van de Gemeenschap komen tot een gelijksoortig beleid op het gebied van de arbeidsgeneeskunde in de industriële sector door bijeenkomsten op Europees niveau van de bevoegde nationale ministers " ; het " verzoekt de executieven van de drie Europese Gemeenschappen samen te werken , teneinde voor de coordinatie en stimulering van alle onderzoekingen op het Europese vlak zorg te dragen , alsmede de harmoniëring van de wettelijke regelingen en het onderwijs in de bedrijfsgeneeskunde op hetzelfde vlak te waarborgen " .  4 . De ruime opvatting van het begrip bedrijfsgeneeskunde welke ten grondslag ligt aan bovenvermelde resolutie van het Europese Parlement , vertoont namelijk verschillende facetten welke tezamen een beeld geven van de evolutie van de moderne economie in verband met de ontwikkeling van de wetenschappelijke en praktische kennis op het gebied van de bescherming van de gezondheid der werknemers . Zoals de door de uitvoerende organen van de drie Gemeenschappen belegde conferentie betreffende de Technische Vooruitgang en de Gemeenschappelijke Markt duidelijk in het licht heeft gesteld , brengt deze evolutie nieuwe gevaren mede voor de gezondheid van de werknemers , waardoor het belang van de bedrijfsgeneeskunde nog toeneemt . De bedrijfsgeneeskunde vindt haar concrete uitdrukkingsvorm in de bedrijfsgeneeskundige diensten van de ondernemingen en in de werkzaamheden van de bedrijfsartsen die hun functie uitoefenen op de plaatsen waar arbeid verricht wordt ; dit is een nog vrij nieuw aspect van de geneeskunde , dat in de verschillende landen meer of minder snel evolueert , maar waarvan de ontwikkeling overal onmiskenbaar is .  II  5 . De Commissie van de E.E.G . heeft de stand der bedrijfsgeneeskunde in de landen der Gemeenschap onderzocht , waarbij de verscheidenheid van de rechtsstelsels en feitelijke toestanden werd vastgesteld , met name wat betreft de volgende punten :  6 . De regelingen variëren van min of meer volledige systemen van wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen tot collectieve overeenkomsten tussen de betrokken partners ; wat de gevolgen betreft beperkt dit laatste systeem zich , voorzover het niet in een nauw omlijnd wettelijk kader is vastgelegd , tot het geven van een aanbeveling aan de deelnemende ondernemingen . In bepaalde landen , waar de instelling van bedrijfsgeneeskundige diensten facultatief bleef , zijn nieuwe wetten op dit gebied aangenomen of in voorbereiding , hetgeen doet verwachten dat in de komende jaren een verder strekkende regeling tot stand zal komen . De beginselen van de reeds van kracht zijnde en van de in het ontwerpstadium verkerende voorschriften zijn geïnspireerd op de bepalingen van de op 24 juni 1959 aangenomen Aanbeveling 112 van de I.A.O . betreffende de bedrijfsgeneeskundige diensten in de onderneming .  7 . Op internationaal plan is bovenvermelde aanbeveling de eerste en enige tekst geweest die een nauwkeurige omlijning geeft van de arbeidstaken en -voorwaarden in deze bijzondere sector der sociale geneeskunde ; zij bevat daarvan een definitie , welke nog steeds geldt :   " In de zin van deze aanbeveling bedoelt de uitdrukking " bedrijfsgeneeskundige dienst " een in of nabij de onderneming gevestigde dienst , die bestemd is :  a ) om de werknemers te beschermen tegen elk gevaar voor hun gezondheid dat kan voortvloeien uit hun arbeid of uit de omstandigheden waaronder die arbeid wordt verricht ;  b ) om bij te dragen aan de lichamelijke en geestelijke aanpassing van de werknemers , in het bijzonder door de arbeid aan te passen aan de werknemers en door hun werk te verschaffen waarvoor zij geschikt zijn ;  c ) om bij te dragen aan het bereiken en in stand houden van de hoogst mogelijke graad van lichamelijk en geestelijk welzijn van de werknemers " .  De werkzaamheden welke volgens deze definitie tot de taak van de bedrijfsartsen in de onderneming behoren , vormen een aanvulling van de gebruikelijke taken van de bedrijfsgeneeskunde , welke door algemene wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen het onmisbare minimum aan voorwaarden van arbeidshygiëne op de plaatsen waar de arbeid wordt verricht waarborgen , terwijl door toevoeging van individuele bepalingen aan iedere werknemer afzonderlijk de grootst mogelijke aanpassing aan zijn werk en de beste bescherming van zijn gezondheid verzekerd wordt .  8 . Daarenboven stelt Aanbeveling 112 van de I.A.O . het principe vast van het " in wezen preventieve karakter der bedrijfsgeneeskundige diensten " en bakent een arbeidsterrein af dat zowel de opsporing van beroepsrisico's als de revalidatie van de werknemers en de bestudering der arbeidsfuncties uit fysiologisch en phychologisch oogpunt , de hygiëne der installaties , het medische onderzoek bij indienstneming van werknemers , de spoedbehandeling en de researchwerkzaamheden op het terrein der bedrijfsgeneeskunde omvat .  9 . De aanbeveling van de I.A.O . heeft zowel betrekking op minimumnormen als op hogere normen ; deze laatste komen overeen met het zeer hoog opgevoerd en zeer gedifferentieerd karakter van de industrialisatie die men in de landen van de E.E.G . aantreft .  10 . Zo zijn thans de voorbereidingen voor een harmoniëring gereed . Er is evenwel aanleiding om de snelle ontwikkeling der bedrijfsgeneeskundige diensten te bevorderen en niet af te wachten tot er oplossingen worden aangenomen die wellicht of onderling uiteenlopen of afwijken van de bestaande regelingen . Het ontwikkelingspeil in de landen der E.E.G . dient het mogelijk te maken reeds thans de hoogste doelstellingen van Aanbeveling 112 van de I.A.O . na te streven door op bepaalde punten nauwkeuriger aanwijzigingen te geven .  11 . Daar alle wettelijke regelingen of voorschriften met betrekking tot de bedrijfsgeneeskunde een algemeen karakter dienen te vertonen , zijn zij eveneens van toepassing op personen en ondernemingen die ressorteren onder de E.G.K.S . en de E.G.A .  De Commissie der E.E.G . heeft derhalve overleg willen plegen met de uitvoerende organen van de E.G.K.S . en van de E.G.A . die aan deze aanbeveling , als minimum-bepalingen hun volledige steun hebben toegekend , onverminderd de door hen in het kader van hun Verdragen te treffen maatregelen .  III  12 . Gezien de hoge graad van industriële ontwikkeling in de landen der E.E.G . moet voortdurend worden getracht zo veel mogelijk te komen tot " het aanpassen van de arbeid aan de werknemers en het verschaffen aan de werknemers van de arbeid waarvoor zij geschikt zijn " ( Aanbeveling 112 van de I.A.O . ) . Uit een vergelijking tussen de landen van gelijke industriële structuur waar echter de organisatie van de bedrijfsgeneeskunde aanmerkelijke verschillen toont , blijkt dat een langs wettelijke weg tot stand gekomen regeling meer voordelen biedt dan regelingen waarbij de totstandkoming der bedrijfsgeneeskundige diensten aan het vrije initiatief worden overgelaten .  13 . In een land dat beschikt over een wettelijk tot stand gekomen regeling van de bedrijfsgeneeskunde heeft de werknemer meer kans om daarvan te profiteren , en wel op doeltreffender wijze , dan in een land waar een dergelijke regeling niet bestaat ; in het eerste geval geeft de wet hem namelijk een formele garantie dat hij niet onder omstandigheden van onvoldoende arbeidshygiëne wordt te werk gesteld .  Dit bindend karakter is eveneens gerechtvaardigd zowel uit hoofde van de verantwoordelijkheid van de werkgever voor de veiligheid van de werknemers in zijn onderneming , welke sinds lang en uitdrukkelijk wordt erkend als grondslag voor de verzekering tegen arbeidsongevallen en beroepsziekten , als uit hoofde van de instelling van met de controle op de arbeidsveiligheid belaste openbare lichamen . Derhalve vertonen deze regelingen een algemene tendens om zich te ontwikkelen tot op de wet gebaseerde stelsels , waarbij zij in alle bijzonderheden kunnen worden uitgewerkt , dan wel de opzet kunnen vertonen van een wettelijke verordening met in overeenkomsten vastgelegde uitvoeringsbepalingen .  14 . Het in Aanbeveling 112 van de I.A.O . naar voren gebrachte beginsel inzake de wederzijdse aanpassing van de werknemer en zijn werkzaamheden is eveneens van belang voor de werkgever , die aldus profiteert zowel van een grotere stabiliteit bij zijn werknemers in verband met de geest van vertrouwen welke door een goed georganiseerde bedrijfsgeneeskundige dienst in een onderneming wordt bevorderd , als van een betere benutting van de produktiecapaciteit van de werknemers zonder gevaar voor hun gezondheid .  15 . De harmoniëring is ten slotte ook vereist in het belang van de artsen . Artikel 57 , alinea 3 , van het Verdrag bepaalt namelijk dat de geleidelijke opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging wat betreft de geneeskundige beroepen afhankelijk zal zijn van de coordinatie van de voorwaarden waaronder deze beroepen worden uitgeoefend .  Deze voorwaarden bieden tal van aspecten , waaronder dat van het uitoefenen van de bedrijfsgeneeskunde in ondernemingen .  Men moet er bijvoorbeeld rekening mede houden dat in een land waar slechts een aan het vrije initiatief overgelaten stelsel van vrije overeenkomsten bestaat , de bedrijfsartsen hun beroep niet onder dezelfde omstandigheden uitoefenen als in landen waar bedrijfsgeneeskundige diensten in de onderneming een bindende wettelijke basis hebben ; de ervaring leert inderdaad , dat in laatstgenoemde landen het aantal van deze diensten en van de bedrijfsartsen aanzienlijk groter is . Anderzijds zal de coordinatie van de voorwaarden waarop de geneeskundige beroepen worden uitgeoefend , met name ten aanzien van de medische opleiding ( gelijkstelling van de diploma's ) en de disciplinaire voorschriften , waarnaar in artikel 57 wordt gestreefd , noodzakelijkerwijze van invloed zijn op de werkzaamheden van de bedrijfsartsen , hetgeen eveneens geldt indien de artsen voor het verrichten hiervan gebonden zijn door een arbeidscontract .  Er bestaat derhalve voor de artsen zelf , een verband tussen de voorwaarden waaronder de bedrijfsgeneeskunde wordt uitgeoefend en de wijze waarop de bedrijfsgeneeskundige diensten worden georganiseerd .  Harmoniëring van de bepalingen , welke op genoemd terrein van toepassing zijn , zal dus beantwoorden aan de doelstellingen vervat in artikel 57 , alinea 3 , bovenvermeld .  16 . Op het gebied van de bedrijfsgeneeskunde in de onderneming vereisen drie groepen vraagstukken in het bijzonder de aandacht :  a ) Het onderwijs dient in voldoende mate te beschikken over hetzij leerstoelen in bedrijfsgeneeskunde aan de medische faculteiten , hetzij instellingen op universitair niveau , welke tegelijkertijd met het wetenschappelijk onderzoek een gespecialiseerde opleiding geven aan de toekomstige gediplomeerde bedrijfsartsen . Dit onderwijs zou , zowel binnen het raam der algemene medische opleiding , het verwerven van de op dit gebied onmisbare kennis verplicht dienen te stellen voor de zich niet specialiserende medici als het voor reeds in de bedrijfsgeneeskunde werkzaam zijnde artsen mogelijk dienen te maken hun kennis aan te vullen en bij te werken .  Bovendien is het wenselijk dat elke arts niet alleen de organisatie van de bedrijfsgeneeskunde in zijn eigen land kent , maar ook , in grote lijnen , die van de andere landen van de Gemeenschap . Ten slotte is het dienstig er aan te herinneren dat het Europese Parlement , in bovengenoemde resolutie , de oprichting en de ontwikkeling van regionale instellingen voor industriële hygiëne en bedrijfsgeneeskunde heeft aanbevolen , welke onder bescherming van de bevoegde ministeries in de betrokken streken dienen mede te werken aan het onderwijs en de voortgezette scholing van de bedrijfsartsen en belast dienen te worden met het toegepast wetenschappelijk onderzoek in de bedrijfsgeneeskunde .  b ) Het scheppen en in stand houden van een vertrouwelijke verhouding tussen de ondernemers , de werknemers en hun bedrijfsarts _ een fundamenteel principe van elke dienst van deze aard _ vereisen een beroepsstatuut ; wil deze garantie rechtsgrond hebben , dan moet daaraan een wettelijke basis worden gegeven . De volledige onafhankelijkheid van de arts , zowel ten aanzien van zijn beroep als in het morele vlak , jegens de werkgever , de werknemer en de uitvoeringsorganen van de sociale verzekering evenals zijn betrekkingen met de bevoegde lichamen en overheidsinstanties , met de vertegenwoordigers der beroepsorganisaties , de nauwkeurige afbakening van zijn werkzaamheden ten opzichte van die der behandelende geneesheren , de zekerheid dat het toezicht op zijn medische werkzaamheden binnen de onderneming slechts door andere , daartoe aangestelde , bedrijfsartsen uitgeoefend kan worden , zijn slechts de voornaamste onderdelen van dit statuut .  Het toezicht op de organisatie en werking van de bedrijfsgeneeskundige diensten dient te worden uitgeoefend door de medische inspectie van de arbeid .  c ) Een steeds identieke organisatie is niet altijd in overeenstemming te brengen met de gecompliceerdheid van het hedendaagse bedrijfsleven . Een bij één enkele onderneming behorende bedrijfsgeneeskundige dienst is alleen verantwoord indien de personeelssterkte groot genoeg is of indien de werknemers aan bijzondere gevaren bloot staan . Voor de kleine en middelgrote ondernemingen evenwel lijkt de meest aangewezen oplossing de instelling van gezamenlijke diensten , welke de ondernemingen hetzij op regionaal plan hetzij bedrijfstakgewijs groeperen .  17 . In verband hiermede heeft de Commissie van de E.E.G . besloten een aanbeveling tot de Lid-Staten te richten .  Deze aanbeveling heeft geen betrekking op alle door de bedrijfsgeneeskunde gestelde vraagstukken , de meeste sociale aspecten hiervan zijn immers nauwkeurig vastgesteld in Aanbeveling 112 van de I.A.O . op grondslagen welke nog steeds van kracht zijn .  De aanbeveling van de Commissie van de E.E.G . heeft ten doel de zes Lid-Staten er toe te brengen aan de bedrijfsgeneeskunde in de ondernemingen een langs wettelijke weg vastgesteld statuut toe te kennen . Aangezien de omstandigheden voor de verwezenlijking hiervan in de zes landen ten zeerste uiteenlopen en met name afhankelijk zijn van het aantal beschikbare bedrijfsartsen , zijn slechts de beginselen van de voor de instelling van de bedrijfsgeneeskundige diensten noodzakelijke termijnen en etappes aangegeven en werden deze niet nader omschreven ; wat in het bijzonder het aantal beschikbare bedrijfsartsen betreft , dit zal afhangen van de wijze , waarop de studenten in de medicijnen zullen reageren op de nieuwe mogelijkheden , welke hun worden geboden door de instelling van deze diensten op grond van een langs wettelijke weg vastgesteld beroepsstatuut .  18 . De Commissie van de E.E.G . wenst ten slotte de aandacht te vestigen op enige bijzondere vraagstukken , welke nog verder dienen te worden uitgewerkt , betreffende zowel de loontrekkenden ( daaronder begrepen grens - en seizoenarbeiders ) als de zelfstandige werknemers wanneer hun arbeidsvoorwaarden hiertoe aanleiding geven bijvoorbeeld :   _ de organisatie van bedrijfsgeneeskundige diensten in bepaalde takken van bedrijf zoals de landbouw , het ambacht , de handelsondernemingen _ met name warenhuizen _ , het hotelwezen , de ziekenhuizen , de openbare instellingen en diensten ;   _ de medische controle op werknemers die bloot staan aan bijzondere gevaren verbonden aan de voortdurende verplaatsingen in verband met hun werkzaamheden , zoals de zee - en binnenvaart , het wegvervoer , het bouwbedrijf ;   _ bepaalde bijzonderheden in verband met de organisatie en administratie van gezamenlijke bedrijfsgeneeskundige diensten .  19 . Wanneer een onderneming gedurende lange tijd een groot aantal migrerende werknemers van dezelfde nationaliteit in dienst heeft , is het wenselijk dat voor zover mogelijk maatregelen genomen worden opdat voor hen taalmoeilijkheden geen hindernis vormen voor de doelmatigheid van de bedrijfsgeneeskundige diensten .  20 . In verband met de oprichting van nieuwe leerstoelen en instellingen voor bedrijfsgeneeskunde en industriële hygiëne welke de reeds bestaande zullen aanvullen , heeft het Europese Parlement aangedrongen op een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten onderling en met de Commissie om zowel het wetenschappelijk onderzoek en de opleiding als de bedrijfsartsen en de aan hen toevertrouwde bedrijfsgeneeskundige diensten , te doen profiteren van de reeds in ieder land opgedane ervaringen .  De Commissie zal niet nalaten zich in de toekomst voor deze opgave in te zetten om gezamenlijke activiteiten te vinden , te bevorderen of te ontwikkelen , teneinde op dit terrein de gezondheidsbescherming van de werknemers vooruitgang te doen vinden .  IV  Aanbeveling  21 . Om deze redenen beveelt de Commissie van de E.E.G . , op grond van de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van deze Gemeenschap , en met name van artikel 155 , na raadpleging van het Europese Parlement en het Economisch en Sociaal Comité , de Lid-Staten aan om ter verzekering van het bereiken van onderstaande doelstellingen ,   _ de passende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen ;   _ of waar nodig de bestaande bepalingen aan te vullen , met dien verstande dat bepaalde toepassingsmaatregelen bij wege van collectieve overeenkomsten geregeld kunnen worden .  Deze maatregelen betreffen :  22 . Het onderwijs in de bedrijfsgeneeskunde en de opleiding van gespecialiseerde artsen  Tot dat doel beveelt de Commissie van de E.E.G . aan :  a ) een voldoende aantal leerstoelen en instellingen , die gespecialiseerd zijn in bedrijfsgeneeskunde of industriële hygiëne , op te richten of de oprichting ervan te bevorderen , verdeeld over het grondgebied naar mate van de behoeften in de verschillende streken ;  b ) het onderwijs in de bedrijfsgeneeskunde dat betrekking heeft op de in het 3e rapport van de Gemengde Commissie van de I.O.A . en de W.G.O . ( zie bijlage ) vermelde leervakken in te richten met het oog op :   _ de verplichte verwerving , in het kader der algemene medische opleiding , van een minimum aan kennis op dit gebied door alle toekomstige artsen ;   _ de speciale opleiding van bedrijfsartsen , zowel praktisch als theoretisch en gedurende een voldoende lange periode , aan welke opleiding een diploma of certificaat bedrijfsgeneeskunde wordt verbonden ;   _ de voortgezette scholing van de reeds als bedrijfsartsen werkzame medici en de aanpassing van hun kennis aan de ontwikkeling der industriële methoden en aan de wetenschappelijke vooruitgang .  Dit onderwijs dient bovendien de bedrijfsartsen in ieder land van de E.E.G . in de gelegenheid te stellen kennis te nemen van de organisatie van de bedrijfsgeneeskunde in de andere Lid-Staten ;  c ) te zorgen voor de opleiding van het voor de bedrijfsgeneeskundige diensten in ondernemingen benodigde hulppersoneel ;  23 . Het toekennen aan de bedrijfsartsen van de waarborgen die noodzakelijk zijn voor een goede uitoefening van hun taak  Te dien einde beveelt de Commissie van de E.E.G . aan dat deze waarborgen rechtens worden vastgesteld en aan de bedrijfsarts met name verzekeren :  a ) de volledige onafhankelijkheid , zowel ten aanzien van zijn beroep als in het morele vlak , jegens werkgever en werknemers , met dien verstande dat de arts de algemene voorschriften voor de werking van de onderneming en ten aanzien van de uitvoeringsorganen van de sociale verzekering in acht dient te nemen ;  b ) het voor de goede uitoefening van de taken als opgesomd in artikel 8 van Aanbeveling 112 van de I.A.O . noodzakelijke contact in de onderneming , hetzij rechtstreeks met de werkgever en de werknemers of hun vertegenwoordigers , hetzij in het kader van de Commissie voor arbeidshygiëne en -veiligheid of van de ondernemingsraad of soortgelijke organen , indien deze bestaan ;  c ) zodanige voorwaarden voor indienstneming en ontslag , dat zijn beroepsonafhankelijkheid gewaarborgd wordt ;  d ) de verzekering dat hij niet belast dient te worden met de controle op de gegrondheid van afwezigheid wegens ziekte , zulks overeenkomstig artikel 7 van Aanbeveling 112 van de I.A.O . ;  e ) de onderwerping van zijn werkzaamheden in de onderneming aan het uitsluitende toezicht van de medische inspecteurs van de arbeid of van andere hiertoe aangewezen artsen , voor zover zulks niet indruist tegen zijn beroepsplichten ;  f ) de noodzakelijke betrekkingen met de diensten en organen buiten de onderneming , die werkzaam zijn op het gebied van gezondheid , veiligheid , revalidatie , omscholing , herscholing en welzijn van de werknemers ;  g ) de afbakening van zijn werkzaamheden als bedrijfsarts ten opzichte van die van de behandelende geneesheren .  24 . De uitbreiding van de geneeskundige diensten in de onderneming  Te dien einde beveelt de Commissie der E.E.G . aan de diensten in te stellen volgens de onderstaande beginselen :  a ) De organisatie dient te worden verzekerd ten laste van de ondernemingen , hetzij rechtstreeks door haar zelf , hetzij door aansluiting bij een orgaan buiten de ondernemingen , en wel zodanig dat de diensten beschikken over de outillage en het hulppersoneel nodig voor een goed functioneren van de diensten en de artsen beschikken over de in Aanbeveling 112 der I.O.A . als onmisbaar aangegeven middelen ;  b ) Als eerste fase van de uitbreiding van de bedrijfsgeneeskundige diensten dienen onverwijld dergelijke diensten ingesteld te worden in de ondernemingen waar :   _ de personeelssterkte een door de bevoegde autoriteiten vast te stellen minimum overschrijdt . Rekening houdende met het aantal hiervoor beschikbare artsen dient een aantal van 200 werknemers per onderneming reeds thans te worden aangehouden en zo spoedig mogelijk tot 50 verlaagd te worden ;   _ de gevarenfrequentie over het algemeen zeer hoog is , of waar de gezondheid der werknemers aan bijzondere gevaren bloot staat ;  c ) De diensten dienen bij voorkeur , waar dat mogelijk is , onder leiding te staan van " full-time " bedrijfsartsen en het totale aantal werknemers waarvoor een bedrijfsarts verantwoordelijk is , mag de 2.500 niet te boven gaan . Dit aantal dient kleiner te zijn wanneer bijzondere aan de onderneming verbonden gevaren dit vereisen . De artsen dienen in het bezit te zijn van het diploma of certificaat bedrijfsgeneeskunde ;  d ) Gedurende zes jaar , te rekenen vanaf de instelling van het bovenvermelde diploma of certificaat zouden de artsen , die niet in het bezit zijn van het diploma of certificaat als bedrijfsarts kunnen worden toegelaten , mits zulks geschiedt na erkenning door de bevoegde autoriteiten of instanties op grond van hun voorgaande werkzaamheden en verworven kennis ; de aldus verleende goedkeuring zal definitief zijn wat betreft de vrijstelling van het bezit van een diploma of certificaat ;  e ) De verantwoordelijkheid van het toezicht van de organisatie en van het functioneren van de bedrijfsgeneeskundige diensten dient te worden toevertrouwd aan medische inspecteurs van de arbeid en eventueel aan arbeidsinspecteurs , waarbij evenwel rekening dient te worden gehouden met de administratieve en technische behoeften van de onderneming ;  f ) In bepaalde bedrijfstakken , zoals :   _ de landbouw   _ het ambacht   _ de openbare instellingen en diensten   _ de ziekenhuizen   _ de handelsondernemingen   _ het hotelwezen   _ het vervoer  dient de wijze van organisatie van de bedrijfsgeneeskundige diensten te worden geregeld met inachtneming van de bijzondere problemen die zich hier voordoen , zowel voor loontrekkenden ( grens - en seizoenarbeiders inbegrepen ) als voor zelfstandige werknemers wanneer hun arbeidsvoorwaarden hiertoe aanleiding geven ;  g ) In ondernemingen waar een groot aantal migrerende werknemers werkzaam is , dient bijzondere aandacht besteed te worden aan taalmoeilijkheden .  25 . De Commissie der E.E.G . :   _ wenst om de twee jaar door iedere Lid-Staat op de hoogte te worden gesteld van de naar aanleiding van deze aanbeveling getroffen maatregelen en de ontwikkeling in de bedrijfsgeneeskunde ;   _ stelt voor deze aanbeveling door de officiële instanties in ruime mate te doen verspreiden onder de autoriteiten zowel van de openbare instellingen als van de beroepsorganisaties die bij de toepassing ervan betrokken zijn ;   _ stelt voor geregeld en op gezette tijden een bespreking te houden betreffende de etappes en termijnen die voor de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling zijn vastgesteld .  Gedaan te Brussel , 20 juli 1962 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  W . HALLSTEIN  BIJLAGE   ( zie 22 , b )  Lijst van de materie van het onderwijs , aangenomen door de Gemengde Commissie van de I.O.A . en de W.O.G . inzake bedrijfsgeneeskunde , tijdens de 3e zitting ( Genève , maart 1957 ) :  a ) Algemene kennis van de bedrijfsgeneeskunde die ieder medicus zou dienen te bezitten . Ieder medicus dient :  1 . geïnformeerd te zijn omtrent de lichamelijke en geestelijke gevaren van de moderne industrie ;  2 . op de hoogte te zijn van de meest voorkomende beroepsziekten ;  3 . de uitwerking te kennen van de arbeid op het normale verloop van de meest gangbare niet-beroepsziekten ,  4 . vertrouwd te zijn met de organisatie der bedrijfsgeneeskunde in zijn eigen land en met de wettelijke bepalingen inzake zijn verplichtingen op dit gebied .  Deze kennis kan worden verkregen in de loop der universitaire opleiding .  b ) Kennis die de specialist in bedrijfsgeneeskunde zou dienen te bezitten :  Voor zover mogelijk zou deze kennis zich dienen uit te strekken over de volgende onderwerpen :  1 . Grondslagen der bedrijfsgeneeskunde :  a ) historisch ;  b ) arbeidsterrein , doeleinden ;  c ) algemene hulpmiddelen waarover de bedrijfsgeneeskunde , de openbare hygiëne en de behandelende geneeskunde beschikken ;  d ) de industrie , haar structuur en haar rol ;  e ) beroepsorganisatie en vakbondwezen , betrekkingen tussen werkgevers en werknemers .  2 . Arbeidsphysiologie :  a ) hand - en hoofdarbeid , energieverbruik ,  b ) vermoeidheid , eentonigheid , arbeidsritmen , rustpauzen ;  c ) physiologische aspecten der werkindeling , aanpassing van de machine aan de mens ;  d ) voedingsproblemen .  3 . Bedrijfshygiëne :  a ) hygiëne van de werkplaats ;  b ) hygiëne der omgeving : temperatuur en vochtigheid , ventilatie , verlichting , geluiden ;  c ) luchtvervuiling en voor de gezondheid gevaarlijke arbeidsvoorwaarden : gas , damp , rook , stof ; opsporing en dosering , maximum toelaatbare concentratie ;  d ) persoonlijke hygiëne en uitrusting voor individuele bescherming ;  e ) sanitaire installaties .  4 . Arbeidspathologie en toxicologie :  a ) algemene beginselen van industriële toxicologie ;  b ) ziekten te wijten aan : chemische factoren , lichamelijke factoren , stof , biologische factoren ;  c ) beroepskanker ;  d ) beroepshuidziekten ;  e ) beroepsallergie .  5 . Bijzondere medische problemen :  a ) specifieke pathologie per beroep of bedrijfstak ;  b ) invloed van de arbeid op niet-beroepsziekten ;  c ) waarderingsmethoden voor arbeidsongeschiktheid ;  d ) medische aspecten der beroepsherscholing ;  e ) psychoneurosen geassocieerd met de arbeid of met gevaren voor de gezondheid .  6 . Arbeidsongevallen :  a ) ongevalsoorzaken ;  b ) beginselen der preventie ;  c ) eerste hulp en eerste behandeling ;  d ) revalidatie van de werknemer na een ongeval .  7 . Arbeidspsychologie :  a ) psychologische studie en waardering der bekwaamheden ;  b ) geestelijke gezondheid en menselijke betrekkingen .  8 . Preventieve geneeskunde :  a ) medisch onderzoek bij in dienst treden , periodieke onderzoeken ;  b ) medische adviezen ;  c ) vaccinatie en immunisatie ;  d ) gezondheidsbescherming van bepaalde categorieën werknemers ( jongeren , bejaarde werkers , vrouwen , gehandicapte werkers ) ;  e ) vrijetijdsbesteding , sport , toxicomanie ( alcohol , tabak , etc . ) ;  f ) opvoeding en propaganda .  9 . Arbeidsmethodiek :  a ) werkindeling ;  b ) industrieële methoden ;  c ) studie der arbeidsfuncties .  10 . Medische aspecten van juridische vraagstukken , sociale zekerheid :  a ) arbeidstijdregeling ;  b ) sociale verzekeringen ;  c ) schadevergoeding voor arbeidsongevallen en beroepsziekten ;  d ) expertiserapporten en verklaringen ;  e ) medische ethiek ;  f ) samenwerking met andere medici en gezondheidsinstellingen .  11 . Organisatie en administratie :  a ) organisatie der bedrijfsgeneeskundige diensten ;  b ) ziekenverzorgingsdiensten ;  c ) administratieve en economische kwesties ;  d ) bijhouden van registers en rapporten .  12 . Statistische methoden .  Deze kennis kan worden verkregen door gespecialiseerd onderwijs .


Avis juridique important

|

31966H0462

66/462/EEG: Aanbeveling van de Commissie aan de Lid-Staten van 20 juli 1966 met betrekking tot de voorwaarden voor schadeloosstelling van door beroepsziekten getroffenen

Publicatieblad Nr. 147 van 09/08/1966 blz. 2696 - 2700 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0049  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0049

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 20 juli 1966  aan de Lid-Staten met betrekking tot de voorwaarden voor schadeloosstelling van door beroepsziekten getroffenen   ( 66/462/EEG )  I  Toelichting  1 . Op 23 juli 1962 heeft de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap een aanbeveling tot de Lid-Staten gericht betreffende de vaststelling van een Europese lijst van beroepsziekten ; in deze aanbeveling wordt tevens de wens geuit in de nationale wettelijke regeling inzake beroepsziekten bepalingen op te nemen , die de schadeloosstelling mogelijk maken van werknemers die getroffen zijn door ziekten , welke niet op de nationale lijsten voorkomen , doch waarvan is aangetoond , dat zij bij de uitoefening van het beroep zijn opgedaan , alsmede uitwisseling van gegevens tussen de landen van de Gemeenschap tot stand te brengen met betrekking tot de schadelijke agentia en beroepsziekten , welke in een van de landen recht geven op schadeloosstelling doch in een of meer landen niet als zodanig zijn erkend .  2 . In de toelichting van de aanbeveling van 23 juli 1962 werd in paragraaf 4 gewezen op de problemen die nog voortvloeien uit de onderlinge verschillen in de wettelijke en bestuursrechtelijke voorschriften terzake en werd gesteld , dat na de harmonisatie van de lijsten van beroepsziekten " verdere stappen in die richting betrekking zouden kunnen hebben op de voorwaarden voor de toekenning van uitkeringen en op de hoogte daarvan " .  Bovendien maakt ook de geleidelijke totstandbrenging van het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap volgens het Verdrag de harmonisatie der wetgevingen noodzakelijk , ten einde alle werknemers in elk van de landen van de Gemeenschap waar zij verkiezen te wonen en werken een gelijke verzekering te bieden . Een dergelijke harmonisatie zal de toepassing van de regelingen inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers vergemakkelijken ; sommige bepalingen die betrekking hebben op werknemers die in twee of meer landen aan eenzelfde risico zijn blootgesteld zijn moeilijk toe te passen vanwege verschillen tussen de wetgevingen .  De hiernavolgende aanbeveling heeft alleen betrekking op de specifieke uitkeringsvoorwaarden bij beroepsziekten .  3 . Bij elke wettelijke regeling inzake de schadeloosstelling van beroepsziekten welke op het zogenaamde lijstenstelsel berust ( of op het zogenaamde gemengde stelsel , dat eveneens een lijst kent ) , hetgeen het geval is in de zes Lid-Staten , geldt voor de werknemers het wettelijke vermoeden van oorzakelijk verband tussen de ziekte waardoor hij getroffen is en het beroep dat hij uitoefent , wanneer deze ziekte is opgenomen in de lijst en hij uit hoofde van zijn beroep in aanraking komt met de schadelijke agens , die een dergelijke ziekte kan veroorzaken .  4 . De nationale lijsten van schadelijke agentia of beroepsziekten behelzen vaak voor alle of voor sommige schadelijke agentia aanvullende aanwijzingen van uiteenlopende aard . Deze aanwijzingen kunnen bestaan uit :  a ) een symptomatologie of een min of meer volledige beschrijving van de klinische verschijnselen welke zich bij de aandoening moeten voordoen alvorens deze als beroepsziekte beschouwd kan worden , of uit een aanduiding van de graad van de ernst van de aandoening onder verwijzing naar de staking van arbeid , welke er het gevolg van moet zijn geweest ;  b ) een opsomming van de beroepen , werkzaamheden of arbeidsomgeving , waarbij de werknemer aan het betrokken risico kan zijn blootgesteld ;  c ) de vermelding van een minimum tijdsduur gedurende welke de betrokkene aan het risico moet zijn blootgesteld geweest , wil dit wettelijk als oorzaak van de ziekte erkend kunnen worden ;  d ) de vermelding van een maximum termijn waarbinnen de ziekte , na het beëindigen van de periode gedurende welke de betrokkene aan het risico is blootgesteld geweest , geconstateerd moet zijn , wil de ziekte nog wettelijk aan dit risico toegeschreven kunnen worden .  5 . Wat betreft de juridische gevolgen kunnen deze aanduidingen louter indicatief bedoeld zijn , ofwel een imperatieve betekenis hebben .  In het eerste geval hebben zij slechts betekenis als informatie voor de medische deskundige en het verzekeringsorgaan en zouden normaliter niet in wettelijke voorschriften moeten voorkomen .  In het tweede geval vormen zij beperkende voorwaarden voor de toekenning van de uitkeringen omdat wanneer niet aan deze voorwaarden is voldaan , de ziekte niet beschouwd kan worden als verband houdende met de dienstbetrekking en dus geen grond vormt tot schadeloosstelling .  6 . Het systeem van het wettelijk vermoeden van oorzakelijk verband dat het gevolg is van het bestaan van de lijst van beroepsziekten en de aan het verstrekken van uitkeringen verbonden voorwaarden maakt het mogelijk , de wettelijke bepalingen vrijwel automatisch toe te passen welke overigens zijn getroffen bij gebrek aan een algemene definitie van het begrip beroepsziekte . Met het oog op de kennis van de arbeidsgeneeskunde en de zich steeds verder ontwikkelende researchmethoden die de deskundigen ter beschikking staan is het thans noodzakelijk geworden de meeste voorwaarden die op dwingende wijze het recht op schadeloosstelling beperken , op te heffen .  Het is niet mogelijk het ziekteverloop te vangen binnen imperatieve grenzen , want de klinische verschijnselen en de ontwikkeling van de ziekten kunnen zeer uiteenlopen al naar gelang de constitutie en de reactie van elke patiënt .  Bovendien brengt de ontwikkeling van de techniek verandering teweeg in de omstandigheden waaronder en eventueel in de periode na afloop waarvan , de werknemer de gevolgen kan ondergaan van bepaalde schadelijke agentia welke een beroepsziekte veroorzaken .  Onder de huidige omstandigheden zijn dergelijke voorwaarden over het algemeen dan ook arbitrair , zoals trouwens blijkt uit het feit , dat wanneer voor eenzelfde beroepsziekte in de wettelijke regeling van verschillende landen een bepaald soort voorwaarde is gesteld , deze voorwaarde niet in alle regelingen volledig gelijkluidend is . Deze voorwaarden die vroeger een beperkend karakter hadden zijn dan ook vaak opsommingen zonder meer geworden , die nog indicatieve waarde hebben .  7 . Dit neemt niet weg dat er nog beperkende bepalingen van imperatieve aard zijn , waardoor een situatie ontstaat die niet rechtvaardig is tegenover de werknemers . Enerzijds immers kan het verzekeringsorgaan , zelfs wanneer aan de voorwaarden is voldaan , het wettelijk vermoeden te niet doen door het bewijs te leveren dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de beroepswerkzaamheden en de waargenomen ziekte , en anderzijds is het de werknemer niet toegestaan , wanneer niet aan de voorwaarden is voldaan , het bewijs van dit oorzakelijk verband te leveren .  8 . Er bestaat weliswaar een beperkt aantal aandoeningen , waarvoor aan bepaalde voorwaarden moet worden voldaan , maar er zijn geen medische of andere redenen aan te voeren waarom de lijst van deze aandoeningen en deze voorwaarden in de verschillende wettelijke regelingen van de Lid-Staten van de Gemeenschap niet dezelfde zouden zijn . Deze " lijst van uitzonderingen " die als bijlage is opgenomen , dient evenals de lijst van beroepsziekten , bij besluit van de Commissie herzien te worden telkens wanneer de ontwikkeling van de wetenschap op dit gebied daartoe aanleiding geeft .  9 . Het voornaamste doel van deze aanbeveling is derhalve om waar mogelijk het beperkende karakter op te heffen van de onder de in paragraaf 4 hierboven genoemde voorwaarden , waaraan het wettelijk vermoeden van oorzakelijk verband ondergeschikt gemaakt kan worden , en zodoende het medisch onderzoek op grond waarvan de uitkeringen worden toegekend volledig tot zijn recht te doen komen .  De in deze voorwaarden vervatte aanwijzingen dienen evenwel ter informatie van de deskundigen gehandhaafd te blijven . Daarom zal voor de schadelijke agentia en beroepsziekten van de Europese lijst ter aanvulling op de onderhavige aanbeveling een reeks notities worden gepubliceerd over de werkzaamheden en de arbeidsomgeving die meebrengen dat men aan het risico is blootgesteld , de omstandigheden waaronder de aandoeningen ontstaan , de criteria voor de diagnose alsmede binnen zekere grenzen de prognose van deze ziekten .  Deze notities zullen gebaseerd zijn op een wetenschappelijke vergelijking van de ervaringen in de zes Lid-Staten . Door een betere kennis van de risico's zullen zij indirect , maar in niet geringe mate , bijdragen tot de preventie van beroepsziekten en zullen de taak van de artsen vergemakkelijken .  10 . Het oordeel van de bevoegde arts bedoeld in de eerste alinea van de vorige paragraaf dient in voorkomende gevallen mede gegrond te zijn op een onderzoek dat ter plaatse waar de arbeid verricht werd ingesteld wordt , in samenwerking met de vertegenwoordigers van de directie van de onderneming , van de personeelsvertegenwoordiging , van de bedrijfsarts of van de arts van de gemeenschappelijke geneeskundige dienst waarbij de betrokken onderneming is aangesloten .  11 . In een aantal landen kent men naast een lijst van beroepsziekten die voor het gehele bedrijfsleven geldt een speciale lijst voor de landbouw en eventueel de tuinbouw . Door de algemene verbreiding van het gebruik van chemische meststoffen en verdelgingsmiddelen door de modernisering en de mechanisatie van de produktiemethoden is er ten aanzien van het risico van beroepsziekten steeds minder verschil tussen de arbeidsomstandigheden in de landbouw en in de industrie . Het feitelijke gevolg van deze speciale lijsten is dan ook , dat zij een beperking betekenen van het toepassingsgebied . Om het hierboven aanbevolen stelsel consequent door te trekken en de werknemers in de landbouw niet achter te stellen dienen deze speciale lijsten te worden afgeschaft en de beroepsziekten welke erop voorkwamen in de algemene lijsten te worden opgenomen . Dit geldt trouwens ook voor de speciale lijsten die bestaan voor andere groepen werknemers .  12 . Ten einde het geheel van regels dat de aanbeveling omvat af te ronden en te bereiken dat elke persoon , die getroffen wordt door een ziekte aan het risico waarvan hij uit hoofde van zijn beroep meer was blootgesteld dan de rest van de bevolking , schadeloos gesteld kan worden , is het tenslotte gewenst het zogenaamde gemengde stelsel , waarop in de eerste aanbeveling betreffende de beroepsziekten reeds werd aangedrongen , nogmaals met nadruk en meer concreet onder ogen te brengen ; het is immers steeds mogelijk , dat nieuwe beroepsziekten opduiken en bepaalde gevallen daarvan zich voordoen , voordat de meest recente gegevens op wetenschappelijk terrein in de Europese en de nationale lijsten zijn verwerkt .  13 . Daar iedere wetgeving of regeling met betrekking tot de beroepsziekten een algemeen karakter heeft , heeft deze eveneens betrekking op personen en bedrijven welke onder de bevoegdheid van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallen .  De Commissie van de E.E.G . heeft dus gemeend , evenals dat gebeurd is in 1962 voor de aanbeveling betreffende de vaststelling van een Europese lijst van beroepsziekten , de Hoge Autoriteit van de E.G.K.S . en de Commissie van Euratom te moeten raadplegen , die ieder wat hun respectievelijke bevoegdheden aangaat , hun volledige steun aan deze aanbeveling hebben gegeven , onverminderd de maatregelen die getroffen kunnen worden bij de uitvoering van de voor hen geldende Verdragen .  Om deze redenen richt de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap , krachtens de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van die Gemeenschap en met name de artikelen 118 en 155 , na raadpleging van het Europese Parlement en het Economisch en Sociaal Comité , de volgende aanbeveling tot de Lid-Staten om , onverminderd gunstiger nationale bepalingen :  1 . in hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de beroepsziekten , zonder afbreuk te doen aan het wettelijk vermoeden van oorzakelijk verband op grond van het feit dat een ziekte voorkomt op de lijst van beroepsziekten , de beperkende voorwaarden af te schaffen welke betrekking hebben op de toekenning van de uitkeringen en verstrekkingen , met uitzondering van de voorwaarden die voor bepaalde , in de als bijlage van deze aanbeveling opgenomen " lijst van uitzonderingen " voorkomende , ziekten gelden . De voorwaarden welke betrekking hebben op de klinische verschijnselen van de aandoeningen , op de beroepen , de werkzaamheden of de arbeidsomgeving , op de termijn gedurende welke men aan het risico moet zijn blootgesteld en op de termijnen waarbinnen zich , nadat de betrokkene niet langer aan het risico is blootgesteld , de ziekte geopenbaard moet hebben , dienen afgeschaft te worden . Indien gegronde twijfel bestaat aan het oorzakelijk verband tussen de beroepswerkzaamheden en de ziekte , dient de vaststelling van het oorzakelijk verband hoofdzakelijk gegrond te zijn op de beoordeling van een gespecialiseerde arts , eventueel ondersteund door het advies van een bevoegde deskundige .  2 . de speciale lijsten welke met name voor de landbouw bestaan , in de algemene lijst van beroepsziekten op te nemen ;  3 . wanneer een ziekte , die nog niet voorkomt op de Europese lijst , in een nationale lijst wordt opgenomen , met betrekking tot deze ziekte geen beperkende voorwaarden te stellen , tenzij het gaat om een ziekte die met een zekere regelmaat ook buiten een bepaalde arbeidsomgeving voorkomt , doch waaraan bepaalde werknemers uit hoofde van hun beroep meer zijn blootgesteld dan de gehele bevolking .  In dat geval moeten de voorwaarden beperkt blijven tot het volstrekte minimum dat nodig is om het bezwaar te ondervangen , dat het onmogelijk is in elk concreet geval met zekerheid vast te stellen dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen de ziekte en het beroep , alsmede om te waarborgen , dat gelijke gevallen op dezelfde wijze worden behandeld ;  Deze voorwaarden mogen alleen betrekking hebben op :   _ de staking van de voordien verrichte arbeid als gevolg van de aandoening ;   _ de beroepen , werkzaamheden of arbeidsomgeving waarbij het risico van de betrokken ziekte zich kan voordoen ;   _ de minimumtijd gedurende welke men aan het risico moet zijn blootgesteld ;  4 . de notities over de beroepsziekten van hun nationale lijsten te doen publiceren op basis van de notities omtrent de beroepsziekten van de Europese lijst welke later door de Commissie van de E.E.G . zullen worden opgesteld , ten einde de artsen en overige technische deskundigen algemene aanwijzingen te verschaffen omtrent de symptomatologie van deze ziekten , omtrent de beroepen , werkzaamheden en arbeidsomgeving waarin men aan het risico van deze ziekten is blootgesteld , alsmede omtrent de gemiddelde tijdsduur gedurende welke men aan het risico moet zijn blootgesteld en de termijn waarbinnen , nadat men aan het risico is blootgesteld geweest , de ziekte in het algemeen wordt geconstateerd .  5 . in hun wetgevingen een bepaling op te nemen , waardoor de werknemers die vanwege hun arbeid door ziekten zijn getroffen , doch die zich niet kunnen beroepen op het wettelijk vermoeden van oorzakelijk verband , hetzij omdat de desbetreffende ziekte niet op de nationale lijst vermeld is , hetzij omdat niet of slechts gedeeltelijk is voldaan aan de voorwaarden welke in de wettelijke regeling worden gesteld , schadeloos kunnen worden gesteld krachtens de regeling betreffende beroepsziekten . Deze bepaling zal slechts betrekking mogen hebben op ziekten waarvan het risico verbonden is aan de uitoefening van het beroep en waaraan bepaalde werknemers meer zijn blootgesteld dan de gehele bevolking .  In ieder afzonderlijk geval zal het bewijs , dat het beroep de oorzaak is van de ziekte door de betrokkene geleverd moeten worden of vastgesteld door zijn verzekeringsorgaan , dat in ieder geval op eigen initiatief alle nodige stappen moet ondernemen om na te gaan of de oorzaak van de ziekte in verband staat met het beroep .  In zulke gevallen betekent de schadeloosstelling niet dat de ziekte in het algemeen als beroepsziekte wordt erkend , maar de Lid-Staten moeten zodra een bepaald aantal gevallen van eenzelfde ziekte in hetzelfde beroep op grond van deze bepaling schadeloos zijn gesteld de nodige stappen ondernemen ten einde deze ziekte in de nationale lijst te laten opnemen , en de Commissie daarvan op de hoogte stellen .  II  Samenvattend :   _ beveelt de Commissie aan de regeringen van de Lid-Staten aan op zo kort mogelijke termijn de nodige voorzieningen te treffen om de hierboven weergegeven doelstellingen te verwezenlijken ;   _ stelt zij voor , dat de terzake bevoegde nationale administraties zorg dragen voor een ruime verspreiding van deze aanbeveling en van de notities over de beroepsziekten , en dit niet alleen binnen hun eigen diensten en bij de gespecialiseerde overheids - , semi-overheids - of particuliere instellingen , doch ook bij de beroepsorganisaties van werkgevers en werknemers en bij de bedrijfsgeneeskundige leerstoelen , instituten en diensten ;   _ verzoekt zij de regeringen van de Lid-Staten haar elke twee jaar in te lichten omtrent de maatregelen die werden genomen om deze aanbeveling toe te passen , en zulks voor de eerste maal bij de eerstvolgende mededeling omtrent de wijze waarop gevolg werd gegeven aan de aanbeveling van 23 juli 1962 betreffende de Europese lijst van beroepsziekten ;   _ wenst zij nogmaals de aandacht te vestigen op de procedure inzake de uitwisseling van gegevens zoals deze tussen de Lid-Staten werd georganiseerd op grond van de hierboven genoemde aanbeveling van 23 juli 1962 .  Gedaan te Brussel , 20 juli 1966 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Walter HALLSTEIN  BIJLAGE  LIJST VAN UITZONDERINGEN  bevattende de schadelijke agentia en beroepsziekten waarvoor de vermelde beperkende voorwaarden gesteld kunnen worden   ( Lijst bedoeld in par . 1 , alinea 1 , van de aanbeveling )  Overeenkomstig  nummer der * Schadelijke agens of beroepsziekte * Voorwaarden  Europese lijst  B _ 2 * In het arbeidsmilieu veroorzaakte huidaandoe - * Zware of regelmatig terugkerende ziekten die het   * ningen , met uitzondering van die welke in de * noodzakelijk hebben gemaakt de beroepsmatige   * nu geldende lijst van beroepsziekten uitdrukke - * arbeid of elke werkzaamheid , waaruit inkom -   * lijk zijn vermeld * sten worden verkregen , op te geven .  C _ 5 * In het arbeidsmilieu veroorzaakte ademhalings - * De stoornissen dienen geleid te hebben tot het   * stoornissen met een astmatisch karakter , met * opgeven van de beroepsmatige arbeid of elke   * uitzondering van die welke in de geldende lijst * werkzaamheid , waaruit inkomsten worden ver -   * van beroepsziekten uitdrukkelijk zijn vermeld * kregen .  D _ 1 * Mijnworm * Ondergrondse werkzaamheden , werkzaamheden   * * in moerassige of klei-achtige grond .  D _ 3 * Tetanus * Werkzaamheden in rioleringen , werkzaamheden   * * waarbij men in contact komt met dieren of   * * dierlijke resten  D _ 4 * Infectieziekten * Functies in ziekenhuizen , verzorgingstehuizen   * * en sanatoria , in kraamklinieken en andere in -   * * stellingen die zich bezighouden met de verzor -   * * ging van personen ; functies in het maatschappe -   * * lijk werk of de sociale bijstand en in de gezond -   * * heidszorg , alsook in laboratoria voor weten -   * * schappelijk of medisch onderzoek  F _ 6 _ a * Als gevolg van druk ontstane ontstekingen van * Chronische aandoeningen   * de slijmbeurzen , met uitzondering van ziekten   * veroorzaakt door het gebruik van pneumatische   * gereedschappen  F _ 6 _ b * Door overmatige inspanning ontstane ontste - * De aandoening dient te hebben geleid tot het   * kingen van peesscheden , van het weefsel van * opgeven van de beroepsmatige arbeid of werk -   * peesscheden en van de inplantingen van spieren * zaamheid waaruit inkomsten worden verkregen   * en pezen  F _ 6 _ c * Beschadigingen van de meniscus * Een minstens drie-jarige arbeid in de mijnen of   * * ondergronds  F _ 7 * Mijnwerkersnystagmus * Werkzaamheden in de mijnen


title: Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Spanje voor de periode 2002-2006


Avis juridique important

|

32000Y1012(01)

Aanbeveling van de Raad van 28 september 2000 aan de lidstaten betreffende verzoeken van Europol om in specifieke gevallen een strafrechtelijk onderzoek in te stellen

Publicatieblad Nr. C 289 van 12/10/2000 blz. 0008 - 0008

Aanbeveling van de Raadvan 28 september 2000aan de lidstaten betreffende verzoeken van Europol om in specifieke gevallen een strafrechtelijk onderzoek in te stellen(2000/C 289/13)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzonderheid op artikel 20, lid 2, onder b),Overwegende hetgeen volgt:(1) In punt 45 van de Conclusies van de bijeenkomst van de Europese Raad van 15/16 oktober 1999 in Tampere wordt de Raad opgeroepen Europol te machtigen om de lidstaten te verzoeken in specifieke gevallen een onderzoek in te stellen, uit te voeren of te coördineren, met inachtneming van de stelsels van toetsing door de rechter in de lidstaten.(2) De autoriteiten van de betrokken lidstaat besluiten onafhankelijk en in overeenstemming met de nationale wetgeving hoe het verzoek van Europol wordt afgehandeld.(3) Het verzoek van Europol wordt gedaan overeenkomstig artikel 4 van de Europol-Overeenkomst,HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING AANGENOMEN:De lidstaten behandelen de verzoeken van Europol om in specifieke gevallen een onderzoek in te stellen, uit te voeren of te coördineren en bestuderen deze verzoeken zorgvuldig. Europol wordt er in beginsel van op de hoogte gesteld of het gevraagde onderzoek zal worden ingesteld alsook van de resultaten van een dergelijk onderzoek.Indien een lidstaat besluit geen onderzoek uit te voeren, wordt Europol op de hoogte gesteld van dit besluit en in beginsel van de redenen daarvoor.Antwoorden op verzoeken van Europol om een onderzoek uit te voeren alsmede informatie voor Europol over onderzoeksresultaten worden via de bevoegde instanties in de lidstaten toegezonden overeenkomstig de voorschriften van de Europol-Overeenkomst en de relevante nationale wetgeving.Gedaan te Brussel, 28 september 2000.Voor de RaadDe VoorzitterD. Vaillant


title: 73/203/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 23 mei 1973 gericht tot de Regering van het Koninkrijk Denemarken betreffende een wetsontwerp inzake het goederenvervoer met bedrijfsvoertuigen

text:
17. 7. 73                             Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                         Nr, L 197/49
                                         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                      van 23 mei 1973
              gericht tot de Regering van het Koninkrijk Denemarken betreffende een wetsontwerp
                                     inzake het goederenvervoer met bedrijfsvoertuigen
                                                        (73/203/EEG)
Overeenkomstig artikel 1 van de beschikking van de               voerondernemer te binden aan bepaalde voorwaarden
Raad van 21 maart 1962 houdende vaststelling van                 inzake financiële draagkracht en beroepsbekwaam
een procedure voor het voorafgaande onderzoek en                 heid en voorts tot reglementering te komen van het
overleg omtrent bepaalde wettelijke en bestuurs                 gehele vervoer over de weg, met uitzondering van
rechtelijke bepalingen welke door de Lid-Staten op               het vervoer dat wordt verricht met voertuigen waar
het gebied van het vervoer worden overwogen (*),                 van het totale gewicht in beladen toestand niet meer
heeft de Deense Regering de Commissie bij brief van              dan 6 ton bedraagt.
21 maart 1973 van haar Permanente Vertegenwoor
diging bij de Europese Gemeenschappen de tekst toe               Reglementering van de toegang tot de markt van het
gezonden van een wetsontwerp met memorie van                     goederenvervoer over de weg komt in beginsel over
toelichting betreffende het goederenvervoer met be              een met de doelstellingen van het gemeenschappelijk
drijfsvoertuigen .                                                vervoerbeleid .
De brief van de Permanente Vertegenwoordiging is                 Dat evenwel dergelijke regelingen door Lid-Staten op
op 25 maart 1973 door de Commissie ontvangen .                   eigen initiatief en in het kader van de eigen nationale
De Deense Regering heeft het ontwerp eveneens aan                wetgeving worden ingevoerd is niet bevorderlijk voor
de overige Lid-Staten toegezonden.                               het gemeenschappelijk vervoerbeleid. Wil een der
                                                                 gelijk beleid vorm krijgen en tot de gestelde doelen
Op initiatief van de Commissie heeft op 7 mei 1973                leiden, dan moeten maatregelen op dat gebied com
te Brussel overleg plaatsgehad met de vertegenwoor               munautair en binnen het institutionele kader van het
digers van de Deense Regering.                                    Verdrag tot stand komen en door alle Lid-Staten
                                                                  tegelijkertijd en op uniforme wijze worden toegepast.
De termijn van een maand waarbinnen de Commissie
zich volgens de beschikking van de Raad van 21 maart             2 . Zoals de Commissie herhaaldelijk te kennen heeft
 1962 moet uitspreken is krachtens artikel 2, lid 4,             gegeven vormen de communautaire reglementering
van deze beschikking tot 25 mei 1973 verlengd.                    van de toegang tot de vervoermarkt en die van de
                                                                  prijsvorming de kern van het gemeenschappelijk ver
De Commissie heeft het niet noodzakelijk geacht in                voerbeleid en de essentiële voorwaarde voor een ge
de zin van artikel 2, lid 3 , van de beschikking van de           ordende mededinging, integratie van de markt en de
 Raad van 21 maart 1962 het initiatief te nemen tot               volle verwezenlijking van het vrij verrichten van dien
 overleg met de overige Lid-Staten .                              sten en het recht van vestiging in de vervoersector.
 Overeenkomstig artikel 2 van de beschikking van de               Conform de ideeën van de Commissie heeft de Raad
 Raad van 21 maart 1962, heeft de Commissie op                    zich tijdens zijn zitting van 22 juni 1965 akkoord
grond van de door de Instellingen van de Gemeen                  verklaard met de invoering van een stelsel dat uit
 schap aanvaarde algemene beleidslijnen ten aanzien               gaat van een gemeenschappelijke ordening van de
 van de toegang tot de markt van het wegvervoer de                vervoermarkt en een gecoördineerde opzet voor het
 hierna volgende aanbeveling opgesteld.                            functioneren van de markt in de onderscheidene Lid
                                                                  Staten . In het bijzonder worden de toegang tot de
                                                                  markt en de prijsvorming als essentiële elementen
                                I                                  van dit stelsel erkend .
 1 . De Commissie stelt vast dat met het wetsontwerp              In zijn resolutie van 20 oktober 1966 heeft de Raad
 wordt beoogd de toegang tot het beroep van ver                  voorts het belang onderstreept van bepalingen inzake
                                                                  de capaciteitsbeheersing en de toegang tot het beroep
                                                                  van vervoerondernemer en de Commissie verzocht
                                                                   om spoedige indiening van voorstellen ter zake voor
 (!) PB nr. 23 van 3 . 4. 1962, blz. 720/62.                      het nationale en het internationale vervoer. Een voor
 ---pagebreak--- Nr. L 197/50                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 17 . 7 . 73
stel in die zin is door de Commissie in 1967 inge                  aan het eigen vervoer gunstig zou zijn voor de
diend ( 1 ), welk voorstel van het Europese Parlement               harmonisatie en interpretatieverschillen voor
en het Economisch en Sociaal Comité een gunstig                     komt ;
 advies heeft ontvangen.
                                                              — de definitie van eigen vervoer wijkt op verschil
                                                                    lende punten af van de communautaire omschrij
                              II
                                                                    ving ; zie artikel 9 van Verordening nr. 11 van de
                                                                   Raad van 27 juni 1960 (2 ). Bovendien spreekt het
                                                                    wetsontwerp niet over gelijkstelling met eigen
Ten aanzien van de verschillende hoofdstukken van                   vervoer van vervoer dat wordt verricht met ge
het wetsontwerp wenst de Commissie het volgende                     huurde voertuigen . Aangezien in beginsel ver
 naar voren te brengen.                                             meden moet worden dat in de Lid-Staten uiteen
                                                                    lopende voorschriften ontstaan acht de Commissie
3 . Wat de oogmerken betreft behelst artikel 1 het                  het wenselijk dat de Deense Regering genoemde
principe dat gestreefd wordt naar evenwicht tussen                  omschrijving in haar definitie verwerkt. Gezien
vraag en aanbod, een gezonde concurrentie tussen                    het economisch belang dat het huren van voer
vervoerondernemers onderling en een rationele ver                  tuigen kan hebben is het voorts gewenst dat het
deling van het vervoer over de verschillende cate                  bepaalde in artikel 32, lid 2, van bovengenoemd
gorieën. De Commissie memoreert dat aan het                         Commissievoorstel van 15 juni 1967 in het
gemeenschappelijk vervoerbeleid de idee ten grond                  wetsontwerp wordt opgenomen ;
slag ligt dat een optimale verdeling van het vervoer
over de categorieën en vervoerders het resultaat moet         — ook de definitie van lijndiensten wijkt af van die
                                                                    in  artikel   1   van   het    Commissievoorstel    van
zijn van het vrije concurrentiespel . Dit sluit actieve
coördinatie, langs reglementaire weg of anderszins ,                15 juni 1967 en zwijgt ook over een door de
dus uit.                                                            bevoegde instanties goedgekeurde expolitatierege
                                                                    ling, nodig voor een goede functionering en in het
                                                                    belang van de gebruikers .
Alle overheidsingrijpen op de markt is daarmee niet
uit den boze. Integendeel zelfs, want in deze gedach
tengang ligt ingrijpen opgesloten om de volgende              5 . De in hoofdstuk 3 — beroepsvervoer — door
 drie redenen :                                               de Deense Regering gehanteerde maatstaven voor de
                                                              vaststelling van het aantal vergunningen kunnen lei
— opereren van alle vervoertakken en -ondernemin              den tot een zekere coördinatie en aan de vergunningen
     gen op voet van gelijkheid waarvoor harmonisatie         een zekere handelswaarde geven. De Commissie wijst
     van de mededingingsvoorwaarden en een juiste             erop dat zij in haar verschillende voorstellen over de
     toerekening van de infrastructuurkosten nodig            toegang tot de vervoermarkt een argumentatie heft
     zijn ;                                                   ontwikkeld die de onoverdrachtelijkheid van de ver
                                                              gunningen tot kern heeft, wat inhoudt dat de ver
— voorkomen of rechtzetten van concurrentie-uit              gunningen geen handelswaarde mogen bezitten.
     wassen     —    misbruik    van   machtsposities      en
     ruïneuze concurrentie — door het creëren van
                                                              De Raad heeft dit beginsel overgenomen door op
     middelen die permanent toezicht en capaciteits          28 februari 1972, bij de goedkeuring van Verordening
     beheersing mogelijk maken en waar nodig met              (EEG) nr. 517/72 betreffende de vaststelling van ge
     behulp van tijdelijke én selectieve maatregelen ;        meenschappelijke regels voor het geregeld vervoer en
— verwezenlijking van regionale en sociale beleids           de bijzondere vormen van geregeld vervoer met auto
     doeleinden wanneer daartoe het loutere markt            bussen tussen de Lid-Staten ( 3) te verklaren dat „de
     mechanisme te kort schiet .                              door de bevoegde instanties verleende goedkeuring
                                                              voor de overdracht van vergunningen er borg voor
                                                              moet staan dat de afgegeven vergunningen niet wor
4 . Ten aanzien van hoofdstuk 2 — definities — con           den verhandeld". Verder constateert de Commissie
stateert de Commissie het volgende :                          dat de voorwaarden inzake de toegang tot het beroep
— een positieve definitie van beroepsvervoer leidt            van ondernemer voor het goederenvervoer over de
     onherroepelijk tot uiteenlopende interpretaties          weg onvolledig overeenstemmen met de communau
     speciaal wat betreft het gehanteerde vergoedings        taire visie hierop ; een richtlijn over deze voorwaarden
     begrip, terwijl een negatieve definitie gerelateerd      is, gezien de huidige stand van de werkzaamheden,
                                                              weldra te verwachten .
(1) Voorstel voor een verordening van de Raad betreffende     (2) Verordening nr. 11 ter uitvoering van artikel 79 , lid 3
    de invoering van gemeenschappelijke regels voor de             van het Verdrag tot oprichting van de E.E.G. betref
    toegang tot het beroep van ondernemer van nationaal            fende de opheffing van discriminaties inzake vracht
    en internationaal goederenvervoer over de weg en de            prijzen en vervoervoorwaarden (PB nr. 52 van 16. 8 .
    capaciteitsregeling in het nationale goederenvervoer           1960 , blz. 1121 /60).
    over de weg (PB nr. 254 van 20 . 10 . 1967, blz . 3 ).    ( 3) PB nr. L 67 van 20 . 3 . 1972 , blz . 19 .
 ---pagebreak--- 17. 7. 73                      Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                       Nr. L 197/51
Bovendien zouden verschillende voorwaarden per            van het gestelde in paragraaf II hierboven, ten einde
Lid-Staat een spoedige verwezenlijking van het recht      deze in overeenstemming te brengen met de conceptie
van vestiging in de weg staan.                            van het gemeenschappelijk vervoerbeleid.
                          III
                                                                                IV
6. In verband met het voorgaande is de Commissie
van oordeel dat de Deense voorschriften zouden            7. De Commissie stelt de overige Lid-Staten op de
moeten worden ingepast in het communautair geheel         hoogte van deze aanbeveling.
door aanpassing aan de in de akkoordverklaring van
de Raad van 22 juni 1965 tot uitdrukking gebrachte        Gedaan te Brussel, 23 mei 1973 .
beginselen en aan de resolutie van de Raad van
20 oktober 1966.                                                                           Voor de Commissie
                                                                                De Voorzitter
De Commissie beveelt derhalve de Deense Regering
aan de ontworpen bepalingen te wijzigen in de zin                                      Francois-Xavier ORTOLI