title: 2004/787/EG: Aanbeveling van de Commissie van 4 oktober 2004 betreffende technische richtsnoeren inzake bemonstering en opsporing van genetisch gemodificeerde organismen en materiaal geproduceerd met genetisch gemodificeerde organismen, als of in producten aangeboden, in het kader van Verordening (EG) nr. 1830/2003Voor de EER relevante tekst

text:
               24.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 348/18

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 4 oktober 2004
   betreffende technische richtsnoeren inzake bemonstering en opsporing van genetisch gemodificeerde organismen en materiaal geproduceerd met genetisch gemodificeerde organismen, als of in producten aangeboden, in het kader van Verordening (EG) nr. 1830/2003
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2004/787/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Verordening (EG) nr. 1830/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende de traceerbaarheid en de etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG (1) stelt een systeem in voor het doorgeven en bijhouden van gegevens tussen exploitanten in elke fase van het in de handel brengen van producten die genetisch gemodificeerde organismen, hierna „GGO's” genoemd, bevatten of die uit dergelijke organismen bestaan, alsook van met GGO's geproduceerde levensmiddelen en diervoeders, maar vereist niet dat de exploitanten die producten in elke fase van het in de handel brengen bemonsteren en beproeven op de aanwezigheid van GGO's of met GGO's geproduceerd materiaal.

               (2)

               Krachtens artikel 9, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 dienen de lidstaten er evenwel op toe te zien dat passende inspecties en andere controlemaatregelen, met inbegrip van steekproeven en (kwalitatieve en kwantitatieve) tests, worden uitgevoerd om de naleving van die verordening te garanderen.

               (3)

               Om een gecoördineerde aanpak van deze inspecties en controlemaatregelen te vergemakkelijken, bepaalt artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 dat technische richtsnoeren moeten worden vastgesteld voor de bemonstering van producten en de beproeving daarvan op de aanwezigheid van GGO's en materiaal van met GGO's geproduceerde levensmiddelen en diervoeders.

               (4)

               Deze richtsnoeren dienen betrekking te hebben op producten waarvoor toelating is verleend om ze in de handel te brengen, maar zij laten artikel 4, lid 5, van Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) betreffende GGO’s waarvoor in de Europese Unie geen toelating is verleend, onverlet.

               (5)

               Bemonstering en opsporing dienen plaats te vinden overeenkomstig gedegen wetenschappelijke en statistische protocollen teneinde een passend betrouwbaarheidsniveau voor de opsporing van GGO's en met GGO's geproduceerd materiaal te garanderen.

               (6)

               Bij het opstellen van deze richtsnoeren is het bij artikel 30 van Richtlijn 2001/18/EG ingestelde comité geraadpleegd en is rekening gehouden met de werkzaamheden van de bevoegde nationale instanties, het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid en het Communautair Referentielaboratorium.

               (7)

               Ingeval partijen niet genetisch gemodificeerd zaad of ander plantaardig teeltmateriaal moeten voldoen aan normen ten aanzien van de onvoorziene of technisch niet te voorkomen aanwezigheid van genetisch gemodificeerde zaden of ander plantaardig teeltmateriaal, moet in de context van de specifieke wetgeving betreffende zaden en ander plantaardig teeltmateriaal een juridisch verbindend protocol inzake bemonstering en beproeving op de aanwezigheid van genetisch gemodificeerde zaden of ander plantaardig teeltmateriaal worden opgesteld; de elementen van dat protocol moeten waar passend ook de basis vormen voor de bemonstering en beproeving van andere genetisch gemodificeerde gewassen waarop bovenvermelde wetgeving niet van toepassing is,

         BEVEELT AAN:
   I.   ALGEMENE BEGINSELEN

               1.

               Bij het uitvoeren van het bepaalde in artikel 9, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 houden de lidstaten rekening met:

                           a)

                           de antecedenten van de exploitanten wat betreft de naleving van de relevante wetgeving;

                           b)

                           de betrouwbaarheid van eventuele controles die de exploitanten reeds hebben uitgevoerd;

                           c)

                           situaties waarin een vermoeden van niet-naleving bestaat;

                           d)

                           het gebruik van middelen die evenredig zijn met het nagestreefde specifieke doel, met name in het licht van de bestaande ervaring, en

                           e)

                           de mate van heterogeniteit en het punt in de toeleveringsketen waar de beproeving wordt uitgevoerd.

               2.

               Officiële controles moeten worden uitgevoerd zonder voorafgaande waarschuwing, behalve in gevallen waarin een voorafgaande kennisgeving aan de exploitant noodzakelijk is.

               3.

               Er dienen officiële controles te worden uitgevoerd in alle fasen van de productie, verwerking, opslag en distributie van producten die GGO's of met GGO's geproduceerde levensmiddelen en diervoeders bevatten of kunnen bevatten, ook op het punt van invoer (3).

               4.

               Bij de officiële controles mag geen onderscheid worden gemaakt tussen producten die bestemd zijn voor uitvoer naar landen buiten de Gemeenschap en producten die bestemd zijn om in de Gemeenschap in de handel te worden gebracht.

               5.

               Exploitanten van wie de producten worden bemonsterd en geanalyseerd, dienen het recht te hebben om een tegenexpertise te verzoeken. Officiële instanties dienen een voldoende aantal contramonsters voor handhavings- en expertisedoeleinden te nemen teneinde het recht van de exploitanten om beroep in te stellen te waarborgen en, overeenkomstig de voorschriften van de nationale wetgeving, in een tegenexpertise te voorzien.

               6.

               Er mogen andere bemonsteringsstrategieën worden gebruikt dan die welke in deze richtsnoeren worden aanbevolen.

               7.

               Er mogen andere beproevingsstrategieën worden gebruikt dan die welke in deze richtsnoeren worden aanbevolen, op voorwaarde dat die methoden door het bij Verordening (EG) nr. 1829/2003 ingestelde Communautair Referentielaboratorium worden goedgekeurd.

               8.

               Onverminderd specifieke voorschriften die zijn vastgelegd in de EU-wetgeving met betrekking tot levensmiddelen-, diervoeder- en andere controles, en met name Richtlijn 95/53/EG tot vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding, Richtlijn 70/373/EEG betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders, Richtlijn 89/397/EEG inzake de officiële controle op levensmiddelen en Richtlijn 93/99/EEG betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen, zien de lidstaten erop toe dat officiële controles worden uitgevoerd teneinde de doelstellingen van Verordening (EG) nr. 1830/2003 te realiseren.

         II.   DEFINITIES
   a)   Partij: een onderscheidbare en gespecificeerde hoeveelheid materiaal.
   De volgende definities houden rekening met de aard van het materiaal waaruit de partij bestaat en zijn in overeenstemming met de ISTA, de ISO-normen 6644 en 13690 en de FAO (internationale normen voor fytosanitaire maatregelen):
   Partij zaad: een gespecificeerde hoeveelheid zaad, fysiek identificeerbaar en homogeen, die de in de richtlijnen betreffende zaden vastgestelde maximumomvang van partijen niet overtreft en die de totaliteit van een zending dan wel een deel van een zending uitmaakt.
   Partij ander plantaardig teeltmateriaal: een aantal eenheden van één type goederen, identificeerbaar op basis van zijn homogene samenstelling, oorsprong, enz., dat de in de richtlijnen betreffende ander plantaardig teeltmateriaal vastgestelde maximumomvang van partijen niet overtreft en dat de totaliteit van een zending dan wel een deel van een zending uitmaakt.
   Partij levensmiddel- of diervoederproducten: een hoeveelheid product die in één keer wordt verzonden of ontvangen en waarop een specifiek contract of vervoerdocument betrekking heeft.
   b)   Basismonster: de kleine, gelijke hoeveelheid product die op ieder afzonderlijk bemonsteringspunt over de gehele diepte aan de partij wordt onttrokken (statische bemonstering) of die gedurende een nader gespecificeerd tijdsinterval aan de productstroom wordt onttrokken (bemonstering van goederenstromen).
   c)   Gearchiveerd basismonster: een basismonster dat gedurende een specifieke periode wordt bewaard voor verdere analyse.
   d)   Bulkmonster: de hoeveelheid product die wordt verkregen door samenvoeging en menging van de uit een specifieke partij getrokken basismonsters.
   e)   Laboratoriummonster: een aan het bulkmonster onttrokken hoeveelheid product die bestemd is voor laboratoriumonderzoek en beproeving.
   f)   Monster voor analyse: homogenaat van het laboratoriummonster, bestaande uit het hele laboratoriummonster of een representatief deel daarvan.
   g)   Contramonster: een monster dat gedurende een specifieke periode wordt bewaard voor handhavings- of expertisedoeleinden.
   h)   Percentage genetisch gemodificeerd DNA: het aantal genetisch gemodificeerde DNA-kopieën gedeeld door het aantal doeltaxonspecifieke DNA-kopieën, uitgedrukt als percentage en berekend op basis van het aantal haploïde genomen.
   III.   BEGINSELEN INZAKE DE BEMONSTERINGSPROTOCOLLEN

               1.

               De lidstaten dienen, wanneer zij inspecties uitvoeren om te controleren of de exploitanten de artikelen 4 en 5 van Verordening (EG) nr. 1830/2003 naleven, rekening te houden met de richtsnoeren inzake bemonsteringsprotocollen voor producten die uit GGO's bestaan, GGO's bevatten of met GGO's zijn geproduceerd.

               2.

               Het uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1829/2003 opgerichte Communautair Referentielaboratorium en de laboratoria die door de lidstaten worden aangewezen om deel uit te maken van het Europees Netwerk van GGO-laboratoria (hierna „ENGL” genoemd) verstrekken nadere richtsnoeren en assistentie met betrekking tot de bemonsteringsmethoden die binnen het toepassingsgebied van deze aanbeveling vallen.

               3.

               Voor de bepaling van de aanwezigheid van GGO's moeten geharmoniseerde bemonsteringsprocedures worden toegepast. Deze procedures zijn van toepassing op partijen zaad en ander plantaardig teeltmateriaal, levensmiddelen, diervoeders en basisproducten afkomstig uit de landbouw.

               4.

               De hierna omschreven bemonsteringsprocedures moeten garanderen dat de monsters die worden verzameld en geanalyseerd, representatief zijn voor de diverse te onderzoeken goederen. De bemonsteringsprotocollen voor de aanwezigheid van genetisch gemodificeerde zaden en ander plantaardig teeltmateriaal in partijen zaad moeten worden opgesteld overeenkomstig de specifieke wetgeving betreffende zaden en ander plantaardig teeltmateriaal; de bemonsteringsstrategieën voor bulkgoederen en levensmiddel- en diervoederproducten worden in afzonderlijke rubrieken behandeld teneinde rekening te houden met de specifieke kenmerken van deze goederen.

         IV.   BEMONSTERINGSPROTOCOLLEN
   1.   Bemonstering van partijen zaad en ander plantaardig teeltmateriaal
   In deze rubriek wordt de opsporing behandeld van genetisch gemodificeerde zaden of ander plantaardig teeltmateriaal in partijen zaad of ander plantaardig teeltmateriaal van niet genetisch gemodificeerde rassen of klonen, alsook de opsporing van genetisch gemodificeerde zaden of ander plantaardig teeltmateriaal met een andere genetische modificatie dan die welke voor een partij zaad of ander plantaardig teeltmateriaal van een genetisch gemodificeerd ras of kloon is aangegeven.
   De monsters moeten worden genomen overeenkomstig de gangbare internationale methoden en, voorzover van toepassing, uit partijen van de in de Richtlijnen 66/401/EEG, 66/402/EEG, 68/193/EEG, 92/34/EEG, 98/56/EEG, 1999/105/EG, 2002/54/EG, 2002/55/EG, 2002/56/EG en 2002/57/EG van de Raad voorgeschreven omvang. De algemene beginselen en methoden voor de bemonstering van zaden en ander plantaardig teeltmateriaal moeten in overeenstemming zijn met de regels van de International Seed Testing Association (ISTA) en het desbetreffende ISTA-handboek over zaadbemonstering.
   De bemonsterings- en beproevingsschema's voor zaden of ander plantaardig teeltmateriaal moeten, wat de statistische risico's betreft, voldoen aan de eisen van de specifieke wetgeving betreffende zaden en ander plantaardig teeltmateriaal. Het kwaliteitsniveau van een partij zaad of ander plantaardig teeltmateriaal en de daarmee samenhangende statistische onzekerheid worden omschreven aan de hand van drempelwaarden voor GGO's en gerelateerd aan het aantal genetisch gemodificeerde DNA-kopieën gedeeld door het aantal doeltaxonspecifieke DNA-kopieën, uitgedrukt als percentage en berekend op basis van het aantal haploïde genomen.
   2.   Bemonstering van basisproducten in bulk afkomstig uit de landbouw
   Het bemonsteringsprotocol is gebaseerd op een tweestapsprocedure die het mogelijk maakt om indien nodig een schatting van het percentage GGO's in de partij te verkrijgen met het bijbehorende onzekerheidsniveau, uitgedrukt als standaarddeviatie (SD), zonder dat aannames hoeven te worden gemaakt met betrekking tot een mogelijk heterogene verdeling van de GGO's.
   Met het oog op de schatting van de SD moet in eerste instantie een bulkmonster worden samengesteld en moet het daarvan afgeleide „monster voor analyse” worden geanalyseerd op de aanwezigheid van genetisch gemodificeerd materiaal. Indien het resultaat van de analyse in de buurt ligt van de vastgestelde drempelwaarde (± 50 % van die waarde), verdient het aanbeveling de gearchiveerde basismonsters afzonderlijk te analyseren om een schatting van de desbetreffende onzekerheid te verkrijgen.
   Met de volgende documenten moet rekening worden gehouden:

               a)

               ISO-norm 6644 (2002);

               b)

               ISO-norm 13690 (1999);

               c)

               ISO-norm 5725 (1994);

               d)

               ISO-norm 2859 (1985);

               e)

               ISO-norm 542 (1990).

         2.1.   Protocol voor de bemonstering van bulkpartijen landbouwgoederen
   Het verdient aanbeveling om de bemonstering van bulkgoederen (graan, oliehoudende zaden) uit te voeren overeenkomstig de algemene beginselen en bemonsteringsmethoden die staan beschreven in de ISO-normen 6644 en 13690. In het geval van goederenstromen wordt de bemonsteringstijd overeenkomstig ISO-norm 6644 als volgt vastgesteld: totale lostijd/totaal aantal basismonsters. In het geval van statische bemonstering dienen de basismonsters op specifieke bemonsteringspunten te worden genomen. Die bemonsteringspunten moeten uniform over het totale volume van de partij zijn verdeeld, overeenkomstig de in ISO-norm 13690 uiteengezette beginselen. Het aantal basismonsters of bemonsteringspunten (waar de basismonsters voor de samenstelling van het bulkmonster en de te archiveren basismonsters worden genomen), wordt vastgesteld overeenkomstig de omvang van de partij, en wel als volgt:

               Omvang van de partij (in t)

               Omvang van het bulkmonster (in kg)

               Aantal basismonsters

               ≤ 50

               5

               10

               100

               10

               20

               250

               25

               50

               ≥ 500

               50

               100

         In het geval van partijen waarvan de omvang begrepen is tussen 50 en 500 t dient de omvang van het bulkmonster 0,01 % van de totale omvang van de partij te bedragen. In het geval van partijen kleiner dan 50 t bedraagt de omvang van het bulkmonster 5 kg. In het geval van partijen groter dan 500 t bedraagt de omvang van het bulkmonster 50 kg. Gedurende ieder bemonsteringsinterval (systematische bemonstering) respectievelijk op ieder bemonsteringspunt (statische bemonstering) wordt een monster van 1 kg genomen, dat wordt gesplitst in twee delen van 0,5 kg: één deel dat wordt gebruikt als basismonster voor het samenstellen van het bulkmonster en één dat als gearchiveerd basismonster wordt opgeslagen.
   De bemonstering van materialen waarvan de componenten groter zijn dan graankorrels (bijvoorbeeld vruchten, wortelstokken, aardappelen) dient overeenkomstig ISO-norm 2859 te geschieden. De bemonstering van oliehoudende zaden dient overeenkomstig ISO-norm 542 te geschieden.
   2.2.   Protocol voor de voorbereiding van de monsters voor analyse
   Het verdient aanbeveling, een meerstapsprotocol toe te passen teneinde de kosten te drukken en het statistisch onderscheidingsvermogen te maximaliseren in overeenstemming met van tevoren vastgestelde acceptatieniveaus.
   Ter verkrijging van een bulkmonster worden om te beginnen de overeenkomstig punt 2.1 verkregen basismonsters samengevoegd en grondig gemengd overeenkomstig de procedures van de ISO-normen 13690 en 6644.
   Het bulkmonster wordt gebruikt om overeenkomstig de procedures van de ISO-normen 13690 en 6644 een monster voor analyse samen te stellen, dat op de aanwezigheid van GGO's wordt onderzocht overeenkomstig de in rubriek V beschreven „protocollen voor analytische beproeving/beproevingsmethoden”. Indien het bij de analyse verkregen resultaat in de buurt ligt van de vastgestelde drempelwaarde (drempelwaarde ± 50 % van die waarde), kan een schatting van de desbetreffende onzekerheid noodzakelijk zijn (een protocol voor de schatting van deze onzekerheid is opgenomen in punt 2.3).
   2.3.   Protocol voor de schatting van de onzekerheid
   Indien er 20 of minder gearchiveerde basismonsters beschikbaar zijn, zoals in het geval van kleinere partijen, worden alle monsters afzonderlijk geanalyseerd en dient een beslissing inzake etikettering te worden genomen.
   Indien er meer dan 20 gearchiveerde basismonsters beschikbaar zijn, worden daaruit op aselecte wijze 20 monsters gekozen en afzonderlijk op de aanwezigheid van GGO's onderzocht. De resultaten van de analyse van deze 20 monsters worden gebruikt voor de schatting van het GGO-gehalte van de partij en de desbetreffende onzekerheid, uitgedrukt als standaarddeviatie (SD). Indien de uit de analyse van de 20 monsters resulterende onzekerheid aanvaardbaar is, is geen verdere analyse van de resterende gearchiveerde basismonsters noodzakelijk. Indien het desbetreffende onzekerheidsniveau daarentegen niet aanvaardbaar is, moeten extra analyses van de resterende gearchiveerde basismonsters worden uitgevoerd.
   Het aantal extra monsters dat dient te worden geanalyseerd, wordt per geval vastgesteld in het licht van het onzekerheidsniveau dat op basis van de analyse van de eerste 20 monsters werd berekend.
   Het sequentiële analyseproces wordt voortgezet tot zich ten minste een van de volgende twee situaties voordoet:

               —

               het geraamde GGO-gehalte van de partij (gemiddeld GGO-gehalte van de geanalyseerde gearchiveerde basismonsters) ligt boven of onder het volgende interval: (vastgestelde grenswaarde ± 50 % van die waarde); of

               —

               de onzekerheid met betrekking tot het gemeten GGO-gehalte van de partij bereikt een aanvaardbaar niveau (± 50 % van het gemiddelde van de analyseresultaten).

         Ingeval alle monsters werden geanalyseerd, moet een beslissing inzake etikettering worden genomen.
   2.4.   Protocol voor de bemonstering van partijen levensmiddel- en diervoederproducten
   De bemonstering van voorverpakte levensmiddel- en diervoederproducten geschiedt overeenkomstig de procedures van ISO-norm 2859.
   De bemonstering van niet-voorverpakte levensmiddel- en diervoederproducten geschiedt overeenkomstig het in punt 2.1 beschreven protocol.
   V.   PROTOCOLLEN VOOR ANALYTISCHE BEPROEVING/BEPROEVINGSMETHODEN
   1.   Het uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1829/2003 opgerichte Communautair Referentielaboratorium en de laboratoria die door de lidstaten worden aangewezen om deel uit te maken van het ENGL verstrekken nadere richtsnoeren en assistentie met betrekking tot de beproevingsmethoden die binnen het toepassingsgebied van deze aanbeveling vallen.
   2.   Vereisten met betrekking tot de laboratoria
   De laboratoria van de lidstaten waar analyses worden uitgevoerd overeenkomstig deze aanbeveling, dienen erkend te zijn overeenkomstig EN ISO/IEC 17025/1999 of gecertificeerd te zijn in het kader van een passende regeling en zij dienen geregeld deel te nemen aan geschiktheidsbeproevingsprogramma's die door nationaal of internationaal erkende laboratoria en/of nationale of internationale organisaties worden opgezet of gecoördineerd.
   Levensmiddelen die overeenkomstig deze aanbeveling ter analyse worden aangeboden, moeten worden geanalyseerd in laboratoria die voldoen aan het bepaalde in artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG.
   Het analytisch onderzoek van de monsters dient plaats te vinden in overeenstemming met de algemene laboratoriumvoorschriften en procedurele eisen van de Europese ontwerp-norm prEN ISO 24276:2002.
   3.   Voorbereiding van de te analyseren monsters
   Bij de monsterneming wordt ernaar gestreefd een representatief en homogeen laboratoriummonster te verkrijgen dat vrij is van secundaire verontreiniging. De lidstaten moeten gebruik maken van de Europese ontwerp-normen prEN ISO 24276:2002 en prEN ISO 21571:2002, waarin strategieën worden aangegeven voor de homogenisering van het laboratoriummonster, de samenstelling van een proefmonster uit het laboratoriummonster, de voorbereiding van het proefmonster en de extractie van de doel-analyt.
   Het nemen van zaadmonsters dient te geschieden overeenkomstig de internationale regels voor de beproeving van zaden van de ISTA. Het nemen van monsters van plantaardig teeltmateriaal dient te geschieden overeenkomstig de gangbare internationale methoden, voorzover dergelijke methoden bestaan.
   4.   Analytische beproeving
   Bij de huidige stand van de wetenschappelijke kennis is het niet zo dat één enkele methode het mogelijk maakt, alle GGO's of materiaal van met GGO's geproduceerde levensmiddelen en diervoeders die in de handel mogen worden gebracht, op te sporen en te kwantificeren.
   Er bestaan diverse beproevingstechnieken die waarschijnlijk even betrouwbare resultaten opleveren. Deze omvatten in voorkomend geval de volgende methoden, afzonderlijk of in combinatie:

               a)

               kwalitatieve methoden die specifiek zijn voor bepaalde modificaties, sequenties of genetische elementen;

               b)

               kwantitatieve methoden die specifiek zijn voor bepaalde modificaties, sequenties of genetische elementen.

         Het kan dienstig zijn, eerst een screeningmethode toe te passen om te bepalen of er al dan niet GGO’s aanwezig zijn. Leidt dit tot een positief resultaat, dan dienen methoden te worden toegepast die specifiek zijn voor een genetische sequentie en/of genetische modificatie. Indien verschillende GGO’s in de handel zijn die dezelfde genetische sequentie bevatten, wordt het gebruik van een modificatiespecifieke methode sterk aanbevolen. De resultaten van de kwantitatieve analyse worden weergegeven als het aantal genetisch gemodificeerde DNA-kopieën gedeeld door het aantal doeltaxonspecifieke DNA-kopieën, uitgedrukt als percentage en berekend op basis van het aantal haploïde genomen. Voorzover mogelijk moeten de laboratoria methoden gebruiken die conform internationaal erkende criteria (bijvoorbeeld ISO 5725/1994 of het geharmoniseerde protocol van de IUPAC) zijn gevalideerd, en dienen zij gebruik te maken van gecertificeerd referentiemateriaal.
   Een geactualiseerde lijst van gevalideerde methoden, met inbegrip van de gevalideerde methoden die bij de Codex Alimentarius zijn aangemeld, is beschikbaar op http://biotech.jrc.it
   5.   Ontbreken van gevalideerde methoden
   Wanneer zich het geval voordoet dat er geen gevalideerde methode bestaat, bijvoorbeeld om na te gaan of er GGO’s aanwezig zijn of niet, dienen de laboratoria van de lidstaten een interne validatie van de methode overeenkomstig internationaal erkende criteria uit te voeren. Indien er geen gevalideerde methode beschikbaar is voor een bepaalde matrix, verdient het aanbeveling uit de databank op http://biotech.jrc.it een methode te selecteren die voor een soortgelijke matrix of uitgangsmateriaal is gevalideerd. Alvorens voor een dergelijke methode wordt gekozen, moeten de prestaties ervan op de matrix in kwestie worden beproefd.
   6.   Rapportage en interpretatie van de resultaten van de analyses
   In het geval van kwalitatieve methoden is de aantoonbaarheidsgrens („limit of detection”, LOD) het laagste niveau waarbij de analyt op betrouwbare wijze kan worden aangetoond, gegeven het aantal exemplaren van het genoom van het doeltaxon dat voorhanden is.
   In het geval van kwantitatieve methoden is de bepaalbaarheidsgrens („limit of quantification”, LOQ) het laagste niveau waarbij de analyt op betrouwbare wijze kan worden gekwantificeerd, gegeven het aantal exemplaren van het genoom van het doeltaxon dat voorhanden is. De resultaten van de kwantitatieve analyses dienen te worden gerapporteerd als het aantal genetisch gemodificeerde DNA-kopieën gedeeld door het aantal doeltaxonspecifieke DNA-kopieën, uitgedrukt als percentage en berekend op basis van het aantal haploïde genomen. Indien het gehalte aan genetisch gemodificeerde doelsequentie lager is dan de LOQ, wordt alleen een kwalitatief resultaat gerapporteerd.
   Aanbevolen wordt bij de interpretatie van de resultaten de aanwijzingen te volgen die worden verstrekt in de Europese ontwerp-norm prEN ISO 24276:2002.
   VI.   SLOTBEPALINGEN
   De bemonsterings- en opsporingsmethodiek, met inbegrip van de desbetreffende protocollen en documenten, moet verder worden ontwikkeld en verfijnd, waarbij rekening dient te worden gehouden met eventuele wijzigingen in de drempels en drempelwaarden die zijn vastgesteld bij de artikelen 12, 24 en 47 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 21, leden 2 en 3, van Richtlijn 2001/18/EG en krachtens andere Gemeenschapswetgeving, en voorts met het verslag uit hoofde van artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1830/2003 over de uitvoering van die verordening, de vooruitgang van de techniek en de ontwikkelingen in internationale fora.

      Gedaan te Brussel, 4 oktober 2004.

            Voor de Commissie

         Margot WALLSTRÖM

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 268 van 18.10.2003, blz. 24.

      (2)  PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1830/2003.

      (3)  Overeenkomstig artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 moeten gegevens over niet in de Europese Unie toegelaten GGO's, voorzover beschikbaar, in een centraal register worden opgenomen.


Avis juridique important

|

32003H0488

Aanbeveling van de Raad van 18 juni 2003 betreffende de preventie en beperking van gezondheidsschade die samenhangt met drugsverslaving

Publicatieblad Nr. L 165 van 03/07/2003 blz. 0031 - 0033

Aanbeveling van de Raadvan 18 juni 2003betreffende de preventie en beperking van gezondheidsschade die samenhangt met drugsverslaving(2003/488/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4, tweede alinea,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(3),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens artikel 3, lid 1, onder p), van het Verdrag omvat het optreden van de Gemeenschap een bijdrage tot de verwezenlijking van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid. Artikel 152, lid 1, derde alinea, van het Verdrag voorziet ook in maatregelen, waaronder voorlichting en preventie, ter vermindering van drugsgerelateerde schade aan de gezondheid.(2) De Europese Raad van Helsinki van 10 en 11 december 1999 heeft zijn goedkeuring gehecht aan de drugsstrategie van de Europese Unie (2000-2004), die alle EU-activiteiten in verband met drugs omvat en de hoofdoelstellingen vaststelt. Deze doelstellingen omvatten een aanzienlijke terugdringing, in vijf jaar tijd, van de incidentie van drugsgerelateerde gezondheidsschade (HIV, hepatitis B en C, tuberculose, enz.) en van het aantal drugsgerelateerde sterfgevallen.(3) De Europese Raad van Santa Maria da Feira van 19 en 20 juni 2000 heeft zijn steun uitgesproken voor het actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding 2000-2004 als een cruciaal instrument om de drugsstrategie van de EU voor 2000-2004 om te zetten in concrete acties die een effectief, geïntegreerd en multidisciplinair antwoord op het drugsprobleem bieden.(4) De Commissie noemt in haar mededeling aan het Europees Parlement en de Raad betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000 - 2004) een alomvattende aanpak van alle aspecten van de preventie van drugsmisbruik, van aanvankelijk gebruik tot vermindering van de negatieve gezondheids- en sociale gevolgen, de beste strategie.(5) Het Europees Parlement neemt in zijn resolutie over bovengenoemde mededeling met voldoening kennis van het voornemen het aantal drugsdoden terug te dringen, en verzoekt de Europese Unie en de lidstaten een beleid ter beperking van de schade te stimuleren en te ontwikkelen, zonder dat de afzonderlijke lidstaten worden gehinderd om op dit gebied maatregelen te nemen en te experimenteren.(6) Het communautair actieprogramma inzake de preventie van drugsverslaving binnen het actiekader op het gebied van de volksgezondheid (1996-2000) en het communautair actieprogramma in verband met de preventie van aids en van bepaalde andere besmettelijke ziekten in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1996-2000) hebben steun verleend aan projecten voor preventie en vermindering van de risico's van drugsverslaving, met name door het aanmoedigen van samenwerking tussen de lidstaten, het ondersteunen van nationale acties en het bevorderen van coördinatie tussen hun respectieve beleid en programma's. Beide programma's hebben bijgedragen tot betere voorlichting, opvoeding en opleiding ten behoeve van de preventie van drugsverslaving en de daarmee samenhangende risico's, met name voor jongeren en kwetsbare groepen.(7) Het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een actieprogramma op het gebied van de volksgezondheid (2003-2008) voorziet ook in de ontwikkeling van strategieën en maatregelen betreffende drugsverslaving als een belangrijke leefstijlgebonden gezondheidsdeterminant.(8) Aangezien uit onderzoek gebleken is dat de ziekte- en sterftecijfers in verband met drugsverslaving een aanzienlijk aantal Europese burgers betreffen, vormt de gezondheidsschade die verband houdt met drugsverslaving een belangrijk probleem voor de volksgezondheid.(9) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel kunnen nieuwe maatregelen op een gebied dat niet onder de uitsluitende bevoegdheid van de Gemeenschap valt, zoals de preventie en de beperking van de risico's die samenhangen met drugsverslaving, alleen door de Gemeenschap worden genomen indien, gelet op de omvang of de gevolgen van de voorgestelde maatregel, de nagestreefde doelstellingen beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt dan door de lidstaten. Aangezien de preventie en de beperking van de risico's die samenhangen met drugsverslaving niet beperkt blijven tot een geografische regio of een lidstaat, vergt deze maatregel coördinatie op communautair niveau.(10) Op nationaal en communautair niveau moet verslag worden uitgebracht over de maatregelen die de lidstaten op dit gebied hebben genomen, en over de bereikte resultaten, alsmede over de manier waarop zij deze aanbevelingen in de praktijk hebben gebracht.(11) De belangrijkste maatregel ter beperking van de risico's die samenhangen met drugsgebruik, is de preventie van het gebruik zelf,BEVEELT AAN:1. Teneinde een hoog niveau van bescherming van de gezondheid te bieden, moeten de lidstaten de preventie van drugsverslaving en de vermindering van de daarmee samenhangende risico's tot een doelstelling van het volksgezondheidsbeleid maken, en moeten zij daartoe alomvattende strategieën ontwikkelen en uitvoeren.2. Teneinde de incidentie van drugsgerelateerde gezondheidsschade (HIV, hepatitis B en C, tuberculose, enz.) alsmede het aantal drugsgerelateerde sterfgevallen aanzienlijk terug te dringen, dienen de lidstaten, als een volwaardig onderdeel van hun algemene beleid inzake drugspreventie en -behandeling, een reeks uiteenlopende diensten en faciliteiten aan te bieden die met name de vermindering van de risico's tot doel hebben; daartoe dienen de lidstaten, zonder uit het oog te verliezen dat de algemene doelstelling is om drugsgebruik in eerste instantie te voorkomen:1. drugsgebruikers voorlichting en begeleiding te bieden, teneinde de risico's te verminderen en de toegang van drugsgebruikers tot passende diensten te vergemakkelijken;2. gemeenschappen en gezinnen voor te lichten, zodat deze bij de preventie en terugdringing van de gezondheidsrisico's van drugsverslaving kunnen worden betrokken;3. methoden voor straathoekwerk op te nemen in hun nationale gezondheids- en sociaal beleid inzake drugs, alsook steun te verlenen aan passende opleiding in verband met straathoekwerk en aan het ontwikkelen van normen en methoden; straathoekwerk kan worden omschreven als een op een gemeenschap gerichte activiteit die tot doel heeft collectief of individueel leden van bepaalde doelgroepen te bereiken met wie de bestaande diensten niet doeltreffend in contact kunnen komen of die via de traditionele kanalen voor gezondheidsopvoeding niet goed bereikt kunnen worden;4. waar passend, de betrokkenheid en opleiding te bevorderen van groepsgenoten ("peers") en vrijwilligers bij straathoekwerk, mede door middel van maatregelen om het aantal drugsgerelateerde sterfgevallen terug te dringen, alsook eerstehulpverlening en een vroegtijdige inschakeling van de hulpdiensten te bevorderen;5. het opzetten van netwerken en samenwerking tussen de bij straathoekwerk betrokken instanties te bevorderen, teneinde de continuïteit van de diensten te verzekeren en de toegang voor gebruikers te verbeteren;6. een op de individuele behoeften van de drugsgebruiker toegesneden drugsvrije behandeling en een passende substitutietherapie aan te bieden, ondersteund door passende psycho-sociale zorg en herintegratie; daarbij moet er rekening mee worden gehouden dat de drugsgebruiker een grote verscheidenheid van behandelingsmogelijkheden moet worden aangeboden;7. maatregelen op te stellen om oneigenlijk gebruik van vervangende stoffen te voorkomen en tegelijkertijd een goede toegankelijkheid van deze behandeling te garanderen;8. te overwegen of zij gedetineerde drugsgebruikers toegang kunnen verlenen tot diensten zoals die waarover niet-gedetineerde drugsgebruikers beschikken, zonder dat de niet-aflatende en alomvattende inspanningen om drugs buiten de gevangenissen te houden, daardoor in het gedrang komen;9. goede hepatitis B-vaccinatie en profylactische maatregelen tegen HIV, hepatitis B en C, tuberculose en seksueel overdraagbare ziekten te bevorderen, alsook gezondheidsonderzoek omtrent de genoemde ziekten bij gebruikers die drugs inspuiten en hun directe sociale netwerken, en passende medische maatregelen te nemen;10. voorzover nodig, zorg te dragen voor een goede toegankelijkheid van de distributie, alsmede van inruilprogramma's en -punten voor condooms, naalden en injectiespuiten;11. er zorg voor te dragen dat nooddiensten voldoende opgeleid en uitgerust zijn om op te treden in geval van een overdosis;12. een goede integratie te bevorderen van gezondheidszorg, met inbegrip van geestelijke gezondheidszorg, en sociale zorg met een gespecialiseerde aanpak van risicovermindering;13. steun te verlenen voor opleidingen welke tot een erkende kwalificatie leiden van beroepskrachten die verantwoordelijk zijn voor de preventie en het verminderen van de gezondheidsrisico's die samenhangen met drugsverslaving.3. Met het oog op een goede evaluatie ten behoeve van de verbetering van de effectiviteit en efficiëntie van drugspreventie en de terugdringing van drugsgerelateerde gezondheidsrisico's, dienen de lidstaten zich te beraden op:1. het gebruik van wetenschappelijk bewijsmateriaal als de belangrijkste grondslag voor de keuze van passende maatregelen;2. ondersteuning van de uitvoering van een behoefteanalyse in het aanvangsstadium van elk programma;3. het opstellen en toepassen van goede evaluatieprotocollen voor alle programma's voor drugspreventie en risicovermindering;4. het opstellen en toepassen van criteria voor kwaliteitsevaluatie, daarbij rekening houdend met de aanbevelingen van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EWDD);5. de organisatie van genormaliseerde inzameling en verspreiding van gegevens, overeenkomstig de aanbevelingen van het EWDD via de nationale centra van Reitox;6. een effectief gebruik van de evaluatieresultaten ten behoeve van het beter afstemmen en het ontwikkelen van het beleid inzake drugspreventie;7. de organisatie van opleidingsprogramma's inzake evaluatie op verschillende niveaus en voor verschillende doelgroepen;8. het gebruik van vernieuwende methoden om alle betrokkenen en belanghebbenden aan de evaluatie te laten deelnemen, en aldus de acceptatie daarvan te verbeteren;9. het aanmoedigen, in samenwerking met de Commissie, van de uitwisseling van resultaten van programma's, alsmede van vaardigheden en ervaringen binnen de EU en met derde landen, met name de landen die om toetreding hebben verzocht.4. De lidstaten brengen binnen twee jaar na de goedkeuring van deze aanbeveling aan de Commissie verslag uit over de uitvoering daarvan en vervolgens op verzoek van de Commissie, teneinde bij te dragen tot de follow-up van deze aanbeveling op communautair niveau en passende maatregelen te nemen in het kader van het actieplan van de Europese Unie inzake drugs,VERZOEKT de Commissie:- samen te werken met de Pompidou-groep van de Raad van Europa, de Wereldgezondheidsorganisatie, het internationaal programma voor drugsbestrijding van de Verenigde Naties en andere internationale organisaties die op dit gebied actief zijn;- overeenkomstig het actieplan van de Europese Unie inzake drugs en met de technische bijstand van het EWDD een verslag op te stellen met het oog op herziening en actualisering van deze aanbeveling, zulks op basis van de door de lidstaten aan de Commissie en het EWDD verstrekte gegevens en de meest recente wetenschappelijke gegevens en adviezen.Gedaan te Luxemburg, 18 juni 2003.Voor de RaadDe voorzitterG. Drys(1) Voorstel ingediend op 17 mei 2002 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).(2) Advies uitgebracht op 13 februari 2003 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).(3) PB C 61 van 13.2.2003, blz. 189.(4) PB C 73 van 26.3.2003, blz. 5.


Avis juridique important

|

31970H0014

70/14/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 25 november 1969 aan de Italiaanse republiek betreffende de aanpassing van het nationale monopolie van commerciële aard voor aanstekers (Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)

Publicatieblad Nr. L 006 van 09/01/1970 blz. 0016 - 0018 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie II Deel VI blz. 0006  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie II Deel VI blz. 0006

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 25 november 1969  aan de Italiaanse Republiek betreffende de aanpassing van het nationale monopolie van commerciële aard voor aanstekers   ( Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek )   ( 70/14/EEG )  I  1 . Per schrijven van 24 maart 1959 deelde de Italiaanse Regering de Commissie mede dat er in Italië voor aanstekers een nationaal monopolie van commerciële aard bestaat in de zin van artikel 37 van het E.E.G.-Verdrag .  Op grond van deze bepalingen zijn de Lid-Staten verplicht geleidelijk hun nationale monopolies van commerciële aard in dier voege aan te passen dat aan het einde van de overgangsperiode elke discriminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten wat de voorwaarden van de voorziening en afzet betreft is uitgesloten .  2 . Bij Koninklijk Besluit nr . 560 van 11 maart 1923 en de daaraan gehechte overeenkomst werd het staatsmonopolie voor de verkoop van lucifers dat sinds 1916 bestond , afgeschaft , en werd in plaats daarvan een fabricagebelasting ingevoerd . Terzelfder tijd werd een verplicht consortium gevormd van alle Italiaanse lucifersproducerende bedrijven , het  " Consorzio Industrie Fiammiferi " ( C.I.F . ) waaraan het monopolie werd verleend voor de fabricage en de verkoop van lucifers op Italiaans grondgebied en dat eveneens als taak kreeg de betaling aan de Staat van de lucifersbelasting te verzekeren . De Staat van zijn kant verbond zich ertoe de detailhandelsverkoopprijzen voor aanstekers en vuursteentjes zo hoog vast te stellen dat elke concurrentie met lucifers voorkomen werd ( artikel 9 van de hierboven vermelde overeenkomst tussen de Staat en het C.I.F . ) . De Staat verbond zich er eveneens toe om tijdens de duur van deze overeenkomst het oprichten van nieuwe lucifersfabrieken of bedrijven tot vervaardiging van vervangende artikelen niet toe te staan .  Op grond van de besluitwet nr . 105 van 26 februari 1930 ( omgezet in det wet van 1 mei 1930 , nr . 611 ) en van een overeenkomst tussen de Staat en het C.I.F . gehecht aan het besluit ( " Convenzione aggiuntiva fra lo Stato ed il Consorzio Industrie Fiammiferi " ) , werd aan het C.I.F . ( artikel 2 van het besluit ) het exclusieve recht verleend om op Italiaans grondgebied op vuursteentjes werkende aanstekers welke lucifers kunnen vervangen te fabriceren , in te voeren en te verkopen . Wat de andere aanstekers betreft , wordt in artikel 3 van het besluit bepaald dat het Ministerie van Financiën ofwel rechtstreeks het exclusieve recht van fabricage , invoer en verkoop kan uitoefenen , hetzij groeperingen of individuele personen machtiging kan verlenen om dit recht uit te oefenen . In artikel 10 van de overeenkomst wordt echter het exclusieve recht van het C.I.F . uitgebreid " tot alle andere aanstekers die eventueel in de handel zouden worden gebracht , welke de wijze ook is waarop zij werken , op voorwaarde dat het zakapparaten zijn en dat men ze gelijk kan stellen met op vuursteen werkende zakapparaten " .  De verplichting om zich bij het C.I.F . aan te sluiten werd voor de gehele duur van de overeenkomst opgelegd aan de vier aanstekers producerende bedrijven die op het ogenblik van de goedkeuring van het besluit in Italië bestonden . Op het ogenblik maakt nog slechts één producent van aanstekers ( la Società per azioni Fabbriche Fiammiferi ed Affini - S.A.F.F.A . , die eveneens de voornaamste producent van lucifers is ) deel uit van het C.I.F . ; de andere bedrijven hebben hun activiteiten gestaakt .  De overeenkomst welke op 31 mei 1932 afliep , is herhaaldelijk verlengd . Op grond van de laatste verlenging bij ministerieel besluit van 29 april 1965 is de afloop vastgesteld op 31 december 1974 .  3 . Het fiscale stelsel voor aanstekers is vastgesteld bij besluitwet van 11 januari 1956 , nr . 2 ( omgezet in de wet van 16 maart 1956 , nr . 109 ) .  Vroeger was op aanstekers een fabricagebelasting van toepassing : een vast recht dat varieerde naar gelang van het type aansteker , werd geheven op de nationale en op de ingevoerde produkten ; door het aanbrengen van een ingestempeld merk werd het bewijs geleverd dat de belasting betaald was . In dit stelsel bestond de fiscale functie van het C.I.F . in het elke maand vooruitbetalen aan de Staat van de rechten op aanstekers ; op deze wijze werd de heffing van de belasting door de Staat vergemakkelijkt . Door de vaststelling van de verkoopprijs verhaalde het C.I.F . vervolgens de belasting op de consumenten .  Dit stelsel is volledig gewijzigd bij de besluitwet van 1956 . Het vaste recht , het stelsel van instempeling van een merk en de voorafbetaling van de belasting door het C.I.F . zijn afgeschaft . De fabricagebelasting is omgezet in een verbruiksbelasting welke de verbruikers jaarlijks betalen door het kopen van een belastingzegel . In dit nieuwe stelsel ( later uitgewerkt bij decreet van de Minister van Financiën van 4 februari 1956 ) heeft het C.I.F . geen andere functie dan de distributie van de belastingzegels .  Bij het decreet van 1956 werd voorts uitdrukkelijk bevestigd dat alle bepalingen ter zake van aanstekers die niet onverenigbaar zouden zijn met het decreet van kracht bleven . Het monopolie voor de vervaardiging , de invoer en de verkoop waarover het C.I.F . beschikte heeft dus geen wijzigingen ondergaan .  De invoer van aanstekers uit de andere Lid-Staten is aanzienlijk gestegen , en wel van 9.836 stuks in 1958 tot 290.802 stuks in 1968 en tot 479.660 stuks in de periode van januari - oktober 1969 .  4 . Volgens de mening van de Commissie is de toename van de invoer van aanstekers uit de andere Lid-Staten , welke door het monopolie tot stand is gebracht , niet voldoende om de doelstelling van artikel 37 te verwezenlijken .  Aangezien de overgangsperiode haar einde nadert dienen thans maatregelen getroffen te worden welke elke discriminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten wat de voorwaarden van de voorziening en afzet betreft uitsluiten .  Artikel 37 , dat deel uitmaakt van de titel betreffende het vrije verkeer van goederen en meer in het bijzonder van het hoofdstuk betreffende de afschaffing van de kwantitatieve beperkingen tussen de Lid-Staten , beoogt bij het einde van de overgangsperiode voor de produkten welke onder een nationaal monopolie van commerciële aard ( of een daarmee gelijkstaande regeling ) vallen , hetzelfde resultaat te verkrijgen dat voor de andere produkten bereikt is door de toepassing van de artikelen 30 tot en met 34 , namelijk het vrije verkeer van goederen .  In de sectoren welke onder de nationale monopolies vallen is een andere procedure voorgeschreven om dit resultaat te bereiken . Er is een geleidelijke aanpassing voorgeschreven ten einde rekening te houden met het feit dat in de ogen van de betrokken Lid-Staten de onder een monopolie vallende produkten bijzondere problemen vormden en voorts om te voorkomen dat de afschaffing van de kwantitatieve beperkingen en maatregelen van gelijke werking in deze sectoren zonder praktische gevolgen zou blijven . Er diende namelijk gevreesd te worden dat de liberalisatie van het handelsverkeer voor de onder een monopolie vallende produkten niet tot stand zou komen , indien de monopolies op grond van hun exclusieve rechten tot het invoeren , uitvoeren en verhandelen van bepaalde produkten vrij zouden blijven om te bepalen in welke mate en op welke voorwaarden de uit de andere Lid-Staten afkomstige produkten op de nationale markt mogen worden toegelaten ( of , in het tegenovergestelde geval , in welke mate de nationale produkten naar de andere Lid-Staten mogen worden uitgevoerd ) .  Daarom is in artikel 37 voorgeschreven dat aan het einde van de overgangsperiode " elke discriminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten wat de voorwaarden van de voorziening en afzet betreft is uitgesloten " .  Er dient op gewezen te worden dat artikel 37 niet beperkt is tot de eis tot afschaffing van discriminaties welke rechtstreeks voortvloeien uit bepalingen die van toepassing zijn op onder een monopolie vallende produkten : dit doel zou bij ontbreken van een artikel betreffende de nationale monopolies door andere bepalingen van het Verdrag bereikt kunnen worden , met name door die welke heffingen verbieden met gelijke werking als douanerechten en maatregelen met gelijke werking als kwantitatieve beperkingen . Uit wat hierboven gezegd is betreffende de kenmerken van de nationale monopolies en de beperkingen waartoe deze aanleiding kunnen geven volgt dat het van de " aanpassing " - d.z.w . " het uitsluiten van elke discriminatie " - is te voorkomen dat op het einde van de overgangsperiode nog discrimiaties kunnen bestaan als gevolg van bepaalde bijzondere bevoegdheden waarover de monopolies beschikken ten aanzien van de invoer en de afzet op hun markt , of de uitvoer , van bepaalde produkten .  Aangezien dit de doeleinden zijn welke zijn vastgesteld in artikel 37 rust op Italië de verplichting het monopolie voor aanstekers voor het einde van de overgangsperiode zodanig aan te passen dat deze doeleinden bereikt worden . Anderzijds is het de taak van de Commissie om , naast haar algemene verplichting om te waken voor de toepassing van het Verdrag , overeenkomstig lid 6 van artikel 37 aanbevelingen te doen betreffende de wijze waarop de in genoemd artikel voorgeschreven aanpassing moet worden verwezenlijkt .  5 . Bij de uitoefening van de exclusieve rechten die het bij de wet zijn toegekend , verzekert het C.I.F . op de Italiaanse markt de distributie zowel van de aanstekers van de nationale produktie als van ingevoerde aanstekers . Hiertoe treedt het C.I.F . op in alle commercialisatiestadia : het koopt de aanstekers van de producenten ; het verricht voor buitenlandse aanstekers alle douaneformaliteiten ; het houdt voorraden aan ; het zendt de produkten naar de kleinhandelaren en houdt zich bezig met de serviceverlening .  a ) Over de aankoop van aanstekers door het C.I.F . wordt jaarlijks tussen deze laatste en de producenten onderhandeld . Op basis van de door het C.I.F . opgestelde ramingen stelt het de hoeveelheden vast alsmede de typen aanstekers die het zal kopen . De koopprijs , dat wil zeggen de prijs die het C.I.F . aan de producenten betaalt , wordt vrijelijk tussen partijen overeengekomen .  b ) Als exclusief importeur is het C.I.F . de enige gemachtigde tot het verrichten van alle douaneformaliteiten voor de invoer van de buitenlandse produkten .  c ) Wat de verkoop van de aanstekers betreft is in het decreet van 1930 ( artikel 6 ) bepaald dat de aanstekers van courante kwaliteit ( " van gewoon metaal of andere grondstoffen zonder bijzondere waarde , zonder bekleding of versiering " ) uitsluitend verkocht mogen worden in winkels welke hiertoe door het monopolie gemachtigd zijn . De andere aanstekers mogen zowel in deze winkels worden verkocht als door andere handelaren die echter een handelsvergunning moeten hebben welke verleend wordt door het Ministerie van Financiën op gunstig advies van het C.I.F .  d ) Naar gelang de wederverkopers hun voorraden afzetten plaatsen zij bestellingen bij het C.I.F . , die hen vanuit zijn magazijnen bevoorraadt . De vertegenwoordigers van de producenten mogen echter bestellingen bij de wederverkopers opnemen en ze aan het C.I.F . doorgeven .  e ) Wat de prijs betreft waartegen het C.I.F . aan de handelaren verkoopt moet er onderscheid worden gemaakt tussen de aanstekers . De prijs van de eerste categorie wordt vastgesteld bij decreet van de Minister van Financiën . Het is een maximumprijs : het C.I.F . mag tegen een lagere prijs verkopen  ( zie artikel 7 van het decreet van 1930 en artikel 6 van de overeenkomst ) . Voor de andere aanstekers , dat wil zeggen het grootste deel , worden de prijzen voor het C.I.F . vastgesteld .  f ) Het C.I.F . zorgt voor de serviceverlening .  6 . Op basis van de gegevens waarover zij beschikt stelt de Commissie vast :  a ) dat er beperkingen worden opgelegd aan de afzet op de Italiaanse markt van aanstekers van gewone kwaliteit : bepaalde modellen worden door het monopolie niet ingevoerd ;  b ) dat bepaalde typen buitenlandse aanstekers op de Italiaanse markt verkocht worden tegen veel hogere prijzen - het verschil is soms wel 100 % dan voor dezelfde produkten in andere landen van de E.E.G . worden toegepast ;  c ) dat bepaalde typen buitenlandse aanstekers op de Italiaanse markt verkocht worden tegen veel hogere prijzen dan bepaalde vergelijkbare typen Italiaanse aanstekers ;  d ) dat in zeer veel gevallen het C.I.F . de door kleinhandelaren geplaatste bestellingen voor buitenlandse aanstekers niet volledig heeft uitgevoerd of ze met een aanzienlijke vertraging heeft uitgevoerd ; dat bovendien in bepaalde gevallen de onvolledige uitvoering van een bestelling ertoe geleid heeft dat het C.I.F . weigerde de kleinhandelaar de betalingstermijn toe te kennen die verleend wordt wanneer de bestelling een minimumbedrag bereikt .  7 . De hierboven beschreven feiten wormen discriminaties wat betreft de voorwaarden van de afzet ten nadele van de leveranciers van andere Lid-Staten . De Commissie is van mening dat deze situatie voortvloeit uit de zeer uitgebreide bevoegdheden die aan het C.I.F . zijn toegekend :  a ) De bevoegdheid waarover het C.I.F . beschikt om vrijelijk de hoeveelheden en de typen aanstekers vast te stellen welke het aankoopt , maakt het het C.I.F . mogelijk om willekeurig de invoer te beperken .  b ) Aangezien het C.I.F . de enige gemachtigde is om douaneformaliteiten te vervullen , kan het de afzet van buitenlandse produkten vertragen .  c ) Aangezien het de enige gemachtigde is om voorraden aan te houden , kan het C.I.F . vertragingen veroorzaken in de bevoorrading van kleinhandelaren met ingevoerde aanstekers .  d ) Het C.I.F . kan door te weigeren toestemming te geven voor de verlening van een handelsvergunning de verkoopmogelijkheden van buitenlandse producenten op de Italiaanse markt beperken .  e ) De bevoegdheid om voor het merendeel van de aanstekers voor de kleinhandelaren de verkoopsprijzen vast te stellen , stelt het C.I.F . in staat de buitenlandse produkten zwaarder te treffen dan de nationale produkten en op beslissende wijze de concurrentiepositie van de buitenlandse aanstekers op de Italiaanse markt te beïnvloeden .  f ) Het exclusieve recht tot serviceverlening kan discriminaties veroorzaken in die zin dat vertragingen in de serviceverlening voor buitenlandse produkten mogelijk zijn , welke een nadeel zouden kunnen veroorzaken voor de goede faam van een bepaald produkt .  Om deze redenen is de Commissie van oordeel dat de beste oplossing om het in artikel 37 gestelde doel te bereiken , bestaat in het afschaffen van de exclusieve invoer - en handelsrechten waarover het C.I.F . beschikt , voor zover deze rechten de handel tussen de Lid-Staten betreffen , en dit omdat deze maatregel een onmiddellijk en zeker effect heeft .  8 . Wat het fiscale aspect van het monopolie betreft , wenst de Commissie er de aandacht op te vestigen dat een beroep op artikel 90 , lid 2 , van het E.E.G.-Verdrag om de noodzaak tot aanpassing van het monopolie voor aanstekers overeenkomstig de bepalingen van artikel 37 uit te sluiten of te beperken , niet mogelijk is . In artikel 90 , lid 2 , is namelijk slechts bepaald dat ondernemingen die het karakter hagen van een fiscaal monopolie , vallen onder de regels van het Verdrag voor zover de toepassing daarvan de vervulling , in feite of in rechte , van de hun toevertrouwde bijzondere taak niet verhindert , waarbij de ontwikkeling van het handelsverkeer niet mag worden beïnvloed in een mate die strijdig is met het belang van de Gemeenschap .  Uit het hierboven in punt 3 gestelde blijkt dat het C.I.F . thans geen fiscale taak meer vervult , aangezien de belasting door de verbruiker wordt betaald .  II  Om deze redenen beveelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen overeenkomstig artikel 37 , lid 6 , van het E.E.G.-Verdrag de Italiaanse Republiek aan om ten laatste op 31 december 1969 de volgende maatregelen te nemen :  1 . Het de leveranciers van de andere Lid-Staten toe te staan om zonder enige beperking aanstekers uit de Lid-Staten in te voeren . Hiertoe moet elke formaliteit welke nodig is om deze produkten op de Italiaanse markt te brengen rechtstreeks door de kopers of door de door hen aangewezen personen zonder bemiddeling van het C.I.F . op dusdanige wijze kunnen worden verricht , dat zij er onmiddellijk over kunnen beschikken ;  2 . Toe te staan dat vrijelijk alle handelingen kunnen worden verricht welke nodig zijn voor het verhandelen op de Italiaanse markt van uit andere Lid-Staten afkomstige aanstekers . Hiertoe :   - het de leveranciers van de andere Lid-Staten toe te staan in Italië voorraden aan te houden ;   - de toekenning van een handelsvergunning voor aanstekers niet meer te laten afhangen van het gunstig advies van het C.I.F . ;   - het de leveranciers van de andere Lid-Staten toe te staan service te verlenen ;   - toe te staan dat de prijzen van de uit de andere Lid-Staten afkomstige produkten in de verschillende handelsstadia tussen verkopers en kopers kunnen worden overeengekomen .  Brussel , 25 november 1969 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Jean REY


Avis juridique important

|

31978K0932

Aanbeveling nr. 932/78/EGKS van de Commissie van 2 mei 1978 houdende instelling van een definitief antidumpingrecht op coils voor het walsen van plaat, van ijzer of van staal, van oorsprong uit Bulgarije

Publicatieblad Nr. L 120 van 04/05/1978 blz. 0022 - 0024 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 7 blz. 0190  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 9 blz. 0082  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 9 blz. 0082

++++AANBEVELING Nr . 932/78/EGKS VAN DE COMMISSIE  van 2 mei 1978  houdende instelling van een definitief antidumpingrecht op coils voor het walsen van plaat , van ijzer of van staal , van oorsprong uit Bulgarije  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , inzonderheid op de artikelen 74 en 86 ,  Gelet op Aanbeveling 77/329/EGKS van de Commissie van 15 april 1977 betreffende beschermende maatregelen tegen de toepassing van dumping en de toekenning van premies of subsidies door landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal ( 1 ) , gewijzigd bij Aanbeveling nr . 3004/77/EGKS ( 2 ) , inzonderheid op de artikelen 17 en 19 ,  Gehoord de standpunten van het bij genoemde Aanbeveling 77/329/EGKS ingestelde Raadgevend Comité ,  Overwegende dat namens de betrokken producenten in de Gemeenschap bij de Commissie een klacht is ingediend , die bewijzen bevat voor het bestaan van dumping van platen van oorsprong uit Bulgarije en uit bepaalde andere landen , alsmede van daaruit voortvloeiende belangrijke schade ;  Overwegende dat , aangezien uit de ontvangen inlichtingen is gebleken dat de klacht ontvankelijk was en dat beschermende maatregelen noodzakelijk zouden kunnen zijn , de Commissie de vertegenwoordigers van het uitvoerende land alsmede de betrokken importeurs en exporteurs daarvan officieel in kennis heeft gesteld , zij in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen van 24 januari 1978 een bericht heeft gepubliceerd inzake de inleiding van een onderzoekprocedure betreffende betrokken invoer ( 3 ) en zij in samenwerking met de Lid-Staten een onderzoek naar de feiten heeft ingesteld ;  Overwegende dat , aangezien uit het eerste onderzoek van de feiten bleek dat er sprake was van dumping , daarbij voldoende bewijzen van schade aan het licht werden gebracht en de belangen van de Gemeenschap een onmiddellijk optreden vereisten , de Commissie bij Aanbeveling nr . 245/78/EGKS ( 4 ) , een voorlopig antidumpingrecht op de betrokken invoer heeft ingesteld ;  Overwegende dat de Commissie in de loop van het desbetreffende onderzoek , dat werd voltooid na de instelling van een voorlopig antidumpingrecht , de betrokken partijen de gelegenheid heeft geboden hun standpunten kenbaar te maken ;  Overwegende evenwel dat de Commissie , in zoverre de betrokken partijen niet van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om haar standpunten kenbaar te maken of om haar argumenten voor te leggen , haar bevindingen op de beschikbare feiten moest baseren ;  Overwegende dat de Commissie bij de vaststelling van dumping ten aanzien van bovengenoemde invoer , rekening moest houden met het feit dat de handel op grond van een bijna volledig monopolie plaatsvindt en dat de prijzen door de staat worden vastgesteld en dat derhalve een nauwkeurige vergelijking tussen de prijs bij uitvoer van het produkt naar de Gemeenschap en de binnenlandse prijs niet uitvoerbaar is ;  Overwegende dat de Commissie om al deze redenen heeft besloten bij de berekeningen inzake de dumping uit te gaan van de produktiekosten in een land dat wordt beschouwd als één van de meest doelmatige producenten van het betrokken produkt , zoals is vastgesteld aan de hand van de laatste beschikbare gegevens ;  Overwegende dat bedoelde produktiekosten zijn berekend met inachtneming van onder meer de volgende gegevens : grondstoffen ( hieronder vallen ijzerets , sinter , pellets , schroot , ijzerlegeringen en andere ijzerhoudende materialen en bijslagen ) , energiekosten  ( cokes , olie , elektriciteit ) , arbeidsloon , met inbegrip van sociale kosten , en andere werkingskosten ( met inbegrip van onderhoudskosten en kosten van vervoer ) , alsmede kapitaalkosten , waaraan toegevoegd een redelijk bedrag voor administratie , afzet en eventuele andere kosten en voor winsten ;  Overwegende dat uit bovengenoemde berekening nogmaals de redelijkheid is gebleken van de door de Commissie gepubliceerde basisprijzen ( 5 ) ;  Overwegende dat de prijzen bij invoer in de Gemeenschap van de produkten waar de klacht betrekking op heeft , met deze basisprijzen zijn vergeleken ;  Overwegende dat deze prijsvergelijking tot stand kwam op basis van de prijs franco grens van de Gemeenschap , ingeklaard ;  Overwegende dat uit onderzoek is gebleken dat de betrokken produkten bij invoer in de Gemeenschap zijn aangeboden tegen prijzen die lager zijn dan de basisprijs en dat dumping heeft plaatsgevonden , waarvan de marge wordt gevormd door bedoelde onderbieding ;  Overwegende dat ten aanzien van de schade voor de betrokken industrie , uit het bewijsmateriaal waarover de Commissie beschikt , blijkt dat de invoer in de Gemeenschap van de betrokken produkten globaal is gestegen van 1 170 000 ton in 1974 tot 1 551 000 ton in de eerste zes maanden in 1977 , de invoer van oorsprong uit Bulgarije gedurende dezelfde periode van 78 000 ton op 80 000 ton is gekomen en dat , als resultaat , de betrokken invoer derhalve in de Gemeenschap een marktaandeel heeft kunnen bemachtigen van 20 % in het algemeen en van 14,6 % voor wat betreft de invoer van oorsprong uit Bulgarije inbegrepen de invoer uit Australië , Oostenrijk , Zuid-Korea , Tsjechoslowakije , Finland , Japan , Zuid-Afrika en Spanje die tevens onderworpen is aan tegenmaatregelen in de Gemeenschap of gedekt is door staalovereenkomsten gesloten met de EGKS ;  Overwegende dat de communautaire ijzer - en staalindustrie , anderzijds , zich in een crisistoestand bevindt die wordt gekenmerkt door een daling van de produktie van de betrokken produkten met ongeveer 4 % tussen 1974 en 1977 in de Gemeenschap , door beperking van het aantal werknemers van 780 000 tot 720 000 tussen 1974 en 1977 en door werktijdverkorting en dat in de communautaire ijzer - en staalindustrie bijgevolg een vermindering van de winsten is vastgesteld of het optreden van zware verliezen in de meeste ondernemingen ;  Overwegende dat de Commissie , om aan deze situatie het hoofd te bieden , meer in het bijzonder een systeem van minimumprijzen ( 6 ) heeft ingesteld voor de verkoop in de Gemeenschap van bepaalde door de Europese industrie vervaardigde ijzer - en staalprodukten ;  Overwegende dat de prijzen bij invoer in de Gemeenschap van produkten van oorsprong uit Bulgarije aanzienlijk lager zijn dan deze minimumprijzen en dat dergelijke onderbiedingen het evenwicht van het gehele prijzenstelsel in gevaar brengen en de communautaire producenten of het grootste gedeelte daarvan anzienlijke schade betrokken of dreigen te berokkenen ;  Overwegende derhalve dat uit de feiten , zoals deze definitief zijn vastgesteld , blijkt dat belangrijke schade is toegebracht aan de communautaire industrie of dat een dergelijke schade zou zijn toegebracht indien geen voorlopige maatregel was genomen tegen invoer van oorsprong uit Bulgarije inbegrepen de invoer uit Australië , Oostenrijk , Zuid-Korea , Tsjechoslowakije , Finland , Japan , Zuid-Afrika en Spanje die tevens onderworpen is aan tegenmaatregelen of welke van oorsprong is uit landen die met de Gemeenschap staalovereenkomsten hebben gesloten , namelijk Japan , Oostenrijk , Tsjechoslowakije , Finland , Zuid-Afrika en Spanje ;  Overwegende dat onder de moeilijke omstandigheden die zich voor de communautaire ijzer - en staalindustrie voordoen , de belangen van de Gemeenschap de instelling noodzakelijk maken van een definitief antidumpingrecht , alsmede de definitieve inning van de bedragen die als zekerheid waren gesteld voor het voorlopig recht ;  Overwegende dat het bedrag van een dergelijk definitief recht moet overeenkomen met het verschil tussen de door de Commissie voor die produkten gepubliceerde basisprijs en de prijs daarvan bij invoer in de Gemeenschap , rekening houdend met een eventuele vermindering in waarde waar de importeur aanspraak op maakt en die wordt vastgesteld ten genoegen van de bevoegde nationale autoriteiten ,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING :  Artikel 1  1 . Er wordt een definitief antidumpingrecht ingesteld voor de volgende produkten van oorsprong uit Bulgarije :   - coils voor het walsen van plaat , van ijzer of van staal ,   - post van gemeenschappelijk douanetarief 73.08 ,   - NIMEXE-code 73.08-01 tot 49 .  2 . Het bedrag van dit recht komt overeen met het bedrag dat het verschil vormt tussen de lagere daadwerkelijke contractuele prijzen ( basis en toeslagen ) , franco grens , ingeklaard , van dit produkt en de hogere door de Commissie voor ditzelfde produkt gepubliceerde daadwerkelijke prijs ( basis en toeslagen ) op het tijdstip waarop het in de Gemeenschap in het vrije verkeer wordt gebracht .  3 . Het bedrag van dit recht dient evenwel te worden verminderd in zoverre de importeur ten genoegen van de bevoegde nationale autoriteiten aantoont dat het in lid 2 hierboven bedoelde prijsverschil een gevolg is van een vermindering in waarde die voortvloeit uit het feit dat de kwaliteit van de produkten lager is dan de laagste kwaliteit als omschreven in de laatste publikatie betreffende basisprijzen van de Commissie .  4 . Deze antidumpingrechten zullen worden geïnd op dezelfde basis als de douanerechten .  Artikel 2  De bedragen die als zekerheid waren gesteld voor het voorlopig recht krachtens de bepalingen van Aanbeveling nr . 245/78/EGKS , in verband met produkten van oorsprong uit Bulgarije zullen definitief worden geïnd voor zover zij het in deze aanbeveling vastgestelde percentage niet overschrijden .  Artikel 3  Deze aanbeveling wordt ter kennis van de Lid-Staten gebracht . Zij treedt voor elke Lid-Staat in werking op datum van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen .  Gedaan te Brussel , 2 mei 1978 .  Voor de Commissie  De Vice-Voorzitter  Wilhelm HAFERKAMP  ( 1 ) PB nr . L 114 van 5 . 5 . 1977 , blz . 6 .  ( 2 ) PB nr . L 352 van 31 . 12 . 1977 , blz . 13 .  ( 3 ) PB nr . C 19 van 24 . 1 . 1978 , blz . 10 .  ( 4 ) PB nr . L 37 van 7 . 2 . 1978 , blz . 13 .  ( 5 ) Vgl . Mededeling van de Commissie van 31 december 1977 betreffende de basisprijzen voor bepaalde ijzer - en staalprodukten , PB nr . L 353 van 31 . 12 . 1977 , blz . 1 .  ( 6 ) PB nr . L 114 van 5 . 5 . 1977 , blz . 1 en PB nr . L 352 van 31 . 12 . 1977 , blz . 17 .


Avis juridique important

|

31994H0284

94/284/EG: Aanbeveling van de Commissie van 19 april 1994 betreffende de juridische behandeling van de ecu en van in ecu luidende contracten met het oog op de invoering van één Europese munteenheid

Publicatieblad Nr. L 121 van 12/05/1994 blz. 0043 - 0044

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 19 april 1994 betreffende de juridische behandeling van de ecu en van in ecu luidende contracten met het oog op de invoering van één Europese munteenheid (94/284/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,  Overwegende dat met deze aanbeveling gevolg wordt gegeven aan de doelstellingen in het Witboek van de Commissie over  "Het opheffen van de juridische belemmeringen voor het gebruik van de ecu" (1), waarvan de hoofdlijnen door het Europees Parlement (2)  en door het Economisch en Sociaal Comité (3) zijn besproken en goedgekeurd;  Overwegende dat in artikel 109 G van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is bepaald dat de valutasamenstelling van de ecu niet wordt gewijzigd en dat bij de aanvang van de derde fase de waarde van de ecu onherroepelijk wordt  vastgesteld overeenkomstig artikel 109 L, lid 4; dat in artikel 109 L, lid 4, is bepaald dat op de aanvangsdatum van de derde fase de Raad met eenparigheid van stemmen van de Lid-Staten die aan de derde fase deelnemen, op voorstel van de Commissie en na  raadpleging van de Europese Centrale Bank, voor de munteenheden van de Lid-Staten die aan de derde fase deelnemen, de omrekeningskoersen vaststelt waarbij de ecu een volwaardige munteenheid zal worden;  Overwegende dat in artikel 109 L, lid 4, voorts is bepaald dat het besluit over de omrekeningskoersen op zich geen wijziging in de externe waarde van de ecu meebrengt; dat dit betekent dat één ecu in zijn huidige samenstelling van een mand van de  samenstellende valuta's te gelegener tijd en overeenkomstig de in het Verdrag neergelegde procedures tegen een koers van 1: 1 tegen één ecu in zijn nieuwe samenstelling als een volwaardige munteenheid wordt ingewisseld (regel van de nominale  continueiteit);  Overwegende dat in de tweede fase van de Economische en Monetaire Unie de ontwikkeling van de beginselen van de uniforme behandeling van in ecu luidende verplichtingen afhankelijk is van de wil van de Lid-Staten om in hun nationale rechtsstelsel een  vergelijkbare juridische behandeling van de ecu op te nemen;  Overwegende dat in artikel 105, lid 1, van het Verdrag prijsstabiliteit wordt gedefinieerd als hoofddoel van het handelen van het Europese Stelsel van Centrale Banken; dat de doelstelling van prijsstabiliteit inhoudt dat in het rechtsstelsel van de  Europese Unie het nominalistisch beginsel als bepaald in artikel 104 L, lid 4, van het Verdrag wordt toegepast, dat in de Lid-Staten welbekend is en als algemeen rechtsbeginsel hun monetaire wetgeving beheerst; dat het Verdrag tot oprichting van de  Europese Gemeenschap het startpunt is voor de uitwerking van de eerste beginselen van het Europees monetair recht;  Overwegende dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen reeds in haar Witboek  "Het opheffen van de juridische belemmeringen voor het gebruik van de ecu" heeft verklaard dat om beginselen van Europees monetair recht vast te leggen minimaal vereist  is dat de Lid-Staten door middel van wetgeving de ecu de juridische status van vreemde valuta toekennen; dat in genoemd Witboek elk van de Lid-Staten wordt verzocht ervoor te zorgen dat de ecu in zijn rechtsstelsel niet ongunstiger wordt behandeld dan  de munteenheden van de andere Lid-Staten; dat dit niet betekent dat aan de ecu de hoedanigheid van  "parallelle munteenheid" wordt toegekend, hetgeen niet in het Verdrag betreffende de Europese Unie is voorzien en door de Lid-Staten tijdens de  onderhandelingen werd verworpen,  BEVEELT AAN:   A.   TITEL 1   OPHEFFING VAN DE JURIDISCHE BELEMMERINGEN VOOR ECU-GEBRUIK  1. Dat de Lid-Staten ervoor zorg dragen dat in hun wetgeving de ecu de juridische status van vreemde valuta verkrijgt;  2. Dat de Lid-Staten ervoor zorg dragen dat in hun rechtsstelsels de ecu niet wordt gediscrimineerd ten opzichte van de andere munteenheden waaraan dezelfde juridische status wordt verleend;   TITEL 2   JURIDISCHE BESCHERMING VAN DE ECU  3. Dat de Lid-Staten de ecu adequate juridische bescherming geven;   TITEL 3   CONTINUÏTEIT VAN IN ECU LUIDENDE CONTRACTEN  4. Dat alle partijen bij contracten die in ecu of een andere, vergelijkbare aanduiding luiden, dan wel waarin naar de ecu of een andere, vergelijkbare aanduiding wordt verwezen, zich aan de bepalingen in de  bijlage dienen te houden;  5. Dat in geval van twijfel verwijzingen in contracten naar de ecu dienen te worden begrepen de ecu te betreffen zoals deze in de communautaire wetgeving wordt gedefinieerd.   B.  De Lid-Staten worden uitgenodigd uiterlijk twaalf maanden na kennisgeving van deze aanbeveling de Commissie van de belangrijkste wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die met betrekking tot de titels 1 en 2 van deze aanbeveling zijn  vastgesteld, alsmede van alle verdere wijzigingen op dit gebied in kennis stellen.   C.  Deze aanbeveling is gericht tot de Lid-Staten. Titel 3 ervan is tevens gericht tot de contractpartijen die enigerlei in ecu luidende juridische verplichting zijn overeengekomen, respectievelijk overeenkomen.  Gedaan te Brussel, 19 april 1994.  Voor de Commissie Henning CHRISTOPHERSEN Vice-Voorzitter  (1) Document SEC(92) 2472 def.  (2) Resolutie A3-0296/93 van 27. 10. 1993 over het opheffen van de juridische belemmeringen voor het gebruik van de ecu.  (3) Document CES 236/94.      BIJLAGE  1. Deze bijlage is van toepassing op alle partijen bij contracten die in ecu luiden of waarin naar de ecu wordt verwezen, ongeacht of zij natuurlijke of rechtspersonen zijn.  2. Voor de doeleinden van deze bijlage gelden de volgende definities:  - de  "ecu" is de Europese munteenheid waarnaar in artikel 109 G van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap wordt verwezen, zowel in haar huidige samenstelling als mand van de samenstellende valuta's als in de toekomstige definitie van  volwaardige munteenheid;  -  "andere, vergelijkbare aanduidingen" zijn ECU, écu, Ecu, E.C.U., alsmede enigerlei andere aanduiding die wordt gebruikt om naar de ecu als rekeneenheid van de Europese Gemeenschappen of naar de ecu als munteenheid van het wisselkoersmechanisme te  verwijzen;  - de  "mand-ecu" is de ecu in zijn huidige samenstelling als mand van de samenstellende valuta's;  - de  "enige-munt-ecu" is de ecu in zijn toekomstige samenstelling als een volwaardige munteenheid.  3. In alle contracten die in ecu of andere vergelijkbare aanduidingen luiden, of waarin naar de ecu of andere vergelijkbare aanduidingen wordt verwezen, beogen de contractpartijen te verwijzen naar de ecu zoals gedefinieerd in artikel 109 G van het  Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.  4. Te gelegener tijd en overeenkomstig de procedures die zijn neergelegd in artikel 109 G en artikel 109 L, lid 4, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, zal elke verplichting om een bedrag in mand-ecu's te betalen, worden omgezet  in een verplichting tot betaling van datzelfde bedrag in enige-munt-ecu's.


Belangrijke juridische mededeling

|

52009PC0167

Aanbeveling voor een besluit van de Raad betreffende het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor 2012  /* COM/2009/0167 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 8.4.2009COM(2009) 167 definitiefAanbeveling voor eenBESLUIT VAN DE RAADbetreffende het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor 2012TOELICHTINGBesluit nr. 1622/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 tot vaststelling van een communautaire actie voor het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor de periode 2007 tot 2019[1] legt de procedure voor de aanwijzing van de Culturele Hoofdsteden van Europa vast. Overeenkomstig artikel 2 van dat besluit zullen met ingang van 2009 telkens twee steden in twee verschillende lidstaten als Culturele Hoofdsteden van Europa worden aangewezen in de chronologische volgorde als vastgesteld in de bijlage bij het besluit.Overeenkomstig artikel 14 gelden voor de aanwijzing van de Culturele Hoofdsteden van Europa voor 2012 de volgende overgangsbepalingen.De aan de beurt zijnde lidstaten dragen uiterlijk vier jaar voor de aanvang van het evenement één of meer steden voor aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en het Comité van de Regio's.De Commissie stelt een jury samen die aan de hand van de doelstellingen en kenmerken van deze actie verslag uitbrengt over de voordrachten. Deze jury bestaat uit onafhankelijke prominenten uit de culturele sector. De jury brengt verslag uit aan de Commissie, het Europees Parlement en de Raad.Binnen drie maanden na ontvangst van het verslag kan het Europees Parlement de Commissie een advies doen toekomen over de voorgedragen stad of steden.De Raad wijst op basis van een aanbeveling van de Commissie, opgesteld in het licht van het verslag van de jury, de steden officieel als Culturele Hoofdsteden van Europa aan voor het jaar waarvoor zij zijn voorgedragen.Voor de titel van 2012 hebben Portugal en Slovenië overeenkomstig artikel 2 en de bijlage vóór eind 2007 respectievelijk Guimarães en Maribor voorgedragen.De jury is op 23 april 2008 bijeengekomen om de voordrachten te onderzoeken. Dit onderzoek omvatte hoorzittingen met vertegenwoordigers van de kandidaat-steden. De jury heeft de voordrachten aan de hand van de voor het evenement vastgestelde criteria beoordeeld en vervolgens de betrokken steden verzocht hun plannen verder uit te werken, meer aandacht te besteden aan de voornaamste doelstellingen en eigenschappen van de actie zoals omschreven in Besluit nr. 1622/2006/EG, met inbegrip van culturele programma's die een langetermijneffect op de stad en de regio hebben, en hun kandidatuur dienovereenkomstig aan te vullen. De jury verwachtte een meer gedetailleerd programma, vooral voor artistieke evenementen met een grote Europese dimensie[2].Op 30 september 2008 waren de aangevulde kandidaturen bij de Commissie ingediend en op 5 november 2008 heeft een nieuwe selectievergadering plaatsgevonden. De jury heeft zijn verslag eind november 2008 bij de Commissie ingediend; op verzoek van de jury heeft de Commissie het verslag ook aan de andere instellingen doen toekomen.Op grond van een algemene evaluatie van de kandidaturen besloot de jury unaniem – met enkele voorstellen voor verbeteringen, met name betreffende de kandidatuur van Maribor – de instellingen van de Europese Unie aan te bevelen Guimarães en Maribor aan te wijzen als Culturele Hoofdsteden van Europa in 2012.De Commissie Cultuur en Onderwijs van het Europees Parlement heeft naar aanleiding van het verslag van de jury op 28 januari 2009 een brief aan DG EAC gezonden waarin werd gewezen op de belangrijkste aspecten van de aanwijzing van de Culturele Hoofdsteden van Europa 2012.Bijgevolg dient de Commissie overeenkomstig artikel 14 van Besluit nr. 1622/2006/EG bij de Raad de bijgevoegde aanbeveling in voor de officiële aanwijzing van Guimarães en Maribor voor het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" in 2012.Aanbeveling voor eenBESLUIT VAN DE RAADbetreffende het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor 2012DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Besluit nr. 1622/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautaire actie voor het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa" voor de periode 2007 tot 2019[3], en met name op artikel 14,Gezien het verslag van de jury van november 2008 dat overeenkomstig artikel 14, lid 2, van Besluit nr. 1622/2006/EG bij de Commissie, het Europees Parlement en de Raad is ingediend,Overwegende dat aan de in artikel 14, lid 3, van Besluit nr. 1622/2006/EG bedoelde criteria volledig is voldaan,Gezien de aanbeveling van de Commissie van  2009,BESLUIT:Artikel 1Guimarães en Maribor worden overeenkomstig artikel 14 van Besluit nr. 1622/2006/EG aangewezen als "Culturele Hoofdstad van Europa 2012".Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitter [1] PB L 304 van 3.11.2006, blz. 1.[2] Zie het document "Information about the selection meeting for the European Capital of Culture 2012" dat na de vergadering aan de betrokken steden is toegezonden.[3] PB L 304 van 3.11.2006, blz. 1.


Avis juridique important

|

31986H0156

86/156/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 6 mei 1986 aan de Lid-Staten betreffende de ten gevolge van de radioactieve neerslag uit de Sovjetunie nationaal getroffen maatregelen voor landbouwprodukten

Publicatieblad Nr. L 118 van 07/05/1986 blz. 0028 - 0028

*****AANBEVELING  VAN DE COMMISSIE  van 6 mei 1986  aan de Lid-Staten betreffende de ten gevolge van de radioactieve neerslag uit de Sovjetunie nationaal getroffen maatregelen voor landbouwprodukten  (86/156/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155,  Overwegende dat er zich, ten gevolge van het ongeval bij de kerncentrale van Tchernobyl in de Sovjetunie, radioactieve elementen in de atmosfeer hebben verspreid waarvan de neerslag onder meer in de Gemeenschap is geconstateerd;  Overwegende dat de Lid-Staten, gezien hun rechtmatige zorg de gezondheid van de consument te beschermen, nationaal maatregelen hebben getroffen om het in de handel brengen van bepaalde landbouwprodukten te beperken of te verbieden;  Overwegende dat de Commissie ten aanzien van de betrekkingen met de getroffen derde landen een voorstel bij de Raad heeft ingediend om de invoer van mogelijk besmette landbouwprodukten te schorsen en in de vleessector de daartoe noodzakelijke maatregelen zal treffen;  Overwegende dat de door de Lid-Staten getroffen maatregelen ten aanzien van het in de handel brengen op hun eigen markt derhalve moeten worden gecooerdineerd door hun aan te bevelen zich aan strikte grenswaarden te houden voor de meest gevoelige produkten en voor de produkten die zij uitvoeren dezelfde regels en controles toe te passen als die welke worden gehanteerd voor het in de handel brengen op hun nationale markt;  Overwegende dat de aldus door de exporterende Lid-Staat gegeven verzekering de importerende Lid-Staat in staat moet stellen af te zien van het stellen van enige andere eis bij invoer en met name ten aanzien van enig aanvullend certificaat, waarbij uiteraard geen enkele Lid-Staat op uit een andere Lid-Staat afkomstige produkten strengere maatregelen mag toepassen dan die welke hij voor zijn eigen markt hanteert,  BEVEELT DE LID-STATEN AAN:  1. erop toe te zien dat de volgende maximumtoleranties worden nageleefd voor het in de handel brengen op hun eigen markt:  1.2,3 //  //  // Met ingang van  // Maximumactiviteit (Bq/kg)  // 1.2.3 //  // Melk en zuivelprodukten   // Groenten en fruit   //    //   //   // 6 mei 1986   // 500   // 350   // 16 mei 1986   // 250   // 175   // 26 mei 1986   // 125   // 90   //  //   //  2. de door hen uitgevoerde produkten aan deze zelfde grenswaarden en in het algemeen aan dezelfde radioactiviteitscontroles te onderwerpen als die welke voor hun eigen markt gelden;  3. de aldus door de exporterende Lid-Staat verrichte controles te erkennen en iedere verdere eis ten aanzien van de invoer op dit gebied te laten vervallen, met name ten aanzien van enig aanvullend certificaat;  4. de overige Lid-Staten en de Commissie onverwijld in kennis te stellen van het gevolg dat aan deze aanbeveling wordt gegeven.  Gedaan te Brussel, 6 mei 1986.  Voor de Commissie  Frans ANDRIESSEN  Vice-Voorzitter