title: Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 2 juni 2020 tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (ESRB/2020/9) 2020/C 217/01

text:
               1.7.2020

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/1

      AANBEVELING VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
      van 2 juni 2020
      tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen
      (ESRB/2020/9)
      (2020/C 217/01)
      DE ALGEMENE RAAD VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico’s (1), en met name artikel 3 en de artikelen 16 tot en met 18,
      Gezien Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en van de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (2), met name artikel 134, lid 4,
      Gezien Besluit ESRB/2011/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 20 januari 2011 houdende goedkeuring van het reglement van orde van het Europees Comité voor systeemrisico’s (3), met name de artikelen 18 tot en met 20,
      Overwegende:

                  (1)

                  Om effectieve en consistente nationale macroprudentiële maatregelen te waarborgen, is het van belang de uit hoofde van Unierecht verplichte wederkerigheid aan te vullen met vrijwillige wederkerigheid.

                  (2)

                  Het in Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (4) vastgelegde kader inzake vrijwillige wederkerigheid voor macroprudentiële beleidsmaatregelen beoog te verzekeren dat op alle in een lidstaat geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregelen op basis van blootstellingsgraad, in de andere lidstaten wederkerigheid wordt toegepast.

                  (3)

                  Op 24 juni 2016 werd Aanbeveling ESRB/2015/2 door Aanbeveling ESRB/2016/4 van de het Europees Comité voor systeemrisico’s (5) gewijzigd om wederkerigheid van het door Eesti Pank overeenkomstig artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU toegepaste systeemrisicobufferpercentage van één procent op de nationale blootstellingen van alle kredietinstellingen waaraan in Estland een vergunning is verleend aan te bevelen.

                  (4)

                  In respons op het besluit van Eesti Pank van 6 april 2020 om met ingang van 1 mei 2020 het systeemrisicobufferpercentage tot 0 procent terug te brengen, heeft de Algemene Raad van het Europees Comité voor systeemrisico’s (ESRB) besloten om de Estse maatregel op te nemen in de lijst van macroprudentiële maatregelen waarvoor uit hoofde van Aanbeveling ESRB/2015/2 toepassing van wederkerigheid wordt aanbevolen.

                  (5)

                  Aanbeveling ESRB/2015/2 moet derhalve dienovereenkomstig gewijzigd worden,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

         WIJZIGINGEN

      Aanbeveling ESRB/2015/2 wordt als volgt gewijzigd:

                  1.

                  In afdeling 1 wordt subaanbeveling C(1) vervangen door:

                              “1.

                              De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de door andere betrokken autoriteiten vastgestelde en door het ESRB voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen macroprudentiële beleidsmaatregelen. Aanbevolen wordt dat wederkerigheid op de volgende in de bijlage nader uiteengezette maatregelen wordt toegepast:

                                          Finland:

                                                      —

                                                      een 15-procent ondergrens voor het gemiddelde risicogewicht inzake hypothecaire leningen voor niet-zakelijk onroerend goed die zijn gedekt door een hypotheek op in Finland gelegen wooneenheden, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op kredietinstellingen waaraan in Finland een vergunning is verleend en die de interneratingbenadering (IRB) hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten;

                                          België:

                                                      —

                                                      een risicogewichtopslagbedrag voor blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op kredietinstellingen waaraan in België een vergunning is verleend en die de IRB hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten, welk risicogewichtopslagbedrag is opgebouwd uit:

                                                                  a)

                                                                  een forfaitair risicogewichtopslagbedrag van vijf procentpunten, en

                                                                  b)

                                                                  een evenredig risicogewichtopslagbedrag dat bestaat uit 33 procent van het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de portefeuille van aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed;

                                          Frankrijk:

                                                      —

                                                      een verscherping van de limieten voor grote blootstellingen, zoals vastgelegd in artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013, toepasselijk op blootstellingen aan grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast met maatschappelijke zetel in Frankrijk, naar vijf procent van in aanmerking komend kapitaal, overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), ii), van Verordening (EU) nr. 575/2013, toegepast op mondiaal systeemrelevante instellingen (G-SII’s) en andere systeemrelevante instellingen (O-SII’s) op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter;

                                          Zweden:

                                                      —

                                                      een kredietinstellingspecifieke 25-procent ondergrens voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de door onroerend goed gedekte aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen aan in Zweden gevestigde debiteuren overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, op kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten.”.

                  2.

                  De bijlage wordt vervangen door de bijlage bij deze aanbeveling.

         Gedaan te Frankfurt am Main,2 juni 2020.

               Hoofd van het ESRB-secretariaat,

               namens de Algemene Raad van het ESRB

            Francesco MAZZAFERRO

         (1)  PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1.

         (2)  PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338.

         (3)  PB C 58 van 24.2.2011, blz. 4.

         (4)  Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 15 december 2015 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (PB C 97 van 12.3.2016, blz. 9).

         (5)  Aanbeveling ESRB/2016/4 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 24 juni 2016 tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (PB C 290 van 10.8.2016, blz. 1).

         BIJLAGE
         De bijlage bij Richtsnoer ECB/2015/2 wordt als volgt vervangen:

                  “BIJLAGE

                     Finland

                        Een kredietinstellingspecifiek minimumniveau van 15 procent voor het gemiddelde risicogewicht inzake leningen die zijn gedekt door een hypotheek op in Finland gelegen wooneenheden, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, op kredietinstellingen die de interneratingbenadering (IRB) hanteren (hierna “IRB-kredietinstellingen” genoemd

                  I.   Beschrijving van de maatregel

                              1.

                              De Finse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, bestaat voor IRB-kredietinstellingen uit een kredietinstellingspecifieke 15-procent ondergrens voor gemiddelde risicogewichten van woninghypotheken die zijn gedekt door in Finland gelegen wooneenheden op portefeuilleniveau.

                        II.   Wederkerigheid

                              2.

                              Overeenkomstig artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Finse maatregel en die wederkerigheid toe te passen op de portefeuilles van IRB-kredietinstellingen bestaande uit particuliere hypothecaire kredieten die zijn gedekt door in Finland gelegen wooneenheden en uitgegeven door in Finland gelegen bijkantoren waaraan in eigen land een vergunning is verleend. Voor de toepassing van dit punt is de in subaanbeveling C(3) vastgelegde uiterste termijn van toepassing.

                              3.

                              De betrokken autoriteiten wordt tevens aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van Finse maatregel en die maatregel toe te passen op de portefeuilles van IRB-kredietinstellingen bestaande uit particuliere hypothecaire kredieten die zijn gedekt door in Finland gelegen wooneenheden en direct grensoverschrijdend zijn uitgegeven door in hun respectieve rechtsgebied gelegen kredietinstellingen. Voor de toepassing van dit punt is de in subaanbeveling C(3) vastgelegde uiterste termijn van toepassing.

                              4.

                              Overeenkomstig subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB de in hun rechtsgebied beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen waarvan de werking de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel het dichtst nadert, waaronder de vaststelling van toezichtmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen om de equivalente maatregel binnen vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                        III.   Materialiteitsdrempel

                              5.

                              Teneinde de potentiële toepassing van het de minimis-beginsel door de wederkerigheid toepassende lidstaten te sturen, wordt de maatregel aangevuld met een materialiteitsdrempel ten belope van 1 miljard EUR voor blootstellingen aan de woninghypothekenmarkt in Finland

                              6.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaat een vrijstelling verlenen aan afzonderlijke IRB-kredietinstellingen met niet-materiële portefeuilles bestaande uit woninghypotheken die worden gedekt door in Finland gelegen wooneenheden die onder de materialiteitsdrempel van 1 miljard EUR blijven. In dat geval moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en wordt hen aanbevolen wederkerigheid toe te passen wanneer een IRB-kredietinstelling de drempel van 1 miljard EUR overschrijdt.

                              7.

                              Indien er geen IRB-kredietinstellingen zijn waaraan in andere betrokken lidstaten een vergunning is verleend, welke IRB-kredietinstellingen in Finland gevestigde bijkantoren hebben, of IRB-kredietinstellingen die direct financiële diensten verlenen in Finland, welke IRB-kredietinstellingen blootstellingen ten belope van 1 miljard EUR of meer aan de Finse hypotheekmarkt hebben, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten besluiten de in afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 vastgelegde wederkerigheid niet toe te passen. In dat geval moeten de betreffende autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en wordt hen aanbevolen wederkerigheid toe te passen wanneer een IRB-kredietinstelling de drempel van 1 miljard EUR overschrijdt.

                     België

                        Een risicogewichtopslagbedrag voor blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed, opgelegd aan kredietinstellingen waaraan in België een vergunning is verleend en de IRB hanteren en toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013. Het opslagbedrag is opgebouwd uit twee componenten:

                              a)

                                    een forfaitair risicogewichtopslagbedrag van vijf procentpunten, en

                              b)

                                    een evenredig risicogewichtopslagbedrag dat bestaat uit 33 procent van het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de portefeuille van aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed.

                        I.   Beschrijving van de maatregel

                              1.

                              De Belgische maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d) vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013, die werd opgelegd aan kredietinstellingen waaraan in België een vergunning werd verleend en die de IRB gebruiken, bestaat uit een risicogewichtopslagbedrag voor blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed, welk risicogewichtopslagbedrag bestaat uit twee componenten:

                                          a)

                                          De eerste component bestaat uit een verhoging van vijf procentpunten van het risicogewicht voor blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed, zulks na berekening van het tweede deel van het risicogewichtopslagbedrag overeenkomstig punt b).

                                          b)

                                          De tweede component bestaat uit een verhoging van het risicogewicht van 33 procent van het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten toegepast op de portefeuille bestaande uit aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen die zijn gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed. Het naar blootstelling gewogen gemiddelde is het gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke leningen, dat werd berekend overeenkomstig artikel 154 van Verordening (EU) nr. 575/2013, gewogen naar de betrokken blootstellingswaarde.

                        II.   Wederkerigheid

                              2.

                              Overeenkomstig artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten aanbevolen om wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Belgische maatregel door de maatregel binnen de in subaanbeveling C(3) bedoelde uiterste termijn toe te passen op in België gelegen bijkantoren van kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend, welke instellingen de IRB toepassen.

                              3.

                              Betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Belgische maatregel door toepassing van deze maatregel op kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend en die de IRB hanteren, welke kredietinstellingen directe blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben die worden gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed. Overeenkomstig subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen dezelfde maatregel toe te passen als de maatregel die door de activerende autoriteit binnen de in subaanbeveling C(3) genoemde termijn in België ten uitvoer is gelegd.

                              4.

                              Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel niet beschikbaar is in hun rechtsgebied, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB een in hun rechtsgebied beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen waarvan de werking de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel het dichtst nadert waaronder de vaststelling van toezichtmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel binnen vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                        III.   Materialiteitsdrempel

                              5.

                              Teneinde de potentiële toepassing van het de minimis-beginsel door de wederkerigheid toepassende autoriteiten te sturen, wordt de maatregel aangevuld met een instellingspecifieke materialiteitsdrempel ten belope van 2 miljard EUR.

                              6.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaat een vrijstelling verlenen aan afzonderlijke kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning werd verleend en die de IRB hanteren, welke kredietinstellingen niet-materiële portfolio’s aan woningkredieten hebben die worden gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed en die onder de materialiteitsdrempel van 2 miljard EUR blijven. Bij de toepassing van de materialiteitsdrempel moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van blootstellingen monitoren en aan de autoriteiten wordt aanbevolen om de Belgische maatregel toe te passen op de eertijds vrijgestelde afzonderlijke kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning werd verleend wanneer de materialiteitsdrempel van 2 miljard EUR wordt doorbroken.

                              7.

                              Indien er geen IRB-kredietinstellingen zijn waaraan in betrokken lidstaten een vergunning is verleend, welke kredietinstellingen in België gevestigde bijkantoren hebben of die directe blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben die worden gedekt door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed, welke bijkantoren de IRB hanteren en blootstellingen hebben van 2 miljard EUR of meer ten aanzien van de Belgische markt voor niet-zakelijk onroerend goed, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten krachtens afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Belgische maatregel. In dat geval moeten de betreffende autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en wordt de autoriteiten aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Belgische maatregel wanneer een die de IRB hanteert de drempel van 2 miljard EUR overschrijdt.

                              8.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 2 miljard EUR een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen binnen hun rechtsgebied een lagere drempel toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid toepassen ten aanzien van de maatregel zonder een materialiteitsdrempel.

                     Frankrijk

                        Een verscherping van de limieten voor grote blootstellingen, zoals vastgelegd in artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013, toepasselijk op blootstellingen aan grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast met maatschappelijke zetel in Frankrijk naar vijf procent van in aanmerking komend kapitaal, overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), ii) van Verordening (EU) nr. 575/2013, toegepast op mondiaal systeemrelevante instellingen (G-SII’s) en andere systeemrelevante instellingen (O-SII’s) op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter.

                  I.   Beschrijving van de maatregel

                              1.

                              De Franse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), ii), van Verordening (EU) nr. 575/2013 en opgelegd aan G-SII’s en O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter (niet op gesubconsolideerd niveau), bestaat uit de verscherping van de limieten voor grote blootstellingen naar vijf procent van hun in aanmerking komend kapitaal, toepasselijk op blootstellingen aan grote niet-financiële vennootschappen met een hoge schuldenlast die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben.

                              2.

                              Een niet-financiële vennootschap wordt gedefinieerd als een natuurlijke of rechtspersoon krachtens het privaatrecht met maatschappelijke zetel in Frankrijk, en die op haar niveau en op het hoogste consolidatieniveau behoort tot de sector niet-financiële vennootschappen als omschreven bijlage A, punt 2.45 bij Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad(*).

                        (*) Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie (PB L 174 van 26.6.2013, blz. 1).

                              3.

                              De maatregel wordt als volgt toegepast op blootstellingen aan niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk en voor blootstellingen aan groepen van verbonden niet-financiële vennootschappen:

                                          a)

                                          Voor niet-financiële vennootschappen die deel uitmaken van een groep verbonden niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk hebben, geldt de maatregel voor de som van de netto blootstellingen tegenover de groep en alle verbonden entiteiten in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013;

                                          b)

                                          Voor niet-financiële vennootschappen die deel uitmaken van een groep verbonden niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk hebben, geldt de maatregel voor de som van:

                                                      i)

                                                      de blootstellingen aan deze niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben;

                                                      ii)

                                                      de blootstellingen aan de entiteiten in Frankrijk of in het buitenland waarover de onder i) bedoelde niet-financiële vennootschappen rechtstreekse of onrechtstreekse zeggenschap hebben in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013, en

                                                      iii)

                                                      de blootstellingen aan de entiteiten gelegen in Frankrijk of in het buitenland die economisch afhankelijk zijn van de onder i) bedoelde niet-financiële vennootschappen, in de zin van artikel 4, lid 1, punt 39, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

                                    Niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel niet in Frankrijk hebben en geen dochteronderneming of economisch afhankelijke entiteit zijn van, en die niet rechtstreeks of onrechtstreeks gecontroleerd worden door, een niet-financiële vennootschap die haar maatschappelijke zetel in Frankrijk heeft, vallen daarom buiten de werkingssfeer van de maatregel.
                              Overeenkomstig artikel 395, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 is de maatregel van toepassing nadat rekening werd gehouden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen overeenkomstig de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013.

                              4.

                              Een G-SII of een O-SII moet een niet-financiële vennootschap die haar maatschappelijke zetel in Frankrijk heeft als groot beschouwen, indien de oorspronkelijke blootstelling aan de niet-financiële vennootschap, of aan de groep van verbonden niet-financiële vennootschappen in de zin van punt 3 gelijk is aan of hoger is dan 300 miljoen EUR. De oorspronkelijke blootstellingswaarde wordt berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden met de effecten van de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 neergelegde kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen, zoals gerapporteerd overeenkomstig artikel 9 van Uitvoeringsverordening van de Commissie (EU) nr. 680/2014(**).

                        (**) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van 16 april 2014 tot vaststelling van technische uitvoeringsnormen voor wat betreft de rapportage aan de toezichthoudende autoriteit door instellingen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 191 van 28.6.2014, blz. 1).

                              5.

                              Een niet-financiële vennootschap wordt geacht een hoge schuldenlast te hebben bij een hefboomratio van meer dan 100 procent en een financiëlekostendekkingsratio die lager is dan drie, als volgt berekend op het hoogste groepsconsolidatieniveau:

                                          a)

                                          De hefboomratio is de verhouding tussen de totale schuld minus liquide middelen en eigen vermogen, en

                                          b)

                                          De dekkingsratio van de financiële kosten is de verhouding tussen enerzijds de toegevoegde waarde plus exploitatiesubsidies minus: i) de loonlijst; ii) operationele belastingen en heffingen; iii) andere netto gewone bedrijfskosten exclusief nettorente en soortgelijke lasten; en iv) afschrijvingen en waardeverminderingen, en anderzijds rente en soortgelijke lasten.

                                    De ratio’s worden berekend op basis van de overeenkomstig de toepasselijke standaarden omschreven boekhoudkundige aggregaten, zoals gepresenteerd in de jaarrekening van de niet-financiële vennootschap, waar nodig gecertificeerd door een beëdigde accountant.

                        II.   Wederkerigheid

                              6.

                              Aan de betrokken autoriteiten wordt aanbevolen om wederkerigheid toe te passen op de Franse maatregel door deze maatregel toe te passen op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau binnen het rechtsgebied van hun bancaire prudentiële perimeter.

                              7.

                              Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun rechtsgebied niet beschikbaar is wordt, in lijn met subaanbeveling C(2) de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB de in hun rechtsgebied beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen waarvan de werking de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel het dichtst nadert. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel binnen zes maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                        III.   Materialiteitsdrempel

                              8.

                              Teneinde de potentiële toepassing van het de minimis-beginsel door de wederkerigheid toepassende autoriteiten te sturen, wordt de maatregel aangevuld met een gecombineerde materialiteitsdrempel, welke bestaat uit:

                                          a)

                                          Een drempel van 2 miljard EUR voor de totale oorspronkelijke blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van de bancaire prudentiële perimeter van de Franse sector niet-financiële vennootschappen;

                                          b)

                                          Een drempel van 300 miljoen EUR toepasselijk op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend met drempelwaarde gelijk aan of hoger dan de onder punt a) bedoelde drempelwaarde voor:

                                                      i)

                                                      een enkele oorspronkelijke blootstelling aan een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk;

                                                      ii)

                                                      de som van de oorspronkelijke blootstellingen aan een groep van verbonden niet-financiële vennootschappen, die haar maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk heeft, berekend in overeenstemming met punt 3, onder a);

                                                      iii)

                                                      de som van oorspronkelijke blootstellingen aan niet-financiële vennootschappen die hun met maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben en die deel uitmaken van de groep van verbonden niet-financiële vennootschappen die maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk hebben, zoals gerapporteerd in de modellen C 28.00 en C 29.00 van bijlage VIII bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014;

                                          c)

                                          Een drempel van 5 procent van het in aanmerking komend kapitaal van G-SII’s of O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau, voor blootstellingen die in punt b) geïdentificeerd worden nadat rekening werd gehouden alvorens rekening te houden met de effecten van de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 neergelegde kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen.

                                    De in de punten a) en b) bedoelde drempelwaarden moeten worden toegepast, ongeacht of de betrokken entiteit of niet-financiële vennootschap een hoge schuldenlast heeft of niet.
                              De oorspronkelijke blootstellingswaarde waarnaar wordt verwezen in de punten a) en b) moet worden berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden met de effecten van de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013 neergelegde kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen zoals gerapporteerd conform artikel 9 van Uitvoeringsverordening van de Commissie (EU) nr. 680/2014.

                              9.

                              In lijn met Afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaat G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter vrijstellen als zij de in punt 8 bedoelde gecombineerde materialiteitsdrempel niet schenden. Bij toepassing van de materialiteitsdrempel zouden de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen moeten monitoren, alsook de blootstellingsconcentratie van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan grote niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben; hen wordt aanbevolen om de Franse maatregel toe te passen op eertijds vrijgestelde G-SII’s en O-SII’s, waaraan in eigen land een vergunning werd verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter, wanneer de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel wordt geschonden. De betrokken autoriteiten wordt eveneens aangemoedigd om de systeemrisico’s in verband met de verhoogde hefboomwerking van grote niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk te signaleren aan andere marktdeelnemers in hun rechtsgebied.

                              10.

                              Wanneer er geen G-SII’s of O-SII’s waaraan in de betreffende lidstaten een vergunning is verleend bestaan op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter die blootstellingen hebben aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen boven de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten krachtens afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Franse maatregel. In dit geval zouden de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen moeten monitoren, alsook de blootstellingsconcentratie van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan grote niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben; hen wordt aanbevolen om op de Franse maatregel wederkerigheid toe te passen op eertijds vrijgestelde G-SII’s en O-SII’s, waaraan in eigen land een vergunning werd verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter, wanneer de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel wordt geschonden. De betrokken autoriteiten worden eveneens aangemoedigd om de systeemrisico’s in verband met de verhoogde hefboomwerking van grote niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben te signaleren aan andere marktdeelnemers in hun rechtsgebied.

                              11.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de gecombineerde materialiteitsdrempel waarnaar wordt verwezen in lid 8 een aanbevolen maximumdrempelniveau. Wederkerigheid toepassende betrokken autoriteiten kunnen derhalve in voorkomende gevallen een voor hun rechtsgebied een lagere drempel toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid ten aanzien van de maatregel toepassen zonder een materialiteitsdrempel.

                     Zweden

                        Een kredietinstellingspecifieke 25-procent ondergrens voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 op de portefeuille bestaande uit door onroerende goed gedekte aangehouden blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen aan in Zweden gevestigde debiteuren, voor kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB hanteren voor de berekening van wettelijke kapitaalvereisten.

                  I.   Beschrijving van de maatregel

                              1.

                              De Zweedse maatregel, toegepast overeenkomstig artikel 458, lid 2, onder d), vi), van Verordening (EU) nr. 575/2013 en opgelegd aan kredietinstellingen waaraan in Zweden een vergunning is verleend en die de IRB hanteren, bestaat uit een kredietinstellingspecifieke 25-procent ondergrens voor het naar blootstelling gewogen gemiddelde van de risicogewichten, toegepast op de portefeuille van door onroerende goed gedekte blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen aan in Zweden gevestigde debiteuren.

                              2.

                              Het naar blootstelling gewogen gemiddelde is het gemiddelde van de risicogewichten van de afzonderlijke blootstellingen, dat werd berekend overeenkomstig artikel 154 van Verordening (EU) nr. 575/2013, gewogen naar de betrokken blootstellingswaarde.

                        II.   Wederkerigheid

                              3.

                              Overeenkomstig artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten aanbevolen om wederkerigheid toe te passen op de Zweedse maatregel door deze binnen de in subaanbeveling C(3) genoemde termijn toe te passen op de in Zweden gevestigde bijkantoren van kredietinstellingen waaraan in eigen land vergunning is verleend, welke instellingen de IRB hanteren.

                              4.

                              Betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de Zweedse maatregel door deze toe te passen op kredietinstellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend en de IRB hanteren, welke kredietinstellingen directe door onroerend goed gedekte blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen aan in Zweden gevestigde debiteuren hebben. Overeenkomstig subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen dezelfde maatregel toe te passen als de maatregel die door de activerende autoriteit binnen de in subaanbeveling C(3) genoemde uiterste termijn in Zweden ten uitvoer is gelegd.

                              5.

                              Indien dezelfde macroprudentiële beleidsmaatregel in hun rechtsgebied niet beschikbaar is wordt, in lijn met subaanbeveling C(2) de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB de in hun rechtsgebied beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen waarvan de werking de voornoemde voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen maatregel het dichtst nadert. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen de equivalente maatregel binnen vier maanden na de bekendmaking van deze aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Unie vast te stellen.

                        III.   Materialiteitsdrempel

                              6.

                              Teneinde de potentiële toepassing van het de minimis-beginsel door de wederkerigheid toepassende autoriteiten te sturen, wordt de maatregel aangevuld met een instellingspecifieke materialiteitsdrempel ten belope van 5 miljard SEK.

                              7.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaat een vrijstelling verlenen aan afzonderlijke kredietinstellingen die de IRB hanteren en waaraan in eigen land een vergunning werd verleend, welke kredietinstellingen niet-materiële door onroerende goederen gedekte blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben aan in Zweden gevestigde debiteuren onder de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK. Bij de toepassing van de materialiteitsdrempel moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van blootstellingen monitoren en hun wordt aanbevolen om de Zweedse maatregel toe te passen op de eertijds vrijgestelde afzonderlijke kredietinstellingen, waaraan in eigen land een vergunning werd verleend, zodra de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK wordt overschreden.

                              8.

                              Indien er geen kredietinstellingen zijn waaraan in de betrokken lidstaten een vergunning is verleend, welke kredietinstellingen in Zweden gevestigde bijkantoren hebben of die directe blootstellingen hebben met betrekking tot particulieren en kleine partijen die worden gedekt door in Zweden gelegen onroerend goed, welke bijkantoren de IRB hanteren en blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen hebben die worden gedekt door onroerend goed van 5 miljard SEK of aan in Zweden gevestigde debiteuren, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen op de Zweedse maatregel. In dat geval moeten de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen monitoren en wordt hun aanbevolen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Zweedse maatregel wanneer een kredietinstelling die de IRB hanteert de drempel van 5 miljard SEK overschrijdt.

                              9.

                              Overeenkomstig afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 is de materialiteitsdrempel van 5 miljard SEK een aanbevolen maximumdrempelniveau. Betrokken autoriteiten die wederkerigheid toepassen kunnen derhalve in voorkomende gevallen voor hun rechtsgebied een lagere drempel toepassen, en niet de aanbevolen drempel, of wederkerigheid toepassen ten aanzien van de maatregel zonder een materialiteitsdrempel.

            ”


title: Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad van 30 juni 2020 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking

text:
                  1.7.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  LI 208/1

         AANBEVELING (EU) 2020/912 VAN DE RAAD
         van 30 juni 2020
         over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, punten b) en e), en artikel 292, eerste en tweede zin,
         Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Op 16 maart 2020 nam de Commissie een mededeling aan (1) waarin werd aanbevolen niet-essentiële reizen van derde landen naar het EU+-gebied (2) tijdelijk te beperken gedurende één maand. Op 17 maart 2020 stemden de staatshoofden en regeringsleiders van de EU ermee in de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen in te voeren. Ook de vier met de Schengenruimte geassocieerde landen voerden de beperking in.

                     (2)

                     Op 26 maart 2020 kwamen de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie overeen om in het licht van de COVID-19-pandemie een gecoördineerde tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU toe te passen.

                     (3)

                     Op 8 april 2020 (3) en 8 mei 2020 (4) nam de Commissie twee vervolgmededelingen aan, die elk de aanbeveling bevatten de beperking van niet-essentiële reizen met één maand te verlengen. Alle Schengenlidstaten en de vier met de Schengenruimte geassocieerd landen (hierna “de lidstaten”) besloten deze verlengingen toe te passen, laatstelijk tot en met 15 juni 2020.

                     (4)

                     Op 15 april 2020 presenteerden de voorzitter van de Europese Commissie en de voorzitter van de Europese Raad een gezamenlijk Europees stappenplan voor de opheffing van de inperkingsmaatregelen in verband met COVID-19 (5). Het stappenplan voorziet in een tweefasenaanpak waarbij de controles aan de binnengrenzen op gecoördineerde wijze zouden moeten worden opgeheven. Vervolgens zouden de tijdelijke beperkingen aan de buitengrenzen geleidelijk worden versoepeld en zou niet-essentieel reisverkeer naar de EU door niet-EU-ingezetenen weer worden toegestaan. De opheffing van de reisbeperking aan de buitengrenzen zou derhalve plaats moeten vinden na of gelijktijdig met de opheffing van de controles aan de binnengrenzen door de lidstaten.

                     (5)

                     Overleg met de lidstaten bevestigde dat het nodig was de bestaande beperkingen aan de buitengrenzen voor een korte periode te verlengen en dat voor de geleidelijke opheffing ervan een gecoördineerde aanpak moet worden gevolgd.

                     (6)

                     Op 11 juni 2020 nam de Commissie een mededeling (6) aan waarin werd aanbevolen de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU te verlengen tot en met 30 juni 2020, en werd uiteengezet hoe de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU geleidelijk moet worden opgeheven vanaf 1 juli 2020. Alle lidstaten verlengden de beperking verder tot en met 30 juni.

                     (7)

                     Sindsdien is er tussen de lidstaten overlegd over de toe te passen criteria en methodiek.

                     (8)

                     Deze aanbeveling doet geen afbreuk aan de verantwoordelijkheid van de lidstaten om artikel 6 van de Schengengrenscode (7), waarin de toegangsvoorwaarden voor onderdanen van derde landen zijn vastgesteld, te blijven toepassen. Het blijft met name de verantwoordelijkheid van de lidstaten om per geval te beoordelen of een onderdaan van een derde land als een bedreiging voor de volksgezondheid moet worden beschouwd. In dit verband zouden de lidstaten moeten zorgen voor nauwe samenwerking tussen grenswachtautoriteiten en vervoersaanbieders.

                     (9)

                     Grenstoezicht is niet alleen in het belang van de lidstaat aan de buitengrenzen waarvan het wordt uitgeoefend, maar ook in het belang van alle lidstaten die grenstoezicht aan hun binnengrenzen hebben afgeschaft. De lidstaten zouden er derhalve voor moeten zorgen dat de aan de buitengrenzen genomen maatregelen worden gecoördineerd om de goede werking van het Schengengebied te garanderen. Daartoe zouden de lidstaten de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op gecoördineerde wijze moeten beginnen op te heffen. Als eerste stap zou dit moeten gelden voor de ingezetenen van de in bijlage I bij deze aanbeveling genoemde derde landen. Deze lijst zou regelmatig moeten worden geactualiseerd.

                     (10)

                     In besluiten over de mogelijke opheffing van de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU zou rekening moeten worden gehouden met de epidemiologische situatie in de EU, d.w.z. het gemiddelde aantal COVID-19-gevallen in de laatste 14 dagen en per 100 000 inwoners.

                     (11)

                     De Internationale Gezondheidsregeling (2005) (International Health Regulations —IHR), die op 23 mei 2005 door de 58e Wereldgezondheidsvergadering is goedgekeurd, heeft gezorgd voor een betere coördinatie van de paraatheid voor en de reactie op een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationaal belang tussen de bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) aangesloten staten, waaronder alle lidstaten van de Unie. Het IHR-monitoringkader geeft aan welke kerncapaciteiten op het gebied van de volksgezondheid de bij de WHO aangesloten staten moeten onderhouden. De gegevens die landen in dit kader periodiek rapporteren, kunnen worden samengevoegd tot een totaalscore als indicator voor de totale responscapaciteit.

                     (12)

                     De effectiviteit van besluiten over het opheffen van de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU staat of valt met een gecoördineerde uitvoering ervan door de lidstaten voor alle buitengrenzen. Het is niet de bedoeling dat een lidstaat eenzijdig tot opheffing van de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU voor een bepaald derde land besluit voordat de andere lidstaten op gecoördineerde wijze tot de opheffing van de reisbeperking voor dat land hebben besloten. De lidstaten mogen echter, in volledige transparantie, uitsluitend geleidelijk, de beperkingen voor reizen naar de in bijlage I genoemde landen opheffen.

                     (13)

                     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling; deze is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Aangezien deze aanbeveling voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken overeenkomstig artikel 4 van het bovengenoemde protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad heeft beslist over deze aanbeveling of het deze zal opvolgen.

                     (14)

                     Deze aanbeveling vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (8); Ierland neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling en deze is niet bindend voor, noch van toepassing in Ierland.

                     (15)

                     Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (9).

                     (16)

                     Wat Zwitserland betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (10), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (11).

                     (17)

                     Wat Liechtenstein betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (12), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (13).

                     (18)

                     De juridische status van deze aanbeveling, zoals uiteengezet in de overwegingen 13 tot en met 17, doet geen afbreuk aan de noodzaak dat alle lidstaten omwille van de goede werking van het Schengengebied op gecoördineerde wijze beslissen over de opheffing van de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU,

               HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING AANGENOMEN:

                     1.

                     De lidstaten zouden de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU vanaf 1 juli 2020 op gecoördineerde wijze geleidelijk moeten opheffen voor de ingezetenen van de in bijlage I genoemde derde landen.
                     Om te bepalen voor welke derde landen de huidige beperking van niet-essentiële reizen naar de EU zou moeten worden opgeheven, dienen de methodiek en de criteria te gelden die zijn uiteengezet in de mededeling van de Commissie van 11 juni 2020 over de derde beoordeling van de toepassing van de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU (14). De criteria houden verband met de epidemiologische situatie, inperkingsmaatregelen, waaronder het houden van afstand, evenals economische en sociale overwegingen, en worden cumulatief toegepast.

                     2.

                     Wat de epidemiologische situatie betreft, zouden de in bijlage I genoemde derde landen moeten voldoen aan met name de volgende criteria:

                                 —

                                 een aantal nieuwe COVID-19-gevallen per 100 000 inwoners in de voorgaande 14 dagen dat minder dan of ongeveer het EU-gemiddelde per 15 juni 2020 bedraagt;

                                 —

                                 een stabiele of dalende trend van nieuwe gevallen in die periode ten opzichte van de voorgaande 14 dagen, en

                                 —

                                 de algehele respons op COVID-19, rekening houdend met beschikbare informatie over aspecten zoals tests, surveillance, contactonderzoek, inperking, behandeling en rapportering, alsmede de betrouwbaarheid van de beschikbare informatie en gegevensbronnen en, indien nodig, de totale gemiddelde score voor alle dimensies van de Internationale Gezondheidsregeling. Ook zou de informatie van de EU-delegaties die is gebaseerd op de checklist bij de mededeling van 11 juni 2020 in aanmerking moeten worden genomen.

                     3.

                     Om te bepalen of de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU van toepassing is op een onderdaan van een derde land, zou de doorslaggevende factor niet de nationaliteit van die persoon moeten zijn, maar diens verblijf in een derde land waarvoor de beperkingen op niet-essentiële reizen zijn opgeheven.

                     4.

                     Om de twee weken zou de Raad de lijst van derde landen in bijlage I moeten evalueren — en eventueel actualiseren — na nauw overleg met de Commissie en de ter zake bevoegde EU-agentschappen en -diensten in aansluiting op een algehele beoordeling op basis van de in punt 2 bedoelde methodiek, criteria en informatie.
                     De reisbeperkingen voor een bepaald derde land dat reeds in bijlage I wordt genoemd, kunnen geheel of gedeeltelijk worden opgeheven of opnieuw worden ingesteld naar aanleiding van wijzigingen in bepaalde van de hierboven genoemde voorwaarden en bijgevolg in de beoordeling van de epidemiologische situatie. Indien de situatie in een derde land snel verslechtert, is een snelle beslissing geboden.

                     5.

                     Indien er voor een derde land tijdelijke reisbeperkingen blijven gelden, zouden de volgende categorieën personen ongeacht het doel van de reis moeten worden vrijgesteld van de reisbeperking:

                                 a)

                                 burgers van de Unie in de zin van artikel 20, lid 1, VWEU en onderdanen van derde landen die op grond van overeenkomsten tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en die derde landen, anderzijds, rechten van vrij verkeer genieten die gelijkwaardig zijn aan die van de burgers van de Unie, alsook hun respectieve familieleden (15);

                                 b)

                                 onderdanen van derde landen die langdurig ingezetene zijn op grond van de richtlijn langdurig ingezetenen (16) en personen die hun verblijfsrecht aan andere EU-richtlijnen of aan het nationale recht ontlenen of over een nationaal visum voor verblijf van langere duur beschikken, alsook hun respectieve gezinsleden.

                           De lidstaten kunnen echter passende maatregelen nemen — zoals die personen verplichten tot zelfisolatie of soortgelijke maatregelen bij terugkeer uit een derde land waarvoor de tijdelijke reisbeperking blijft gelden — mits zij aan hun eigen onderdanen dezelfde voorwaarden opleggen.
                     Daarnaast zouden essentiële reizen moeten worden toegestaan voor de in bijlage II genoemde specifieke categorieën reizigers met een essentiële functie of behoefte (17). De lidstaten kunnen extra veiligheidsmaatregelen invoeren voor deze reizigers, met name wanneer zij vanuit een gebied met een verhoogd risico reizen.
                     De Raad kan in nauw overleg met de Commissie de lijst van specifieke categorieën reizigers met een essentiële functie of behoefte in bijlage II evalueren, op basis van sociale en economische overwegingen en de algehele beoordeling van de evolutie van de epidemiologische situatie op basis van de hierboven bedoelde methodiek, criteria en informatie.

                     6.

                     Om de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op te heffen voor de in bijlage I genoemde derde landen, zou ook regelmatig en per geval rekening moeten worden gehouden met wederkerigheid.

                     7.

                     Een lidstaat zou niet mogen besluiten de beperking van niet-essentiële reizen naar de EU voor een bepaald derde land op te heffen voordat conform deze aanbeveling overleg is gepleegd over het opheffen van de beperking.

                     8.

                     Ingezetenen van Andorra, Monaco, San Marino en Vaticaanstad/de Heilige Stoel zouden in het kader van deze aanbeveling als ingezetenen van de EU moeten worden beschouwd.

                     9.

                     Alle lidstaten zouden deze aanbeveling aan alle buitengrenzen moeten uitvoeren.

            Gedaan te Brussel, 30 juni 2020.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               A. METELKO-ZGOMBIĆ

            (1)  COM(2020) 115 final van 16 maart 2020.

            (2)  Onder het “EU+-gebied” worden alle Schengenlidstaten (met inbegrip van Bulgarije, Cyprus, Kroatië en Roemenië) en de vier met de Schengenruimte geassocieerd landen verstaan. Ook Ierland en het Verenigd Koninkrijk worden hiertoe worden gerekend, indien zij besluiten zich erbij aan te sluiten.

            (3)  COM(2020) 148 final van 8 april 2020.

            (4)  COM(2020) 222 final van 8 mei 2020.

            (5)  https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/joint_eu_roadmap_lifting_covid19_containment_measures_nl.pdf

            (6)  COM(2020) 399 final van 11 juni 2020.

            (7)  Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende een Uniecode voor de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 77 van 23.3.2016, blz. 1).

            (8)  Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).

            (9)  PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.

            (10)  PB L 53 van 27.2.2008, blz. 52.

            (11)  Besluit 2008/146/EG van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1).

            (12)  PB L 160 van 18.6.2011, blz. 21.

            (13)  Besluit 2011/350/EU van de Raad van 7 maart 2011 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis betreffende de afschaffing van controles aan de binnengrenzen en het verkeer van personen (PB L 160 van 18.6.2011, blz. 19).

            (14)  COM(2020) 399 final van 11 juni 2020.

            (15)  Zoals gedefinieerd in de artikelen 2 en 3 van Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158 van 30.4.2004, blz. 77).

            (16)  Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (PB L 16 van 23.1.2004, blz. 44).

            (17)  [Zie ook de mededelingen van de Commissie van 16 maart (COM(2020) 115 final) en 11 juni 2020 (COM(2020) 399 final), alsmede de richtsnoeren van 30 maart 2020 (C(2020) 2050).]

            BIJLAGE I
            Derde landen waarvan de ingezetenen niet zouden mogen vallen onder de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU aan de buitengrenzen

                        1.

                        ALGERIJE

                        2.

                        AUSTRALIË

                        3.

                        CANADA

                        4.

                        GEORGIË

                        5.

                        JAPAN

                        6.

                        MONTENEGRO

                        7.

                        MAROKKO

                        8.

                        NIEUW-ZEELAND

                        9.

                        RWANDA

                        10.

                        SERVIË

                        11.

                        ZUID-KOREA

                        12.

                        THAILAND

                        13.

                        TUNESIË

                        14.

                        URUGUAY

                        15.

                        CHINA (*1)

               (*1)  onder voorbehoud van bevestiging van wederkerigheid

            BIJLAGE II
            Specifieke categorieën reizigers met een essentiële functie of behoefte:

                        i.

                        zorgpersoneel, onderzoekers op het gebied van gezondheid en beroepskrachten uit de ouderenzorg;

                        ii.

                        grensarbeiders;

                        iii.

                        seizoenarbeiders in de landbouw;

                        iv.

                        vervoerspersoneel;

                        v.

                        diplomaten, personeel van internationale organisaties en door internationale organisaties uitgenodigde personen wier fysieke aanwezigheid vereist is voor de goede werking van deze organisaties, militair personeel en humanitaire hulpverleners en civielebeschermingspersoneel bij het uitoefenen van hun functie;

                        vi.

                        passagiers op doorreis;

                        vii.

                        passagiers die om dwingende gezinsredenen reizen;

                        viii.

                        zeevarenden;

                        ix.

                        personen die internationale bescherming behoeven of om andere humanitaire reden reizen;

                        x.

                        onderdanen van derde landen die reizen voor studiedoeleinden;

                        xi.

                        hoogopgeleide werknemers uit derde landen, indien hun indienstneming vanuit economisch oogpunt noodzakelijk is en het werk niet kan worden uitgesteld of in het buitenland kan worden uitgevoerd.


title: Aanbeveling (EU) 2020/1039 van de Commissie van 14 juli 2020 betreffende het ontbreken van banden met niet‐coöperatieve jurisdicties als conditionaliteit voor financiële steun van de staat aan ondernemingen in de Unie

text:
               16.7.2020

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 227/76

      AANBEVELING (EU) 2020/1039 VAN DE COMMISSIE
      van 14 juli 2020
      betreffende het ontbreken van banden met niet‐coöperatieve jurisdicties als conditionaliteit voor financiële steun van de staat aan ondernemingen in de Unie
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Het afleiden van financiële steun naar belastingparadijzen kan schadelijk zijn voor de integriteit van de overheidsfinanciën van de lidstaten en voor de goede werking van het financiële bestel van de Unie en de interne markt van de Unie. De Commissie heeft zich de voorbije jaren met haar externe strategie voor effectieve belastingheffing (1) krachtig uitgesproken tegen belastingparadijzen.

                  (2)

                  De COVID‐19-uitbraak noopte op het niveau van de lidstaten en de Unie tot ongekende maatregelen om de economieën van de lidstaten te stutten en hun herstel te ondersteunen. Daarbij gaat het om overheidsmaatregelen om ondernemingen te verzekeren van liquiditeit en toegang tot financiering, waarbij een aanzienlijk deel van die maatregelen onder de staatssteunregels van de Unie viel.

                  (3)

                  Het volume financiële steun, en met name liquiditeitssteun, dat ondernemingen in het kader van de huidige omstandigheden rond COVID‐19 is toegekend, vergt onmiddellijk en gecoördineerd optreden om het misbruik van overheidsmiddelen tegen te gaan. Die maatregelen zijn tot dusver meestendeels genomen in het kader van de staatssteunregels van de Unie. Daarbij komt dat, ook zonder de omstandigheden rond COVID‐19, met de toekenning van financiële steun een antwoord zou moeten worden geboden voor de noodzaak om belastingontwijking en ‐ontduiking aan te pakken, alsmede het misbruik van nationale begrotingen en de Uniebegroting ten koste van belastingbetalers en socialezekerheidsstelsels.

                  (4)

                  Om doeltreffende inspanningen te kunnen leveren om belastingontwijking, belastingontduiking en fiscaal misbruik te bestrijden, is het zeker even belangrijk om de eengemaakte markt goed te laten functioneren. Daartoe zouden de lidstaten hun actie moeten coördineren, om te voorkomen dat hun belastinggrondslagen worden uitgehold, en ervoor zorgen dat zij oplossingen treffen die geen significante verschillen en verstoringen van de markten doen ontstaan.

                  (5)

                  De Unielijst van jurisdicties die niet-coöperatief zijn op belastinggebied (“EU-lijst van jurisdicties die niet-coöperatief zijn op belastinggebied”) (2) is bedoeld om bedreigingen voor de belastinggrondslagen van EU-lidstaten tegen te gaan. Tegen die achtergrond zou het passend zijn om de aanbeveling te doen dat lidstaten hun financiële steun aan ondernemingen in de Unie afhankelijk stellen van het ontbreken van banden tussen die ondernemingen en jurisdicties die op de Unielijst voorkomen. Voorts merkt de Commissie op dat diverse lidstaten, in het kader van de toekenning van staatssteun in de vorm van herkapitalisaties, hun voornemen hebben aangegeven om een sterke koppeling te maken tussen financiële steun en de eis dat de begunstigde zijn eerlijk deel van de belastingen betaalt.

                  (6)

                  Niettemin is het van cruciaal belang dat lidstaten reële economische activiteiten in op die lijst opgenomen niet-coöperatieve jurisdicties beschermen en dat zij garanderen dat die economische activiteiten niet onbedoeld worden getroffen. Daartoe zouden de lidstaten de nodige uitzonderingen moeten opnemen in hun wetgeving, om ervoor te zorgen dat het verlenen van financiële steun niet wordt belet indien er sprake is van reële economische activiteit.

                  (7)

                  Om ervoor te zorgen dat de financiële steun naar in aanmerking komende ondernemingen kan gaan, zouden de lidstaten redelijke voorwaarden moeten vaststellen waardoor kan worden aangetoond dat er geen banden zijn met een jurisdictie die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomt. Terzelfder tijd is het van essentieel belang dat wordt gegarandeerd dat ondernemingen de vereisten om op financiële steun aanspraak te kunnen maken, niet kunnen omzeilen.

                  (8)

                  In een poging om een omvattend raamwerk tot stand te brengen, zouden de lidstaten in de voorwaarden voor het toekennen door de staat van financiële steun aan ondernemingen verder moeten gaan dan de eis dat banden met in de lijst opgenomen niet-coöperatieve jurisdicties ontbreken, zodat gevallen worden opgenomen waarin is komen vast te staan dat een onderneming of haar eigenaren zijn veroordeeld voor een ernstig strafbaar feit of wegens schending van verplichtingen met betrekking tot de betaling van belastingen of sociale premies,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      1.   ONDERWERP EN TOEPASSINGSGEBIED

      In deze aanbeveling wordt een gecoördineerde benadering geschetst om de toekenning van financiële steun door lidstaten afhankelijk te stellen van het ontbreken van banden tussen de begunstigde ondernemingen en jurisdicties die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen.
      2.   DEFINITIES

      “Eigendom”: direct en indirect eigendomsbelang, alsmede de uiteindelijke begunstigde in de zin van artikel 3, punt 6, van Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad (3).
      “Financiële steun”: iedere vorm van financiële bijstand die beschikbaar is voor alle ondernemingen of selectieve maatregelen, met inbegrip van staatssteun die op grond van het nieuwe tijdelijke steunkader (4) is toegekend.
      “Onderneming”: een entiteit of natuurlijke persoon die economische activiteiten uitoefent, ongeacht hun rechtsvorm of de sector waarin zij actief zijn.
      3.   FINANCIËLE STEUN VAN DE STAAT AAN ONDERNEMINGEN IN DE UNIE AFHANKELIJK STELLEN VAN HET ONTBREKEN VAN BANDEN MET JURISDICTIES DIE OP DE EU-LIJST VAN NIET-COÖPERATIEVE JURISDICTIES VOORKOMEN

      Indien de lidstaten maatregelen vaststellen waarmee financiële steun wordt verschaft aan in aanmerking komende ondernemingen in hun jurisdictie, zouden zij het recht op die financiële steun van een aantal voorwaarden afhankelijk moeten stellen. Daarom zou het niet zo mogen zijn dat de ondernemingen die de financiële steun ontvangen:

                  a)

                  fiscaal inwoner zijn van of zijn opgericht in overeenstemming met de wetten van jurisdicties die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen;

                  b)

                  al dan niet middellijk onder de zeggenschap staan van aandeelhouders in jurisdicties die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen, tot en met de uiteindelijke begunstigde in zin van artikel 3, punt 6, van Richtlijn (EU) 2015/849;

                  c)

                  al dan niet middellijk zeggenschap hebben over dochterondernemingen of eigen vaste inrichtingen in jurisdicties die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen, en

                  d)

                  een eigendomsbelang delen met ondernemingen in jurisdicties die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen.

            De lidstaten zouden, om zich ervan te kunnen vergewissen dat de regel in acht wordt genomen die voorschrijft dat er geen banden mogen zijn met jurisdicties die op de EU-lijst met niet-coöperatieve jurisdicties voorkomen, ervoor moeten zorgen dat niet alleen de onmiddellijke aandeelhouders, maar ook de uiteindelijke eigenaar en alle overige ondernemingen die dezelfde eigenaar hebben, geen fiscaal inwoner zijn van of niet zijn opgericht in overeenstemming met de wetten van dergelijke jurisdicties. De eigenaren van de onderneming die financiële steun ontvangt, mogen rechtspersonen (bv. kapitaalvennootschappen, personenvennootschappen enz.), juridische constructies (bv. trusts) of natuurlijke personen zijn.
      Om te bepalen of aan een onderneming financiële steun kan worden verleend, zou het geen rol mogen spelen hoeveel niveaus van rechtspersonen of juridische constructies er zijn tussen de onderneming in de lidstaat die de financiële steun verleent, en de entiteit in een jurisdictie die op de EU-lijst voorkomt.
      4.   UITZONDERINGEN

      De lidstaten hoeven geen rekening te houden met het bestaan van banden met in de lijst opgenomen niet-coöperatieve jurisdicties indien de onderneming het bewijs levert dat aan een van de volgende omstandigheden is voldaan:

                  a)

                  indien de omvang van de belastingverplichting in de steun toekennende lidstaat over een bepaalde periode (bv. de voorbije drie jaar) als afdoende wordt beschouwd vergeleken met de totale omzet of het niveau van de activiteiten van de steun ontvangende onderneming op binnenlands niveau en op groepsniveau, over diezelfde periode;

                  b)

                  indien de onderneming juridisch bindende toezeggingen doet om haar banden met op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties op korte termijn te verbreken, op voorwaarde dat er passende follow-up en sancties in het geval van niet-naleving zijn.

            De lidstaten zouden met het bestaan van banden met de op de lijst opgenomen niet-coöperatieve jurisdicties geen rekening mogen houden indien de onderneming een aanzienlijke economische aanwezigheid heeft (ondersteund door personeel, uitrusting, activa en gebouwen, zoals blijkt uit relevante feiten en omstandigheden) en een wezenlijke economische activiteit uitoefent in op de lijst opgenomen niet-coöperatieve jurisdicties.
      De lidstaten zouden deze uitzonderingen niet mogen toepassen indien zij niet in staat zijn zich te vergewissen van de nauwkeurigheid van de informatie. Dit kan te wijten zijn aan de ontoereikende uitwisseling van inlichtingen op verzoek met het betrokken derde land, met name het ontbreken van een belastingverdrag dat de uitwisseling van inlichtingen mogelijk maakt, of het gebrek aan medewerking van de betrokken jurisdictie van een derde land.
      5.   TOEPASSING EN HANDHAVING

      De lidstaten zouden overeenstemming moeten bereiken over redelijke voorwaarden om aan te tonen dat er geen banden zijn met een jurisdictie die op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties voorkomt. De volgende beginselen moeten de lidstaten helpen te zorgen voor een snelle toepassing en doeltreffende handhaving van de vereisten:

                  a)

                  Teneinde procedures te vereenvoudigen en toegang tot financiële steun te vergemakkelijken, zouden de lidstaten eigen verklaringen van de aanvragers kunnen accepteren als bewijs dat deze de voorwaarden voor het ontvangen van de financiële steun volledig naleven. Dat proces zou in een later stadium moeten worden aangevuld met versterkte audits/controles die de beschikbare instrumenten ten volle benutten om het risico op niet-naleving te mitigeren, zoals verslaglegging per land, automatische uitwisseling van financiële rekeninggegevens, uitwisseling van inlichtingen op verzoek of toegang tot informatie over de uiteindelijk belanghebbenden.

                  b)

                  De lidstaten zouden moeten voorzien in doeltreffende, evenredige en ontradende sancties om onjuiste of onnauwkeurige informatie door de aanvragers te ontmoedigen, waaronder ten minste de terugvordering van onterecht toegekende financiële steun.

                  c)

                  De lidstaten zouden eigen verklaringen niet mogen toestaan en zouden versterkte controles moeten uitvoeren indien de betrokken onderneming banden met in de EU-lijst opgenomen jurisdicties heeft en vraagt een uitzondering te kunnen krijgen.

            6.   OVERIGE BEPERKINGEN

      De lidstaten zouden in de volgende gevallen geen financiële steun aan ondernemingen mogen verstrekken:

                  —

                  indien is komen vast te staan dat een onderneming of haar eigenaren onherroepelijk zijn veroordeeld voor een van de strafbare feiten bedoeld in artikel 57, lid 1, van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad (5);

                  —

                  indien in een definitieve rechterlijke beslissing of een definitief administratief besluit is vastgesteld dat een onderneming of haar eigenaren hun verplichtingen, overeenkomstig het toepasselijke recht, tot betaling van belastingen of sociale premies niet nakomen.

            7.   FOLLOW–UP

      De lidstaten wordt verzocht de Commissie op de hoogte te brengen van alle ter uitvoering van deze aanbeveling genomen maatregelen.
      De Commissie is bereid om met de lidstaten te overleggen over hun plannen om ervoor te zorgen dat de toekenning van staatssteun, met name in de vorm van herkapitalisaties, beperkt blijft tot ondernemingen die hun eerlijke deel aan belastingen betalen.
      De Commissie zal binnen drie jaar na de vaststelling van deze aanbeveling een verslag over de toepassing ervan uitbrengen.

         Gedaan te Brussel, 14 juli 2020.

               Voor de Commissie

            Paolo GENTILONI

               Lid van de Commissie

         (1)  Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over een externe strategie voor effectieve belastingheffing, COM(2016) 24 final van 28.1.2016 (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52016DC0024&from=NL).

         (2)  Jurisdicties die voorkomen in bijlage I bij de desbetreffende Raadsconclusies (de zgn. “zwarte lijst”). Deze lijst wordt regelmatig bijgewerkt: https://ec.europa.eu/taxation_customs/tax-common-eu-list_en

         (3)  Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering (PB L 141 van 5.6.2015, blz. 73).

         (4)  Mededeling van de Commissie — Tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun ter ondersteuning van de economie in de huidige COVID‐19 uitbraak (PB C 91I van 20.3.2020, blz. 1), als gewijzigd op 3 april, 8 mei en 29 juni 2020.

         (5)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 65).


title: Aanbeveling van de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor het gebruik en de validering van snelle antigeentests en de wederzijdse erkenning van COVID-19-testresultaten in de EU 2021/C 24/01

text:
               22.1.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/1

      AANBEVELING VAN DE RAAD
      betreffende een gemeenschappelijk kader voor het gebruik en de validering van snelle antigeentests en de wederzijdse erkenning van COVID-19-testresultaten in de EU
      (2021/C 24/01)
      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 168, lid 6,
      Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Overeenkomstig artikel 168 VWEU, leden 1 en 2, moet bij de bepaling en uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Unie een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid worden verzekerd. Het optreden van de Unie omvat onder meer het toezicht op, de vroegtijdige waarschuwing bij en de bestrijding van ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid, en bevordert de samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied en ondersteunt zo nodig hun optreden;

                  (2)

                  Overeenkomstig artikel 168, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie eerbiedigt het optreden van de Unie de verantwoordelijkheden van de lidstaten met betrekking tot de bepaling van hun gezondheidsbeleid, alsmede de organisatie en de verstrekking van gezondheidsdiensten en geneeskundige verzorging. Het zijn dus de lidstaten van de EU die verantwoordelijk zijn voor beslissingen over de ontwikkeling en de uitvoering van COVID-19-teststrategieën, waaronder het gebruik van snelle antigeentests, rekening houdend met hun epidemiologische en sociale situatie, alsmede de doelpopulatie voor de tests;

                  (3)

                  Op 15 april heeft de Commissie richtsnoeren vastgesteld betreffende diagnostische in-vitrotests voor COVID-19 en de prestaties daarvan (1), waarin overwegingen worden geformuleerd over de prestaties van de tests en waarin wordt aanbevolen COVID-19-tests te valideren voordat zij in de klinische praktijk worden gebruikt;

                  (4)

                  Op 15 juli heeft de Commissie een mededeling aangenomen over de kortetermijnparaatheid van de EU op gezondheidsgebied voor COVID-19-uitbraken (2), waarin naast andere maatregelen ter versterking van de paraatheid en de gecoördineerde responscapaciteit het uitvoeren van tests werd genoemd als een van de belangrijkste actiegebieden die door de lidstaten moeten worden aangepakt, en waarin specifieke belangrijke maatregelen worden uiteengezet die de komende maanden moeten worden genomen;

                  (5)

                  Op 28 oktober heeft de Commissie een aanbeveling aangenomen betreffende de COVID-19-teststrategieën, met inbegrip van het gebruik van snelle antigeentests (3). Naast richtsnoeren voor landen met betrekking tot de belangrijkste elementen die in aanmerking moeten worden genomen voor hun COVID-19-teststrategieën, bevat de aanbeveling ook bepaalde overwegingen die van belang kunnen zijn bij het gebruik van snelle antigeentests;

                  (6)

                  Op 18 november heeft de Commissie een aanbeveling aangenomen inzake het gebruik van snelle antigeentests voor de diagnose van SARS-CoV-2-infecties (4), waarin de criteria voor de selectie van snelle antigeentests, de juiste omstandigheden voor het gebruik van snelle antigeentests, degenen die de test afnemen, de validering en de wederzijdse erkenning van snelle antigeentests en de resultaten daarvan nader worden gespecificeerd. Hoewel snelle antigeentests goedkoper en sneller zijn, hebben zij doorgaans een lagere testgevoeligheid dan RT-PCR;

                  (7)

                  Het vigerende regelgevingskader voor het in de handel brengen van snelle antigeentests is Richtlijn 98/79/EG (5). Fabrikanten van snelle antigeentests voor SARS-CoV-2 moeten overeenkomstig die richtlijn een technisch dossier opstellen waaruit uitdrukkelijk blijkt dat die tests veilig zijn en functioneren zoals door de fabrikant bedoeld, door aan te tonen dat aan de eisen van bijlage I bij de richtlijn is voldaan;

                  (8)

                  Richtlijn 98/79/EG wordt met ingang van 26 mei 2022 vervangen door Verordening (EU) 2017/746 betreffende medische hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek (6). Op grond van die verordening zullen snelle antigeentests worden onderworpen aan strengere eisen inzake de prestaties van het hulpmiddel en aan een grondige beoordeling door een aangemelde instantie. Dit zou de extra inspanning die nodig is voor de validering van deze tests voorafgaand aan het gebruik ervan in het kader van nationale strategieën, kunnen verminderen;

                  (9)

                  Efficiënt testen draagt bij tot de goede werking van de interne markt, omdat het gerichte isolatie- of quarantainemaatregelen mogelijk maakt. De wederzijdse erkenning van de resultaten van in andere lidstaten door gecertificeerde gezondheidsinstanties uitgevoerde tests voor SARS-CoV-2-besmetting, zoals bepaald in punt 18 van Aanbeveling (EU) 2020/1475 van de Raad (7), is essentieel om het grensoverschrijdend verkeer, de grensoverschrijdende opsporing van contacten en de grensoverschrijdende behandeling te vergemakkelijken;

                  (10)

                  Gezien de verplichting voor kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten van de EU, alsmede voor landen die overeenkomsten met de EU hebben gesloten ter instelling van een diepe en brede vrijhandelsruimten (DCFTA-landen) om zich, indien van toepassing, aan te passen aan het EU-acquis, en gezien de deelname van sommige van deze landen aan gezamenlijke aanbestedingen van de EU voor relevante producten, kan dit voorstel voor een aanbeveling van de Raad ook voor deze landen van belang zijn,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING AANGENOMEN:

         Gebruik van snelle antigeentests

      Onverminderd de verantwoordelijkheden van de lidstaten voor het bepalen van hun nationale testbeleid, dienen de lidstaten:

                  1.

                  snelle antigeentests te blijven gebruiken als een manier om de algehele testcapaciteit van de landen verder te versterken, met name omdat tests nog altijd een belangrijke pijler zijn voor het beheersen en beperken van de huidige COVID-19-pandemie, aangezien zij een adequate en snelle tracering van contacten en de uitvoering van snelle en gerichte isolatie- en quarantainemaatregelen mogelijk maken;

                  2.

                  het gebruik van snelle antigeentests hoofdzakelijk te overwegen als de capaciteit om nucleïnezuureamplificatietests (NAAT) en met name RT-PCR-tests te doen, beperkt is, of wanneer lange testomlooptijden het klinisch nut ervan tenietdoen, hetgeen de snelle opsporing van besmette gevallen zou belemmeren en de doeltreffendheid van contacttraceringsinspanningen zou verminderen;

                  3.

                  ervoor te zorgen dat snelle antigeentests daar waar passend worden uitgevoerd door hiervoor opgeleid gezondheidspersoneel of ander hiervoor opgeleid personeel, in overeenstemming met de nationale specificaties, in strikte overeenstemming met de instructies van de fabrikant, en dat daarop kwaliteitscontroles worden uitgevoerd. Indien uit onderzoek blijkt dat snelle antigeentests onder bepaalde omstandigheden door de te testen persoon zelf kunnen worden uitgevoerd in plaats van door een opgeleide professionele zorgverlener of een andere daartoe opgeleide persoon, kunnen ook zelftesten met of zonder professionele begeleiding worden overwogen;

                  4.

                  te investeren in opleiding en, in voorkomend geval, in de certificering van zorgpersoneel en ander personeel om monsters te nemen en tests uit te voeren, ter waarborging van voldoende capaciteit en van de goede kwaliteit van de verzamelde monsters;

                  5.

                  ervoor te zorgen dat de resultaten van snelle antigeentests worden geregistreerd in de respectieve nationale systemen voor gegevensverzameling en -rapportage, voorzover dit uitvoerbaar is;

                  6.

                  in het bijzonder het gebruik van snelle antigeentests te overwegen in de volgende situaties en scenario’s:

                              a)

                              COVID-19-diagnose bij symptomatische gevallen, ongeacht de situatie of het scenario. Snelle antigeentests zouden moeten worden uitgevoerd binnen de eerste 5 dagen na het optreden van de eerste symptomen, wanneer de virale belasting het hoogst is. Patiënten die zijn opgenomen in ziekenhuizen of inwoners die zijn opgenomen in een sociale zorgomgeving en symptomen vertonen die compatibel zijn met COVID-19, moeten bij voorkeur op het moment van opname worden getest;

                              b)

                              snelle antigeentests van asymptomatische contacten zouden zo spoedig mogelijk en binnen de eerste 7 dagen na het contact moeten worden uitgevoerd, overeenkomstig de toepasselijke richtsnoeren;

                              c)

                              clusters van uitbraken, voor vroegtijdige opsporing en isolatie van gevallen. In deze context is zowel de screening van symptomatische als asymptomatische gevallen relevant;

                              d)

                              screening in hoogrisicogebieden en gesloten omgevingen, zoals ziekenhuizen, andere zorginstellingen, faciliteiten voor langdurige zorg zoals bejaarden- en verzorgingstehuizen of zorginstellingen voor personen met een handicap, scholen, gevangenissen, detentiecentra of andere voorzieningen voor het opvangen van asielzoekers, migranten of daklozen. In geval van herhaalde screening zou dit, indien mogelijk, om de 2-4 dagen moeten worden uitgevoerd, en moet ten minste het eerste positieve resultaat dat aan de hand van snelle antigeentests is vastgesteld, door RT-PCR worden bevestigd;

                              e)

                              in epidemiologische situaties of gebieden waar het aandeel van de testpositiviteit hoog of zeer hoog is (bv. > 10 %), kunnen snelle antigeentests conform nationale bevoegdheden worden gebruikt voor bevolkingsbreed onderzoek, waarbij een adequaat evaluatieschema wordt ontworpen en uitgerold om het effect te meten. Dit vereist het organiseren van specifieke testintervallen voor herhaling. Het ECDC zal de lidstaten in dit verband ondersteunen door de publicatie van geactualiseerde richtsnoeren inzake COVID-19-tests, waarin de voordelen en uitdagingen van bevolkingsbrede tests en het gebruik van snelle antigeentests in dit verband zullen worden besproken;

                  7.

                  ervoor te zorgen dat er strategieën worden ingevoerd die verduidelijken wanneer bevestigende tests door middel van RT-PCR of een tweede snelle antigeentest vereist zijn, zoals gespecificeerd in de aanbeveling van de Commissie van 18 november 2020, en dat er voldoende capaciteit voor bevestigingstests beschikbaar is;

                  8.

                  te zorgen voor passende bioveiligheidsmaatregelen, waaronder de beschikbaarheid van voldoende persoonlijke beschermingsmiddelen voor zorgpersoneel en andere opgeleide medewerkers die betrokken zijn bij het verzamelen van specimens, met name wanneer snelle antigeentests worden gebruikt in het kader van bevolkingsbrede screening en het aantal bij de tests betrokken medewerkers aanzienlijk is;

                  9.

                  de ontwikkelingen in verband met andere snelle nucleïnezuurtests voor het opsporen van SARS-CoV-2-infectie (8) te blijven volgen, en serologische diagnostische tests en multiplextechnieken in te voeren, en indien nodig teststrategieën en benaderingen voor het gebruik van snelle antigeentests dienovereenkomstig aan te passen. Om bijvoorbeeld tekorten in de testcapaciteit en de middelen voor bemonstering door daartoe opgeleide medewerkers aan te pakken, zouden de ontwikkelingen met betrekking tot de mogelijkheid van zelfbemonstering voor snelle antigeentests zorgvuldig en met steun van het ECDC moeten worden gemonitord en aangepakt;

                  10.

                  de testbehoeften te blijven monitoren en te beoordelen of zij gelijke tred houden met epidemiologische ontwikkelingen en de doelstellingen die zijn vastgesteld in nationale, regionale en lokale teststrategieën, en ervoor te zorgen dat de nodige middelen en capaciteiten voorhanden zijn om aan de behoeften te voldoen.

         Validering en wederzijdse erkenning van snelle antigeentests en RT-PCR-tests

      De lidstaten zouden:

                  11.

                  onverminderd Richtlijn 98/79/EG, overeenstemming moeten bereiken over een gemeenschappelijke, geactualiseerde, door hen bij te houden en met de ECDC en de Commissie (9) te delen lijst van snelle antigeentests voor COVID-19 die geschikt worden geacht voor gebruik in de in punt 6 beschreven situaties en in overeenstemming zijn met de teststrategieën van de landen, en die:

                              a)

                              voorzien zijn van een CE-markering;

                              b)

                              voldoen aan de minimale prestatie-eisen van ≥ 90 % gevoeligheid en ≥ 97 % specificiteitseisen;

                              c)

                              door ten minste één lidstaat zijn gevalideerd als zijnde geschikt voor gebruik in de context van COVID-19, met vermelding van bijzonderheden over de methodologie en de resultaten van die studies, zoals het type steekproef dat voor de validering is gebruikt, de omgeving waarin het gebruik van de test is beoordeeld, en of zich problemen hebben voorgedaan met betrekking tot de vereiste gevoeligheidscriteria of andere prestatie-elementen;

                  12.

                  ermee in moeten stemmen dat de snelle antigeentests die zijn opgenomen in de in punt 11 bedoelde gemeenschappelijke lijst regelmatig worden geactualiseerd, met name omdat er nieuwe resultaten van onafhankelijke valideringsstudies beschikbaar zullen komen en nieuwe tests in de handel gebracht zullen worden. Bij toekomstige actualiseringen van de lijst moet ook rekening worden gehouden met de manier waarop mutaties van het SARS-CoV-2-virus van invloed kunnen zijn op de doeltreffendheid van specifieke snelle antigeentests, zodat tests die niet langer doeltreffend worden geacht, kunnen worden verwijderd. Ook het effect van mutaties van het SARS-CoV-2-virus op de doeltreffendheid van RT-PCR-tests moet worden geëvalueerd;

                  13.

                  moeten blijven investeren in onafhankelijke en scenariospecifieke valideringsstudies van snelle antigeentests, teneinde hun prestaties te vergelijken met NAAT, met name RT-PCR-tests. De lidstaten zouden overeenstemming moeten bereiken over een kader voor dergelijke valideringsstudies, bijvoorbeeld door de toe te passen methoden nader te omschrijven en de prioritaire gebieden en scenario’s vast te stellen waarin valideringsstudies vereist zijn. Een dergelijk kader zou moeten voldoen aan de vereisten zoals beschreven in de technische richtsnoeren van het ECDC voor snelle antigeentests (10). De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat volledige validatiegegevensreeksen waar mogelijk worden gedeeld, rekening houdend met de relevante algemene wetgeving inzake gegevensbescherming.

                  14.

                  op EU-niveau moeten blijven samenwerken bij de beoordeling van het bewijsmateriaal dat is verzameld bij de uitvoering van deze tests in de klinische praktijk, onder meer via het gemeenschappelijk optreden EUnetHTA en andere samenwerkingsmechanismen die er in de toekomst eventueel zullen zijn;

                  15.

                  overeenstemming moeten bereiken over een selectie van snelle antigeentests waarvan zij de testresultaten ten behoeve van volksgezondheidsmaatregelen wederzijds erkennen, op basis van de informatie in de in punt 11 bedoelde gemeenschappelijke lijst;

                  16.

                  bij elke update van de in punt 11 bedoelde lijst na moeten gaan of een snelle antigeentest moet worden verwijderd uit of toegevoegd aan de selectie van snelle antigeentests waarvan de resultaten wederzijds worden erkend;

                  17.

                  de resultaten van tests op COVID-19-besmetting die in andere lidstaten door gecertificeerde gezondheidsinstanties zijn uitgevoerd, onderling moeten erkennen;

                  18.

                  om de wederzijdse erkenning van de resultaten van snelle antigeentests en RT-PCR-tests in de praktijk te vergemakkelijken, zoals bepaald in punt 18 van Aanbeveling 2020/1475 van de Raad, overeenstemming moeten bereiken over een gemeenschappelijke gestandaardiseerde reeks gegevens die moeten worden opgenomen in het formulier voor certificaten van testresultaten;

                  19.

                  moeten nagaan of het nodig en mogelijk is, mede op basis van tijd- en kostenoverwegingen, een digitaal platform op te zetten dat kan worden gebruikt om de authenticiteit van de COVID-19-testcertificaten (zowel voor snelle antigeentests als voor RT-PCR-tests) te valideren en de resultaten van dergelijke besprekingen met de Commissie te delen.

         Gedaan te Brussel, 21 januari 2021.

               Voor de Raad

               De voorzitter

            (Ms) Ana Paula ZACARIAS

         (1)  PB C 122I van 15.4.2020, blz. 1.

         (2)  COM(2020) 318 final.

         (3)  PB L 360 van 30.10.2020, blz. 43.

         (4)  PB L 392 van 23.11.2020, blz. 63.

         (5)  PB L 331 van 7.12.1998, blz. 1.

         (6)  PB L 117 van 5.5.2017, blz. 176. De verordening voorziet in een overgangsperiode die ingaat op de datum van inwerkingtreding ervan (mei 2017), tijdens welke de conformiteit van medische hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek kan worden beoordeeld in overeenstemming met de verordening of in overeenstemming met Richtlijn 98/79/EG;

         (7)  PB L 337 van 14.10.2020, blz. 3.

         (8)  Bijvoorbeeld: RT-LAMP (reverse transcription loop-mediated isothermal amplification), TMA (transcription-mediated amplification) en CRISPR (clustered regularly interspaced short palindromic repeats).

         (9)  Gegevensbank van de Commissie: middelen voor in-vitrodiagnostiek en testmethoden voor COVID-19 (Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek/JRC).

         (10)  Opties voor het gebruik van snelle antigeentests tegen COVID-19 in de EU/EER en het VK. Stockholm, 19 november 2020. Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC); Stockholm, 2020.