title: Aanbeveling van de Raad van 30 oktober 2020 inzake Een brug naar banen — Versterking van de jongerengarantie en tot vervanging van de Aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie 2020/C 372/01

text:
               4.11.2020

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 372/1

      AANBEVELING VAN DE RAAD
      van 30 oktober 2020
      inzake Een brug naar banen — Versterking van de jongerengarantie en tot vervanging van de Aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie
      (2020/C 372/01)
      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292, juncto artikel 149,
      Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  In november 2017 hebben het Europees Parlement, de Raad en de Commissie de Europese pijler van sociale rechten afgekondigd, waarin twintig beginselen en rechten zijn vastgelegd om goed werkende en billijke arbeidsmarkten en socialezekerheidsstelsels te ondersteunen. In de pijler zijn het recht op billijke arbeidsvoorwaarden en op toegang tot sociale bescherming en opleiding vastgesteld, en staat dat gelijke behandeling en gelijke kansen voor vrouwen en mannen op alle gebieden moeten worden gewaarborgd. Ook wordt daarin gesteld dat de proeftijd van redelijke duur moet zijn en dat het misbruik van atypische arbeidsovereenkomsten moet worden verboden. Beginsel 4 (“actieve ondersteuning bij het vinden van werk”) stelt dat jongeren binnen vier maanden nadat zij werkloos zijn geworden of het onderwijs hebben verlaten, recht hebben op vervolgonderwijs, een leerling- of stageplaats of een geschikt baanaanbod.

                  (2)

                  In de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, die de Raad heeft aangenomen in Besluit 2019/1181 (1), en met name richtsnoer 6, worden de lidstaten opgeroepen de jeugdwerkloosheid en de kwestie van jongeren die geen werk hebben en geen onderwijs of opleiding volgen (“NEET’s”), aan te pakken door voortijdig schoolverlaten te voorkomen en de overgang van school naar werk structureel te verbeteren, onder meer door volledige uitvoering van de jongerengarantie.

                  (3)

                  De Aanbeveling van de Raad van 20 december 2012 betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren (2) bevat de elementen en beginselen voor de validatie van niet-formeel en informeel leren die iedereen in de gelegenheid stellen kennis, vaardigheden en competenties die door niet-formeel en informeel leren zijn verworven, te laten valideren en een volledige kwalificatie of, in voorkomend geval, een gedeeltelijke kwalificatie te verkrijgen.

                  (4)

                  In Aanbeveling van de Raad van 19 december 2016 tot invoering van bijscholingstrajecten: nieuwe mogelijkheden voor volwassenen (3) wordt aanbevolen volwassenen met een laag niveau van vaardigheden, kennis en competenties de kans te bieden om overeenkomstig hun individuele behoeften een minimumniveau van lees- en schrijfvaardigheid en digitale en rekencompetenties of een breder scala van vaardigheden, kennis en competenties te verwerven.

                  (5)

                  De Aanbeveling van de Raad van 22 mei 2018 inzake sleutelcompetenties voor een leven lang leren (4) roept de lidstaten op de ontwikkeling van elementaire digitale vaardigheden te ondersteunen en te verbeteren en het niveau van de digitale competenties bij alle lagen van de bevolking te verhogen.

                  (6)

                  De Aanbeveling van de Raad van 10 maart 2014 inzake een kwaliteitskader voor stages (5) biedt richtsnoeren voor het aanbieden van hoogwaardige stages en omvat kwaliteitsaspecten die met name betrekking hebben op leerinhoud, arbeidsvoorwaarden en transparantie met betrekking tot financiële voorwaarden en aanwervingspraktijken.

                  (7)

                  De Aanbeveling van de Raad van 15 maart 2018 voor een Europees kader voor hoogwaardige en doeltreffende leerlingplaatsen (6) bevat 14 essentiële criteria die de lidstaten en belanghebbenden moeten toepassen om hoogwaardige en doeltreffende leerlingplaatsen te ontwikkelen om zowel de ontwikkeling van werkgerelateerde vaardigheden als de persoonlijke ontwikkeling van leerlingen te waarborgen.

                  (8)

                  Verordening (EU) 2019/1700 van het Europees Parlement en de Raad van  (7) voorziet in een gemeenschappelijk kader voor zeven voorheen onafhankelijke gegevensverzamelingen, waaronder de EU-arbeidskrachtenenquête. Dat gemeenschappelijk kader, de geïntegreerde Europese sociale statistieken (IESS), levert meer gedetailleerde vergelijkingsgegevens over de hele EU op, wat een beter inzicht geeft in de overgang van onderwijs naar werk bij jongeren. Daardoor kunnen niet alleen hun leer- en werkervaring, maar ook de details over hun individuele achtergrond beter in kaart worden gebracht.

                  (9)

                  In zijn conclusies van 15 december 2016 vraagt de Europese Raad om voortzetting van de jongerengarantie. In zijn conclusies van 15 juni 2017 herhaalt de Raad dat het aanpakken van de werkloosheid en inactiviteit onder jongeren een beleidsprioriteit blijft, en geeft hij aan dat de jongerengarantie en het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief een sterke stimulans hebben gegeven aan structurele hervormingen en beleidsinnovatie, en onderstreept hij dat om NEET’s te bereiken een sterke, aangehouden inspanning vereist is van nationale overheden alsook sectoroverschrijdende samenwerking.

                  (10)

                  In zijn resolutie van 18 januari 2018 over de uitvoering van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief in de lidstaten roept het Europees Parlement de lidstaten op passende en op maat gesneden strategieën in te voeren om alle NEET’s te bereiken en om een geïntegreerde aanpak te hanteren om meer geïndividualiseerde ondersteuning en diensten beschikbaar te maken voor jongeren die met meerdere belemmeringen kampen. Het Europees Parlement beklemtoont dat de kwaliteit van het aanbod in het kader van de jongerengarantie en het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief moet worden verhoogd en dringt aan op een toekomstige discussie over de in aanmerking komende leeftijdscategorie.

                  (11)

                  De Europese Green Deal is de nieuwe groeistrategie van de Unie. Deze moet de Unie omvormen tot een eerlijke en welvarende samenleving, met een moderne, hulpbronnenefficiënte en concurrerende economie, waar na 2050 netto geen broeikasgassen meer worden uitgestoten en economische groei is losgekoppeld van het gebruik van hulpbronnen.

                  (12)

                  Om de economische en sociale schade van de COVID-19-pandemie te herstellen, de Europese economie snel weer op de rails te krijgen, bestaande banen te redden en nieuwe te scheppen, heeft de Commissie op 27 mei 2020 een voorstel ingediend voor een groot herstelplan voor Europa dat het volledige potentieel van de Uniebegroting benut, alsook een voorstel voor het herstelinstrument “Next Generation EU”. Dat instrument is van cruciaal belang voor de ondersteuning van onder meer kortetermijnmaatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid, waaronder de werkgelegenheid voor jongeren, en investeringen in beleidshervormingen betreffende de arbeidsmarkt en de sociale, onderwijs- en opleidingsstelsels op langere termijn.

                  (13)

                  In 2013, tijdens de vorige economische recessie, bedroeg de jeugdwerkloosheid in de Unie (onder 15-24-jarigen) 24,4 % (een stijging met 16 % tegenover 2008) — en in sommige lidstaten zelfs meer dan 50 % — en waren er 6,5 miljoen NEET’s in de leeftijd van 15-24 jaar. Naar aanleiding hiervan werd in april 2013 de Aanbeveling van de Raad tot invoering van een jongerengarantie aangenomen (8). Het is een belangrijke gecoördineerde respons op Unieniveau op de uitdagingen waarmee jongeren worden geconfronteerd, en is gebaseerd op educatieve en actieve arbeidsmarktmaatregelen in de lidstaten.

                  (14)

                  De COVID-19-pandemie heeft de Unie in een ongekende economische recessie gestort, die waarschijnlijk opnieuw tot een dramatisch hoge jeugdwerkloosheid en hoge NEET-percentages zal leiden. De economie van de Unie zal in 2020 naar verwachting aanzienlijk krimpen en in de diepste recessie in haar geschiedenis belanden. Jongeren die al vóór de uitbraak van de pandemie in een precaire situatie op de arbeidsmarkt verkeerden, of met belemmeringen in hun toegang tot werk werden geconfronteerd, zullen het hardst worden geraakt, terwijl degenen die op dit moment op de arbeidsmarkt komen, moeilijker een eerste baan zullen vinden. Daarom moet de jongerengarantie naar aanleiding van de huidige crisis worden versterkt.

                  (15)

                  Jongeren kunnen tal van moeilijkheden ervaren op de arbeidsmarkt, onder meer vanwege de overgangsperioden die zij doormaken in hun leven, doordat zij weinig of geen beroepservaring hebben of vanwege andere belemmeringen bij hun intrede op de arbeidsmarkt. Zoals te zien was bij vorige recessies, worden jongeren harder getroffen dan oudere, meer ervaren werknemers.

                  (16)

                  Jonge vrouwen hebben een grotere kans inactief te worden dan jonge mannen, doordat zij zorgtaken op zich nemen zoals de zorg voor kinderen of hulpbehoevende volwassenen, of andere persoonlijke of familiale taken. Zorgtaken wordt voor jonge vrouwen meer dan vijf keer zo vaak als voor jonge mannen genoemd als reden voor inactiviteit. Dit kan leiden tot een bredere werkgelegenheidskloof tussen mannen en vrouwen, met blijvende gevolgen die zich gedurende het hele leven van vrouwen laten voelen.

                  (17)

                  Jeugdwerkloosheid, inactiviteit en beperkte toegang tot inclusief hoogwaardig onderwijs en inclusieve hoogwaardige opleiding en sociale diensten kunnen blijvende littekens achterlaten, zoals een verhoogd risico op toekomstige werkloosheid, lagere toekomstige inkomsten, verlies van menselijk kapitaal en intergenerationele overdracht van armoede. Deze elementen vertalen zich in individuele problemen en brengen directe en indirecte kosten met zich mee voor de samenleving als geheel. Zij versterken ook de regionale ongelijkheden, waardoor bijvoorbeeld jongeren in plattelands- of afgelegen gebieden er niet in slagen duurzaam te integreren op de arbeidsmarkt en daarom elders kansen zoeken.

                  (18)

                  Huidige ontwikkelingen, zoals de automatisering en de digitalisering van de productie en de diensten, blijven de arbeidswereld ingrijpend veranderen. Jongeren zijn oververtegenwoordigd in atypische arbeidsvormen zoals platformwerk of “klussen” (gigs), waar zij soms geen adequate sociale bescherming genieten. Jongeren behoren tot de groepen die het risico lopen hun baan te verliezen als gevolg van automatisering, aangezien startersbanen meestal voor een groter deel automatiseerbaar zijn. Tegelijkertijd scheppen digitale technologieën nieuwe banen en vergroten ze de vraag naar vaardigheden die in vele sectoren van de economie nodig zijn voor digitale transformatie.

                  (19)

                  Nu investeren in het menselijk kapitaal van Europese jongeren zal helpen de sociale markteconomieën van Europa toekomstbestendig te maken en zo in te spelen op de demografische verschuivingen en tegelijkertijd het digitale tijdperk en de groei van de werkgelegenheid in de groene economie volledig te omarmen. Dergelijke investeringen moeten gepaard gaan met arbeidsmarkthervormingen, waarmee een aantal structurele problemen voor jongeren kan worden aangepakt en hun een betere uitgangspositie kan worden geboden. De Unie zal ten volle de vruchten kunnen plukken van actieve, innovatieve en gekwalificeerde arbeidskrachten en tegelijkertijd de zeer hoge economische en sociale kosten vermijden die worden veroorzaakt doordat jongeren geen werk hebben en geen onderwijs of opleiding volgen.

                  (20)

                  Een versterkte jongerengarantie kan helpen werkgelegenheid te scheppen voor jongeren en ondernemerschap bij jongeren te bevorderen, en kan helpen de door de digitale en de groene transitie gecreëerde kansen te benutten. Zij kan helpen blijvende schadelijke arbeidsmarkteffecten als gevolg van de zware recessie te verminderen, door bedrijven aan te moedigen werkloze jongeren, inclusief jongeren die voor de pandemie zonder werk zaten, in dienst te nemen en door opleiding aan te bieden die het makkelijker maakt passende vacatures te vinden voor werkloze en inactieve jongeren.

                  (21)

                  Een versterkte jongerengarantie zou ervoor moeten zorgen dat alle jongeren binnen vier maanden nadat zij werkloos zijn geworden of het formele onderwijs hebben verlaten, een deugdelijk aanbod krijgen voor een baan, vervolgonderwijs, een plaats in het leerlingstelsel of een stage. Om deze ambitie te verwezenlijken moet zij jongeren de weg tonen naar stabiele integratie op de arbeidsmarkt en een groter aantal jongeren bereiken en motiveren, ongeacht de belemmeringen waarmee zij worden geconfronteerd, en ervoor zorgen dat niemand buiten de boot valt. Een versterkte jongerengarantie zou ernaar moeten streven jongeren te ondersteunen bij het opdoen van werkervaring en het ontwikkelen van de juiste vaardigheden voor een veranderende arbeidswereld, met name vaardigheden die relevant zijn voor de groene en de digitale transitie. De kwaliteit van leerlingplaatsen speelt hierbij een belangrijke rol. Het aanbod aan leerlingplaatsen moet worden verbeterd, met name tijdens de herstelfase, en de participatie van ondernemingen moet worden bevorderd om de overgang naar werk te vergemakkelijken. Leerlingplaatsen bereiden jongeren voor op banen waarnaar veel vraag is en maken de weg vrij naar duurzame integratie op de arbeidsmarkt, onder meer op lokaal niveau.

                  (22)

                  In de aanbeveling van de Raad tot invoering van een jongerengarantie van 2013 hebben de lidstaten toegezegd dat zij ervoor zullen zorgen dat alle jongeren onder 25 jaar binnen vier maanden nadat zij werkloos zijn geworden of het formele onderwijs hebben verlaten, een deugdelijk aanbod krijgen voor een baan, voorgezette scholing, een plaats in het leerlingstelsel of een stage. Met de uitbreiding van de leeftijdscategorie met jongeren tussen 25 en 29 jaar wordt onderkend dat de overgang van school naar werk en een duurzame integratie op de arbeidsmarkt langer duren vanwege de veranderende aard van werk, langere onderwijsperioden en van de veelgevraagde vaardigheden. Er moet worden ingezien dat de economische neergang door de COVID-19-pandemie ertoe zal leiden dat een groter aandeel van de 25-29-jarigen werkloos wordt en steun nodig heeft. Deze uitbreiding sluit ook aan bij de jeugdgerelateerde maatregelen en programma’s van de lidstaten, die doorgaans toegankelijk zijn voor jongeren tussen 15 en 29 jaar.

                  (23)

                  NEET’s zijn een heterogene groep. Voor sommige jongeren kan het feit dat zij NEET zijn, erop duiden dat zij een meervoudige diepgewortelde achterstand ondervinden en dat zij zich langdurig hebben teruggetrokken uit de samenleving, waardoor zij behoefte hebben aan interventies van langere duur. Sommige jongeren zijn extra kwetsbaar, zoals jongeren die hun onderwijs of opleiding voortijdig hebben afgebroken of ontoereikend onderwijs of opleiding hebben genoten; zij genieten vaak een beperkte sociale bescherming, hebben beperkte toegang tot financiële middelen, werken onder precaire arbeidsomstandigheden of kunnen discriminatie ondervinden. Voor anderen, zoals hoogopgeleide jongeren of jongeren die al aanzienlijke werkervaring hebben die nog relevant is, is de status van NEET waarschijnlijk tijdelijk, omdat zij een lage drempel tot de arbeidsmarkt hebben en geen inherente kwetsbaarheden vertonen. Een versterkte jongerengarantie betekent de erkenning dat NEET’s een geïndividualiseerde aanpak nodig hebben: voor sommigen kan een beperkter aanpak volstaan, terwijl andere, kwetsbaardere NEET’s mogelijk behoefte hebben aan intensievere, langduriger en uitgebreidere maatregelen. Interventies zouden gebaseerd moeten zijn op een genderbewuste aanpak en rekening moeten houden met nationale, regionale en lokale omstandigheden.

                  (24)

                  Meer dan een op de vijf jongeren in de Unie is niet in staat om een elementair niveau van digitale vaardigheden te bereiken, waarbij laagopgeleide jongeren meer dan drie keer meer kans hebben om slecht te presteren op het gebied van digitale vaardigheden dan hoger opgeleide jongeren. Nu de COVID-19-pandemie de digitale transitie versnelt, wordt de kloof in digitale vaardigheden een bepalende factor voor de inzetbaarheid van jongeren en hun vermogen om de kansen die deze transitie biedt, te benutten. Gerichte bijscholing helpt jongeren te voldoen aan de toenemende vraag naar digitale vaardigheden en dicht de digitale kloof.

                  (25)

                  Voorbereidende opleiding vóór de aanvaarding van een aanbod, die is verstrekt op maat van individuele behoeften en waarin specifieke vaardigheden zoals digitale vaardigheden, groene vaardigheden, taalvaardigheden, ondernemersvaardigheden en vaardigheden op het gebied van loopbaanmanagement aan bod komen, zou waar nodig deel moeten uitmaken van een versterkte jongerengarantie. Deze praktijkgerichte opleiding kan een springplank zijn naar een volledige beroepsopleiding, een voorproefje geven van de arbeidswereld, of een aanvulling vormen op de bestaande opleiding of werkervaring vóór de start van het aanbod van de jongerengarantie. Deze voorbereidende opleiding — die geen verlenging van de duur van de voorbereidende fase (vier maanden) met zich mee zou mogen brengen — is van korte duur en informeel en onderscheidt zich daarin van het aanbod van de jongerengarantie.

                  (26)

                  Doeltreffende coördinatie en partnerschappen tussen beleidsgebieden, waaronder werkgelegenheid, onderwijs, jongeren, gendergelijkheid en sociale zaken, zijn van cruciaal belang voor het stimuleren van kwalitatief goede baankansen alsmede onderwijs- en opleidingskansen, leerlingplaatsen en stages. Geïntegreerde diensten (zoals one-stop shops of andere modellen) bieden gemakkelijker toegang tot diensten en prestaties en kunnen gemakkelijker flexibele en meer gerichte oplossingen op maat bieden voor jongeren met multidimensionale belemmeringen op de arbeidsmarkt. Geïntegreerde diensten vereisen een verandering in de werkcultuur, waarbij jongeren centraal worden gesteld in de interventies, de uitwisseling tussen de bestuursniveaus van ideeën voor beste praktijken wordt bevorderd, en netwerken tussen alle relevante actoren tot stand worden gebracht. Daarnaast moeten gegevensbeschermingskwesties worden aangepakt om een doeltreffende en vlotte samenwerking tussen verschillende openbare besturen en diensten mogelijk te maken.

                  (27)

                  De versterkte jongerengarantie zou moeten worden uitgevoerd door middel van een regeling die bestaat uit ondersteunende maatregelen, en zou moeten aangepast zijn aan de nationale, regionale en lokale omstandigheden. Dergelijke regelingen zouden rekening moeten houden met de diversiteit van de lidstaten wat betreft de omvang van de werkloosheid en inactiviteit onder jongeren, de institutionele structuur en de capaciteit van de diverse spelers op de arbeidsmarkt. Ook zouden zij rekening moeten houden met de uiteenlopende situaties op het gebied van overheidsbegrotingen en financiële beperkingen qua toewijzing van middelen, en voortdurend moeten worden gemonitord en verbeterd.

                  (28)

                  Steunmaatregelen kunnen met Uniemiddelen worden gefinancierd. Het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief 2014-2020 (waaraan de Unie bijna 9 miljard EUR bijdraagt), samen met aanvullende investeringen uit het Europees Sociaal Fonds (“ESF”), is een essentiële bron van financiering van de Unie voor de uitvoering van de jongerengarantie. Als onderdeel van het herstelplan voor Europa en het instrument “Next Generation EU” zullen de faciliteit voor herstel en veerkracht en de herstelbijstand voor cohesie en de regio’s van Europa (“React-EU”) aanvullende financiering van de Unie voor werkgelegenheidsmaatregelen voor jongeren verschaffen. Deze inspanningen zullen in de financieringsperiode 2021-2027 worden aangevuld door het Europees Sociaal Fonds Plus (“ESF+”), dat het volledige scala van maatregelen op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs en opleiding van een versterkte jongerengarantie zal ondersteunen,

            BEVEELT AAN DAT DE LIDSTATEN:

                  1.

                  ervoor zorgen dat alle jongeren onder 30 jaar binnen vier maanden nadat zij werkloos zijn geworden of het formele onderwijs hebben verlaten, een deugdelijk aanbod krijgen voor een baan, vervolgonderwijs, een plaats in het leerlingstelsel of een stage, overeenkomstig beginsel 4 van de Europese pijler van sociale rechten.
                  Voordat een jongere het aanbod van de jongerengarantie krijgt, zou die jongere eerst bij een aanbieder van de jongerengarantie moeten worden ingeschreven. Jongerengarantieregelingen zouden gebaseerd moeten zijn op de volgende richtsnoeren, die zijn gestructureerd rond vier fasen (respectievelijk inventarisatie, outreach, voorbereiding en aanbod), en zouden georganiseerd moeten zijn naargelang de nationale, regionale en lokale omstandigheden, waarbij aandacht wordt besteed aan het geslacht en de diversiteit van de doelgroepjongeren:

         Inventarisatie

         Inventarisatie van de doelgroep, de beschikbare diensten en de behoeften aan vaardigheden

                  2.

                  de inventarisatie van de doelgroep versterken om een beter inzicht te krijgen in de diversiteit van de NEET’s en in de ondersteuning op maat die zij waarschijnlijk nodig hebben, waaronder ook van de NEET’s die door de economische recessie zijn getroffen;

                  3.

                  de diensten die beschikbaar zijn voor verschillende steunbehoeften inventariseren; aan de hand van nationale en lokale prognoses van de vaardigheidsbehoeften (bijvoorbeeld met behulp van op big data gebaseerde informatie over de arbeidsmarkt) nagaan welke vaardigheden gevraagd zijn op de arbeidsmarkt, met bijzondere aandacht voor de specifieke kenmerken van de regionale arbeidsmarkt en de belemmeringen voor jongeren die in plattelandsgebieden, afgelegen gebieden of achtergebleven stedelijke gebieden wonen;

         Preventie mogelijk maken door middel van traceersystemen en systemen voor vroegtijdige waarschuwing

                  4.

                  de systemen voor vroegtijdige waarschuwing en de capaciteit voor het traceren van personen die het risico lopen NEET te worden, versterken, en tegelijk bijdragen aan het voorkomen van voortijdig schoolverlaten (bv. door loopbaanbegeleiding in scholen, flexibeler leertrajecten en meer werkplekleren), in samenwerking met de onderwijssector, ouders of wettelijke voogden, en lokale gemeenschappen, en met de betrokkenheid van de jeugd-, sociale, gezondheids- en arbeidsvoorzieningsdiensten;

         Outreach

         Bewustmaking en gerichte communicatie

                  5.

                  moderne, jongerenvriendelijke en lokale informatiekanalen en outreachregelingen aanwenden voor bewustmakingsactiviteiten, door digitale en niet-digitale mogelijkheden te benutten, en daarbij zorgen voor de participatie van jongeren, jongerenwerkers en plaatselijke jongerenorganisaties, gezinnen en ouderverenigingen;

                  6.

                  een herkenbare visuele stijl gebruiken voor alle communicatie, in voorkomend geval op basis van richtsnoeren van de Commissie, en tegelijk zorgen voor toegankelijke en gemakkelijk te begrijpen informatie over de verschillende steunmogelijkheden, bijvoorbeeld via één webportaal in de taal of talen van het land. In de communicatie zouden stereotypen moeten worden vermeden;

         Meer aandacht voor de outreach naar kwetsbare groepen

                  7.

                  meer aandacht besteden aan NEET’s (met name zij die tot kwetsbare groepen behoren, waaronder personen met een handicap of met multidimensionale problemen), door een beroep te doen op speciaal daarvoor opgeleide dienstverleners en door aanvullende strategieën te hanteren zoals jeugdwerk, jonge “ambassadeurs” en samenwerking met partners die in contact staan met specifieke groepen jongeren; ten aanzien van de moeilijkst bereikbare NEET’s onderzoeken of de outreach kan worden gecoördineerd met de verstrekking van prestaties en of er mobiele eenheden kunnen worden ingezet;

         Voorbereiding

         Profileringsinstrumenten gebruiken voor gepersonaliseerde actieplannen

                  8.

                  de profilerings- en screeninginstrumenten en -praktijken verbeteren om de behoeften en oplossingen op elkaar af te stemmen, door een meerdimensionale, genderbewuste aanpak van profilering en screening vast te stellen waarbij rekening wordt gehouden met de voorkeuren en motivatie, de vaardigheden en eerdere werkervaring en de belemmeringen en achterstand van de betrokken jongeren, alsook met de redenen waarom zij werkloos of inactief zijn, of met achterstand die zij ervaren doordat zij in plattelandsgebieden, afgelegen gebieden of achtergebleven stedelijke gebieden wonen;

                  9.

                  ervoor zorgen dat het adviesverleningsproces bij openbare diensten voor arbeidsvoorziening wordt versterkt en dat aanbieders van de jongerengarantie beschikken over voldoende personeel, waaronder personeel dat speciaal is opgeleid om de profilerings- en screeninginstrumenten te gebruiken en te verbeteren, en om gepersonaliseerde actieplannen te ontwikkelen waarin rekening wordt gehouden met individuele behoeften en oplossingen;

         Verstrekking van advies, begeleiding en mentoring

                  10.

                  de voorbereidende fase van de jongerengarantie versterken met individueel advies en individuele begeleiding en mentoring door adviseurs, waarmee tegemoet wordt gekomen aan de behoeften van de betrokkene, en waarbij wordt opgelet voor vooroordelen op grond van geslacht en andere vormen van discriminatie; de NEET’s voorbereiden op de veranderende aard van werk en de eisen van een leven lang leren, via loopbaanadvies of steun voor ondernemerschap, waarbij individuele steun, motivatiewerk, belangenbehartiging of ondersteuning door leeftijdsgenoten worden aangeboden aan NEET’s;

                  11.

                  zorgen voor een meer holistische benadering van advies, begeleiding en mentoring door jongeren door te verwijzen naar partners (bijvoorbeeld onderwijs- en opleidingsinstellingen, sociale partners, jongerenorganisaties en jeugd-, gezondheids- of sociale diensten), die kunnen helpen die jongeren te motiveren en te ondersteunen bij het overwinnen van andere belemmeringen voor het vinden van een baan;

         Verbetering van digitale vaardigheden door voorbereidende opleiding

                  12.

                  de digitale vaardigheden beoordelen van alle NEET’s die zich inschrijven, bijvoorbeeld met behulp van het European Digital Competence Framework (DigComp) en de beschikbare beoordelings- en zelfbeoordelingsinstrumenten, en ervoor zorgen dat, aan de hand van de lacunes die daarbij worden geconstateerd, een specifieke voorbereidende opleiding ter verbetering van de digitale vaardigheden wordt verstrekt aan alle jongeren die daaraan behoefte hebben;

                  13.

                  de validatie en erkenning van niet-formele en informele leerresultaten van de voorbereidende opleiding waarborgen, door gebruik te maken van in de onderwijs- en opleidingsstelsels geïntegreerde validatieregelingen, en van bestaande instrumenten zoals Europass, om een meer modulaire aanpak voor het accumuleren van kwalificaties mogelijk te maken en leerresultaten en erkenning te verbeteren;

         Andere belangrijke vaardigheden beoordelen, verbeteren en valideren

                  14.

                  ervoor zorgen dat de voorbereidende fase van de jongerengarantie waar nodig bij- en omscholing vergemakkelijkt die hoofdzakelijk gericht zijn op digitale vaardigheden, groene vaardigheden, taalvaardigheden ondernemersvaardigheden en vaardigheden op het gebied van loopbaanmanagement, waarbij gebruik wordt gemaakt van bestaande competentiekaders, beoordelings- en zelfbeoordelingsinstrumenten en validatie-instrumenten om jongeren te helpen kansen in groeiende sectoren te benutten, en waarbij jongeren worden voorbereid op de behoeften van de veranderende arbeidsmarkt;

         Aanbod

         Succesvol toepassen van stimulansen voor werkgelegenheid en het opstarten van een onderneming

                  15.

                  gebruikmaken van gerichte en goed doordachte werkgelegenheidsstimulansen, zoals loonsubsidies, aanwervingsbonussen, verlaging van de socialezekerheidsbijdragen, belastingvoordelen of invaliditeitsuitkeringen, en stimulansen voor het opstarten van een onderneming om jongeren degelijke kansen te bieden om zich duurzaam te integreren op de arbeidsmarkt. Waar nodig zouden aanbiedingen die zelfstandig ondernemerschap bij jongeren bevorderen, moeten worden gekoppeld aan een grondige opleiding en uitgebreid ondernemersadvies;

         Aanpassing van het aanbod aan bestaande normen met het oog op kwaliteit en rechtvaardigheid

                  16.

                  zorgen dat vacatures voldoen aan de toepasselijke beginselen van de Europese pijler van sociale rechten, teneinde een gelijke behandeling en gelijke kansen voor vrouwen en mannen op alle gebieden, het recht op billijke arbeidsvoorwaarden, toegang tot sociale bescherming en opleiding, een redelijke duur van de proeftijd en het verbod op misbruik van atypische arbeidsovereenkomsten te waarborgen;

                  17.

                  jongeren weer op weg helpen naar onderwijs en opleiding door het aanbod van het vervolgonderwijs te diversifiëren (bijvoorbeeld door middel van flexibele leertrajecten, werkplekleren, overbruggingsprogramma’s en tweedekansprogramma’s) en waar nodig de validatie van niet-formeel en informeel leren te waarborgen;

                  18.

                  meer steun verlenen voor hoogwaardige leerlingplaatsen en ervoor zorgen dat het aanbod voldoet aan de minimumnormen die zijn vastgesteld in het Europees kader voor hoogwaardige en doeltreffende leerlingplaatsen;

                  19.

                  ervoor zorgen dat het stageaanbod voldoet aan de minimumnormen van het kwaliteitskader voor stages;

         Ondersteuning na plaatsing en toepassing van feedback

                  20.

                  de blijvende ondersteuning voor jongeren na plaatsing uitbreiden om hen te helpen het hoofd te bieden aan nieuwe situaties, en gepersonaliseerde actieplannen zo nodig aanpassen, met gebruik van de mogelijkheid om na plaatsing feedback te geven teneinde de kwaliteit van het aanbod te waarborgen en te vermijden dat jongeren opnieuw in een NEET-situatie verzeilen;

         Horizontale factoren

         Het mobiliseren van partnerschappen

                  21.

                  partnerschappen versterken, op alle overheidsniveaus, tussen aanbieders van de jongerengarantie en belanghebbenden, zoals werkgevers, onderwijs- en opleidingsinstellingen, sociale partners, jeugdwerkdiensten, verstrekkers van solidariteit en maatschappelijke activiteiten, jongerenorganisaties en andere maatschappelijke organisaties; protocollen voor samenwerking tussen aanbieders van de jongerengarantie en andere sociale diensten, zoals kinderopvang, gezondheidszorg, re-integratie, sociale huisvesting, toegankelijkheidsdiensten, bevorderen;

                  22.

                  de verdere ontwikkeling van geïntegreerde dienstenmodellen bevorderen, zoals one-stop shops, gezamenlijk casemanagement of multidisciplinaire teams, die partnerschappen versterken en een centraal contactpunt voor jongeren mogelijk maken;

         De gegevensverzameling en de monitoring van de regelingen verbeteren

                  23.

                  zich meer inzetten om de follow-upgegevens te verrijken door de systemen te versterken die de mogelijkheid bieden jongeren te traceren na het aanvaarden van een aanbod, om duurzame integratie op de arbeidsmarkt op de lange termijn te monitoren;

                  24.

                  met inachtneming van de regels inzake gegevensbescherming een bredere uitwisseling van de tracerings-, profilerings- en follow-upgegevens tussen de partners van de jongerengarantie bevorderen ter verbetering van de steun, wat met name van belang is voor het welslagen van interventies voor kwetsbare NEET’s;

         Ten volle en optimaal gebruikmaken van de middelen

                  25.

                  voldoende nationale middelen uittrekken voor de uitvoering van de beleidsmaatregelen die zijn voorgesteld in het kader van de versterkte jongerengarantie en ervoor zorgen dat deze goed worden afgestemd op de individuele behoeften van elke jongere en met name de meest kwetsbare groepen;

                  26.

                  ten volle en optimaal gebruikmaken van de bestaande instrumenten van de Unie in het kader van het cohesiebeleid, met name het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief, het ESF en het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) (2014-2020), en een aanzienlijk deel van de in het kader van React-EU, het ESF+ en het EFRO (2021-2027) verstrekte aanvullende middelen vrijmaken om werkgelegenheid, onderwijs en opleiding voor jongeren te ondersteunen, werkloosheid en inactiviteit onder jongeren te voorkomen en relevante beleidshervormingen door te voeren;

                  27.

                  het volledige potentieel benutten om nationale financiering aan te vullen met andere financieringsbronnen van de Unie die kunnen bijdragen tot de uitvoering van de versterkte jongerengarantie, met name de faciliteit voor herstel en veerkracht, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), het InvestEU-programma, het Fonds voor asiel, migratie en integratie (“AMIF”), het Erasmus+-programma en het instrument voor technische ondersteuning;

            IS INGENOMEN MET HET VOORNEMEN VAN DE COMMISSIE OM:

         De gegevensverzameling en de monitoring van de regelingen te verbeteren

                  28.

                  de kwantitatieve monitoring van de jongerengarantieregelingen te blijven ondersteunen op basis van het gezamenlijk overeengekomen kader van indicatoren en waar nodig aanpassingen voor te stellen in het licht van deze aanbeveling van de Raad;

                  29.

                  vanaf 2022 de mate waarin de NEET-doelgroep wordt beoordeeld te verbeteren, en daarbij te profiteren van de verbeteringen in de EU-arbeidskrachtenenquête als gevolg van Verordening (EU) 2019/1700;

         Bewaking van de uitvoering

                  30.

                  toezicht te houden op de uitvoering van de jongerengarantieregelingen overeenkomstig deze aanbeveling via de multilaterale bewaking van het Comité voor de werkgelegenheid in het kader van het Europees semester;

                  31.

                  in het kader van het Europees semester regelmatig samen te werken met de lidstaten om te zorgen voor de monitoring van een continue nationale investering in jeugdwerkloosheidsbeleid en -programma’s; waar nodig landspecifieke aanbevelingen aan de lidstaten te doen op basis van de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten;

                  32.

                  regelmatig verslag uit te brengen aan het Comité voor de werkgelegenheid over de ontwikkelingen met betrekking tot de uitvoering en de resultaten van de jongerengarantieregelingen;

         Bewustmaking en gerichte communicatie

                  33.

                  de ondersteuning van de inspanningen van de lidstaten op het gebied van bewustmaking en communicatie te versterken en de verspreiding van de resultaten en voorbeelden van goede praktijken tussen de lidstaten op te voeren, onder meer via het Europees netwerk van openbare diensten voor arbeidsvoorziening.

            De Aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie wordt vervangen door deze aanbeveling.

         Gedaan te Brussel, 30 oktober 2020.

               Voor de Raad

               De voorzitter

            M. ROTH

         (1)  Besluit (EU) 2019/1181 van de Raad van 8 juli 2019 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 185 van 11.7.2019, blz. 44).

         (2)  PB C 398 van 22.12.2012, blz. 1.

         (3)  PB C 484 van 24.12.2016, blz. 1.

         (4)  PB C 189 van 4.6.2018, blz. 1.

         (5)  PB C 88 van 27.3.2014, blz. 1.

         (6)  PB C 153 van 2.5.2018, blz. 1.

         (7)  Verordening (EU) 2019/1700 van het Europees Parlement en de Raad van 10 oktober 2019 tot vaststelling van een gemeenschappelijk kader voor Europese statistieken betreffende personen en huishoudens, op basis van gegevens die op individueel niveau worden verzameld door middel van steekproeven, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 808/2004, (EG) nr. 452/2008 en (EG) nr. 1338/2008 van het Europees Parlement en de Raad, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1177/2003 van het Europees Parlement en de Raad en Verordening (EG) nr. 577/98 van de Raad (PB L 261I van 14.10.2019, blz. 1).

         (8)  PB C 120 van 26.4.2013, blz. 1.


title: Aanbeveling (EU) 2021/1085 van de Raad van 1 juli 2021 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking

text:
                  2.7.2021

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 235/27

         AANBEVELING (EU) 2021/1085 VAN DE RAAD
         van 1 juli 2021
         tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, punten b) en e), en artikel 292, eerste en tweede zin,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Op 30 juni 2020 heeft de Raad een aanbeveling aangenomen over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking (1).

                     (2)

                     Sindsdien heeft de Raad Aanbevelingen (EU) 2020/1052 (2), (EU) 2020/1144 (3), (EU) 2020/1186 (4), (EU) 2020/1551 (5), (EU) 2020/2169 (6), (EU) 2021/89 (7), (EU) 2021/132 (8), (EU) 2021/767 (9) (EU) 2021/892 (10) en (EU) 2021/992 (11) tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking, aangenomen.

                     (3)

                     Op 20 mei 2021 heeft de Raad Aanbeveling (EU) 2021/816 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking aangenomen (12), met als doel de criteria te actualiseren die worden gehanteerd om te beoordelen of niet-essentiële reizen vanuit derde landen veilig zijn en moeten worden toegestaan.

                     (4)

                     De aanbeveling van de Raad stelt dat de lidstaten voor de ingezetenen van de in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad genoemde derde landen de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU vanaf 1 juli 2020 op gecoördineerde wijze geleidelijk zouden moeten opheffen. Voorts zou de Raad de lijst van derde landen in bijlage I om de twee weken na nauw overleg met de Commissie en de ter zake bevoegde EU-agentschappen en -diensten moeten evalueren — en zo nodig actualiseren — aan de hand van een algehele beoordeling op basis van de in de aanbeveling van de Raad bedoelde methodiek, criteria en informatie.

                     (5)

                     Sindsdien heeft de Raad in nauw overleg met de Commissie en de ter zake bevoegde EU-agentschappen en -diensten besprekingen gehouden over de evaluatie van de lijst van derde landen in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad en daarbij de criteria en de methodiek van de aanbeveling van de Raad (als gewijzigd bij Aanbeveling (EU) 2021/816) gebruikt. Uitkomst van deze besprekingen is dat de lijst van derde landen in bijlage I zou moeten worden gewijzigd. Meer bepaald zouden Armenië, Azerbeidzjan, Bosnië en Herzegovina, Brunei Darussalam, Canada, Jordanië, Montenegro, Qatar, de Republiek Moldavië en Saudi-Arabië daarop moeten worden opgenomen, evenals Kosovo (*), en wel in de categorie van territoriale entiteiten en autoriteiten die door ten minste één lidstaat niet als staat worden erkend.

                     (6)

                     Grenstoezicht is niet alleen in het belang van de lidstaat aan de buitengrenzen waarvan het toezicht wordt uitgeoefend, maar ook in het belang van alle lidstaten die de controles aan de binnengrenzen hebben afgeschaft. De lidstaten zouden er daarom voor moeten zorgen dat de maatregelen aan de buitengrenzen worden gecoördineerd om zo de goede werking van het Schengengebied te garanderen. Daartoe zouden de lidstaten vanaf 1 juli 2021 voor de ingezetenen van de derde landen die worden genoemd in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad — speciale administratieve regio’s en andere territoriale entiteiten en autoriteiten — als gewijzigd bij deze aanbeveling, de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op gecoördineerde wijze en geleidelijk moeten opheffen.

                     (7)

                     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling; deze is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Aangezien deze aanbeveling voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken overeenkomstig artikel 4 van het bovengenoemde protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad heeft beslist over deze aanbeveling, of het deze zal uitvoeren.

                     (8)

                     Deze aanbeveling vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (13). Ierland neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling en deze is niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat.

                     (9)

                     Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (14).

                     10)

                     Wat Zwitserland betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (15), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (16).

                     (11)

                     Wat Liechtenstein betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG (17), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (18),

               HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
         Aanbeveling (EU) 2020/912, zoals gewijzigd bij Aanbevelingen (EU) 2020/1052, (EU) 2020/1144, (EU) 2020/1186, (EU) 2020/1551, (EU) 2020/2169, (EU) 2021/89, (EU) 2021/132, (EU) 2021/767, (EU) 2021/816, (EU) 2021/892 en (EU) 2021/992 over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking, wordt als volgt gewijzigd:

                     1)

                     In punt 1 van de aanbeveling van de Raad wordt de eerste alinea vervangen door:

                                 “1.

                                 Vanaf 1 juli 2021 zouden de lidstaten voor de ingezetenen van de in bijlage I genoemde derde landen de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op gecoördineerde wijze geleidelijk moeten opheffen.”.

                     2)

                     Bijlage I bij de aanbeveling wordt vervangen door:

                           “BIJLAGE I
                           Derde landen, speciale administratieve regio’s en andere territoriale entiteiten en autoriteiten waarvan de ingezetenen niet zouden mogen vallen onder de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU aan de buitengrenzen:
                           I.   STATEN

                                       1.

                                       ALBANIË

                                       2.

                                       ARMENIË

                                       3.

                                       AUSTRALIË

                                       4.

                                       AZERBEIDZJAN

                                       5.

                                       BOSNIË EN HERZEGOVINA

                                       6.

                                       BRUNEI DARUSSALAM

                                       7.

                                       CANADA

                                       8.

                                       ISRAËL

                                       9.

                                       JAPAN

                                       10.

                                       JORDANIË

                                       11.

                                       LIBANON

                                       12.

                                       MONTENEGRO

                                       13.

                                       NIEUW-ZEELAND

                                       14.

                                       QATAR

                                       15.

                                       REPUBLIEK MOLDAVIË

                                       16.

                                       REPUBLIEK NOORD-MACEDONIË

                                       17.

                                       RWANDA

                                       18.

                                       SAUDI-ARABIË

                                       19.

                                       SERVIË

                                       20.

                                       SINGAPORE

                                       21.

                                       ZUID-KOREA

                                       22.

                                       THAILAND

                                       23.

                                       VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA

                                       24.

                                       CHINA (*1)

                                 II.   SPECIALE ADMINISTRATIEVE REGIO’S VAN DE VOLKSREPUBLIEK CHINA

                                       Speciale Administratieve Regio Hongkong

                                       Speciale Administratieve Regio Macau

                                 III.   TERRITORIALE ENTITEITEN EN AUTORITEITEN DIE DOOR TEN MINSTE ÉÉN LIDSTAAT NIET ALS STAAT WORDEN ERKEND

                                       Kosovo (*)

                                       Taiwan

                     .
                        (*1)  Onder voorbehoud van wederkerigheid."

                        (*)  Deze benaming laat de standpunten over de status van Kosovo onverlet, en is in overeenstemming met Resolutie 1244 (1999) van de VN-Veiligheidsraad en het advies van het Internationaal Gerechtshof over de onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo."

            Gedaan te Brussel, 1 juli 2021.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               G. DOVŽAN

            (1)  PB L 208 I van 1.7.2020, blz. 1.

            (2)  PB L 230 van 17.7.2020, blz. 26.

            (3)  PB L 248 van 31.7.2020, blz. 26.

            (4)  PB L 261 van 11.8.2020, blz. 83.

            (5)  PB L 354 van 26.10.2020, blz. 19.

            (6)  PB L 431 van 21.12.2020, blz. 75.

            (7)  PB L 33 van 29.1.2021, blz. 1.

            (8)  PB L 41 van 4.2.2021, blz. 1.

            (9)  PB L 165 I van 11.5.2021, blz. 66.

            (10)  PB L 198 van 4.6.2021, blz. 1.

            (11)  PB L 221 van 21.6.2021, blz. 12.

            (12)  PB L 182 van 21.5.2021, blz. 1.

            (*)  Deze benaming laat de standpunten over de status van Kosovo onverlet, en is in overeenstemming met Resolutie 1244 (1999) van de VN-Veiligheidsraad en het advies van het Internationaal Gerechtshof over de onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo.

            (13)  Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).

            (14)  PB L 176 van 10.7.1999, blz. 31.

            (15)  PB L 53 van 27.2.2008, blz. 52.

            (16)  Besluit 2008/146/EG van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1).

            (17)  PB L 160 van 18.6.2011, blz. 21.

            (18)  Besluit 2011/350/EU van de Raad van 7 maart 2011 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis betreffende de afschaffing van controles aan de binnengrenzen en het verkeer van personen (PB L 160 van 18.6.2011, blz. 19).


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 7 augustus 2020 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van Suomen Pankki (ECB/2020/37) 2020/C 268/01

text:
               14.8.2020

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 268/1

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
      van 7 augustus 2020
      aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountant van Suomen Pankki (ECB/2020/37)
      (2020/C 268/01)
      DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, en met name artikel 27.1,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken van de lidstaten die de euro als munt hebben, worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants die door de Raad van bestuur van de ECB worden aanbevolen en door de Raad van de Europese Unie worden aanvaard.

                  (2)

                  Het mandaat van de huidige externe accountant van Suomen Pankki, PricewaterhouseCoopers Oy, eindigde na de audit van het boekjaar 2019. Het is derhalve noodzakelijk om met ingang van het boekjaar 2020 een externe accountant te benoemen.

                  (3)

                  Suomen Pankki heeft KPMG Oy Ab als externe accountant geselecteerd voor de boekjaren 2020 tot en met 2025,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      Het verdient aanbeveling dat KPMG Oy Ab wordt benoemd tot de externe accountant van Suomen Pankki voor de boekjaren 2020 tot en met 2025.

         Gedaan te Frankfurt am Main 7 augustus 2020.

               De president van de ECB

            Christine LAGARDE


title: Aanbeveling van de Raad van 13 juli 2021 over het economisch beleid van de eurozone 2021/C 283/01

text:
               15.7.2021

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/1

      AANBEVELING VAN DE RAAD
      van 13 juli 2021
      over het economisch beleid van de eurozone
      (2021/C 283/01)
      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 136, in samenhang met artikel 121, lid 2,
      Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
      Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
      Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
      Gezien de conclusies van de Europese Raad,
      Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
      Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Als gevolg de door de COVID-19-pandemie veroorzaakte crisis heeft de economie van de eurozone in de eerste helft van 2020 een plotselinge en diepe recessie doorgemaakt. Ondanks de sterke economische opleving in het derde kwartaal van 2020, welke gepaard ging met de opheffing van inperkingsmaatregelen, hebben de weer versnellende verspreiding van COVID-19 en nieuwe inperkingsmaatregelen in het vierde kwartaal van 2020 de onzekerheid verder doen toenemen en is gebleken dat het eurozone kwetsbaar blijft voor de aanhoudende gezondheidscrisis. De COVID-19-crisis heeft volgens de economische najaarprognose van de Commissiediensten een reeks grote schokken aan zowel vraag- als aanbodzijde veroorzaakt, die leiden tot een verwachte daling van het bruto binnenlands product (bbp) met 7,8 % in 2020. De prognose luidt dat het herstel in 2021 dan ook langzamer zal verlopen dan eerder werd verwacht en dat een grote outputgap van ongeveer -7,0 % van het potentiële bbp van de eurozone in 2020 tot eind 2021 niet zal worden gedicht. Door de evolutie van de COVID-19-pandemie en gedragsveranderingen door economische subjecten blijven de economische vooruitzichten vrij onzeker. Het snelle ingrijpen op zowel nationaal als Unieniveau, onder meer via het akkoord dat de Europese Raad heeft bereikt over het NextGenerationEU-herstelinstrument, heeft aanzienlijk bijgedragen aan een beperking van sommige negatieve gevolgen van de schokken aan zowel vraag- als aanbodzijde en aan het stabiliseren van de markten. Zowel de private consumptie als investeringen werden zwaar getroffen, waardoor de prijzen en lonen negatief werden beïnvloed. De arbeidsmarktvooruitzichten zijn verslechterd nadat zij zeven jaar lang verbeterden. De stijging van de werkloosheid is tot dusver verzacht dankzij de geslaagde uitvoering van ambitieuze beleidsmaatregelen in alle lidstaten. Het gaat onder andere om werktijdverkortingsregelingen en andere ondersteunende beleidsmaatregelen om massaontslagen en grote inkomensverliezen te voorkomen en de daarmee samenhangende daling van het totale aantal gewerkte uren en een daling van de activiteitsgraad te voorkomen.

                  (2)

                  De COVID-19-crisis vergroot de economische verschillen tussen de lidstaten van de eurozone. Deze verschillen worden veroorzaakt door een aantal factoren, waaronder: de intensiteit en de duur van de COVID-19-schok; de relatieve omvang en het economische belang van de contactintensieve sectoren zoals toerisme, zakelijk reisverkeer en horeca; en de verschillen in de beschikbare budgettaire ruimte. Deze verschillen zijn van invloed op het vertrouwen en op de investerings- en groeivooruitzichten en kunnen de reeds vóór de COVID-19-crisis bestaande regionale verschillen nu nog vergroten. Op langere termijn zouden de huidige crisis permanente negatieve gevolgen kunnen hebben voor potentiële groei en inkomenskloven als gevolg van een lager menselijk en zowel materieel als immaterieel fysiek kapitaal. Deze permanente negatieve gevolgen zouden kunnen leiden tot een nog lagere groei van de arbeidsproductiviteit en de inkomens, en tot een nog grotere ongelijkheid.

                  (3)

                  De snelle en krachtige reactie van de Unie, met onder meer NextGenerationEU, waaronder de bij Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad (3) opgerichte herstel- en veerkrachtfaciliteit, heeft het marktvertrouwen versterkt en de solidariteit en de eensgezindheid van de lidstaten aangetoond bij het coördineren van hun inspanningen om de economische groei weer op gang te brengen en de economische en sociale veerkracht te versterken. Over een aantal nieuwe instrumenten voor de Unie en de eurozone werd in zeer korte tijd overeenstemming bereikt. Deze instrumenten bieden reeds een vangnet voor werkenden, door middel van het bij Verordening (EU) 2020/672van de Raad (4) opgerichte Europees instrument voor tijdelijke steun om het risico op werkloosheid te beperken in een noodtoestand (SURE), voor bedrijven, door middel van de pan-Europees garantieregeling van de Europese Investeringsbank, en voor lidstaten om directe en indirecte kosten als gevolg van de COVID-19-pandemie in verband met gezondheidszorg, geneesmiddelen en preventie te financieren, onder meer door middel van het door de Raad van bestuur van het Europees stabiliteitsmechanisme op 15 mei 2020 vastgestelde instrument voor crisisondersteuning bij een pandemie van het Europees stabiliteitsmechanisme. De beleidsrespons van de Unie omvatte ook de activering van de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact en een tijdelijke kaderregeling om de flexibiliteit uit hoofde van de staatssteunregels van de Unie te gebruiken. De middelen van het cohesiebeleid werden herverdeeld via het Investeringsinitiatief Coronavirusrespons, uit hoofde van Verordening (EU) 2020/460 van het Europees Parlement en de Raad (5) en door middel van het Investeringsinitiatief Coronavirusrespons Plus, uit hoofde van Verordening (EU) 2020/558 van het Europees Parlement en de Raad (6), naar waar zij het hardst nodig zijn.

                  (4)

                  De uitvoering van goed doordachte beleidsmaatregelen in de context van NextGenerationEU en het belangrijkste instrument ervan, de herstel- en veerkrachtfaciliteit, zal aan de lidstaten een nieuwe impuls geven om aan groeibevorderende hervormingen te beginnen en het niveau en de kwaliteit van de investeringen te verhogen, overeenkomstig de doelstellingen inzake veerkracht en de groene en de digitale transitie. Die uitvoering zou moeten helpen om menselijk kapitaal op te bouwen en werkenden van baan te laten veranderen, wat samen met de middelen van het cohesiebeleid essentieel zal zijn om de cohesie te waarborgen, werkgelegenheid en productiviteit te bevorderen en de economische en sociale veerkracht te vergroten. De groeidoelstellingen van de Unie en de nationale structurele uitdagingen, met inbegrip van degene die in de landspecifieke aanbevelingen van 2019 en 2020 zijn vastgesteld, zijn in dat opzicht van cruciaal belang. De jaarlijkse strategie voor duurzame groei 2021 als bepaald in de mededeling van de Commissie van 17 september 2020, die deze groeidoelen bevordert, benoemt zeven vlaggenschipinitiatieven: 1) versnellen, 2) renoveren, 3) opladen en bijtanken, 4) verbinden, 5) moderniseren, 6) opschalen en 7) om- en bijscholen. Die vlaggenschipinitiatieven vertegenwoordigen gemeenschappelijke uitdagingen waarvoor gecoördineerde investeringen en hervormingen nodig zijn. De lidstaten worden aangemoedigd investeringen te kanaliseren, hervormingen door te voeren en hun waardeketens verder te integreren in deze kerngebieden. In Verordening (EU) 2021/241 is bepaald dat de herstel- en veerkrachtplannen van de lidstaten van de eurozone consistent moeten zijn met de uitdagingen en prioriteiten die zijn vastgesteld in de aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone. Bij de beoordeling van de herstel- en veerkrachtplannen moet met dergelijke consistentie rekening worden gehouden.

                  (5)

                  De eurozone heeft een ondersteunende, gecoördineerde, alomvattende en consistente mix van economische beleidsmaatregelen nodig om de gevolgen van de COVID-19-pandemie op te vangen, dit in volledige overeenstemming met de waarborgen van het Verdrag betreffende de respectieve instellingen. De bedoeling is negatieve gevolgen op lange termijn voor de arbeidsmarkt te beperken, significante economische en sociale verschillen te verkleinen, onevenwichtigheden en andere macrosignificante risico’s aan te pakken en in ruimere zin negatieve gevolgen voor de potentiële groei en de prijsstabiliteit te voorkomen en houdbare overheidsfinanciën op middellange termijn te waarborgen. De onderlinge samenhang van de drie kerndimensies van de beleidsmix voor de eurozone – monetair, budgettair en structureel – is net als financiële stabiliteit essentieel om een ondersteunende geaggregeerde beleidskoers voor de eurozone te waarborgen.

                  (6)

                  Door tijdig in te grijpen in het monetaire beleid wil de Europese Centrale Bank (ECB) de monetaire transmissiekanalen intact houden en de prijsstabiliteit op middellange termijn waarborgen. De ECB kondigde aanzienlijke aankopen aan van activa uit de publieke en de particuliere sector uit hoofde van haar bij Besluit (EU) 2020/440 van de Europese Centrale Bank (7) vastgestelde pandemie-noodaankoopprogramma met een budget van 1 850 miljard EUR tot ten minste eind maart 2022, alsook uit hoofde van het bij Besluit (EU) 2016/948 van de Europese Centrale Bank (8) vastgestelde aankoopprogramma bedrijfssector, opgericht met netto-aankopen ten bedrage van 20 miljard EUR per maand, samen met een aanvullend bedrag van 120 miljard EUR tot eind 2020. Daarnaast biedt de ECB gerichte langerlopende herfinancieringstransacties tegen zeer gunstige voorwaarden aan om bankkredieten aan bedrijven en huishoudens te ondersteunen.

                  (7)

                  De begrotingskoers was in 2020 zeer expansief zijn en zal naar verwachting in 2021 zowel op het niveau van de eurozone als op nationaal niveau ondersteunend blijven, mede dankzij een aantal reeds aangekondigde herstelmaatregelen waarbij noodmaatregelen niet worden meegerekend. De coördinatie van het nationale begrotingsbeleid, met volledige inachtneming van het stabiliteits- en groeipact, is van essentieel belang voor een doeltreffende respons op de COVID-19-crisis, een duurzaam herstel en de goede werking van de economische en monetaire unie (EMU). Op 20 maart 2020 concludeerde de Commissie dat de economie van de Unie een ernstige economische neergang doormaakte en dat aan de voorwaarden voor activering van de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact was voldaan. Deze conclusie werd op 23 maart 2020 onderschreven door de ministers van Financiën van de lidstaten. De lidstaten namen omvangrijke begrotingsmaatregelen om de COVID-19-crisis in te dammen en steun te verlenen aan personen en bedrijven die bijzonder getroffen werden, alsook uitzonderlijke liquiditeitssteun, voornamelijk via garanties aan bedrijven en banken om de kredietstroom te waarborgen. Verdere gecoördineerde begrotingssteun zal op Unie-niveau worden verleend, met name via de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en de algemene ontsnappingsclausule zal in 2021 actief blijven. In het voorjaar van 2021 zal de Commissie op basis van geactualiseerde macro-economische prognoses de situatie opnieuw beoordelen en de balans opmaken van de toepassing van de algemene ontsnappingsclausule.

                  (8)

                  De economische gevolgen van de COVID-19-crisis hebben een grote negatieve weerslag op de overheidsfinanciën. Zodra de gezondheids- en economische omstandigheden dit toelaten, zal een heroriëntering van het begrotingsbeleid in de richting van prudente begrotingsposities op middellange termijn, onder meer door het geleidelijk afschaffen van noodmaatregelen, bijdragen tot de houdbaarheid van de begroting op middellange termijn. Een dergelijke heroriëntering moet gebeuren op een wijze die de gevolgen van de crisis op sociaal vlak en op de arbeidsmarkt verzacht en bijdraagt tot sociale duurzaamheid. Hervormingen die erop gericht zijn de samenstelling van nationale begrotingen te verbeteren en de houdbaarheid van de begroting op langere termijn te waarborgen, met inbegrip van problemen inzake klimaatverandering en gezondheidsproblemen, lijken bijzonder relevant. Het verbeteren van de samenstelling van de nationale begrotingen, met name door uitgaventoetsingen en doeltreffende kaders voor overheidsopdrachten, kan de broodnodige begrotingsruimte creëren. Groene begrotingspraktijken kunnen ook helpen bij het aanpakken van problemen op het gebied van klimaatmitigatie en -adaptatie, en milieubescherming. Adequate, efficiënte en inclusieve stelsels voor gezondheidszorg en sociale bescherming bieden hoognodige bescherming aan degenen die er behoefte aan hebben, vervullen een sleutelrol als automatische stabilisatoren en zouden de houdbaarheid van de begroting moeten waarborgen. Evenzo verhogen hervormingen die door gepaste uitvoering en volgorde de arbeids-, kapitaal, product- en dienstenmarkten beter doen functioneren, de potentiële output, waarbij een negatief kortetermijneffect op de totale vraag wordt vermeden.

                  (9)

                  De COVID-19-crisis versterkt het belang van hervormingen voor efficiëntere en rechtvaardigere stelsels van overheidsinkomsten. Aangezien de belastingwig op arbeid in de meeste lidstaten van de eurozone hoog blijft, omvatten deze hervormingen een verschuiving van de belastingdruk naar belastinggrondslagen die minder nadelig zijn voor de vraag en aanbod van arbeidskrachten, de productiviteit, de investeringen en de groei, waarbij rekening wordt gehouden met de daarmee samenhangende verdelingseffecten. Een intensiever gebruik van milieubelastingen en/of andere vormen van prijsstelling van externe effecten kan bijdragen tot duurzame groei door “groener” gedrag te stimuleren. Maatregelen tegen agressieve fiscale planning en belastingontwijking, zowel internationaal als in de Unie, kunnen belastingstelsels efficiënter en rechtvaardiger maken. Bovendien maakt de mondialisering dat het belastingkader moet worden toegesneden op een moderne en steeds meer gedigitaliseerde economie, zowel op Unie- als mondiaal niveau. In het verband van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) wordt er gewerkt aan een op wereldwijde consensus gebaseerde oplossing om de fiscale uitdagingen aan te pakken die voortvloeien uit de digitalisering van de economie.

                  (10)

                  Dat er nu zo snel mogelijk werk wordt gemaakt van hervormingen die investeringsknelpunten en beperkingen aan de aanbodzijde aanpakken, is van bijzonder belang gezien de hoge mate van onzekerheid door de COVID-19-crisis en de negatieve gevolgen ervan voor investeringen. Maatregelen die de absorptie van Uniemiddelen en een doeltreffend en efficiënt gebruik van de middelen versnellen, zijn van essentieel belang, met name in de lidstaten die op deze gebieden achterblijven en waar Uniemiddelen een aanzienlijk deel van de investeringen financieren. Hervormingen die de administratieve lasten voor ondernemingen verminderen, zoals digitalisering van overheidsdiensten, met inbegrip van elektronische identificatie, justitiële hervormingen, en misbruik van middelen, bijvoorbeeld door corruptie, fraude en witwassen, voorkomen, kunnen het ondernemingsklimaat verbeteren en particuliere investeringen en het creëren van banen en ondernemingen helpen stimuleren.

                  (11)

                  De COVID-19-crisis heeft voor veel ondernemingen tot aanzienlijke inkomstenderving geleid en brengt risico’s met zich mee voor de solvabiliteit van ondernemingen in de hele eurozone. Doeltreffende insolventiekaders spelen een cruciale rol bij het ondersteunen van levensvatbare ondernemingen die tijdelijke problemen ondervinden, en zorgen voor een ordelijke afwikkeling van niet-levensvatbare ondernemingen. Het verbeteren van insolventiekaders kan ook helpen om de waarschijnlijke toename van niet-renderende leningen aan te pakken en de kredietverlening aan de economie te behouden door het opschonen van bankbalansen te vergemakkelijken en grensoverschrijdende investeringen op langere termijn te stimuleren. In deze context werd de Richtlijn (EU) 2019/1023 van het Europees Parlement en de Raad (9) aangenomen om in alle lidstaten in de nationale solvabiliteitswetgeving minimumnormen in te voeren zodat schuldenaren in financiële moeilijkheden over preventieve herstructureringsstelsels kunnen beschikken, om te voorzien in procedures die leiden tot kwijtschelding van schulden van ondernemers met een overmatige schuldenlast, en om de efficiëntie van alle soorten insolventieprocedures te vergroten. Het is belangrijk door te gaan met de omzetting en uitvoering van Richtlijn (EU) 2019/1023. De Commissie kondigde in haar actieplan voor de kapitaalmarktenunie, als bedoeld in haar mededeling van 24 september 2020 met de titel “Een kapitaalmarktenunie voor mensen en bedrijven (nieuw actieplan)”, ook aan te werken aan een minimale harmonisatie of grotere convergentie op specifieke gebieden van niet-bancaire kerninsolventie. Daarnaast is er ruimte voor de lidstaten om de efficiëntie en doeltreffendheid van hun insolventiekaders verder af te stemmen op internationale beste praktijken en om de resterende tekortkomingen aan te pakken.

                  (12)

                  De verdere verdieping van de eengemaakte markt voor goederen en diensten en de aanpassing van de eurozone aan het digitale tijdperk kunnen groei, convergentie en veerkracht aanjagen. De gemeenschappelijke munt en de eengemaakte markt dragen samen bij aan het scheppen van betere voorwaarden voor economische stabilisatie en groei op lange termijn. De COVID-19-crisis heeft het gebruik van digitale instrumenten gestimuleerd, het belang van de digitale eengemaakte markt benadrukt en het gebruik van digitale en girale betalingsmethoden versneld. De eenmaking van de markt is echter nog niet voltooid, met name op het gebied van diensten en meer in het bijzonder op het gebied van detailhandel en professionele diensten. De eengemaakte markt kan prijsrigiditeiten beperken, wat de transmissie van het monetaire beleid en de economische veerkracht ten goede komt. Daarnaast stimuleert de eengemaakte markt de mobiliteit van productiefactoren, waardoor sectoren, regio’s en lidstaten de economische kosten, zoals werkloosheid, in reactie op schokken tot een minimum kunnen beperken. Om de eengemaakte markt voor goederen en diensten verder te integreren, moeten alle resterende onnodige beperkingen worden opgeheven, moeten de mechanismen voor markttoezicht worden versterkt en moeten maatregelen worden genomen om de nodige administratieve capaciteit te waarborgen om dergelijke doelstellingen te verwezenlijken.

                  (13)

                  Hervormingen en investeringen ter verbetering van integratie en overgangen op de arbeidsmarkt, met bijzondere aandacht voor digitale en groene banen, zijn van essentieel belang om de economische en sociale veerkracht te vergroten en het herstel te ondersteunen. De onmiddellijk genomen crisismaatregelen op nationaal niveau en op Unieniveau hebben de negatieve economische en sociale gevolgen voor werkenden beperkt. Tegelijkertijd is een aantal reeds lang aanslepende hervormingen nu nog urgenter geworden: doeltreffend actief arbeidsmarktbeleid, met inbegrip van geïndividualiseerde ondersteuning, het verbeteren van de kwaliteit en de inclusiviteit van de onderwijs- en opleidingsstelsels om al op jonge leeftijd sterkere leerresultaten te bereiken, krachtige om- en bijscholingsmaatregelen en investeringen in volwassenenonderwijs en -opleiding en in onlineleerplatforms; het aanpakken van vaardigheidstekorten; en het verbeteren van de werkgelegenheidsvooruitzichten van de kwetsbaarste segmenten van de beroepsbevolking, met inbegrip van jongeren en langdurig werklozen, en het dichten van genderkloven. Om een duurzaam en inclusief herstel te ondersteunen, is het essentieel de creatie van hoogwaardige banen te bevorderen en de arbeidsvoorwaarden te verbeteren, met name door te zorgen voor adequate minimumlonen, de segmentering van de arbeidsmarkt tegen te gaan en belemmeringen voor arbeidsmobiliteit weg te werken. Sociale dialoog en collectieve onderhandelingen spelen een belangrijke rol om met succes beleid uit te stippelen en uit te voeren.

                  (14)

                  Toegang tot adequate, inclusieve en duurzame stelsels voor gezondheidszorg en sociale bescherming, die tijdens de COVID-19-crisis als automatische stabilisatoren fungeren, is belangrijk voor de economische en sociale veerkracht. De toegang tot die stelsels draagt bij aan het behoud van sociale cohesie, een fatsoenlijke levensstandaard en een goede volksgezondheid bij, wat van fundamenteel belang is voor een productieve arbeidseconomie, gedurende de gehele economische cyclus, en worden armoede en sociale uitsluiting tegengegaan. Investeringen ter ondersteuning van hervormingen in de gezondheidszorg en veerkrachtige gezondheidszorgstelsels moeten voor de lidstaten een prioriteit blijven. De uitvoering van de door het Europees Parlement, de Raad en de Commissie in 2017 afgekondigde Europese pijler van sociale rechten is essentieel als leidraad voor het beleid. De noodzaak om voor iedereen adequate sociale bescherming te bieden, zowel wat betreft hoogwaardige gezondheidszorg en langdurige zorg als wat betreft inkomensvervanging voor alle werkenden, met inbegrip van werknemers met atypische arbeidsovereenkomsten en zelfstandigen, is in het licht van de COVID-19-crisis nog belangrijker geworden. Veel lidstaten hebben tijdelijke maatregelen voor inkomenssteun en sociale bijstand vastgesteld ten behoeve van kwetsbare groepen met een zeer laag inkomen en werkenden die geen recht hebben op werkloosheidsuitkeringen. Er zijn maatregelen genomen met betrekking tot uitkeringen, voorwaarden om in aanmerking te komen en aanvullende diensten in natura. De toereikendheid en dekking van de socialezekerheidsstelsels moet worden versterkt op een manier die de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn en de billijke verdeling van de lasten tussen de generaties waarborgt.

                  (15)

                  De afgelopen jaren is er aanzienlijke vooruitgang geboekt, maar de economische gevolgen van de COVID-19-crisis hebben de financiële sector opnieuw onder druk gezet. De banken van de eurozone zijn de huidige crisis ingegaan met een grotere verliesabsorptiecapaciteit dan bij het uitbreken van de wereldwijde financiële crisis. In combinatie met monetaire en budgettaire beleidsmaatregelen kon hiermee een verkrapping van de financieringsvoorwaarden op de markt na de beginfase van de crisis worden voorkomen en kon de ononderbroken kredietverlening aan de particuliere sector worden gewaarborgd. De crisis zal waarschijnlijk nog meer druk uitoefenen op de banken wat betreft de reeds lage rentabiliteitsniveaus en de percentages niet-renderende leningen. Deze ontwikkelingen zouden een belemmering kunnen vormen voor het verstrekken van krediet aan de economie, dat essentieel is voor het herstel. De ontwikkeling van secundaire markten voor niet-renderende leningen, een efficiënte inzet van nationale vermogensbeheerders, waar dienstig, en de hervorming van insolventiekaders zijn van bijzonder belang om vooruitgang te boeken op dit gebied en om structurele problemen van lage rentabiliteit aan te pakken. De snelle en omvangrijke beleidsinterventies hebben het vertrouwen ondersteund en bijgedragen tot het behoud van de macrofinanciële stabiliteit. Overheidsgarantieregelingen voor leningen helpen de kredietverlening aan de economie in stand te houden, dragen bij aan de bescherming van ondernemingen en helpen de terugkoppelingseffecten met de banksector te verzachten, maar vormen ook voorwaardelijke verplichtingen voor de begrotingen van de lidstaten. De verlenging van moratoria bij insolventie en respijt bij niet-renderende leningen houdt in dat een moeilijk evenwicht moet worden gevonden tussen het verder waarborgen van steun voor levensvatbare ondernemingen, het risico dat middelen verkeerd worden toegewezen, een toename van de verliezen bij een eventueel faillissement en minder duidelijkheid over de onderliggende kredietkwaliteit.

                  (16)

                  De voltooiing van de EMU-architectuur blijft essentieel. Door de resterende lacunes te dichten, zouden de stabiliteit en veerkracht van de eurozone verder kunnen toenemen en kan de internationale rol van de euro, die de afgelopen jaren grotendeels stabiel is gebleven, worden versterkt. Bij verdere stappen moet rekening worden gehouden met de lessen die zijn getrokken uit de alomvattende economische beleidsreactie van Europa op de COVID-19-crisis. NextGenerationEU heeft, naast een stabilisatiefunctie op korte termijn en een rol bij het ondersteunen van het herstel, het potentieel om invloed uit te oefenen op de EMU op langere termijn door groeibevorderende investeringen en structurele hervormingen te stimuleren en de eurozone beter bestand te maken tegen toekomstige schokken. De omvangrijke uitgifte van in euro’s luidende schuld, met inbegrip van groene en sociale obligaties, zal de markt voor in euro’s luidende schuldbewijzen van hoge kwaliteit diepgang en liquiditeit geven en kan bijdragen tot de versterking van de internationale rol van de euro. Niettemin ontbreken er nog belangrijke elementen in de EMU, zoals een volledige bankenunie en een diepere kapitaalmarktenunie. Het versterken van de bankenunie blijft van cruciaal belang. Te dien einde zou zonder verwijl en met hetzelfde ambitieniveau op basis van consensus moeten worden voortgewerkt aan alle onderdelen, waaronder die welke in de groep op hoog niveau inzake het Europees depositoverzekeringsstelsel zijn besproken. Het voortzetten van de werkzaamheden met betrekking tot het hervormingspakket van het Europees stabiliteismechanisme en, gezien de vooruitgang die is geboekt op het gebied van risicovermindering en de verdere maatregelen die zijn uiteengezet in de verklaring van de Eurogroep van 30 november 2020, het vervroegen van de inwerkingtreding van het bij Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad (10) vastgestelde achtervangmechanisme voor het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds, uiterlijk begin 2022, markeert eveneens een belangrijke stap richting de voltooiing van de bankenunie en de versterking van de EMU. Er moet worden voortgewerkt aan oplossingen om de tekortkomingen in het huidige systeem voor liquiditeitsverstrekking bij afwikkeling weg te werken. De verdieping van de kapitaalmarktenunie is een belangrijke prioriteit, zoals blijkt uit het nieuwe actieplan van september 2020. Een sterke en veerkrachtige EMU is ook van belang voor het versterken van de internationale rol van de euro en het waarborgen van de economische en financiële autonomie van de Unie, als bepaald in de mededeling van de Commissie van 19 januari 2021 met de titel “Het Europese economisch-financieel bestel: openheid, kracht en veerkracht stimuleren”, waarbij de interne markt van de Unie volledig in acht zal worden genomen, en welke op open en transparante wijze ook jegens de lidstaten buiten de eurozone nagestreefd zal worden,

            BEVEELT AAN dat de lidstaten van de eurozone in de periode 2021-2022 zowel individueel, onder meer door hun herstel- en veerkrachtplannen, als collectief binnen de Eurogroep de volgende actie ondernemen:

                  1)

                  zorgen voor een beleidsstandpunt dat het herstel van de COVID-19-crisis ondersteunt. Aangezien de gezondsheidsnoodtoestand aanhoudt, gedurende 2021 in alle lidstaten van de eurozone ondersteunend begrotingsbeleid vaststellen. Beleidsmaatregelen vaststellen die zijn afgestemd op landspecifieke omstandigheden en tijdig, tijdelijk en gericht zijn. Maatregelen blijven coördineren om de COVID-19-pandemie doeltreffend aan te pakken en de economie en een duurzaam herstel te ondersteunen. Zodra de epidemiologische en economische omstandigheden het toelaten, geleidelijk de noodmaatregelen afbouwen terwijl de gevolgen van de crisis op sociaal vlak en op de arbeidsmarkt worden tegengegaan. Begrotingsbeleid voeren om op middellange termijn prudente begrotingsposities te bereiken en de houdbaarheid van de schuld te waarborgen, en tegelijkertijd de investeringen bevorderen. Hervormingen doorvoeren die de dekking, de toereikendheid en de houdbaarheid van de stelsels voor gezondheidszorg en sociale zekerheid voor iedereen versterken. Bijzondere aandacht besteden aan de kwaliteit van begrotingsmaatregelen. Het kader voor overheidsopdrachten en het beheer van de overheidsfinanciën verbeteren, met inbegrip van met name investeringskaders, en het gebruik van groene begrotingsinstrumenten. Gebruik van uitgaventoetsingen om de overheidsuitgaven beter te richten op de behoeften op het gebied van herstel en veerkracht.

                  2)

                  convergentie, veerkracht en duurzame en inclusieve groei verder verbeteren. Het risico van verdere verschillen beperken en de economische en sociale veerkracht in de eurozone verbeteren door structurele problemen verder aan te pakken, door hervormingen door te voeren die de productiviteit en de werkgelegenheid versterken, een soepele herverdeling van middelen verzekeren en de werking van de markten en het openbaar bestuur verbeteren, door het niveau van publieke investeringen te verhogen en door particuliere investeringen te stimuleren om een rechtvaardigen inclusief herstel te ondersteunen in overeenstemming met de groene en de digitale transitie. De interne markt voor goederen en diensten, met inbegrip van de digitale interne markt, verder integreren door onnodige beperkingen weg te nemen, het markttoezicht te versterken en voldoende administratieve capaciteit te waarborgen. Zorgen voor een doeltreffend actief arbeidsmarktbeleid en de overgang naar een andere baan ondersteunen, met name naar de groene en digitale economie. Eerlijke arbeidsvoorwaarden bevorderen, de arbeidsmarktsegmentatie aanpakken en zorgen voor meer inclusie. Zorgen voor een doeltreffende betrokkenheid van de sociale partners bij de beleidsvorming, en de sociale dialoog en collectieve onderhandelingen versterken. Inclusieve onderwijs- en opleidingssystemen versterken en investeringen in vaardigheden bevorderen om vaardigheidstekorten weg te werken. Binnen de Raad blijven werken aan een mondiale, op consensus gebaseerde oplossing om in het Inclusief Kader van de OESO inzake grondslaguitholling en winstverschuiving de fiscale uitdagingen aan te pakken die voortvloeien uit de digitalisering van de economie, in de verwachting dat medio 2021 binnen dat forum een akkoord zal zijn bereikt. De verdere aanpak van de fiscale uitdagingen ten gevolge van de digitale economie voorbereiden, ook als er medio 2021 geen internationale consensus bestaat. Verdere vooruitgang boeken in de strijd tegen agressieve belastingplanning, de belastingwig verkleinen en een verschuiving naar koolstofbeprijzing en milieubelasting ondersteunen.

                  3)

                  nationale institutionele kaders versterken. Hervormingen doorvoeren en vervroegen om knelpunten bij investeringen aan te pakken en te zorgen voor een efficiënt en tijdig gebruik van Uniemiddelen, met inbegrip van de faciliteit voor herstel en veerkracht. De doeltreffendheid en digitalisering van het openbaar bestuur versterken, met inbegrip van justitiële en gezondheidszorgstelsels, en openbare diensten voor arbeidsvoorziening. De administratieve lasten voor bedrijven verminderen en het ondernemingsklimaat verbeteren. De kaders voor de bestrijding van fraude en corruptie, witwassen en de financiering van terrorisme blijven verbeteren. Concrete maatregelen bevorderen om de efficiëntie, doeltreffendheid en evenredigheid van insolventiekaders te verhogen, oplossingen te vinden voor niet-renderende blootstellingen en te zorgen voor een efficiënte toewijzing van kapitaal.

                  4)

                  zorgen voor macrofinanciële stabiliteit. De kredietkanalen voor de economie en de maatregelen ter ondersteuning van levensvatbare ondernemingen zo lang in stand houden als nodig is in de noodsituatie van deze nooit eerder geziene COVID-19-crisis. De balansen van de banksector gezond houden, onder meer door niet-renderende leningen te blijven aanpakken, bijvoorbeeld door secundaire markten voor niet-renderende leningen te ontwikkelen.

                  5)

                  de EMU voltooien en de internationale rol van de euro versterken. Voortgang boeken met de verdieping van de EMU om de veerkracht van de eurozone te vergroten door de bankenunie te voltooien, door zonder verwijl en met hetzelfde ambitieniveau voort te werken aan alle onderdelen, waaronder die welke in de groep op hoog niveau inzake het Europees depositoverzekeringsstelsel zijn besproken, door de kapitaalmarktenunie te verdiepen en door steun te verlenen aan initiatieven ter uitvoering van het beleid inzake digitale financiering, kleinhandelfinanciering en duurzame financiering. Verder werk maken van oplossingen om de tekortkomingen in het huidige systeem voor liquiditeitsverstrekking bij afwikkeling weg te werken en het toezicht- en regelgevingskader van de Unie te versterken, onder meer door te zorgen voor consistent en doeltreffend toezicht op en handhaving van de antiwitwasregels.

            Bij de verdere verdieping van de EMU zou rekening moeten worden gehouden met de lessen die zijn getrokken uit de alomvattende economische beleidsreactie van de Unie op de COVID-19-crisis. Voortgang bij de verdere verdieping van de EMU, waarbij de interne markt van de Unie volledig in acht wordt genomen en die op open en transparante wijze worden nagestreefd jegens de lidstaten buiten de eurozone, zullen bijdragen tot de versterking van de internationale rol van de euro en zullen de economische belangen van de Unie wereldwijd beter bevorderen.

         Gedaan te Brussel, 13 juli 2021.

               Voor de Raad

               Minister van Financiën

            Andrej ŠIRCELJ

         (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

         (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

         (3)  Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (PB L 57 van 18.2.2021, blz. 17).

         (4)  Verordening (EU) 2020/672 van de Raad van 19 mei 2020 betreffende de instelling van een Europees instrument voor tijdelijke steun om het risico op werkloosheid te beperken in een noodtoestand (SURE) als gevolg van de COVID-19-uitbraak (PB L 159 van 20.5.2020, blz. 1).

         (5)  Verordening (EU) 2020/460 van het Europees Parlement en de Raad van 30 maart 2020 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013 en (EU) nr. 508/2014 wat betreft specifieke maatregelen om investeringen in de gezondheidszorgstelsels van de lidstaten en in andere sectoren van hun economieën vrij te maken als antwoord op de COVID-19-uitbraak (Investeringsinitiatief Coronavirusrespons) (PB L 99 van 31.3.2020, blz. 5).

         (6)  Verordening (EU) 2020/558 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2020 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1301/2013 en (EU) nr. 1303/2013 wat betreft specifieke maatregelen met het oog op uitzonderlijke flexibiliteit bij het gebruik van de Europese structuur- en investeringsfondsen naar aanleiding van de uitbraak van Covid-19 (PB L 130 van 24.4.2020, blz. 1).

         (7)  Besluit (EU) 2020/440 van de Europese Centrale Bank van 24 maart 2020 betreffende een tijdelijk pandemie-noodaankoopprogramma (ECB/2020/17) (PB L 91 van 25.3.2020, blz. 1).

         (8)  Besluit (EU) 2016/948 van de Europese Centrale Bank van 1 juni 2016 betreffende de tenuitvoerlegging van het aankoopprogramma bedrijfssector (ECB/2016/16) (PB L 157 van 15.6.2016, blz. 28).

         (9)  Richtlijn (EU) 2019/1023 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende preventieve herstructureringsstelsels, betreffende kwijtschelding van schuld en beroepsverboden, en betreffende maatregelen ter verhoging van de efficiëntie van procedures inzake herstructureringen, insolventie en kwijtschelding van schuld, en tot wijziging van Richtlijn (EU) 2017/1132 (Richt;ijn betreffende herstructurering en insolventie) (PB L 172 van 26.6.2019, blz. 18).

         (10)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB L 225 van 30.7.2014, blz. 1).