title: Aanbeveling (EU) 2017/432 van de Commissie van 7 maart 2017 over het doeltreffender maken van terugkeer bij de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad

text:
               11.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 66/15

         AANBEVELING (EU) 2017/432 VAN DE COMMISSIE
   van 7 maart 2017
   over het doeltreffender maken van terugkeer bij de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) zijn gemeenschappelijke normen en procedures vastgesteld die in de lidstaten moeten worden toegepast voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven.

               (2)

               Het Schengenevaluatiemechanisme (2) en de via het Europees migratienetwerk (3) verzamelde informatie hebben een brede beoordeling mogelijk gemaakt van de wijze waarop de lidstaten het EU-beleid inzake terugkeer ten uitvoer leggen.

               (3)

               Uit de evaluaties blijkt dat de beleidsvrijheid die Richtlijn 2008/115/EG aan de lidstaten laat, heeft geleid tot een inconsistente omzetting in nationale wetgeving, met negatieve gevolgen voor de doeltreffendheid van het terugkeerbeleid van de Unie.

               (4)

               Sinds de inwerkingtreding van Richtlijn 2008/115/EG, en door de toenemende migratiedruk op de lidstaten, zijn de uitdagingen waarop het terugkeerbeleid van de Unie een antwoord moet bieden, groter geworden en is dit aspect van het Europees integraal migratiebeleid op de voorgrond komen te staan. In zijn conclusies van 20-21 oktober 2016 (4) heeft de Europese Raad opgeroepen tot het versterken van de nationale administratieve procedures voor terugkeer.

               (5)

               In de Verklaring van Malta van de staatshoofden en regeringsleiders (5) van 3 februari 2017 is de noodzaak benadrukt van een herziening van het terugkeerbeleid van de EU op basis van een objectieve analyse van de wijze waarop de wettelijke, operationele, financiële en praktische instrumenten die op het niveau van de Unie en op nationaal niveau voorhanden zijn, worden toegepast. In de verklaring werd het voornemen van de Commissie verwelkomd om spoedig een geactualiseerd EU-actieplan inzake terugkeer te presenteren en een leidraad te bieden voor meer operationele terugkeeracties door de EU en de lidstaten en daadwerkelijke overname op basis van het bestaande acquis.

               (6)

               Gezien de huidige toename van het aantal onderdanen van derde landen die illegaal de lidstaten binnenkomen en er verblijven, en teneinde passende capaciteit ter bescherming van mensen in nood te waarborgen, moet de door Richtlijn 2008/115/EG geboden flexibiliteit ten volle worden benut. Een doeltreffendere tenuitvoerlegging van die richtlijn zou de mogelijkheden tot misbruik van de procedures verminderen en inefficiënties wegnemen, en tegelijkertijd ervoor zorgen dat de grondrechten zoals verankerd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, worden beschermd.

               (7)

               Deze aanbeveling biedt richtsnoeren voor de wijze waarop de bepalingen van Richtlijn 2008/115/EG moeten worden toegepast om tot doeltreffendere terugkeerprocedures te komen, en roept de lidstaten op de nodige maatregelen te nemen om juridische en praktische hinderpalen voor terugkeer uit de weg te ruimen.

               (8)

               Een doeltreffend terugkeerbeleid van de Unie vergt efficiënte en evenredige maatregelen voor de aanhouding en identificatie van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen, een snelle behandeling van hun zaak en voldoende capaciteit om hun aanwezigheid met het oog op terugkeer te verzekeren.

               (9)

               Voor de organisatie van terugkeer is een gestroomlijnde en goed geïntegreerde organisatie van multidisciplinaire competenties op nationaal niveau nodig. Daarnaast vereist terugkeer procedures en instrumenten die het mogelijk maken informatie snel ter beschikking van de bevoegde autoriteiten te stellen, alsook samenwerking tussen alle actoren die bij de verschillende procedures betrokken zijn.

               (10)

               Er is multidisciplinair opgeleid en bekwaam personeel nodig dat over alle relevante competenties beschikt, om ervoor te zorgen dat de nationale autoriteiten in staat zijn om in de behoeften te voorzien, met name in omstandigheden waarin de lidstaten worden geconfronteerd met aanzienlijke druk bij het vervullen van de verplichting om illegaal verblijvende onderdanen van derde landen te doen terugkeren. Bij de organisatie van deze geïntegreerde en gecoördineerde aanpak moeten de lidstaten ten volle gebruikmaken van de beschikbare financiële instrumenten, programma's en projecten op het gebied van terugkeer van de Unie, met name van het Fonds voor asiel, migratie en integratie. In deze context moeten de lidstaten ook rekening houden met de migratiedruk waarmee de bevoegde autoriteiten kampen.

               (11)

               Overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Richtlijn 2008/115/EG moeten de lidstaten stelselmatig een terugkeerbesluit uitvaardigen jegens onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven. Door de wetgeving en de praktijk in de lidstaten wordt niet in alle omstandigheden onverkort uitvoering aan deze verplichting gegeven, en daardoor wordt de doeltreffendheid van het terugkeersysteem van de Unie ondermijnd. Zo vaardigen bepaalde lidstaten geen terugkeerbesluit uit na een negatieve beslissing over een asielaanvraag of een verblijfsvergunning, of vaardigen zij zulke besluiten niet uit jegens illegaal verblijvende onderdanen van derde landen die niet over een geldig identiteits- of reisdocument beschikken.

               (12)

               Afhankelijk van de institutionele inrichting van de lidstaten, met name wanneer verschillende autoriteiten bij het proces betrokken zijn, wordt een terugkeerbesluit niet noodzakelijk of onmiddellijk gevolgd door een verzoek aan de autoriteiten van derde landen om de identiteit van de illegaal verblijvende onderdaan van een derde land te verifiëren en een geldig reisdocument af te geven.

               (13)

               Overeenkomstig artikel 13 van de Schengengrenscode (6) wordt een persoon die illegaal een grens heeft overschreden en niet het recht heeft om op het grondgebied van de betrokken lidstaat te verblijven, aangehouden en onderworpen aan procedures in overeenstemming met Richtlijn 2008/115/EG.

               (14)

               In Richtlijn 2008/115/EG is bepaald dat bij de uitvoering van die richtlijn rekening moet worden gehouden met de gezondheidstoestand van de betrokken onderdanen van derde landen en dat dringende medische zorg moet worden verstrekt en essentiële behandeling van ziekte moet worden uitgevoerd in afwachting van terugkeer. Het is echter van essentieel belang te waarborgen dat illegaal verblijvende onderdanen van derde landen daadwerkelijk worden verwijderd en maatregelen worden genomen ter voorkoming van gedrag dat terugkeer belemmert of verhindert, zoals valse nieuwe medische claims. Voorts moeten er ook maatregelen worden genomen om op een efficiënte wijze asielaanvragen te behandelen die slechts worden ingediend om de uitvoering van terugkeerbesluiten te vertragen of te dwarsbomen.

               (15)

               Overeenkomstig Richtlijn 2008/115/EG zijn illegaal verblijvende onderdanen van derde landen verplicht de Unie te verlaten, maar hoeft enkel de lidstaat die het terugkeerbesluit heeft uitgevaardigd, dit uit te voeren. Een terugkeerproces kan in gang worden gezet in elke lidstaat die de betreffende illegaal verblijvende onderdaan van een derde land aanhoudt. Onderlinge erkenning van een terugkeerbesluit, waarin wordt voorzien door Richtlijn 2001/40/EG van de Raad (7) en Beschikking 2004/191/EG van de Raad (8), zou terugkeerprocessen versnellen en niet-toegestane secundaire bewegingen binnen de Unie tegengaan.

               (16)

               Voor het verbeteren van de doeltreffendheid van het terugkeerstelsel van de Unie kan bewaring een essentieel onderdeel zijn, dat overeenkomstig artikel 15, lid 1, van Richtlijn 2008/115/EG enkel mag worden ingezet indien er geen andere afdoende maar minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast. In het bijzonder omdat bewaring, waar nodig, ervoor zorgt dat illegaal verblijvende onderdanen van derde landen niet onderduiken, kan deze maatregel een succesvolle voorbereiding en organisatie van terugkeeroperaties mogelijk maken.

               (17)

               De maximale bewaringstermijn die thans door verscheidene lidstaten wordt gehanteerd, is aanzienlijk korter dan die welke is toegestaan krachtens Richtlijn 2008/115/EG en die nodig is om de terugkeerprocedure met succes te voltooien. Deze korte bewaringstermijnen staan doeltreffende verwijderingen in de weg.

               (18)

               De termijnen voor het instellen van beroep tegen besluiten inzake terugkeer verschillen sterk van lidstaat tot lidstaat en variëren van enkele dagen tot één maand of langer. In overeenstemming met de grondrechten moet de termijn voldoende tijd laten om toegang tot een doeltreffende voorziening in rechte mogelijk te maken, waarbij in aanmerking moet worden genomen dat lange termijnen een negatief effect op terugkeerprocedures kunnen hebben.

               (19)

               Een irregulier verblijvende onderdaan van een derde land moet het recht worden verleend om door de bevoegde autoriteiten te worden gehoord vooraleer een individuele maatregel wordt genomen die gevolgen voor hem kan hebben.

               (20)

               Overeenkomstig Richtlijn 2008/115/EG moet aan een beroep tegen een terugkeerbesluit automatisch schorsende werking worden toegekend wanneer er een risico bestaat dat de betrokken onderdaan van een derde land in geval van terugkeer een ernstig risico op slechte behandeling loopt, in strijd met artikel 19, lid 2, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie (9).

               (21)

               Een groot aantal lidstaten verricht herhaalde evaluaties van het risico van refoulement in de verschillende fasen van de asiel- en terugkeerprocedures, wat kan leiden tot onnodige vertragingen bij de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen.

               (22)

               De terugkeer van een niet-begeleide minderjarige naar het derde land van oorsprong en hereniging met het gezin kan het belang van het kind het beste dienen. Het verbod om terugkeerbesluiten uit te vaardigen jegens niet-begeleide minderjarigen, dat in de nationale wetgeving van verscheidene lidstaten bestaat, geeft geen volledige uitvoering aan de verplichting van de lidstaten om terdege rekening te houden met het belang van het kind en aandacht te hebben voor de omstandigheden van elk individueel geval. Dergelijke verboden kunnen onbedoelde gevolgen hebben wat betreft illegale migratie, doordat zij niet-begeleide minderjarigen ertoe aanzetten gevaarlijke reizen te ondernemen om de Unie te bereiken.

               (23)

               Besluiten over de wettelijke status en over de terugkeer van niet-begeleide minderjarigen moeten altijd worden gebaseerd op individuele, multidisciplinaire en degelijke beoordelingen van hun belang, met inbegrip van het traceren van familieleden en het beoordelen van de thuissituatie. Een dergelijke beoordeling moet afdoende worden gedocumenteerd.

               (24)

               Overeenkomstig artikel 17 van Richtlijn 2008/115/EG, waarin de omstandigheden worden omschreven waarin de lidstaten in laatste instantie en voor een zo kort mogelijke periode niet-begeleide minderjarigen en gezinnen met minderjarigen in bewaring kunnen houden, moeten de lidstaten waarborgen dat er voor kinderen alternatieven voor bewaring voorhanden zijn. Indien dergelijke alternatieven evenwel niet bestaan, geeft een absoluut verbod van bewaring in zulke gevallen mogelijk niet onverkort uitvoering aan de verplichting om alle maatregelen te nemen die nodig zijn om terugkeer te waarborgen, wat ertoe kan leiden dat terugkeeroperaties als gevolg van onderduiking worden geannuleerd.

               (25)

               In afwachting van de goedkeuring van het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake het gebruik van het Schengeninformatiesysteem voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen (10), moeten de lidstaten ten volle gebruikmaken van de mogelijkheid om een signalering van een inreisverbod op te nemen overeenkomstig artikel 24, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad (11).

               (26)

               Deze aanbeveling moet worden gericht tot alle lidstaten die gebonden zijn door Richtlijn 2008/115/EG.

               (27)

               De lidstaten moeten hun nationale autoriteiten die bevoegd zijn voor het verrichten van taken op het gebied van terugkeer, opdragen deze aanbeveling toe te passen bij het uitvoeren van hun werkzaamheden.

               (28)

               Deze aanbeveling is in overeenstemming met de grondrechten en neemt de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen in acht. Deze aanbeveling waarborgt in het bijzonder de volledige eerbiediging van de menselijke waardigheid en de toepassing van de artikelen 1, 4, 14, 18, 19, 24 en 47 van het Handvest en dient dienovereenkomstig te worden uitgevoerd,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

      VERSTERKTE EN BETERE TERUGKEERCAPACITEIT

               1.

               Om de procedurele, technische en operationele hinderpalen voor doeltreffender terugkeer uit de weg te ruimen, moeten de lidstaten uiterlijk op 1 juni 2017 hun capaciteit voor het uitvoeren van de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen versterken door een geïntegreerde en gecoördineerde aanpak te waarborgen.

               2.

               De doelstellingen van een dergelijke geïntegreerde en gecoördineerde aanpak op het gebied van terugkeer moeten erin bestaan:

                           a)

                           snelle terugkeerprocedures te waarborgen en het terugkeerpercentage aanzienlijk te verhogen;

                           b)

                           al naargelang van de behoefte rechtshandhavings- en immigratieautoriteiten te mobiliseren en acties met rechterlijke autoriteiten, bewaringsinstanties, voogdijsystemen en medische en sociale diensten te coördineren om ervoor te zorgen dat alle bij terugkeerprocedures betrokken autoriteiten snelle en afdoende multidisciplinaire maatregelen kunnen nemen;

                           c)

                           ervoor te zorgen dat er voldoende opgeleid en bekwaam personeel, van alle autoriteiten met bevoegdheden op het gebied van terugkeerprocedures, beschikbaar is om snel, en indien nodig op 24/7-basis, te reageren, met name in geval van toenemende druk bij de uitvoering van de verplichting om illegaal verblijvende onderdanen van derde landen te doen terugkeren;

                           d)

                           afhankelijk van de specifieke situatie van de lidstaat extra personeelsleden in te zetten aan de buitengrenzen van de Unie met het mandaat en de capaciteit om onmiddellijke maatregelen te nemen om de identiteit en de wettelijke status van de onderdanen van derde landen te bepalen en te verifiëren, en onmiddellijk toegang te weigeren aan of terugkeerbesluiten uit te vaardigen jegens degenen die geen recht hebben om de Unie binnen te komen of er te verblijven.

               3.

               De geïntegreerde en gecoördineerde aanpak op het gebied van terugkeer moet met name de volgende taken vervullen:

                           a)

                           snelle medische onderzoeken verrichten om mogelijk misbruik te voorkomen in de in punt 9, onder b), bedoelde situaties;

                           b)

                           met andere lidstaten en met het Europees Grens- en kustwachtagentschap contacten onderhouden en relevante operationele informatie uitwisselen met het oog op het halen van hun doelstellingen en het vervullen van hun taken;

                           c)

                           ten volle gebruikmaken van de relevante IT-systemen, zoals Eurodac, het Schengeninformatiesysteem (SIS) en het visuminformatiesysteem (VIS), om tijdig informatie over de identiteit en de wettelijke situatie van de betrokken onderdanen van derde landen te verkrijgen.

               4.

               De lidstaten moeten ervoor zorgen dat aan de eenheden of instanties die met het waarborgen van de geïntegreerde en gecoördineerde aanpak belast zijn, alle nodige personele, financiële en materiële middelen worden toegewezen.

      STELSELMATIGE AFGIFTE VAN TERUGKEERBESLUITEN

               5.

               Om ervoor te zorgen dat terugkeerbesluiten stelselmatig worden uitgevaardigd jegens onderdanen van derde landen die niet of niet langer het recht hebben om in de Europese Unie te verblijven, moeten de lidstaten:

                           a)

                           maatregelen nemen om op doeltreffende wijze illegaal verblijvende onderdanen van derde landen te lokaliseren en aan te houden;

                           b)

                           terugkeerbesluiten uitvaardigen, ongeacht of de illegaal verblijvende onderdaan van een derde land over een identiteits- of reisdocument beschikt;

                           c)

                           optimaal gebruikmaken van de door artikel 6, lid 6, van Richtlijn 2008/115/EG geboden mogelijkheid om het besluit inzake de beëindiging van het legaal verblijf tezamen met een terugkeerbesluit met één besluit of gelijktijdig te nemen, op voorwaarde dat de relevante waarborgen en bepalingen voor elk individueel besluit in acht worden genomen.

               6.

               De lidstaten moeten ervoor zorgen dat terugkeerbesluiten een onbeperkte geldigheidsduur hebben, zodat zij op elk moment ten uitvoer kunnen worden gelegd zonder dat er na verloop van tijd opnieuw terugkeerprocedures hoeven te worden begonnen. Dit doet geen afbreuk aan de verplichting om rekening te houden met elke wijziging van de individuele situatie van de betrokken onderdanen van derde landen, met inbegrip van het risico van refoulement.

               7.

               De lidstaten moeten in terugkeerbesluiten stelselmatig de informatie opnemen dat onderdanen van derde landen het grondgebied van de lidstaat moeten verlaten om naar een derde land te gaan, teneinde niet-toegestane secundaire bewegingen te ontmoedigen en te voorkomen.

               8.

               De lidstaten moeten gebruikmaken van de afwijking waarin wordt voorzien door artikel 2, lid 2, onder a), van Richtlijn 2008/115/EG wanneer dit kan bijdragen aan de effectiviteit van procedures, met name bij aanzienlijke migratiedruk.

      DOELTREFFENDE HANDHAVING VAN TERUGKEERBESLUITEN

               9.

               Om te zorgen voor een snelle terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen, moeten de lidstaten:

                           a)

                           overeenkomstig Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad (12) een werkwijze ontwikkelen voor het snelle onderzoek van verzoeken om internationale bescherming in een versnelde procedure of, indien passend geacht, een grensprocedure, met inbegrip van gevallen waarin een asielaanvraag slechts wordt ingediend om de uitvoering van een terugkeerbesluit te vertragen of te dwarsbomen;

                           b)

                           maatregelen nemen ter voorkoming van mogelijk misbruik in verband met valse nieuwe medische claims die erop gericht zijn verwijdering te verhinderen, bijvoorbeeld door te waarborgen dat er door de relevante nationale autoriteit aangewezen medisch personeel beschikbaar is om objectief en onafhankelijk advies te verlenen;

                           c)

                           waarborgen dat terugkeerbesluiten onverwijld worden gevolgd door een verzoek aan het derde land van overname om een geldig reisdocument af te geven of het gebruik van het overeenkomstig Verordening (EU) 2016/1953 van het Europees Parlement en de Raad (13) afgegeven Europees reisdocument voor terugkeer te aanvaarden;

                           d)

                           gebruikmaken van het instrument voor de onderlinge erkenning van terugkeerbesluiten waarin is voorzien bij Richtlijn 2001/40/EG en Beschikking 2004/191/EG.

               10.

               Om doeltreffend te waarborgen dat illegaal verblijvende onderdanen van derde landen worden verwijderd, moeten de lidstaten:

                           a)

                           waar nodig en passend gebruikmaken van bewaring in de gevallen als bedoeld in artikel 15, lid 1, van Richtlijn 2008/115/EG, en met name wanneer er een risico op onderduiken bestaat als bedoeld in de punten 15 en 16 van deze aanbeveling;

                           b)

                           in hun nationale wetgeving voorzien in een maximale initiële periode van bewaring van zes maanden, die kan worden aangepast door de rechterlijke autoriteiten in het licht van de omstandigheden van het geval, en in de mogelijkheid om de bewaring verder te verlengen tot 18 maanden in de gevallen waarin is voorzien in artikel 15, lid 6, van Richtlijn 2008/115/EG;

                           c)

                           de bewaringscapaciteit in overeenstemming brengen met de werkelijke behoeften, onder meer door zo nodig gebruik te maken van de afwijking voor noodsituaties als bedoeld in artikel 18 van Richtlijn 2008/115/EG.

               11.

               Met betrekking tot illegaal verblijvende onderdanen van derde landen die opzettelijk terugkeerprocedures tegenwerken, moeten de lidstaten het gebruik van sancties overeenkomstig het nationale recht overwegen. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn en mogen de verwezenlijking van de doelstelling van Richtlijn 2008/115/EG niet in het gedrang brengen.

      PROCEDURELE WAARBORGEN EN RECHTSMIDDELEN

               12.

               De lidstaten moeten:

                           a)

                           administratieve hoorzittingen die door de bevoegde autoriteiten voor verschillende doeleinden worden gehouden, zoals voor het verlenen van een verblijfsvergunning, voor terugkeer of voor bewaring, zo veel mogelijk in één procedurestap samenvoegen. Tevens moeten nieuwe manieren worden ontwikkeld voor het houden van zulke hoorzittingen, zoals het gebruik van videoconferenties;

                           b)

                           voor het instellen van beroep tegen terugkeerbesluiten voorzien in de kortst mogelijke termijn die het nationale recht voor vergelijkbare situaties kent, om misbruik van rechten en procedures, en met name het instellen van beroep kort vóór de geplande datum van verwijdering, te voorkomen;

                           c)

                           ervoor zorgen dat de automatisch schorsende werking van beroep tegen terugkeerbesluiten enkel wordt toegekend indien dat noodzakelijk is met het oog op de naleving van artikel 19, lid 2, en artikel 47 van het Handvest;

                           d)

                           herhaalde beoordelingen van het risico op schending van het beginsel van non-refoulement voorkomen, indien de inachtneming van dat beginsel al in het kader van andere procedures is beoordeeld, de beoordeling definitief is en er geen verandering is in de individuele situatie van de betrokken onderdanen van derde landen.

      FAMILIE EN GEZIN EN KINDEREN

               13.

               Om overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2008/115/EG de rechten van het kind te eerbiedigen en ten volle rekening te houden met het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, moeten de lidstaten:

                           a)

                           duidelijke regels inzake de wettelijke status van niet-begeleide minderjarigen vaststellen die het mogelijk maken terugkeerbesluiten uit te vaardigen en terugkeeroperaties uit te voeren of hun een verblijfsrecht te verlenen;

                           b)

                           waarborgen dat besluiten inzake de wettelijke status van niet-begeleide minderjarigen te allen tijde op een individuele beoordeling van hun belangen berusten. Bij deze beoordeling moet stelselmatig rekening worden gehouden met de vraag of terugkeer van een niet-begeleide minderjarige naar het land van herkomst en hereniging met het gezin in zijn belang zijn;

                           c)

                           voorzien in gerichte re-integratiebeleidsmaatregelen voor niet-begeleide minderjarigen;

                           d)

                           waarborgen dat de beoordeling van het belang van het kind stelselmatig door de bevoegde autoriteiten wordt verricht op basis van een multidisciplinaire aanpak, dat de niet-begeleide minderjarige wordt gehoord en dat er naar behoren een voogd bij het proces wordt betrokken.

               14.

               Met het oog op de eerbiediging van de grondrechten en de naleving van de in Richtlijn 2008/115/EG vastgestelde voorwaarden mogen de lidstaten in hun nationale wetgeving de mogelijkheid om minderjarigen in bewaring te houden niet uitsluiten wanneer dit strikt noodzakelijk is om de uitvoering van een definitief terugkeerbesluit te waarborgen, voor zover de lidstaten niet in staat zijn te zorgen voor minder dwingende maatregelen dan bewaring die doeltreffend kunnen worden toegepast met het oog op doeltreffende terugkeer.

      RISICO OP ONDERDUIKEN

               15.

               Elk van de volgende objectieve omstandigheden moet een weerlegbaar vermoeden van een risico op onderduiken vormen:

                           a)

                           weigeren om mee te werken aan het identificatieproces, valse of vervalste identiteitsdocumenten gebruiken, bestaande documenten vernietigen of anderszins verwijderen, weigeren vingerafdrukken te geven;

                           b)

                           zich op gewelddadige of frauduleuze wijze verzetten tegen de terugkeeroperatie;

                           c)

                           niet-naleving van een krachtens artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2008/115/EG opgelegde maatregel die erop gericht is onderduiken te voorkomen, zoals niet aan de bevoegde autoriteiten rapporteren of niet op een bepaalde plaats verblijven;

                           d)

                           niet-naleving van een bestaand inreisverbod;

                           e)

                           niet-toegestane secundaire bewegingen naar een andere lidstaat.

               16.

               De lidstaten moeten bepalen dat naar behoren rekening moet worden gehouden met de volgende criteria als aanwijzing dat een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land een risico op onderduiken vertegenwoordigt:

                           a)

                           het expliciet uiten van het voornemen om een terugkeerbesluit niet na te leven;

                           b)

                           niet-naleving van een termijn voor vrijwillig vertrek;

                           c)

                           een bestaande veroordeling voor een ernstig strafbaar feit in de lidstaten.

      VRIJWILLIG VERTREK

               17.

               De lidstaten mogen slechts op verzoek van de betrokken onderdaan van een derde land vrijwillig vertrek toestaan en moeten daarbij waarborgen dat onderdanen van derde landen goed worden geïnformeerd over de mogelijkheid om een dergelijk verzoek in te dienen.

               18.

               De lidstaten moeten in het terugkeerbesluit de kortst mogelijke termijn voor vrijwillige terugkeer vaststellen die nodig is om de terugkeer te organiseren en uit te voeren, rekening houdend met de individuele omstandigheden van het geval.

               19.

               Bij de vaststelling van de duur van de termijn voor vrijwillig vertrek moeten de lidstaten de individuele omstandigheden van het geval beoordelen, met name de vooruitzichten op terugkeer en de bereidheid van de illegaal verblijvende onderdaan van een derde land om met de bevoegde autoriteiten mee te werken aan terugkeer.

               20.

               Er mag enkel een termijn van meer dan zeven dagen worden vastgesteld indien de illegaal verblijvende onderdaan van een derde land actief meewerkt aan terugkeer.

               21.

               In de gevallen waarin is voorzien in artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2008/115/EG, met name wanneer de illegaal verblijvende onderdaan van een derde land een risico op onderduiken als bedoeld in de punten 15 en 16 van deze aanbeveling vertegenwoordigt en in gevallen van eerdere veroordelingen voor ernstige strafbare feiten in andere lidstaten, mag geen termijn voor vrijwillige terugkeer worden vastgesteld.

      PROGRAMMA'S VOOR BEGELEIDE VRIJWILLIGE TERUGKEER

               22.

               De lidstaten moeten uiterlijk op 1 juni 2017 beschikken over operationele programma's voor begeleide vrijwillige terugkeer, die in overeenstemming moeten zijn met de gemeenschappelijke normen inzake begeleide vrijwillige terugkeer en re-integratieprogramma's die door de Commissie zijn ontwikkeld in samenwerking met de lidstaten en door de Raad zijn bekrachtigd (14).

               23.

               De lidstaten moeten maatregelen nemen ter verbetering van de verspreiding van informatie over programma's voor vrijwillige terugkeer en begeleide vrijwillige terugkeer aan illegaal verblijvende onderdanen van derde landen, in samenwerking met nationale onderwijs-, sociale en gezondheidsdiensten.

      INREISVERBODEN

               24.

               Om de inreisverboden ten volle te benutten, moeten de lidstaten:

                           a)

                           ervoor zorgen dat de inreisverboden geldig worden op de dag waarop de onderdanen van derde landen de EU verlaten, zodat hun effectieve duur niet onnodig wordt verkort; dit moet worden gewaarborgd in gevallen waarin de datum van vertrek bekend is bij de nationale autoriteiten, met name in gevallen van verwijdering en vertrek in het kader van een programma voor begeleide vrijwillige terugkeer;

                           b)

                           voorzien in middelen om te verifiëren of een illegaal in de Europese Unie verblijvende onderdaan van een derde land is vertrokken binnen de termijn voor vrijwillig vertrek, en een doeltreffende follow-up waarborgen indien deze persoon niet is vertrokken, onder meer door het uitvaardigen van een inreisverbod;

                           c)

                           stelselmatig een signalering van een inreisverbod opnemen in het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie overeenkomstig artikel 24, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1987/2006, en

                           d)

                           een systeem invoeren voor het uitvaardigen van terugkeerbesluiten in gevallen waarin tijdens een uitreiscontrole illegaal verblijf aan het licht komt. Indien zulks op basis van een individuele beoordeling en overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel gerechtvaardigd is, moet een inreisverbod worden uitgevaardigd om toekomstige risico's op illegaal verblijf te voorkomen.

      Gedaan te Brussel, 7 maart 2017.

            Voor de Commissie

         Dimitris AVRAMOPOULOS

            Lid van de Commissie

      (1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348 van 24.12.2008, blz. 98).

      (2)  Verordening (EU) nr. 1053/2013 van de Raad van 7 oktober 2013 betreffende de instelling van een evaluatiemechanisme voor de controle van en het toezicht op de toepassing van het Schengenacquis en houdende intrekking van het besluit van 16 september 1998 tot oprichting van de Permanente Schengenbeoordelings- en toepassingscommissie (PB L 295 van 6.11.2013, blz. 27).

      (3)  Beschikking 2008/381/EG van de Raad van 14 mei 2008 betreffende het opzetten van een Europees migratienetwerk (PB L 131 van 21.5.2008, blz. 7).

      (4)  Conclusies van de Europese Raad van 20-21 oktober 2016, EUCO 31/16.

      (5)  Persbericht 43/17 van de Europese Raad van 3 februari 2017.

      (6)  Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende een Uniecode voor de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 77 van 23.3.2016, blz. 1).

      (7)  Richtlĳn 2001/40/EG van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwĳdering van onderdanen van derde landen (PB L 149 van 2.6.2001, blz. 34).

      (8)  Beschikking 2004/191/EG van de Raad van 23 februari 2004 tot vaststelling van de criteria en uitvoeringsvoorschriften voor de compensatie van de verstoringen van het financiële evenwicht die voortvloeien uit de toepassing van Richtlĳn 2001/40/EG betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwĳdering van onderdanen van derde landen (PB L 60 van 27.2.2004, blz. 55).

      (9)  Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 18 december 2014, Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve/Moussa Abdida, C-562/13, ECLI:EU:C:2014:2453.

      (10)  COM(2016) 881 final.

      (11)  Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) (PB L 381 van 28.12.2006, blz. 4).

      (12)  Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB L 180 van 29.6.2013, blz. 60).

      (13)  Verordening (EU) 2016/1953 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende de vaststelling van een Europees reisdocument voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen en tot intrekking van de aanbeveling van de Raad van 30 november 1994 (PB L 311 van 17.11.2016, blz. 13).

      (14)  Conclusies van de Raad van 9-10 juni 2016.


Avis juridique important

|

31995H0198

95/198/EG: Aanbeveling van de Commissie van 12 mei 1995 over de betalingstermijnen bij handelstransacties

Publicatieblad Nr. L 127 van 10/06/1995 blz. 0019 - 0022

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 12  mei 1995 over de betalingstermijnen bij handelstransacties (*) (Voor de EER relevante tekst)  (95/198/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Overwegende dat het Europees Parlement op 21 april 1993 een resolutie heeft aangenomen over de  mededelingen van de Commissie aan de Raad "Naar een Europese toeleveringsmarkt" en "De deelneming  van het midden- en kleinbedrijf aan overheidsopdrachten in de Gemeenschap" (1), waarin de Commissie  wordt verzocht specifieke voorstellen in te dienen over het probleem van de  betalingsachterstanden; Overwegende dat het Economisch en Sociaal Comité op 30 juni 1993  (2) advies heeft uitgebracht over  het "Werkdocument van de diensten van de Commissie over de betalingstermijnen bij  handelstransacties" (3); Overwegende dat de Commissie in haar Witboek over groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid   (4) een initiatief heeft aangekondigd betreffende de betalingstermijnen; Overwegende dat de Commissie op 25 mei 1994 een mededeling heeft goedgekeurd over de uitvoering van  een Geïntegreerd Programma ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf (MKB) en de ambachtelijke  sector  (5); Overwegende dat het Europees Parlement er in zijn resolutie over het Geïntegreerd Programma op  heeft aangedrongen dat de Commissie voorstellen doet om het probleem van de betalingsachterstanden  te regelen  (6); Overwegende dat er zware administratieve en financiële lasten wegen op de ondernemingen, met name  de kleine en middelgrote ondernemingen, vanwege de lengte van de betalingstermijnen bij  handelstransacties; dat betalingsachterstanden risico opleveren voor het financiële evenwicht en de  overlevingskansen van de ondernemingen; Overwegende dat er de laatste jaren in de meeste Lid-Staten van de Gemeenschap een verslechtering  van de betalingspraktijken wordt geconstateerd; dat deze verslechtering niet louter aan  conjunctuurfactoren kan worden toegeschreven, maar eveneens een weerspiegeling is van een  structurele ontwikkeling in de relaties tussen ondernemingen; dat de versterking van het  handelsverkeer en van de concurrentie op de interne markt een algemene verlenging van de  betalingstermijnen binnen de Gemeenschap dreigt te veroorzaken; Overwegende dat de tussen de Lid-Staten bestaande verschillen met betrekking tot de  betalingsvoorschriften en -praktijken een hinderpaal vormen voor de goede werking van de interne  markt; Overwegende dat het, zonder te tornen aan de contractvrijheid inzake de vaststelling van de  betalingstermijnen, wenselijk is een grotere transparantie van de tussen de contractpartijen  toepasbare termijnen te bevorderen en de naleving van de overeengekomen termijnen aan te moedigen; Overwegende dat een betere voorlichting en opleiding van de ondernemingen, met name de kleine en  middelgrote ondernemingen, op het gebied van de betalingstermijnen zou bijdragen tot een  verbetering van de betalingspraktijken van de ondernemingen; Overwegende dat de maatregelen tot beteugeling van betalingsachterstanden in de Lid-Staten van dien  aard moeten zijn dat enerzijds wanbetalers worden afgeschrikt en anderzijds de schuldeisers die  daar het slachtoffer van zijn, volledig schadeloos worden gesteld voor de diverse kosten die  daaruit voor hen voortvloeien; Overwegende dat beteugelingsmaatregelen tegen wanbetalers slechts ontmoedigend kunnen werken als  zij vergezeld gaan van snelle, doeltreffende en voor de schuldeiser niet te dure  beroepsprocedures; Overwegende dat aanvullende maatregelen nodig zijn om de naleving van de betalingstermijnen bij  grensoverschrijdende transacties te verbeteren; Overwegende dat de overheid en de openbare bedrijven veel betalingen verrichten aan ondernemingen;  dat een strenge betalingsdiscipline van de overheid een sneeuwbaleffect zou hebben op de gehele  economie en dat een effectieve openstelling van de overheidsopdrachten voor de ondernemingen, met  name de kleine en middelgrote ondernemingen, een verbetering van bepaalde gangbare praktijken  vereist, DOET DE VOLGENDE AANBEVELING: Artikel 1 Doelstellingen De Lid-Staten wordt verzocht de nodige juridische en  praktische maatregelen te nemen om de contractuele betalingstermijnen bij handelstransacties te  doen naleven en betere betalingstermijnen bij overheidsopdrachten te waarborgen. De Lid-Staten wordt met name verzocht ter aanvulling van hun juridisch en administratief kader de  meest geëigende maatregelen te nemen om: -  de transparantie in de contractuele betrekkingen te versterken, de voorlichting en opleiding van  de ondernemingen te verbeteren en de fiscale gevolgen van de betalingsachterstanden te verlichten; -  voor een adequate schadeloosstelling bij betalingsachterstanden te zorgen; -  geschikte beroepsprocedures te waarborgen; -  de voor het grensoverschrijdend handelsverkeer specifieke moeilijkheden uit de weg te ruimen; -  de betaling bij overheidsopdrachten te verbeteren. Artikel 2 Transparantie, voorlichting en opleiding, BTW 1.  Het verdient aanbeveling een  grotere transparantie van de bij handelstransacties toepasbare betalingstermijnen te stimuleren. Te  dien einde wordt de Lid-Staten verzocht: a)  door middel van passende maatregelen een precieze opgave van de toepasbare termijn en van de  vervaldatum zelf van de betaling in de handelscontracten te bevorderen, bij voorbeeld door  vermelding ervan op de factuur. Voor het geval dat er geen schriftelijk contract bestaat of de  termijn op de factuur niet duidelijk is aangegeven, verdient het aanbeveling subsidiair een  eenvoudige en precieze regel op te stellen voor de vaststelling van de termijn en van de  vervaldatum van de betaling die wettelijk van toepassing zijn op het contract; b)  eveneens aan te moedigen tot vermelding op de handelsdocumenten van de bij vervroegde of  achterstallige betaling eventueel toepasbare kortingen of toeslagen; c)  de vermelding in handelscontracten te bevorderen van een periode na ontvangst van de goederen  of levering van een dienst, waarbinnen de ontvanger of begunstigde zijn eventuele bezwaren tegen de  ontvangen kwaliteit of kwantiteit kenbaar kan maken. In de wetgeving dient een aanvullende regel te  worden opgenomen die bij het ontbreken van een contractuele bepaling van toepassing is; d)  in de aankondigingen van overheidsopdrachten of de bestekken voor precieze gegevens over de  door de aanbestedende diensten toegepaste betalingstermijnen en vervaldata te zorgen. 2.  De Lid-Staten wordt verzocht om aanmoediging van de overheids- of particuliere initiatieven,  inclusief die van de beroepsorganisaties, tot verbetering van de voorlichting en opleiding van  ondernemingen, met name kleine en middelgrote ondernemingen, inzake het beheer van de  betalingstermijnen. Deze acties kunnen voornamelijk betrekking hebben op de volgende gebieden: a)  advies en juridische bijstand voor de opstelling van handelsdocumenten en contracten; b)  informatie over en opleiding in de voor bepaalde ondernemingen, branches, regio's of landen  meest geschikte betalingsregels en -praktijken, alsmede over de interne of externe  inningsprocedures; c)  ontwikkeling van praktische instrumenten, met name computertoepassingen, voor het beheer van  kasmiddelen en bevordering van het elektronisch berichtenverkeer (EDI) in het MKB; d)  toepassing van technieken voor het mobiliseren van schuldvorderingen, zoals bij voorbeeld  factoring. 3.  Rekening houdend met de specifieke kenmerken van het MKB en voornamelijk met de eventuele  gevolgen van betalingsachterstanden voor de kaspositie van de ondernemingen, wordt de Lid-Staten  verzocht erop toe te zien dat deze ondernemingen in het kader van Richtlijn 77/388/EEG van de Raad   (1) (zesde BTW-richtlijn) van de meest gunstige termijnen profiteren. Dit betreft de mogelijkheid  om: a)  de betaling van de BTW uit te stellen, ten minste voor de kleine ondernemingen, tot op het  ogenblik dat zij de prijs hebben ontvangen; b)  de kleine ondernemingen langere termijnen toe te staan voor de indiening van hun  BTW-verklaringen. Artikel 3 Schadeloosstelling bij betalingsachterstand Het verdient aanbeveling de voorwaarden  te garanderen voor een adequate schadeloosstelling van de schuldeiser voor schade als gevolg van  een betalingsachterstand van de schuldenaar. Te dien einde wordt de Lid-Staten verzocht: a)  een recht van de schuldeisers op achterstandsrente te erkennen zodra de contractuele of  wettelijke termijn is overschreden; b)  een wettelijke rentevoet voor achterstallige betalingen vast te stellen die bij het ontbreken  van specifieke contractbepalingen van toepassing is, op een niveau dat voldoende ontmoedigend is  voor wanbetalers; c)  behalve het recht op achterstandsrente ook een recht op andere schadeloosstellingen te erkennen  voor de schade die de schuldeiser als gevolg van de betalingsachterstand heeft geleden. Deze  schadeloosstellingen dekken met name de juridische kosten en de administratieve inningskosten. Artikel 4 Beroepsprocedures Het verdient aanbeveling erop toe te zien dat de schuldeisers die  het slachtoffer zijn van betalingsachterstanden, kunnen beschikken over snelle, doeltreffende en  niet te dure procedures met het oog op de invordering van de schuld en het herstel van de geleden  schade. Te dien einde wordt de Lid-staten verzocht: a)  de instelling van buitengerechtelijke procedures aan te moedigen als een snelle, efficiënte en  niet te dure oplossing voor het beslechten van geschillen over betalingen; b)  de doeltreffendheid van de vereenvoudigde gerechtelijke procedures voor het beslechten van  geschillen over beperkte bedragen te verbeteren. Deze procedures dienen vereenvoudigde en niet te  dure voorwaarden voor het instellen van een rechtsvordering te behelzen. De toepassingsdrempels  voor deze procedures dienen op een zodanig niveau te worden vastgesteld dat een niet te  verwaarlozen aantal handelstransacties daarvoor in aanmerking komt. Er moet op efficiënte  voorwaarden voor de uitvoering van de in het kader van deze vereenvoudigde procedures gevelde  vonnissen worden toegezien; c)  de doeltreffendheid van de versnelde inningsprocedures te verbeteren. Deze procedures die door  beperkte formaliteiten en termijnen worden gekenmerkt, moeten het mogelijk maken een executoriale  titel te verkrijgen ingeval een schuldvordering niet wordt betwist. Deze procedures dienen versneld  plaats te vinden met zo weinig mogelijk formaliteiten en financiële lasten voor de schuldeiser en  zonder beperkingen wat het bedrag van het geschil betreft. Artikel 5 Grensoverschrijdend handelsverkeer Het verdient aanbeveling de voor het  grensoverschrijdende handelsverkeer specifieke moeilijkheden inzake betalingen uit de weg te  ruimen. Te dien einde wordt de Lid-Staten verzocht: a)  aan te moedigen tot een betere voorlichting en opleiding van de ondernemingen op het gebied van  het beheer van de betalingstermijnen bij grensoverschrijdende transacties; b)  de inningswijze voor niet betwiste grensoverschrijdende vorderingen te vergemakkelijken. Het  verdient met name aanbeveling het verkrijgen van een executoriale titel voor dergelijke vorderingen  te vergemakkelijken; c)  wat de procedures voor het beslechten van geschillen en de voltrekking van de vonnissen  betreft, alle nodige maatregelen te nemen om deze in geval van betalingsachterstanden bij  grensoverschrijdende transacties te vergemakkelijken en te bespoedigen. Artikel 6 Overheidsopdrachten Het verdient aanbeveling de betalingsdiscipline van de  overheidsdiensten en de openbare bedrijven, als gedefinieerd in Richtlijn 93/38/EEG van de Raad   (1), te waarborgen. Te dien einde wordt de Lid-Staten verzocht: a)  maatregelen te nemen om alle betrokken instanties bewust te maken van de gevolgen van  betalingsachterstanden voor de financiële gezondheid van de economische subjecten; b)  een termijn van 60 dagen na te leven voor de betalingen in het kader van overheidsopdrachten,  zonder daarbij afbreuk te doen aan eventueel geldende kortere termijnen. De Lid-Staten worden uitgenodigd te onderzoeken in welke mate zij de betalingstermijnen van de  overheid ten aanzien van de ondernemingen kunnen verkorten en zij de bestaande regels ter zake  kunnen vereenvoudigen; c)  nauwkeurige en van termijnen voorziene administratieve procedures in te stellen om de zo  spoedig mogelijke uitvoering van de overheidsbetalingen te garanderen. Er zouden met name termijnen  moeten worden vastgesteld voor het vervullen van de administratieve formaliteiten vóór de betaling,  zoals bij voorbeeld de procedures voor oplevering in het kader van openbare werken; d)  geregeld op alle niveaus controles te verrichten van de betalingstermijnen van de overheid,  waarvan de resultaten officieel zouden moeten worden bekendgemaakt; e)  te voorzien in de betaling, tegelijkertijd met de betaling van de hoofdsom, van de  achterstandsrente die verschuldigd is bij overschrijding - toe te schrijven aan de  overheidsdiensten of de openbare bedrijven - van de contracttermijnen. Er zouden adequate controles  verricht moeten worden om de naleving van dit beginsel door de overheid te waarborgen; f)  maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat in het kader van overheidsopdrachten de betaling  van de toeleveranciers en onderaannemers binnen redelijke termijnen geschiedt. Artikel 7 Rapportering Om de Commissie in staat te stellen de gemaakte vooruitgang te evalueren  wordt de Lid-Staten verzocht vóór 31 december 1997 bij de Commissie een rapport in te dienen over  de maatregelen die in verband met de verschillende onderdelen van deze aanbeveling zijn genomen. Artikel 8 Geadresseerden Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 12 mei 1995. Voor de Commissie Christos PAPOUTSIS Lid van de Commissie


Avis juridique important

|

31980H0907

80/907/EEG: Aanbeveling van de Raad van 23 september 1980 betreffende de bekrachtiging van het Internationale Verdrag van Torremolinos betreffende de veiligheid van visserijvaartuigen (1977)

Publicatieblad Nr. L 259 van 02/10/1980 blz. 0029 - 0029 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0209  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0209

AANBEVELING VAN DE RAAD van 23 september 1980 betreffende de bekrachtiging van het Internationale Verdrag van Torremolinos betreffende de veiligheid van visserijvaartuigen (1977)(80/907/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 84, lid 2,  Overwegende dat het Internationale Verdrag van Torremolinos betreffende de veiligheid van visserijvaartuigen (1977) kan bijdragen tot de bevordering van de veiligheid van vaartuigen in het algemeen en die van visserijvaartuigen in het bijzonder;  Overwegende dat de bekrachtiging door of de toetreding van alle Lid-Staten de inwerkingtreding van dit Verdrag kan bespoedigen,  BEVEELT HET VOLGENDE AAN:  - voor zover zij zulks nog niet hebben gedaan gaan de Lid-Staten zo spoedig mogelijk, doch ten laatste op 31 juli 1982, over tot bekrachtiging van of toetreding tot het Internationale Verdrag van Torremolinos betreffende de veiligheid van  visserijvaartuigen (1977);  - de Lid-Staten stellen de Secretaris-generaal van de Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie ervan in kennis dat hun bekrachtiging van of toetreding tot het Verdrag naar aanleiding van deze aanbeveling heeft plaatsgevonden.  Gedaan te Brussel, 23 september 1980.  Voor de Raad De Voorzitter J. SANTER


Avis juridique important

|

31978H0584

78/584/EEG: Aanbeveling van de Raad van 26 juni 1978 betreffende de bekrachtiging van Verdragen inzake de veiligheid van het vervoer ter zee

Publicatieblad Nr. L 194 van 19/07/1978 blz. 0017 - 0018 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0241  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0117  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0117

++++AANBEVELING VAN DE RAAD  van 26 juni 1978  betreffende de bekrachtiging van Verdragen inzake de veiligheid van het vervoer ter zee   ( 78/584/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de Europese Raad op 7 en 8 april 1978 heeft verklaard dat de Gemeenschap de voorkoming en bestrijding van de verontreiniging van de zee , vooral door koolwaterstoffen , als een belangrijke doelstelling van haar actie dient te beschouwen en dat hij de Raad , op voorstel van de Commissie , en de Lid-Staten heeft verzocht om onverwijld in de Gemeenschap passende maatregelen te treffen en in het kader van de bevoegde internationale organisaties gemeenschappelijke standpunten in te nemen ten aanzien van de snelle toepassing van de op dit gebied bestaande internationale voorschriften , in het bijzonder inzake de minimumnormen betreffende de exploitatievoorwaarden van schepen ;  Overwegende dat het van fundamenteel belang is dat een doeltreffende actie wordt ondernomen tegen de gevaren die verband houden met het vervoer van aardolie , met name tegen de bedreigingen van een verontreiniging der kusten als gevolg van ongevallen in volle zee , op welk fundamenteel belang in de actieprogramma's van de Europese Gemeenschappen op milieugebied de nadruk wordt gelegd ;  Overwegende dat de veiligheid van het zeevervoer , de bescherming van de levensomstandigheden en arbeidsvoorwaarden van de bemanningen en het niveau van hun vakbekwaamheid beter moeten worden gegarandeerd ;  Overwegende dat de actie van de Gemeenschap in het kader van initiatieven van de gespecialiseerde internationale organisaties - en met name in het kader van de IMCO en de IAO en de in dit verband gesloten verdragen - in het gedrang kan worden gebracht indien te veel tijd verstrijkt tussen het sluiten van deze verdragen en hun inwerkingtreding ;  Overwegende dat het Internationaal Verdrag van 1974 voor de beveiliging van mensenlevens op zee ( SOLAS ) en het protocol van 1978 dat hierop betrekking heeft alsmede Verdrag nr . 147 van de IAO van 1976 betreffende de minimumnormen welke op koopvaardijschepen in acht moeten worden genomen , die nog niet in werking zijn getreden , in belangrijke mate kunnen bijdragen tot de verbetering van zowel de technische als de sociale normen die respectievelijk betrekking hebben op de veiligheid van schip en uitrusting alsmede op de levensomstandigheden en arbeidsvoorwaarden van de bemanning ;  Overwegende dat het Verdrag van 1973 ter voorkoming van verontreiniging door schepen ( MARPOL ) , als gewijzigd bij het protocol van 1978 , in belangrijke mate kan bijdragen tot de bescherming van de zee tegen verontreiniging door schepen en met name door olietankers ;  Overwegende dat de ondertekening en de ratificatie of de toetreding van alle Lid-Staten de inwerkingtreding van deze verdragen kan bespoedigen en deze ook meer doeltreffend kan maken ,  BEVEELT HET VOLGENDE AAN :   - voor zover zij zulks nog niet hebben gedaan , gaan de Lid-Staten , in voorkomend geval , over tot ondertekening en bekrachtiging van of tot toetreding tot de volgende internationale verdragen :   - het Internationaal Verdrag van 1974 voor de beveiliging van mensenlevens op zee ( SOLAS ) ;   - het Protocol van 1978 betreffende het Internationaal Verdrag van 1974 voor de beveiliging van mensenlevens op zee ;   - het Internationaal Verdrag van 1973 ter voorkoming van verontreiniging door schepen  ( MARPOL ) , als gewijzigd bij het Protocol van 1978 ;   - Verdrag nr . 147 betreffende de minimumnormen welke op koopvaardijschepen in acht moeten worden genomen , dat door de Internationale Arbeidsconferentie in 1976 werd goedgekeurd .   - als termijnen voor de ondertekening , de bekrachtiging of de toetreding van de Lid-Staten gelden , naar gelang van de gevallen :   - SOLA-Verdrag ( 1974 ) :  bekrachtiging of toetreding zodra mogelijk en in elk geval voor 1 januari 1979 ;   - Protocol ( 1978 ) :   - ondertekening zodra mogelijk en uiterlijk voor 1 maart 1979 ;   - bekrachtiging zodra mogelijk en in elk geval voor 30 juni 1979 .   - Protocol ( 1978 ) tot wijziging en aanvulling van het MARPOL-Verdrag ( 1973 ) , alsmede bijlage I ervan :   - ondertekening voor 1 juni 1979 ;   - bekrachtiging voor 1 juni 1980 .   - Verdrag nr . 147 van de IAO :  bekrachtiging of toetreding voor 1 april 1979 .   - de Lid-Staten stellen de Secretaris-generaal van de Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie of van de Internationale Arbeidsorganisatie , naar gelang van het geval , er schriftelijk van in kennis dat met het oog op deze aanbeveling een ondertekening , bekrachtiging of toetreding heeft plaatsgevonden .  Gedaan te Luxemburg , 26 juni 1978 .  Voor de Raad  De Voorzitter  K . B . ANDERSEN  ( 1 ) PB nr . C 163 van 10 . 7 . 1978 , blz . 17 .  ( 2 ) Advies uitgebracht op 21 . 6 . 1978 ( nog niet verschenen in het PB ) .


				|

		52011SC0819

			Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on the National Reform Programme 2011 of the Czech Republicand delivering a Council opinionon the updated Convergence Programme of the Czech Republic, 2011-2014

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2011
van de Tsjechische Republiek
en met een advies van de Raad
over het geactualiseerde convergentieprogramma van de Tsjechische Republiek
voor de periode 2011-2014
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], en met
name artikel 9, lid 3,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[2],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn
goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei-
en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de
sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)
De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling
inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en
de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de
richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[3]
aangenomen, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De
lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid
met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)
Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar
goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot
een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees
Semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa
2020-strategie berust.
(4)
Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten
inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd
(overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en
ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte
dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van
begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen van de
arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij verzocht
alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten die in
hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale
hervormingsprogramma's worden opgenomen.
(5)
De Tsjechische Republiek heeft op 29 april 2011 haar
nationale hervormingsprogramma 2011 en op 5 mei 2011 haar geactualiseerde convergentieprogramma
2011 voor de periode 2011-2014 ingediend. Om met de onderlinge verbanden
rekening te houden, zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.
(6)
De wereldwijde financiële crisis, waarvan de
effecten zich deden gevoelen als gevolg van de grote openheid van de
Tsjechische economie, heeft een ernstige weerslag gehad op de bbp-groei en de
werkgelegenheid in de Tsjechische Republiek. Het reële bbp liep in 2009 met
4,1% terug als gevolg van de daling van de uitvoer en de binnenlandse investeringen.
Het werkloosheidspercentage steeg aanzienlijk (namelijk van 4,4% in 2008 tot
7,3% in 2010) en de arbeidsparticipatie daalde tussen 2008 en 2010 met twee procentpunten.
De hoge mate van blootstelling aan de internationale handel en een snel herstel
bij de belangrijkste handelspartners van de Tsjechische Republiek hebben er evenwel
voor gezorgd dat de reële bbp-groei opnieuw snel is gestegen tot 2,3% in 2010. Beide
genoemde factoren zullen een bescheiden herstel blijven ondersteunen.
(7)
Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr.
1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van het geactualiseerde
convergentieprogramma is de Raad van oordeel dat de macro-economische
veronderstellingen die aan het programma ten grondslag liggen, aannemelijk zijn
in de eerste twee jaren van het programma en te optimistisch voor de
daaropvolgende jaren. In het programma wordt uitgegaan van een lagere
groeiprognose voor 2012 in vergelijking met de voorjaarsprognoses 2011 van de
diensten van de Commissie, grotendeels als gevolg van een verdere gestage
vermindering van de reële consumptieve bestedingen van de overheid, waarmee
geen rekening is gehouden in de raming bij ongewijzigd beleid voor 2012 van de
diensten van de Commissie. Volgens het progamma zou het overheidstekort in 2013
tot onder de drempel van 3% van het bbp worden teruggebracht en in 2014 verder
afnemen tot 1,9% van het bbp. De voorgenomen consolidatie berust grotendeels op
een beperking van de uitgaven. De voorgestelde maatregelen zijn algemeen
genomen toereikend om, zoals door de Raad is aanbevolen, de tekortdoelstelling
tegen 2013 te verwezenlijken, maar de daadwerkelijke begrotingsresultaten van
de in het programma genoemde maatregelen zijn aan risico’s onderhevig. Voorts
lijkt de realisatie van de doelstellingen voor de laatste programmajaren
grotendeels te berusten op een gunstige conjunctuur en op verdere
efficiëntiewinsten bij de overheidsdiensten, die evenwel steeds moeilijker te
verwezenlijken kunnen blijken. De budgettaire middellangetermijndoelstelling zou
pas na de programmaperiode worden bereikt. De gemiddelde jaarlijkse
begrotingsinspanning voor de periode 2011-2013 is kleiner dan de 1% van het bbp
die de Raad in het kader van de buitensporigtekortprocedure van 2 december
2009 heeft aanbevolen.
(8)
In het programma is een duidelijke doelstelling
opgenomen om het overheidstekort tegen 2013 terug te dringen tot onder 3% van
het bbp. Het komt erop aan ervoor te zorgen dat de maatregelen die in het
terugdringen van het tekort in de periode 2011-13, alsook in de daaropvolgende
jaren, moeten resulteren de langetermijngroei niet in het gedrang brengen, in
het bijzonder door niet te bezuinigen op uitgaven voor onderwijs en
overheidssteun voor O&O. De maatregelen in kwestie moeten ook een afdoende
buffer verschaffen om de uitgavenstijgingen als gevolg van de demografische
ontwikkelingen op te vangen.
(9)
De budgettaire consolidatiestrategie omvat
maatregelen op het vlak van de btw-ontvangsten: het lagere btw-percentage zou
in 2012 en 2013 worden opgetrokken, terwijl het hogere percentage in 2013
verlaagd zou worden. De regering is ook voornemens vanaf 2013 het aantal
btw-plichtige ondernemingen uit te breiden. Volgens het programma zouden die
wijzigingen kunnen resulteren in een stijging van de belastingontvangsten met 0,7%
van het bbp in 2012 en met nog eens 0,1% van het bbp in 2013. Daarnaast lijkt
er nog ruimte te zijn om de opbrengsten van de indirecte belastingen te
verhogen (die in 2010 11,8% van het bbp bedroegen ten opzichte van een
EU-gemiddelde van 13,4%), waardoor dus eventueel een verlaging van de belasting
op arbeid zou kunnen worden gerealiseerd. Voorts zou volgens ramingen het
verschil tussen de daadwerkelijke btw-ontvangsten en de theoretische btw-plicht
aanzienlijk groter zijn dan het EU-gemiddelde, waaruit dus blijkt dat het
noodzakelijk is maatregelen te nemen om de naleving van de belastingwetgeving
te verbeteren.
(10)
Aangezien de budgettaire gevolgen van de
vergrijzing naar verwachting ruim boven het gemiddelde van de EU zullen liggen,
is de hervorming van het pensioenstelsel een belangrijk vraagstuk. De regering
heeft twee pakketten met voorstellen ingediend. Het eerste pakket zal naar
verwachting uiterlijk in september 2011 door het parlement worden goedgekeurd
en heeft betrekking op de overheidspijler (omslagstelsel), die sedert 2009 een
tekort vertoont. Naast andere maatregelen voorziet het pakket onder meer in een
verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd, die in 2041 voor mannen en
vrouwen wordt gelijkgeschakeld op 67 jaar. Met dit pakket parametrische
hervormingen wordt het budgettaire houdbaarheidsvraagstuk ten dele aangepakt;
het is echter twijfelachtig of dit pakket volstaat om aan de uitdagingen van de
vergrijzing het hoofd te bieden. Het tweede pakket maatregelen, dat evenwel nog
niet formeel door de regering is goedgekeurd, zou bestaan in de invoering in 2013
van een tweede particuliere pensioenpijler met vrijwillige aansluiting, waarbij
wordt gestreefd naar een grotere diversificatie van het pensioeninkomen en een
ondersteuning van de toekomstige adequaatheid ervan door de ontwikkeling van
het particuliere pensioensparen aan te moedigen. Bij de voorgestelde opbouw van
de pijler wordt er evenwel in weinig stimulansen voorzien om tot de regeling
toe te treden, hetgeen de hierboven geschetste pijnpunten op lange termijn eigenlijk
nog zou kunnen vergroten. Ook moeten de exploitatiekosten van dergelijke
pensioenfondsen zorgvuldig worden onderzocht en zo laag mogelijk worden
gehouden om de doeltreffendheid van het stelsel te garanderen.
(11)
De arbeidsmarkt wordt als redelijk flexibel
beschouwd en had vóór het uitbreken van de wereldwijde financiële crisis geen significante
zwakke punten vertoond. Het lijdt evenwel geen twijfel dat de arbeidsmarkt met
een aantal structurele tekortkomingen te kampen heeft. Een groot probleem zijn
de aanzienlijke moeilijkheden waarmee vrouwen met kinderen geconfronteerd
worden wanneer zij na hun zwangerschapsverlof opnieuw tot de arbeidsmarkt
wensen toe te treden. Het is een belangrijk vraagstuk omdat er ook bredere
economische gevolgen mee gepaard gaan: langere perioden zonder werk, een groot
genderverschil in arbeidsparticipatie en de grootste verschillen in beloning
tussen mannen en vrouwen van alle lidstaten. Ondanks de inspanningen van de
regering om ouders een ruimere keuze te geven bij het bepalen van de duur van
het ouderschapsverlof, blijft snel weer aan het werk gaan moeilijk. De
verklaring voor het probleem ligt voor een stuk bij de geringe bereidheid van
ondernemingen om arbeidsovereenkomsten voor deeltijdse arbeid aan te bieden (die
in andere lidstaten vaak worden gebruikt door werknemers met jonge kinderen),
en deels ook bij de beperkte beschikbaarheid van betaalbare kinderopvang, in
het bijzonder voor kinderen jonger dan drie jaar.
(12)
Hoewel de totale werkloosheid nog steeds
ruimschoots lager is dan het EU-gemiddelde, neemt de langdurige werkloosheid
toe, in het bijzonder in de leeftijdscategorie tussen 20-29 jaar. De
laaggeschoolden en andere mensen met een laag inkomen worden met aanzienlijke
moeilijkheden geconfronteerd bij het vinden van een baan. De hoge langdurige werkloosheid
vloeit voort uit een ondergefinancierd en relatief kleinschalig actief
arbeidsmarktbeleid en een gering aantal deelnemers voor periodieke
activeringsmaatregelen.
(13)
De tekortkomingen in de overheidsadministratie, die
een nadelige invloed hebben op het ondernemingsklimaat, zouden kunnen worden
verholpen door een brede tenuitvoerlegging van bestaande strategieën. De
regering heeft de aanzet gegeven voor een programma voor betere regelgeving in
2007 en een strategie voor corruptiebestrijding voor de jaren 2011-2012. Er
worden maatregelen in het vooruitzicht gesteld om de kwaliteit van het
Tsjechische wet- en regelgevingskader te verbeteren (die volgens internationale
onderzoeken lager is dan het EU-gemiddelde) en het ondernemersvertrouwen te
versterken. De stabilisering van de overheidsdiensten is een uitdaging, aangezien
veelvuldige en ingrijpende reorganisaties een doeltreffend overheidsoptreden
verhinderen. Met het oog hierop is het van belang de ambtenarenwet goed te
keuren, wat reeds verscheidene malen is uitgesteld. Recentelijk heeft de
regering maatregelen vastgesteld om de transparantie van openbare
aanbestedingsprocedures te verhogen. Een onderdeel van het regelgevingskader,
met name het specifieke type aandelen die een volledig anonieme
vermogensoverdracht mogelijk maken, blijft evenwel risicogevoelig en verdient
dus de nodige aandacht.
(14)
Verwacht wordt dat de potentiële groei negatieve
gevolgen zal ondervinden van de crisis. Ondanks het aanzienlijke percentage
jongeren dat aan de universiteiten studeert, is een verbetering van het
menselijk kapitaal essentieel. Een dergelijke verbetering wordt echter belemmerd
door een ontoereikende kwaliteit van de opleidingen, zoals blijkt uit de lage
rangschikking van de Tsjechische instituten voor tertiair onderwijs in
internationale onderzoeken. Daarnaast behoort de Tsjechische
Republiek, wat de uitgaven per student (in vergelijkbare prijzen) betreft, tot
het kwart van de EU-landen waar deze het laagst zijn. In het bijzonder de
uitgaven voor het basisonderwijs zijn beperkt. In het nationaal
hervormingsprogramma zijn maatregelen opgenomen voor alle onderwijsstadia.
Gedurende verscheidene jaren is een complexe hervorming van het tertiair
onderwijs voorbereid. Kwaliteitsborging en een doeltreffend tertiair onderwijs
zijn belangrijk voor de concurrentiekracht en het innovatievermogen.
(15)
De Commissie heeft voor de Tsjechische Republiek
het convergentieprogramma en het nationaal hervormingsprogramma onderzocht[4]. Daarbij
heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar
budgettair en sociaaleconomisch beleid in de Tsjechische Republiek, maar ook of
de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak om de
algemene economische governance van de Europese Unie te versterken door middel
van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. In het licht daarvan is
de Commissie van mening dat een blijvende aandacht voor de
begrotingsconsolidatie noodzakelijk is, waarbij groeibevorderende uitgaven
ontzien moeten worden. De houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange
termijn hangt in grote mate af van het vermogen om nu de noodzakelijke
pensioenhervorming door te voeren. Het is van essentieel belang dat de arbeidsparticipatie,
met name van vrouwen, wordt verhoogd en dat meer banen voor langdurig werklozen
worden gecreëerd. Verdere stappen ter verbetering van de kwaliteit van de
overheidsdiensten en het regelgevingskader, alsook van de kwaliteit van het
tertiair onderwijs, zijn cruciaal voor het concurrentievermogen.
(16)
In het licht van deze beoordeling, en rekening
houdende met de aanbeveling van de Raad van 2 december 2009 op grond van
artikel 126, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese
Unie, heeft de Raad de actualisering 2011 van het convergentieprogramma van de
Tsjechische Republiek onderzocht. Zijn advies[5] daarover is met name in de onderstaande
aanbevelingen (1) en (2) weergegeven. Rekening houdende met de conclusies van
de Europese Raad van 25 maart 2100, heeft de Raad het nationale
hervormingsprogramma van de Tsjechische Republiek onderzocht,
BEVEELT AAN dat de Tsjechische
Republiek in de periode 2011-2012 actie onderneemt om:
(1)
In 2011 de geplande consolidatie uit te voeren en
compenserende maatregelen van permanente aard te nemen bij tegenvallende
belastingopbrengsten of ontsporingen van de uitgaven. Begrotingsmaatregelen te
nemen zoals is voorzien in het programma voor 2012 en de doelstelling voor 2013
met meer concrete maatregelen te onderbouwen. Bezuinigingen op
groeibevorderende uitgaven te voorkomen en gebruik te maken van de beschikbare
ruimte om de opbrengsten van de indirecte belastingen te verhogen, de naleving
van de belastingwetgeving in de hand te werken en belastingontduiking terug te dringen.
(2)
Over te gaan tot een ingrijpende hervorming van het
pensioenstelsel om de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn
te verbeteren en de toekomstige toereikendheid van de pensioenen te garanderen. De inspanningen moeten eerst en vooral gericht zijn
op verdere wijzigingen van de overheidspijler, onder meer door een snellere
verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd welke wordt ondersteund door
maatregelen die de arbeidsparticipatie van oudere werknemers bevorderen; en ten
tweede op de ontwikkeling van het particuliere pensioensparen. In dit verband ervoor te zorgen dat op brede
schaal wordt deelgenomen aan de beoogde kapitaaldekkingsregeling, waarvan de beheerskosten
transparant en laag moeten blijven.
(3)
De arbeidsparticipatie te bevorderen door het
wegnemen van de belemmeringen voor ouders met jonge kinderen om opnieuw tot de
arbeidsmarkt toe te treden door te zorgen voor een grotere beschikbaarheid van
en toegang tot betaalbare kinderopvang. De aantrekkelijkheid en beschikbaarheid
te verhogen van meer flexibele werkregelingen, zoals deeltijdbanen.
(4)
De capaciteit van de overheidsdienst voor
arbeidsvoorziening te versterken om de kwaliteit en de doeltreffendheid van
opleidingen, hulp bij het vinden van een baan en gepersonaliseerde
dienstverlening te verhogen, waarbij de financiering van programma’s wordt
gekoppeld aan de geboekte resultaten. In
overleg met de belanghebbenden specifieke opleidingsprogramma’s te ontwikkelen
voor oudere werknemers, jongeren, laaggeschoolden en andere kwetsbare groepen.
(5)
De noodzakelijke maatregelen te nemen om de
kwaliteit van de overheidsdiensten te verbeteren op terreinen die van cruciaal belang
zijn voor het ondernemingsklimaat. In dit verband de uitvoering te versnellen
van de strategie voor corruptiebestrijding overeenkomstig de vastgestelde
doelstellingen, de ambtenarenwet goed te keuren om de stabiliteit en
doeltreffendheid van de overheidsdiensten te bevorderen en het Wetboek van
Koophandel te herzien met het oog op de afschaffing van het anonieme
aandelenbezit.
(6)
Een transparante kwaliteitstoetsing te ontwikkelen
voor de academische instellingen en de financiering van deze instellingen daaraan
te koppelen teneinde de prestaties van het tertiair onderwijs te verbeteren.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB
L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB C […]
van [...], blz. […].
[3]               Gehandhaafd
voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011.
[4]               SEC(2011)
712.
[5]               Uit
hoofde van artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Commissie betreffende globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de Lid-Staten en van de Gemeenschap "Herstel van groei en werkgelegenheid - versterking van de convergentie"

text:
              lOaVMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN
                                                        COM(93) 629 de f.
                                                        Brussel, 24 november 1993
                         Aanbeveling van de Commissie
                                           betreffende
                globale richtsnoeren voor het economisch
                                             beleid
                           van de Lid-Staten en van de Gemeenschap
                                     opgesteld overeenkomstig
                artikel 103, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie
                     ii
                        Herstel van groei en werkgelegenheid
                        - versterking van de convergentie"
||fij|jffl|BÉ
 ---pagebreak---       Aanbeveling van de Commissie
 Artikel 103 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt het kader voor de
 coördinatie van het economisch beleid vanaf het begin van de tweede fase van de
 overgang naar de Economische en Monetaire Unie. De richtsnoeren voor het economisch
 beleid die krachtens dit artikel vastgesteld worden, vormen het referentiekader voor het
 economisch beleid in de Gemeenschap en in de Lid-Staten.
 Belangrijkste doelstellingen
 De Gemeenschap moet ernaar streven aanzienlijk meer werkgelegenheid te scheppen om
 de huidige hoge werkloosheid sterk terug te dringen. Een daling van de werkloosheid is
absoluut noodzakelijk om de negatieve economische en sociale gevolgen van deze vorm
 van verspilling van menselijke hulpbronnen tegen te gaan. Het creëren van meer
werkgelegenheid is tevens nodig om te komen tot een actievere samenleving, waarin
allen die wensen deel te nemen aan het produktieproces ook de kans krijgen dat te doen
en waarin de invloed van factoren die leiden tot sociale uitsluiting sterk wordt
teruggedrongen. Verlaging van de werkloosheid, bij voorbeeld een reductie tegen het
jaar 2000 tot de helft van het huidige niveau, impliceert het creëren van ten minste
 15 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen.
Deze werkgelegenheidsdoelstelling moet worden gerealiseerd door niet-inflatoire,
krachtige en werkgelegenheidscheppende groei gedurende vele jaren, waarbij het milieu
ontzien moet worden. Hogere groei is niet alleen van essentieel belang voor het scheppen
van werkgelegenheid, maar ook om de Gemeenschap de vruchten van de interne markt te
laten plukken, de economische en sociale samenhang te verbeteren en te voldoen aan de
toenemende verplichtingen ten opzichte van de rest van de wereld. Groei kan echter niet
kunstmatig worden gecreëerd, maar moet het resultaat zijn van de marktkrachten en de
dynamiek van de Europese interne markt, die open staat voor de buitenwereld.
Voor een hogere duurzame groei is ook versterking van de economische convergentie
tussen de Lid-Staten vereist. Convergentie schept de voorwaarden voor het creëren van
meer banen en stelt de Gemeenschap in staat volledig profijt te trekken van de interne
markt. Voorts wordt hierdoor een succesvolle overgang naar de EMU mogelijk gemaakt.
In dit verband moeten de beleidsmakers mogelijk maken dat het potentieel van de
marktkrachten volledig wordt gerealiseerd, door :
i)      een stabiel en samenhangend macro-economisch kader te bieden;
ii)     de macro- en micro-economische belemmeringen voor de groei weg te nemen.
De huidige situatie stelt een dubbele uitdaging. Ten eerste is vastbesloten beleid nodig
om de groei op korte termijn te ondersteunen, zonder het streven naar sterke groei van
de werkgelegenheid op middellange termijn in de waagschaal te stellen Ten tweede
moeten de voorwaarden worden geschapen voor een krachtigere, meer duurzame en
                                                                                24.11.93
 ---pagebreak---  meer werkgelegenheidsintensieve groei op de middellange tot lange termijn.
 Om het herstelproces op gang te brengen moet het vertrouwen worden hersteld door de
 huidige combinatie van macro-economische beleidskeuzen in evenwicht te brengen en
 door geloofwaardige structurele maatregelen te nemen. Lagere rentevoeten, op een
 gezonde basis, vormen het meest effectieve instrument dat thans beschikbaar is om de
 korte-termijnvooruitzichten in de Gemeenschap te verbeteren. Hoe sneller in de huidige
 en verwachte loon- en begrotingsontwikkeling de doelstelling van stabiliteit haar plaats
 krijgt, des te sneller kan op een gezonde basis de rente verder en substantieel worden
 verlaagd. Evenwel, gezien de ernst van de situatie van dit moment en de omvang van de
 begrotingsaanpassing die in vele landen noodzakelijk is, zal het herstelproces wellicht
traag en aarzelend zijn. In deze omstandigheden kan het noodzakelijk blijken een
 intensivering te overwegen van de initiatieven van de Gemeenschap waartoe tijdens de
 Europese Raad van Edinburgh en Kopenhagen besloten is.
 Op middellange termijn moeten beleid en optreden consistent zijn met stabiliteit. Zij
 moeten bijdragen tot het teniet doen van rigiditeiten en het beëindigen van de schadelijke
verlaging van de nationale besparingen die wordt veroorzaakt door hoge
begrotingstekorten; hierdoor worden de voorwaarden voor investeringen en de
potentiële groei in de Gemeenschap verbeterd, hetgeen vele jaren van krachtiger en meer
werkgelegenheidscheppende groei mogelijk maakt.
 Richtsnoeren voor het beleid
Om de voorwaarden te scheppen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de
Gemeenschap op het gebied van de werkgelegenheid/werkloosheid, beveelt de
Commissie de Raad aan de volgende globale richtsnoeren voor het economisch beleid
vast te stellen.
Prijs- en wisselkoersstabiliteit
De Gemeenschap streeft naar het in stand houden van een stabiel macro-economisch
kader. De gemiddelde inflatie in de Gemeenschap zou in 1996 niet meer dan 2 à 3
procent mogen bedragen.
Om dit streefcijfer te halen moeten beleid en optreden volledig in overeenstemming zijn
met de gegeven stabiliteitsdoelstelling. De Lid-Staten die dit streefcijfer reeds gehaald
hebben, moeten er zorg voor dragen dat hun beleidsmaatregelen consistent zijn met het
behouden van dit resultaat. In de andere Lid-Staten moeten moediger initiatieven worden
genomen, die vastbesloten maatregelen inzake de begrotingsconsolidatie en de
loonontwikkeling omvatten, om op een gezonde basis een verruiming van het monetaire
beleid mogelijk te maken.
                                                                                24.11.93
 ---pagebreak---  Als deze maatregelen voldoende snel ten uitvoer worden gelegd, kan de korte rente
 spoedig dalen en zal met het stabiliseren van de inflatieverwachtingen de lange rente
 volgen.
 Vanwege de sterke mate van integratie en om de vruchten van de interne markt te
plukken, is het nodig dat de Gemeenschap blijft streven naar wisselkoersstabiliteit op
basis van een gezonde fundamentele economische ontwikkeling, zowel met betrekking
tot de nominale als de reële variabelen.
De Gemeenschap bevestigt opnieuw dat zij vasthoudt aan het EMU-proces en het
tijdschema daarvoor, zoals overeengekomen in het Verdrag betreffende de Europese
Unie. Hiertoe zal de Gemeenschap haar inspanningen ten behoeve van de economische
convergentie intensiveren.
Gezonde overheidsfinanciën
Voor het herstel van het vertrouwen is het noodzakelijk dat de Lid-Staten in 1994 iedere
verdere verslechtering van hun begrotingssituatie vermijden en ernaar streven een begin
te maken met het verminderen van de tekorten. In de Lid-Staten waar de toestand van de
begroting de meeste zorgen baart, is het vertrouwen gebaat bij een onmiddellijke en
krachtige aanpak van het consolidatieproces. Dit geldt met name voor de Lid-Staten met
zeer hoge en stijgende schuldquotes. Ook in de Lid-Staten waarin de economische
situatie in 1994 naar verwachting betrekkelijk gunstig is, moet met het
consolideringsproces begonnen worden. In andere Lid-Staten moet de begroting in 1994
krachtig in de hand worden gehouden, maar de nadruk moet in hoofdzaak gelegd worden
op geloofwaardige consolidatiestrategieën op middellange termijn, door reeds nu
maatregelen bekend te maken die de komende jaren, met het in kracht toenemen van het
herstel, effect zullen sorteren.
Met ingang van 1995 moet er in de Gemeenschap naar gestreefd worden om de positie
van de overheidsschuld weer houdbaar te maken. Gegeven de verwachte
groei-ontwikkeling in de komende jaren betekent dit dat de overheidstekorten moeten
worden teruggebracht tot de referentiewaarde die vermeld wordt in het Verdrag
betreffende de Europese Unie (drie procent van het BBP). De Gemeenschap kan deze
doelstelling in 1996-1997 bereiken. De meeste Lid-Staten zijn in staat de doelstelling in
1996 te bereiken, andere hebben meer tijd nodig.
Bij de maatregelen ter consolidering van de overheidstekorten moet prioriteit worden
gegeven aan vermindering van de lopende uitgaven en aan verbetering van de
doelmatigheid van het belastingstelsel. In alle Lid-Staten moet een heroriëntering van de
overheidsuitgaven plaatsvinden ten gunste van een meer produktieve aanwending en met
name ten gunste van een verhoging van de investeringen. Bovendien moet het
belastingstelsel zodanig worden aangepast dat het meer bijdraagt tot het scheppen van
werkgelegenheid. Verlaging van de werkgeversbijdragen aan de sociale zekerheid in een
aantal Lid-Staten, met name voor de laagstbetaalde en voor jonge werknemers, zijn in dit
verband van bijzonder belang, hoewel elke maatregel uiteraard voor de
belastingopbrengst neutraal dient te zijn vanwege de omvang van de
begrotingsaanpassing die in veel landen noodzakelijk is.
                                                                                24.11.93
 ---pagebreak---  Op de lange termijn moet het begrotingsbeleid van de Lid-Staten gericht zijn op hogere
 nationale besparingen en investeringen. Dit impliceert veel lagere begrotingstekorten
 (wellicht naderend tot evenwicht in het jaar 2000).
Meer werkgelegenheid scheppen
De Lid-Staten en de Gemeenschap moeten vastberaden maatregelen treffen om het
functioneren van hun economieën te verbeteren, welke maatregelen specifiek gericht
 moeten zijn op verbetering van het concurrentievermogen en het onderliggende
 vermogen van de Gemeenschap om banen te scheppen. Dergelijke structurele
 maatregelen worden aan de orde gesteld in het komende Witboek inzake "groei,
concurrentievermogen en werkgelegenheid".
Naast de in het Witboek voorgestelde maatregelen in de micro-economische sfeer speelt
de algemene ontwikkeling van lonen en salarissen een cruciale rol bij het scheppen van
banen. Hiertoe moeten de Regeringen en de werkgevers en werknemers alle middelen
waarover zij door het bestel in hun landen kunnen beschikken, benutten om ervoor te
zorgen dat de loonontwikkeling in de Gemeenschap zich snel aanpast aan de
overeengekomen inflatiedoelstelling.
Op de korte termijn staat de noodzaak nieuwe banen te creëren in de meeste landen geen
reële loonstijging toe. Wanneer het herstel eenmaal inzet en de reële lonen weer kunnen
stijgen, moet de loonontwikkeling ruimte laten voor een stijging van de winstgevendheid
van de investeringen door de reële loonstijging lager te laten zijn dan de
produktiviteitsstijging. Tussen 1982 en 1989 bij voorbeeld was de stijging van de reële
lonen per hoofd ongeveer een procentpunt lager dan de produktiviteitstoename. Voorts
moet de loonontwikkeling een adequate differentiatie naar Lid-Staten, regio's,
beroepskwalificaties en werkervaring inhouden.
De in het bovenstaande uiteengezetterichtsnoerenvoor het economisch beleid moeten de
kern vormen van alle toekomstige activiteiten op het gebied van het multilaterale
toezicht. Het globale kader voor en de evaluatie van de convergentieprogramma's van de
Lid-Staten wordt gevormd door de richtsnoeren. Door een geloofwaardig en
samenhangend programma ter uitvoering van de globale beleidsoriëntatie te bieden,
krijgen de verschillende convergentieprogramma's een symboolfunctie voor de mate
waarin de afzonderlijke Lid-Staten zich politiek verbinden aan de algemene
beleidsdoelstellingen van de Gemeenschap voor het jaar 2000.
                                                                                24.11.93
 ---pagebreak---                                                                     ISSN 0254-1513
                                                              COM (93) 629 def.
                                                  DOCUMENTEN
NL                                                                        04 io
                                Catalogusnummer : CB-CO-93-664-NL-C
                                                            ISBN 92-77-62151-6
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen
L-2985 Luxemburg


title: Aanbeveling nr. 843/78/EGKS van de Commissie van 26 april 1978 betreffende de verlenging van de voorlopige antidumpingmaatregelen vastgesteld ten opzichte van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Spanje

text:
 27 . 4 . 78                                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                        Nr . L 115 / 37
                                  AANBEVELING Nr . 843 / 78 / EGKS VAN DE COMMISSIE
                                                             van 26 april 1978
                   betreffende de verlenging van de voorlopige antidumpingmaatregelen vastge
                   steld ten opzichte van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Spanje
 DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE                                            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING AANGENO
 GEMEENSCHAPPEN ,                                                        MEN :
 Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese                                            Artikel 1
 Gemeenschap voor Kolen en Staal , inzonderheid op
 artikel 74,                                                             De voorlopige antidumpingmaatregelen vastgesteld bij
                                                                        de Aanbevelingen nr. 159 /78 / EGKS en nr. 160 /
 Gelet op Aanbeveling 77/ 329/ EGKS van de Commis                      78 / EGKS ten opzichte van de invoer van staalproduk
 sie van 15 april 1977 betreffende beschermende maat                   ten van oorsprong uit Spanje worden voor ten hoogste
 regelen tegen de toepassing van dumping en de toe                     drie maanden verlengd .
 kenning van premies of subsidies door landen die
 geen lid zijn van de Europese Gemeenschap voor Ko                                             Artikel 2
 len en Staal ('), als gewijzigd bij Aanbeveling nr. 3004/              Onverminderd het bepaalde in artikel 1 hiervoren ,
 77/ EGKS (: ), inzonderheid op de artikelen 1 6 en 19,                 wordt het bedrag van de bij wijze van voorlopig anti
 Gehoord de standpunten naar voren gebracht in het                      dumpingrecht gestelde zekerheid vrijgegeven voor zo
 Raadgevend Comité dat is ingesteld bij Aanbeveling                     ver de importeur ten genoegen van de bevoegde na
 77/ 329 / EGKS ,                                                       tionale autoriteiten aantoont dat het prijsverschil toe
                                                                        te schrijven is aan een geringere waarde ingevolge het
 Overwegende dat de Commissie bij de Aanbevelingen                      feit dat de produkten van mindere kwaliteit zijn dan
 nr. 1 59 / 78 / EGKS (3 ) en nr. 160 /78 / EGKS (4 ) voorlopi         de laagste kwaliteit die is omschreven in de meest re
 ge antidumpingrechten heeft ingesteld ten opzichte                     cente door de Commissie bekendgemaakte lijst van
 van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit                     basisprijzen .
 Spanje ;
                                                                                Artikel 3
 Overwegende dat het onderzoek ter zake nog niet is
 voltooid , en dat belanghebbenden erkende exporteurs                   Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten . Zij
 en importeurs hebben verzocht om verlenging van het                    treedt voor iedere Lid-Staat in werking op de datum
 recht voor ten hoogste drie maanden ;                                  van haar bekendmaking in het Publikatieblad iiin de
                                                                         Eu ropese Gemeenschappen.
 Overwegende dat het derhalve dienstig is de voorlopi
ge maatregelen te verlengen ;                                           Gedaan te Brussel , 26 april 1978 .
 Overwegende evenwel dat naar behoren rekening
                                                                                Voor de Commissie
dient te worden gehouden met iedere waardevermin
dering van de ingevoerde produkten , die door de im                                               De Vice - Voorzitter
 porteurs wordt ingeroepen en ten genoegen van de
 bevoegde nationale autoriteiten wordt aangetoond ,                                               Wilhelm HAFERKAMP
(')  PB  nr.  L  114 van V    S. 1977 , blz . f,.
(-)  PB  nr . L  352 van 31  . 12 . 1977 blz . 13
(')  PB  nr . L  23 van 28 .  1 . 1978 . blz . 31 .
(4 ) PB  nr . L  23 van 28 .  1 . 1978 , hl /.. 33 .