title: Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 30 maart 2022 tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (ESRB/2022/3) 2022/C 206/02

text:
                  23.5.2022

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  C 206/3

         AANBEVELING VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
         van 30 maart 2022
         tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen
         (ESRB/2022/3)
         (2022/C 206/02)
         DE ALGEMENE RAAD VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
         Gezien de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), met name bijlage IX,
         Gezien Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico’s (2), en met name artikel 3 en de artikelen 16 tot en met 18,
         Gezien Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en van de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (3), met name titel VII, hoofdstuk 4, afdeling II,
         Gezien Besluit ESRB/2011/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 20 januari 2011 houdende goedkeuring van het reglement van orde van het Europees Comité voor systeemrisico’s (4), en met name de artikelen 18 tot en met 20,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Teneinde effectieve en consistente nationale macroprudentiële maatregelen te waarborgen, is het van belang de uit hoofde van Unierecht verplichte wederkerigheid aan te vullen met vrijwillige wederkerigheid.

                     (2)

                     Het in Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (5) vastgelegde kader inzake vrijwillige wederkerigheid voor macroprudentiële beleidsmaatregelen moet verzekeren dat op alle in een lidstaat geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregelen op basis van blootstellingsgraad wederkerigheid van toepassing is in de andere lidstaten.

                     (3)

                     Op 11 januari 2022 heeft de Nationale Bank van België (NBB), die optreedt als aangewezen autoriteit voor de toepassing van artikel 133, lid 12, van Richtlijn 2013/36/EU, het ESRB in kennis gesteld van haar voornemen om op grond van artikel 133, lid 9, van die richtlijn een systeemrisicobufferpercentage (SyRB) vast te stellen ter voorkoming en beperking van macroprudentiële of systeemrisico’s die voortvloeien uit interne-ratinggebaseerde blootstellingen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed waarvoor de zekerheid zich in België bevindt. Het beoogde SyRB zal van toepassing zijn op binnenlandse kredietinstellingen en dochterondernemingen waarvan de moederentiteit in een andere lidstaat is gevestigd.

                     (4)

                     De maatregel treedt in werking op 1 mei 2022 en vervangt een bestaande strengere nationale maatregel die op grond van artikel 458, lid 2,punt d), iv), van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad is vastgesteld (6), bestaande uit een risicogewichtopslagfactor en multiplicator voor blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die gedekt zijn door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed en die wordt toegepast op alle binnenlandse kredietinstellingen die de IRB-benadering hanteren. De toepassingsperiode van de bestaande strengere nationale maatregel loopt af op 30 april 2022.

                     (5)

                     Op 11 januari 2022 heeft NBB bij het ESRB een verzoek ingediend om wederkerigheid ten aanzien van de SyRB toe te passen uit hoofde van artikel 134, lid 5, van Richtlijn 2013/36/EU.

                     (6)

                     Naar aanleiding van het verzoek van NBB om toepassing van wederkerigheid ten aanzien van de maatregel en om de verwezenlijking van negatieve grensoverschrijdende effecten in de vorm van lekkages en regelgevingsarbitrage te voorkomen die zouden kunnen voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van de macroprudentiële beleidsmaatregel die in België zal worden toegepast, heeft de Algemene Raad van het ESRB ook besloten deze maatregel in de lijst van macroprudentiële beleidsmaatregelen op te nemen die krachtens Aanbeveling ESRB/2015/2 voor toepassing van wederkerigheid worden aanbevolen.

                     (7)

                     Derhalve moet Aanbeveling ESRB/2015/2 dienovereenkomstig worden gewijzigd,

               HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

            Wijzigingen

         Aanbeveling ESRB/2015/2 wordt als volgt gewijzigd:

                     1.

                     in afdeling 1 wordt subaanbeveling C(1) vervangen door:

                                 “1.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de door andere betrokken autoriteiten vastgestelde en door het ESRB voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen macroprudentiële beleidsmaatregelen. Aanbevolen wordt wederkerigheid op de volgende in de bijlage nader uiteengezette maatregelen toe te passen:

                                             België:

                                                         —

                                                         een systeemrisicobufferpercentage van 9 % voor alle IRB-blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zin gedekt door niet-zakelijk onroerend goed waarvan de zekerheid in België is gelegen;

                                             Frankrijk:

                                                         —

                                                         een verscherping van de limieten voor grote blootstellingen in artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013, toepasselijk op blootstellingen aan grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast met maatschappelijke zetel in Frankrijk naar 5 procent van het tier 1- kapitaal, toegepast in overeenstemming met artikel 458, lid 2, punt d), ii), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op mondiaal systeemrelevante instellingen (G-SII’s) en andere systeemrelevante instellingen (O-SII’s) op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter.

                                             Litouwen:

                                                         —

                                                         een systeemrisicobufferpercentage van 2 % voor alle blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van in de Republiek Litouwen ingezeten natuurlijke personen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed.

                                             Luxemburg:

                                                         —

                                                         Juridisch bindende lening-/waardelimieten (loan-to-value (LTV) limits) voor nieuwe hypothecaire leningen op in Luxemburg gelegen niet-zakelijk onroerend goed, met verschillende LTV-limieten voor verschillende categorieën kredietnemers:

                                                                     a)

                                                                     een LTV-limiet van 100 % voor eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven;

                                                                     b)

                                                                     een LTV-limiet van 90 % voor andere kopers, d.w.z. niet-eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven. Deze limiet wordt evenredig geïmplementeerd via een portefeuillevrije som. Meer in het bijzonder mogen kredietgevers 15 % van de portefeuille van nieuwe hypotheken die aan deze kredietnemers worden verstrekt, uitgeven met een LTV-tarief van meer dan 90 %, maar minder dan het maximale LTV-tarief van 100 %;

                                                                     c)

                                                                     een LTV-limiet van 80 % voor overige hypotheekleningen (met inbegrip van het segment kopen om te verhuren).

                                             Nederland:

                                                         —

                                                         een minimum gemiddeld risicogewicht dat overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt toegepast op kredietinstellingen waaraan in Nederland vergunning is verleend, volgens de IRB-benadering voor de berekening van de wettelijke kapitaalvereisten met betrekking tot hun portefeuilles van blootstellingen met betrekking tot natuurlijke personen die gedekt zijn door in Nederland gelegen niet-zakelijk onroerend goed. Voor elke afzonderlijke post die binnen het toepassingsgebied van de maatregel valt wordt een risicogewicht van 12 % toegekend aan het gedeelte van de lening dat niet meer bedraagt dan 55 % van de marktwaarde van het onroerend goed dat dient als zekerheid voor de lening, en wordt een risicogewicht van 45 % toegekend aan het resterende deel van de lening. Het minimum gemiddelde risicogewicht van de portefeuille is het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke leningen.

                                             Noorwegen:

                                                         —

                                                         een systeemrisicobufferpercentage van 4,5 % voor blootstellingen in Noorwegen, toegepast overeenkomstig artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU, zoals toegepast op en in Noorwegen op 1 januari 2020 overeenkomstig de voorwaarden van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (*1) (EER-overeenkomst) (hierna de “RKV zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020” genoemd), toegepast op alle kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend;

                                                         —

                                                         een gemiddelde risicogewichtondergrens van 20 % voor blootstellingen aan niet-zakelijk onroerend goed in Noorwegen, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020 overeenkomstig de voorwaarden van de EER-overeenkomst (hierna de “VKV zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020”) op kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend, met gebruikmaking van de op interne-ratingbenadering (IRB-benadering) voor de berekening van de wettelijke kapitaalvereisten;

                                                         —

                                                         een gemiddelde risicogewichtondergrens van 35 % voor blootstellingen aan zakelijk onroerend goed in Noorwegen, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van de VKV zoals van toepassing op en in Noorwegen, op 1 januari 2020, wordt toegepast op kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend, en die de IRB-benadering hanteren voor de berekening van de wettelijke kapitaalvereisten.

                                             Zweden:

                                                         —

                                                         een kredietinstellingsspecifieke ondergrens van 25 procent voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de door onroerende goed gedekte aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen aan in Zweden gevestigde debiteuren in overeenstemming met artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB-benadering hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten.”;

                        (*1)  PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3."

                     2.

                     De bijlage wordt vervangen door de bijlage bij deze aanbeveling.

            Gedaan te Frankfurt am Main, 30 maart 2022.

                  Hoofd van het ESRB-secretariaat,

                  namens de Algemene Raad van het ESRB,

               Francesco MAZZAFERRO

            (1)  OJ L 1, 3.1.1994, p. 3.

            (2)  PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1.

            (3)  PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338.

            (4)  PB C 58 van 24.2.2011, blz. 4

            (5)  Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 15 december 2015 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (PB C 97 van 12.3.2016, blz. 9).

            (6)  Verordening (EU) nr.575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr.648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1

            BIJLAGE
            De bijlage bij Richtsnoer ECB/2015/2 wordt vervangen door:

                     “BIJLAGE

                        België

                           een systeemrisicobufferpercentage van 9 % voor alle IRB-blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed waarvan de zekerheid in België is gelegen;

                     I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Belgische maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU, legt een systeemrisicobufferpercentage van 9 % op IRB-blootstellingen ten aanzien van natuurlijke personen die gedekt worden door niet-zakelijk onroerend goed waarvoor de zekerheden in België zijn gelegen (zowel voor blootstellingen in wanbetaling als niet in wanbetaling).

                           II.   Wederkerigheid

                                 2.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Belgische maatregel door toepassing van deze maatregel op IRB-blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed waarvoor de zekerheden in België zijn gelegen (voor blootstellingen in wanbetaling en niet in wanbetaling). Als alternatief kan de maatregel wederkerig worden toegepast aan de hand van het volgende toepassingsgebied in de COREP-rapportage: IRB-blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van natuurlijke personen die die gedekt zijn door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed (zowel voor blootstellingen in wanbetaling als niet in wanbetaling).

                                 3.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die die het meest equivalente effect heeft als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel, waaronder de vaststelling van toezichtsmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel uiterlijk vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 4.

                                 De maatregel wordt aangevuld met een instellingsspecifieke materialiteitsdrempel om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die ten aanzien van de maatregel wederkerigheid toepassen te sturen Instellingen kunnen van het systeemrisicobuffervereiste worden vrijgesteld zolang hun desbetreffende sectorale blootstellingen niet meer dan 2 miljard EUR bedragen. Daarom is wederkerigheid alleen vereist wanneer de instellingsspecifieke drempel wordt overschreden.

                                 5.

                                 Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 2 miljard EUR een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                        Frankrijk

                           Een verscherping van de limieten voor grote blootstellingen van artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013, toepasselijk op blootstellingen op grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast met maatschappelijke zetel in Frankrijk naar 5 procent van het tier 1-kapitaal, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), ii), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op mondiaal systeemrelevante instellingen (G-SII’s) en andere systeemrelevante instellingen (O-SII’s) op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter.

                     I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Franse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), ii), van Verordening (EU) nr. 575/2013 en opgelegd aan G-SII’s en O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter (niet op gesubconsolideerd niveau), bestaat uit de verscherping van de limieten voor grote blootstellingen naar 5 procent van hun tier 1-kapitaal, toepasselijk op blootstellingen op grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast met maatschappelijke zetel in Frankrijk.

                                 2.

                                 Een niet-financiële vennootschap wordt omschreven als een natuurlijke of rechtspersoon krachtens privaatrecht met maatschappelijke zetel in Frankrijk, en die op haar niveau en op het hoogste consolidatieniveau behoort tot de sector niet-financiële vennootschappen zoals gedefinieerd in Bijlage A, punt 2.45, bij Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad (*1)

                                 3.

                                 De maatregel geldt wordt als volgt toegepast op blootstellingen aan niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk en voor blootstellingen aan groepen van verbonden niet-financiële vennootschappen:

                                             a)

                                             Voor niet-financiële vennootschappen die deel uitmaken van een groep verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk, wordt maatregel toegepast op de som van de netto blootstellingen tegenover de groep en alle verbonden entiteiten in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013;

                                             b)

                                             Voor niet-financiële vennootschappen die deel uitmaken van een groep verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk, wordt de maatregel toegepast op de som van:

                                                         i)

                                                         de blootstellingen op deze niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk;

                                                         ii)

                                                         de blootstellingen op de entiteiten in Frankrijk of in het buitenland waarover de niet-financiële vennootschappen waarnaar in punt i) wordt verwezen rechtstreekse of onrechtstreekse controle hebben in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013, en

                                                         iii)

                                                         de blootstellingen op de in Frankrijk of in het buitenland gelegen entiteiten die economisch afhankelijk zijn van de niet-financiële vennootschappen waarnaar wordt verwezen in punt i) in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

                                                   Niet-financiële vennootschappen zonder maatschappelijke zetel in Frankrijn en die geen dochteronderneming of economisch afhankelijke entiteit zijn van, en die niet rechtstreeks of onrechtstreeks gecontroleerd worden door, een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk, vallen daarom buiten de werkingssfeer van de maatregel.
                                             Overeenkomstig artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 is de maatregel van toepassing nadat rekening werd gehouden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen overeenkomstig de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013.

                                 4.

                                 Een G-SII of een O-SII moet een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk als groot beschouwen indien de oorspronkelijke blootstelling op de niet-financiële vennootschap, of op de groep van verbonden niet-financiële vennootschappen in de zin van punt 3, gelijk is aan of hoger is dan 300 miljoen EUR. De oorspronkelijke blootstellingswaarde wordt berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden met de effecten van de in de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 opgenomen kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen, zoals gerapporteerd conform artikel 9 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie (*2).

                                 5.

                                 Een niet-financiële vennootschap wordt geacht een hoge schuldenlast te hebben bij een hefboomratio van meer dan 100 procent en een financiëlekostendekkingsratio onder drie, als volgt berekend op het hoogste groepsconsolidatieniveau:

                                             (a)

                                             De hefboomratio is de verhouding tussen de totale schuld minus liquide middelen en eigen vermogen, en

                                             (b)

                                             De financiëlekostendekkingsratio is de verhouding tussen enerzijds de toegevoegde waarde plus exploitatiesubsidies minus: i) loonlijst; ii) operationele belastingen en heffingen; iii) andere netto gewone bedrijfskosten exclusief nettorente en soortgelijke lasten, en iv) afschrijvingen en waardeverminderingen, en anderzijds rente en soortgelijke lasten.
                                             De ratio’s worden berekend op basis van de overeenkomstig de toepasselijke standaarden omschreven boekhoudkundige aggregaten, zoals gepresenteerd in de jaarrekening van de niet-financiële vennootschap en in voorkomend geval gecertificeerd door een beëdigde accountant.

                           II.   Wederkerigheid

                                 6.

                                 Aan de betrokken autoriteiten wordt aanbevolen om wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Franse maatregel door deze toe te passen op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau binnen de jurisdictie van hun bancaire prudentiële perimeter.

                                 7.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten in lijn met subaanbeveling C(2) aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die het meest equivalente effect heeft als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel uiterlijk zes maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 8.

                                 De maatregel wordt aangevuld met een gecombineerde materialiteitsdrempel om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die ten aanzien van de maatregel wederkerigheid toepassen te sturen, welke is opgebouwd uit:

                                             (a)

                                             Een drempel van 2 miljard EUR voor de totale oorspronkelijke blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van de bancaire prudentiële perimeter ten opzichte van de Franse sector niet-financiële vennootschappen;

                                             (b)

                                             Een drempel van 300 miljoen EUR toepasselijk op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend met drempelwaarde gelijk aan of hoger dan de onder punt a) bedoelde drempelwaarde voor:

                                                         (i)

                                                         een enkele oorspronkelijke blootstelling op een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk;

                                                         (ii)

                                                         de som van de oorspronkelijke blootstellingen aan een groep van verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk, berekend overeenkomstig lid 3, punt a);

                                                         (iii)

                                                         de som van oorspronkelijke blootstellingen op niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk die deel uitmaken van de groep van verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk, zoals gerapporteerd in de modellen C 28.00 en C 29.00 van bijlage VIII bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014;

                                             (c)

                                             Een drempel van 5 procent van het tier 1-kapitaal van G-SII’s of O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau voor blootstellingen die in punt b) geïdentificeerd worden nadat rekening werd gehouden rekening te houden met de effecten van de in de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 opgenomen kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen.
                                             De drempelwaarden waarnaar wordt verwezen in de punten b) en c) moeten worden toegepast ongeacht of de betrokken entiteit of niet-financiële vennootschap al of geen hoge schuldenlast heeft.
                                             De oorspronkelijke blootstellingswaarde waarnaar wordt verwezen in de punten a) en b) moet worden berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden rekening met de effecten van de in de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 opgenomen kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen, zoals gerapporteerd conform artikel 9 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie.

                                 9.

                                 In lijn met Afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaat G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter vrijstellen indien zij de in punt 8 bedoelde gecombineerde materialiteitsdrempel niet schenden. Bij toepassing van de materialiteitsdrempel zouden de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op de Franse sector niet-financiële vennootschappen moeten monitoren, alsook de blootstellingsconcentratie van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op grote niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk; hen wordt aanbevolen om de Franse maatregel toe te passen op eertijds vrijgestelde G-SII’s en O-SII’, waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter indien de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel wordt geschonden. De betrokken autoriteiten worden eveneens aangemoedigd om de systeemrisico’s in verband met de verhoogde hefboomwerking van grote niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk te signaleren aan andere marktdeelnemers in hun jurisdictie.

                                 10.

                                 Indien er geen G-SII’s of O-SII’s met een vergunning in de betrokken lidstaten op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter bestaan die blootstellingen hebben op de Franse sector niet-financiële vennootschappen boven de in punt 8 genoemde materialiteitsdrempel, kunnen de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaten krachtens afdeling 2.2.1. van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Franse maatregel. In dit geval zouden de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op de Franse sector niet-financiële vennootschappen moeten monitoren, evenals de blootstellingsconcentratie van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op grote niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk; hen wordt aanbevolen om wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Franse maatregel indien een G-SII of een O-SII op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter de in punt 8 genoemde materialiteitsdrempel schendt. De betrokken autoriteiten worden eveneens aangemoedigd om de systeemrisico’s in verband met de verhoogde hefboomwerking van grote niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk te signaleren aan andere marktdeelnemers in hun jurisdictie.

                                 11.

                                 Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de gecombineerde materialiteitsdrempel waarnaar in punt 8 wordt verwezen een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                        Litouwen:

                           Een systeemrisicobufferpercentage van 2 % voor alle blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van in de Republiek Litouwen ingezeten natuurlijke personen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed.

                     I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Litouwse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU, legt een systeemrisicobufferpercentage van 2 % op voor alle blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van natuurlijke personen in Litouwen die zijn gedekt door niet-zakelijk onroerend goed.

                           II.   Wederkerigheid

                                 2.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Litouwse maatregel door deze toe te passen op in Litouwen gevestigde bijkantoren van banken waaraan in eigen land vergunning is verleend en op directe grensoverschrijdende blootstellingen ten aanzien van natuurlijke personen in Litouwen die gedekt zijn door niet-zakelijk onroerend goed. Een aanzienlijk deel van de totale hypotheekposities wordt aangehouden door buitenlandse bijkantoren van in Litouwen werkzame banken. Daarom zou toepassing van wederkerigheid van de maatregel door andere lidstaten bijdragen tot een gelijk speelveld en ervoor zorgen dat alle belangrijke marktdeelnemers rekening houden met het toegenomen risico op niet-zakelijk onroerend goed in Litouwen en hun veerkracht vergroten.

                                 3.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die het meest equivalente effect heeft als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel, waaronder de vaststelling van toezichtsmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel uiterlijk vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 4.

                                 De maatregel wordt aangevuld met een instellingsspecifieke materialiteitsdrempel om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die wederkerigheid toepassen ten aanzien van de maatregel te sturen. Instellingen kunnen van het systeemrisicobuffervereiste worden vrijgesteld indien hun desbetreffende sectorale blootstellingen niet hoger zijn dan 50 miljoen EUR, hetgeen overeenkomt met ongeveer 0,5 % van de desbetreffende blootstellingen van de totale sector kredietinstellingen in Litouwen. Daarom is wederkerigheid alleen vereist wanneer de instellingsspecifieke drempel wordt overschreden.

                                 5.

                                 Rechtvaardiging van een dergelijke drempel:

                                             a.

                                             De potentiële versnippering van de regelgeving moet tot een minimum worden beperkt, aangezien dezelfde materialiteitsdrempel ook van toepassing zal zijn op kredietinstellingen waaraan in Litouwen een vergunning is verleend;

                                             b.

                                             De toepassing van een dergelijke materialiteitsdrempel zou bijdragen tot een gelijk speelveld in die zin dat instellingen met blootstellingen van vergelijkbare omvang onderworpen zijn aan het systeemrisicobuffervereiste;

                                             c.

                                             De drempel is relevant voor de financiële stabiliteit, aangezien de verdere ontwikkeling van het risico met betrekking tot niet-zakelijk onroerend goed voornamelijk zal afhangen van de activiteit op de woningmarkt, die deels afhankelijk is van het bedrag van de nieuwe leningen die worden uitgegeven voor woningaankoop. Daarom moet de maatregel worden toegepast op marktdeelnemers die op deze markt actief zijn, ook al zijn hun portefeuilles hypotheekleningen niet zo groot als die van de grootste kredietverstrekkers.

                                 6.

                                 Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 50 miljoen EUR een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                        Luxemburg

                           Juridisch bindende lening-/waardelimieten (loan-to-value (LTV) limits (LTV-limieten)) voor nieuwe hypothecaire leningen op in Luxemburg gelegen niet-zakelijk onroerend goed, met verschillende LTV-limieten voor verschillende categorieën kredietnemers:

                                 a)

                                       een LTV-limiet van 100 % voor eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven;

                                 b)

                                       een LTV-limiet van 90 % voor andere kopers, d.w.z. niet-eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven. Deze limiet wordt evenredig geïmplementeerd via een portefeuillevrije som. Meer bepaald mogen kredietgevers 15 % van de portefeuille van nieuwe hypotheken die aan deze kredietnemers worden verstrekt uitgeven met een LTV-tarief van meer dan 90 %, maar minder dan het maximale LTV-tarief van 100 %;

                                 c)

                                       een LTV-limiet van 80 % voor overige hypotheekleningen (met inbegrip van het segment kopen om te verhuren).

                           I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Luxemburgse autoriteiten hebben juridisch bindende LTV-limieten geactiveerd voor nieuwe hypothecaire leningen voor in Luxemburg gelegen onroerend goed. Naar aanleiding van de aanbeveling van het Comité du Risque systémique (Comité voor systeemrisico’s) (*3)heeft de Commission de Surveillance du Secteur Financier (Commissie voor toezicht op de financiële sector) (*4), optredend in overleg met de Banque centrale du Luxembourg, LTV-limieten geactiveerd die voor drie categorieën kredietnemers verschillen. De LTV-limieten voor elk van de drie categorieën zijn als volgt:

                                             (a)

                                             Een LTV-limiet van 100 % voor eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven;

                                             (b)

                                             Een LTV-limiet van 90 % voor andere kopers, d.w.z. niet-eerste kopers die hun hoofdverblijfplaats verwerven. Deze limiet wordt evenredig geïmplementeerd via een portefeuillevrije som. Meer bepaald mogen kredietgevers 15 % van de portefeuille van nieuwe hypotheken die aan deze kredietnemers worden verstrekt uitgeven met een LTV-ratio van meer dan 90 %, maar minder dan de maximale LTV-ratio van 100 %;

                                             (c)

                                             Een LTV-limiet van 80 % voor overige hypotheekleningen (met inbegrip van het segment kopen om te verhuren).

                                 2.

                                 De LTV-ratio is de verhouding tussen de som van alle leningen of tranches van leningen die door de kredietnemer met niet-zakelijk onroerend goed worden gedekt op het moment dat de lening wordt verstrekt, en de waarde van het onroerend goed op hetzelfde tijdstip.

                                 3.

                                 De LTV-limieten zijn onafhankelijk van het type eigendom van toepassing (bv. volledige eigendom, vruchtgebruik, ongebonden eigendom).

                                 4.

                                 De maatregel wordt toegepast op particuliere kredietnemers die een hypothecaire lening aangaan voor de aankoop van niet-zakelijk onroerend goed in Luxemburg voor niet-commerciële doeleinden. De maatregel is ook van toepassing indien de kredietnemer voor deze transactie gebruik maakt van een juridische structuur zoals een vastgoedbeleggingsmaatschappij, en in het geval van gezamenlijke aanvragen. “Niet-zakelijk onroerend goed” omvat bouwterreinen, ongeacht of de bouwwerkzaamheden onmiddellijk na de aankoop plaatsvinden of jaren daarna. De maatregel is ook van toepassing indien een lening wordt verstrekt aan een kredietnemer voor de aankoop van een onroerend goed met een erfpachtovereenkomst. Het onroerend goed kan bestemd zijn voor gebruik door de eigenaar of aankoop om te verhuren.

                           II.   Wederkerigheid

                                 5.

                                 Lidstaten waarvan kredietinstellingen, verzekeringsinstellingen en beroepsbeoefenaren die leningen verstrekken (hypotheekverstrekkers) belangrijke Luxemburgse kredietblootstellingen hebben via rechtstreeks grensoverschrijdend krediet, wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de Luxemburgse maatregel in hun jurisdictie. Indien dezelfde maatregel niet in hun jurisdictie beschikbaar is voor alle relevante grensoverschrijdende blootstellingen, moeten de betrokken autoriteiten de beschikbare maatregelen toepassen die het meest equivalente effect hebben als de geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregel.

                                 6.

                                 Lidstaten moeten het ESRB ervan in kennis stellen dat zij de Luxemburgse maatregel hebben toegepast of de-minimisvrijstellingen hebben gebruikt overeenkomstig Aanbeveling D van Aanbeveling ESRB/2015/2. De kennisgeving moet uiterlijk één maand na de vaststelling van de wederkerige maatregel worden gedaan aan de hand van het desbetreffende sjabloon dat op de ESRB-website is gepubliceerd. Het ESRB maakt de kennisgevingen op de ESRB-website bekend en communiceert de nationale wederkerigheidsbesluiten aan het publiek. Deze bekendmaking omvat alle uitzonderingen die door de wederkerigheid toepassende lidstaten worden gemaakt en hun toezegging om lekkages te monitoren en zo nodig op te treden.

                                 7.

                                 De lidstaten wordt aanbevolen binnen drie maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie wederkerigheid toe te passen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 8.

                                 Deze maatregel wordt aangevuld met twee materialiteitsdrempels om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die ten aanzien van de maatregel wederkerigheid toepassen te sturen: een landspecifieke materialiteitsdrempel en een instellingsspecifieke materialiteitsdrempel. De landspecifieke materialiteitsdrempel voor de totale grensoverschrijdende hypothecaire kredietverstrekking aan Luxemburg bedraagt 350 miljoen EUR, hetgeen overeenkomt met ongeveer 1 % van de totale binnenlandse markt voor woninghypotheken in december 2020. De instellingsspecifieke materialiteitsdrempel voor de totale grensoverschrijdende hypotheekverstrekking aan Luxemburg bedraagt 35 miljoen EUR, hetgeen overeenkomt met ongeveer 0,1 % van de totale binnenlandse markt voor woninghypotheken in Luxemburg in december 2020. Wederkerigheid wordt alleen gevraagd indien zowel de landspecifieke als de instellingsspecifieke drempel worden overschreden.

                        Nederland:

                           Een minimum gemiddeld risicogewicht op dat wordt toegepast door kredietinstellingen die de IRB-benadering hanteren met betrekking tot hun portefeuilles van blootstellingen ten aanzien van natuurlijke personen die gedekt zijn door in Nederland gelegen niet-zakelijk onroerend goed. Voor elke afzonderlijke post die binnen het toepassingsgebied van de maatregel valt wordt een risicogewicht van 12 % toegekend aan het gedeelte van de lening dat niet meer bedraagt dan 55 % van de marktwaarde van het onroerend goed dat dient als zekerheid voor de lening, en wordt een risicogewicht van 45 % toegekend aan het resterende deel van de lening. Het minimum gemiddeld risicogewicht van de portefeuille is het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke leningen.

                     I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Nederlandse maatregel die wordt toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 legt een minimum gemiddeld risicogewicht op voor de portefeuille blootstellingen van IRB-kredietinstellingen ten aanzien van natuurlijke personen die gedekt zijn door hypotheken op in Nederland gelegen niet-zakelijk onroerend goed. Leningen met Nationale Hypotheek Garantie zijn van de maatregel vrijgesteld.

                                 2.

                                 Het minimum gemiddelde risicogewicht wordt als volgt berekend:

                                             (a)

                                             Voor elke afzonderlijke blootstellingspost die binnen het toepassingsgebied van de maatregel valt wordt een risicogewicht van 12 % toegekend aan het gedeelte van de lening dat niet meer bedraagt dan 55 % van de marktwaarde van het onroerend goed dat dient als zekerheid voor de lening, en wordt een risicogewicht van 45 % toegekend aan het resterende deel van de lening. De bij deze berekening te hanteren LTV-ratio dient te worden vastgesteld in overeenstemming met de toepasselijke bepalingen van Verordening (EU) nr. 575/2013.

                                             (b)

                                             Het minimum gemiddelde risicogewicht van de portefeuille is het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke leningen, berekend zoals hierboven uiteengezet. Individuele leningen die van de maatregel zijn vrijgesteld, worden bij de berekening van het minimum gemiddelde risicogewicht buiten beschouwing gelaten.

                                 3.

                                 Deze maatregel komt niet in de plaats van de bestaande kapitaalvereisten die zijn vastgelegd in en voortvloeien uit Verordening (EU) nr. 575/2013. Banken waarop de maatregel van toepassing is moeten het gemiddelde risicogewicht berekenen van het deel van de hypotheekportefeuille dat binnen het toepassingsgebied van deze maatregel valt op basis van zowel de normale toepasselijke bepalingen van Verordening (EU) nr. 575/2013 als de in de maatregel beschreven methode. Bij de berekening van hun kapitaalvereisten moeten zij vervolgens het hoogste van de twee gemiddelde risicogewichten toepassen.

                           II.   Wederkerigheid

                                 4.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de Nederlandse maatregel door deze toe te passen op kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend en die de IRB hanteren, die blootstellingen hebben ten aanzien van natuurlijke personen die gedekt zijn door in Nederland gelegen niet-zakelijk onroerend goed, aangezien hun banksector via hun b bijkantoren rechtstreeks of onrechtstreeks blootgesteld kan zijn of worden aan het systeemrisico op de Nederlandse woningmarkt.

                                 5.

                                 Overeenkomstig subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen binnen de in subaanbeveling C(3) bedoelde uiterste termijn dezelfde maatregel ten uitvoer te leggen als de maatregel die de activerende autoriteit in Nederland ten uitvoer heeft gelegd.

                                 6.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die het meest equivalente effect heeft als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel, waaronder de vaststelling van toezichtmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel uiterlijk vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 7.

                                 De maatregel wordt aangevuld met een instellingsspecifieke materialiteitsdrempel om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die wederkerigheid toepassen ten aanzien van de maatregel te sturen. Instellingen kunnen worden vrijgesteld van het minimum gemiddelde risicogewicht voor de portefeuille van blootstellingen van IRB-kredietinstellingen ten aanzien van natuurlijke personen die gedekt zijn door hypotheken op in Nederland gelegen niet-zakelijk onroerend goed indien deze waarde niet meer dan 5 miljard EUR bedraagt. Leningen zonder Nationale Hypotheek Garantie worden niet meegerekend voor de materialiteitsdrempel.

                                 8.

                                 In lijn met afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 5 miljard EUR een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                        Noorwegen:

                                 —

                                       een systeemrisicobufferpercentage van 4,5 % voor blootstellingen in Noorwegen, toegepast overeenkomstig artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU, zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020 overeenkomstig de voorwaarden van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER-overeenkomst) (hierna de “RKV zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020” genoemd), op alle kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend;

                                 —

                                       een minimumrisicogewicht van 20 % voor blootstellingen op niet-zakelijk onroerend goed in Noorwegen, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals toegepast op en in Noorwegen op 1 januari 2020 overeenkomstig de voorwaarden van de EER-overeenkomst (hierna de “VKV zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020”), op kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend en die de IRB-benadering hanteren voor de berekening van de wettelijke kapitaalvereisten;

                                 —

                                       een gemiddelde risicogewichtondergrens van 35 % voor blootstellingen in zakelijk onroerend goed in Noorwegen, die overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van de VKV, zoals van toepassing op en in Noorwegen, op 1 januari 2020 wordt toegepast op kredietinstellingen waaraan in Noorwegen vergunning is verleend, met gebruikmaking van de interne-ratingbenadering (IRB-benadering) voor de berekening van de wettelijke kapitaalvereisten;

                           I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 Sinds 31 december 2020 heeft het Finansdepartementet (het Noorse Ministerie van Financiën) drie maatregelen geïntroduceerd, namelijk: i) een systeemrisicobuffervereiste voor bloostellingen in Noorwegen krachtens artikel 133 van de RKV, zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020; ii) een gemiddelde ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op niet-zakelijk onroerend goed in Noorwegen krachtens artikel 458, lid 2, punt d), vi), van de VKV, zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020, en iii) een gemiddelde ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op zakelijk onroerend goed in Noorwegen krachtens artikel 458, lid 2, punt vi), van de VKV zoals van toepassing op en in Noorwegen op 1 januari 2020.

                                 2.

                                 Het systeemrisicobufferpercentage wordt vastgesteld op 4,5 % en is van toepassing op de binnenlandse blootstellingen van alle kredietinstellingen waaraan in Noorwegen een vergunning is verleend. Voor kredietinstellingen die de geavanceerde IRB-benadering niet hanteren wordt evenwel het op alle blootstellingen toepasselijke systeemrisicobufferpercentage tot en met 31 december 2022 vastgesteld op 3 %. Daarna wordt het op binnenlandse blootstellingen toepasselijke systeemrisicobufferpercentage vastgesteld op 4,5 %.

                                 3.

                                 De ondergrens voor het risicogewicht van niet-zakelijk onroerend goed is een gemiddelde instellingsspecifieke ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op niet-zakelijk onroerend goed in Noorwegen en van toepassing op kredietinstellingen die de IRB-benadering hanteren. De ondergrens voor het risicogewicht van onroerend goed betreft het naar blootstelling gewogen gemiddelde risicogewicht in de portefeuille niet-zakelijk onroerend goed. Noorse blootstellingen op niet-zakelijk onroerend goed moeten worden opgevat als blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die gedekt zijn door onroerend goed in Noorwegen.

                                 4.

                                 De ondergrens voor het risicogewicht van zakelijk onroerend goed is een instellingsspecifieke ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op zakelijk onroerend goed in Noorwegen en van toepassing op kredietinstellingen die de IRB-benadering hanteren. De ondergrens voor het risicogewicht van onroerend goed betreft het naar blootstelling gewogen gemiddelde risicogewicht in de commerciële vastgoedportefeuille. Noorse blootstellingen op zakelijk onroerend goed moeten worden opgevat als blootstellingen

                           II.   Wederkerigheid

                                 5.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Noorse maatregelen voor in Noorwegen gesitueerde blootstellingen overeenkomstig artikel 134, lid 1, van Richtlijn 2013/36/EU respectievelijk artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op het systeemrisicobufferpercentage binnen 18 maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling, zoals gewijzigd bij Aanbeveling ESRB/2021/3 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (*5), in het Publicatieblad van de Europese Unie, tenzij in het onderstaande punt 7 anders is bepaald. Ten aanzien van de gemiddelde ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op niet-zakelijk en zakelijk onroerend goed in Noorwegen moet wederkerigheid worden toegepast binnen de standaardovergangsperiode van drie maanden waarin Aanbeveling ESRB/2015/2 voorziet.

                                 6.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten in lijn met subaanbeveling C(2) aanbevolen om na raadpleging van het ESRB in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregelen toe te passen het meest equivalente effect hebben als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregelen. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen binnen 12 maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie equivalente maatregelen vast te stellen voor het toepassen van wederkerigheid van de gemiddelde ondergrenzen voor het risicogewicht van voor blootstellingen op niet-zakelijk en zakelijk onroerend goed, en binnen 18 maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie voor de toepassing van wederkerigheid van het systeemrisicobufferpercentage, tenzij in het onderstaande punt 7 anders is bepaald voor de systeemrisicobuffer.

                                 7.

                                 Totdat Richtlijn (EU) 2019/878 van toepassing wordt op en in Noorwegen overeenkomstig de bepalingen van de EER-overeenkomst, mogen de betrokken autoriteiten ten aanzien van de Noorse systeemrisicobuffermaatregel wederkerigheid toepassen op een wijze en op een niveau waarbij rekening wordt gehouden met eventuele overlappingen of verschillen in de in hun lidstaat en in Noorwegen toepasselijke kapitaalvereisten, mits zij zich houden aan de volgende beginselen:

                                             a)

                                             dekking van het risico: de betrokken autoriteiten moeten ervoor zorgen dat het systeemrisico dat de Noorse maatregel beoogt te beperken, op passende wijze wordt aangepakt;

                                             b)

                                             vermijden van regelgevingsarbitrage en zorgen voor een gelijk speelveld: de betrokken autoriteiten moeten de mogelijkheid van lekkages en regelgevingsarbitrage tot een minimum beperken en eventuele mazen in de regelgeving zo nodig onmiddellijk dichten; De betrokken autoriteiten moeten zorgen voor een gelijk speelveld tussen kredietinstellingen
                                             Dit lid is niet van toepassing op de gemiddelde ondergrens voor het risicogewicht van blootstellingen op niet-zakelijk en zakelijk onroerend goed.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 8.

                                 De maatregelen worden aangevuld met instellingsspecifieke materialiteitsdrempels op basis van in Noorwegen gesitueerde blootstellingen om de, en wel als volgt:

                                             a)

                                             voor het systeemrisicobufferpercentage wordt de materialiteitsdrempel vastgesteld op een risicogewogen post van 32 miljard NOK, hetgeen overeenkomt met ongeveer 1 % van het bedrag aan totale risicogewogen posten van kredietinstellingen in Noorwegen;

                                             b)

                                             voor de ondergrens voor het risicogewicht van niet-zakelijk onroerend goed wordt de materialiteitsdrempel vastgesteld op een bruto kredietverlening van 32.3 miljard NOK, hetgeen overeenkomt met ongeveer 1 % van de bruto door zekerheden gedekte niet-zakelijkonroerendgoedleningen aan Noorse klanten;

                                             c)

                                             voor de ondergrens van het risicogewicht van niet-zakelijk onroerend goed wordt de materialiteitsdrempel vastgesteld op een bruto kredietverlening van 7.6 miljard NOK, hetgeen overeenkomt met ongeveer 1 % van de bruto door zekerheden gedekte zakelijkonroerendgoedleningen aan Noorse klanten;

                                 9.

                                 Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaat vrijstelling verlenen aan individuele kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend en die niet-materiële blootstellingen hebben in Noorwegen. Blootstellingen worden als niet-materieel beschouwd indien zij onder de in punt 8 hierboven vastgestelde instellingsspecifieke materialiteitsdrempels liggen. Bij de toepassing van de materialiteitsdrempels moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van blootstellingen monitoren en hen wordt aanbevolen om de Noorse maatregel toe te passen op de eertijds vrijgestelde afzonderlijke kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend indien de materialiteitsdrempel van 8 miljoen EUR wordt overschreden.

                                 10.

                                 In lijn met afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 zijn de materialiteitsdrempels waarnaar wordt verwezen in punt 8 aanbevolen maximumdrempelniveaus. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                                 11.

                                 Indien er in de lidstaten geen kredietinstellingen zijn in waaraan in de lidstaten een vergunning is verleend met materiële blootstellingen in Noorwegen, kunnen de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaten krachtens afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid ten aanzien van de Noorse maatregelen toe te passen. In dat geval moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en hen wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Noorse maatregelen indien een kredietinstelling waaraan in eigen land een vergunning is verleend de respectieve materialiteitsdrempels overschrijdt.

                        Zweden

                           Een kredietinstellingsspecifieke ondergrens van 25 % procent voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de portefeuille van blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van in Zweden gevestigde debiteuren die gedekt zijn door onroerend goed overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt), vi) van Verordening (EU) nr. 575/2013 op kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB-benadering hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten.

                     I.   Beschrijving van de maatregel

                                 1.

                                 De Zweedse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, punt d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 en opgelegd aan kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB-benadering hanteren, bestaat uit een kredietinstellingsspecifieke 25 procent-ondergrens voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de portefeuille van door onroerende goed gedekte blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van in Zweden gevestigde debiteuren.

                                 2.

                                 Het naar blootstelling gewogen gemiddelde is het gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke blootstellingen dat werd berekend overeenkomstig artikel 154 van Verordening (EU) nr. 575/2013, gewogen naar de betrokken blootstellingswaarde.

                           II.   Wederkerigheid

                                 3.

                                 Overeenkomstig artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaten aanbevolen om binnen de in subaanbeveling C(3) genoemde termijn de Zweedse maatregel op basis van wederkerigheid toe te passen op de in Zweden gevestigde bijkantoren van kredietinstellingen waaraan in eigen land vergunning is verleend en die de IRB-benadering hanteren.

                                 4.

                                 De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid ten aanzien van de Zweedse maatregel toe te passen door deze toe te passen op de kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend en de IRB-benadering hanteren, welke kredietinstellingen directe door onroerend goed gedekte blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen op in Zweden gevestigde debiteuren hebben. In lijn met subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen dezelfde maatregel toe te passen als de maatregel die door de activerende autoriteit binnen de in subaanbeveling C(3) genoemde termijn in Zweden ten uitvoer is gelegd.

                                 5.

                                 Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun jurisdictie niet beschikbaar is, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die het meest equivalente effect heeft als de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel uiterlijk vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                           III.   Materialiteitsdrempel

                                 6.

                                 De maatregel wordt aangevuld met een instellingsspecifieke materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK om de mogelijke toepassing van het de-minimisbeginsel door de betrokken autoriteiten die ten aanzien van de maatregel wederkerigheid toepassen te sturen.

                                 7.

                                 Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de desbetreffende lidstaat een vrijstelling verlenen aan afzonderlijke kredietinstellingen die de IRB-benadering hanteren en waaraan in eigen land een vergunning is verleend, die door onroerend goed gedekte niet-materiële blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben ten aanzien van in Zweden gevestigde debiteuren en onder de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK blijven. Bij de toepassing van de materialiteitsdrempel moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van blootstellingen monitoren en hen wordt aanbevolen om de Zweedse maatregel toe te passen op de eertijds vrijgestelde afzonderlijke kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend indien de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK wordt overschreden.

                                 8.

                                 Indien er geen kredietinstellingen zijn waaraan in de betrokken lidstaten een vergunning is verleend met in Zweden gevestigde bijkantoren of die directe blootstellingen hebben met betrekking tot particulieren en kleine partijen ten aanzien van in Zweden gevestigde debiteuren die zijn gedekt door in Zweden gelegen onroerend goed en die de IRB-benadering hanteren, en blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben van 5 miljard SEK of meer ten aanzien van in Zweden gevestigde debiteuren die worden gedekt door onroerend goed, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Zweedse maatregel. In dat geval moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en wordt en wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Zweedse maatregel wanneer een kredietinstelling die de IRB-benadering hanteert de drempel van 5 miljard SEK overschrijdt.

                                 9.

                                 In lijn met afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een lagere drempel voor hun jurisdicties toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

               .

               (*1)  Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie (PB L 174 van 26.6.2013, blz. 1).

               (*2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie van 16 april 2014 tot vaststelling van technische uitvoeringsnormen voor wat betreft de rapportage aan de toezichthoudende autoriteit door instellingen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 191 van 28.6.2014, blz. 1).

               (*3)  Recommandation du comité du risque systémique du 9 novembre 2020 relative aux crédits portant sur des biens immobiliers à usage résidentiel situés sur le territoire du Luxembourg (CRS/2020/005).

               (*4)  Règlement CSSF N.20-08 du 3 décembre 2020 fixant des conditions pour l’octroi de crédits relatifs à des biens immobiliers à usage résidentiel situés sur le territoire du Luxembourg.

               (*5)  Aanbeveling ESRB/2021/3 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 30 april 2021 tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (PB C 222 van 11.6.2021, blz. 1).”


title: Aanbeveling van de Commissie van 20 mei 2022 betreffende de monitoring van de aanwezigheid van anorganisch arseen in diervoeders 2022/C 206/01

text:
               23.5.2022

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 206/1

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
      van 20 mei 2022
      betreffende de monitoring van de aanwezigheid van anorganisch arseen in diervoeders
      (2022/C 206/01)
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  De anorganische en organische vormen van arseen verschillen aanzienlijk qua toxiciteit, waarbij het toxische potentieel van organische arseenverbindingen zeer laag is. Bijgevolg is voor mogelijk ongunstige gevolgen van arseen voor de gezondheid van dier (en mens) het aandeel anorganisch arseen in een bepaald diervoeder (of levensmiddel) bepalend. In voedermiddelen zoals vis, andere waterdieren en daarvan afgeleide producten alsmede algen en daarvan afgeleide producten is arseen overwegend in de organische vorm aanwezig. De gegevens waarmee uitsluitend over het totale gehalte aan arseen in dergelijke voedermiddelen wordt gerapporteerd, zijn moeilijk te interpreteren wat het potentieel om schadelijke effecten te veroorzaken betreft.

                  (2)

                  Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) stelt de maximumgehalten aan arseen vast voor een breed scala aan producten die bedoeld zijn voor het voederen van dieren. De maximumgehalten betreffen het totale gehalte aan arseen, aangezien er op het moment van de vaststelling van de maximumgehalten voor arseen in diervoeders geen routinemethode beschikbaar was voor de afzonderlijke analyse van anorganisch arseen en alleen het totale gehalte aan arseen op routinebasis kon worden geanalyseerd.

                  (3)

                  Het referentielaboratorium van de Europese Unie voor metalen en stikstofverbindingen heeft bevestigd dat er routineanalysemethoden beschikbaar zijn voor de analyse van anorganisch arseen in diervoeders van mariene, dierlijke en plantaardige oorsprong, maar niet in mineraaldiervoedermatrices. In minerale diervoeders zal het arseen echter in anorganische vorm aanwezig zijn, en daarom vormt de bepaling van het totale gehalte aan arseen in dergelijke voedermatrices een goede schatting van het gehalte aan anorganisch arseen.

                  (4)

                  In de databank van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) zijn slechts beperkte gegevens over de aanwezigheid van anorganisch arseen in diervoeders beschikbaar.

                  (5)

                  Het is derhalve passend de aanwezigheid van anorganisch arseen in diervoeders in de hele Unie te monitoren alvorens te overwegen maximumgehalten aan anorganisch arseen in bepaalde diervoeders of enige andere risicobeheersingsmaatregel vast te stellen om een hoog niveau van bescherming van de dierlijke en menselijke gezondheid te garanderen,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

                  1.

                  De lidstaten zouden de aanwezigheid van anorganisch arseen in diervoeders moeten monitoren, bij welke monitoring de exploitanten van diervoederbedrijven actief betrokken zouden moeten zijn. Er wordt aanbevolen om het totale gehalte aan arseen in dezelfde monsters te bepalen met het oog op de bepaling van de verhouding tussen de aanwezigheid van anorganisch arseen en totaal arseen.

                  2.

                  Met name zouden monsters van de volgende voedermiddelen en mengvoeders moeten worden genomen:

                              a)

                              gemalen grasmeel, luzernemeel en klavermeel;

                              b)

                              gedroogde (suiker)bietenpulp en (gemelasseerde) gedroogde (suiker)bietenpulp;

                              c)

                              palmpitschilfers;

                              d)

                              vis, andere waterdieren en daarvan afgeleide producten;

                              e)

                              gemalen gedroogd zeewier en voedermiddelen op basis van zeewier;

                              f)

                              mengvoeders die vis, andere waterdieren en daarvan afgeleide producten en/of gemalen gedroogd zeewier en voedermiddelen op basis van zeewier bevatten.

                  3.

                  Om ervoor te zorgen dat de monsters representatief zijn voor de bemonsterde partij, zouden de lidstaten de in Verordening (EG) nr. 152/2009 van de Commissie (2) vastgelegde bemonsteringsprocedure moeten volgen.

                  4.

                  De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat de EFSA de analyseresultaten regelmatig en uiterlijk op 30 juni 2023 ontvangt, in het door de EFSA gevraagde formaat voor de indiening van gegevens en in overeenstemming met de richtsnoeren van de EFSA betreffende de standaardmonsterbeschrijving (Standard Sample Description — SSD2) voor levensmiddelen en diervoeders (3) en de aanvullende specifieke rapportagevereisten van de EFSA.

         Gedaan te Brussel, 20 mei 2022.

               Voor de Commissie

            Stella KYRIAKIDES

               Lid van de Commissie

         (1)  Richtlĳn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoeding (PB L 140 van 30.5.2002, blz. 10).

         (2)  Verordening (EG) nr. 152/2009 van de Commissie van 27 januari 2009 tot vaststelling van de bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders (PB L 54 van 26.2.2009, blz. 1).

         (3)  https://www.efsa.europa.eu/nl/call/call-continuous-collection-chemical-contaminants-occurrence-data-0


title: Aanbeveling (EU) 2021/946 van de Commissie van 3 juni 2021 betreffende een gemeenschappelijke EU-toolbox voor een gecoördineerde aanpak ten behoeve van een Europees kader voor digitale identiteit

text:
               14.6.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 210/51

      AANBEVELING (EU) 2021/946 VAN DE COMMISSIE
      van 3 juni 2021
      betreffende een gemeenschappelijke EU-toolbox voor een gecoördineerde aanpak ten behoeve van een Europees kader voor digitale identiteit
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Door de COVID-19-pandemie zijn de rol en het belang van digitalisering in onze samenleving en economie in amper één jaar tijd ingrijpend en in snel tempo veranderd De toegenomen digitalisering van diensten heeft geleid tot een aanzienlijk grotere vraag van gebruikers en bedrijven naar middelen om online voor identificatie en authenticatie te zorgen en om informatie over identiteit, attributen of kwalificaties op een veilige manier en met een hoog niveau van gegevensbescherming digitaal uit te wisselen.

                  (2)

                  Het doel van Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad (1) (hierna de “eIDAS-verordening” genoemd) is de grensoverschrijdende erkenning van door de lidstaten voorziene elektronische identificatie (“e-ID’s”) voor toegang tot openbare diensten mogelijk te maken en een Uniemarkt voor grensoverschrijdend erkende vertrouwensdiensten tot stand te brengen met dezelfde juridische status als traditionele, gelijkwaardige processen die op papier zijn gebaseerd.

                  (3)

                  In zijn conclusies van 1-2 oktober 2020 heeft de Europese Raad de Commissie verzocht een voorstel in te dienen voor de ontwikkeling van een EU-breed kader voor beveiligde openbare elektronische identificatie, dat ook interoperabele digitale handtekeningen omvat. Dit moet mensen controle geven over hun online-identiteit en -gegevens, en toegang mogelijk maken tot openbare, particuliere en grensoverschrijdende digitale diensten.

                  (4)

                  In de mededeling van de Commissie “Digitaal kompas 2030: de Europese aanpak voor het digitale decennium” (2) is de doelstelling opgenomen dat de Unie en haar burgers tegen 2030 moeten kunnen profiteren van een brede uitrol van een betrouwbare, door de gebruiker gecontroleerde identiteit, zodat elke gebruiker zelf zijn online interactie en aanwezigheid kan beheren.

                  (5)

                  De Commissie heeft een voorstel tot wijziging van de eIDAS-verordening goedgekeurd (3). Dat voorstel behelst een Europees kader voor digitale identiteit om gebruikers zelfbepaalde persoonlijke digitale portemonnees te bieden die een veilige en gemakkelijke toegang tot verschillende openbare en particuliere diensten mogelijk maken, met volledige controle door de gebruikers. Daarnaast creëert het een nieuwe gekwalificeerde vertrouwensdienst voor de attestering van attributen met betrekking tot identiteitsgerelateerde informatie, zoals adressen, leeftijd, gender, burgerlijke staat, gezinssamenstelling, nationaliteit, onderwijs- en beroepskwalificaties en -titels, licenties, andere vergunningen en betalingsgegevens, die grensoverschrijdend kunnen worden aangeboden, gedeeld en uitgewisseld, met volledige beveiliging en gegevensbescherming en met rechtsgevolgen over de grenzen heen.

                  (6)

                  Aangezien de digitalisering steeds sneller plaatsvindt, hebben de lidstaten al nationale elektronische-identiteitssystemen ingevoerd of zijn zij die aan het ontwikkelen, met inbegrip van digitale portemonnees en nationale vertrouwenskaders voor de integratie van attributen en credentialen. Andere oplossingen worden momenteel voorbereid of al ingezet door exploitanten uit de particuliere sector.

                  (7)

                  De ontwikkeling van uiteenlopende nationale oplossingen leidt tot versnippering en ontneemt mensen en bedrijven de voordelen van de eengemaakte markt, aangezien zij geen veilige, gemakkelijke en eenvormige identificatiesystemen in de hele Unie kunnen gebruiken om toegang te krijgen tot openbare en particuliere diensten.

                  (8)

                  Om het concurrentievermogen van Europese bedrijven te ondersteunen, moeten aanbieders van onlinediensten kunnen vertrouwen op digitale-identiteitsoplossingen die worden erkend in de hele Unie, ongeacht de lidstaat waaruit deze afkomstig zijn, zodat zij kunnen profiteren van een geharmoniseerde Europese benadering inzake vertrouwen, veiligheid en interoperabiliteit. Zowel gebruikers als aanbieders van diensten moeten in de hele Unie kunnen profiteren van elektronische attesteringen van attributen met dezelfde juridische waarde.

                  (9)

                  Teneinde versnippering en belemmeringen als gevolg van uiteenlopende normen te voorkomen en te zorgen voor een gecoördineerd proces dat de uitvoering van het toekomstige Europese kader voor digitale identiteit niet in gevaar brengt, moet er een proces worden ingevoerd voor nauwe en gestructureerde samenwerking tussen de Commissie, de lidstaten en de particuliere sector.

                  (10)

                  Om deze doelstelling sneller te bereiken, moeten de lidstaten nauwer samenwerken en een toolbox inzake een Europees kader voor digitale identiteit vaststellen. De toolbox moet leiden tot een technisch architectuur- en referentiekader en tot een reeks gemeenschappelijke normen en technische referenties, alsmede tot beste praktijken en richtsnoeren als basis voor de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit. Om te zorgen voor een geharmoniseerde aanpak van elektronische identiteit die aansluit op de verwachtingen van burgers en bedrijven, met inbegrip van personen met een handicap, moet de samenwerking onmiddellijk en tegelijkertijd met het wetgevingsproces beginnen, waarbij dat proces en de resultaten ervan volledig in acht moeten worden genomen.

                  (11)

                  Deze aanbeveling voorziet in een gestructureerd proces van samenwerking tussen de lidstaten, de Commissie en, in voorkomend geval, exploitanten uit de particuliere sector om de toolbox te ontwikkelen.

                  (12)

                  De toolbox moet vier horizontale dimensies bestrijken, namelijk het aanbieden en uitwisselen van identificerende attributen, de functionaliteit en beveiliging van de Europese portemonnees voor digitale identiteit alsmede het gebruik van de Europese portemonnee voor digitale identiteit, met inbegrip van identiteitsmatching, en governance. De toolbox moet voldoen aan de vereisten van het voorstel inzake een Europees kader voor digitale identiteit en moet zo nodig worden bijgewerkt op basis van het resultaat van het wetgevingsproces.

                  (13)

                  Samenwerking tussen de lidstaten is noodzakelijk voor de uitwisseling van beste praktijken en de ontwikkeling van richtsnoeren op gebieden waar harmonisatie niet vereist is, maar onderlinge afstemming van de praktijken de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit door de lidstaten zou ondersteunen.

                  (14)

                  De eIDAS-deskundigengroep zal ermee belast worden te fungeren als belangrijkste gesprekspartner voor de uitvoering van deze aanbeveling.

                  (15)

                  Op andere gebieden zijn reeds catalogi van attributen en regelingen voor de attestering van attributen opgesteld, zoals het technische systeem betreffende het eenmaligheidsbeginsel in het kader van de verordening tot oprichting van één digitale toegangspoort of andere initiatieven voor de uitwisseling van gegevens op Europees niveau. Er moet worden overwogen aan te sluiten op die werkzaamheden of deze te hergebruiken om interoperabiliteit te waarborgen, mede gelet op de beginselen van het Europese interoperabiliteitskader.

                  (16)

                  Bestaande internationale en Europese normen en technische specificaties moeten voor zover passend worden hergebruikt, en er moeten referentieproefprojecten en testtoepassingen van het kader inzake Europese digitale portemonnees en aanverwante componenten worden uitgevoerd om de toepassing, invoering en interoperabiliteit te vergemakkelijken,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      1.   DOELSTELLINGEN EN DEFINITIES

                  1)

                  Aanbevolen wordt dat de lidstaten een toolbox ontwikkelen ter ondersteuning van de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit, in nauwe samenwerking met de Commissie en, in voorkomend geval, andere betrokken partijen uit de publieke en private sector. In het bijzonder wordt de lidstaten aanbevolen nauw samen te werken op basis van een voorstel van de Commissie om de volgende elementen als onderdeel van de toolbox vast te stellen:

                              a)

                              een technisch architectuur- en referentiekader dat de werking van het Europees kader voor digitale identiteit definieert overeenkomstig de eIDAS-verordening, rekening houdend met het voorstel van de Commissie voor een Europees kader voor digitale identiteit;

                              b)

                              gemeenschappelijke normen en technische specificaties overeenkomstig punt 3, onder 2);

                              c)

                              gemeenschappelijke richtsnoeren en beste praktijken op gebieden waar de onderlinge afstemming van praktijken de soepele werking van het Europees kader voor digitale identiteit zal ondersteunen overeenkomstig punt 3, onder 3), van deze aanbeveling.

                  2)

                  Voor de toepassing van deze aanbeveling gelden de definities in het voorstel van de Commissie voor een Europees kader voor digitale identiteit.

            2.   PROCEDURE VOOR DE ONTWIKKELING VAN EEN TOOLBOX

                  1)

                  Er wordt aanbevolen dat de lidstaten deze aanbeveling uitvoeren via de eIDAS-deskundigengroep. Het algemene reglement van orde van die deskundigengroep is van toepassing.

                  2)

                  Normalisatie-instellingen, relevante belanghebbenden uit de particuliere en publieke sector en externe deskundigen zullen worden geraadpleegd en zo nodig bij het proces worden betrokken.

                  3)

                  Voor de uitvoering van deze aanbeveling is het volgende tijdschema opgesteld:

                              a)

                              uiterlijk september 2021: overeenstemming over het proces en de werkprocedures, start van gegevensverzameling door de lidstaten en bespreking van de technische architectuur in grote lijnen;

                              b)

                              uiterlijk december 2021: overeenstemming over de technische architectuur in grote lijnen;

                              c)

                              uiterlijk juni 2022: vaststelling van specifieke technische architectuur, normen en referenties, richtsnoeren en beste praktijken voor:

                                          1)

                                          de verstrekking en uitwisseling van identificerende attributen;

                                          2)

                                          de functionaliteit en beveiliging van de Europese portemonnees voor digitale identiteit;

                                          3)

                                          het gebruik van Europese portemonnees voor digitale identiteit; met inbegrip van identiteitsmatching;

                                          4)

                                          governance;

                              d)

                              uiterlijk 30 september 2022: overeenstemming tussen de lidstaten, in nauwe samenwerking met de Commissie, over de toolbox voor de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit, met inbegrip van een uitgebreid technisch architectuur- en referentiekader, gemeenschappelijke normen en technische referenties alsmede richtsnoeren en beste praktijken;

                              e)

                              uiterlijk 30 oktober 2022: publicatie van de toolbox door de Commissie.

                  4)

                  Onverminderd punt 4 “Herziening” wordt aanbevolen dat de lidstaten en andere betrokken partijen de toolbox na de publicatie ervan uitvoeren in de vorm van testtoepassingen en referentieproefprojecten.

            3.   SAMENWERKING OP EU-NIVEAU MET HET OOG OP DE ONTWIKKELING VAN EEN TOOLBOX TER ONDERSTEUNING VAN DE UITVOERING VAN HET EUROPEES KADER VOOR DIGITALE IDENTITEIT

         Inhoud van de toolbox

                  1)

                  Om de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit te vergemakkelijken, wordt aanbevolen dat de lidstaten samenwerken om een toolbox vast te stellen met een uitgebreid technisch architectuur- en referentiekader, een reeks gemeenschappelijke normen en technische referenties en een reeks richtsnoeren en beschrijvingen van beste praktijken. De toolbox moet ten minste betrekking hebben op alle aspecten van de functionaliteit van de Europese portemonnees voor digitale identiteit en van de gekwalificeerde vertrouwensdienst voor de attestering van attributen, zoals voorgesteld in het voorstel van de Commissie voor een Europees kader voor digitale identiteit. De inhoud moet worden aangepast aan het resultaat van de besprekingen over het Europees kader voor digitale identiteit en het daarmee samenhangende goedkeuringsproces.

         Gemeenschappelijke normen en technische referenties

                  2)

                  Aanbevolen wordt dat de lidstaten gemeenschappelijke normen en technische referenties vaststellen, met name op de volgende gebieden: gebruikersfuncties van de Europese portemonnees voor digitale identiteit, met inbegrip van ondertekening door middel van gekwalificeerde elektronische handtekeningen, interfaces en protocollen, het niveau van zekerheid, kennisgeving van vertrouwende partijen en verificatie van hun authenticiteit, elektronische attestering van attributen, mechanismen voor het verifiëren van de geldigheid van elektronische attesteringen van attributen en bijbehorende persoonlijke gegevens, certificering, publicatie van een lijst van Europese portemonnees voor digitale identiteit, kennisgeving van inbreuken op de beveiliging, verificatie van de identiteit en attributen door gekwalificeerde verleners van vertrouwensdiensten van elektronische attesteringen van attributen, identiteitsmatching, een minimumlijst van attributen uit authentieke bronnen zoals adressen, leeftijd, gender, burgerlijke staat, gezinssamenstelling, nationaliteit, onderwijs- en beroepskwalificaties en -titels, licenties, andere vergunningen en betalingsgegevens, catalogi van attributen en regelingen voor de attestering van attributen en verificatieprocedures voor gekwalificeerde elektronische attesteringen van attributen, samenwerking en governance.

         Richtsnoeren, beste praktijken en samenwerking

                  3)

                  Aanbevolen wordt dat de lidstaten richtsnoeren en beste praktijken vaststellen, met name op de volgende gebieden: bedrijfsmodellen en vergoedingenstructuur, verificatie van attributen door middel van authentieke bronnen, onder meer via aangewezen intermediairs.

            4.   HERZIENING

      Aanbevolen wordt dat de lidstaten samenwerken om de uit deze aanbeveling voortvloeiende resultaten na de vaststelling van het wetgevingsvoorstel voor een Europees kader voor digitale identiteit bij te werken zodat rekening wordt gehouden met de definitieve tekst van de wetgeving.

         Gedaan te Brussel, 3 juni 2021.

               Voor de Commissie

            Thierry BRETON

               Lid van de Commissie

         (1)  Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG (PB L 257 van 28.8.2014, blz. 73).

         (2)  COM(2021) 118 final.

         (3)  COM(2021) 281 final.