title: Aanbeveling van de Raad van 14 juli 2015 over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Nederland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2015 van Nederland

text:
               18.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/83

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 14 juli 2015
   over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Nederland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2015 van Nederland
   (2015/C 272/22)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie berust op een versterkte coördinatie van het economische beleid en spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 14 juli 2015 op voorstel van de Commissie een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie vastgesteld, en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3). Deze vormen samen de „geïntegreerde richtsnoeren” en de lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid rekening daarmee te houden.

               (3)

               Op 8 juli 2014 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2014 van Nederland vastgesteld en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma voor 2014 van Nederland uitgebracht. In overeenstemming met Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) heeft de Commissie op 28 november 2014 haar advies over het ontwerpbegrotingsplan voor 2015 van Nederland gepresenteerd.

               (4)

               Op 28 november 2014 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2015 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op die datum op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Nederland werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 18 december 2014 heeft de Europese Raad de volgende prioriteiten goedgekeurd: stimuleren van investeringen, vaart zetten achter structurele hervormingen en nastreven van een verantwoorde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie.

               (6)

               Op 26 februari 2015 heeft de Commissie haar landenverslag 2015 voor Nederland bekendgemaakt. Daarin worden de vorderingen beoordeeld die Nederland met de tenuitvoerlegging van de op 8 juli 2014 aangenomen landenspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt. Het landenverslag bevat ook de resultaten van de diepgaande evaluatie die op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 is uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Nederland wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die om monitoring en beleidsmaatregelen vragen. De risico's die uit de hoge particuliere schuldenlast voortvloeien, blijven bestaan en verdienen aandacht, al zijn er onlangs maatregelen genomen om het herstel op de huizenmarkt te ondersteunen en de hypotheekgroei af te remmen. Het hoge overschot op de lopende rekening van Nederland is deels het gevolg van structurele kenmerken van de economie, maar de structuur van het belasting- en het pensioenstelsel kan potentieel een bron zijn van inefficiënte kapitaalallocatie.

               (7)

               Op 30 april 2015 heeft Nederland zijn nationale hervormingsprogramma 2015 en zijn stabiliteitsprogramma 2015 ingediend. Om met de onderlinge verbanden tussen beide programma's rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (8)

               Nederland is momenteel onderworpen aan het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact en aan de overgangsregeling voor de schuld. In zijn stabiliteitsprogramma 2015 plant de regering een geleidelijke verbetering van het nominale tekort tot 1,8 % van het bbp in 2015 en krimpt dit tekort steeds verder om in 2018 uit te komen op 0,7 % van het bbp. De regering wil gedurende de gehele programmaperiode voldoen aan de middellangetermijndoelstelling: een structureel tekort van 0,5 % van het bbp. Volgens het stabiliteitsprogramma bereikt de overheidsschuldquote in 2015 een piek van 68,8 % en loopt deze daarna geleidelijk terug tot 66,1 % in 2018. Het macro-economische scenario dat aan deze budgettaire projecties ten grondslag ligt, is aannemelijk. In de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie wordt ervan uitgegaan dat het structureel saldo aan de middellangetermijndoelstelling zal voldoen en in 2015 op — 0,3 % van het bbp en in 2016 op — 0,4 % van het bbp zal uitkomen. Op basis van zijn beoordeling van het stabiliteitsprogramma en rekening houdend met de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie is de Raad van oordeel dat Nederland naar verwachting aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact zal voldoen. Gelet op het opleidingsniveau, het niveau van de onderwijsprestaties en het niveau van economische ontwikkeling zijn de overheidsuitgaven aan onderzoek en ontwikkeling met 0,84 % van het bbp laag. De overheidsuitgaven op dit gebied vertonen sinds 2014 een neerwaartse trend, terwijl de particuliere O&O-uitgaven laag blijven. Een verschuiving van de overheidsuitgaven naar innovatie en onderzoek, en met name fundamenteel onderzoek, en het verbeteren van de randvoorwaarden om particuliere investeringen in O&O te mobiliseren, zouden leiden tot een versterking van het groeipotentieel van de Nederlandse economie op lange termijn.

               (9)

               Een belangrijk probleem is de huizenmarkt, waar in de afgelopen tientallen jaren steeds meer starheden en verstorende prikkels zijn ontstaan die hun stempel hebben gedrukt op de woningfinancierings- en sectorale besparingspatronen. De neiging van huishoudens om steeds meer brutohypotheekschulden aan te gaan voor een eigen woning, hangt voor een groot deel samen met langdurige fiscale prikkels, in het bijzonder de volledige fiscale aftrekbaarheid van de hypotheekrente. Sinds 2012 is een reeks maatregelen ten uitvoer gelegd waarmee deze prikkels deels worden weggenomen. Bij een aantal daarvan gaat het om aanpassingen in de fiscale behandeling van de woningfinanciering. De geleidelijke beperking van de hypotheekrenteaftrek en versterking van de prikkel om af te lossen, is gerechtvaardigd. Niettemin zou deze maatregel sneller kunnen worden ingevoerd om het aflosgedrag meer te beïnvloeden. Voorlopig blijft er een sterke fiscale prikkel bestaan om in improductieve activa te investeren. De loan-to-value ratio van 100 %, die in 2018 zou moeten worden bereikt, is nog altijd hoog. De huurmarkt wordt ingeperkt door regulering en het bestaan van een zeer grote socialewoningsector die ook met lange wachtlijsten te kampen heeft. De invoering van een meer op het inkomen gebaseerde huurdifferentiatie in de socialewoningsector is een stap in de goede richting, maar het effect ervan is beperkt. In het kader van een nieuwe wet zullen de woningbouwcorporaties activiteiten van algemeen economisch belang (d.w.z. sociale huisvesting) moeten scheiden van de overige activiteiten. Afgewacht moet worden of dit tot de beoogde heroriëntatie van de sociale huisvesting op de hulpbehoevenden leidt en ervoor zorgt dat sociale woningen beschikbaar blijven voor kansarmen die geen huisvesting tegen marktvoorwaarden kunnen vinden.

               (10)

               Het pensioenstelsel is op lange termijn beter houdbaar geworden. Naast de geleidelijke verhoging van de aow-leeftijd van 65 jaar in 2012 naar 67 jaar in 2023 en de koppeling ervan aan de levensverwachting in de jaren daarna, heeft Nederland ingrijpende hervormingen in de particulier gefinancierde pijler van het pensioenstelsel en in de langdurige zorg doorgevoerd. Het financieel toezicht op de pensioenfondsen is verbeterd en het systeem kan financiële schokken beter opvangen. Daarnaast zijn succesvolle hervormingen doorgevoerd om oudere werknemers te stimuleren langer te blijven werken. Bij de hervormingen van de langdurige zorg zijn taken naar de gemeenten verschoven, waarbij het de bedoeling is om de totale uitgaven terug te dringen, en nadruk is gelegd op efficiëntiewinsten. De kwaliteit en toegankelijkheid van de langdurige zorg moet worden gemonitord.

               (11)

               Een van de resterende uitdagingen is een passende intra- en intergenerationele verdeling van de kosten en risico's die verder gaat dan de aangenomen regelgeving inzake de indexatie en financiële buffers (financieel toetsingskader), waarbij met name wordt gedacht aan een verlaging van de bijdragen van de mensen die aan het begin van hun loopbaan staan. Een verbetering van de actuariële billijkheid van de bijdragen aan de tweede pensioenpijler zou de huishoudens helpen om hun financiële middelen op een meer groeivriendelijke wijze te besteden.

               (12)

               De brede hervorming van de wetgeving op het gebied van werkgelegenheidsbescherming die in 2014 heeft plaatsgevonden, heeft ten doel de arbeidsmarktparticipatie en de arbeidsmobiliteit te verhogen. Negatieve fiscale arbeidsprikkels zijn verminderd. Het parlement heeft wetgeving aangenomen die voorziet in de mogelijkheid om quota vast te stellen indien werkgevers zich niet aan hun belofte houden om extra banen te creëren voor mensen met een beperking. Het effect van deze maatregelen kan pas volledig worden beoordeeld na de invoering ervan. Er zijn verdere maatregelen nodig om de integratie van mensen aan de rand van de arbeidsmarkt, met inbegrip van mensen met een migrantenachtergrond, te verbeteren.

               (13)

               De verplichte niet-fiscale afdrachten in ogenschouw nemend ligt de belastingwig in Nederland significant boven het EU-gemiddelde, en er is ruimte om de belastingheffing te verschuiven naar factoren die minder schadelijk zijn voor de groei. De beoogde belastinghervorming zou bijdragen tot een verhoging van de arbeidsmarktparticipatie. Na de goedkeuring van de hervorming moet het effect ervan nauwlettend worden gemonitord.

               (14)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Nederland verricht. Deze analyse is gepubliceerd in het landenverslag 2015. Voorts heeft de Commissie zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Nederland zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Nederland, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op EU-niveau in toekomstige nationale besluiten. De aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 3 weergegeven.

               (15)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma van Nederland onderzocht en is hij van oordeel (6) dat Nederland aan het stabiliteits- en groeipact voldoet.

               (16)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 3 weergegeven.

               (17)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economische beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (7). Als land dat de euro als munt heeft, dient Nederland er ook voor te zorgen dat aan die aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat Nederland in de periode 2015-2016 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Overheidsuitgaven verschuiven naar de ondersteuning van investeringen in O&O en werken aan randvoorwaarden voor de verbetering van particuliere O&O-uitgaven, teneinde de neerwaartse trend in de publieke O&O-uitgaven te keren en het potentieel voor economische groei te vergroten.

               2.

               In geval van versterking van het economisch herstel inzetten op een snellere verlaging van de hypotheekrenteaftrek, zodat fiscale prikkels om in improductieve activa te investeren, worden verminderd. Een meer marktgericht prijsmechanisme op de huurwoningenmarkt realiseren en de huren in de socialewoningsector in verdere mate koppelen aan de inkomens van huishoudens.

               3.

               De omvang van de bijdragen aan de tweede pijler van het pensioenstelsel verlagen voor mensen in de eerste jaren van hun loopbaan.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. GRAMEGNA

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Nederland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Nederland (PB C 247 van 29.7.2014, blz. 88).

      (5)  Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11).

      (6)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (7)  PB C 272 van 18.8.2015, blz. 98


Avis juridique important

|

31965H0379

65/379/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 7 juli 1965 aan de Lid-Staten inzake de huisvesting van werknemers en hun gezinnen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen

Publicatieblad Nr. 137 van 27/07/1965 blz. 2293 - 2298 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0043  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 1 blz. 0043

++++ ( 1 ) PB no . 62 van 17 . 4 . 1964 , blz . 965/64 .   ( 2 ) Doc . EP 8659/def . _ Zitting van 12 november 1962 _ Doc . no . 100 .   ( 3 ) Doc . EP 119 , 15 januari 1963 ; punt 34 van hoofdstuk II .   ( 4 ) Doc . EP 99 , 17 december 1963 .   ( 5 ) Doc . EP 112 , 20 januari 1964 .   ( 6 ) PB no . 189 van 29 . 12 . 1963 , punt 30/45 .   ( 7 ) Doc . V / COM ( 65 ) 28 .   ( 8 ) Advies uitgebracht op 26 maart 1965 ( PB no . 62 van 12 . 4 . 1965 ) .   ( 9 ) Advies uitgebracht op 27 januari 1965 ( E.S.C . 37/65 , blz . 2305/65 van dit Publikatieblad ) .   ( 10 ) Hierin werden de regeringen uitgenodigd " over te gaan tot bijzondere afremmingsmaatregelen die onder andere bestaan in vermindering van de rechtstreeks van de overheid uitgaande vraag naar bouwwerken , vermindering van de fiscale voordelen en verlaging van de door haar verleende subsidies en premies , beperking van het hypothecair krediet en het tijdelijk verbieden van de constructie van luxueuse gebouwen . In de landen met een tekort aan schoolgebouwen of ziekenhuizen , alsmede aan woningen bestemd voor de weinig draagkrachtige groepen van de bevolking , dient de constructie van deze bouwwerken echter niet te worden beperkt of bemoeilijkt " ( PB no . 64 van 22 . 4 . 1964 ) .   ( 11 ) Aanbeveling van de Commissie aan de Lid-Staten inzake de activiteit van sociale instellingen ten behoeve van werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen ( PB no . 75 van 16 . 8 . 1962 ) .  AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 7 juli 1965  aan de Lid-Staten inzake de huisvesting van werknemers en hun gezinnen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen   ( 65/379/EEG )  I . Toelichting  1 . Het is de Commissie dienstig voorgekomen , gezien de haar bij artikel 155 toegekende verantwoordelijkheden , tegelijk met de inwerkingtreding van Verordening no . 38/64/EEG van de Raad van 25 maart 1964 met betrekking tot het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap ( 1 ) een geheel van maatregelen aan te bevelen die op verschillende niveaus en met min of meer dezelfde strekking een bijdrage kunnen leveren tot de oplossing van de ingewikkelde vraagstukken waartoe de huisvesting van deze werknemers en hun gezinnen , ongeacht de duur van hun verblijf , aanleiding geven .  2 . Verordening no . 15 had reeds in artikel 11 , lid 3 , uitvoering gegeven aan het beginsel , dat in dit opzicht de werknemers , onderdaan van een andere Lid-Staat op voet van gelijkheid behandeld moeten worden met de nationale werknemers , zulks met name ten aanzien van het verwerven van woongelegenheid . Dezelfde regel is in de nieuwe verordening weer opgenomen als artikel 10 , dat luidt : " de werknemer die onderdaan is van een Lid-Staat en die regelmatig is tewerkgesteld op het grondgebied van een andere Lid-Staat , geniet dezelfde rechten en dezelfde voordelen als de nationale werknemers ten aanzien van het verwerven van woongelegenheid " .  Hiermede is in rechte de afschaffing tot stand gebracht van elke vorm van discriminatie op grond van nationaliteit , met name ten aanzien van de criteria voor de toewijzing van huurwoningen en ten aanzien van de toekenning door de overheid van leningen , premies , subsidies , belasting - en andere faciliteiten , die steunmaatregelen op het gebied van de huisvesting , met inbegrip van de eigendomsverkrijging , kunnen inhouden .  3 . Toch zouden bij de toepassing van artikel 10 van Verordening no . 38/64/EEG moeilijkheden kunnen rijzen :  a ) Hoewel deze bepaling , evenals de gehele verordening , rechtstreeks toepasselijk is in elke Lid-Staat , niettegenstaande eventuele afwijkende bepalingen in de nationale wettelijke regelingen , zijn dikwijls in feite nog interne uitvoeringsmaatregelen nodig om wijziging te brengen in de ambachtelijke gedragslijn .  b ) Het rechtstreeks ingrijpen van de staat maakt dikwijls slechts een deel uit van de overheidsmaatregelen op het gebied van de huisvesting . De lagere overheden of daarvan afhankelijke organen dragen , soms in hoofdzaak , de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van het woningbeleid , vooral in de sociale sector . Deze omstandigheid kan het toezicht op de naleving van de in artikel 10 van bovengenoemde verordening gegeven voorschriften bemoeilijken .  c ) Tenslotte vormt het huidige tekort aan woningen en met name aan sociale woningen nog steeds de voornaamste moeilijkheid in vele gebieden .  4 . a ) Dit tekort kan tot discriminaties leiden tussen de werknemers uit het eigen land en de werknemers die onderdaan zijn van de overige landen van de Gemeenschap . De laatsten blijven immers grotere feitelijke moeilijkheden ondervinden , waaraan bijzondere aandacht dient te worden geschonken , met name omdat zij bij hun aankomst in een gemeente niet voldoen aan de eis een zekere tijd in die gemeente gewoond te hebben , welke eis soms aan alle gegadigden voor bepaalde woningen wordt gesteld .  b ) Men kan de nationale werknemer , zelfs wanneer deze van werk - en woongemeente verandert , en de werknemer die onderdaan is van een andere Lid-Staat niet op één lijn stellen , daar , hoe dan ook , de gevolgen van de verplaatsing voor hen zeer verschillend zijn .  Zo moet de werknemer om de zijnen te doen overkomen , volgens artikel 17 , lid 3 , van Verordening no . 38/64/EEG " de beschikking hebben over een woning voor zijn familie , die in het gebied waar hij werkt voor de nationale werknemers als normaal wordt beschouwd " .  c ) De Commissie ontkent tenslotte niet , dat zich gelijksoortige problemen voor kunnen doen ten aanzien van de gerepatrieerden en vluchtelingen van bepaalde landen van de Gemeenschap , voor wie overigens , en terecht , vaak bijzondere maatregelen zijn getroffen .  Derhalve is het de taak van de Gemeenschap , om naast de maatregelen tot afschaffing van de enkele vormen van discriminatie die nog zouden kunnen bestaan , te zorgen voor speciale activiteiten ten behoeve van de huisvesting van deze werknemers , zulks ter ondersteuning en stimulering van de activiteiten in de Lid-Staten in die richting , opdat de werknemers uit een ander land van de Gemeenschap daadwerkelijk dezelfde kansen op toewijzing van een woning krijgen als de werknemers van het ontvangende land .  5 . Om drie redenen is een initiatief op dit gebied gerechtvaardigd , dit vooral gezien hetgeen deze werknemers tot de economische expansie van de laatste jaren , in het bijzonder door een groot deel van de zwaarste taken te vervullen , hebben bijgedragen :  a ) Op de eerste plaats kan men sociaal gezien de ogen niet sluiten voor de menselijke gevolgen van deze migraties , die alleen moeten worden vergemakkelijkt indien deze noodzakelijk zijn of indien de belanghebbenden dit willen , zonder echter uit het oog te verliezen dat het dikwijls de voorkeur verdient om het ter plaatse beschikbare arbeidspotentieel te ontwikkelen .  b ) Voorts werkt economisch gezien het ontbreken van behoorlijke woongelegenheid een onstabiele personeelsbezetting in de onderneming en de terugkeer naar het land van herkomst in de hand , hetgeen een ongunstige invloed uitoefent op de economische expansie .  c ) Politiek gezien tenslotte , met name met het oog op het algemene evenwicht in de toepassing van het Verdrag , moet alles in het werk worden gesteld om de verwezenlijking van het vrije verkeer van werknemers en ht recht van vestiging van zelfstandigen te bevorderen .  6 . Om deze drie redenen van respectievelijk sociale , economische en politieke aard is de Commissie , ondanks de ingewikkeldheid van de problematiek van de huisvesting van deze werknemers en vooral van hun gezin , op dit gebied tot initiatieven gekomen .  Tot dit doel heeft zij verscheidene studies verricht en een partiële enquête doen instellen naar de omstandigheden waaronder de werknemers , die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen , gehuisvest zijn .  7 . Deze werkzaamheden hebben de volgende conclusies opgeleverd :  a ) Het is noodzakelijk met bijzondere aandacht de daadwerkelijke toepassing van de hierboven genoemde artikelen 10 en 17 van Verordening no . 38/64/EEG te volgen , opdat aan elke vorm van discriminatie een einde wordt gemaakt .  b ) Er is een verschillende aanpak van de problemen vereist naar gelang het gaat om de huisvesting van alleenstaande werknemers ( ongehuwden of alleen gekomen gehuwden ) dan wel om de huisvesting van werknemers die vergezeld zijn van hun gezin . Uit de onderzoekingen is gebleken dat zich in al deze gevallen bijzondere hindernissen voordoen voor de migrerende werknemers , die allerlei moeilijkheden ondervinden ( van materiële en psychologische aard , op taalkundig gebied , enz . ) .  c ) Het aanhoudende tekort aan sociale woningen in verschillende landen van de Gemeenschap en de financiering van de bouw van een groter aantal nieuwe woningen vormen de kern van het probleem , dat de nationale werknemers , de interne migranten of degenen die zich van de ene Lid-Staat naar de andere begeven , raakt .  8 . Gezien de grote betekenis van het financieringsvraagstuk heeft de Commissie in haar " Memorandum over het werkprogramma van de Gemeenschap gedurende de tweede etappe " van 24 oktober 1962 verklaard het noodzakelijk te achten " adviezen , aanbevelingen of voorstellen uit te werken , gericht op : ... de financiële samenwerking tussen de Lid-Staten ten behoeve van woningen voor werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen " ( paragraaf 82 ) .  Het doel van de onderhavige aanbeveling is gevolg te geven aan enkele van de in deze paragraaf 82 van het Memorandum geformuleerde desiderata , in het bijzonder met betrekking tot de kwaliteit van de huisvesting en de bevrediging van de behoeften aan sociale woningen .  Tijdens het colloquium over de sociale woningbouwpolitiek , dat van 16 t / m 19 december 1963 te Brussel werd gehouden en waarbij de volgende drie aspecten van het thema werden behandeld ;   _ de woningbehoeften ,   _ vraag en koopkracht ,   _ de voorwaarden voor toewijzing van sociale huurwoningen ,  werd gewezen op de bijzondere moeilijkheden die ondervonden worden door de werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen .  9 . Het vraagstuk van de huisvesting van migrerende werknemers werd op internationaal vlak reeds in verschillende akten behandeld , zoals in :  a ) het Verdrag no . 97 van de Internationale Arbeidsorganisatie ( Genève , 1 juli 1949 ) betreffende de migrerende werknemers ;  b ) Aanbeveling no . 115 van de Internationale Arbeidsorganisatie ( Genève , 28 juni 1961 ) betreffende de huisvesting van werknemers , waarin het artikel 5 , naar aanleiding van een voorstel van de Commissie , op eenstemming verzoek van de zes Lid-Staten werd opgenomen ;  c ) het Europees Sociaal Handvest ( Raad van Europa _ Turijn _ 18 oktober 1961 ) ; het artikel 19 betreffende het recht van migrerende werknemers en hun gezinnen op bescherming en bijstand ; de overeenkomstsluitende partijen verbinden zich onder andere voor deze werknemers " ... c ) de huisvesting ... " te waarborgen . De Commissie heeft de Lid-Staten uitgenodigd dit Handvest , dat op 26 februari 1965 van kracht werd , te ratificeren .  10 . De Commissie heeft voorts niet nagelaten aandacht te schenken aan het standpunt dat ten deze door het Europese Parlement en door het Economisch en Sociaal Comité werd ingenomen .  Zo heeft de Sociale Commissie van het Europese Parlement ( 2 ) de aandacht gevestigd op de noodzaak door middel van financiële steun de bouw van woningen voor de werknemers , die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen , te bevorderen . In een ander verslag van de Sociale Commissie van het Europese Parlement nopens het Verslag over de ontwikkeling van de sociale toestand in de Gemeenschap in 1961 ( 3 ) wordt de wens uitgesproken dat de Executieve de regeringen zou verzoeken woningen te bouwen voor migrerende werknemers . Ook in het verslag van de Economische en Financiële Commissie nopens het regionale beleid in de Gemeenschap ( 4 ) wordt aandacht gevraagd voor de noodzaak woningen te bouwen in de gebieden waar werknemers die deelnemen aan het vrije verkeer zich vestigen . Tenslotte wordt in een ander verslag ( 5 ) aanbevolen de mogelijkheid te onderzoeken kredieten tegen verminderde rente te verstrekken voor de sociale woningbouw ten behoeve van migrerende werknemers .  Van zijn kant heeft het Economisch en Sociaal Comité in zijn advies inzake hoofdstuk VI ( Sociale Politiek ) van het " Memorandum van de Commissie van de E.E.G . over het werkprogramma van de Gemeenschap gedurende de tweede etappe " opnieuw de wenselijkheid naar voren gebracht , zoals het reeds eerder en met name in zijn advies van 30 januari 1963 inzake het vrij verkeer van werknemers had gedaan , van een " communautaire actie op het terrein van de woningbouw , met name ten behoeve van de migrerende werknemers " ( 6 ) .  Met dezelfde gedachten voor ogen , heeft de Commissie in haar voorstellen van 27 januari 1965 aan de Raad van Ministers het initiatief genomen tot een aanvullende verordening waarmee beoogd wordt de doeltreffendheid van de maatregelen van het Europees Sociaal Fonds te vergroten en waarin met name een steun begrepen is met betrekking tot " de bouw van sociale woningen , welke bestemd zijn voor werknemers die zich binnen de Gemeenschap hebben verplaatst " ( 7 ) .  11 . De Commissie van de E.E.G . heeft er waarde aan gehecht de Hoge Autoriteit van de E.G.K.S . en de Commissie van de E.G.A . te raadplegen , die de onderhavige aanbeveling volledig ondersteunen , onverminderd de maatregelen die in het kader van hun onderscheiden verdragen konden of zullen worden genomen .  12 . Hoewel de Commissie veel waardering heeft voor de pogingen die de overheid , de werkgevers en de verschillende belanghebbende instellingen in de ontvangende landen hebben aangewend en nog aanwenden om het vraagstuk van de huisvesting van werknemers en hun gezinnen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen op te lossen , meent zij toch dat nieuwe initiatieven moeten worden genomen om tot een snellere oplossing te komen van de ernstige moeilijkheden die in feite nog de volledige toepassing van het beginsel van het vrije verkeer van werknemers en van het recht van vestiging , zoals die geleidelijk van kracht worden , in de weg staan .  13 . De Commissie acht het wenselijk dat de betrokken nationale overheidsinstanties onderhavige aanbeveling op zo groot mogelijke schaal verspreiden , en dat _ op basis van rapporten van de Lid-Staten waarvan sprake is aan het slot van deze aanbeveling _ een geregelde gedachtenwisseling zal plaatsvinden , die leidt tot verbetering van de huisvesting der werknemers en hun gezinnen , die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen .  II . Aanbeveling  Om deze redenen en op grond van de bepalingen van het Verdrag en met name van artikel 155 , beveelt de Commissie , na raadpleging van het Europese Parlement ( 8 ) en het Economisch en Sociaal Comité ( 9 ) , de Lid-Staten aan de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke , alsmede alle overige dienstige maatregelen te treffen , opdat de hierna genoemde doelstellingen zullen worden verwezenlijkt :  1 . Berekening van de huidige en toekomstige behoeften  Bij de berekening van de huidige en toekomstige woningbehoeften _ op nationaal , regionaal en plaatselijk niveau _ moet zowel rekening gehouden worden met de onderdanen van het betrokken land en de onderdanen van de overige Lid-Staten ( werknemers of zelfstandigen ) , als met de werknemers uit de geassocieerde Europese en overzeese landen en met de werknemers uit derde landen .  Bij het bepalen van de invloed die de immigratie zal hebben op de toekomstige bevolking en woningbehoefte , waarbij het gaat om specifieke verwachtingen in het kader van de economische en sociale vooruitzichten op middellange of lange termijn , dient bij de hypotheses die met betrekking tot het aantal van deze werknemers worden uitgewerkt niet alleen rekening te worden gehouden met ongehuwde of niet van hun gezin vergezelde werknemers , maar ook met een voldoende aantal gezinnen van verschillende grootte . Het is nuttig erin te voorzien dat deze hypothesen regelmatig worden geverifieerd , waarbij rekening wordt gehouden met de werkelijke situaties , met name op regionaal en plaatselijk niveau , en in het bijzonder met de onder punt 3 genoemde gegevens .  2 . Financieringsprogramma  Het is gewenst te komen tot de opstelling of eventueel herziening van één - of meerjarenprogramma's voor de financiering ( en in het bijzonder voor de financiële steunmaatregelen van de overheid ten behoeve van de woningbouw ) of voor de bouw van sociale woningen , waarbij rekening wordt gehouden met de extra behoeften , met name op regionaal niveau , die voortvloeien uit de aanwezigheid van werknemers en gezinnen afkomstig uit andere landen van de Gemeenschap , geassocieerde staten , overzeese landen en derde landen , evenals met de onder punt 1 genoemde verwachtingen .  Bij de uitvoering van deze programma's dient rekening te worden gehouden met punt 9 ( 10 ) van de aanbeveling van de Raad van Ministers aan de Lid-Staten inzake het conjunctuurbeleid van 15 april 1964 .  Wanneer in een Lid-Staat de bouw van sociale woningen aan een contingent is gebonden en wanneer de toewijzing ervan ressorteert onder de plaatselijke overheden , zou aan deze moeten worden voorgeschreven dat zij een bepaald percentage dienen te reserveren voor " migrerende " werknemers en dat zij daartoe dienen te voorzien in de nodige financiële middelen .  3 . Gegevens betreffende de huisvesting van deze werknemers  Gestreefd moet worden naar verbetering van de gegevens over de feitelijke huisvestingssituatie van de werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen opdat in het bijzonder door allen die belast zijn met de uitvoering van de artikelen 10 en 17 van Verordening no . 38/64/EEG toezicht kan worden uitgeoefend op de daadwerkelijke toepassing van deze artikelen , zowel wat betreft de afschaffing van elke vorm van discriminatie als wat betreft de toelating van het gezin .  De enquêtes die door de betrokken nationale overheidsinstanties of onder hun verantwoordelijkheid dienen te worden gehouden om de situatie van deze werknemers te vergelijken met die van de nationale werknemers onder soortgelijke omstandigheden en in gelijksoortige gebieden moeten de volgende gegevens opleveren :  a ) het aantal sociale woningen , huurwoningen en andere , bestemd voor alleenstaanden of gezinnen , dat aan migrerende werknemers werd toegewezen ;  b ) het aantal werknemers dat voornemens is het gezin te laten overkomen wanneer zij over een normale woning beschikken ;  c ) een raming van het bedrag dat zij in dat geval zouden willen besteden , in verhouding met hetgeen zij reeds doen .  De enquêtes moeten eveneens gegevens verstrekken over het aantal van deze werknemers die ondergebracht zijn in gemeenschappelijke of tijdelijke woongelegenheden , barakken , krotwoningen of niet voor bewoning bestemde lokaliteiten , alsmede over het aantal van hen dat gehuisvest is onder omstandigheden ( overbezetting van de woning ) die in het betrokken gebied als abnormaal worden beschouwd .  4 . Maatregelen ter verbetering van de woningvoorziening  a ) Er dient een overzicht te worden gemaakt van de maatregelen die werden genomen om volledige uitvoering te geven aan artikel 10 van Verordening no . 38/64/EEG ; dit overzicht zou met name dienen om vast te stellen of elke vorm van directe of indirecte discriminatie is afgeschaft bij de criteria die door de ter plaatse bevoegde instanties worden aangelegd bij de wachtlijsten voor of de toewijzing van sociale woningen en bij de toekenning van andere voordelen voor het verwerven van woongelegenheid .  b ) Het is wenselijk een overzicht op te stellen van de resultaten die zijn bereikt in het kader van bilaterale of multilaterale overeenkomsten strekkende tot verbetering van de huisvesting van de werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen .  5 . Financiële samenwerking  Het tot stand brengen van een financiële samenwerking tussen de Lid-Staten in het daartoe best passend kader en volgens de daartoe meest geëigende wegen , ten einde de bouw van woningen door verschillende organisaties _ met inbegrip van de woningbouwverenigingen _ te bevorderen , in het bijzonder in de gebieden , waar een tekort heerst of waar een belangrijke immigratie wordt verwacht ; zulks zonder voorbij te gaan aan de mogelijkheid de particuliere financiële samenwerking te bevorderen , met name tussen de op het gebied van de sociale woningbouw gespecialiseerde organisaties , ten einde gemakkelijker kapitaal tegen verminderde rente te kunnen aantrekken .  De uitbreiding van de bemoeiingen van de Europese Investeringsbank , ten einde bij te dragen in de financiering van de bouw van sociale woningen , wanneer is voldaan aan de voorwaarden zoals die momenteel zijn opgesomd in artikel 130 van het Verdrag en in de statuten van de Bank , welke zijn opgenomen in het aan het Verdrag gehechte protocol .  6 . Toepassing van de woningnormen  a ) De normen die in de verschillende landen van kracht zijn en die welke vervat zijn in Aanbeveling no . 115 van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de huisvesting van werknemers moeten zonder discriminatie tussen de eigen onderdanen en de onderdanen van een andere Lid-Staat worden toegepast . Waar nodig moet tot de opstelling of herziening van dergelijke normen worden overgegaan zoals aanbevolen in paragraaf 19 van de " Algemene Beginselen " en in de paragrafen 7 t / m 11 van de suggesties betreffende de wijze van toepassing van deze aanbeveling .  b ) Met betrekking tot de collectieve woongelegenheden dienen naast het toezicht op de toepassing van deze normen de nodige maatregelen te worden genomen om enerzijds elke vorm van segregatie bij de keuze van de plaats voor deze woongelegenheden te vermijden en anderzijds het contact met de plaatselijke bevolking te bevorderen , met name door het gebruiken en in het leven roepen van collectieve voorzieningen ( onder meer sociale medische , culturele en onderwijsvoorzieningen ) .  In dit verband wordt aandacht gevraagd voor het belang dat moet worden gehecht aan afzonderlijke woongelegenheid voor de jeugdige werknemers wanneer zulks door hun aantal wordt gerechtvaardigd , en aan het betrekken van de werknemers in het beheer van de collectieve woongelegenheden , of althans aan de omstandigheid dat zij bij de verantwoordelijke leiding worden vertegenwoordigd .  7 . Voorlichting van de werknemers  Er dient gezorgd te worden voor een nauwkeurige voorlichting van de werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen , door alle betrokken instanties van het land van herkomst en het ontvangende land , zulks met name door inschakeling van de in de aanbeveling van de Commissie van 25 juli 1962 ( 1 ) bedoelde sociale instellingen , opdat :  a ) iedere werknemer , wanneer hij een aanvrage indient om in het buitenland te gaan werken op de hoogte is van de algemene woning - en huisvestingssituatie in het land van de E.E.G . waar hij voornemens is zich te vestigen , alsmede van de te verwachten huur - en eventuele bijkomende kosten , zowel absoluut als in verhouding tot zijn loon .  b ) op hun plaats van bestemming deze werknemers terstond in hun eigen taal tot in bijzonderheden worden ingelicht omtrent enerzijds de hoogte van de voorgeschreven of gebruikelijke huur , met inbegrip van de kosten van onderdak in hotels , en anderzijds omtrent de mogelijkheden een sociale woning te krijgen of voor sociale uitkeringen in verband met de kosten van huisvesting in aanmerking te komen ;  c ) in beide gevallen de werknemers die gezinshoofd zijn , ingelicht worden omtrent de in het ontvangende land van kracht zijnde administratieve voorschriften inzake gezinshereniging en omtrent de feitelijke mogelijkheden om een woning voor hun gezin te vinden .  8 . Door de werkgever ter beschikking gestelde woningen  a ) Ingeval de woning door de werkgever ter beschikking wordt gesteld , dienen de huisvestingsvoorwaarden met betrekking tot de woning , al dan niet in de arbeidsovereenkomst , duidelijk te zijn omschreven . Daarbij dienen , behalve de plaats en de aard van de woning , inzake het bedrag van de huur en de bijkomende kosten nadere details te worden gegeven , evenals inzake de voorwaarden waaronder de huurovereenkomst kan worden opgezegd of waaronder de ontruiming van de woning kan worden gevorderd , in het bijzonder bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst ( opzegtermijn ) .  Het is eveneens gewenst dat het privéleven van de werknemers met waarborgen wordt omgeven , met name wanneer zij gemeenschappelijk zijn gehuisvest . In het laatste geval zouden de eventueel geldende gedragsregels als bijlage aan de arbeidsovereenkomst moeten worden gehecht .  b ) Modelclausules inzake de in paragraaf a ) bedoelde huisvestingsvoorwaarden moeten worden opgesteld .  De Commissie   _ verzoekt de regeringen van de Lid-Staten haar elke twee jaar , zulks voor het eerst één jaar nadat deze aanbeveling is uitgegaan , op de hoogte te houden van de maatregelen die zij ter uitvoering van deze aanbeveling hebben getroffen , alsmede van de toepassing ervan , van de daarbij ondervonden moeilijkheden , van de beschikbare gegevens inzake de huisvesting van de werknemers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen en van hun gezin , en tenslotte van de suggesties welke zij dienstig mochten achten ;   _ biedt de medewerking van haar diensten aan , met name met betrekking tot de bestudering van de wijze waarop de financiële samenwerking tussen de overheid of particuliere organisaties in de verschillende Lid-Staten ter bevordering van de woningbouw tot stand kan worden gebracht .  Gedaan te Brussel , 7 juli 1965 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Walter HALLSTEIN


Avis juridique important

|

32001H0191

Aanbeveling van de Raad van 12 februari 2001 met het oog op de beëindiging van het gebrek aan overeenstemming met de globale richtsnoeren van het economisch beleid in Ierland

Publicatieblad Nr. L 069 van 10/03/2001 blz. 0022 - 0023

Aanbeveling van de Raadvan 12 februari 2001met het oog op de beëindiging van het gebrek aan overeenstemming met de globale richtsnoeren van het economisch beleid in Ierland(2001/191/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 99, lid 4,Gelet op de aanbeveling van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) De Raad heeft de Ierse autoriteiten op 19 juni 2000, in zijn aanbeveling met betrekking tot de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Gemeenschap(1), aanbevolen om reeds in 2000 klaar te zijn om de begrotingspolitiek te gebruiken teneinde economische stabiliteit te garanderen, gelet op de omvang van de oververhitting in de economie, en om de begroting 2001 op deze doelstelling af te stemmen.(2) Ierland heeft op 6 december 2000 de bijwerking 2000 van het stabiliteitsprogramma ingediend, die doelstellingen op begrotingsgebied bevat voor de periode tot 2003 en die gelezen moet worden in samenhang met de begroting 2001 die op dezelfde dag werd uitgebracht.(3) De Raad is in zijn advies van 12 februari 2001 over de bijwerking 2000 van het stabiliteitsprogramma van Ierland overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid(2), van oordeel dat de begrotingsplannen van Ierland voor 2001 niet in overeenstemming zijn met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid wat het begrotingsbeleid betreft.(4) Een behoorlijke coördinatie van het economisch beleid in de eurozone vereist een tijdig gebruik van de instrumenten die uit hoofde van artikel 99, lid 4, ter beschikking staan.(5) De Europese Raad van Helsinki van 10 en 11 december 1999 heeft benadrukt dat de bestaande procedures en regelingen voor de coördinatie van het economisch beleid door de Raad doeltreffend moeten worden toegepast en dat nauwlettend moet worden toegezien op de tenuitvoerlegging van dit beleid.Erkennende hetgeen volgt:a) De Ierse economie heeft mooie prestaties geleverd en is in 2000 zeer snel blijven groeien met een verwachte reële stijging van het BBP met 10 %. De budgettaire ramingen in de bijwerking 1999 van het stabiliteitsprogramma zijn dan ook ver overschreden. De schuldquote zal tegen 2003 naar verwachting dalen tot 24 % van het BBP. Gegeven een positieve output gap, is de inflatiedruk in Ierland in de loop van 2000 verder toegenomen. De GICP-inflatie bedroeg in 2000 gemiddeld 5,3 %. Hoewel de sterke inflatiestijging in de loop van 2000 deels kan worden toegeschreven aan externe en tijdelijke factoren die naar verwachting geleidelijk uit de consumentenprijzen-index zullen verdwijnen, was zij in toegenomen mate te wijten aan binnenlandse ontwikkelingen, hetgeen een reden tot zorg blijft.b) Op 6 december 2000 werd de Ierse begroting voor 2001 ingediend. De voornaamste maatregelen hiervan zijn: een pakket maatregelen op het gebied van de directe belastingen (bestaande uit belastingvoetverlagingen en verhoging van belastingvrije sommen) waarvan de kosten op jaarbasis circa 1,5 % van het BBP bedragen; verlaging van de indirecte belastingen waarvan de kosten op jaarbasis 0,4 % van het BBP bedragen; een stijging met 18 % van goedgekeurd lopende uitgaven ten opzichte van de verwachte in 2000 (waarvan 40 % voor loonuitgaven) alsmede een stijging met 29 % van de goedgekeurde kapitaaluitgaven. In de bijwerking 2000 van het Ierse stabiliteitsprogramma wordt uitgegaan van een verlaging van het algemene overheidsoverschot in 2001 van 0,4 % van het BBP ten opzichte van 4,7 % van het BBP, hetgeen een verslechtering van de onderliggende begrotingssituatie impliceert.c) De begroting voor 2001 zal de vraag in Ierland flink aanwakkeren en de mogelijke gevolgen ervan voor de aanbodzijde lijken op korte termijn beperkt. Zij zal derhalve de oververhitting verergeren, de inflatiedruk verhogen en de positieve output gap, die volgens de bijwerking 2000, in 2001 een piek van 5,4 % van het trendmatige BBP zal bereiken, nog verder vergroten.d) De strategie die gericht is op een uitbreiding van de beroepsbevolking door een verlichting van de directe belastingdruk, die voor de arbeidsmarkt was aanbevolen in de globale richtsnoeren van het economisch beleid 2000, is wellicht thans minder effectief dan in het verleden omdat zij werd uitgevoerd in een situatie met een expansief begrotingsbeleid, en de krapte van de arbeidsmarkt zou zeer wel een belemmering kunnen vormen voor verdere pogingen om loonmatiging te bevorderen met een verlaging van directe belastingen. Daarnaast hebben verlagingen van de indirecte belastingen weliswaar een eenmalig effect op het prijsniveau, maar zij hebben waarschijnlijk geen duurzame gevolgen voor de inflatiegraad en wakkeren de vraag duidelijk verder aan. Gegeven de huidige koers van het gemeenschappelijke monetaire beleid dat voor de eurozone wordt vastgesteld, is de geplande bijdrage van de begrotingspolitiek aan de macro-economische beleidsmix ontoereikend.e) De Ierse begroting 2001 is expansief en procyclisch en komt derhalve niet overeen met de globale richtsnoeren 2000 voor het economisch beleid van de Raad, waarin wordt gesteld dat de Ierse autoriteiten "al in 2000 bereid moeten zijn de begrotingspolitiek in te zetten om economische stabiliteit te garanderen, gelet op de mate van oververhitting van de economie en de begroting 2001 op deze doelstelling moeten afstemmen". Volgens de Commissie zouden restrictieve maatregelen ten belope van ten minste 0,5 % van het BBP de expansieve aard van de begrotingsplannen voor 2001 compenseren,BEVEELT AAN:1. Om het gebrek aan overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid op te heffen, dient de Ierse regering tijdens het lopende begrotingsjaar compenserende begrotingsmaatregelen te nemen. Onder de macro-economische veronderstellingen van de bijwerking 2000 van het stabiliteitsprogramma zou dit ervoor moeten zorgen dat het onderliggende begrotingsoverschot niet daalt ten opzichte van 2000.2. De Commissie wordt verzocht gedurende het jaar 2001 verslag uit te brengen over de economische en budgettaire ontwikkelingen in Ierland. De Raad zal nauwlettend toezicht houden op deze ontwikkelingen en met name de overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid onderzoeken.Deze aanbeveling is gericht tot Ierland.Gedaan te Brussel, 12 februari 2001.Voor de RaadDe voorzitterB. Ringholm(1) PB L 210 van 21.8.2000, blz. 1.(2) PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.


Avis juridique important

|

31991H0561

91/561/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 24 oktober 1991 inzake de standaardisatie van de bekendmakingen van overheidsopdrachten

Publicatieblad Nr. L 305 van 06/11/1991 blz. 0019 - 0021

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 24 oktober 1991  inzake de standaardisatie van de bekendmakingen van overheidsopdrachten  (91/561/EEG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,  Overwegende dat de Richtlijnen 71/305/EEG (1), 72/277/EEG (2) en 89/440/EEG (3) van de Raad alsmede de Richtlijnen 77/62/EEG (4) en 88/295/EEG (5) van de Raad enerzijds de verplichting opleggen om bekendmakingen van overheidsopdrachten betreffende de  procedures die onder het toepassingsgebied daarvan vallen in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen te publiceren en anderzijds de rubrieken vaststellen die in deze publikatie moeten worden vermeld;  Gezien de verklaring van de Raad en de Commissie (6) met betrekking tot de modellen van de bekendmakingen van overheidsopdrachten en het gebruik van nieuwe technologieën in het kader van de goedkeuring van Richtlijn 88/295/EEG;  Overwegende dat de Commissie aan de Raad een mededeling (7) heeft gestuurd inzake de bevordering van de deelneming van het midden- en kleinbedrijf aan overheidsaanbestedingen in de Gemeenschap en de Raad zijn conclusies (8) heeft bekendgemaakt  betreffende het tot stand brengen van een grotere doorzichtigheid op het gebied van de aanbestedingen om de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot de overheidsopdrachten te vergemakkelijken;  Overwegende dat de normalisatie van de in elke rubriek vervatte informatie, onder naleving van de bepalingen van het Gemeenschapsrecht en het interne recht van elke Lid-Staat inzake de gunning van overheidsopdrachten, kan bijdragen tot een betere  verwezenlijking van de doelstellingen van het beleid tot openstelling van de overheidsopdrachten en met name tot:  - het beter begrijpen van de deelnemingseisen door de gegadigden als gevolg van het gebruik van gemeenschappelijke formuleringen bij de opstelling van de bekendmakingen van overheidsopdrachten, hetgeen een fundamenteel aspect vormt uit het oogpunt van  de doorzichtigheid van de procedures,  - het verminderen van onopzettelijke fouten en verkeerde toepassingen van de richtlijnen door de aanbestedende diensten, die het gevolg zijn van het verkeerd begrijpen van de communautaire teksten, daarbij rekening houdend met de voorbeeldfunctie die  deze aanpak kan vervullen,  - het vereenvoudigen van de taak van de aanbestedende diensten bij de opstelling van de bekendmakingen, aangezien deze in hoofdzaak zal worden beperkt tot de keuze van passende woorden of zinnen of eventueel tot de toevoeging van aanvullende  informatie-elementen die eigen zijn aan elk specifiek geval;  Overwegende dat deze normalisatie ook zal leiden tot een vereenvoudiging van de interne administratieve voorbereidingsprocedure en een aanzienlijke vermindering van de kosten die worden veroorzaakt door de kosteloze publikatie in het Supplement op het  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen;  Overwegende dat de doeltreffendheid van dit systeem ook de goedkeuring van geëigende nomenclaturen voor de beschrijving van het object van de aanbesteding vereist;  Overwegende dat het wenselijk is dat de definitieve goedkeuring van het systeem wordt gebaseerd op de ervaring die bij de overgangsperiode is opgedaan;  Gezien het gunstige advies van het Raadgevend Comité inzake overheidsopdrachten over de beoogde oplossing,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING: 1. De Lid-Staten wordt aanbevolen de nodige bepalingen vast te stellen om ervoor te zorgen dat:  - de aanbestedende diensten in de zin van artikel 1 van de hierboven genoemde richtlijnen voor de publikatie van de overheidsopdrachten in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen op facultatieve wijze gebruik kunnen maken van de  standaardmodellen voor de bekendmakingen van overheidsopdrachten;  - de aanbestedende diensten in de zin van Richtlijn 71/305/EEG voor het Koninkrijk Spanje, de Helleense Republiek en de Portugese Republiek en in de zin van voornoemde richtlijn, zoals gewijzigd bij Richtlijn 89/440/EEG voor de overige Lid-Staten, voor  de overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken op facultatieve wijze gebruik kunnen maken van de  "Algemene nomenclatuur openbare werken" voor de beschrijving van het object van de aanbesteding.  2. De Lid-Staten wordt verzocht onderhavige aanbeveling uiterlijk op 1 januari 1992 ten uitvoer te leggen en de Commissie vóór dezelfde datum de tekst van de genomen maatregelen mede te delen.  3. De Lid-Staten wordt verzocht hun eventuele opmerkingen in verband met de tenuitvoerlegging van deze bepalingen uiterlijk op 1 januari 1993 aan de Commissie mede te delen. Gedaan te Brussel, 24 oktober 1991. Voor de Commissie  Martin BANGEMANN  Vice-Voorzitter   (1) PB nr. L 185 van 16. 8. 1971, blz. 5. (2) PB nr. L 176 van 3. 8. 1972, blz. 12. (3) PB nr. L 210 van 21. 7. 1989, blz. 1. (4) PB nr. L 13 van 15. 1. 1977, blz. 1. (5) PB nr. L 127 van 20. 5. 1988, blz. 1. (6) Verslag nr. 5275/88 van de  Raad van 22 maart 1988. (7) COM(90) 166 van 7 mei 1990. (8) Verslag nr. 6617/90 van de Raad van 28 mei 1990.    BIJLAGE  De standaardmodellen die in het eerste gedachtenstreepje van lid 1 van de onderhavige aanbeveling worden genoemd, alsmede de aanwijzingen voor hun gebruik en de  "Algemene nomenclatuur openbare werken" die in het tweede  gedachtenstreepje van hetzelfde lid 1 wordt genoemd, worden bekendgemaakt volgens de onderstaande tabel:       Lid-Staat  Taal  Publikatie      België  Duits  PB nr. S 217 A van 16 november 1991      België  Frans  PB nr. S 217 B van 16 november 1991      België  Nederlands  PB nr. S 217 C van 16 november 1991      Denemarken  Deens  PB nr. S 217 D van  16 november 1991      Duitsland  Duits  PB nr. S 217 E van 16 november 1991      Griekenland (*)  Grieks  PB nr. S 217 F van 16 november 1991      Spanje (*)  Spaans  PB nr. S 217 G van 16 november 1991      Frankrijk  Frans  PB nr. S 217 H van 16  november 1991      Ierland  Engels  PB nr. S 217 I van 16 november 1991      Italië  Italiaans  PB nr. S 217 J van 16 november 1991      Luxemburg  Frans  PB nr. S 217 K van 16 november 1991      Nederland  Nederlands  PB nr. S 217 L van 16 november  1991      Portugal (*)  Portugees  PB nr. S 217 M van 16 november 1991      Verenigd Koninkrijk  Engels  PB nr. S 217 N van 16 november 1991     (*) De standaardmodellen voor deze drie Lid-Staten zullen worden aangepast aan de vereisten van de  Richtlijnen 88/295/EEG en 89/440/EEG vanaf 1 maart 1992.


title: Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico's van 22 december 2011 inzake het macroprudentieel mandaat van nationale autoriteiten (ESRB/2011/3)

text:
               14.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 41/1

         AANBEVELING VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO'S
   van 22 december 2011
   inzake het macroprudentieel mandaat van nationale autoriteiten
   (ESRB/2011/3)
   2012/C 41/01
   DE ALGEMENE RAAD VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO'S,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, inzonderheid artikel 2, lid 2, en artikel 4, lid 2, onder a), en Protocol (nr. 25) betreffende de uitoefening van de gedeelde bevoegdheden,
   Gelet op Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's (1), inzonderheid artikel 3, lid 2, onder b), d) en f) en artikel 16 tot en met 18,
   Gelet op Besluit ESRB/2011/1 van het Europees Comité voor systeemrisico's van 20 januari 2011 houdende goedkeuring van het reglement van orde van het Europees Comité voor systeemrisico's (2), inzonderheid artikel 15, lid 3, onder e), en artikel 18 tot en met 20,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Een duidelijk omlijnd beleidskader is een noodzakelijke voorwaarde voor effectief macroprudentieel beleid. Met de instelling van het Europees Comité voor systeemrisico’s (ESRB) binnen het Europees Systeem voor financieel toezicht werd een beleidskader opgezet voor macroprudentieel beleid op het niveau van de Europese Unie, uit te oefenen via waarschuwingen en aanbevelingen, die ten uitvoer dienen te worden gelegd.

               (2)

               De effectiviteit van macroprudentieel beleid in de Unie hangt ook af van het nationale macroprudentiële beleidskader van de lidstaten, aangezien de verantwoordelijkheid voor het vaststellen van de maatregelen die noodzakelijk zijn voor het handhaven van financiële stabiliteit allereerst binnen nationale kaders ligt.

               (3)

               In sommige lidstaten worden thans wetgevende initiatieven betreffende macroprudentiële kaders besproken.

               (4)

               Het is noodzakelijk richtsnoeren te geven betreffende kernelementen van nationale macroprudentiële mandaten, waarbij de noodzaak voor consistentie van nationale manieren van aanpak wordt afgewogen tegen de flexibiliteit om rekening te houden met specifieke nationale kenmerken.

               (5)

               Het expliciet uiteenzetten van een duidelijke doelstelling zou de nationale macroprudentiële autoriteiten helpen hun geneigdheid tot inactiviteit te overkomen. Macroprudentieel beleid kan op nationaal niveau worden gevoerd op initiatief van de nationale macroprudentiële autoriteiten, of als vervolg op aanbevelingen of waarschuwingen van het ESRB.

               (6)

               In het algemeen kan macroprudentieel beleid, afhankelijk van de nationale institutionele kaders, worden gevoerd door één enkele instelling of door een uit verschillende instellingen samengesteld college. In ieder geval dient de hiermee belaste autoriteit op een duidelijke en transparante manier te worden geïdentificeerd.

               (7)

               Overweging 24 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 bepaalt dat: „Vanwege hun expertise en hun bestaande verantwoordelijkheden op het gebied van financiële stabiliteit moeten […] de nationale centrale banken een hoofdrol spelen in het macroprudentiële toezicht.” Deze conclusie wordt verder versterkt wanneer centrale banken ook belast zijn met microprudentieel toezicht.

               (8)

               Afhankelijk van het nationale institutionele kader, kan de samenwerking tussen bevoegde autoriteiten op het gebied van financiële stabiliteit verschillende vormen aannemen, variërend van coördinatie tot uitwisseling van gegevens en informatie.

               (9)

               Het ESRB zal potentiële grensoverschrijdende overloopeffecten van door de bevoegde nationale autoriteiten geplande macroprudentiële maatregelen bespreken teneinde een minimum aan coördinatie te verzekeren en mogelijke negatieve overloopeffecten te beperken. Hiertoe dient het secretariaat van het ESRB van tevoren te worden geïnformeerd over door nationale autoriteiten voorgestelde belangrijke actie op macroprudentieel gebied ter bespreking in het stuurcomité van het ESRB. Indien dit door het stuurcomité aangewezen wordt geacht, kan de voorgestelde actie op macroprudentieel gebied ter attentie van de algemene raad worden gebracht.

               (10)

               De taken en bevoegdheden van de macroprudentiële autoriteit dienen duidelijk te worden afgebakend. In aanmerking nemend welk effect de lopende EU-hervorming van het kapitaalraamwerk voor kredietinstellingen (3) zou kunnen hebben, dienen de procedures om aan de macroprudentiële autoriteit instrumenten toe te kennen, het mogelijk te maken om — binnen de beginselen van het desbetreffende wetgevingskader — tijdig tot aanpassing van de beleidsinstrumenten te komen in antwoord op innovatie en verandering binnen het financiële stelsel en in antwoord op de zich wijzigende aard van risico's voor financiële stabiliteit. De macroprudentiële autoriteit dient ex-ante te rechtvaardigen waarom hij bepaalde instrumenten nodig heeft, en dient het initiatiefrecht te hebben om te verzoeken om de toekenning van die instrumenten. Tot de instrumenten dienen zowel die instrumenten te behoren die een effect kunnen hebben op cyclische risico's, zoals onhoudbare hefboomfinanciering, looptijdonevenwichtigheid en kredietgroei, als instrumenten die marktstructuren kunnen beïnvloeden. Er zou kunnen worden voorzien in een institutionele scheiding tussen niet-bindende en bindende instrumenten.

               (11)

               Transparantie verbetert het begrip van macroprudentieel beleid door de financiële sector en het grote publiek, en is een noodzakelijk vereiste voor verantwoording jegens de wetgever, als de vertegenwoordiger van de gehele bevolking. Aangezien het uiteindelijke doel van macroprudentieel beleid moeilijk is te kwantificeren, mag verantwoording worden geformuleerd in termen van het bereiken van tussenliggende doelen, of door de ratio van het gebruik van macroprudentiële instrumenten open uit te leggen.

               (12)

               Op macroprudentiële beleidsmakers kan druk worden uitgeoefend om beleid niet aan te scherpen in een periode van hoogconjunctuur of te versoepelen in een tijd van crisis. Om de geloofwaardigheid van het beleid te waarborgen, dienen macroprudentiële autoriteiten door middel van onafhankelijkheid te worden afgeschermd tegen druk van buiten. Centrale banken die belast zijn met macroprudentiële mandaten, dienen onafhankelijk te zijn in de betekenis van artikel 130 van het Verdrag.

               (13)

               Deze aanbeveling dient de mandaten ten aanzien van monetair beleid van de centrale banken in de Unie en de aan het ESRB toevertrouwde taken niet in de weg te staan.

               (14)

               Aanbevelingen van het ESRB worden gepubliceerd nadat de Raad van de Europese Unie in kennis is gesteld van het voornemen daartoe van de algemene raad en na de Raad de gelegenheid te hebben gegeven te reageren,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK 1

      AANBEVELINGEN

      Aanbeveling A —   Doelstelling

   Lidstaten wordt aanbevolen om:

               1.

               aan te geven dat de uiteindelijke doelstelling van macroprudentieel beleid is bij te dragen tot het waarborgen van de stabiliteit van het financiële stelsel als geheel, met inbegrip van het versterken van de veerkracht van het financiële stelsel en het verminderen van de opbouw van systeemrisico's, en daarbij een duurzame bijdrage van de financiële sector aan economische groei te verzekeren;

               2.

               te verzekeren dat macroprudentieel beleid op nationaal niveau kan worden gevoerd op initiatief van de nationale macroprudentiële autoriteiten, of als vervolg op aanbevelingen of waarschuwingen van het ESRB.

      Aanbeveling B —   Institutionele regelingen

   Lidstaten wordt aanbevolen om:

               1.

               in de nationale wetgeving een autoriteit aan te wijzen die belast is met het voeren van macroprudentieel beleid, in het algemeen hetzij één enkele instelling of een college dat is samengesteld uit de autoriteiten wier handelingen een belangrijke impact op financiële stabiliteit hebben. De nationale wetgeving dient het besluitvormingsproces van het bestuursorgaan van de macroprudentiële autoriteit te specificeren;

               2.

               indien één enkele instelling wordt aangewezen als de macroprudentiële autoriteit, mechanismen in te stellen voor samenwerking tussen alle autoriteiten wier handelingen een belangrijke impact op financiële stabiliteit hebben, onverminderd hun respectieve mandaten;

               3.

               te verzekeren dat de centrale bank een leidende rol speelt in het macroprudentieel beleid en dat macroprudentieel beleid haar onafhankelijkheid overeenkomstig artikel 130 van het Verdrag niet ondermijnt;

               4.

               de macroprudentiële autoriteit op te dragen samen te werken en informatie uit te wisselen, ook grensoverschrijdend, met name door het ESRB in kennis te stellen van de ondernomen actie om systeemrisico's op nationaal niveau aan te pakken.

      Aanbeveling C —   Taken, bevoegdheid, instrumenten

   Lidstaten wordt aanbevolen om:

               1.

               de macroprudentiële autoriteit minimaal te belasten met de taken van het identificeren, bewaken en beoordelen van risico's voor financiële stabiliteit en met het ten uitvoer leggen van beleid om zijn doelstelling te bereiken door die risico's te voorkomen en te reduceren;

               2.

               te verzekeren dat de macroprudentiële autoriteit de bevoegdheid heeft alle voor de uitoefening van zijn taken relevante nationale gegevens en informatie op te vragen en tijdig te verkrijgen, met inbegrip van informatie van microprudentiële toezichthouders en van toezichthouders op effectenmarkten en informatie van buiten de reikwijdte van regelgevende instanties, alsook instellingspecifieke informatie na een met redenen omkleed verzoek daartoe en met adequate regelingen om vertrouwelijkheid te waarborgen. Op grond van dezelfde beginselen dient de macroprudentiële autoriteit met microprudentiële toezichthoudende autoriteiten de voor de uitoefening van de taken van die autoriteiten relevante gegevens en informatie te delen;

               3.

               de macroprudentiële autoriteit de bevoegdheid te geven om de aanpak van het toezicht aan te geven en/of te ontwikkelen om, in coördinatie of samen met de microprudentiële toezichthouders en de toezichthouders op effectenmarkten, de financiële instellingen en structuren te identificeren die systeemrelevant zijn voor de respectieve lidstaat, en de reikwijdte van nationale regelgeving te bepalen of daarover aanbevelingen te doen;

               4.

               te verzekeren dat de macroprudentiële autoriteit controle heeft over geëigende instrumenten voor het realiseren van zijn doelstellingen. Waar nodig dienen duidelijke en prompte procedures te worden opgezet om instrumenten toe te kennen aan de macroprudentiële autoriteit.

      Aanbeveling D —   Transparantie en verantwoording

   Lidstaten wordt aanbevolen om:

               1.

               te verzekeren dat macroprudentiële beleidsbesluiten en motiveringen ervan tijdig openbaar worden gemaakt, tenzij dit risico's oplevert voor financiële stabiliteit, en dat de macroprudentiële beleidsstrategieën door de macroprudentiële autoriteit worden uiteengezet en gepubliceerd;

               2.

               de macroprudentiële autoriteit de bevoegdheid te geven om openbare en vertrouwelijke verklaringen af te leggen over systeemrisico;

               3.

               de macroprudentiële autoriteit uiteindelijk verantwoording te laten afleggen aan het nationale parlement;

               4.

               rechtsbescherming te verzekeren voor de macroprudentiële autoriteit en zijn medewerkers wanneer ze te goeder trouw handelen.

      Aanbeveling E —   Onafhankelijkheid

   Lidstaten wordt aanbevolen om te verzekeren dat:

               1.

               de macroprudentiële autoriteit bij het nastreven van zijn doelstelling tenminste operationeel onafhankelijk is, met name van de politiek en van de financiële sector;

               2.

               organisatorische en financiële regelingen het voeren van macroprudentieel beleid niet in gevaar brengen.

         HOOFDSTUK 2

      UITVOERING

   1.   Interpretatie

   In deze aanbeveling gebruikte termen hebben de volgende betekenis:
   „financiële instellingen”: financiële instellingen zoals gedefinieerd in Verordening (EU) nr. 1092/2010;
   „financiële stelsel”: financiële stelsel zoals gedefinieerd in Verordening (EU) nr. 1092/2010.
   2.   Criteria voor implementatie

               1.

               De volgende criteria zijn van toepassing op de uitvoering van deze aanbeveling:

                           a)

                           De aanbevolen maatregelen dienen in de nationale wetgeving te worden vastgelegd;

                           b)

                           Regelgevingsarbitrage dient te worden vermeden;

                           c)

                           Bij de uitvoering dient op gepaste wijze rekening te worden gehouden met het proportionaliteitsbeginsel, in verband met het verschillende systeembelang van de financiële instellingen, en met de verschillende institutionele systemen, en rekening houdend met de doelstelling en de inhoud van elke aanbeveling;

                           d)

                           Ten aanzien van aanbeveling A:

                                       i)

                                       kunnen tussenliggende beleidsdoeleinden worden geïdentificeerd als operationele specificaties van de uiteindelijke doelstelling;

                                       ii)

                                       dient macroprudentieel beleid ook actie mogelijk te maken betreffende maatregelen die macroprudentieel van belang zijn.

               2.

               Geadresseerden wordt verzocht het ESRB en de Raad mede te delen welke actie is ondernomen ingevolge deze aanbeveling, of het niet ondernemen van actie afdoende te rechtvaardigen. De verslagen dienen minimaal het volgende te bevatten:

                           a)

                           informatie over de inhoud en het tijdschema van de ondernomen actie;

                           b)

                           een beoordeling van het functioneren van de ondernomen actie vanuit het perspectief van de doelstellingen van deze aanbeveling;

                           c)

                           een gedetailleerde rechtvaardiging van het eventueel niet ondernemen van actie of het afwijken van deze aanbeveling, met inbegrip van eventuele vertragingen.

         3.   Tijdschema voor het opvolgen van de aanbevelingen

               1.

               Geadresseerden wordt verzocht het ESRB en de Raad mede te delen welke actie is ondernomen ingevolge deze aanbeveling, of het niet ondernemen van actie afdoende te rechtvaardigen, zoals aangegeven in de volgende paragrafen.

               2.

               Uiterlijk 30 juni 2012 geven geadresseerden aan het ESRB een tussentijds verslag door dat tenminste de volgende aspecten bestrijkt: a) een verklaring of een macroprudentieel mandaat is verwezenlijkt of dat verwezenlijking gepland is; b) een analyse van de rechtsgrondslag voor de ten uitvoerlegging van deze aanbeveling; c) de voorziene institutionele vormgeving van de macroprudentiële autoriteit en de voorgenomen institutionele veranderingen; d) voor elk van de hierbij gegeven aanbevelingen een beoordeling of de aanbeveling wordt of zal worden bestreken door de nationale maatregelen betreffende het macroprudentiële mandaat en, zo niet, adequate uitleg daarvan. Het ESRB kan geadresseerden informeren over zijn opvattingen over het tussentijds verslag.

               3.

               Uiterlijk 30 juni 2013 geven geadresseerden het eindverslag door aan het ESRB en de Raad. Aanbevolen maatregelen dienen niet later dan 1 juli 2013 van kracht te zijn.

               4.

               De algemene raad kan de uiterste termijnen in paragraaf 2 en 3 verlengen indien wetgevende initiatieven nodig zijn om te voldoen aan één of meerdere aanbevelingen.

         4.   Toezicht en beoordeling

               1.

               Het secretariaat van het ESRB:

                           a)

                           staat de geadresseerden bij, onder meer door gecoördineerde rapportage te bevorderen, toepasselijke modelformulieren te verstrekken en, waar nodig, de modaliteiten en het tijdschema voor het opvolgen nauwkeurig te beschrijven;

                           b)

                           verifieert de opvolging door de geadresseerden, onder meer door hen op hun verzoek bij te staan, en rapporteert via het stuurcomité over de opvolging aan de algemene raad binnen twee maanden na ommekomst van de uiterste termijnen voor de opvolging.

               2.

               De algemene raad beoordeelt de door de geadresseerden gerapporteerde acties en rechtvaardigingen en besluit, voor zover van toepassing, of deze aanbeveling niet is opgevolgd en de geadresseerden er niet in zijn geslaagd het niet ondernemen van actie genoegzaam te rechtvaardigen.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 22 december 2011.

            De voorzitter van het ESRB

         Mario DRAGHI

      (1)  PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1.

      (2)  PB C 58 van 24.2.2011, blz. 4.

      (3)  Voorstellen van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat (COM(2011) 453 definitief) en voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen (COM(2011) 452 definitief).


Avis juridique important

|

31996H0280

96/280/EG: Aanbeveling van de Commissie van 3 april 1996 betreffende de definitie van de kleine en middelgrote ondernemingen (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 107 van 30/04/1996 blz. 0004 - 0009

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 3 april 1996 betreffende de definitie van de kleine en middelgrote ondernemingen (Voor de EER relevante tekst) (96/280/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,Overwegende dat de tenuitvoerlegging van het geïntegreerd programma ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf (MKB) en de ambachtelijke sector (1), hierna "geïntegreerd programma" genoemd, overeenkomstig het Witboek over groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid de totstandbrenging van een samenhangend, zichtbaar en efficiënt kader vereist, waarin het beleid ten gunste van de kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) kan worden gevoerd;Overwegende dat reeds lang vóór de tenuitvoerlegging van het geïntegreerd programma diverse communautaire beleidsmaatregelen op de KMO's als doelgroep waren gericht en dat bij elk van die maatregelen voor de omschrijving van de KMO's verschillende criteria werden gehanteerd; dat een aantal van die communautaire beleidsmaatregelen geleidelijk tot ontwikkeling is gekomen zonder een gemeenschappelijke benadering en zonder een algemene overdenking van de elementen die objectief een kleine of een middelgrote onderneming vormen, met als gevolg dat er een aanzienlijke verscheidenheid aan criteria bestaat, hetgeen tot een veelheid aan thans op communautair niveau gehanteerde definities heeft geleid naast die welke door de Europese Investeringsbank (EIB) en door het Europees Investeringsfonds (EIF) worden gebezigd, nog afgezien van het tamelijk brede gamma aan definities dat in de Lid-Staten kan worden aangetroffen;Overwegende dat vele Lid-Staten geen algemene definitie hebben en regels toepassen die op gebruiken gebaseerd zijn of die naar gelang van de sectoren verschillen; dat andere strikt de definitie in de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor het midden- en kleinbedrijf (2) volgen;Overwegende dat het bestaan van uiteenlopende definities zowel op gemeenschappelijk als op nationaal niveau tot incoherentie en ook tot verstoring van de concurrentie tussen de ondernemingen kan leiden; dat met het geïntegreerd programma wordt beoogd de coördinatie te versterken tussen de diverse communautaire initiatieven ten gunste van de KMO's enerzijds en tussen deze initiatieven en die op nationaal niveau anderzijds; dat deze doelstellingen slechts met succes kunnen worden bekroond, indien er op het stuk van de definitie van kleine en middelgrote ondernemingen klaarheid komt;Overwegende dat in het verslag van de Commissie aan de Europese Raad van Madrid van 15 en 16 december 1995 wordt benadrukt dat een meer op de KMO's gerichte inspanning is vereist om in alle sectoren van de economie meer werkgelegenheid te creëren;Overwegende dat de Raad van Ministers "Onderzoek" van 29 september 1994 heeft vastgesteld dat, wanneer de KMO's een voorkeursbehandeling wordt gegeven, tevens duidelijker moet worden omschreven wat onder een kleine of een middelgrote onderneming moet worden verstaan; dat deze Raad bijgevolg de Commissie heeft verzocht de voor de omschrijving van KMO's te hanteren criteria opnieuw te onderzoeken;Overwegende dat de Commissie in een eerste, op verzoek van de Raad van Ministers "Industrie" van 28 mei 1990 opgesteld en in 1992 aan de Raad voorgelegd, verslag reeds had voorgesteld aan de wildgroei van het aantal op communautair niveau gebruikte definities paal en perk te stellen; dat de voorkeur van de Commissie meer bepaald naar de volgende vier criteria uitging: werknemersbestand, omzet, balanstotaal en zelfstandigheid, waarbij zij voor kleine en voor middelgrote ondernemingen drempelwaarden van 50, respectievelijk 250, werknemers voorstelde;Overwegende dat deze definitie in de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor het midden- en kleinbedrijf en in alle andere, na 1992 aangenomen of herziene kaderregelingen en mededelingen werd overgenomen (met name de mededeling van de Commissie inzake de versnelde goedkeuringsprocedure voor steunmaatregelen ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf en voor wijzigingen van bestaande steunregelingen (3), de communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu (4) en de communautaire kaderregeling voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden (5));Overwegende dat andere maatregelen deze definitie geheel of gedeeltelijk hebben overgenomen, met name Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschappen (6), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/8/EG (7), Besluit 94/217/EG van de Raad van 19 april 1994 betreffende de toekenning van communautaire rentesubsidies op leningen voor kleine en middelgrote ondernemingen die door de Europese Investeringsbank in het kader van haar tijdelijke leningsfaciliteit worden verstrekt (8) (de zogeheten "KMO-faciliteit") en het MKB-initiatief (9) in het kader van de structuurfondsen;Overwegende dat deze convergentie evenwel nog niet haar beslag heeft gekregen; dat sommige programma's nog steeds zeer uiteenlopende drempelwaarden bevatten of sommige criteria, zoals zelfstandigheid, buiten beschouwing laten;Overwegende dat het dienstig is dat dit convergentieproces op de grondslag van de in de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor het midden- en kleinbedrijf vervatte regels wordt voortgezet en voltooid; dat de Commissie bij alle onder haar eigen verantwoordelijkheid gevolgde beleidslijnen dezelfde criteria en drempelwaarden zou moeten toepassen als die waarvan zij van de Lid-Staten naleving verlangt;Overwegende dat voorts in de context van een interne markt zonder binnengrenzen de behandeling van de ondernemingen op een sokkel van gemeenschappelijke regels moet zijn gebaseerd, met name wat de van overheidswege op zowel nationaal als communautair niveau geboden ondersteuning betreft;Overwegende dat een dergelijke aanpak des te noodzakelijker is omdat er tal van wisselwerkingen tussen de nationale en de communautaire maatregelen ten behoeve van de KMO's bestaan, bij voorbeeld wat structuurfondsen en onderzoek betreft; dat dit betekent dat situaties moeten worden vermeden waarin de Gemeenschap haar acties op de ene categorie van KMO's toespitst en de Lid-Staten die van hen op een andere categorie ervan;Overwegende dat de inachtneming van een zelfde definitie door de Commissie, de Lid-Staten, de EIB en het EIF de samenhang en de doeltreffendheid van het op de KMO's gerichte beleid zou versterken en zo de risico's van concurrentieverstoring zou beperken; dat bovendien vele op de KMO's gerichte programma's door de Lid-Staten en de Gemeenschap en, in sommige gevallen, door de EIB en het EIF worden medegefinancierd;Overwegende dat, alvorens drempelwaarden voor de definitie van de KMO's aan te geven, eveneens dient te worden vermeld dat dit streven naar rationalisering en ter vaststelling van een referentienorm niet betekent dat ondernemingen die deze drempelwaarden overschrijden, geen aandacht van de Commissie of van de overheden in de Lid-Staten verdienen; dat het evenwel veeleer passender zou zijn dit probleem op te lossen langs de weg van specifieke maatregelen die in het kader van elk van de desbetreffende programma's, met name de internationale samenwerkingsprogramma's, worden ingepast, dan door een verschillende definitie van de KMO's in te voeren, respectievelijk te behouden;Overwegende dat het criterium van het aantal werknemers zeker een van de belangrijkste is en als dwingend moet worden beschouwd, maar dat de invoering van een financieel criterium een noodzakelijke aanvulling vormt om het werkelijke belang van een onderneming, haar prestaties en haar positie ten opzichte van haar concurrenten te kunnen afmeten;Overwegende dat het echter evenmin wenselijk zou zijn de omzet als het enige financiële criterium te hanteren, omdat ondernemingen uit de handels- en de distributiesector vanwege hun aard een hogere omzet hebben dan die uit de be- en verwerkende nijverheid; dat het omzetcriterium derhalve dient te worden gecombineerd met dat van het balanstotaal, dat de totale waarde van een onderneming aangeeft, waarbij een van deze beide financiële criteria mag worden overschreden;Overwegende dat zelfstandigheid eveneens een fundamenteel criterium blijft in de mate waarin een KMO die aan een grote groep toebehoort, over middelen en steun beschikt die concurrenten van gelijkaardige omvang moeten ontberen; dat uitsluiting van juridische constructies van KMO's waardoor een groep wordt gevormd die in feite de economische macht van een KMO overtreft, eveneens dienstig is;Overwegende dat, wat het zelfstandigheidscriterium betreft, de Lid-Staten, de EIB en het EIF zich ervan zouden moeten vergewissen dat de definitie niet wordt omzeild door ondernemingen die formeel weliswaar aan dit criterium voldoen, maar waarin in feite de zeggenschap door een grote onderneming of door verscheidene grote ondernemingen gezamenlijk wordt uitgeoefend;Overwegende dat deelnemingen van openbare participatiemaatschappijen of die van ondernemingen voor risicokapitaal over het algemeen niet tot gevolg hebben dat een onderneming de kenmerken die van haar een KMO maken, verliest; dat zij derhalve als te verwaarlozen kunnen worden beschouwd; dat hetzelfde geldt voor deelnemingen van institutionele beleggers, die doorgaans ten opzichte van de onderneming waarin zij hebben belegd, een gepaste afstand bewaren;Overwegende dat een oplossing dient te worden gevonden voor het probleem van de vennootschappen op aandelen, die weliswaar tot de KMO behoren, maar die wegens de spreiding van hun kapitaal en de anonimiteit van hun aandeelhouders de samenstelling van het aandeelhouderschap niet precies kennen en daardoor niet kunnen weten of zij aan het zelfstandigheidscriterium voldoen;Overwegende dat om de KMO te definiëren vrij strikte criteria dienen te worden vastgesteld, zodat de maatregelen die voor die ondernemingen zijn bedoeld ook werkelijk aan de ondernemingen waarvoor de omvang een handicap betekent, ten goede komen;Overwegende dat de drempel van 500 werknemers niet werkelijk selectief is, omdat nagenoeg alle ondernemingen (99,9 % van de 14 miljoen ondernemingen), en qua werkgelegenheid en omzet vrijwel drie vierde van de Europese economie, eronder vallen; dat een onderneming met 500 werknemers over dusdanige menselijke, financiële en technische hulpmiddelen beschikt dat zij daarmee ruimschoots het kader van middelgrote onderneming, dit wil zeggen gelijkheid van eigendom en leiding, veelal een familiaal karakter en geen dominante marktpositie, overschrijdt;Overwegende dat ondernemingen met 250 à 500 werknemers veelal niet alleen een zeer sterke marktpositie innemen, maar op het gebied van produktie, verkoop, marketing, onderzoek en personeelsbeheer ook over zeer solide beheerstructuren beschikken, waardoor zij duidelijk van middelgrote ondernemingen met maximaal 250 werknemers verschillen; dat in laatstgenoemde groep deze structuren veel kwetsbaarder zijn; dat de drempel van 250 werknemers derhalve een betekenisvoller beeld van een KMO geeft;Overwegende dat deze drempel van 250 werknemers in de communautaire definities reeds het veelvuldigst wordt gebruikt en dat veel Lid-Staten die grens in navolging van de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor het midden- en kleinbedrijf in hun wetgeving hebben opgenomen; dat de EIB eveneens heeft besloten bij de toekenning van een groot deel van de leningen in het kader van Besluit 94/217/EG deze definitie te hanteren;Overwegende dat uit door Eurostat uitgevoerde studies blijkt dat de omzet van een onderneming met 250 werknemers in 1994 gemiddeld niet hoger was dan 40 miljoen ecu en het derhalve geëigend voorkomt voor de omzet een drempelbedrag van 40 miljoen ecu aan te houden; dat recente berekeningen uitwijzen dat de gemiddelde verhouding tussen omzet en balanstotaal bij de KMO's en bij de kleine ondernemingen gemiddeld 1,5 bedraagt (10); dat het bijgevolg aanbeveling verdient het drempelbedrag voor het balanstotaal op 27 miljoen ecu te stellen;Overwegende dat binnen de KMO's evenwel een onderscheid moet worden gemaakt tussen middelgrote, kleine en micro-ondernemingen; dat laatstgenoemde niet moeten worden gelijkgesteld met ambachtelijke ondernemingen, die vanwege de specifieke kenmerken ervan ook voortaan nog op nationaal niveau zullen worden gedefinieerd;Overwegende dat de drempelbedragen voor kleine ondernemingen op dezelfde wijze dienen te worden vastgesteld; dat dit tot een drempel van 7 miljoen ecu voor de omzet en van 5 miljoen ecu voor het balanstotaal leidt;Overwegende dat de gekozen drempels niet noodzakelijk representatief zijn voor de gemiddelde KMO, maar louter maxima vormen om alle ondernemingen met de kenmerken van een KMO of van een kleine onderneming in de ene of de ander categorie te kunnen onderbrengen;Overwegende dat de voor definiëring van de KMO's vastgestelde totale drempelbedragen voor de omzet en voor het balanstotaal, telkens wanneer daaraan behoefte bestaat, dienen te worden herzien om rekening te houden met de veranderende economische omstandigheden, zoals bij voorbeeld die ten aanzien van de prijsniveaus en de produktiviteitsstijging bij het bedrijfsleven;Overwegende dat de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor het midden- en kleinbedrijf zal worden aangepast door de thans daarin gehanteerde definities te vervangen door een verwijzing naar deze aanbeveling;Overwegende dat eveneens erin dient te worden voorzien dat bij de volgende wijziging van de drempels in Vierde Richtlijn 78/660/EEG, waarbij de Lid-Staten de mogelijkheid wordt geboden de KMO's van sommige verplichtingen inzake de openbaarmaking van de rekeningen vrij te stellen, de Commissie zal voorstellen de thans geldende definitie door een verwijzing naar deze aanbeveling te vervangen;Overwegende dat het voorts wenselijk zou zijn dat bij evaluaties van op de KMO's gerichte maatregelen de Commissie, de Lid-Staten, de EIB en het EIF nauwkeurig aangeven welke ondernemingen daarvan genieten, waarbij zij tussen diverse categorieën KMO's zouden moeten onderscheiden naar de omvang ervan, omdat een betere kennis van de begunstigden het immers mogelijk maakt de maatregelen ten behoeve van de KMO's bij te stellen en deze doelgerichter te maken, waardoor de communautaire maatregelen aan doeltreffendheid winnen;Overwegende dat deze drempels slechts maxima voorstellen omdat, indien de Lid-Staten, de EIB en het EIF hun acties op een welbepaalde KMO-categorie willen toespitsen, zij over enige flexibiliteit moeten kunnen blijven beschikken om lagere drempels vast te stellen dan de communautaire;Overwegende dat aan de Lid-Staten, de EIB en het EIF om redenen van administratieve vereenvoudiging eveneens de mogelijkheid wordt geboden om voor de tenuitvoerlegging van sommige van hun beleidslijnen slechts één criterium in aanmerking te nemen, namelijk dat van het aantal werknemers, met uitzondering van de terreinen die door de diverse kaderregelingen voor overheidssteun worden bestreken, waarbij ook de toepassing en de inachtneming van financiële criteria worden verlangd;Overwegende dat deze aanbeveling louter betrekking heeft op de definitie van de KMO's die in het kader van de diverse vormen van in de Gemeenschap en binnen de Europese Economische Ruimte gevoerd communautair beleid wordt gehanteerd,DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:Artikel 1 De Lid-Staten, de Europese Investeringsbank en het Europees Investeringsfonds wordt aanbevolen:- zich naar de bepalingen van artikel 1 van de bijlage te richten voor al hun op "KMO's", "middelgrote ondernemingen", "kleine ondernemingen" of "micro-ondernemingen" gerichte programma's;- zich naar de voor de omzet en het balanstotaal gekozen maxima te richten in geval van wijziging door de Commissie overeenkomstig artikel 2 van de bijlage;- de nodige maatregelen te nemen om de in artikel 3, lid 2, van de bijlage vastgestelde grootteklassen te hanteren, met name bij het opmaken van de balans van het gebruik dat zij van de communautaire financiële instrumenten maken.Artikel 2 De bij artikel 1 van de bijlage vastgestelde drempels stellen maxima voor. De Lid-Staten, de Europese Investeringsbank en het Europees Investeringsfonds is het in sommige gevallen toegestaan lagere drempels vast te stellen. Voor de tenuitvoerlegging van sommige beleidsmaatregelen is het hun eveneens toegestaan alleen het criterium van het werknemersaantal te gebruiken, behalve op terreinen die door de diverse kaderregelingen voor staatssteun worden bestreken.Artikel 3 Om de Commissie in staat te stellen de gemaakte vorderingen te evalueren, worden de Lid-Staten, de Europese Investeringsbank en het Europees Investeringsfonds uitgenodigd de Commissie vóór 31 december 1997 in kennis te stellen van de maatregelen die zij hebben genomen om aan deze aanbeveling gevolg te geven.Artikel 4 Deze aanbeveling betreft de definitie van KMO's zoals deze wordt gehanteerd in de diverse vormen van in de Gemeenschap en binnen de Europese Economische Ruimte toegepast communautair beleid en is gericht tot de Lid-Staten, tot de Europese Investeringsbank en tot het Europees Investeringsfonds.Gedaan te Brussel, 3 april 1996.Voor de CommissieChristos PAPOUTSISLid van de Commissie(1) Document COM(94) 207 def.(2) PB nr. C 213 van 19. 8. 1992, blz. 2.(3) PB nr. C 213 van 19. 8. 1992, blz. 10.(4) PB nr. C 72 van 10. 3. 1994, blz. 3, met name voetnoot 16.(5) PB nr. C 368 van 23. 12. 1994, blz. 12.(6) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11.(7) PB nr. L 82 van 25. 3. 1994, blz. 33.(8) PB nr. L 107 van 28. 4. 1994, blz. 57; zie het verslag COM(94) 434 def. van de Commissie van 19 oktober 1994 ter zake.(9) PB nr. C 180 van 1. 7. 1994, blz. 10.(10) Bron: BACH (gegevensbank met geharmoniseerde rekeningen).BIJLAGE DOOR DE COMMISSIE VASTGESTELDE DEFINITIE VAN DE KLEINE EN MIDDELGROTE ONDERNEMINGEN Artikel 1 1. De kleine en middelgrote ondernemingen, hierna "KMO's" genoemd, worden omschreven als ondernemingen:- met minder dan 250 werknemers,- en waarvanofwel de jaaromzet 40 miljoen ecu niet overschrijdt,ofwel het jaarlijks balanstotaal 27 miljoen ecu niet overschrijdt en- die het zelfstandigheidscriterium in acht nemen zoals dit in lid 3 is omschreven.2. Indien het noodzakelijk is tussen een kleine en een middelgrote onderneming te onderscheiden, wordt de "kleine onderneming" omschreven als een onderneming:- met minder dan 50 werknemers,- en waarvanofwel de jaaromzet 7 miljoen ecu niet overschrijdt,ofwel het jaarlijks balanstotaal 5 miljoen ecu niet overschrijdt en- die het zelfstandigheidscriterium in acht neemt zoals dit in lid 3 is omschreven.3. Als "zelfstandig" wordt beschouwd de onderneming die niet voor 25 % of meer van het kapitaal of van de stemrechten in handen is van één onderneming of van verscheidene ondernemingen gezamenlijk die niet aan de definitie van de KMO of van de kleine onderneming, naar gelang van het geval, beantwoorden. Deze drempelwaarde mag in twee gevallen worden overschreden:- indien de onderneming in handen is van openbare participatiemaatschappijen, van ondernemingen van risicokapitaal of van institutionele beleggers, mits deze individueel noch gezamenlijk in enig opzicht zeggenschap over de onderneming hebben;- indien het wegens de spreiding van het kapitaal onmogelijk is te weten in wiens handen het is, en de onderneming verklaart dat zij redelijkerwijs mag aannemen niet voor 25 % of meer in handen te zijn van één onderneming of van verscheidene ondernemingen gezamenlijk die niet aan de definitie van de KMO of van de kleine onderneming, naar gelang van het geval, beantwoorden.4. Bij de berekening van de in de leden 1 en 2 bedoelde drempelwaarden dienen bijgevolg de relevante cijfers voor de begunstigde onderneming en die voor alle ondernemingen waarvan zij rechtstreeks of onrechtstreeks 25 % of meer van het kapitaal of van de stemrechten in handen heeft, te worden samengeteld.5. Indien een onderscheid tussen micro-ondernemingen en andere KMO-types moet worden gemaakt, worden "micro-ondernemingen" omschreven als ondernemingen met minder dan tien werknemers.6. Indien ondernemingen op de balansdatum boven of onder de aangegeven werknemersdrempels of financiële maxima blijven, verkrijgen, respectievelijk verliezen, zij de hoedanigheid van "KMO", "middelgrote onderneming", "kleine onderneming" of "micro-onderneming" eerst indien die omstandigheid zich gedurende twee opeenvolgende boekjaren voordoet.7. Het aantal werknemers komt overeen met het aantal jaar-arbeidseenheden (JAE), zijnde het aantal gedurende een jaar voltijds werkende werknemers, waarbij deeltijdwerkers en seizoenarbeiders in fracties van JAE worden uitgedrukt. Het in aanmerking te nemen referentiejaar is het laatste afgesloten boekjaar.8. De voor de omzet en het balanstotaal te hanteren drempels zijn die welke betrekking hebben op het laatste afgesloten boekjaar van twaalf maanden. Bij recent opgerichte ondernemingen waarvan de jaarrekening nog niet is afgesloten, dienen de in aanmerking te nemen bedragen te worden bepaald door middel van een in de loop van het boekjaar te goeder trouw gemaakte schatting.Artikel 2 De Commissie stelt telkens wanneer daaraan behoefte bestaat en gewoonlijk om de vier jaar te rekenen vanaf de vaststelling van deze aanbeveling, de voor de omzet en het balanstotaal gekozen maxima bij, teneinde met de veranderende economische omstandigheden in de Gemeenschap rekening te houden.Artikel 3 1. De Commissie verplicht zich ertoe de nodige maatregelen te treffen om zich ervan te vergewissen dat de in artikel 1 vervatte definitie van de KMO's in alle door haar beheerde programma's wordt toegepast waarin de termen "KMO", "middelgrote onderneming", "kleine onderneming" of "micro-onderneming" voorkomen.2. De Commissie verplicht zich ertoe de nodige maatregelen te treffen om de statistieken die zij opstelt, naar de volgende grootteklassen aan te passen:- 0 werknemers,- 1 tot en met 9 werknemers,- 10 tot en met 49 werknemers,- 50 tot en met 249 werknemers,- 250 tot en met 499 werknemers,- 500 werknemers of meer.3. De lopende communautaire programma's waarin de KMO's aan de hand van andere criteria worden gedefinieerd dan die bedoeld in artikel 1, blijven tijdens een overgangsperiode op ondernemingen die bij de vaststelling van die programma's als KMO's werden aangemerkt, van toepassing. De definitie van de KMO's die in het kader van die programma's wordt gehanteerd, mag slechts worden gewijzigd door overneming van de in de onderhavige aanbeveling vervatte definitie, waarbij de afwijkende definitie wordt vervangen door een verwijzing naar de onderhavige aanbeveling. De overgangsperiode behoort in beginsel uiterlijk op 31 december 1997 te verstrijken. De juridisch bindende verplichtingen die de Commissie op grond van deze programma's heeft aangegaan, blijven echter onverlet.4. Wanneer Vierde Richtlijn 78/660/EEG zal worden gewijzigd, zal de Commissie voorstellen om de thans geldende criteria voor de definitie van "KMO's" te vervangen door een verwijzing naar de in deze aanbeveling vervatte definitie.5. In alle door de Commissie vastgestelde bepalingen die de termen "KMO", "middelgrote onderneming", "kleine onderneming" of "micro-onderneming", of enige andere gelijkaardige term bevatten, zal naar de in deze aanbeveling vervatte definitie worden verwezen.