title: Aanbeveling van de Raad van 12 juli 2011 over het nationale hervormingsprogramma 2011 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het geactualiseerde convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2011-2014

text:
               23.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/12

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 12 juli 2011
   over het nationale hervormingsprogramma 2011 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het geactualiseerde convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2011-2014
   2011/C 217/04
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 3,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2) aangenomen, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.

               (4)

               Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale hervormingsprogramma's worden opgenomen.

               (5)

               Op 28 april 2011 heeft het Verenigd Koninkrijk zijn geactualiseerde convergentieprogramma 2011 voor de periode 2011-2014 en zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd. Voor het eerst bevatte het convergentieprogramma van het VK door het nieuwe, onafhankelijke Office for Budget Responsibility (OBR) opgestelde economische en begrotingsvooruitzichten, wat een welkome verbetering vormt voor het begrotingskader van het VK.

               (6)

               Het VK werd vanwege zijn omvangrijke, mondiaal ingebedde financiële sector en vanwege de hoge schuldenlast per huishouden zwaar getroffen door de internationale financiële crisis. Het bbp kromp in 2008 met 0,1 % en in 2009 met 4,9 %. De regering van het VK schoot het bankwezen uitgebreid te hulp en voorzag de gehele sector van buitengewone, aanvullende liquiditeit. In twee jaar tijd liep het overheidstekort met 8,5 procentpunten op tot 11,2 % van het bbp in 2009. De werkloosheid steeg van 5,3 % in 2007 naar 7,6 % in 2009. Het vierde kwartaal van 2009 kende weer een kwartaalgroei, maar de productie ligt nog onder het recordniveau van voor de crisis. Voor de korte termijn wordt gerekend op een bescheiden groei, die te danken is aan forse bedrijfsinvesteringen en aan een opleving van de netto-uitvoer onder invloed van de wisselkoers. De groei zal evenwel nadelig worden beïnvloed door een geringe of zelfs negatieve groei van de consumptie van de huishoudens en de overheid. De inflatie blijft in 2011 naar verwachting ruim boven de officiële doelstelling van 2 %. Dit komt door de stijging van de btw en van de invoer- en energieprijzen. In 2012 zou deze weer moeten dalen. Door de geringe loonstijging zullen de reële inkomens waarschijnlijk worden uitgehold door de hoge inflatie. De voornaamste neerwaartse risico's voor de prognoses zijn dat de opleving van de bedrijfsinvesteringen of de netto-uitvoer uiteindelijk niet plaatsvindt en dat de gevolgen van de lagere overheidsuitgaven niet kunnen worden opgevangen met monetair beleid, dit vanwege de hardnekkig hoge inflatie.

               (7)

               Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het geactualiseerde convergentieprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is, met uitzondering van het scenario voor 2012, dat iets te gunstig zou kunnen zijn. Het programma vermeldt geen middellangetermijndoelstelling (MTD), hoewel de gedragscode dit wel voorschrijft. Deze MTD kan echter worden afgeleid van de in het programma opgenomen doelstellingen. De begrotingsstrategie is erop gericht het tekort voornamelijk door een beheersing van de uitgaven terug te brengen van 9,9 % in 2010-2011 naar 1,7 % in 2015-2016; deze strategie spoort met de gegevens die er zijn betreffende de consolidatie van de begroting, die groeibevorderend heeft gewerkt. Daarbij zou het tekort volgens het convergentieprogramma in 2014-2015 — de door de Raad gestelde termijn — weer onder de referentiewaarde van 3% van het bbp komen te liggen. Volgens de begrotingsprognoses van het convergentieprogramma zal de schuldquote oplopen van 78,7 % in 2010-2011 naar 87,2 % in 2013-2014, om daarna weer langzaam te dalen. De begrotingsinspanning bedraagt in de periode 2010-2011 tot en met 2014-2015 gemiddeld 1,6 % per jaar. Dit is weliswaar iets minder dan de Raad in december 2009 heeft aanbevolen (1,75 % van het bbp), maar toch adequaat omdat de inspanningen worden geleverd met als uitgangspunt een veel lager dan verwacht begrotingstekort in 2009-2010 en dus sporen met het streven om het nominale tekort in 2014-2015 tot onder de referentiewaarde terug te dringen. Volgens de meest recente evaluatie van de Commissie, lijkt het VK een ernstig risico te lopen wat de langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën betreft.
               De langetermijnkosten van de vergrijzing liggen boven het EU-gemiddelde en de huidige begrotingssituatie komt bovenop de kosten van de vergrijzing. Op basis van de huidige begrotingssituatie zou de schuld in 2020 oplopen tot 128 % van het bbp. De onverkorte tenuitvoerlegging van het convergentieprogramma zou evenwel volstaan om de schuld op een neerwaarts pad te brengen, ook al zou zij in 2020 nog steeds hoger liggen dan 80 %. Behalve haar consolidatieplannen heeft de regering van het VK maatregelen aangekondigd die de houdbaarheid op lange termijn zullen bevorderen, onder meer het op een eerder tijdstip doorvoeren van de voorgenomen verhoging van de pensioenleeftijd van 65 naar 66 jaar, en wijzigingen in de methode voor het aanpassen van bepaalde uitkeringen en belastingdrempels.

               (8)

               Het vergt nog een zeer forse inspanning om de begroting volgens plan te consolideren. Om de budgettaire situatie weer houdbaar te maken, is het van essentieel belang dat niet wordt afgeweken van de uitgavenplannen zoals deze bekend zijn gemaakt, waarbij groeiversterkende uitgaven gezien de historisch lage publieke investeringen in infrastructuur, en met name vervoer, prioriteit moeten krijgen. Door op middellange termijn voor toereikende primaire overschotten te zorgen, zoals met het convergentieprogramma wordt beoogd, zullen de overheidsfinanciën beter houdbaar worden.

               (9)

               Dankzij de flexibele arbeidsmarkt in het VK kon de sterke bbp-krimp tijdens de crisis redelijk goed worden opgevangen. Met name onder jongeren deed zich echter een stijging van de werkloosheid voor: in de periode 2008-2010 is de jeugdwerkloosheid opgelopen van 15 % naar bijna 20 %. Dat jongeren het niet goed doen op de arbeidsmarkt, hangt samen met meer algemene en structurele tekortkomingen in de verwerving van kwalificaties. Het uitvalpercentage in onderwijs en opleiding in de leeftijdscategorie 18-24 jaar ligt in het VK met 15,7 % hoger dan het EU-gemiddelde van 14,4 %. Het percentage hooggekwalificeerden in de leeftijdscategorie 25-64 jaar is in het VK weliswaar zeer hoog, maar in het middensegment laat het kwalificatieniveau te wensen over en ligt het percentage thans onder het EU-gemiddelde. Een ander groot probleem voor de VK-arbeidsmarkt is het feit dat een fors percentage kinderen deel uitmaakt van een huishouden waarin niemand een baan heeft: 17,5 %, het hoogste percentage in de EU, waarin dit gemiddeld 10,2 % is. Door geringe financiële prikkels en een gebrek aan haalbare kinderopvangmogelijkheden is er met name bij eenoudergezinnen in dit opzicht sprake van een acuut probleem: meer dan 32 % (dit is 4 procentpunt hoger dan het EU-gemiddelde) van de mensen met zorgtaken in die groep is door een gebrek aan opvangdiensten inactief of werkt in deeltijd.

               (10)

               In het decennium vóór de crisis kende het VK een vastgoedhausse. Na het uitbreken van de crisis daalden de prijzen sterk, maar daarna is een gedeeltelijk herstel ingetreden zodat ze nog steeds op een historisch hoog niveau liggen. Het aantal transacties is gekelderd en nog steeds zeer laag. De vastgoedhausse heeft in het decennium vóór de crisis geleid tot een sterke stijging van de schuldenlast per huishouden en tot een onhoudbare groei van de consumptie van de huishoudens. Door de enorme terugval van het aantal vastgoedtransacties daalden de belastingontvangsten die deze transacties opleverden. Daardoor verslechterde de begrotingssituatie van het VK. De hoge uitgaven van het VK aan woonsubsidies en het hoge percentage van de bevolking dat in een door de overheid gesubsidieerde woning woont, komen mede doordat de huizenmarkt op bepaalde punten niet goed functioneert. Het VK heeft de eerste hervormingen van het bouwvergunningsgstelsel en de hypotheekregelgeving aangekondigd. Vanwege het belang ervan voor alle sectoren van de VK-economie zou, voortbouwend op deze maatregelen, een breder pakket hervormingen moeten worden uitgewerkt dat ook de hypotheekmarkt en de vastgoedbelasting omvat, zodat deze problemen kunnen worden aangepakt.

               (11)

               Een herstel van de particuliere investeringen is van essentieel belang om een nieuw evenwicht in de economie te brengen en deze minder afhankelijk te maken van de particuliere consumptie, en zal leiden tot een hogere productiviteit. Uit enquêtes blijkt dat de beschikbaarheid en de kosten van krediet een belangrijk struikelblok vormen bij investerings- en uitbreidingsplannen in de particuliere sector. Dit geldt met name voor kleinere bedrijven die afhankelijk zijn van de financiering van banken. Sinds eind 2009 is de jaarlijkse groei van de kredietverlening aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo/mkb) negatief. Bij de kredietverlening aan kleinere ondernemingen is de krimp zelfs nog sterker. Daar komt nog bij dat de spreads boven de referentiepercentages voor middelgrote ondernemingen weliswaar gestabiliseerd lijken, maar voor kleine ondernemingen nog iets zijn gestegen. Het VK heeft onlangs een reeks maatregelen getroffen om de toegang van het mkb tot financiering te verbeteren, onder meer middels gesponsorde investeringsvehikels en door met de banken een overeenkomst te sluiten die deze verplicht hun brutokredietverlening aan het mkb op te voeren. Daarbij is het van belang om ook problemen die er zijn aan de vraagzijde te onderkennen, en dat bedrijven een inspanning moeten leveren bij het accepteren van de mogelijkheden die hen worden aangeboden. Om tot een duurzame oplossing te komen waarbij de regering niet telkens hoeft in te grijpen, zijn verdere hervormingen wenselijk die gericht zijn op een bevordering van de concurrentie in het bankwezen en op een facilitering van de verdere ontwikkeling van markten voor niet-bancaire financiering die toegankelijk is voor kleine en middelgrote ondernemingen.

               (12)

               De Commissie heeft het convergentieprogramma en het nationale hervormingsprogramma onderzocht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in het VK, maar ook of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak om de algemene economische governance van de EU te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Zij is van oordeel dat de programma's ambitieuze tekortreductie-maatregelen bevatten en dat de regering zou moeten doorgaan op de ingeslagen weg. Er moeten verdere stappen worden gezet om de woningmarkt te hervormen, de jeugdwerkloosheid en schooluitval te verminderen, iets te doen aan de situatie van kinderen die deel uitmaken van een huishouden waarin niemand een baan heeft, en de beschikbaarheid van krediet voor de particuliere sector te verbeteren.

               (13)

               In het licht van deze beoordeling, en rekening houdende met de aanbeveling van de Raad van 2 juni 2010 op grond van artikel 126, lid 7, VWEU, heeft de Raad de actualisering 2011 van het convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk onderzocht. Zijn advies daarover (3) is met name in de onderstaande aanbevelingen (1) en (2) weergegeven. Rekening houdende met de conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2011, heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma van het Verenigd Koninkrijk onderzocht,

         BEVEELT AAN dat het Verenigd Koninkrijk in de periode 2011-2012 actie onderneemt om:

               1.

               De geplande budgettaire consolidatie met als doel een tekort van 6,2 % van het bbp in 2012-2013 uit te voeren, overeenkomstig de aanbevelingen van de Raad betreffende het corrigeren van het buitensporige tekort, en het op een neerwaarts pad brengen van de hoge overheidsschuldquote wanneer het buitensporige tekort aan het eind van de programmaperiode gecorrigeerd is. Ervoor te zorgen dat niet wordt afgeweken van de ambitieuze uitgavenreductiedoelstellingen, en aldus de langetermijnhoudbaarheid te versterken; en met inachtneming daarvan prioriteit te geven aan groeiverhogende uitgaven.

               2.

               Een hervormingsprogramma op te stellen dat de destabiliserende gevolgen van de huizenprijscyclus voor de overheidsfinanciën, de financiële sector en de economie tegengaat, teneinde de betaalbaarheidsproblemen en de behoefte aan overheidssubsidies voor huisvesting te verminderen. Een brede waaier aan maatregelen en beleidsinstrumenten komt hierbij in aanmerking, met inbegrip van hervormingen van de hypotheekmarkt, financiële regelgeving, de vastgoedbelasting en het bouwvergunningstelsel, teneinde buitensporige volatiliteit te voorkomen.

               3.

               Stappen te zetten tegen eind 2012 om ervoor te zorgen dat een groter percentage van de jongeren over toereikende vaardigheden beschikt wanneer zij op de arbeidsmarkt komen en om te zorgen dat de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt van jongeren in de leeftijdscategorie 18-24 jaar die zonder diploma de school of hun opleiding beëindigd hebben, verbeterd wordt. Tekorten aan kwalificaties aan te pakken door het aantal hoger gekwalificeerden te vergroten, zulks gezien de behoefte van de arbeidsmarkt.

               4.

               Maatregelen te nemen, in het kader van de lopende begrotingsplannen, om het aantal huishoudens waarin niemand een baan heeft, te verminderen door de aandacht te richten op personen die niet actief zijn op de arbeidsmarkt omdat zij zorgtaken op zich hebben genomen, met inbegrip van alleenstaande ouders.

               5.

               Reeds aangekondigde maatregelen uitvoeren en verder werken ter verbetering van de beschikbaarheid van bancaire en niet-bancaire financiering voor de particuliere sector, en met name het mkb, te verbeteren, waarbij mogelijke problemen aan de vraagzijde onderkend moeten worden. De concurrentie in het bankwezen te bevorderen en samen met de marktdeelemers na te gaan hoe de toegang tot niet-bancaire financiering, zoals durf- en risicokapitaal en voor het publiek uitgegeven schuldpapier, kan worden verbeterd.

      Gedaan te Brussel, 12 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 138 van 26.5.2011, blz. 56).

      (3)  Uit hoofde van artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Raad van 9 juli 2013 over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2012-2017

text:
               30.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/27

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 9 juli 2013
   over het nationale hervormingsprogramma 2013 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2012-2017
   2013/C 217/08
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor een betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vastgesteld (3), die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 10 juli 2012 heeft de Raad een aanbeveling (4) („de aanbeveling van 2012”) over het nationale hervormingsprogramma voor 2012 van Frankrijk aangenomen en een advies over het stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2012-2016 uitgebracht.

               (5)

               Op 28 november 2012 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2013 voor coördinatie van het economisch beleid. Eveneens op 28 november 2012 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen. Daarin werd Frankrijk genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 7 februari 2013 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2013 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2013 aangenomen.

               (7)

               Op 14 maart 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (8)

               Op 10 april 2013 heeft de Commissie de uitkomsten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor Frankrijk die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Frankrijk wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten worden gehouden en een beleidsoptreden verdienen. Met name ontwikkelingen in verband met de achteruitgang van de handelsbalans en het concurrentievermogen onder invloed van zowel kosten- als niet-kostenfactoren, mede tegen de achtergrond van een verslechterende externe positie en hoge overheidsschulden vragen om voortdurende aandacht om het risico van nadelige effecten op de werking van de Franse economie en op de economische en monetaire unie te beperken, vooral gezien de omvang van de economie van Frankrijk.

               (9)

               Op 30 april 2013 heeft Frankrijk zijn nationale hervormingsprogramma 2013 en zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2017 ingediend. Met het oog op het onderlinge verband zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (10)

               In het licht van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma is de Raad van oordeel dat ondanks aanzienlijke consolidatie-inspanningen die het nominale tekort van 7,5% van het bbp in 2009 tot 4,8% in 2012 hebben teruggebracht, Frankrijk in 2013 naar verwachting zijn buitensporig tekort niet zal corrigeren zoals door de Raad op 2 december 2009 aanbevolen. Dit houdt met name verband met een slechter economisch klimaat dan verwacht op het tijdstip waarop de aanbeveling van de Raad van 2 december 2009 is vastgesteld, dat slechts gedeeltelijk door meevallers is gecompenseerd, terwijl de inspanning enigszins in de laatste programmajaren geconcentreerd was. Het macro-economische scenario dat in het stabiliteitsprogramma aan de begrotingsverwachtingen ten grondslag ligt, is plausibel voor 2013, maar te optimistisch voor 2014. Met name verwachten de autoriteiten dat na een stilstand in 2012 (0 %) en in 2013 (+ 0,1 %), het bbp in 2014 met 1,2 % zal groeien en nemen zij aan dat budgettaire maatregelen worden genomen om het overheidstekort op 2,9% van het bbp te brengen in 2014. Ter vergelijking, de Commissie verwacht dat bij ongewijzigd beleid het bbp zal groeien met 1,1 % in 2014, een scenario waarbij alleen rekening wordt gehouden met maatregelen die zijn aangenomen of voldoende bepaald, en zij verwacht bijgevolg een tekort van 4,2 % van het bbp in 2014. Het hoofddoel van de in het stabiliteitsprogramma geschetste begrotingsstrategie is het realiseren van de middellangetermijndoelstelling (MTD), namelijk een sluitende begroting in structurele termen, zoals in het stabiliteitsprogramma 2012-2016. Dit is ambitieuzer dan vereist bij het stabiliteits- en groeipact. Het streefjaar voor het realiseren van de MTD is 2016, vergeleken met 2015 in het stabiliteitsprogramma 2012-2016.
               Het bij het stabiliteitsprogramma vastgestelde geplande nominale tekort stemt overeen met een correctie van het buitensporig tekort in 2014, één jaar na de door de Raad uit hoofde van de buitensporigtekortprocedure (BTP) op 2 december 2009 vastgestelde herziene termijn. Gezien de al te optimistische groeiprognose in het stabiliteitsprogramma voor 2014 is de Raad van oordeel dat, tenzij bijkomende maatregelen worden genomen om de inspanning voor dat jaar substantieel te versterken, de door de autoriteiten beoogde budgettaire inspanning niet verenigbaar is met een feitelijke correctie van het buitensporig tekort in 2014. Ook over de geplande besparingen en bijkomende ontvangsten ontbreken bijzonderheden. In die omstandigheden moeten voor zowel 2014 als 2015 maatregelen worden bepaald om er op geloofwaardige wijze voor te zorgen dat het buitensporig tekort ten laatste in 2015 wordt gecorrigeerd zoals aanbevolen door de Raad. In 2016 zal het structureel saldo, als herberekend door de Commissie, naar verwachting – 0,4 % van het bbp (– 0,3 % in 2017) bedragen waardoor de MTD aan het einde van de programmahorizon niet zou worden gerealiseerd. De vooruitgang richting MTD in 2016 zal naar verwachting 0,3 % van het bbp bedragen, hetgeen minder is dan de 0,5 % van de bbp-benchmark. De overheidsschuld is sinds het begin van de crisis substantieel gestegen. Beginnend bij 64,2 % in 2007, bereikte de verhouding van de schuld tot het bbp 90,2 % in 2012 en deze zal volgens de voorjaarsprognoses 2013 van de diensten van de Commissie naar verwachting verder stijgen tot 96,2 % in 2014. De autoriteiten verwachten dat de schuldquote in 2014 zal pieken op 94,3 % van het bbp en vervolgens zal dalen tot 88,2 % in 2017. Ten aanzien van de naleving van het schuldcriterium bevindt Frankrijk zich vanaf 2016 in een overgangsperiode.

               (11)

               Gezien de hoge en nog steeds toenemende schuld en het feit dat de termijn om het buitensporig tekort te corrigeren opnieuw is uitgesteld, tot 2015, is het des te belangrijker dat de begroting 2013 strikt wordt uitgevoerd en dat substantiële consolidatie-inspanningen in de daaropvolgende jaren standvastig worden voortgezet. Inzonderheid is het cruciaal dat de overheidsuitgaven in Frankrijk significant minder snel stijgen dan het potentiële bbp aangezien verbeteringen van het structureel tekort tot dusver vooral inkomstengebaseerd waren. In dat verband moeten in het kader van de aan de gang zijn toetsing van de overheidsuitgaven („Modernisation de l’action publique”), die naast de centrale overheid voor onder meer de lokale overheden en socialezekerheidsdiensten plaatsvindt, aanwijzingen worden verstrekt om de efficiëntie van de overheidsuitgaven verder te verbeteren. Er is ook ruimte voor verdere stroomlijning van de verschillende bestuurslagen en bevoegdheden teneinde verdere synergie, efficiëntieverhogingen en besparingen te realiseren. De geplande nieuwe decentralisatiewet moet deze kwestie behandelen. Gezien de verwachte stijging op middellange en lange termijn van de overheidsuitgaven voor gezondheidszorg, vereisen de toekomstige overheidsuitgaven voor gezondheidszorg, met name de uitgaven voor geneesmiddelen, een grotere nauwlettendheid en efficiëntie. De meest recente prognoses van de Adviesraad voor pensioenen („Conseil d’orientation des retraites”) wijzen op aanhoudende tekorten van het pensioenstelsel in 2018, hetgeen in strijd is met de hervormingsdoelstelling van 2010 om tegen die tijd het stelsel in evenwicht te brengen. Bovendien gaat het gedeeltelijk terugdraaien van de hervorming van 2010 in tegen de aanbeveling van 2012. Het pensioenstelsel zal dan ook in 2020 nog steeds grote tekorten vertonen en er zijn dringend nieuwe beleidsmaatregelen nodig om deze situatie te verhelpen en de toereikendheid van het stelsel te waarborgen.
               Dergelijke maatregelen kunnen onder meer zijn een verdere verhoging van de minimumpensioenleeftijd en de leeftijd waarop men zijn volledig pensioen kan verkrijgen alsook van de bijdrageperiode om een volledig pensioen te verkrijgen, de aanpassing van de indexeringsregels en de herziening van de momenteel talrijke vrijstellingen van de algemene regeling voor specifieke categorieën van werknemers. De Franse regering heeft besloten de sociale partners ten volle te betrekken bij het uittekenen van de hervorming en het versterken van hun medeverantwoordelijkheid ervoor. Gezien de negatieve impact ervan op de arbeidskosten moet een verhoging van het niveau van de socialezekerheidsbijdragen worden vermeden. In het licht van de uitdaging waarmee Frankrijk ten aanzien van zijn overheidsfinanciën wordt geconfronteerd, is het van kritiek belang dat budgettaire maatregelen worden aangevuld met verhoogde inspanningen om structurele hervormingen door te voeren om het groeipotentieel op lange termijn van de Franse economie te ondersteunen en te vergroten.

               (12)

               Zoals uit de diepgaande evaluatie van 2013 blijkt, blijft het concurrentievermogen van Frankrijk een significante uitdaging, zoals blijkt uit het feit dat zijn aandeel in de uitvoermarkten de jongste jaren sterk is geërodeerd. De regering heeft in november 2012 in de context van het „Pact voor concurrentievermogen” meerdere beleidsmaatregelen voorgesteld. De invoering van een belastingkrediet voor ondernemingen (crédit d’impôt pour la compétitivité et l’emploi — CICE), met een geplande impact voor het volledige jaar van 20 miljard EUR, is een significante stap die tot verlaging van de arbeidskosten moet bijdragen. Er is ruimte voor verdere actie aangezien door het nieuwe belastingkrediet het verschil tussen de Franse loonwig en het OESO-gemiddelde met betrekking tot het mediane loon slechts wordt gehalveerd. Bovendien resulteren de sinds 2010 genomen budgettaire maatregelen, waaronder vermindering van de belastinguitgaven, die van invloed zijn op de ondernemingen, zelfs gecorrigeerd voor CICE, in een algehele stijging van de vennootschapsbelasting. De verhoging van het minimumloon waartoe in juli 2012 is besloten, was weliswaar beperkt, maar kan een negatieve impact hebben op het creëren van banen en het concurrentievermogen, zoals benadrukt in de aanbeveling van 2012. Tussen 2002 en 2012 is het minimumuurloon met 38 % (16 % in reële termen) gestegen. Het hoge niveau van het minimumloon, dat 60 % van het mediane loon uitmaakt, wordt voor de werkgevers gecompenseerd door een aantal vrijstellingen van socialezekerheidsbijdragen voor de werkgevers. De desbetreffende kosten voor de overheidsfinanciën zijn tussen 1992 en 2002 snel gestegen, en maken sindsdien bijna 1 % van het bbp uit. Bovendien zijn alternatieve instrumenten zoals inkomensondersteuningsregelingen (de „Prime pour l'emploi” en het „Revenu de solidarité active”) efficiëntere instrumenten dan het minimumloon om de armoede onder de werkenden aan te pakken.

               (13)

               Ten aanzien van niet-prijsgebonden concurrentievermogen en hoewel de regering onlangs haar exportstrategie heeft hernieuwd, zou ondersteuning van de ontwikkeling van exportgeoriënteerde netwerken en partnerschappen de internationalisering van de kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) bevorderen. Meer in het algemeen zouden maatregelen kunnen worden genomen om ervoor te zorgen dat het ondernemingsklimaat bevorderlijk is voor de groei van kmo's. Ondanks aanzienlijke inspanningen die zijn geleverd door ondernemingen in sectoren die zich intensief richten op onderzoek en ontwikkeling en omvangrijke overheidssteun (namelijk het onderzoeksbelastingkrediet) vertegenwoordigen de hightech en mediumhightech sectoren slechts een beperkt en afnemend deel van de Franse economie. Bijgevolg dienen in deze sectoren de oprichting en groei van kmo's en ondernemingen in het mid-tier-segment (ETI) verder te worden bevorderd door verbetering van de raamvoorwaarden die innovatie en ondernemerschap aanmoedigen. Het clusterbeleid dat is ontwikkeld om publiek onderzoek en private ondernemingen te verbinden, kan eveneens verder worden afgestemd op commerciële exploitatie van onderzoek, ontwikkeling en innovatie (research, development and innovation — RDI), positieve externaliteiten tussen ondernemingen die in elkaars nabijheid gevestigd zijn, en internationalisering van kmo's. Bovendien moeten doctoraatsstudies en onderzoekservaring voldoende aantrekkelijk worden gemaakt om verbanden tussen privéondernemingen en onderzoeksinstellingen verder te bevorderen.

               (14)

               Met betrekking tot de diensten was in 2012 slechts beperkte vooruitgang te zien. Met name is geen begin gemaakt met horizontale hervormingen om in de gereglementeerde sectoren en beroepen ongerechtvaardigde beperkingen op te heffen. Veel professionele dienstverleners worden nog steeds geconfronteerd met beperkingen ten aanzien van hun rechtsvorm en aandeelhoudersstructuur (bv. beperkingen op kapitaaleigendom voor diergeneeskundigen en juristen). In een aantal sectoren (onder meer het taxibedrijf, bepaalde medische beroepen, het notariaat en andere juridische beroepen) blijven andere significante belemmeringen voor toegang of praktijk (zoals commerciële communicatie, quota's of territoriale beperkingen) bestaan. De kleinhandel is nog steeds aan een aantal reglementeringen, zoals zware en tijdrovende vergunningsprocedures voor de oprichting van verkooppunten, onderworpen. Bovendien leidt het bestaande verbod op verkopen onder de kostprijs tot een aantal verstoringen, terwijl de doelstelling van ondersteuning van producenten en kleine verkooppunten middels minder verstorende maatregelen effectief zou kunnen worden gerealiseerd. Deze buitensporige beperkingen in de gereglementeerde sectoren en beroepen wegen op de concurrentie en maken deze meestal duurder. Zoals uit de diepgaande analyse blijkt, hebben hogere prijzen in de intermediaire diensten, die bijna een kwart van de productiekosten in de industrie uitmaken, uiteindelijk een impact op het externe concurrentievermogen van Franse ondernemingen. In de netindustrieën is in 2012 beperkte vooruitgang geboekt. De Franse elektriciteitsmarkt blijft een van de meest geconcentreerde in de Unie. Gereglementeerde elektriciteits- en gasprijzen verstoren de concurrentie en blijven een drempel vormen voor nieuwe toetreders. De gereglementeerde tarieven voor niet-huishoudelijke klanten moeten volgens het met de Franse autoriteiten overeengekomen tijdschema worden afgeschaft. Meer koppelingscapaciteit met de buurlanden en de lancering van de aanbestedingen voor hydro-elektriciteitsconcessies zouden eveneens tot de bevordering van de concurrentie in de elektriciteitsmarkt bijdragen.
               In de spoorwegsector is het goederenvervoer al sinds jaren aan het afnemen (bv. de hoeveelheid gecontracteerde ton/km met 17 % tussen 2006 en 2011), terwijl het reizigersvervoer, behalve wat internationale diensten betreft, niet voor concurrentie is opengesteld. De op komst zijnde hervorming moet garanderen dat elke nieuwe „eengemaakte infrastructuurbeheerder” onafhankelijk blijft van de zittende exploitant teneinde aan nieuwe toetreders eerlijke en niet-discriminerende toegang te waarborgen.

               (15)

               Het Franse belastingstelsel blijft complex en mist efficiëntie wegens het grote aantal vrijstellingen, bijzondere aftrekmogelijkheden, maar ook veelvuldige wetgevingswijzigingen. Ondanks inspanningen om de belastinguitgaven te verminderen en te stroomlijnen, blijft het bedrag aan daardoor misgelopen ontvangsten hoog. De keuze voor een brede grondslag en een laag tarief in de vennootschaps- en personenbelasting zou bevorderlijker zijn voor groei en maatschappelijk welzijn. Het tussentarief in de belasting over de toegevoegde waarde (btw) gaat vanaf januari 2014 omhoog van 7 % tot 10 %. Dit is een stap in de goede richting, maar bijkomende inspanningen zijn noodzakelijk. Al bij al blijven de kosten van fiscale en socialezekerheidsvrijstellingen zeer hoog (tot 10 % van het bbp). Ondanks het feit dat sommige verlaagde btw-tarieven, zoals de tarieven voor restaurantdiensten, ineffectief zijn gebleken, zijn geen voldoende gedifferentieerde beleidsmaatregelen genomen. Door de invoering van het CICE-belastingkrediet, dat deels middels de bovenvermelde verhoging van het tussen- maar ook het standaard-btw-tarief wordt gefinancierd, wordt de fiscale druk op arbeid verlicht. Er is echter verdere ruimte voor actie nodig, met name om het aandeel van de milieubelastingen weer op het juiste peil te brengen. Vorig jaar heeft Frankrijk een aantal maatregelen genomen om vennootschapsbelastingschulden te ontmoedigen. Renteaftrek is beperkt boven 3 miljoen EUR en 15 % van de rente boven dat plafond is niet fiscaal aftrekbaar in 2013; dit percentage wordt in 2014 op 25 gebracht). Er is echter nog ruimte voor verbetering.

               (16)

               Het werkloosheidscijfer daalde van 9,7 % in 2010 tot 10,2 % in 2012. De Commissie voorspelt dat de werkloosheid vanwege aanhoudend zwakke economische groei zal stijgen tot 10,6 % in 2013 en 10,9 % in 2014. Tegen deze achtergrond blijft de segmentatie van de Franse arbeidsmarkt een bron van zorg. De kans om van een tijdelijke naar een vaste baan over te stappen, bedroeg in 2010 slechts 10,6 %, tegenover 25,9 % gemiddeld in de EU. Bij een aanpassing op de arbeidsmarkt hebben de laaggeschoolde werknemers in precaire vormen van werkgelegenheid het dan ook meestal het zwaarst te verduren. In mei 2013 is op basis van het in januari 2013 tussen de sociale partners gesloten centraal akkoord (ANI) inzake het beschermen van banen een wet aangenomen. De wet, die de rechtsonzekerheid van ontslagen behandelt, voorziet in uitgebreidere rechten voor werknemers en grotere flexibiliteit voor werkgevers. De wet is een positieve stap naar een soepeler arbeidsmarkt. Op bepaalde punten zijn de feitelijke uitvoering en het effect van deze hervorming afhankelijk van verdere branche/ondernemingsakkoorden, die nodig zullen zijn om het centraal akkoord volledig in werking te laten treden.

               (17)

               Een zesde van de jongeren in Frankrijk verlaat onderwijs en opleiding zonder kwalificatie. Dit is bijzonder verontrustend omdat de jongerenwerkloosheid eind 2012 25,4 % bedroeg en de kans op werkloosheid voor de minst gekwalificeerde jongeren bijna tweemaal zo hoog was. De programma's om het leerlingwezen te bevorderen, moeten vooral de minst gekwalificeerde jongeren bereiken. De afstemming van nationale regelingen op de door de aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 (5) ingestelde jongerengarantie moet een structurerende rol spelen bij het aangaan van die uitdagingen. Ondanks in 2009 ingezette hervormingen, ligt de Franse participatiegraad van volwassenen aan permanente educatie (5,7 % in 2012, voor laaggeschoolde volwassenen: 2,5 %) onder het EU-gemiddelde. De geplande overdracht van bevoegdheden naar de regionale raden kan de kans bieden om zwakke plekken in het huidige systeem aan te pakken. Ondanks de duidelijke opwaartse trend, ligt de arbeidsparticipatie van werknemers in de leeftijdsgroep 55-64 nog steeds laag, op het mediane niveau van de EU-landen (45,7 % in het vierde kwartaal van 2012), en is de kloof met het EU-gemiddelde sinds 2008 slechts tot de helft teruggebracht (van 7,4 procentpunten in 2008 tot 3,8 procentpunten in 2012). De ouderenwerkloosheid stijgt, in hetzelfde tempo als de algemene werkloosheid. Hoewel een stap in de goede richting, is het niet duidelijk in hoeverre de „generatiecontracten” ertoe zullen bijdragen dat oudere werknemers in dienst worden genomen en oudere werkzoekenden gemakkelijker weer aan het werk gaan. De Franse overheidsuitgaven voor werkloosheidsuitkeringen zijn in 2012 gestegen met 5,3 % en zullen volgens het stabiliteitsprogramma in 2013 naar verwachting verder stijgen met 6,1 %. Het gecumuleerde tekort van de werkloosheidsregeling, dat in 2013 dichtbij de 1 % van het bbp zou liggen, vereist een hervorming van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen.
               Met name sommige elementen, zoals de toelatingsvoorwaarden, de degressiviteit van de uitkeringen in de tijd of de vervangingspercentages voor werknemers met de hoogste lonen, moeten worden aangepast om ervoor te zorgen dat de prikkels om te werken toereikend zijn. De nieuwe driepartijenovereenkomst van de overheidsdienst voor arbeidsbemiddeling (Pôle emploi) voorziet in een gedifferentieerde follow-up van werkzoekenden. De omvang van de portfolio van een arbeidsbemiddelaar is echter door de stijgende werkloosheid verder toegenomen en de heroriëntering van de strategie van de Pôle emploi wordt door de zwakke economische situatie belemmerd. Al bij al is, gezien de negatieve economische vooruitzichten en de verwachte verdere stijging van de werkloosheid in Frankrijk, verdere actie noodzakelijk.

               (18)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid van Frankrijk verricht. Zij heeft zowel het nationale hervormingsprogramma als het stabiliteitsprogramma doorgelicht en heeft een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Frankrijk, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees Semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 weergegeven.

               (19)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn advies daarover (6) is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (20)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1, 2, 3, 4, 5 en 6 weergegeven.

               (21)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (7). Als land dat de euro als munt heeft dient Frankrijk er ook op toe te zien dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat Frankrijk in de periode 2013-2014 actie onderneemt om:

               1.

               de budgettaire strategie in 2013 te versterken en voort te zetten. De aanpassing geloofwaardiger te maken door uiterlijk najaar 2013 de noodzakelijke maatregelen voor 2014 en daarna te bepalen en deze uit te voeren om ervoor te zorgen dat het buitensporig tekort uiterlijk in 2015 op houdbare wijze is gecorrigeerd en de structurele aanpassingsinspanning die in de aanbevelingen van de Raad in het kader van de procedure bij buitensporige tekorten is bepaald, wordt verwezenlijkt. Alle meevallers te gebruiken om het tekort te verminderen. Een houdbare correctie van de budgettaire onevenwichtigheden vereist een geloofwaardige uitvoering van ambitieuze structurele hervormingen om de aanpassingscapaciteit te vergroten en groei en werkgelegenheid te stimuleren. Een groeivriendelijke budgettaire consolidatiekoers aan te houden en de efficiëntie van de overheidsuitgaven verder te verhogen, met name door zoals momenteel gepland voort te gaan met een toets van de uitgavencategorieën voor alle subsectoren van de overheid. Middels de komende decentralisatiewet actie te ondernemen om grotere synergie en besparingen op centrale en lokale overheidsniveaus tot stand te brengen. Na de correctie van het buitensporig tekort in toereikend tempo de structurele aanpassingsinspanning voort te zetten om de MTD in 2016 te bereiken. Uiterlijk eind 2013 maatregelen te nemen om ten laatste in 2020 het pensioenstelsel op houdbare wijze in evenwicht te brengen — bijvoorbeeld aanpassing van de indexeringsregels, het verlengen van de bijdrageperiode om een volledig pensioen te verkrijgen, het verder optrekken van de feitelijke pensioenleeftijd door de pensioenleeftijd of de pensioenuitkeringen aan te passen aan de veranderde levensverwachting, en het toetsen van bijzondere regelingen, met dien verstande dat stijging van de sociale werkgeversbijdragen wordt vermeden — en de kosteneffectiviteit van de gezondheidszorg, met name de geneesmiddelenverstrekking, te verhogen;

               2.

               ervoor te zorgen dat de vermindering van de arbeidskosten, door het „crédit d’impôt compétitivité et emploi”, het geplande bedrag oplevert en dat geen andere maatregelen het effect ervan neutraliseren. Verdere actie te ondernemen om de arbeidskosten te verlagen, met name middels verdere maatregelen om de socialezekerheidsbijdragen van de werkgevers te verminderen, in samenspraak met de sociale partners. Ervoor te zorgen dat ontwikkelingen inzake het minimumloon het concurrentievermogen en de banenschepping ondersteunen, waarbij rekening wordt gehouden met het bestaan van loonondersteuningsregelingen en vrijstellingen van sociale bijdragen;

               3.

               verdere maatregelen te nemen om het ondernemingsklimaat te verbeteren en de innovatie- en exportcapaciteit van bedrijven, met name kmo's, te ontwikkelen. Met name het aangekondigde initiatief voor de vereenvoudiging van het regelgevingskader op te starten en de raamvoorwaarden voor innovatie te verbeteren, door het bevorderen van technologieoverdracht en de commerciële exploitatie van onderzoek, daaronder begrepen middels een heroriëntatie van de concurrentieclusters;

               4.

               actie te ondernemen om de concurrentie in de dienstverlening te vergroten; ongerechtvaardigde beperkingen inzake de toegang tot en de uitoefening van professionele dienstverlening, met name betreffende rechtsvorm, aandeelhoudersstructuur, quota's en territoriale beperkingen op te heffen; actie te ondernemen om de vergunningverlening voor de opening van handelsvestigingen te vereenvoudigen en het verbod van verkopen met verlies op te heffen; gereglementeerde gas- en elektriciteitstarieven voor niet-huishoudelijke klanten op te heffen en de koppelingscapaciteit met buurlanden te versterken; in de spoorwegsector het binnenlandse personenvervoer voor concurrentie open te stellen;

               5.

               de inspanningen voort te zetten om het belastingstelsel te vereenvoudigen en de efficiëntie ervan te verbeteren, waarbij de continuïteit van de belastingregels in de loop van de jaren wordt verzekerd. Aanvullende maatregelen te nemen om de bevoordeling van schulden in de vennootschapswetgeving op te heffen. De inspanningen op te voeren om de personen- en vennootschapsbelastinguitgaven te verminderen en te stroomlijnen en de wettelijke tarieven te verlagen; de verlaagde btw-tarieven dichter bij het standaardtarief te brengen en inefficiënte verlaagde tarieven af te schaffen. Verdere maatregelen te nemen waardoor de fiscale druk van arbeid naar milieubelasting of consumptie wordt verplaatst;

               6.

               in overleg met de sociale partners volledig en zonder vertraging uitvoering te geven aan het centraal akkoord van januari 2013. Verdere actie te ondernemen om arbeidsmarktsegmentatie te bestrijden, met name om de situatie van uitzendkrachten aan te pakken. Dringend samen met de sociale partners en in overeenstemming met de nationale usances een hervorming van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen op te starten die de houdbaarheid van het stelsel garandeert en ervoor zorgt dat het voldoende motiveert om weer aan het werk te gaan. De arbeidsparticipatie van oudere werknemers te vergroten en hun deelname aan de arbeidsmarkt te stimuleren. Specifieke actie te ondernemen om, met name door specifieke begeleiding en opleiding, het vooruitzicht op arbeid van oudere werklozen te verbeteren. De deelname van volwassenen, vooral de minst gekwalificeerden en de werklozen, aan permanente educatie te vergroten. Ervoor te zorgen dat de overheidsdiensten voor arbeidsbemiddeling effectief geïndividualiseerde ondersteuning aan de werklozen verstrekken en dat actief arbeidsmarktbeleid effectief op de minst bevoorrechten gericht is. Verdere maatregelen te nemen om de overgang van school naar werk te verbeteren middels bijvoorbeeld een jongerengarantie (8) en de bevordering van het leerlingwezen.

      Gedaan te Brussel, 9 juli 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         R. ŠADŽIUS

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Gehandhaafd voor 2013 bij Besluit 2013/208/EU van de Raad van 22 april 2013 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 118 van 30.4.2013, blz. 21).

      (4)  PB C 219 van 24.7.2012, blz. 31.

      (5)  PB C 120 van 26.4.2013, blz. 1.

      (6)  Overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (7)  Zie bladzijde 97 van dit Publicatieblad.

      (8)  Ingesteld bij aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 (PB C 120 van 26.4.2013, blz. 1).


Avis juridique important

|

31992H0579

92/579/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 27 november 1992 waarbij de Lid-Staten wordt verzocht de nodige infrastructuren op te zetten voor de identificatie van gevaarlijke produkten aan de buitengrenzen

Publicatieblad Nr. L 374 van 22/12/1992 blz. 0066 - 0069

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 27 november 1992  waarbij de Lid-Staten wordt verzocht de nodige infrastructuren op te zetten voor de identificatie van gevaarlijke produkten aan de buitengrenzen  (92/579/EEG)DE COMMISSIE VAN DE  EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,  Overwegende dat de Lid-Staten uiterlijk op 29 juni 1994, datum waarop Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene produktveiligheid (1) van toepassing wordt, de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen moeten hebben  aangenomen om aan die richtlijn te voldoen; dat met Richtlijn 92/59/EEG met name een zowel op nationaal als op communautair niveau samenhangend geheel van procedures wordt ingevoerd om te waarborgen dat wordt voldaan aan de algemene  veiligheidsverplichting, dat wil zeggen de voor producenten geldende verplichting uitsluitend veilige produkten op de markt te brengen;  Overwegende dat de in artikel 2, onder d), van Richtlijn 92/59/EEG gegeven definitie van  "producent" tevens de importeur van het produkt bedoelt; dat de aan de producent opgelegde verplichting uitsluitend veilige produkten op de markt te brengen tevens  van toepassing is op de activiteit van de importeur voor zover deze verbruiks- of gebruiksartikelen van oorsprong uit derde landen in het vrije verkeer brengt;  Overwegende dat Richtlijn 92/59/EEG met name voorziet in de mogelijkheid om in laatste instantie op het niveau van de Gemeenschap dringende maatregelen vast te stellen, indien er tussen de Lid-Staten een discrepantie over de te nemen dringende  maatregelen bestaat en de specifieke communautaire procedures ontoereikend blijken om een einde te maken aan door gevaarlijke produkten veroorzaakte noodsituaties;  Overwegende dat volgens deze procedure op het niveau van de Gemeenschap een besluit kan worden genomen waarbij tijdelijke maatregelen ten aanzien van een welbepaald produkt worden vastgesteld; dat de Lid-Staten vervolgens passende nationale bepalingen  dienen vast te stellen om de tenuitvoerlegging van dit besluit op hun respectieve grondgebied te waarborgen; dat dergelijke nationale maatregelen tevens vereist zijn indien de dringende situatie zonder formele tussenkomst van de Gemeenschap door de  Lid-Staten zelf kan worden opgelost, mits zij alle met het oog op de uitschakeling van het risico equivalente maatregelen nemen ten einde de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de consument en de goede werking van de interne markt te  waarborgen;  Overwegende dat, voor zover de vorenbedoelde nationale bepalingen maatregelen betreffen die ertoe strekken het in de handel brengen te beperken of te verbieden en rekening houdend met het feit dat Richtlijn 92/59/EEG van toepassing is ingeval produkten  in het vrije verkeer worden gebracht, over de naleving van deze bepalingen moet worden gewaakt door de met het toezicht op de markt belaste nationale autoriteiten, daaronder begrepen de douaneautoriteiten die moeten instemmen met de vrijgave van de  produkten bij het in het vrije verkeer brengen;  Overwegende dat het voor de periode die aan de tenuitvoerlegging van Richtlijn 92/59/EEG voorafgaat, wenselijk is dat de Lid-Staten, om een hoog beschermingsniveau van de consumenten niet alleen binnen hun grondgebied maar ook aan de buitengrenzen te  kunnen waarborgen, wordt verzocht om nu reeds de bestuurlijke infrastructuren op te zetten waarmee de als gevaarlijk bekend staande produkten kunnen worden geïdentificeerd;  Overwegende dat bij Beschikking 89/45/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een communautair systeem voor snelle uitwisseling van gegevens over gevaren bij het gebruik van verbruiks- en gebruiksartikelen (2), gewijzigd bij Beschikking  90/352/EEG (3), een doeltreffende en samenhangende infrastructuur werd opgezet waarmee gegevens kunnen worden uitgewisseld tussen de Lid-Staten en de Commissie; dat een procedure in gang wordt gezet wanneer een Lid-Staat besluit dringende maatregelen te  nemen om het in de handel brengen of gebruiken op zijn eigen grondgebied van een produkt te beletten, te beperken of aan bijzondere voorwaarden te onderwerpen vanwege het ernstige en onmiddellijke gevaar dat dit produkt oplevert voor de gezondheid of de  veiligheid van de consument;  Overwegende dat deze procedure voor de uitwisseling van gegevens is bedoeld om de overige Lid-Staten te waarschuwen voor de ernstige en onmiddellijke gevaren die door sommige in de handel gebrachte en door een bepaalde Lid-Staat geïdentificeerde  verbruiks- en gebruiksartikelen worden veroorzaakt, opdat deze Lid-Staten passende maatregelen kunnen treffen om de bescherming van de consumenten op hun respectieve grondgebied te waarborgen;  Overwegende dat deze procedure van markttoezicht door de Lid-Staten tevens kan worden gebruikt om de produkten te identificeren waarvan wordt aangenomen dat ze een ernstig en onmiddellijk gevaar opleveren, en wel tijdens het vervullen van  invoerformaliteiten die in het bijzonder betrekking hebben op het in het vrije verkeer brengen van de betrokken produkten uit derde landen; dat in dat geval het door de Lid-Staat genomen besluit om het op de markt brengen van een bepaald produkt te  verbieden of te beperken, eveneens van toepassing zou kunnen zijn op produkten die identiek zijn aan de gemelde gevaarlijke produkten van oorsprong uit derde landen die voor het in het vrije verkeer brengen worden aangegeven;  Overwegende dat de in deze aanbeveling genoemde procedures gezien hun aard geen afbreuk doen aan de praktische methoden voor verificatie of analyse die de nationale autoriteiten hanteren om vast te stellen of een produkt werkelijk gevaarlijk is;  Overwegende dat de Lid-Staten ingevolge Beschikking 89/45/EEG beschikken over de nodige infrastructuren om het ernstige en onmiddellijke gevaar van de produkten waarvan kennisgeving is gedaan, te verifiëren; dat om het nagestreefde doel te  verwezenlijken de Lid-Staten wordt verzocht hun douaneautoriteiten in kennis te stellen van de resultaten van deze verificaties ten einde hen in staat te stellen het betrokken produkt te identificeren op basis van de douaneaangifte die bij het vervullen  van de formaliteiten voor het in het vrije verkeer brengen wordt ingediend;  Overwegende dat het, voor zover dergelijke produkten daadwerkelijk door de douaneautoriteiten worden geïdentificeerd, aanbevolen wordt de vrijgave van deze produkten op te schorten wanneer deze voor het in het vrije verkeer brengen worden aangegeven, om  aldus de ter zake bevoegde instanties in staat te stellen de nodige verificaties te verrichten;  Overwegende dat de Lid-Staten in overweging wordt gegeven ervoor te zorgen dat, zelfs als het gemelde produkt niet op de nationale markt aanwezig is, de bevoegde autoriteiten ten aanzien van het produkt de hierboven bedoelde maatregelen kunnen nemen op  basis van de gegevens waarover zij beschikken in het kader van het systeem voor snelle uitwisseling en in voorkomend geval op basis van een produktmonster dat aan de bevoegde autoriteit is verstrekt; dat het wenselijk is dat de douaneautoriteiten,  ingeval ten aanzien van een gevaarlijk produkt een maatregel wordt genomen, over deze informatie beschikken ten einde een doeltreffend toezicht aan de buitengrenzen te waarborgen; dat in dat geval de extra verificaties in voornoemde zin kunnen worden  uitgevoerd indien het gemelde produkt voor het vrije verkeer wordt aangegeven;  Overwegende dat de Lid-Staten wordt verzocht om, indien uit deze verificaties blijkt dat het betreffende produkt inderdaad ernstige en onmiddellijke risico's voor de gezondheid en de veiligheid van de consumenten oplevert, het in het vrije verkeer  brengen van dit produkt in voorkomend geval krachtens voornoemde nationale maatregel te verbieden;  Overwegende dat de Lid-Staten wordt verzocht in afwachting van de tenuitvoerlegging van Richtlijn 92/59/EEG deze aanbeveling ten uitvoer te leggen ten einde een hoog beschermingsniveau van de consumenten te waarborgen door middel van een doeltreffend  toezicht aan de buitengrenzen ten aanzien van produkten die ernstige en onmiddellijke gevaren opleveren;  Overwegende dat het, om de doeltreffendheid te evalueren van de in deze aanbeveling voorgestelde procedures, voor zover hieraan door de Lid-Staten gevolg is gegeven, wenselijk is dat de Commissie - na raadpleging van de desbetreffende Lid-Staten - het  Europese Parlement en de Raad van deze procedures in kennis stelt;  Overwegende dat deze aanbeveling gezien haar aard de toepassing van soortgelijke communautaire kennisgevingsprocedures onverlet laat,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:  I  In de zin van deze aanbeveling wordt verstaan onder  1.  "systeem voor snelle uitwisseling": het communautair systeem voor snelle uitwisseling van gegevens over gevaren bij het gebruik van verbruiks- en gebruiksartikelen, ingesteld bij Beschikking 89/45/EEG;  2.  "contactpunt": de bevoegde nationale autoriteit die door elke Lid-Staat is aangewezen om zorg te dragen voor de verzending of de ontvangst van   - de kennisgevingen inzake de dringende maatregelen tot het nemen waarvan een Lid-Staat heeft besloten om het in de handel brengen of gebruiken van een produkt of een partij produkten op zijn eigen grondgebied te beletten, te beperken of aan bijzondere  voorwaarden te onderwerpen vanwege het ernstige en onmiddellijke gevaar dat dit produkt of die partij oplevert voor de gezondheid of de veiligheid van de consument bij gebruik onder normale en voorzienbare omstandigheden;  - gegevens die door de Commissie worden ontvangen en vervolgens aan de Lid-Staten worden doorgegeven;  - de informatie met betrekking tot de op de markt uitgevoerde controles en de maatregelen die eventueel na ontvangst van de oorspronkelijke kennisgevingen zijn genomen.  3.  "produkt": elk voor de consument bestemd produkt (verbruiks- en gebruiksartikelen), als omschreven in artikel 2 van Beschikking 89/45/EEG;  4.  "douaneautoriteiten": de autoriteiten die voor onder meer de toepassing van de douanewetgeving bevoegd zijn.  II  1. De Lid-Staat die besluit dringende maatregelen te nemen om het in de handel brengen of gebruiken op zijn eigen grondgebied van een produkt te beletten, te beperken of aan bijzondere voorwaarden te onderwerpen vanwege het ernstige en onmiddellijke  gevaar dat genoemd produkt oplevert voor de gezondheid of de veiligheid van de consument, wordt verzocht de douaneautoriteiten van zijn land, alsmede - overeenkomstig artikel 1 van Beschikking 89/45/EEG - de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis te  stellen.  2. In geval van toepassing van lid 1 en om de identificatie van het desbetreffende produkt te vergemakkelijken, is het wenselijk dat de te verstrekken gegevens behalve de in artikel 1, lid 2, van Beschikking 89/45/EEG opgesomde elementen, bij wijze van  informatie tevens een verwijzing naar de gecombineerde nomenclatuur omvatten.  III  De Lid-Staten wordt verzocht ervoor te zorgen dat  1. het contactpunt onmiddellijk na ontvangst van de met behulp van het systeem voor snelle uitwisseling toegezonden kennisgevingen, in voorkomend geval door tussenkomst van een bevoegde autoriteit, de nodige maatregelen kan nemen om te verifiëren of de  gemelde produkten een ernstig en onmiddellijk gevaar opleveren;  2. in geval een monster van het betrokken produkt noodzakelijk blijkt te zijn, het contactpunt te dien einde een aanvraag bij de Commissie kan indienen. De Commissie stelt op haar beurt het contactpunt van de kennisgevende Lid-Staat in kennis van deze  aanvraag. Voor zover dit contactpunt besluit aan dit verzoek gevolg te geven, kan het aanvragende contactpunt in het bezit worden gesteld van een monster van het betrokken produkt. Indien het kennisgevende contactpunt hierom heeft verzocht, moet het  monster worden teruggezonden.  IV  1. De Lid-Staten wordt verzocht ervoor te zorgen dat het contactpunt, indien het van oordeel is dat het produkt waarvan door een andere Lid-Staat kennisgeving is gedaan, daadwerkelijk een ernstig en onmiddellijk gevaar oplevert voor de gezondheid of de  veiligheid van de consument, en de Lid-Staat dientengevolge besluit dringende maatregelen te nemen om het in de handel brengen of gebruiken van dit produkt op zijn eigen grondgebied te beletten, te beperken of aan bijzondere voorwaarden te onderwerpen,  de douaneautoriteiten van zijn land, alsmede - overeenkomstig artikel 3 van Beschikking 89/45/EEG - de Commissie hiervan in kennis kan stellen. In dit geval is punt II, lid 2, van toepassing.  2. Lid 1 kan tevens worden toegepast ingeval uit de verificaties naar voren komt dat het produkt waarvan kennisgeving is gedaan, als gevaarlijk in de zin van lid 1 wordt beschouwd, maar niet op het nationale grondgebied van de betrokken Lid-Staat  aanwezig blijkt te zijn.  V  De Lid-Staten wordt verzocht ervoor te zorgen dat  1. de douaneautoriteiten onmiddellijk na ontvangst van de ingevolge de punten II en IV verstrekte informatie passende maatregelen kunnen nemen om te zorgen voor de identificatie van het betrokken produkt, wanneer voor dit produkt een aangifte voor het  in het vrije verkeer brengen wordt ingediend;  2. de douaneautoriteiten, indien een produkt dat identiek is aan het gemelde produkt voor het in het vrije verkeer brengen wordt aangegeven, het contactpunt hiervan direct in kennis kunnen stellen en daarbij in voorkomend geval hun besluit om dit  produkt vrij te geven, kunnen opschorten;  3. het contactpunt, in voorkomend geval door tussenkomst van een bevoegde autoriteit, passende maatregelen kan nemen om de kenmerken van het voor het in het vrije verkeer brengen aangegeven produkt, met name op het vlak van de veiligheid, te verifiëren  ten einde vast te stellen of het betrokken produkt identiek is aan het produkt waarvan kennisgeving is gedaan en waarop de in punt IV bedoelde nationale maatregelen betrekking hebben;  4. het contactpunt, wanneer de resultaten van de in punt 3 bedoelde verificaties bevestigen dat het om een produkt gaat dat ernstige en onmiddellijke gevaren voor de gezondheid of de veiligheid van de consument oplevert, de douaneautoriteiten hiervan in  kennis kan stellen, waarna deze autoriteiten kunnen besluiten het produkt niet vrij te geven. In dat geval worden de douaneautoriteiten verzocht op de handelsfactuur waarvan het produkt begeleid gaat, een van de navolgende vermeldingen aan te brengen:  - « Producto peligroso - No autorizado su despacho a libre práctica  Recomendación 92/579/CEE »  - »Farligt produkt - Ikke godkendt til fri omsaetning  Henstilling 92/579/EOEF«  -  "Gefaehrliches Produkt - Abfertigung zum freien Verkehr nicht gestattet  Empfehlung 92/579/EWG"  - «AAðéêssíaeõíï ðñïúueí - AEaaí aaðéôñÝðaaôáé ç èÝóç óaa aaëaaýèaañç êõêëïoeñssá  Óýóôáóç 92/579/AAÏÊ»  - 'Dangerous product - Release for free circulation not authorized  Recommendation 92/579/EEC'  - « Produit dangereux - Mise en libre pratique non autorisée  Recommandation 92/579/CEE »  - « Prodotto pericoloso - Immissione in libera pratica non autorizzata  Raccomandazione 92/579/CEE »  -  "Gevaarlijk produkt - het in het vrije verkeer brengen ervan niet toegestaan  Aanbeveling 92/579/EEG"  - « Produto perigoso - Colocaçao em livre prática nao autorizada  Recomendaçao 92/579/CEE »;  5. de in punt 4 bedoelde vermelding, voor zover het betrokken produkt vervolgens voor een andere douanebestemming dan het in het vrije verkeer brengen wordt aangegeven, tevens kan worden aangebracht op het document betreffende de van toepassing zijnde  douaneregeling of het document dat in een vrije zone of vrij entrepot wordt gebruikt.  VI  De Lid-Staten wordt verzocht ervoor te zorgen dat het contactpunt de Commissie kennis kan geven van de gevallen waarin punt V is toegepast, in voorkomend geval onder vermelding van het volgnummer van de oorspronkelijke kennisgeving. De Commissie stelt  de overige Lid-Staten hiervan in kennis.  VII  In geval de Lid-Staten besluiten aan een of meer bepalingen van deze aanbeveling gevolg te geven, worden zij verzocht de Commissie hiervan in kennis te stellen.  VIII  1. Uiterlijk een jaar na publikatie van deze aanbeveling pleegt de Commissie overleg met de Lid-Staten om het eventueel door hen aan deze aanbeveling gegeven gevolg te evalueren.  2. Naar aanleiding van dit overleg dient de Commissie bij het Europese Parlement en de Raad een evaluatierapport over de toepassing van deze aanbeveling in.  IX  Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 27 november 1992. Voor de Commissie  Karel VAN MIERT  Lid van de Commissie   (1) PB nr. L 228 van 11. 8. 1992, blz. 24. (2) PB nr. L 17 van 21. 1. 1989, blz. 51. (3) PB nr. L 173 van 6. 7. 1990, blz. 49.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 9 december 2011 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van De Nederlandsche Bank (ECB/2011/22)

text:
               16.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/1

         AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
   van 9 december 2011
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van De Nederlandsche Bank
   (ECB/2011/22)
   2011/C 367/01
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid op artikel 27.1,
   Overwegende:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Het mandaat van de huidige externe accountants van De Nederlandsche Bank eindigt na de audit van het boekjaar 2011. Het is derhalve noodzakelijk om met ingang van het boekjaar 2012 externe accountants te benoemen.

               (3)

               De Nederlandsche Bank heeft Deloitte Accountants BV als haar externe accountants geselecteerd voor de boekjaren 2012 tot en met 2018,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   Het verdient aanbeveling dat Deloitte Accountants BV wordt benoemd tot de externe accountants van De Nederlandsche Bank voor de boekjaren 2012 tot en met 2018.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 9 december 2011.

            De president van de ECB

         Mario DRAGHI


				|

		52012PC0655

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot verlening van machtiging aan de Europese Commissie om namens de EU deel te nemen aan onderhandelingen over een internationaal verdrag van de Raad van Europa ter bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen /* COM/2012/0655 final */

			   	TOELICHTING
1.           Achtergrond en politieke
context
Wedstrijdvervalsing
wordt alom beschouwd als een van de grootste bedreigingen voor de hedendaagse
sport. Wedstrijdvervalsing ondermijnt de waarden van de sport, zoals
integriteit, fair play en respect voor anderen. Het brengt het gevaar met zich
mee dat fans en supporters worden vervreemd van georganiseerde sport, een
sector die bijna 2 % van de in de EU gegenereerde bruto toegevoegde waarde
vertegenwoordigt. Bovendien zijn bij wedstrijdvervalsing vaak georganiseerde
criminele netwerken betrokken, die wereldwijd opereren. Dit alles vormt een
probleem dat inmiddels een prioriteit is geworden voor overheidsinstanties, de
sportwereld en de handhavingsinstanties in de hele wereld.
In de mededeling
van de Commissie van 2011 inzake de ontwikkeling van de Europese dimensie van
de sport worden oneerlijke sportpraktijken uitdrukkelijk bestempeld als een
schending van de ethiek en de integriteit van de sport. Het probleem van
wedstrijdvervalsing komt tevens aan de orde in het Groenboek van de Commissie
van 2011 inzake onlinegokken, in de mededeling van de Commissie inzake
corruptiebestrijding in de EU en in de mededeling van de Commissie Naar een
breed Europees kader voor onlinegokken.
Het Europees
Parlement heeft in juni 2011 een schriftelijke verklaring inzake de bestrijding
van corruptie in de Europese sport aangenomen, alsmede in februari 2012 een
resolutie inzake de ontwikkeling van een Europese dimensie op sportgebied,
waarin wordt opgeroepen tot meer internationale samenwerking ter bestrijding
van wedstrijdvervalsing. Op 29 november 2011 heeft de Europese Raad
conclusies over het tegengaan van wedstrijdvervalsing aangenomen, waarin de
Commissie, de lidstaten en de niet-gouvernementele belanghebbenden worden uitgenodigd
samen te werken en op verschillende niveaus actie te ondernemen om de aanpak
van wedstrijdvervalsing in de EU te verbeteren.
Het Internationaal
Olympisch Comité (IOC) heeft in maart 2011 een werkgroep op hoog niveau
ingesteld, bestaande uit vertegenwoordigers van de sportwereld,
overheidsinstanties, internationale organisaties en gokexploitanten, met als
doel voorstellen te doen over manieren waarop onrechtmatige en illegale
gokpraktijken met betrekking tot sportwedstrijden kunnen worden bestreden. Dit
omvat de routekaart voor vervolgactie, die op 2 februari 2012 in Lausanne
is aangenomen.
Op
28 september 2011 heeft het Comité van Ministers van de Raad van Europa
een aanbeveling goedgekeurd inzake de bevordering van de integriteit van sport
en tegen de manipulatie van sportuitslagen, in het bijzonder
wedstrijdvervalsing. In de aanbeveling wordt de “Enlarged Partial Agreement on
Sport” (EPAS) gevraagd een haalbaarheidsstudie te verrichten naar een eventueel
internationaal wetsinstrument voor de preventie en bestrijding van
wedstrijdvervalsing. Op 15 maart 2012 heeft de conferentie van ministers
met verantwoordelijkheid voor sport van de Raad van Europa in Belgrado notitie
genomen van de conclusies van die studie en de EPAS uitgenodigd in overleg met
de EU onderhandelingen te starten over een eventueel internationaal
wetsinstrument (verdrag) ter bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen,
in het bijzonder wedstrijdvervalsing. Op 13 juni 2012 heeft het Comité van
Ministers van de Raad van Europa deze uitnodiging bekrachtigd. Gedurende de
zomer van 2012 heeft de EPAS uitnodigingen uitgestuurd naar de landen die
partij zijn bij het Europees Cultureel Verdrag. Hierin worden deze landen
opgeroepen hun interesse te uiten in deelname aan onderhandelingen over een
ontwerpverslag van de Raad van Europa ter bestrijding van de manipulatie van
sportuitslagen.
2.           Een eventueel verdrag van de
Raad van Europa tegen wedstrijdvervalsing: mogelijke inhoud en termijn
Uitgaande van de door de EPAS verrichte
haalbaarheidsstudie kan de mogelijke inhoud van het toekomstige verdrag van de
Raad van Europa (RvE) als volgt worden gestructureerd:
1.           Preventie
a)      Binnenlandse coördinatie
b)      Bevordering en ondersteuning van door de
sportwereld te nemen maatregelen
c)      Instellen van een kader voor de gokmarkt
d)      Bevordering van door gokexploitanten te
nemen maatregelen
2.           Internationale samenwerking
e)      Overheidsinstanties – sport
f)       Overheidsinstanties (toezichthouders
gokwezen) – gokexploitanten
g)      Internationale samenwerking tussen gerechtelijke
en ordehandhavingsinstanties
h)      Tripartiet overleg
3.           Sancties
i)       Combinatie van disciplinaire,
administratieve en strafrechtelijke sancties
j)       Disciplinair
k)      Administratief
l)       Strafrecht
m)     Jurisdictie
4.           Ordehandhaving
n)      Onderzoek
o)      Cybercriminaliteit
5.           Vervolgactie
p)      Controle
q)      Verdragscomité
Een van de belangrijkste kwesties in de
bestrijding van wedstrijdvervalsing op EU- en internationaal niveau is de noodzaak
om te zorgen voor coördinatie van de verschillende belanghebbenden op dit
vlak, in het bijzonder overheidsinstanties, ordehandhavingsinstanties,
regelgevende instanties voor het gokwezen, de sportwereld in al zijn facetten
en de gokexploitanten (loterijen en particuliere exploitanten). De
belangrijkste meerwaarde van een verdrag van de RvE ter bestrijding van
wedstrijdvervalsing zou erin bestaan dat er een platform voor grens- en
sectoroverschrijdende samenwerking wordt ingesteld, waarbij alle relevante
partijen betrokken zijn. Een belangrijk voordeel van een dergelijk verdrag zouden
de structuren voor controle en vervolgactie zijn, op basis van een model van
bestaande permanente comités voor RvE-verdragen op het gebied van sport
(antidoping, supportersgeweld). Deze structuren zouden openstaan voor alle
relevante partijen en zouden het forum vormen waar kan worden gediscussieerd
over de uitvoering van het verdrag en de voortgang van de bestrijding van
wedstrijdvervalsing in Europa.
Een ander belangrijk voordeel van het
toekomstig verdrag zou zijn dat dit openstaat voor niet-Europese landen: alle
landen moeten het verdrag kunnen ondertekenen en ratificeren (Canada en
Australië zijn bijvoorbeeld partijen van het antidopingverdrag van de RvE). Dit
aspect is cruciaal omdat wereldwijde samenwerking, met name met landen waar het
gokken op sportuitslagen wijdverbreid is, zoals de zuidoostelijke Aziatische
landen, als essentieel element wordt beschouwd van een doelmatige bestrijding
van transnationale georganiseerde criminele netwerken die betrokken zijn wij
wedstrijdvervalsing en die actief zijn op verschillende continenten.
Het voorgestelde verdrag is niet bedoeld als
instrument om tot harmonisatie van de nationale wetgevingen van de
ondertekenende partijen te komen. Alhoewel in het verdrag de kwesties van het
vaststellen van een overeengekomen definitie van wedstrijdvervalsing en het
aannemen van een aantal effectieve, ontmoedigende en evenredige sancties aan de
orde zullen komen, zal de verwoording van de desbetreffende bepalingen zodanig
worden gekozen dat er een mate van flexibiliteit aan de ondertekenende partijen
wordt gegund om aan deze bepalingen uitvoering te geven.
De exacte inhoud, structuur en draagwijdte van
de tekst van het verdrag zijn vooralsnog vrij speculatief, aangezien zij
onderwerp van de komende onderhandelingen zijn.
Uit de vertegenwoordigers van de lidstaten die
bij de onderhandelingen berokken zijn, wordt een ontwerpgroep
samengesteld, die zal gaan over het opstellen van de tekst van het verdrag. In
documenten die worden verspreid door de Raad van Europa wordt uitdrukkelijk
voorzien dat deze groep open zal staan voor een vertegenwoordiger van de EU. De
ontwerpgroep is op 9‑11 oktober 2012 voor het eerst in Straatsburg
bijeengekomen om eerste verkennende gesprekken te voeren. De Commissie heeft
deze eerste, voorbereidende bijeenkomst bijgewoond als ad-hocwaarnemer. De EPAS
zal hierbij functioneren als secretariaat. De EPAS gaat uit van een reeks van
zeven driedaagse bijeenkomsten van de ontwerpgroep tussen oktober 2012 en
december 2013, met als doel het Verslag in 2014 aan het Comité van Ministers
van de Raad van Europa ter ondertekening voor te leggen.
3.           De rol van de EU in de
bestrijding van wedstrijdvervalsing
Het onderwerp van wedstrijdvervalsing staat
nog maar relatief kort op de EU-agenda voor sport, en de desbetreffende
initiatieven op dit vlak zijn nog zeer vers. Op het niveau van de Commissie
kan de betrokkenheid bij de bestrijding van wedstrijdvervalsing worden
beoordeeld vanuit drie gezichtspunten, overeenkomstig de drie voornaamste
aspecten van het probleem:
Het sportaspect: Zoals bepaald in artikel 165 van het Verdrag is een van de
doelstellingen van EU-actie op het gebied van sport om de Europese dimensie van
de sport te ontwikkelen door eerlijkheid in sportcompetities te bevorderen en
de morele integriteit van de sportlieden te beschermen. De Commissie heeft een
eerste concreet initiatief op dit gebied genomen door in haar oproep tot het
indienen van voorstellen tot uitvoering van de voorbereidende actie (2012) “Europese
partnerschappen voor sport” een prioritaire lijn op te nemen voor projecten die
gericht zijn op de preventie van voorvallen van wedstrijdvervalsing door middel
van onderwijs aan en voorlichting van de desbetreffende belanghebbenden, in het
bijzonder atleten, scheidsrechters, wedstrijdfunctionarissen en
sportadministrateurs. Het doel van de financiële steun die verstrekt wordt op
grond van deze oproep is om de preventieve kant van de bestrijding van
wedstrijdvervalsing te versterken aan de hand van de uitwisseling van goede
praktijken. Bestrijding van wedstrijdvervalsing wordt ook als een van de
doelstellingen van het sporthoofdstuk van het voorgestelde programma “Erasmus
voor iedereen” genoemd, waardoor vanaf 2014 de stelselmatige ondersteuning van
vergelijkbare acties mogelijk wordt. Behalve dat de Commissie financiële steun
biedt, werkt zij ook nauw samen met externe belanghebbenden (met name het IOC
en de Raad van Europa) om manieren te vinden om wedstrijdvervalsing op Europees
en internationaal niveau aan banden te leggen. De Commissie fungeert tevens als
secretariaat van de EU-deskundigengroep inzake goed bestuur in de sport, die is
ingesteld ingevolge de resolutie van de Raad inzake een EU-werkplan voor sport
van mei 2011. De deskundigengroep heeft in juni 2012 aanbevelingen opgesteld en
ter nadere overweging aan de Raadsgroep voor sport voorgelegd.
Het aspect van gokken en wedden:
Wedstrijdvervalsing is niet noodzakelijkerwijs gekoppeld aan het wedden op
sportwedstrijden. Niettemin vormt de combinatie van ongereguleerd wedden op
sportwedstrijden en wedstrijdvervalsing een bestaande bedreiging voor
sportevenementen, met name door personen of criminele netwerken die het wedden
op sportwedstrijden gebruiken om inkomsten te genereren en/of geld wit te
wassen. Kwesties met betrekking tot de integriteit van de sport maakten ook
deel uit van het Groenboek inzake onlinegokken, een openbare raadpleging die de
Commissie in 2011 heeft verricht. Er zijn ongeveer 250 reacties ontvangen van
verschillende belanghebbenden, waaronder sportbonden. De raadpleging werd in de
loop van 2011 aangevuld met vijf thematische workshops, waarvan er één, die
werd gehouden op 10 mei 2011, in het bijzonder gericht was op online
gokken en integriteit in de sport (met speciale aandacht voor
wedstrijdvervalsing). Voortbouwend op het Groenboek heeft de Commissie op 23 oktober
2012 de mededeling "Naar een breed Europees kader voor onlinegokken"
(COM(2012) 596 definitief) goedgekeurd. De bescherming van de integriteit van
de sport tegen wedstrijdvervalsing is een van de prioriteiten die zijn
opgenomen in de mededeling met een voorgesteld actieplan, dat de deelname van
de Commissie aan het voorbereidingen door de Raad van Europa van een mogelijk
Verdrag tegen de manipulatie van sportuitslagen omvat.
Het aspect van
corruptie: Wedstrijdvervalsing is een vorm van
corruptie en is als zodanig strafbaar op grond van het nationale strafrecht. De
Commissie werkt momenteel aan de uitvoering van een anticorruptiepakket, dat in
2011 is aangenomen en dat is toegespitst op verbetering van het toezicht en
evaluatie van de anticorruptie-inspanningen. Dit moet met name gebeuren door
het invoeren van een anticorruptieverslag van de EU, aan de hand waarvan de
Commissie periodiek de diverse uitstaande aspecten beoordeelt met betrekking
tot corruptie en de capaciteit om corruptie in de lidstaten te beheersen. Het
verslag kan in beginsel alle uitstaande kwesties met betrekking tot corruptie
omvatten, met inbegrip van wedstrijdvervalsing in de sport. Dit
EU-anticorruptieverslag wordt met ingang van 2013 om het jaar door de Commissie
gepubliceerd, onder bijvoeging van landelijke analyses van alle lidstaten, met
inbegrip van toegespitste aanbevelingen. Tegelijkertijd bezint de Commissie
zich momenteel op de modaliteiten van een mogelijke deelname van de EU aan de
Groep van staten tegen corruptie (GRECO) van de Raad van Europa, hetgeen een
meerwaarde zou moeten bieden aan de corruptiebestrijding in de EU.
Het Europees Parlement heeft zich in
zijn verslag van 2009 over de integriteit van online gokken (A6‑0064/2009)
eveneens gebogen over de kwestie van wedstrijdvervalsing, met name
wedstrijdvervalsing in verband met het wedden op sportwedstrijden. In zijn
verslag van 2011 over onlinegokken op de interne markt (A7-0342/2011) heeft het
EP zich in meer detail met de kwestie beziggehouden. In dit verslag wordt
gewezen op kwesties met betrekking tot grensoverschrijdende politie- en
gerechtelijke samenwerking, samenwerking tussen organisatoren van
sportcompetities en gokexploitanten, de vestiging van nationale netwerken en
contactpunten om goed om te gaan met gevallen van wedstrijdvervalsing, en het
formuleren van een definitie van wedstrijdvervalsing op EU-niveau. Tot slot is
de kwestie van wedstrijdvervalsing ook behandeld in het verslag van het
Europees Parlement van 2012 over de Europese dimensie van de sport
(A7-0385/2011). Hierin roept het Parlement de sportfederaties op nauw samen te
werken met de lidstaten om de integriteit van de sport te beschermen.
De Raad heeft zich voor het eerst over
de bestrijding van wedstrijdvervalsing gebogen in het EU-werkplan voor sport
2011-2014, dat in mei 2011 is goedgekeurd en waarin de integriteit van de
sport, met name de bestrijding van wedstrijdvervalsing, als een van de
prioritaire thema’s voor de periode 2011-2014 wordt genoemd. Daarnaast heeft de
Raad in november 2011 conclusies over het tegengaan van wedstrijdvervalsing
goedgekeurd. Hierin worden de lidstaten en de belanghebbenden opgeroepen de
ontwikkeling van voorlichtingsprogramma’s aan te moedigen en voor nauwe
samenwerking tussen alle betrokken partijen te zorgen. Momenteel houdt de
Raadsgroep voor sport de tekst van de ontwerpconclusies inzake een strategie
ter bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen tegen het licht. Deze
tekst zou in november 2012 moeten worden goedgekeurd.
De twee EU-agentschappen met
verantwoordelijkheid voor grensoverschrijdende gerechtelijke en
politiesamenwerking, EUROPOL en EUROJUST, zijn eveneens actief
betrokken bij de bestrijding van wedstrijdvervalsing. Weliswaar was de
samenwerking tussen ordehandhavingsinstantie op EU-niveau op het gebied van
sport van oudsher gericht op de kwestie van supportersgeweld, maar
wedstrijdvervalsing is de laatste twee jaar een nieuw gebied van
grensoverschrijdende samenwerking geworden. Momenteel lopen er twee zaken; om
deze zaken af te handelen is een gemeenschappelijk onderzoeksteam ingesteld,
dat bestaat uit vier EU-lidstaten (HU, DE, FI en AT). De redenen waarom ook
EUROPOL en EUROJUST betrokken zijn bij gevallen van wedstrijdvervalsing is dat
dit laatste vaak gepaard gaat met ernstige georganiseerde misdaad.
Al deze aspecten wijzen in dezelfde richting:
de bestrijding van wedstrijdvervalsing op EU-niveau heeft op verschillende
beleidsterreinen (sportbeleid, toezicht op gokmarkten, corruptiebestrijding) een
prioritaire status gekregen. Naar aanleiding van recente corruptiegevallen op
verschillende niveaus in de sportwereld zal de publieke aandacht waarschijnlijk
alleen maar toenemen.
Omdat het beoogde verdrag niet gericht is op
harmonisatie van de strafrechtbepalingen van de ondertekende landen, en evenmin
op het bereiken van harmonisatie op overige vlakken, zoals gok- en
kansspelenwetgeving, alsmede omdat op grond van artikel 6 VWEU de EU enkel
de bevoegdheid heeft om actie te ondernemen ter ondersteuning, coördinatie en
aanvulling op de acties van de lidstaten op het gebied van sport, wordt
voorgesteld dat de EU deelneemt aan de komende onderhandelingen naast de
lidstaten zelf. De voorgestelde deelname aan de onderhandelingen heeft geen
implicaties voor de EU-begroting.
De Commissie beveelt de Raad derhalve aan:
–
het aangehechte besluit vast te stellen waarbij de
Europese Commissie wordt gemachtigd om namens de EU deel te nemen aan
onderhandelingen over een internationaal verdrag van de Raad van Europa ter bestrijding
van de manipulatie van sportuitslagen;
–
de aan dat besluit gehechte
onderhandelingsrichtsnoeren uit te vaardigen;
–
een speciaal comité aan te wijzen in overleg
waarmee de onderhandelingen worden gevoerd.
Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot verlening van machtiging aan de Europese
Commissie om namens de EU deel te nemen aan onderhandelingen over een
internationaal verdrag van de Raad van Europa ter bestrijding van de
manipulatie van sportuitslagen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218,
leden 3 en 4,
Gezien de
aanbevelingen van de Europese Commissie,
Overwegende
hetgeen volgt:
Er moeten
onderhandelingen worden geopend over het opstellen van een internationaal verdrag
van de Raad van Europa ter bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen,
De Europese Unie
moet aan deze onderhandelingen deelnemen,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
De Europese
Commissie wordt hierbij gemachtigd om namens de Europese Unie deel te nemen aan
onderhandelingen over een internationaal verdrag van de Raad van Europa ter
bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen.
Artikel 2
De
onderhandelingsrichtsnoeren zijn uiteengezet in de bijlage.
Artikel 3
De onderhandelingen
worden gevoerd in overleg met [door de Raad in te voegen naam van het speciale
comité].
Artikel 4
Dit besluit is gericht tot de
Commissie.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
BIJLAGE
Richtsnoeren voor de onderhandelingen
voor een internationaal verdrag van de Raad van Europa ter bestrijding
van de manipulatie van sportuitslagen
Het toekomstig
verdrag is bedoeld om een internationaal wettelijk kader te creëren voor de
preventie en bestrijding van de manipulatie van sportuitslagen, in het bijzonder
wedstrijdvervalsing; het doel van het verdrag is om de internationale
samenwerking in dit opzicht te verbeteren en een toezichtsmechanisme in het
leven te roepen, waarmee gezorgd kan worden dat de in het verdrag opgenomen
bepalingen op doelmatige wijze worden opgevolgd.
De Europese Unie
neemt deel aan deze bijeenkomsten met als doel te zorgen voor de consistentie
van het voorgestelde verdrag met het EU-acquis, met name in de zin van
de vrijheden van de interne markt (de vrijheid van dienstverlening en de
vrijheid van vestiging) en de gerechtelijke samenwerking ten aanzien van
strafrechtelijke aangelegenheden.
De Europese Unie
neemt tevens deel aan de onderhandelingen met als doel ervoor te zorgen dat de
bepalingen van het toekomstig verdrag in overeenstemming zijn met de
EU-beleidsmaatregelen op het gebied van sport, online gokken en de
corruptiebestrijding. De referentiedocumenten voor deze beleidsmaatregelen zijn
onder andere de volgende:
·
de mededeling van de Commissie inzake de
ontwikkeling van de Europese dimensie van de sport (COM(2011) 12
definitief);
·
het Groenboek inzake onlinegokken op de interne
markt (COM(2011) 128 definitief);
·
de mededeling van de Commissie inzake
corruptiebestrijding in de EU (COM(2011) 308 definitief);
·
de mededeling van de Commissie Naar een breed
Europees kader voor onlinegokken (COM(2012) 596 definitief);
·
de conclusies van de Raad over het tegengaan van
wedstrijdvervalsing (16819/11).


				|

		52014PC0651

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot machtiging van de opening van onderhandelingen over wijziging van het Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen /* COM/2014/0651 final */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
De Europese Unie en de meeste van haar
lidstaten zijn partijen bij het VN/ECE-Verdrag inzake de grensoverschrijdende
gevolgen van industriële ongevallen (hierna "het verdrag" genoemd).
Het verdrag is van toepassing op de preventie van, het voorbereid zijn op en de
bestrijding van industriële ongevallen op locaties waar gevaarlijke
activiteiten plaatsvinden die grensoverschrijdende gevolgen kunnen hebben.
De Seveso-II-richtlijn is het juridische
instrument waarmee de Europese Unie haar uit het verdrag voortvloeiende
verplichtingen nakomt. Bijlage I bij het verdrag en bijlage I bij de
Seveso-II-richtlijn bevatten een lijst van categorieën en individueel genoemde
gevaarlijke stoffen ten behoeve van de vaststelling van gevaarlijke
activiteiten. In juni 2015 wordt de Seveso-II-richtlijn vervangen door de
Seveso-III-richtlijn, waarbij onder meer bijlage I gewijzigd wordt.
2.           RESULTATEN VAN DE
RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING
Op haar zevende vergadering in 2012 heeft de
conferentie van de partijen (CoP) bij het VN/ECE-Verdrag inzake de
grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen de werkgroep voor de
ontwikkeling van het verdrag (WGD) verzocht om een lijst van mogelijke wijzigingen
op te stellen op door de CoP voorgestelde gebieden. De WGD heeft na haar vierde
vergadering in april 2014 geconcludeerd dat wijzigingen wenselijk zijn op de
vier onderstaande gebieden.
1)         Herziene en aanvullende definities
(art. 1): de WGD heeft aanbevolen om bepaalde definities te wijzigen om te
zorgen voor overeenstemming met andere ECE‑verdragen (het Verdrag van
Aarhus en het Verdrag inzake milieueffectrapportage in grensoverschrijdend
verband (Verdrag van Espoo)), aanpassing van de definities aan internationaal
erkende ontwikkelingen, verbetering van de duidelijkheid en de rechtszekerheid
en versterking van de interne samenhang in het verdrag.
2)         Versterkte publieksparticipatie
(art. 9): de WGD heeft aanbevolen om artikel 9 te wijzigen teneinde de
samenhang met andere ECE‑verdragen te waarborgen.
3)         Frequentie van de vergaderingen
(art. 18): het verdrag voorziet in een jaarlijkse conferentie van de partijen.
In de praktijk komen de partijen echter slechts één keer in de twee jaar
bijeen. De WGD heeft voorgesteld om artikel 18 te wijzigen om dit in
overeenstemming te brengen met de huidige praktijk.
4)         Toepassing van wijzigingen op
nieuwe partijen (art. 29): de WGD heeft aanbevolen om een nieuw lid toe te
voegen aan artikel 29, waardoor lidstaten die zijn toegetreden tot de
overeenkomst nadat een wijziging in werking is getreden, ook automatisch
toetreden tot de wijziging. Dit zal leiden tot een grotere duidelijkheid en de
rechtszekerheid voor nieuwe partijen waarborgen.
Geen van de mogelijke wijzigingen op deze
gebieden zou leiden tot aanpassingen van het verdrag die milieu- en
sociaaleconomische effecten in de EU tot gevolg hebben. Sommige van de
wijzigingen zouden integendeel een positief effect hebben omdat zij zouden
leiden tot hogere normen in de partijen bij het verdrag die geen deel uitmaken
van de EU, hetgeen het gelijke speelveld tussen inrichtingen binnen en buiten
de EU versterkt en het risico op ongevallen met mogelijke grensoverschrijdende
effecten in de EU vermindert.
Voor alle andere door de CoP voorgestelde
technische gebieden werd vastgesteld dat het verstrekken van richtsnoeren
volstaat en dat er geen wijzigingen nodig nodig zijn.
Een aparte kwestie die momenteel wordt
onderzocht, betreft de eventuele toetreding tot het verdrag door de lidstaten
van de Verenigde Naties die geen lid zijn van de VN/ECE. Hierbij moet rekening
worden gehouden met de gerelateerde besprekingen die afzonderlijk zullen
plaatsvinden tijdens de 71e zitting van de algemene vergadering van de VN in
september 2016.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL
De potentiële gebieden voor wijzigingen zullen
naar verwachting geen gevolgen hebben voor de bestaande wetgeving in de
Europese Unie, omdat zij ofwel reeds worden bestreken door het strengere
EU-acquis of betrekking hebben op de interne organisatie van de Conventie.
4.           GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING
Van de potentiële gebieden voor wijzigingen
zal waarschijnlijk alleen de kwestie van toetreding door landen die geen lid
zijn van VN/ECE gevolgen hebben voor de begroting. Het is waarschijnlijk dat
begunstigde landen zich kandidaat stellen voor toetreding, waardoor druk op de
begroting van het verdrag zou ontstaan. Het financieel mechanisme van het
verdrag is echter gebaseerd op vrijwillige bijdragen. Daarom zijn de partijen
vrij de hoogte van hun bijdrage te bepalen. Tegelijkertijd zou een Conventie
waar alle landen ter wereld aan kunnen deelnemen, zich kunnen buigen over extra
financieringsbronnen zoals het Wereldmilieufonds. Hoewel de totale gevolgen
voor de begroting naar verwachting zeer beperkt zullen zijn, zullen zij
waarschijnlijk een beslissende factor vormen tijdens de onderhandelingen.
Gezien het bovenstaande dient de opening van
onderhandelingen over wijziging van het Verdrag inzake de grensoverschrijdende
gevolgen van industriële ongevallen te worden toegestaan.
Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot machtiging van de opening van
onderhandelingen over wijziging van het Verdrag inzake de grensoverschrijdende
gevolgen van industriële ongevallen
(Voor de EER relevante tekst)
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
1)         De Unie is partij bij het Verdrag inzake de
grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen (hierna "het
verdrag" genoemd).
2)         Tijdens de zevende conferentie van de partijen in 2012
hebben de partijen de werkgroep voor de ontwikkeling van het verdrag verzocht
om de behoefte aan wijzigingen op bepaalde gebieden te beoordelen.
3)         De werkgroep voor de ontwikkeling van het verdrag heeft
tijdens haar vierde vergadering in april 2014 geconcludeerd dat de meeste
kwesties kunnen worden opgelost door het verstrekken van richtsnoeren, maar heeft
ook vier gebieden aangewezen waarop wijzigingen het verdrag zouden verbeteren.
Deze gebieden zijn de definities, de publieksparticipatie, de frequentie van de
vergaderingen en de toepassing van wijzigingen op nieuwe partijen.
4)         De werkgroep voor de ontwikkeling van het verdrag heeft
geconcludeerd dat meer informatie en besprekingen nodig zijn voor het evalueren
van de kwestie van eventuele toetreding tot het verdrag door de lidstaten van
de Verenigde Naties die geen lid zijn van de VN/ECE.
5)         De onderhandelingen zullen naar verwachting geen gevolgen
hebben voor de bestaande wetgeving in de Europese Unie gezien de strengere
bepalingen van Richtlijn 2012/18/EG inzake de betrokken gebieden.
6)         De Unie moet deelnemen aan de onderhandelingen over een mogelijke
wijziging van het verdrag,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
De Commissie wordt gemachtigd om namens de
Unie, voor aangelegenheden die onder de bevoegdheid van de Unie vallen, te
onderhandelen over mogelijke wijzigingen van het Verdrag inzake de
grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen.
Artikel 2
De onderhandelingsrichtsnoeren staan in de
bijlage.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
BIJLAGE
Aanhangsel
bij het Voorstel voor een
Besluit van de Raad
tot machtiging van de opening van onderhandelingen over wijziging van het
Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen
Richtsnoeren
voor de onderhandelingen over wijziging van het Verdrag inzake de
grensoverschrijdende gevolgen van industriële ongevallen
(1)
Alle overeengekomen wijzigingen moeten in
overeenstemming zijn met de maatregelen in Richtlijn 2012/18/EU of andere
relevante wetgeving.
(2)
Alle overeengekomen wijzigingen op de betrokken
gebieden maken deel uit van één pakket.
(3)
De Commissie moet ervoor zorgen dat het verdrag
passende bepalingen omvat waardoor de Unie partij bij het verdrag kan worden.
(4)
De Commissie mag enkel instemmen met de wijzigingen
als deze op hetzelfde moment voor aanneming worden voorgelegd.
(5)
De Commissie brengt bij het door de Raad aangewezen
raadgevend comité verslag uit over het resultaat van de onderhandelingen,
alsmede over eventuele problemen die zich bij de onderhandelingen voordoen.