Avis juridique important

|

31998H0195

98/195/EG: Aanbeveling van de Commissie van 8 januari 1998 inzake interconnectie in een geliberaliseerde telecommunicatiemarkt (Deel 1 - Interconnectieprijzen) (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 073 van 12/03/1998 blz. 0042 - 0050

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 8 januari 1998 inzake interconnectie in een geliberaliseerde telecommunicatiemarkt (Deel 1 - Interconnectieprijzen) (Voor de EER relevante tekst) (98/195/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 97/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van "Open Network Provision" (ONP) (1), inzonderheid op artikel 7, lid 5,Overwegende dat Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie (2), bijzondere en uitsluitende rechten met betrekking tot de levering van telecommunicatienetwerken en -diensten afschaft;Overwegende dat het Gemeenschapsbeleid is gericht op het tot stand brengen van een open en door concurrentie gekenmerkte telecommunicatiemarkt; dat interconnectie met de bestaande openbare telecommunicatienetwerken van essentieel belang is voor nieuwe toetreders tot de telecommunicatiemarkt die willen concurreren met de bestaande exploitanten, en dat de interconnectieprijzen een van de grootste kostenposten vormen voor nieuwe toetreders tot die markt; dat de Gemeenschap een regelgevend kader voor interconnectie is overeengekomen zoals uiteengezet in Richtlijn 97/33/EG;Overwegende dat Richtlijn 97/33/EG nationale regelgevende instanties voor telecommunicatie (NRI's) een belangrijke rol toebedeelt in de zorg voor geschikte interconnectie van netwerken, overeenkomstig de beginselen van het Gemeenschapsrecht, met inachtneming van de aanbevelingen van de Commissie om de ontwikkeling van een echte Europese interne markt te vereenvoudigen (twaalfde overweging); dat met name artikel 7, lid 5, van Richtlijn 97/33/EG de Commissie uitnodigt tot het doen van aanbevelingen over kostenberekeningssystemen en scheiding van boekhoudingen; dat, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, het bepalen van interconnectieprijzen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten valt;Overwegende dat artikel 7, lid 2, van Richtlijn 97/33/EG bepaalt dat bepaalde organisaties die door hun nationale regelgevende instantie zijn aangemeld als beschikkend over een aanmerkelijke macht op de markt (hierna "aangemelde exploitant" te noemen) de beginselen van transparantie en kostenoriëntatie voor interconnectieprijzen moeten naleven, en dat de organisatie die de interconnectie met zijn netwerk levert, moet aantonen dat de doorberekende kosten kostengeoriënteerd zijn;Overwegende dat de Commissie van mening is dat de geschiktste aanpak van interconnectieprijzen is gebaseerd op toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten, aangezien dit het best aansluit op een door concurrentie gekenmerkte markt; dat deze aanpak niet uitsluit dat gegronde prijsverhogingen kunnen worden toegepast om de toekomstgerichte gezamenlijke en gemeenschappelijke kosten van een efficiënte exploitant, zoals die ook onder concurrentie zouden ontstaan, terug te verdienen;Overwegende dat het dienstig is, totdat de interconnectieprijzen op basis van toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten van kracht zijn geworden, om internationale vergelijkingen van interconnectieprijzen te publiceren als middel om nationale regelgevende instanties bij te staan bij de invoering van op kosten gebaseerde prijzen voor interconnectie met de netwerken van aangemelde exploitanten;Overwegende dat artikel 7, lid 5, van Richtlijn 97/33/EG de nationale regelgevende instanties oproept ervoor zorg te dragen dat de door de betrokken organisaties gebruikte kostenberekeningssystemen transparant en kostengeoriënteerd zijn, maar dat de richtlijn geen specifieke kostenberekeningssystemen vermeldt; dat een aanpak met op toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten gebaseerde interconnectieprijzen betekent dat een kostenberekeningssysteem moet worden gehanteerd dat uitgaat van huidige kosten in plaats van historische kosten; overwegende dat op activiteit gebaseerde kosten kunnen worden gebruikt om een "top-down"-model van de gemiddelde incrementele interconnectiekosten op lange termijn te maken;Overwegende dat de kosten voor het tot stand brengen van een verbinding met een geïnterconnecteerd netwerk niet mogen afhangen van het type netwerk waarvan het gesprek uitgaat; dat het niet-discriminatiebeginsel betekent dat de interconnectieprijzen voor gesprekstotstandbrenging die door aangemelde exploitanten wordt verricht, in het algemeen geen onderscheid mogen maken tussen gesprekken die van vaste of van mobiele netwerken afkomstig zijn, noch tussen gesprekken die van netwerken in dezelfde lidstaat of van netwerken in andere lidstaten afkomstig zijn;Overwegende dat een lidstaat telecommunicatiediensten, inclusief het aanleggen en/of de exploitatie van telecommunicatienetwerken die nodig zijn om dergelijke diensten te kunnen verlenen, mag onderwerpen aan vergunningen overeenkomstig Richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (3); dat de algemene beginselen van het Verdrag en de bijzondere eisen van Richtlijn 97/33/EG betekenen dat alle interconnectiepunten die openstaan voor nationale exploitanten ook moeten openstaan voor geautoriseerde exploitanten in andere lidstaten die grensoverschrijdend verkeer willen verzorgen; dat de huidige praktijk dat bestaande netwerkexploitanten verkeer in andere lidstaten kunnen afleveren zonder dat ze hiervoor machtigingen in de lidstaat van bestemming nodig hebben of in de lidstaat van bestemming gevestigd moeten zijn, aansluit op het beginsel dat het afleveren van verkeer aan een lidstaat niet wordt beschouwd als het aanbieden van een dienst in die lidstaat;Overwegende dat Richtlijn 97/33/EG het lidstaten mogelijk maakt om mechanismen tot stand te brengen voor het delen van de nettokosten van universele dienstverplichtingen tussen organisaties die openbare telecommunicatienetwerken en/of openbaar beschikbare spraaktelefoniediensten exploiteren;Overwegende dat artikel 12, lid 1, van Richtlijn 95/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1995 inzake de toepassing van "Open Network Provision" op spraaktelefonie (4) bepaalt dat de prijzen voor het gebruik van het openbare vaste telefoonnet en de spraaktelefoondienst dienen overeen te stemmen met de grondbeginselen van kostenoriëntatie en transparantie; dat bijdragen door geïnterconnecteerde partijen aan regelingen van het "toegangsdeficit"-type alleen zijn toegestaan indien nationale regelgevende instanties tariefeisen opleggen op grond van betaalbaarheid en toegankelijkheid van telefoondiensten overeenkomstig artikel 12, lid 2, van Richtlijn 95/62/EG; dat de Commissie heeft aangegeven dat zij van mening is dat dergelijke regelingen voor 1 januari 2000 verdwenen moeten zijn (5);Overwegende dat de toepassing van de in deze aanbeveling besproken beginselen geen afbreuk doet aan de plicht van de lidstaten en van ondernemingen om zich volledig te onderwerpen aan de mededingingsregels van de Europese Unie, met inachtneming van de specifieke bepalingen die zijn uiteengezet in de mededeling van de Commissie inzake de toepassing van de mededingingsregels op toegangsovereenkomsten in de telecommunicatiesector (6);Overwegende dat het raadgevend comité dat is opgericht op grond van artikel 9, lid 1, van Richtlijn 90/387/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de totstandbrenging van de interne markt voor telecommunicatiediensten door de toepassing van "Open Network Provision" (7) (het "ONP-comité"), brede steun heeft betuigd aan de in deze aanbeveling opgenomen beginselen en dat de Commissie zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met de door het ONP-comité naar voren gebrachte standpunten,DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:1. Deze aanbeveling betreft de interconnectie van telecommunicatienetwerken en met name de prijsbepalingen van alle gesprekstotstandbrengingen op de netwerken van exploitanten die overeenkomstig Richtlijn 97/33/EG door hun nationale regelgevende instanties zijn aangemeld als beschikkend over aanmerkelijke macht op de markt (hierna "aangemelde exploitanten" te noemen).2. Artikel 7, lid 2, van Richtlijn 97/33/EG bepaalt dat de interconnectieprijzen van aangemelde exploitanten de beginselen van kostenoriëntatie en transparantie moeten volgen. Het kostenoriëntatiebeginsel betekent in verband met interconnectie dat in de interconnectieprijzen tot uitdrukking moet komen op welke manier de interconnectieprijzen feitelijk tot stand gekomen zijn. Aangemelde exploitanten moeten de eenmalige incrementele kosten die nodig zijn om de netwerken op elkaar aan te sluiten, en de door het interconnecterende verkeer veroorzaakte incrementele capaciteitskosten kunnen doorberekenen.Bijlage I van deze aanbeveling geeft nadere bijzonderheden over de soorten kosten die verband houden met gesprekstotstandbrenging.3. Interconnectieprijzen moeten worden berekend op basis van toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten, aangezien deze kosten dicht in de buurt komen van de kosten van een efficiënte exploitant die moderne technologie gebruikt. Interconnectieprijzen die op dergelijke kosten zijn gebaseerd, mogen gegronde prijsverhogingen bevatten ter dekking van een deel van de toekomstgerichte gezamenlijke en gemeenschappelijke kosten van een efficiënte exploitant, zoals die ook onder concurrentie zouden ontstaan.4. De op de "beste huidige praktijk" gebaseerde interconnectieprijzen, zoals hieronder weergegeven, vormen een leidraad voor nationale regelgevende instanties bij de beoordeling van de interconnectieprijzen voor gesprekstotstandbrenging die door aangemelde exploitanten worden voorgesteld, totdat de berekende interconnectieprijzen gebaseerd op toekomstgerichte gemiddelde incrementele langetermijnkosten beschikbaar zijn.Op basis van de in bijlage II vermelde gegevens worden met ingang van 1 januari 1998 de volgende "beste huidige praktijk"-prijzen als maximale interconnectieprijzen aanbevolen:"Beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen voor gesprekstotstandbrenging "Beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen voor gesprekstotstandbrenging op LOKAAL niveau (dus bij een lokale centrale of zo dicht mogelijk bij een lokale centrale)tussen 0,6 en 1,0 ECU/100 per minuut (piekuren)"Beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen voor een SINGLE TRANSIT - interconnectie (grootstedelijk niveau)tussen 0,9 en 1,8 ECU/100 per minuut (piekuren)"Beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen voor een DOUBLE TRANSIT - interconnectie (nationaal niveau - afstand groter dan 200 km)tussen 1,5 en 2,6 ECU/100 per minuut (piekuren)5. Het wordt aanbevolen dat daar waar de prijzen de in punt 4 genoemde bandbreedte van de "beste huidige praktijk"-prijzen overschrijden, de nationale regelgevende instanties gebruik maken van de rechten die hen door artikel 7, lid 2, van Richtlijn 97/33/EG worden verleend om een volledige motivering van de voorgestelde prijzen te vragen en indien nodig ook een wijziging met terugwerkende kracht van de interconnectieprijzen voor te schrijven. De in punt 4 gegeven bandbreedte wordt breed genoeg geacht om erkende kostenverschillen tussen lidstaten te dekken.6. Het gebruik van toekomstgerichte incrementele langetermijnkosten betekent dat een kostenberekeningssysteem moet worden gehanteerd dat uitgaat van op activiteit gebaseerde toewijzing van huidige kosten in plaats van historische kosten. Aanbevolen wordt dat nationale regelgevende instanties voor hun aangemelde exploitanten termijnen vaststellen voor de invoering van nieuwe kostenberekeningssystemen die op huidige kosten zijn gebaseerd, waar zulke systemen niet reeds worden gebruikt. Op activiteit gebaseerde kostenberekeningssystemen, waarin de kosten per product en/of dienst worden toegewezen op basis van de onderliggende kostenposten en activiteiten van een efficiënte exploitant, worden aanbevolen, teneinde de gezamenlijke en gemeenschappelijke kosten die niet rechtstreeks kunnen worden toegewezen, tot een minimum te beperken.7. In aansluiting op de huidige praktijk voor grensoverschrijdende interconnectie tussen exploitanten van bestaande netwerken en in overeenstemming met het niet-discriminatiebeginsel, hoeven de in een bepaalde lidstaat gemachtigde exploitanten die uitsluitend interconnecteren om verkeer in een andere lidstaat af te leveren en in die andere lidstaat geen diensten aanbieden of infrastructuur exploiteren, niet in die andere lidstaat gemachtigd of gevestigd te zijn.Het wordt aanbevolen dat de voorbeeldofferte van interconnectie door aangemelde organisaties ook - als een afzonderlijk gesplitst onderdeel van het interconnectieaanbod - voorwaarden en prijzen bevat voor de transmissieverbinding tussen het werkelijke interconnectiepunt en de grens van de lidstaat.8. Onverminderd het niet-discriminatiebeginsel geldt ten aanzien van de door organisaties die openbare telecommunicatienetwerken en/of spraaktelefoniediensten in een lidstaat exploiteren, betaalde bijdragen aan toegangsdeficits van de universele dienst (die in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht gescheiden moeten worden van de interconnectieprijzen), dat zij niet mogen worden opgelegd aan organisaties die slechts interconnecteren om verkeer in een lidstaat af te leveren en niet daadwerkelijk telecommunicatiediensten aanbieden in die lidstaat, en evenmin indirect mogen worden opgelegd aan consumenten in andere lidstaten.9. Deze aanbeveling, en meer in het bijzonder de "beste huidige praktijk"-prijzen in punt 4 en de gegevens in bijlage II, wordt voor 31 juli 1998 door de Commissie herzien en zo nodig bijgewerkt.10. Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 8 januari 1998.Voor de CommissieMartin BANGEMANNLid van de Commissie(1) PB L 199 van 26. 7. 1997, blz. 32.(2) PB L 74 van 22. 3. 1996, blz. 13.(3) PB L 117 van 7. 5. 1997, blz. 15.(4) PB L 321 van 30. 12. 1995, blz. 6.(5) COM(96) 608 van 27 november 1996, mededeling van de Commissie over beoordelingscriteria voor nationale regelingen voor de kostenberekening en financiering van de universele telecommunicatiedienst en richtsnoeren voor de lidstaten over de toepassing van dergelijke regelingen.(6) PB C 76 van 11. 3. 1997, blz. 9.(7) PB L 192 van 24. 7. 1990, blz. 1.BIJLAGE I BESTANDDELEN VAN INTERCONNECTIEPRIJZEN VOOR GESPREKSTOTSTANDBRENGING Richtlijn 97/33/EG bepaalt dat de interconnectieprijzen van aangemelde exploitanten moeten worden berekend volgens de beginselen van kostenoriëntatie. Deze bijlage behandelt de gevolgen van deze eis voor de bestanddelen van de interconnectieprijs ten behoeve van gesprekstotstandbrenging.1. De prijs van de local loop voor interconnectiedoeleinden De local loop is de uiteindelijke verbinding tussen de consument en de lokale centrale. In een vast netwerk met local loops, al dan niet draadloos, zijn de kosten voor een niet-geschakelde local loop meestal eenmalige kosten, met daarnaast nog enige kosten voor periodiek onderhoud. De "laagste" plaats in het netwerk waar gesprekstotstandbrenging kan worden gekocht, is aan de hoofdnetwerkzijde van de lokale centrale (1). Interconnectie op dit punt kan extra capaciteitskosten met zich brengen, maar er zijn geen extra capaciteitskosten of investeringsbehoeften met betrekking tot de onderdelen van de local loop die voor een bepaalde consument bestemd zijn (in een traditioneel netwerk zijn dit de koperdraden).Uit het kostenoriëntatiebeginsel vloeit voort dat, aangezien de verschaffing van interconnectie niet leidt tot kostenstijging in de daarvoor bestemde onderdelen van de local loop van het bestemmingsnetwerk, bij de berekening van interconnectieprijzen geen rekening mag worden gehouden met onderdelen die betrekking hebben op de directe kosten van de op de abonnee gerichte onderdelen van de local loop. De kosten van die onderdelen in de niet-geschakelde local loop die zijn toegewezen aan een bepaalde klant moeten daarom aan die klant worden doorberekend, door kosten te berekenen voor een abonneelijn, of als een combinatie van abonneekosten en inkomsten uit andere diensten, voorzover de concurrentie zulks toelaat.Er ontstaat een probleem als de bestaande exploitant vanwege de regelgeving in zijn prijzen hiervoor niet kan compenseren en daarom geen voordelige prijs aan zijn eigen afnemers kan bieden om de kosten van de local loop te dekken. Dit leidt tot het zogeheten "toegangsdeficit". In een monopolieomgeving compenseert de exploitant het deficit in het "toegangsnetwerk" (de local loop) door voor andere diensten, zoals internationale gesprekken, prijzen te berekenen die hoger liggen dan de economische kosten. Met kostengeoriënteerde interconnectie zijn concurrenten in staat om een deel van dit interlokaal en internationaal verkeer over te nemen, zodat de bestaande exploitant minder mogelijkheden heeft om voor het toegangsdeficit te compenseren. Een regeling voor het toegangsdeficit houdt dus in dat bedragen aan andere exploitanten worden doorberekend, als compensatie voor de bestaande exploitant van het verlies aan inkomsten die voor de financiering van dit deficit werden gebruikt.Regelingen voor bijdragen aan het toegangsdeficit geven altijd inefficiënte investeringssignalen en zorgen voor een stijging van de algemene kosten voor de industrie. Ze veroorzaken bovendien administratieve rompslomp en zijn niet transparant. Zoals vermeld in de richtsnoeren voor kostenberekening en financiering van de universele telecommunicatiedienst die in november 1996 door de Commissie werden gepubliceerd (2), worden regelingen zoals die voor het toegangsdeficit waarschijnlijk alleen tijdelijk toegepast, tot en met het jaar 2000; tegen die tijd zou in alle lidstaten een nieuwe balans gevonden moeten zijn.Overeenkomstig de interconnectierichtlijn moeten bijdragen aan "toegangsdeficits" die door interconnecterende partijen worden betaald, duidelijk gescheiden zijn van de interconnectieprijzen. Het Gemeenschapsrecht staat betaling van "bijdragen aan het toegangsdeficit" door geïnterconnecteerde partijen alleen toe indien lidstaten wettelijke beperkingen opleggen ten aanzien van de detailprijzen van aangemelde exploitanten. Indien een exploitant niet door regelgeving wordt gehinderd zijn prijzen daaraan aan te passen, is een bijdrage voor het toegangsdeficit niet gerechtvaardigd.2. De prijs van niet tot stand gebrachte gesprekken voor interconnectiedoeleinden Voor tijdens piekuren niet tot stand gebrachte gesprekken, afkomstig van geïnterconnecteerde netwerken, mogen aan een bestemmingsnetwerk extra capaciteitskosten worden doorberekend. In sommige gevallen kan de reden voor het niet tot stand komen van een gesprek gelegen zijn in gebrekkige prestaties van het eigen netwerk van de bestaande exploitant. De interconnectierichtlijn legt de bewijslast inzake kosten bij de netwerkexploitant, wat betekent dat een exploitant die in zijn interconnectieprijzen een bedrag voor niet tot stand gebrachte gesprekken wil opnemen, moet aantonen dat het niet tot stand komen van een gesprek niet wordt veroorzaakt door een gebrekkig functioneren van zijn eigen netwerk.3. De prijs voor het opzetten van een gesprek voor interconnectiedoeleinden In een vast netwerk worden de schakelkosten hoofdzakelijk door twee factoren bepaald - duur van het gesprek en handelingen ten behoeve van het gesprek (d.w.z. signaleren en opzetten van het gesprek). Er is veel informatie nodig om de balans tussen deze twee kostenposten te bepalen. Dit is deels de reden dat regelgevende instanties vaak toestaan dat schakelkosten alleen op basis van de duur van voltooide gesprekken worden terugverdiend. Het opzetten van een gesprek zou alleen dan met recht in de interconnectieprijs moeten kunnen worden meegerekend, als de exploitant kan aantonen in welke mate gesprekken die uit geïnterconnecteerde netwerken afkomstig zijn, incrementele kosten voor het bestemmingsnetwerk veroorzaken, bijvoorbeeld omdat er extra capaciteit nodig is voor de verwerking van de extra pogingen tot het opzetten van gesprekken tijdens piekuren. Indien er kosten voor het opzetten van een gesprek worden berekend, moeten de daarbij horende gespreksduurkosten lager zijn dan wanneer het opzetten van een gesprek niet in rekening wordt gebracht.4. Interconnectieprijzen en de bepaling van detailprijzen Sommige landen hebben in het verleden interconnectieprijzen berekend op basis van detailprijzen met korting. De huidige detailprijzen zijn echter niet noodzakelijkerwijs kostengeoriënteerd en deze aanpak zou in de meeste gevallen niet verenigbaar zijn met de eisen van het Gemeenschapsrecht.Zelfs indien de detailprijzen op kosten gebaseerd zijn, gaat het om een ongewenste aanpak, omdat nieuwe toetreders hierdoor bijna gedwongen worden om dezelfde detailprijsstructuur te hanteren als de bestaande exploitant, zodat er weinig kans is dat toetreders innovatieve detailprijzen gaan hanteren, die op verschillende soorten gebruikers zijn gericht. Uit de afwisseling en keuze van detailprijzen die momenteel bij de mobiele netwerken in de lidstaten worden geboden, blijkt dat er aanzienlijke mogelijkheden zijn voor vernieuwende tarifering als een middel om de consument een betere keuze te bieden en de marktvraag naar telecommunicatiediensten te doen stijgen.Indien er voor interconnectieprijzen verschillende prijzen worden gehanteerd, naargelang het uur van de dag of de dag van de week, moet deze op een niet-discriminerende wijze zowel op nieuwe toetreders als op het eigen verkeer van de bestaande exploitant worden toegepast.(1) De levering van "gesplitste" local loops, waarbij een nieuwkomer een local loop overneemt van een bestaande exploitant en hiervoor tegen een gepaste vergoeding het exclusieve gebruiksrecht verwerft, wordt in EU-zin niet strikt beschouwd als "interconnectie".(2) COM(96) 608 van 27 november 1996.BIJLAGE II "BESTE PRAKTIJK"-INTERCONNECTIEPRIJZEN EN HUN AFLEIDING 1. Aanpak Er is uitgegaan van de interconnectieprijzen in de drie lidstaten waar de prijzen het laagst zijn (en waarvoor op 1 september 1997 gegevens beschikbaar waren); op basis van deze prijzen zijn de "beste huidige praktijk"-prijzen berekend waarnaar op korte termijn gestreefd moet worden.Onderstaande tabel toont het niveau van de interconnectieprijzen voor de diverse lidstaten. De prijzen in deze tabel verwijzen naar gesprekstotstandbrenging op een vast netwerk in de piekuren. De prijzen voor het opzetten van de verbinding zijn meegerekend voorzover ze bestaan, maar andere kosten die niets met het verkeer te maken hebben, zijn over het algemeen niet meegerekend. De cijfers hebben geen betrekking op bijdragen van het "toegangsdeficit"-type of voor de universele dienstverlening. Deze extra bijdragen worden in veel lidstaten niet berekend, maar waar ze als deel van het regelgevend kader in een lidstaat worden berekend, moeten ze los van de interconnectieprijzen worden berekend en getoond, zoals is bepaald in de interconnectierichtlijn.Deze cijfers hebben betrekking op één specifiek onderdeel van de interconnectieprijzen, namelijk de kosten voor gesprekstotstandbrenging. Ze geven niet alle interconnectieprijzen weer die in een bepaald land betaald moeten worden.1997/1998 - Interconnectietarieven >REFERENTIE NAAR EEN FILM>Figuur 1Interconnectieprijzen lokaal, single transit en double transit, tijdens de piekuren(prijs in ECU/100 per minuut, op basis van een gespreksduur van drie minuten)De gegevens waarop deze grafiek is gebaseerd zijn te vinden in de tabel van punt 3.Sommige factoren zoals gemiddelde aansluitingsdichtheid, arbeidskosten, geologische factoren, toegestaan kapitaalrendement (1), kunnen in de Europese Unie van lidstaat tot lidstaat variëren. Dergelijke verschillen zijn tot op zekere hoogte van invloed op de interconnectieprijzen, maar ze worden niet groot genoeg geacht om de hier aanbevolen "beste huidige praktijk"-prijzen onbruikbaar te maken (2).Het is de bedoeling dat de cijfers in deze aanbeveling in de loop van 1998 opnieuw worden bekeken, en naar verwachting zullen in de toekomst de "beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen geleidelijk lager worden, als weerspiegeling van zowel de neerwaartse tendens in netwerkkosten als van een betere inschatting van die kosten. Momenteel dalen de interconnectieprijzen over de hele wereld met ongeveer 8 % per jaar.Het dient gezegd dat deze "beste huidige praktijk"-prijzen hoger zijn - soms zelfs aanzienlijk hoger - dan de prijzen die naar voren zouden komen uit een "bottom-up" LRAIC-berekening. Toch worden deze "beste huidige praktijk"-prijzen beschouwd als een realistisch tussenliggend doel, gezien de situatie in de Europese Unie per januari 1998.2. Afleiding van de "beste huidige praktijk"-interconnectieprijzen De prijzen zijn afgeleid van de prijzen die op 1 september 1997 beschikbaar waren. Er is geen rekening gehouden met veranderingen in interconnectieprijzen na die datum.De hoogste prijs in elke getoonde reeks komt overeen met de prijs die op 1 september 1997 werd berekend in de drie lidstaten met de laagste prijzen, afgerond naar de dichtstbijzijnde ECU/1000.De laagste prijs in elke reeks komt overeen met de prijs op 1 september 1997 in de goedkoopste lidstaat, afgerond op de dichtstbijzijnde ECU/1000, met een correctie voor het "double transit"-tarief om rekening te houden met het feit dat in kleinere lidstaten een afstandscomponent van minder dan 200 km van toepassing kan zijn.3. Gedetailleerde prijsgegevens per lidstaat >RUIMTE VOOR DE TABEL>(1) De werkelijke kapitaalkosten zijn historisch gezien in sommige landen altijd al hoger geweest, net zoals in sommige regio's van de wereld in vergelijking met andere. Het rendement op het gebruikte kapitaal kan tussen de verschillende staten enkele procentpunten per jaar verschillen.(2) De dichtheid van de aansluitingen komt ruimschoots tot uitdrukking in de toegangskosten, die worden doorberekend aan de eindgebruiker, en veroorzaakt niet zozeer grote verschillen in interconnectieprijzen. Eenzelfde argument kan worden gebruikt voor verschillen in geologische factoren.


				|

		52012PC0104

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD om het buitensporige overheidstekort in Hongarije te verhelpen /* COM/2012/0104 final - 2012/ () */

			   	TOELICHTING
Op 5 juli 2004 heeft de Raad overeenkomstig
artikel 104, lid 6, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap
(VEG) besloten dat er in Hongarije een buitensporig tekort bestond. Op 24
januari 2012 heeft de Raad overeenkomstig artikel 126, lid 8, van het Verdrag
betreffende de werking van de EU (VWEU) besloten dat Hongarije geen effectief
gevolg had gegeven aan de laatste aanbeveling van de Raad van 7 juli 2009
op grond van artikel 104, lid 7, van het Verdrag.
Aansluitend op het besluit van de Raad van 24
januari 2012 zou de Commissie overeenkomstig artikel 126, lid 7, VWEU en
artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 op [6 maart 2012] haar goedkeuring
hechten aan een aanbeveling voor een nieuwe aanbeveling van de Raad om het buitensporige
overheidstekort in Hongarije te verhelpen.
Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
om het buitensporige overheidstekort in
Hongarije te verhelpen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 126, lid 7,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Overeenkomstig artikel 126 VWEU dienen de
lidstaten buitensporige overheidstekorten te vermijden.
(2)
Het stabiliteits- en groeipact is gebaseerd op de
doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden
voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidsschepping leidende sterke
duurzame groei te verbeteren.
(3)
De Raad heeft op 5 juli 2004 op grond van artikel
104, lid 6, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (VEG)
besloten dat er in Hongarije een buitensporig tekort bestond en overeenkomstig
artikel 104, lid 7, VEG aanbevelingen tot het land gericht om uiterlijk in
2008 een einde aan de buitensporigtekortsituatie te maken.
(4)
In januari 2005 oordeelde de Raad op basis van
artikel 104, lid 8, VEG dat Hongarije geen effectief gevolg had gegeven aan
zijn aanbeveling. In maart 2005 heeft hij een andere aanbeveling op basis van
artikel 104, lid 7, VEG gedaan, waarin werd vastgehouden aan 2008 als jaar
waarin het buitensporige tekort uiterlijk gecorrigeerd zou moeten zijn. In
november 2005 besloot de Raad dat Hongarije voor de tweede maal had verzuimd
gevolg te geven aan de aanbevelingen ingevolge artikel 104, lid 7, VEG.
Bijgevolg richtte hij in oktober 2006 een derde aanbeveling op basis van
artikel 104, lid 7, VEG tot Hongarije waarin de termijn voor de
correctie van het buitensporige tekort werd verlengd tot 2009. In juli 2009
concludeerde de Raad dat ervan uit mocht worden gegaan dat de Hongaarse
autoriteiten effectief gevolg hadden gegeven aan de aanbevelingen van oktober
2006. Vanwege de ernstige economische inzinking richtte hij overeenkomstig
artikel 104, lid 7, VEG herziene aanbevelingen tot het land, waarin nog eens
een nieuwe termijn voor de correctie werd vastgesteld, namelijk 2011. Op
27 januari 2010 concludeerde de Commissie dat Hongarije in reactie op de
laatste aanbevelingen van de Raad doeltreffende actie had ondernomen. Wel
waarschuwde zij voor aanzienlijk risico's.
(5)
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 126, lid 8,
VWEU heeft de Raad op 24 januari 2012 besloten dat Hongarije binnen de in de
aanbeveling van de Raad van juli 2009 voorgeschreven termijn geen effectief
gevolg aan deze aanbeveling had gegeven. De nominale referentiewaarde van 3%
van het bbp werd in 2011 weliswaar niet overschreden, maar dat was niet het
gevolg van een structurele en duurzame correctie maar veeleer van aanzienlijke
eenmalige ontvangsten. Deze ontwikkeling ging gepaard met een structurele
verslechtering in 2010 en 2011 met ruim 2% van het bbp, terwijl juist een
cumulatieve budgettaire verbetering van 0,5% van het bbp was aanbevolen.
Bovendien zouden de autoriteiten in 2012 weliswaar structurele maatregelen
implementeren waardoor de eerdere verslechtering naar verwachting grotendeels
zou worden goedgemaakt, maar zou de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde
van 3% van het bbp ook in 2012 alleen in acht worden genomen dankzij eenmalige
maatregelen ter grootte van bijna 1% van het bbp. In 2013 zou de
referentiewaarde worden overschreden. [Naar aanleiding van bovenbedoeld
Raadsbesluit heeft de Raad [op 13 maart] (in overeenstemming met artikel 4 van
Verordening (EG) nr. 1084/2006 van de Raad) besloten de vastleggingen uit het
Cohesiefonds voor 2013 voor Hongarije gedeeltelijk te schorsen.]
(6)
Overeenkomstig artikel 126, lid 7, VWEU en artikel
3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad over de
bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij
buitensporige tekorten (die deel uitmaakt van het stabiliteits- en groeipact)
dient de Raad aanbevelingen te richten tot de betrokken lidstaat opdat deze
binnen een bepaalde termijn een einde maakt aan de buitensporigtekortsituatie.
In de aanbeveling moet een termijn van ten hoogste zes maanden worden bepaald
waarbinnen de betrokken lidstaat doeltreffende actie moet ondernemen om het
buitensporige tekort te corrigeren, alsook een termijn voor de correctie van
het buitensporige tekort, dat, behoudens bijzondere omstandigheden, binnen het
jaar nadat het is geconstateerd, verholpen moet zijn. Bij het bepalen of er van
bijzondere omstandigheden sprake is, moet rekening worden gehouden met
"relevante factoren" zoals deze in artikel 2, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1467/97
worden omschreven. Voorts dient de Raad in een aanbeveling om een buitensporig
tekort te verhelpen, de betrokken lidstaat te verzoeken dat hij jaarlijkse
begrotingsdoelstellingen realiseert die op grond van de prognoses die aan de
aanbeveling ten grondslag liggen, stroken met een benchmark die overeenstemt
met een minimale jaarlijkse verbetering van ten minste 0,5 % van het bbp in het
structurele saldo, d.w.z. het conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo ongerekend
eenmalige en tijdelijke maatregelen.
(7)
In 2010 heeft de Hongaarse economie de recessie
achter zich gelaten met een bbp-groei van 1,3%. Het herstel heeft zich in 2010
in een veel sneller tempo voltrokken dan was voorspeld in de voorjaarsprognoses
van de diensten van de Commissie van 2009 (d.w.z. ten tijde van de aanbeveling
van de Raad), waarin nog met een krimp van 0,3% werd gerekend. Aangenomen wordt
dat het bbp in 2011, nog steeds uitsluitend onder impuls van het externe saldo,
is blijven groeien in een gematigd tempo van 1,7%. In de loop van 2011 zijn de
groeivooruitzichten echter versomberd onder invloed van zowel een zich via
diverse kanalen manifesterende algemene verslechtering van het internationale
klimaat als een verdere inkrimping van de binnenlandse vraag, die onder meer
ook verband hield met de heersende onzekerheid omtrent het beleid. In het licht
daarvan wordt er in de tussentijdse prognoses van februari 2012 van de diensten
van de Commissie van uitgegaan dat het bbp licht zal krimpen, namelijk met
0,1%, en daarna wederom zal beginnen te groeien.
(8)
Na in 2010 een tekort van 4,2% van het bbp te
hebben vertoond, zal de overheidsbegroting in 2011 naar verwachting een
overschot te zien geven, maar dat is uitsluitend te danken aan aanzienlijke
eenmalige ontvangsten ter grootte van bijna 10% van het bbp als gevolg van de
overdracht van pensioenvermogen van particuliere pensioenregelingen. Zoals in
het BTP-voortgangsverslag van december 2011 is aangegeven, wordt het
begrotingsoverschot voor 2011 officieel op 3,9% van het bbp geraamd. In het licht
van de recente informatie over beter dan verwachte budgettaire ontwikkelingen
wat de kasstroom van zowel sommige ontvangstenposten als de subsector van de
lokale overheid betreft, kan het overschot zelfs iets hoger uitkomen (namelijk
op circa 4,1% van het bbp, afgaande op de geactualiseerde schatting van de
diensten van de Commissie).
(9)
Wat 2012 betreft, wordt in de aangenomen begroting
gemikt op een tekort van 2,5% van het bbp, dat moet worden gerealiseerd met
behulp van een aantal consolidatiepakketten – die voor een groot deel in het
Széll Kálmán Plan en in het geactualiseerde convergentieprogramma van 2011 zijn
aangekondigd – waarmee deels wordt beoogd het effect ter grootte van iets meer
2% van het bbp op te vangen van de omvangrijke belastingverlagingen waartoe in
de tweede helft van 2010 is besloten en tegelijkertijd een buitengewone reserve
van 1,1% van het bbp opzij te zetten (voorwaardelijke uitgavenverminderingen).
Tot de verwezenlijking van de doelstelling wordt ook bijgedragen door eenmalige
netto-opbrengsten van tijdelijke buitengewone belastingen ter grootte van 0,7%
van het bbp. Afgaande op recente economische en budgettaire ontwikkelingen
voorspellen de diensten van de Commissie in hun geactualiseerde prognoses thans
een tekort van 3% van het bbp, waarmee het boven de officiële doelstelling van
de autoriteiten zou uitkomen. Deze hogere tekortprognose in vergelijking met de
aangenomen begroting is onder meer het gevolg van het feit dat de economische
groei een half procentpunt lager is geraamd en dat de ontwikkeling van de
ontvangsten en uitgaven voorzichtiger is ingeschat. Tegelijkertijd wordt
aangenomen dat de buitengewone reserves niet zullen worden aangesproken (wat
betekent dat de voorwaardelijke uitgavenverminderingen zullen worden doorgevoerd).
De geactualiseerde prognose van de diensten van de Commissie van 3% van het bbp
ligt 0,2% van het bbp hoger dan de projectie ten tijde van de aanneming van de
aanbeveling voor een besluit van de Raad op grond van artikel 126, lid 8.
Dat is toe te schrijven aan het feit dat het beter dan verwachte basiseffect
(van 2011) niet opweegt tegen het budgettaire effect van de verdere neerwaartse
bijstelling van de economische vooruitzichten voor 2012 en de gevolgen van de
hogere obligatierendementen. Conform de in het kader van het
EU-begrotingstoezicht gangbare praktijk kunnen de op 21 februari 2012 door de
autoriteiten bekendgemaakte nieuwe consolidatieplannen ten belope van 0,4% van
het bbp niet in de prognoses van de diensten van de Commissie in aanmerking
worden genomen omdat zij nog onvoldoende vaste vorm hebben aangenomen.
(10)
Verwacht wordt dat het tekort in 2013 wederom zal
oplopen tot ongeveer 3,6% van het bbp (tegen 3% van het bbp) en daarmee hoger
zal uitkomen dan het percentage van 3¼% van het bbp waarvan de diensten van de
Commissie uitgingen ten tijde van de vaststelling op grond van artikel 126, lid
8, VWEU van het besluit van de Raad dat Hongarije geen effectieve actie had
ondernomen. Dit hogere tekortcijfer is vooral te wijten aan tekortverhogende
ontwikkelingen ter grootte van 0,4% van het bbp (zoals lagere
belastingontvangsten als gevolg van de lagere groeiprognose voor 2012), die ook
aan de hogere tekortprognose voor 2012 hebben bijgedragen. Bovendien zal de
toename van de rente-uitgaven in 2013 0,1% van het bbp hoger uitvallen dan in
2012. Aangenomen wordt dat deze effecten slechts ten dele zullen worden
geneutraliseerd door andere effecten, zoals het feit dat de
financieringsbehoefte van de centrale bank in 2013 ¼% van het bbp lager zal
uitvallen dan eerder was verwacht. De stijging van het tekort tot 3,6% van het
bbp in 2013 in vergelijking met 2012 is hoofdzakelijk terug te voeren op de
geleidelijke afschaffing van sectorale heffingen, met een netto
begrotingseffect van 0,7% van het bbp in 2013, de toename van de
schuldendienstuitgaven met ½% van het bbp en de versmalling van de grondslag
van de personenbelasting, met een begrotingseffect van 0,3% van het bbp.
Verwacht wordt dat deze tekortverhogende effecten van in totaal ongeveer 1½%
van het bbp slechts ten dele zullen worden gecompenseerd door de verdere
tenuitvoerlegging van het structurele hervormingsprogramma (het Széll Kálmán
Plan), dat in besparingen ten belope van 0,4% van het bbp moet resulteren, en
door andere bezuinigingen ter grootte van 0,4% van het bbp, zoals de nominale
bevriezing van de lonen in de overheidssector. Tot slot wordt verwacht dat de
begroting enigszins van het voorspelde economische herstel zal profiteren.
(11)
Volgens de laatste ramingen van de diensten van de
Commissie zal het structurele saldo, na in 2010 met 1½% en in 2011 met ½% te
zijn verslechterd, in 2012 met bijna 2% verbeteren, maar in 2013 er wederom met
½% van het bbp op achteruitgaan. Indien de regering de nodige maatregelen zou
nemen om haar begrotingsdoelstellingen in 2012 en 2013 te halen, zou de
structurele verbetering in 2012 op ongeveer 2½% van het bbp en in 2013 op circa
½% van het bbp uitkomen.
(12)
De bovenbeschreven begrotingsvooruitzichten zouden
in 2013 meer dan ½% van het bbp beter kunnen uitvallen indien de hervormingen
waarin het Széll Kálmán Plan voorziet, voldoende worden gespecificeerd en
worden doorgevoerd. De op 21 februari 2012 bekendgemaakte verdere
uitgavenbezuinigingen moeten nader worden omschreven, vooral wat de
vermindering van de subsidiëring van openbaarvervoerbedrijven en farmaceutische
producten betreft, terwijl de geplande invoering van de elektronische wegentol
extra ontvangsten zou moeten opleveren. Afgezien van bovengenoemde
maatregelen zou Hongarije zijn voordeel kunnen doen met een doelgerichtere
universele kinderbijslag (eventueel in het licht van de onlangs ingevoerde
genereuze belastingverminderingen voor gezinnen), de invoering van een
gecentraliseerde, op waarde gebaseerde onroerendgoedbelasting en een
versterking van de progressiviteit van het forfaitaire
inkomstenbelastingstelsel om een duurzame correctie van het buitensporige
tekort te realiseren; laatstgenoemd punt is aan de orde gekomen in de
aanbeveling die de Raad in juli 2011 in de context van het Europees semester
tot Hongarije heeft gericht.
(13)
Na te zijn opgelopen van 79,9% van het bbp in 2009
tot 81,3% van het bbp in 2010, is de bruto overheidsschuld in 2011 licht
afgenomen tot 80,3% van het bbp. Deze geringe verbetering is toe te schrijven
aan het aanzienlijke primaire overschot van 8% van het bbp (dat te danken was
aan eenmalige inkomsten vanwege de overname van particulier pensioenvermogen),
maar het effect daarvan werd grotendeels tenietgedaan door de
wisselkoersdaling. Vooruitblikkend wordt verwacht dat de bruto overheidsschuld,
gezien de voorspelde tekortcijfers en uitgaande van de technische aanname van
een hogere wisselkoers dan eind 2011, alsook van een verdere verkoop van
voormalig particulier pensioenvermogen ter waarde van 1% van het bbp, in 2012
circa 76% van het bbp zal bedragen, maar vanaf 2013 wederom zal toenemen.
(14)
De in het verleden waargenomen
begrotingsontwikkelingen duiden op tekortkomingen in de budgettaire governance
en de transparantie van de begrotingsplanning en ‑uitvoering. Na een
effectieve verzwakking van het vorige kader voor het begrotingsbeheer, dat in
de tweede helft van 2010 nog in zijn kinderschoenen stond, hebben de
autoriteiten de essentiële elementen van een gewijzigde opzet vastgelegd in de
nieuwe grondwet (die vanaf 1 januari 2012 in werking is getreden). Het
opmerkelijkst is dat er een nominaal schuldplafond van 50% van het bbp is
vastgesteld (dat via een voortdurende vermindering van de schuld ten opzichte
van haar huidige hoge niveau moet worden gerealiseerd) en dat aan een herschikte
begrotingsraad een vetorecht ten aanzien van de begroting is toegekend. Eind
2011 is in de vorm van een "afgeleide wet" vervolgwetgeving
aangenomen, waarbij zowel op centraal als op lokaal niveau nieuwe operationele
cijfermatige regels zijn vastgesteld en waarin tevens de werkingsvoorschriften
van de begrotingsraad zijn neergelegd. De aangenomen nieuwe jaarlijkse
cijfermatige regel is kennelijk nog steeds te sterk op de jaarlijkse
begrotingscyclus gericht en lijkt budgettaire planning op middellange termijn
niet in de hand te werken, hoewel de Raad de versterking ervan in zijn
aanbeveling van juli 2011 in de context van het Europees semester had
aangeraden. In dezelfde landenspecifieke aanbeveling had de Raad Hongarije ook
gevraagd de analyseopdracht van de begrotingsraad te verruimen (bv. via de
opstelling van periodieke macrofinanciële basisprognoses), wat, ook na de
aanneming van de wet betreffende de economische stabiliteit in december 2011,
nog niet is gebeurd.
(15)
De periodieke en tijdige monitoring van de
vorderingen die zijn gemaakt bij de tenuitvoerlegging van de budgettaire
consolidatiestrategie om het buitensporige tekort te corrigeren, wordt
ondersteund door artikel 10 bis van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de
Raad, waarin is bepaald dat de betrokken lidstaat alle nodige informatie moet
verstrekken. Daartoe dienen het afzonderlijke hoofdstuk dat in 2012 en latere
jaren in de actualisering van het convergentieprogramma van Hongarije moet
worden opgenomen, alsook de tweejaarlijkse voortgangsverslagen die conform de
toezegging van de Hongaarse autoriteiten tot aan het einde van de
buitensporigtekortprocedure worden ingediend.
(16)
Maatregelen ter consolidering van de begroting
moeten een duurzame verbetering van het overheidssaldo teweegbrengen en er
tegelijkertijd op gericht zijn de kwaliteit van de openbare financiën te
verbeteren en het groeipotentieel van de economie te versterken,
BEVEELT AAN:
(1)
De Hongaarse autoriteiten dienen uiterlijk in 2012
een einde te maken aan de thans bestaande buitensporigtekortsituatie.
(2)
De Hongaarse autoriteiten dienen het
overheidstekort op een geloofwaardige en duurzame wijze terug te dringen tot
onder de referentiewaarde van 3% van het bbp in overeenstemming met het
meerjarentraject dat is uitgestippeld in het geactualiseerde convergentieprogramma
van Hongarije van 15 april 2011, dat in het advies van de Raad van 12 juli 2011
is onderschreven. Specifiek met dit doel voor ogen dienen de Hongaarse
autoriteiten:
(a)
ervoor te zorgen dat de tekortdoelstelling voor
2012 van 2,5% van het bbp wordt gehaald in plaats van het feitelijke tekort van
3% van het bbp dat op basis van het macro-economische kader van na de
tussentijdse prognoses van februari 2012 van de diensten van de Commissie wordt
verwacht, hetgeen een extra begrotingsinspanning van ten minste ½% van het bbp
zou vereisen bovenop de reeds voorziene inspanning van 1,9% van het bbp; dit
dient met name te worden gerealiseerd door de in het Széll Kálmán Plan en
het geactualiseerde convergentieprogramma van 2011 opgenomen tekortverlagende
maatregelen nader te specificeren en onverkort uit te voeren, alsook door de
nodige verdere consolidatiemaatregelen van structurele aard te nemen. Eventuele
meevallers aan te wenden voor een verbetering van het nominale saldo, zoals
onder meer mogelijke eenmalige ontvangsten als gevolg van de overstap van
begunstigden van de particuliere naar de openbare pensioenpijler;
(b)
de nodige aanvullende maatregelen van structurele
aard te nemen die vereist zijn om te garanderen dat het tekort in 2013, waarvan
op basis van het macro-economische kader van na de tussentijdse prognoses van
februari 2012 van de diensten van de Commissie wordt verwacht dat het de in het
Verdrag vastgelegde drempel van 3% van het bbp met 0,6% van het bbp zal
overschrijden, ver onder deze drempel blijft, zelfs nadat de eenmalige
ontvangsten van bijna 1% van het bbp zoals verwacht en aanbevolen volledig zijn
afgebouwd. Deze maatregelen kunnen onder meer bestaan in een verdere
specificatie en implementatie van de in het Széll Kálmán Plan opgenomen
geplande structurele hervormingen;
(c)
in de volgende begrotingswetten in voldoende
reserves te voorzien (bovenop de bij de wet op de overheidsfinanciën
voorgeschreven algemene reserve) om zelfs in geval van onvoorziene
gebeurtenissen de begrotingsdoelstellingen te verwezenlijken.
(3)
De bovengenoemde begrotingsaanpassing moet ertoe
bijdragen dat de brutoschuldquote van de overheid op een neerwaarts traject
wordt gebracht. In overeenstemming met artikel 2, lid 1 bis, van
Verordening (EG) nr. 1467/97 dient met name gedurende een
periode van drie jaar vanaf de correctie van het buitensporige tekort voldoende
vooruitgang bij de inachtneming van de benchmark voor de schuldreductie te
worden geboekt.
(4)
Zoals de Raad in juli 2011 heeft aanbevolen, dienen
de Hongaarse autoriteiten de essentiële grondwettelijke begrotingsregels in
praktijk te brengen door de afgeleide wet betreffende de economische
stabiliteit aan te passen. De cijfermatige regels dienen te garanderen dat het
begrotingsproces in een bindend middellangetermijnkader is ingebed en de
analyseopdracht van de begrotingsraad dient te worden verruimd.
(5)
De Raad stelt [13 september 2012] vast als uiterste
datum voor de Hongaarse regering om effectieve maatregelen te nemen en
invulling te geven aan de noodzakelijke maatregelen om een duurzame correctie
van het buitensporige tekort naderbij te brengen. Bij de beoordeling van de
effectiviteit van de maatregelen zal rekening worden gehouden met de
economische ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan ten opzichte van de geactualiseerde
vooruitzichten die zijn gepresenteerd in het werkdocument van de diensten van
de Commissie, waarvan de aanbeveling van de Commissie voor deze aanbeveling van
de Raad vergezeld gaat.
De Hongaarse autoriteiten dienen over de bij
de uitvoering van deze aanbevelingen gemaakte vorderingen verslag uit te
brengen in een afzonderlijk hoofdstuk in de actualisering van het
convergentieprogramma van 2012 en latere jaren, alsook in de tweejaarlijkse
voortgangsverslagen die conform de toezegging van Hongarije tot aan het einde
van de buitensporigtekortprocedure worden ingediend.
Daarnaast benadrukt de Raad het belang van de
verwezenlijking van de middellangetermijndoelstelling (MTD) voor het garanderen
van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën of het boeken van snelle
vooruitgang in deze richting. Hij verzoekt de Hongaarse autoriteiten dan ook de
vereiste structurele inspanning te leveren teneinde hun begrotingsdoelstelling
van een tekort van 2,2% van het bbp voor 2013 op zodanige wijze te realiseren dat
wordt gewaarborgd dat de MTD – momenteel een structureel saldo van -1,5% van
het bbp – samen met de duurzame correctie van het buitensporige tekort
doorlopend wordt verwezenlijkt.
Deze aanbeveling is gericht tot Hongarije.
Gedaan te Brussel, op
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter


title: Aanbeveling van de Raad van 9 juli 2013 over het nationale hervormingsprogramma 2013 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2012/2013-2017/2018

text:
               30.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/93

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 9 juli 2013
   over het nationale hervormingsprogramma 2013 van het Verenigd Koninkrijk en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2012/2013-2017/2018
   2013/C 217/23
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zal zich toespitsen op de sleutelgebieden waar Europa’s potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 10 juli 2012 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma 2012 van het Verenigd Koninkrijk vastgesteld en een advies over het convergentieprogramma van het Verenigd Koninkrijk voor de periode 2012-2017 uitgebracht.

               (5)

               Op 28 november 2012 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester voor coördinatie van het economisch beleid van 2013. Eveneens op 28 november 2012 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen. Daarin werd het Verenigd Koninkrijk genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 7 februari 2013 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2013 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2013 aangenomen.

               (7)

               Op 14 maart 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar een gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisatie van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (8)

               Op 10 april 2013 heeft de Commissie de uitkomsten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor het Verenigd Koninkrijk die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat het Verenigd Koninkrijk wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten worden gehouden en een beleidsoptreden verdienen. Met name de macro-economische ontwikkelingen ten aanzien van de schuldenlast van de huishoudens in verband met het hoge niveau van de hypotheekschulden en de kenmerken van de woningmarkt, evenals de ongunstige ontwikkelingen van het externe concurrentievermogen, vooral op het gebied van de goederenexport en de zwakke productiviteitsgroei, blijven aandacht verdienen.

               (9)

               Op 30 april 2013 heeft het Verenigd Koninkrijk zijn convergentieprogramma voor de periode 2012/2013-2017/2018 evenals zijn nationale hervormingsprogramma 2013 ingediend. Om met hun onderlinge verbanden rekening te houden, zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd.

               (10)

               Overeenkomstig punt 4 van Protocol nr. 15 betreffende enkele bepalingen met betrekking tot het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland is de verplichting uit hoofde van artikel 126, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie om buitensporige overheidstekorten te vermijden, niet van toepassing op het Verenigd Koninkrijk. Punt 5 van het protocol stelt evenwel dat het Verenigd Koninkrijk ernaar moet streven een buitensporig overheidstekort te voorkomen. Op 8 juli 2008 heeft de Raad overeenkomstig artikel 104, lid 6, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap besloten dat er in het Verenigd Koninkrijk een buitensporig tekort bestaat.

               (11)

               In het licht van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het convergentieprogramma is de Raad van oordeel dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is. Met de in het convergentieprogramma uiteengezette begrotingsstrategie wordt beoogd aan het eind van een periode van vijf jaar een conjunctuurgezuiverde begrotingssituatie te bereiken die vrijwel in evenwicht is. Het overheidstekort bereikte in 2009/2010 (5) een recordhoogte van 11,5 % van het bbp doch werd in 2012/2013 teruggebracht tot 5,6 % van het bbp dankzij eenmalige maatregelen die het tekort in dat jaar met 2 procentpunten terugdrongen. Uit het convergentieprogramma blijkt echter dat de regering de door de Raad vastgestelde termijn van 2014/2015 voor de correctie van het buitensporige tekort waarschijnlijk niet zal halen, aangezien het tekort in dat jaar op 6,0 % van het bbp wordt geraamd. Volgens de vooruitzichten van het programma zal het buitensporige tekort pas in 2017/2018 tot 2,3 % worden gecorrigeerd, drie jaar na de uiterste termijn die de Raad in december 2009 heeft vastgesteld. Volgens het convergentieprogramma zal het structurele overheidstekort, zoals herberekend door de Commissie, licht verbeteren van 5,6 % van het bbp in 2013/2014 tot 5,1 % van het bbp in 2014/2015. Voor de periode 2010/2011 tot 2012/2013 wordt de gemiddelde gecorrigeerde begrotingsinspanning geraamd op 1,1 % van het bbp en ligt daarmee ver onder de door de Raad aanbevolen 1— % van het bbp, waarbij de invloed van mogelijke herzieningen van de potentiele groei van de productie, of van mee- of tegenvallers in de inkomsten, nog niet is meegerekend. De grootste risico's voor de begrotingsprognoses houden verband met de lager dan verwachte groei als gevolg van een aanhoudend hoge inflatie, waardoor de particuliere consumptie wordt afgeremd, en een mogelijke verslechtering van het internationale klimaat die ten koste zou kunnen gaan van de handel en de investeringen.
               Het convergentieprogramma bevat geen middellangetermijndoelstelling voor de begroting zoals in het stabiliteits- en groeipact wordt voorgeschreven. De regering heeft haar budgettaire consolidatiestrategie voortgezet, maar als gevolg van de hoger dan verwachte uitgaven door de werking van de automatische stabilisatoren en tegenvallende belastinginkomsten, is het tekort hoger dan was voorzien. Verder zijn de consolidatiemaatregelen die tot dusverre zijn genomen ontoereikend om de jaarlijkse begrotingsinspanning die wordt aanbevolen voor de correctie van het buitensporige tekort te realiseren. Bovendien zijn de mogelijkheden om de inkomsten te verhogen door structurele hervorming, waarbij bijvoorbeeld de efficiëntie van het belastingstelsel wordt verbeterd door de tariefstructuur van de btw te herzien, relatief onderbenut gebleven. De overheidsschuld als percentage van het bbp is gestegen van 56,1 % in 2008/2009 tot 90,7 % in 2012/2013. Volgens het convergentieprogramma zal de schuldquote in 2015/2016 en 2016/2017 stijgen tot 100,8 %, om vervolgens in 2017/2018 weer af te nemen tot 99,4 %.

               (12)

               De schuldafbouw van de huishoudens heeft zich in 2012 voortgezet, maar de schuldenlast van de Britse huishoudens ligt met 96 % van het bbp nog altijd ruim boven het gemiddelde in de eurozone, en de schuldafbouw zal wellicht stilvallen zodra de economie aantrekt en de transacties op de huizenmarkt naar een normaler peil terugkeren. De huizenprijzen blijven hoog en volatiel als gevolg van de woningschaarste. Door de combinatie van hoge huizenprijzen en het wijdverbreide gebruik van hypotheekleningen met variabele rente zijn huishoudens bijzonder gevoelig voor renteschommelingen evenals voor een stijging van de werkloosheid. De overheid heeft maatregelen genomen om de wetgeving op het gebied van ruimtelijke ordening te hervormen, maar de woningbouw bevindt zich nog steeds op een laag peil en de regels op het gebied van ruimtelijke ordening, zoals de beperkingen ten aanzien van de „groene gordel” (green belt), blijven een belangrijke rem vormen op de uitbreiding van het woningaanbod. Overheidsmaatregelen die de vraag naar woningen sterker stimuleren dan het aanbod, zoals de onlangs aangekondigde „Help to Buy”-regeling, zouden deze situatie kunnen verergeren door de huizenprijzen en de schuldenlast van de huishoudens nog verder op te drijven. Het Britse stelsel van onroerendgoedbelasting combineert een degressieve periodieke belasting (Council Tax) met een progressieve belasting op vastgoedtransacties (Stamp Duty Land Tax). Het lijkt waarschijnlijk dat hoge huizenprijzen, krappe financiële middelen en verantwoordelijker leningvoorwaarden veel huishoudens met middeninkomens ervan zullen blijven weerhouden een eigen woning te kopen. Daarom zou particuliere woninghuur op lange termijn een aantrekkelijker en rendabeler alternatief kunnen vormen voor eigenwoningbezit.

               (13)

               Het VK kampt zowel met werkloosheid als met onvolledige werkgelegenheid, met name onder jongeren. De werkloosheid bedroeg begin 20137,8 %, terwijl het EU-gemiddelde 10,9 % bedraagt, en zal naar verwachting in 2013 en 2014 vrijwel ongewijzigd blijven. De jeugdwerkloosheid ligt met 20,7 % veel hoger; deze is sinds 2007, toen zij 14,3 % bedroeg, gestaag toegenomen. De werkloosheid onder jongeren die geen onderwijs of opleiding volgen en geen baan hebben, bedraagt 14,0 %. De werkgelegenheid in de particuliere sector is in het afgelopen jaar, ondanks de trage groei, sterk toegenomen maar de productiviteit en de lonen zijn nauwelijks gestegen. Ook kampt het VK met een overaanbod van laagopgeleide werknemers bij een afnemende vraag naar deze arbeidskrachten. Tegelijkertijd heeft het VK een tekort aan werknemers met hoogwaardige beroepskwalificaties en technische vaardigheden, wat een gebrek aan extern concurrentievermogen in de hand werkt. Hoewel in de afgelopen jaren enige vooruitgang is geboekt, beschikt nog steeds een aanzienlijk percentage jongeren niet over de vaardigheden en kwalificaties die zij nodig hebben om met succes te kunnen concurreren op de arbeidsmarkt. De werkloosheid onder laagopgeleide jongeren van 15-25 jaar bedraagt 37,2 % en ligt daarmee ruim boven het EU-gemiddelde. Bij het bestaande beroepsonderwijs en beroepsopleidingen ligt de nadruk teveel op basisvaardigheden en vaardigheden van niveau 2, terwijl de economie steeds hogere kwalificaties vereist. Hoewel er maatregelen zijn genomen om de kwaliteit van de programma's voor het leerlingwezen te verbeteren, zijn verdere inspanningen nodig. Met name het kwalificatiesysteem is nog zeer ingewikkeld, wat een negatieve invloed kan hebben op de betrokkenheid van bedrijven bij programma's voor het leerlingwezen. Het VK zou op basis van het bestaande Jongerencontract een jongerengarantie in het leven kunnen roepen om het probleem van de jeugdwerkloosheid en van jongeren die geen onderwijs of opleiding volgen en geen baan hebben, aan te pakken.

               (14)

               Zwakke werkprikkels vormen een hardnekkig probleem in het VK. De autoriteiten zijn voornemens dit probleem te bestrijden door de invoering van het universele krediet, waarmee personen een groter deel van hun uitkering mogen behouden wanneer zij aan het werk gaan. Hoewel het universele krediet een positieve impact kan hebben op de werkgelegenheid, zal veel afhangen van een doeltreffende tenuitvoerlegging en ondersteunende diensten, zoals de wisselwerking met andere uitkeringen. Daarnaast zullen veel uitkeringen en belastingvoordelen voor personen in de beroepsactieve leeftijd worden verhoogd; deze verhoging geldt tot 2016 en bedraagt, met 1 % per jaar, minder dan de verwachte inflatie, hetgeen een stimulans zou moeten vormen om aan het werk te gaan. Verder werden in april 2013 nog een reeks andere hervormingen van sociale voorzieningen doorgevoerd. Er bestaat een risico op een toename van de armoede, ook onder kinderen in het geval van gezinnen waarvan de leden geen werk kunnen vinden. Daarentegen zijn de universele en de vermogensafhankelijke pensioenuitkeringen qua reikwijdte, niveau en opwaartse aanpassing nauwelijks aan bezuinigingen onderworpen. De eerste resultaten van het werkprogramma duiden erop dat er ruimte is voor verbetering, zowel wat de uitvoering als wat de resultaten betreft. Verder blijft het voor het VK een moeilijke opgave om de arbeidsparticipatie van ouders te verhogen en de toegang tot hoogwaardige, betaalbare kinderopvang te verbeteren. Met 17,3 % is het percentage kinderen dat in een werkloos gezin opgroeit het op één na hoogste in de EU. Momenteel behoren de kosten voor kinderopvang in het VK tot de hoogste in de EU, wat met name een probleem vormt voor de minstverdienende partner van tweeverdieners en voor alleenstaande ouders. In 2010 maakte slechts 4 % van de kinderen onder de drie jaar op voltijdse basis gebruik van officiële kinderopvang, ruim onder het EU-gemiddelde van 14 %.

               (15)

               Hoewel het schuldniveau van het Britse bedrijfsleven reeds hoog is, ondervinden sommige bedrijven toch moeilijkheden bij het aantrekken van krediet, en blijft het investeringspeil bijzonder laag. Door een ongekende daling van de bedrijfsinvesteringen na 2007 liepen de bruto-investeringen in vaste activa in 2012 met 14,2 % van het bbp terug. Dit is het op twee na laagste niveau in de EU. Het VK kampt met een laag niveau van bedrijfsinvesteringen in O&O, dat gedaald is van 1,17 % van het bbp in 2001 tot 1,09 % van het bbp in 2011. De bedrijfsinvesteringen zijn licht toegenomen, met een jaarlijkse stijging van 4,9 % in 2012, maar het niveau blijft laag. De behoefte aan financiering van het bedrijfsleven was in 2012 negatief. Terwijl grote ondernemingen met een sterke balanspositie tegen historisch lage kosten kunnen lenen, hebben veel andere bedrijven, en met name kmo's, nauwelijks toegang tot krediet. Deze situatie wordt nog verergerd door het gebrek aan concurrentie in de bancaire sector. Een behoorlijke tenuitvoerlegging van de aanbevelingen van het Comité financieel beleid inzake de prudente berekening van de kapitaalvereisten voor banken en het aanpakken van de vastgestelde kapitaaltekorten zonder de kredietverstrekking aan de economie te belemmeren, zou tot de versterking van de financiële stabiliteit van het Britse bankwezen moeten bijdragen.

               (16)

               Het VK staat voor de opgave zijn energie- en transportinfrastructuur te vernieuwen en te moderniseren. Het land moet voor 2020 bovendien omvangrijke investeringen doen in nieuwe stroomproductiecapaciteit, omdat oude installaties die worden stilgelegd, moeten worden vervangen en de verplichtingen inzake het gebruik van hernieuwbare energiebronnen moeten worden nagekomen en strengere normen inzake CO2-uitstoot in acht moeten worden genomen. Met een aandeel van 3,8 % van hernieuwbare energie in het finale energieverbruik staat het VK op de 25e plaats van 27 lidstaten (EU-gemiddelde 13 %). Er zal zekerheid op het gebied van de regelgeving nodig zijn om adequate en tijdige investeringen te bevorderen. De vervoersector in het Verenigd Koninkrijk heeft te kampen met tekorten in de capaciteit en de kwaliteit van zijn netwerken, wat een structureel probleem voor de economie vormt, met name voor de productie, de distributie en de export van goederen. Er is momenteel een aanzienlijke kloof tussen de toegewezen middelen, zowel uit openbare als uit particuliere bron, en de totale behoefte aan investeringen in de vervoersector, die de regering tracht te overbruggen door de openbare uitgaven prioritair op infrastructuur te richten en meer particuliere investeringen aan te trekken. De kosten per eenheid voor de aanleg en het onderhoud van vervoersinfrastructuur blijven in het VK eveneens hoog.

               (17)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid van het Verenigd Koninkrijk verricht. Zij heeft het convergentieprogramma en het nationale hervormingsprogramma doorgelicht, en een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in het Verenigd Koninkrijk, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak om het algemeen economisch bestuur van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 bevatten haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester.

               (18)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het convergentieprogramma onderzocht. Zijn advies (6) is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (19)

               In het licht van de resultaten van de diepgaande evaluatie van de Commissie heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het convergentieprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 worden met name in de onderstaande aanbevelingen 2, 3, 5 en 6 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat het Verenigd Koninkrijk in de periode 2013-2014 actie onderneemt om:

               1.

               een versterkte begrotingsstrategie ten uitvoer te leggen, ondersteund door voldoende gespecificeerde maatregelen, in het jaar 2013/2014 en daarna. Een duurzame correctie van het buitensporige tekort te realiseren tegen 2014/2015, de in de aanbevelingen van de Raad in het kader van de BTP genoemde begrotingsaanpassing te verwezenlijken en de hoge overheidsschuldquote op een aanhoudend neerwaarts pad te brengen. Een duurzame correctie van de budgettaire onevenwichtigheden vereist een geloofwaardige implementatie van ambitieuze structurele hervormingen die het aanpassingsvermogen versterken en de potentiële groei een forse impuls geven. Een gedifferentieerd, groeivriendelijk beleid van begrotingsconsolidatie te voeren, onder meer door prioriteit te verlenen aan tijdige kapitaaluitgaven met een hoog economisch rendement, door een evenwichtige samenstelling van consolidatiemaatregelen en het bevorderen van houdbare overheidsfinanciën op middellange en lange termijn. Een ruimer gebruik te maken van het normale btw-tarief om de inkomsten te verhogen;

               2.

               verdere stappen te nemen om het huizenaanbod te vergroten, zoals de verdere liberalisering van de wetgeving inzake ruimtelijke ordening en een efficiënt beheer van het stelsel terzake. Erop toe te zien dat het woningbeleid, met inbegrip van de Help-to-Buyregeling, niet aanmoedigt tot het afsluiten van te hoge en onverstandige hypotheken, maar juist tot een groter aanbod leidt, waardoor een stijging van de huizenprijzenwordt voorkomen. Hervormingen van de grond- en onroerendgoedbelasting door te voeren en snelle woningbouw te bevorderen. Stappen te nemen om de werking van de huurmarkten te verbeteren, met name door langere huurperioden aantrekkelijker te maken voor zowel huurders als eigenaren;

               3.

               het Jongerencontract verder uit te bouwen en de maatregelen ter bestrijding van de jeugdwerkloosheid uit te breiden, bijvoorbeeld via een jongerengarantie. De kwaliteit van het leerlingwezen te verbeteren en de duur ervan te verlengen, het stelsel van beroepskwalificaties te vereenvoudigen en de betrokkenheid van werkgevers te vergroten, met name wat het aanbod van hogere en gemiddelde technische vaardigheden betreft. Het aantal jongeren van 18-24 jaar die slechts over zeer beperkte vaardigheden beschikken, terug te dringen, onder meer door het stageprogramma daadwerkelijk ten uitvoer te leggen;

               4.

               grotere inspanningen te verrichten om huishoudens met lage inkomens te steunen en kinderarmoede terug te dringen door ervoor te zorgen dat het universeel krediet en andere hervormingen van de sociale voorzieningen een rechtvaardig belasting- en uitkeringsstelsel opleveren met duidelijker werkprikkels en ondersteunende diensten. De tenuitvoerlegging te bespoedigen van de geplande maatregelen om de kosten van kinderopvang terug te dringen, en de kwaliteit en beschikbaarheid ervan te verbeteren;

               5.

               verdere stappen te nemen om de beschikbaarheid van bancaire en niet-bancaire financiering aan het bedrijfsleven te verbeteren, en ervoor te zorgen dat de maatregelen vooral gericht zijn op levensvatbare ondernemingen, met name kmo's. De toegangsdrempels van de bancaire sector te verlagen, de omschakelingskosten te beperken en het ontstaan van concurrerende banken te bevorderen door de afstoting van bankactiva. De aanbevelingen van het Comité financieel beleid inzake een voorzichtige waardering van kapitaalvereisten voor banken en de aanpak van vastgestelde kapitaaltekorten daadwerkelijk ten uitvoer te leggen;

               6.

               maatregelen te nemen om een snelle uitbreiding van de investeringen in netwerkinfrastructuur tot stand te brengen, met name door in te zetten op doeltreffender en degelijker planning- en besluitvormingsprocedures. Een stabiel regelgevingskader te bieden voor investeringen in nieuwe energiecapaciteit, met inbegrip van hernieuwbare energiebronnen. De capaciteit en de kwaliteit van de transportnetwerken van het Verenigd Koninkrijk te verbeteren door grotere voorspelbaarheid en zekerheid te bieden inzake de planning en financiering ervan, en door de meest effectieve mix van openbare en particuliere financieringsbronnen te benutten.

      Gedaan te Brussel, 9 juli 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         R. ŠADŽIUS

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2013 gehandhaafd bij Besluit 2013/208/EU van de Raad van 22 april 2013 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 118 van 30.4.2013, blz. 21).

      (4)  PB C 219 van 24.7.2012, blz. 91.

      (5)  Met 2009/2010 wordt het financiële jaar bedoeld dat loopt van 1 april 2009 tot en met 31 maart 2010.

      (6)  Overeenkomstig artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


Avis juridique important

|

31979K0165

Aanbeveling nr. 165/79/EGKS van de Commissie van 30 januari 1979 houdende schorsing van definitief ingestelde anti-dumpingrechten ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije

Publicatieblad Nr. L 022 van 31/01/1979 blz. 0011 - 0011 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 11 Deel 28 blz. 0010  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 11 Deel 28 blz. 0010

++++AANBEVELING Nr . 165/79/EGKS VAN DE COMMISSIE  van 30 januari 1979  houdende schorsing van definitief ingestelde anti-dumpingrechten ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , inzonderheid op artikel 74 ,  Gelet op Aanbeveling 77/329/EGKS van de Commissie van 15 april 1977 betreffende de beschermende maatregelen tegen de toepassing van dumping en de toekenning van premies of subsidies door landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal ( 1 ) , gewijzigd door Aanbeveling nr . 3004/77/EGKS ( 2 ) , inzonderheid op de artikelen 15 en 19 ,  Gehoord de adviezen uitgebracht in het bij genoemde Aanbeveling 77/329/EGKS ingestelde Raadgevend Comité .  Overwegende dat de Commissie door Aanbevelingen nr . 121/78/EGKS ( 3 ) en nr . 245/78/EGKS ( 4 ) voorlopige anti-dumpingrechten heeft ingesteld ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije ;  Overwegende dat de Commissie door Aanbevelingen nr . 811/78/EGKS ( 5 ) en nr . 932/78/EGKS ( 6 ) definitieve anti-dumpingrechten heeft ingesteld ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije ;  Overwegende dat sindsdien bepaalde regelingen werden getroffen tussen de Gemeenschap en de Bulgaarse Regering voor wat betreft de handel van staalprodukten ;  Overwegende dat deze regelingen , die door de Commissie aanvaardbaar worden geacht , het mogelijk maken de latere toepassing van definitieve anti-dumpingrechten te schorsen ,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING :  Artikel 1  De toepassing van definitieve anti-dumpingrechten ingesteld door Aanbevelingen nr . 811/78/EGKS en nr . 932/78/EGKS van de Commissie ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije , is geschorst vanaf de datum van inwerkingtreding van de huidige aanbeveling .  Geen ander anti-dumpingrecht , noch een andere dergelijke maatregel , zal worden toegepast ten aanzien van de invoer van staalprodukten van oorsprong uit Bulgarije vallende onder het EGKS-Verdrag , tenzij de Commissie een andere aanbeveling doet .  Artikel 2  Deze aanbeveling wordt ter kennis van de Lid-Staten gebracht . Zij treedt voor elke Lid-Staat in werking op de datum van haar beke * aking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen .  Gedaan te Brussel , 30 januari 1979 .  Voor de Commissie  Wilhelm HAFERKAMP  Vice-Voorzitter  ( 1 ) PB nr . L 114 van 5 . 5 . 1977 , blz . 6 .  ( 2 ) PB nr . L 352 van 31 . 12 . 1977 , blz . 13 .  ( 3 ) PB nr . L 19 van 24 . 1 . 1978 , blz . 9 .  ( 4 ) PB nr . L 37 van 7 . 2 . 1978 , blz . 13 .  ( 5 ) PB nr . L 108 van 22 . 4 . 1978 , blz . 26 .  ( 6 ) PB nr . L 120 van 4 . 5 . 1978 , blz . 22 .