Avis juridique important

|

32002H0663

Aanbeveling van de Commissie van 19 augustus 2002 inzake een in 2003 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrĳdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2002) 3084)

Publicatieblad Nr. L 225 van 22/08/2002 blz. 0029 - 0033

Aanbeveling van de Commissievan 19 augustus 2002inzake een in 2003 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen(kennisgeving geschied onder nummer C(2002) 3084)(Voor de EER relevante tekst)(2002/663/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 86/362/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/42/EG van de Commissie(2), en met name op artikel 7, lid 2, onder b),Gelet op Richtlijn 90/642/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit(3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/42/EG, en met name op artikel 4, lid 2, onder b),Overwegende hetgeen volgt:(1) In artikel 7, lid 2, onder b), van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 2, onder b), van Richtlijn 90/642/EEG is bepaald dat de Commissie het Permanent Plantenziektekundig Comité jaarlijks op 31 december een aanbeveling voorlegt met een gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de in bijlage II bij elk van bovengenoemde richtlijnen vastgestelde maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen te garanderen. In artikel 1, lid 1, van Verordening (EG) nr. 645/2000 van de Commissie(4) is bepaald dat dergelijke aanbevelingen kunnen gelden voor een periode van één tot vijf jaar.(2) Zoals bepaald in artikel 7, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 90/642/EEG moet de Commissie geleidelijk komen tot een systeem waarmee de reële inname van bestrijdingsmiddelen via de voeding kan worden geraamd. Om realistische ramingen mogelijk te maken, moeten bewakingsgegevens beschikbaar zijn over bestrijdingsmiddelenresiduen in een aantal levensmiddelen die belangrijke bestanddelen van het Europese voedselpakket vormen. Algemeen wordt aangenomen dat de belangrijkste bestanddelen van het Europese voedselpakket 20 à 30 levensmiddelen betreffen. Gelet op de op nationaal niveau beschikbare middelen voor bewakingsmaatregelen inzake bestrijdingsmiddelenresiduen, kunnen de lidstaten per jaar slechts van acht producten monsters analyseren in het kader van een gecoördineerd bewakingsprogramma. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen evolueert volgens een driejarige voortschrijdende cyclus. In het algemeen zou elk bestrijdingsmiddel in 20-30 levensmiddelen moeten worden gevolgd over cycli van drie jaar.(3) Voor de residuen van de bestrijdingsmiddelen acefaat, de benomyl-groep, chloorpyrifos, iprodion, methamidofos, diazinon, metalaxyl, methidathion, thiabendazool, triazofos, chloorpyrifosmethyl, deltamethrin, endosulfan, imazalil, kresoxim-methyl, lambda-cyhalothrin, de maneb-groep, mecarbam, permethrin, pirimifos-methyl, vinchlozolin, azinfos-methyl, captan, chloorthalonil, dichlofluanide, dicofol, dimethoaat, folpet, malathion, omethoaat, oxydemeton-methyl, foraat, procymidon, propyzamide, azoxystrobine, aldicarb, bromopropylaat, cypermethrin, methiocarb, methomyl, parathion en tolylfluanide moet in 2003 een bewakingsprogramma worden uitgevoerd, zodat aan de hand van de aldus verkregen gegevens een raming van de reële inname via de voeding van die stoffen kan worden gemaakt aangezien voor deze verbindingen bewakingsmaatregelen worden toegepast sinds 2001.(4) De aantallen in het kader van de gecoördineerde bewaking te nemen monsters moeten op een systematische, statistisch verantwoorde wijze worden vastgesteld. De Commissie van de Codex Alimentarius(5) heeft een dergelijke aanpak ontwikkeld. Op basis van een binomiale waarschijnlijkheidsverdeling kan worden bepaald dat bij onderzoek van 459 monsters, met een zekerheid van 99 % kan worden gesteld dat er één monster met een hoeveelheid bestrijdingsmiddelen boven de detectiegrens zal worden gevonden wanneer ervan wordt uitgegaan dat 1 % van de producten van plantaardige oorsprong een hoeveelheid residuen boven de detectiegrens bevat. Daarom moeten in de hele Gemeenschap minstens 459 monsters worden genomen. Dit aantal moet over de lidstaten worden verdeeld op basis van het aantal inwoners en het aantal consumenten, met echter een minimum van 12 monsters per product en per jaar.(5) De Commissie heeft ontwerprichtsnoeren betreffende procedures voor de kwaliteitsbeheersing bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen(6) gepubliceerd. Overeengekomen is dat deze ontwerp-richtsnoeren zoveel mogelijk door de analyselaboratoria in de lidstaten moeten worden toegepast en dat ze continu moeten worden herzien in het licht van de in de bewakingsprogramma's opgedane ervaring.(6) Overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder a), van Richtlijn 90/642/EEG en artikel 7, lid 2, onder a), van Richtlijn 86/362/EEG moeten de lidstaten, wanneer zij de Commissie informatie over de uitvoering van hun nationale controleprogramma's in het volgende jaar toesturen, nadere bijzonderheden verschaffen over de criteria die aan de opstelling van die programma's ten grondslag liggen. In dat verband moet ook informatie worden verschaft over de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters, de uit te voeren analyses, de meldingsniveaus en de criteria aan de hand waarvan de meldingsniveaus zijn bepaald. Op grond van Richtlijn 93/99/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen(7) moeten nadere gegevens worden verstrekt over de erkenning van de laboratoria die de analyses uitvoeren.(7) Informatie over de resultaten van bewakingsprogramma's is bijzonder geschikt om via computers of andere elektronische middelen te worden verwerkt, opgeslagen en doorgegeven. Er zijn formaten vastgesteld waarin de lidstaten de Commissie hun gegevens op diskette dienen toe te sturen. De lidstaten moeten dus in staat zijn hun verslagen in een standaardformaat aan de Commissie toe te zenden. De verdere ontwikkeling van een dergelijk standaardformaat kan het doeltreffendst worden aangepakt op basis van richtsnoeren van de Commissie.(8) De in deze aanbeveling vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,BEVEELT AAN:Artikel 1De lidstaten wordt verzocht voor de in bijlage I genoemde combinaties bestrijdingsmiddelenresidu/product monsters te nemen en te analyseren op basis van het in bijlage II voor elke lidstaat vastgestelde aantal per product te nemen monsters, daarbij rekening houdend met het aandeel van de lidstaat zelf, van de rest van de Gemeenschap en van derde landen in de markt van die lidstaat.Bovendien wordt de lidstaten verzocht om met name bewakingsmaatregelen toe te passen voor de combinatie nitrofen/tarwe, op basis van hetzelfde aantal monsters.Voor bestrijdingsmiddelen die mogelijk een acuut risico vormen, zoals OP-esters, endosulfan en N-methylcarbamaten, moet, wanneer dergelijke bestrijdingsmiddelen worden aangetroffen, bij tien monsters van de producten druiven, peper en komkommer een afzonderlijke analyse worden uitgevoerd van de samenstellende delen van het verzamelmonster.Er moeten twee verzamelmonsters met een adequaat aantal samenstellende delen worden genomen, zo mogelijk uit de productie van één producent. Als in het eerste verzamelmonster een detecteerbare hoeveelheid bestrijdingsmiddel wordt gevonden, moet voor elk van de samenstellende delen van het tweede monster een afzonderlijke analyse worden uitgevoerd.Artikel 2De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 31 augustus 2004 in een rapport de resultaten mee te delen voor het gedeelte van de specifieke actie dat in bijlage I voor 2003 staat gepland, met vermelding van de toegepaste analysemethoden en de behaalde rapportageniveaus, in overeenstemming met de kwaliteitscontrolemethoden als vastgesteld in de procedures voor kwaliteitsbeheersing bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen.Dit rapport moet worden opgesteld in een formaat - ook het elektronische formaat - dat voldoet aan het Document met aanwijzingen voor de lidstaten met betrekking tot de uitvoering van de aanbevelingen van de Commissie inzake gecoördineerde bewakingsprogramma's van de Gemeenschap, als bepaald in bijlage III bij Aanbeveling 1999/333/EG van de Commissie(8).Artikel 3De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 31 augustus 2004 de Commissie en de overige lidstaten alle gegevens toe te zenden als vereist bij artikel 7, lid 3, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, van Richtlijn 90/642/EEG met betrekking tot de controles die in 2003 worden uitgevoerd om er, op zijn minst door middel van steekproefbemonstering, voor te zorgen dat de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in acht worden genomen, dat wil zeggen onder meer:a) de uitkomsten van hun nationale programma's met betrekking tot de in bijlage II bij Richtlijn 86/362/EEG en Richtlijn 90/642/EEG vermelde bestrijdingsmiddelen, gerelateerd aan de geharmoniseerde niveaus en, als op communautair niveau dergelijke niveaus nog niet zijn vastgesteld, aan de geldende nationale niveaus;b) nadere gegevens over de door hun laboratoria gehanteerde kwaliteitscontrolemethoden, en met name nadere gegevens over de in de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbeheersing bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen voorkomende punten die zij niet hebben kunnen toepassen of met de toepassing waarvan zij moeite hebben gehad;c) nadere gegevens betreffende de erkenning, overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG, van de laboratoria die de analyses uitvoeren (aard van de erkenning, erkenningsinstantie en een kopie van het erkenningsdocument);d) nadere gegevens over deskundigheidstests en ringtests waaraan het laboratorium heeft deelgenomen.Artikel 4De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 30 september 2003 bij de Commissie het ontwerp in te dienen van het nationaal programma voor 2004 voor de bewaking van de maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen als vastgesteld bij de Richtlijnen 90/642/EEG en 86/362/EEG.Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 19 augustus 2002.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37.(2) PB L 134 van 22.5.2002, blz. 29.(3) PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71.(4) PB L 78 van 29.3.2000, blz. 7.(5) Codex Alimentarius, Pesticide Residues in Foodstuffs, Rome 1994, ISBN 92-5-203271-1; Vol. 2, blz. 372.(6) Document SANCO/3103/2000 (http://europa.eu.int/comm/food/fs/ph_ps/pest/index_en.htm).(7) PB L 290 van 24.11.1993, blz. 14.(8) PB L 128 van 21.5.1999, blz. 25.BIJLAGE ΙCombinaties bestrijdingsmiddel/product die bij de specifieke actie als bedoeld in punt 1 van de aanbeveling moeten worden bewaakt>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IIAantal door iedere lidstaat per product te nemen monsters, in het kader van het gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap voor 2003>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Italië voor de periode 2003-2007


Avis juridique important

|

32003H0868

Aanbeveling Nr. 22 van 18 juni 2003 betreffende de toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo, volgens welke de voordelen van een bilaterale overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers bedoeld is, ook moeten worden toegekend aan de werknemers die onderdaan zĳn van andere lidstaten.

Publicatieblad Nr. L 326 van 13/12/2003 blz. 0035 - 0036

Aanbeveling Nr. 22van 18 juni 2003betreffende de toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo, volgens welke de voordelen van een bilaterale overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers bedoeld is, ook moeten worden toegekend aan de werknemers die onderdaan zijn van andere lidstaten.(2003/868/EG)DE ADMINISTRATIEVE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN VOOR DE SOCIALE ZEKERHEID VAN MIGRERENDE WERKNEMERS,Gelet op artikel 81, onder a), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen(1), op grond waarvan de Administratieve Commissie tot taak heeft alle administratieve vraagstukken voortvloeiende uit de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 1408/71 en van latere verordeningen te behandelen,Gelet op artikel 81, onder c) van die verordening, op grond waarvan zij belast is met het bevorderen en ontwikkelen van de samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van de sociale zekerheid,Overwegende hetgeen volgt:(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71, die op grond van artikel 42 is goedgekeurd, is een essentieel instrument voor de uitoefening van de fundamentele vrijheden waarin het Verdrag voorziet.(2) Het beginsel van het niet discrimineren op grond van nationaliteit is een essentiële garantie voor de realisatie van het vrije verkeer van werknemers waarin artikel 39 van het Verdrag voorziet. Het houdt de afschaffing in van elke discriminatie tussen de sedentaire werknemers van de lidstaten en de migrerende werknemers op het gebied van de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden.(3) In de zaak-Gottardo(2) heeft het Hof de consequenties getrokken uit de toepassing van dit beginsel in het kader van artikel 39 in de situatie van iemand die in de Gemeenschap verblijft en in Frankrijk, Italië en Zwitserland heeft gewerkt. Aangezien deze persoon niet over voldoende rechten beschikt om in Italië een pensioen te ontvangen, heeft hij gevraagd dat het samentellingsbeginsel waarin de bilaterale overeenkomst tussen Italië en Zwitserland voor de nationale onderdanen voorziet, zou worden toegepast op de tijdvakken die hij in Zwitserland en in Italië heeft vervuld.(4) Het Hof heeft in deze zaak voor recht verklaard dat wanneer een lidstaat met een derde staat een bilaterale internationale overeenkomst inzake sociale zekerheid sluit, waarin is bepaald dat de in die derde staat vervulde verzekeringstijdvakken in aanmerking worden genomen voor de vaststelling van het recht op ouderdomsuitkeringen, deze lidstaat overeenkomstig het fundamentele beginsel van gelijke behandeling verplicht is de onderdanen van de andere lidstaten dezelfde voordelen te verlenen als die welke zijn eigen onderdanen krachtens deze overeenkomst genieten, tenzij hij een objectieve rechtvaardiging voor zijn weigering kan aanvoeren (punt 34).(5) In dat verband heeft het Hof ook opgemerkt dat zijn uitlegging van het begrip "wetgeving" of "wettelijke regeling" als bedoeld in artikel 1, sub j), van Verordening (EEG) nr. 1408/71(3) niet tot gevolg kan hebben dat wordt afgedaan aan de verplichting voor elke lidstaat het in artikel 39 van het EG-Verdrag neergelegde beginsel van gelijke behandeling na te leven.(6) In deze zaak heeft het Hof geoordeeld dat het op de helling zetten van het evenwicht en de wederkerigheid van een bilaterale overeenkomst tussen een lidstaat en een derde staat voor de verdragsluitende lidstaat bij die overeenkomst geen objectieve rechtvaardiging is om te weigeren de voordelen die deze overeenkomst voor de eigen onderdanen inhoudt, tot de onderdanen van de overige lidstaten uit te breiden.(7) Het Hof accepteerde evenmin de tegenwerpingen ingevolge de eventuele hogere financiële kosten of de administratieve problemen bij de samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de betrokken derde staat ter rechtvaardiging van de niet-naleving door de verdragsluitende lidstaat bij de bilaterale overeenkomst van de verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien.(8) Het is van belang dat alle gevolgen worden getrokken uit dit essentiële arrest voor de onderdanen van de Gemeenschap die hun recht op vrij verkeer in een andere lidstaat hebben uitgeoefend.(9) Daarom moet worden gepreciseerd dat de bilaterale overeenkomsten inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat zo moeten worden uitgelegd dat de voordelen voor de onderdanen van de verdragsluitende lidstaat in principe worden toegekend aan een Gemeenschapsonderdaan die zich objectief in dezelfde situatie bevindt.(10) Onafhankelijk van de uniforme toepassing van de jurisprudentie in de zaak-Gottardo op bijzondere situaties, dienen de bestaande bilaterale overeenkomsten te worden onderzocht. Voor wat de vroeger gesloten bilaterale overeenkomsten betreft, lezen wij in artikel 307 van het EG-Verdrag "... maken de betrokken lidstaat of lidstaten gebruik van alle passende middelen om de vastgestelde onverenigbaarheid op te heffen", en in verband met overeenkomsten die na 1 januari 1958, of na de toetreding van een lidstaat gesloten zijn, zegt artikel 10 van dat Verdrag dat de lidstaten "zich onthouden van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van dit Verdrag in gevaar kunnen brengen".(11) Wat de nieuwe bilaterale overeenkomsten inzake sociale zekerheid betreft die tussen een lidstaat en een derde staat worden gesloten, dient eraan te worden herinnerd dat deze overeenkomsten een uitdrukkelijke verwijzing dienen te bevatten naar het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit van de onderdanen van een andere lidstaat die het recht op vrij verkeer hebben uitgeoefend in de lidstaat die verdragsluitende partij is bij de desbetreffende overeenkomst.(12) De toepassing van het arrest Gottardo hangt in individuele gevallen grotendeels af van de samenwerking met derde staten, aangezien de verklaring over de tijdvakken van verzekering die onder hun wetgeving zijn vervuld, door hen moet worden opgesteld.(13) De Administratieve Commissie heeft tot taak deze kwestie te behandelen, aangezien het arrest Gottardo de toepassing betreft van het principe van gelijke behandeling op het gebied van de sociale zekerheid,BEVEELT AAN:1. De voordelen die op het gebied van de pensioenen voortvloeien uit een overeenkomst inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat die voor de nationale werknemers en zelfstandigen is bedoeld, worden in toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van en non-discriminatie tussen nationale werknemers en zelfstandigen en de onderdanen van de andere lidstaten die hun recht op vrij verkeer overeenkomstig artikel 39 van het EG-Verdrag hebben uitgeoefend, in principe toegekend aan de werknemers en zelfstandigen van andere lidstaten die zich in dezelfde feitelijke situatie bevinden.2. De nieuwe bilaterale socialezekerheidsovereenkomsten die tussen een lidstaat en een derde staat worden gesloten, zouden een uitdrukkelijke verwijzing moeten bevatten naar het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit van staatsburgers van een andere lidstaat die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer in de lidstaat die overeenkomstsluitende partij is.3. De lidstaten brengen de organen van de staten waarmee zij socialezekerheidsovereenkomsten hebben gesloten waarvan de personele of materiële werkingssfeer enkel de eigen burgers betreft, op de hoogte van de gevolgen van de jurisprudentie Gottardo, en vragen hun medewerking voor de toepassing van het arrest van het Hof. Lidstaten die met eenzelfde derde staat bilaterale overeenkomsten hebben gesloten, kunnen gezamenlijk een initiatief nemen om die samenwerking aan te vragen. Die samenwerking is uiteraard onmisbaar om de jurisprudentie te kunnen toepassen.De voorzitter van de Administratieve CommissieThéodora Tsotsorou(1) PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.(2) Arrest van 15.1.2002 in zaak C-55/00.(3) In zaak C23/92, Grana-Novoa, arrest van 2 augustus 1993, Jurispr. blz. I-4505.


Avis juridique important

|

31981H0924

81/924/EEG: Aanbeveling van de Raad van 27 oktober 1981 betreffende de tariefstructuren voor elektrische energie in de Gemeenschap

Publicatieblad Nr. L 337 van 24/11/1981 blz. 0012 - 0013 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 12 Deel 4 blz. 0034  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 12 Deel 4 blz. 0034

AANBEVELING VAN DE RAAD van 27 oktober 1981 betreffende de tariefstructuren voor elektrische energie in de Gemeenschap (81/924/EEG) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien de ontwerp-aanbeveling ingediend door de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (1),  Overwegende dat in de resolutie van de Raad van 13 februari 1975 (2) de nadruk wordt gelegd op de noodzaak om te bewerkstelligen dat de prijzen geleidelijk de kosten verbonden aan de levering van energie en de afschrijving van de nodige investeringen zoveel mogelijk dekken;  Overwegende dat samenhangende prijsstructuren voor energie een fundamenteel element vormen van het economisch en energiebeleid;  Overwegende dat rationele tariefstructuren betere benutting van de hulpbronnen mogelijk maken;  Overwegende dat tariefstructuren op basis van gemeenschappelijke beginselen bijdragen tot homogenere leveringscondities en een meer coherente prijsvorming in de Gemeenschap mogelijk maken;  Overwegende dat de distributie van elektrische energie, onafhankelijk van de juridische status van de bedrijven, een dienstverlening is in het algemeen belang en dat de bedrijven derhalve de verbruikers, bij vergelijkbare voorzieningscondities, gelijk moeten behandelen;  Overwegende dat de elektriciteitsbedrijven, met inachtneming van de beginselen van rationeel beheer, hun kosten op basis van een zo objectief mogelijke omslag zouden moeten verdelen tussen de diverse categorieën verbruikers;  Overwegende dat stimulerende tariefstructuren, die een rationeel verbruik van energie tegengaan, vermeden moeten worden;  Overwegende dat de tariefstructuren voor elektriciteit in de Gemeenschap gebaseerd zijn op per land verschillende beginselen, hoewel bepaalde structuren reeds een gemeenschappelijke gerichtheid te zien geven, en dat men moet blijven ijveren voor vereenvoudiging en eenvormigheid,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN OM:  Indien zulks nog niet is geschied, door passende maatregelen te bewerkstelligen dat de tariefstructuren voor elektrische energie gebaseerd worden op te volgende gemeenschappelijke beginselen:    1. Er moeten zodanige tariefstructuren worden uitgewerkt en vastgesteld dat een rationeel prijsbeleid mogelijk wordt en dat deze de kosten weerspiegelen voor de verschillende categorieën verbruikers. De tariefstructuren moeten op een rationeel energieverbruik gericht zijn en geen stimulans tot een ongerechtvaardigd verbruik vormen ; zij moeten tevens zo duidelijk en eenvoudig mogelijk zijn.       2. Het twee-componententariefsysteem, dat van verschillende keuzemogelijkheden het best de kostenstructuur weerspiegelt van de elektriciteitsvoorziening, moet algemeen worden toegepast (3).       3. Stimulerende tariefstructuren, die een nodeloos verbruik in de hand werken en waarin de kunstmatige degressiviteit van de prijzen wordt benadrukt, moeten worden afgeschaft.       4. Tarieven die zijn gebaseerd op het gebruik dat van elektrische energie wordt gemaakt, dienen te worden verlaten, tenzij deze tarieven in overeenstemming zijn met de algemene bepalingen van punt 1 en bijdragen tot verwezenlijking van de doelstellingen op lange termijn van het energiebeleid.       5. Ten einde de vraag naar perioden buiten de uren van de hoge belasting te verschuiven en zelfs tijdelijke stroomonderbrekingen mogelijk te maken, dient te worden voorzien in de toepassing van meervoudige tarieven met gedifferentieerde prijsniveaus en/of in de mogelijkheid van onderbreekbare leveringen.       6. De tarieven zouden niet kunstmatig laag gehouden moeten worden, bij voorbeeld om sociale redenen of op grond van een anti-inflatoir beleid ; in dergelijke gevallen moeten er zonodig afzondelijke maatregelen worden getroffen.   (1) PB nr. C 144 van 15.6.1981, blz. 105. (2) PB nr. C 153 van 9.7.1975, blz. 6. (3) De term "twee-componententarief" slaat op tariefstructuren die bestaan uit een vast bestanddeel en een bestanddeel dat varieert naar gelang van de gebruikte hoeveelheid elektrische energie.       7. De tariefformules moeten garanderen dat de prijzen op gezette tijden aan de kosten kunnen worden aangepast.         Het onderzoek betreffende de karakteristieken van de vraag naar elektriciteit voor de verschillende categorieën verbruikers en de ontwikkeling van deze vraag op lange termijn voort te zetten en verder te ontwikkelen in nauwe samenwerking in communautair verband met het doel de tariefstructuren verder te verbeteren.  Bij de elektriciteitsprijzen voor de grootst mogelijke doorzichtigheid te zorgen en aan deze prijzen, alsmede aan de kosten voor de elektriciteitsverbruiker zoveel mogelijk openbaarheid te verlenen.  Gedaan te Luxemburg, 27 oktober 1981.  Voor de Raad  De Voorzitter  P. WALKER


Avis juridique important

|

31977K0808

77/808/EGKS: Aanbeveling van de Commissie van 23 december 1977 aan de Regeringen van de Lid-Staten houdende wijziging van de Aanbeveling 77/330/EGKS betreffende de instelling van een communautair toezicht op de invoer in de Gemeenschap van sommige onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal vallende ijzer- en staalprodukten van oorsprong uit derde landen

Publicatieblad Nr. L 352 van 31/12/1977 blz. 0015 - 0016

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 23 december 1977  aan de Regeringen van de Lid-Staten houdende wijziging van de Aanbeveling 77/330/EGKS betreffende de instelling van een communautair toezicht op de invoer in de Gemeenschap van sommige onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal vallende ijzer - en staalprodukten van oorsprong uit derde landen   ( 77/808/EGKS )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , inzonderheid op artikel 74 , punt 3 ,  Overwegende dat de Commissie bij haar Aanbeveling nr . 77/330/EGKS van 15 april 1977 ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij Aanbeveling nr . 77/518/EGKS ( 2 ) , een communautair toezicht heeft ingesteld op de invoet in de Gemeenschap van sommige onder het EGKS-Verdrag vallende ijzer - en staalprodukten , met name ten einde de ontwikkeling daarvan te volgen en erop toe te zien dat deze invoer of de voorwaarden waaronder deze invoer geschiedt , geen ernstig nadeel dreigen te berokkenen aan de communautaire produktie ;  Overwegende dat de bepalingen van bovengenoemde aanbeveling onvoldoende zijn gebleken om het beoogde doel volledig te verwezenlijken en dat deze bepalingen bijgevolg dienen te worden gewijzigd en aangevuld , ten einde een snellere en volledigere kennis van de te verwachten invoer en de voorwaarden waaronder deze plaatsvindt te verzekeren ,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING :  Artikel 1  Lid 3 van artikel 1 van Aanbeveling 77/330/EGKS wordt gelezen :   " De periode waarin van het invoerdocument gebruik kan worden gemaakt , wordt vastgesteld op een maand " .  Artikel 2  Artikel 2 van deze aanbeveling wordt gelezen :   " 1 . In het verzoek van de importeur dienen te worden vermeld :  a ) naam en adres van de importeur ;  b ) de omschrijving van de produkten welke overeenstemt met die van de lijst van produkten die in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen zal worden bekendgemaakt , of deze het dichtst benadert ;  c ) het land van oorsprong en eventueel het land van herkomst ;  d ) de plaats van bestemming ;  e ) de hoeveelheid van de produkten in tonnen ;  f ) de overeengekomen werkelijke prijs ( basisprijs  + toeslagen ) franco grens gededouaneerd , de basisprijs franco bestemming en respectievelijk de toeslagen wegens kwaliteit en afmetingen ;  g ) de datum van het aankoopcontract gededouaneerd voor de in te voeren produkten , alsmede de voorziene plaats en datum van invoer .  2 . De importeur verklaart dat geen enkel rabat wordt toegekend dat niet in het ( de ) aankoopcontract  ( en ) is vermeld .  3 . De importeur bevestigt de juistheid van zijn verzoek om een invoerdocument .  4 . De op de datum van inwerkingtreding van deze aanbeveling niet benutte invoerdocumenten worden geannuleerd . De betrokken importeurs kunnen hun verzoeken om invoerdocumenten hernieuwen . De invoerdocumenten betreffende de goederen die waren ingescheept of per spoor onderweg waren voor de datum van inwerkingtreding van deze aanbeveling zullen echter tot en met 31 december 1977 mogen worden gebruikt . "  Artikel 3  Artikel 3 van voornoemde aanbeveling wordt gelezen :   " 1 . De Lid-Staten delen de Commissie voor de produkten waarvoor de prijzen in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen zijn bekendgemaakt , het verschil mede tussen deze werkelijke prijzen ( basisprijs + extra kosten ) en de gedeclareerde cif-prijzen franco grens gededouaneerd  ( basisprijs + extra kosten ) , zodra hun douanediensten dit opmerken .  2 . De lid-Staten doen aan de Commissie binnen de eerste tien dagen van iedere maand mededeling van :  a ) de hoeveelheid en de bedragen , berekend op basis van de basis-cif-prijzen waarvoor in de loop van de voorafgaande maand invoerdocumenten zijn afgegeven .  b ) de invoer die gedurende de maand , voorafgaande aan de sub a ) bedoelde maand , plaats heeft gevonden .  3 . De nededelingen van de Lid-Staten worden naar derde landen van oorsprong en naar produkten ingedeeld , met vermelding van de in de bijlage opgenomen omschrijving en posten van het gemeenschappelijk douanetarief . "  Artikel 4  Van deze aanbeveling wordt kennis gegeven aan de Regeringen van de Lid-Staten ; zij wordt in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt .  Zij treedt voor iedere Lid-Staat in werking op de datum van haar kennisgeving .  Gedaan te Brussel , 23 december 1977 .  Voor de Commissie  Etienne DAVIGNON  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 114 van 5 . 5 . 1977 , blz . 15 .  ( 2 ) PB nr . L 209 van 17 . 8 . 1977 , blz . 18 .


Avis juridique important

|

31998Y0806(02)

Aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening van de Raad met betrekking tot de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank

Publicatieblad Nr. C 246 van 06/08/1998 blz. 0006 - 0008

Aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening van de Raad met betrekking tot de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank (98/C 246/06)(Door de Europese Centrale Bank ingediend op 7 juli 1998)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank (de "statuten"), inzonderheid artikel 19.2 daarvan,Gelet op de aanbeveling van de Europese Centrale Bank (de "ECB"),Gelet op het advies van het Europees Parlement,Gelet op het advies van de Commissie,In overeenstemming met de procedure voorzien in artikel 106 lid 6 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (het "Verdrag") en in artikel 42 van de statuten,(1) Overwegende dat artikel 19.2 juncto artikel 43.1 van de statuten, paragraaf 8 van protocol nr. 11 betreffende enkele bepalingen met betrekking tot het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en paragraaf 2 van protocol nr. 12 betreffende enkele bepalingen inzake Denemarken, noch rechten verleent noch verplichtingen oplegt aan niet-deelnemende lidstaten;(2) Overwegende dat de Raad ingevolge artikel 19.2 van de statuten de plicht heeft, de minimum-reservebasis en de maximaal toelaatbare ratio's tussen die reserves en hun basis vast te leggen;(3) Overwegende dat de Raad ingevolge artikel 19.2 van de statuten bovendien de plicht heeft passende sancties bij niet-naleving van die verplichtingen vast te stellen; dat specifieke sancties hierin uiteengezet zijn; dat de onderhavige verordening voor de beginselen en procedures met betrekking tot het opleggen van sancties verwijst naar de aanbeveling van de ECB voor een verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen en voorziet in een vereenvoudigde procedure voor het opleggen van sancties bij bepaalde soorten overtredingen; dat bij eventuele tegenstrijdigheid tussen de verordening van de Raad van de Europese Unie met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen en die bepalingen van de onderhavige verordening die de ECB machtigen tot het opleggen van sancties, de bepalingen van de onderhavige verordening overheersen;(4) Overwegende dat artikel 19.2 van de statuten erin voorziet dat de raad van bestuur van de ECB voorschriften vaststelt met betrekking tot de berekening en vaststelling van de voorgeschreven minimumreserves;(5) Overwegende dat - wil het een effectief instrument zijn op het gebied van geldmarktregulering en monetaire controle - het stelsel van reserveverplichtingen zodanig opgesteld dient te worden dat de ECB in staat en flexibel genoeg is om reserveverplichtingen binnen het kader van en inspelend op veranderende economische en financiële omstandigheden binnen deelnemende lidstaten op te leggen; dat de ECB reserveverplichtingen mag opleggen voor passiva die het resultaat zijn van die posten die buiten de balans om gaan en met name voor passiva die ofwel ieder afzonderlijk ofwel in combinatie met andere balansposten of posten die buiten de balans om gaan vergelijkbaar zijn met in de balans opgenomen passiva;(6) Overwegende dat de ECB bij het vaststellen van gedetailleerde voorschriften inzake reserveverplichtingen, waarbij inbegrepen het bepalen van de werkelijke reserveratio's, eventuele compensatie van reserves, eventuele ontheffingen van de minimumverplichtingen en eventuele wijzigingen van dergelijke verplichtingen die op enige specifieke groep of groep van instellingen van toepassing zijn, gehouden zal zijn te handelen overeenkomstig de doelstellingen van het Europees Stelsel van centrale banken (het "ESCB") als bedoeld in artikel 105, lid 1 van het Verdrag en waaraan uitdrukking wordt gegeven in artikel 2 van de statuten, dat onder meer het beginsel impliceert van het niet teweegbrengen van significante ongewenste depositoverschuivingen of uitschakeling van tussenpersonen (banken); dat het opleggen van dergelijke reserveverplichtingen deel kan uitmaken van het bepalen en ten uitvoer leggen van het monetaire beleid van de Gemeenschap, daar het een van de fundamentele taken is van het ESCB zoals bepaald in artikel 105, lid 2, eerste streepje, van het Verdrag en zoals weergegeven in artikel 3.1, eerste streepje, van de statuten;(7) Overwegende dat de eventuele sancties bij niet-naleving van de in deze verordening uiteengezette verplichtingen het vermogen van het ESCB om passende handhavingsbepalingen vast te stellen bij diens betrekkingen met tegenpartijen, waarbij inbegrepen het gedeeltelijk of geheel uitsluiten van een instelling van monetaire beleidstransacties bij ernstige gevallen van niet-naleving van de reserveverplichtingen, onverlet laten;(8) Overwegende dat de bepalingen van deze verordening alleen dan effectief in hun totaliteit kunnen worden toegepast als de deelnemende lidstaten erop hebben toegezien dat hun autoriteiten de bevoegdheden hebben om de ECB bij te staan en volledige samenwerking te verlenen bij het verzamelen en de verificatie van gegevens zoals voorgeschreven in artikel 6 van deze verordening, in overeenstemming met artikel 5 van het Verdrag,HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING AANGENOMEN:Artikel 1 DefinitiesIn deze verordening wordt met:1. deelnemende lidstaat bedoeld een lidstaat die de eenheidsmunt overeenkomstig het Verdrag heeft aangenomen;2. nationale centrale bank bedoeld de centrale bank van een deelnemende lidstaat;3. instelling bedoeld elk in een deelnemende lidstaat gevestigd lichaam dat krachtens artikel 19.1 van de statuten onderhevig is aan reserveverplichtingen;4. reserveratio bedoeld enig door de ECB in overeenstemming met artikel 19.2 van de statuten gespecificeerd percentage met betrekking tot de minimum reservebasis;5. sancties bedoeld boetes, dwangsommen, strafrente en niet rentedragende deposito's.Artikel 2 Recht om instellingen van reserveverplichtingen te ontheffenDe ECB is gemachtigd om op niet-discriminatoire grondslag instellingen te ontheffen van reserveverplichtingen in overeenstemming met door de ECB vastgestelde criteria.Artikel 3 Minimum reservebasis1. Behoudens de in de leden 2 en 3 vastgelegde bepalingen zijn in de krachtens artikel 19.1 van de statuten door instellingen verplicht aan te houden minimumreservebasis begrepen i) verplichtingen van de instellingen als gevolg van het aantrekken van kapitaal, samen met ii) passiva die het resultaat zijn van posten die buiten de balans om gaan, maar met uitzondering van iii) volledige of gedeeltelijke (door de ECB nader te specificeren) verplichtingen aan enig andere instelling, en iv) verplichtingen aan de ECB of een nationale centrale bank.2. Wat betreft verplichtingen in de vorm van verhandelbare schuldbrieven mag de ECB, in afwijking van het boven in lid 1 iii) bepalen dat verplichtingen die door een instelling aan een ander zijn verschuldigd in mindering gebracht kunnen worden op de minimumreservebasis van de instelling waaraan deze verschuldigd zijn.3. Het staat de ECB vrij op niet-discriminatoire grondslag toe te staan dat bepaalde soorten activa in mindering gebracht worden op categorieën passiva die deel uitmaken van de minimumreservebasis.Artikel 4 Reserveratio's1. De door de ECB in overeenstemming met artikel 19.2 van de statuten vast te stellen reserveratio's bedragen niet meer dan 10 % van de desbetreffende passiva die deel uitmaken van de minimum reservebasis, en mogen 0 % bedragen.2. Behoudens lid 1 mag de ECB op niet-discriminatoire grondslag reserveratio's vaststellen voor specifieke categorieën passiva die deel uitmaken van de minimumreservebasisArtikel 5 Wetgevende bevoegdhedenDe ECB stelt verordeningen en beschikkingen vast voorzover nodig uit hoofde van de artikelen 2, 3 en 4 van deze verordening.Artikel 6 Recht om informatie te verzamelen en te verifiëren1. De ECB heeft het recht de gegevens die nodig zijn voor de toepassing van reserveverplichtingen bij de instellingen in te zamelen. Dergelijke gegevens zijn vertrouwelijk.2. De ECB heeft het recht de juistheid en kwaliteit te verifiëren van de informatie, die door de instellingen wordt geleverd als bewijs van naleving van de reserveverplichtingen. De ECB stelt de instelling op de hoogte van eventuele besluiten over te gaan op verificatie of gedwongen verzameling van informatie3. In het recht informatie te verifiëren is begrepen het recht:a) documentatie te vorderen;b) de boeken en registers van de instellingen te inspecteren;c) kopieën en uittreksels van dergelijke boeken en registers te maken, end) schriftelijke of mondelinge toelichtingen in te winnen.Indien een instelling de verzameling en/of verificatie van informatie belemmert, dan zal de deelnemende lidstaat waar de desbetreffende bedrijfsruimten zijn gesitueerd de noodzakelijke assistentie verlenen, inclusief het verzekeren van toegang tot de bedrijfsruimten van de onderneming, zodat bovengenoemde rechten kunnen worden uitgeoefend.4. De ECB is bevoegd de vervulling van de in bovenstaande paragrafen omschreven taken aan de nationale centrale banken te delegeren. In overeenstemming met 34.1, eerste streepje, van de statuten, stelt die ECB in een verordening de voorwaarden vast voor het doen gelden van het recht op verificatie.Artikel 7 Sancties1. Indien een instelling geheel of gedeeltelijk in gebreke blijft wat betreft het nakomen van de reserveverplichting krachtens deze verordening en hierop betrekking hebbende verordeningen of beschikkingen van de ECB, is de ECB bevoegd tot het opleggen van een van de volgende sancties:a) betaling van maximaal 5 procent punten boven de marginale beleningsrente van het ESCB of twee keer de marginale beleningsrente van het ESCB, in beide gevallen toegepast op het ontbrekende deel van de door de instelling aan te houden bedrag aan minimumreserves;b) verplichte inlegging door de betrokken instelling, van een niet rentedragende deposito bij de ECB of de nationale centrale banken ter hoogte van drie keer de omvang van het niet door de desbetreffende instelling aangehouden deel van de minimumreserves.2. Telkens wanneer een sanctie wordt opgelegd in overeenstemming met artikel 7, lid 1, zijn de beginselen en procedures zoals vastgelegd in de verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen van toepassing, met de volgende wijzigingen:a) de ECB stelt de betrokken instelling schriftelijk op de hoogte van besluiten van de raad van bestuur;b) de artikelen 2, 3 en 4 van de verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen, is niet van toepassing, en de in de artikelen 3, leden 5, 6 en 7 van die verordening aangegeven periodes worden teruggebracht tot 15 dagen.3. Indien een instelling in gebreke blijft bij de naleving van andere verplichtingen die voortvloeien uit deze verordening en hierop betrekking hebbende verordeningen of beschikkingen van de ECB dan de in paragraaf 1 (boven) bedoelde, wordt voor sancties op dergelijke gevallen van niet-naleving en voor de grenzen van en voorwaarden voor de toepassing van dergelijke sancties verwezen naar de verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen.Artikel 8 SlotbepalingenDeze verordening is van toepassing met ingang van 1 januari 1999.Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.