Avis juridique important

|

32003H0532

Aanbeveling van de Commissie van 10 juli 2003 betreffende een leidraad voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 761/2001 van het Europees Parlement en de Raad inzake de vrĳwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) op het stuk van selectie en gebruik van milieuprestatie-indicatoren (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2253)

Publicatieblad Nr. L 184 van 23/07/2003 blz. 0019 - 0032

Aanbeveling van de Commissievan 10 juli 2003betreffende een leidraad voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 761/2001 van het Europees Parlement en de Raad inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) op het stuk van selectie en gebruik van milieuprestatie-indicatoren(kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2253)(Voor de EER relevante tekst)(2003/532/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid artikel 211, tweede streepje,(1) Overwegende dat Verordening (EG) nr. 761/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2001 inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS)(1) de essentiële vereisten vaststelt voor de deelname van organisaties aan EMAS.(2) Overwegende dat Verordening (EG) nr. 761/2001 de Commissie ertoe oproept bij de toepassing van EMAS een consistente werkwijze te bevorderen.(3) Overwegende dat deze consistentie kan worden bevorderd met behulp van een leidraad betreffende het opstellen van een milieuverklaring als bedoeld in artikel 3, lid 2, sub c), van Verordening (EG) nr. 761/2001, zowel aan organisaties als aan milieuverificateurs.(4) Overwegende dat organisaties, ingevolge bijlage III, punt 3.3, van Verordening (EG) nr. 761/2001, bij de uitvoering van EMAS, milieuprestatie-indicatoren kunnen gebruiken met het oog op meer duidelijkheid, transparantie en vergelijkbaarheid van de door een organisatie verstrekte informatie.(5) Overwegende dat selectie en gebruik van milieuprestatie-indicatoren organisaties ook kunnen helpen om hun inzicht te vergroten en hun milieubeheer en -prestaties te verbeteren.(6) Overwegende dat in de leidraad betreffende EMAS-milieuverklaring in bijlage I, punt 3, van Aanbeveling 2001/680/EG(2) wordt aangekondigd dat de Commissie te zijner tijd een leidraad zal uitwerken inzake selectie en gebruik van milieuprestatie-indicatoren.(7) Overwegende dat selectie en gebruik van milieuprestatie-indicatoren kosteneffectief zouden moeten zijn en zouden moeten beantwoorden aan omvang en type van de organisatie in kwestie, alsmede aan haar behoeften en prioriteiten.(8) Overwegende dat de in deze aanbeveling verschafte leidraad in overeenstemming is met het advies van het bij artikel 14 van Verordening (EG) nr. 761/2001 instelde comité,DOET HIERBIJ DE VOLGENDE AANBEVELING:1. Met het oog op het opstellen van de EMAS-milieuverklaring mogen organisaties gebruik maken van de in bijlage I vervatte milieuprestatie-indicatoren.2. Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 10 juli 2003.Voor de CommissieMargot WallströmLid van de Commissie(1) PB L 114 van 24.4.2001, blz. 1.(2) PB L 247 van 17.9.2001, blz. 1.BIJLAGE ILEIDRAAD BETREFFENDE SELECTIE EN GEBRUIK VAN MILIEUPRESTATIE-INDICATOREN VOOR DE EMAS-VERORDENING1. InleidingIn bijlage III, punt 3.3, van de EMAS-verordening worden deelnemende organisaties ertoe aangemoedigd in voorkomende gevallen van milieuprestatie-indicatoren gebruik te maken.Het gebruik van milieu-indicatoren komt de rapportage van milieuprestaties ten goede, doordat zodoende onbewerkte gegevens worden omgezet in maatregelen die voor de doelgroep gemakkelijk te begrijpen zijn. Met milieu-indicatoren worden grote hoeveelheden milieugegevens omgevormd tot een gering aantal reeksen significante kerninformatie. Met behulp hiervan zullen organisaties hun milieuprestaties kunnen kwantificeren en rapporteren. Nog een belangrijke functie van milieu-indicatoren is om organisaties bij het beheer van hun milieu-aspecten en -effecten te helpen. Daarenboven raken ranking agencies en financiële adviesbureaus meer en meer geïnteresseerd in milieuprestaties.Milieu-informatie creëren kan kostbaar en tijdrovend zijn. Milieuprestatie-indicatoren zouden kosteneffectief moeten zijn en aan omvang en type van de organisatie in kwestie, alsmede aan haar behoeften en prioriteiten moeten beantwoorden. Zij zouden primair betrekking moeten hebben op de meest significante milieueffecten welke het bedrijf met zijn transacties, bedrijfsvoering, activiteiten, producten en diensten kan beïnvloeden. Deze indicatoren zouden gevoelig genoeg moeten zijn om significante veranderingen in milieueffecten te kunnen weergeven. Bovendien zouden organisaties optimaal gebruik moeten maken van de door hen verzamelde milieu-informatie. Te dien einde zouden milieu-indicatoren een tweeledige functie moeten vervullen: enerzijds een hulpmiddel zijn bij het beheer van de organisatie en anderzijds een bron van informatie zijn voor belanghebbenden. Afhankelijk van de capaciteiten en middelen van een organisatie kan het gebruik van milieuprestatie-indicatoren aanvankelijk beperkt blijven tot die aspecten welke het meest relevant worden geacht; mettertijd kunnen hier dan geleidelijk meer aspecten bij betrokken worden. De in deze leidraad genoemde indicatoren en meeteenheden worden bij wijze van voorbeeld gegeven.Er zijn reeds verscheidene publicaties en normen die voor een organisatie van nut kunnen zijn; deze worden in de literatuuropgave in bijlage II bij deze aanbeveling genoemd.Een milieu-indicatorsysteem berust op de volgende grondbeginselen:- Vergelijkbaarheid: indicatoren moeten vergelijkingen mogelijk maken en veranderingen in de milieuprestaties aan het licht brengen;- Evenwicht tussen problematische (slechte) en veelbelovende (goede) sectoren;- Continuïteit: indicatoren moeten op dezelfde criteria gebaseerd zijn en op vergelijkbare tijdvakken of tijdseenheden betrekking hebben;- Tijdsrelevantie: indicatoren moeten zo frequent worden bijgesteld dat de nodige maatregelen kunnen worden getroffen;- Duidelijkheid: indicatoren moeten duidelijk en begrijpelijk zijn.2. Categorieën milieu-indicatorenGewoonlijk wordt voor het evalueren en rapporteren van de milieuprestaties van een organisatie uitgegaan van drie categorieën milieu-indicatoren(1):>RUIMTE VOOR DE TABEL>Operationele prestatie-indicatoren (OPI): hebben voornamelijk betrekking op alles wat verband houdt met de activiteiten, producten of diensten van een organisatie en kunnen zaken betreffen als emissies, recyclage van producten en grondstoffen, brandstofverbruik van het voertuigpark of energiegebruik.Operationele prestatie-indicatoren kunnen worden opgesplitst in inputindicatoren, indicatoren voor fysieke infrastructuren en outputindicatoren. Zij hebben voornamelijk betrekking op de planning en beheersing van, en het toezicht op het milieueffect van een organisatie. Operationele prestatie-indicatoren vormen tevens een instrument voor de mededeling van milieugegevens via milieurapporten of milieuverklaringen, in overeenstemming met de EMAS-verordening. Door hierbij ook de kostenaspecten te betrekken, legt men hiermee bovendien de grondslag voor het milieukostenbeheer.Managementprestatie-indicatoren (MPI): Hierbij wordt vooral gekeken naar alle pogingen die door de bedrijfsleiding worden gedaan om de infrastructuren voor een succesvol milieumanagement aan te leveren en kunnen onder meer milieuprogramma's, doelstellingen en streefwaarden, opleiding, stimulerende maatregelen, audit-frequentie, inspecties ter plaatse, administratie en externe communicatie worden belicht.Deze indicatoren dienen primair als metingen voor interne controle en informatie, maar verschaffen op zich niet voldoende informatie om een nauwkeurig beeld van de milieuprestaties van de organisatie te geven.Milieuconditie-indicatoren (ECI): Deze indicatoren verschaffen informatie over de kwaliteit van het milieu rondom het bedrijf of over de toestand van het milieu plaatselijk, regionaal of wereldwijd. Voorbeelden zijn de waterkwaliteit in een nabij gelegen meer, de regionale luchtkwaliteit, de concentratie van broeikasgassen of van bepaalde verontreinigende stoffen in de bodem). Hoewel deze indicatoren van zeer uiteenlopende aard kunnen zijn, kunnen zij worden gebruikt om de aandacht van de organisatie te vestigen op de managementaspecten van significante milieueffecten.De toestand van de milieucompartimenten (lucht, water, bodem) en de optredende milieuproblemen worden vaak door een aantal externe factoren beïnvloed, voorbeelden zijn emissies van andere bedrijven, particuliere huishoudens, of het verkeer. Dergelijke (publieke) milieugegevens worden gewoonlijk door overheidsinstanties gemeten en geregistreerd. Deze gegevens worden gebruikt om specifieke milieu-indicatorsystemen voor de voornaamste milieuproblemen af te leiden. In de context van de doelstellingen van het milieubeleid, kunnen publieke milieu-indicatoren door organisaties worden gebruikt als richtsnoer voor het vaststellen van prioriteiten bij de bepaling vanhun eigen indicatoren en doelstellingen, vooral wanneer de organisatie een van de voornaamste veroorzakers van een milieuprobleem is (bv. geluidsoverlast in de omgeving van een luchthaven; effect van rechtstreekse afvalwaterlozingen op de waterkwaliteit). Met ECI's is het mogelijk milieueffecten op regionaal niveau te meten.Deze drie categorieën milieu-indicatoren worden thans in brede kring geaccepteerd en een organisatie zou een combinatie van deze indicatoren moeten overwegen om te kunnen aantonen:- dat zij het nodige inzicht heeft in het milieueffect van haar activiteiten, producten en diensten (ECI);- dat zij passende maatregelen neemt met het oog op het beheer van de aan deze milieueffecten verbonden milieuaspecten (MPI); en- dat het beheer van deze milieuaspecten in betere milieuprestaties resulteert (OPI).Erkend wordt evenwel dat in het geval van organisaties met minder significante milieueffecten en een minder complex milieumanagementsysteem de meest belangrijke indicatoren die zullen zijn welke op de bedrijfsprestaties betrekking hebben.3. LeidraadBij de selectie van milieu-indicatoren voor een bepaald milieuaspect zou een organisatie zich het volgende moeten afvragen:- Wat zijn de belangrijkste milieu-aspecten en -effecten van de organisatie?- Waar kunnen de meeste verbeteringen worden aangebracht?- Waar kunnen milieuverbeteringen ook tot kostenvermindering leiden?De geselecteerde milieu-indicatoren zouden met de milieubeleidsprioriteiten in overeenstemming moeten zijn:- Hoe beïnvloedt de organisatie de lokale of regionale milieusituatie in de context van belangrijke lokale of regionale milieubeleidsvraagstukken?- Welke milieuproblemen komen het meest aan bod in de huidige politieke besprekingen?- Met welke externe vereisten, bijvoorbeeld van belanghebbende partijen, heeft de organisatie te maken?AfbeeldingStroomdiagram betreffende beslissingsprocessen bij de selectie van milieuprestatie-indicatoren.>PIC FILE= "L_2003184NL.002201.TIF">Daarenboven zou een organisatie indicatoren moeten selecteren die in een betere bedrijfsvoering resulteren. Indicatoren die niet tot de bedrijfsvoering bijdragen zullen uiteindelijk niet tot onderdeel van het dagelijks bestuur van de organisatie worden gemaakt en aldus nauwelijks een positief effect op de prestaties hebben. Kortom, die indicatoren welke werknemers en directie in staat stellen hun werk beter te verrichten zijn voor de organisatie het meest geschikt.In de secties a) t/m e) zullen alle in bijlage III van de verordening genoemde criteria in ogenschouw worden genomen en zal een organisatie aanwijzingen vinden die haar bij de selectie van passende indicatoren kunnen helpen.a) Indicatoren moeten een nauwkeurig beeld schetsen van de prestaties van een organisatieHet is belangrijk dat een organisatie een correct beeld van haar milieuprestaties heeft. De indicatoren zouden de milieuprestaties zo nauwkeurig mogelijk moeten weergeven, en de milieusituatie (aspecten en effecten) van de organisatie op evenwichtige wijze moeten illustreren.Zou een organisatie bijvoorbeeld haar uitstoot in lucht of water terugschroeven maar dan wel meer vast afval gaan storten, dan zou zij het netto resulterende milieuvoordeel in overweging moeten nemen en moeten rapporteren. Een en ander heeft ook financiële implicaties, daar de verwijderingskosten moeten worden verdisconteerd om de directie ertoe in staat te stellen de kosten en baten van een dergelijke maatregel in te schatten.Hieronder volgt een aantal voorbeelden van indicatoren en meeteenheden die in de EMAS-milieuverklaring worden gebruikt. Zij hebben betrekking op de verschillende categorieën en subcategorieën indicatoren, zoals deze genoemd worden in de tabel van hoofdstuk 2 inzake categorieën milieuprestatie-indicatoren.Naast absolute waarden voor milieu-effecten, kunnen meeteenheden ook het milieu-effect per eenheid product of dienst betreffen, alsook het effect per omzet, bruto-verkoop of bruto-meerwaarde ("eco-efficiency"-indicatoren) of het milieu-effect per werknemer(2).NB:Vaak zijn de lokale milieumedia en ecosystemen het meest relevant voor de milieuconditie-indicatoren (ECI). Maar in sommige gevallen - zoals bij broeikasgasemissies - kan de toestand van het wereldmilieu eveneens relevant zijn. Indien de ECI niet primair representatief zijn voor het milieueffect van de geregistreerde organisatie zelf, maar veeleer voor het effect van andere organisaties of van onbekende bronnen, zou dit bij de contacten met de belanghebbenden duidelijk moeten worden aangegeven.>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>Hieronder worden enige voorbeelden gegeven van milieuprestatie-indicatoren in diagramvorm. In vele gevallen doet men er goed aan niet alleen informatie over het afgelopen jaar te verschaffen, maar trends over verscheidene jaren weer te geven.AfbeeldingOntwikkeling van drie verschillende typen gevaarlijk afval in 1000 ton per jaar tussen 1996 en 2002: slakken (10 04 01), slib en schuim (10 04 02) en rookgasstof (10 04 04)(3).>PIC FILE= "L_2003184NL.002701.TIF">Indien organisaties managementindicatoren, zoals opleiding, rapporteren, is het nuttig te weten welk deel van alle opleidingen aan milieuonderwerpen wordt besteed of anders welk deel van de audits aan het milieu is gewijd. Aldus kan een organisatie de kosten van haar milieubeheer beter inschatten.AfbeeldingRelatief aandeel van het aantal uren dat per werknemer aan cursussen in veiligheid, milieu en kwaliteit is besteed (2002).>PIC FILE= "L_2003184NL.002702.TIF">In die gevallen waarin een organisatie haar prestaties wil rapporteren in relatie tot de toestand van het milieu is het nuttig indien de relatieve bijdrage van de organisatie tot het milieueffect bekend is. Een organisatie die verslag uitbrengt over de staat van een plaatselijke rivier zou er dus goed aan doen haar aandeel in de algehele toestand van de rivier te schatten, om zo doelgericht en efficiënt te werk te kunnen gaan.b) Indicatoren moeten begrijpelijk en ondubbelzinnig zijnOmwille van de geloofwaardigheid en met het oog op een efficiënte bedrijfsvoering is het belangrijk dat indicatoren geen verkeerde indruk doen ontstaan of voor de doelgroep misleidend zijn. De indicatoren moeten voor de gebruiker duidelijk en begrijpelijk zijn en aan diens informatiebehoefte beantwoorden. Indicatoren moeten onderling samenhangen en geheel op essentiële data gebaseerd zijn.Voor rapportagedoeleinden worden gegevens dikwijls geaggregeerd of genormaliseerd. Ofschoon dit goed is voor een beknopte presentatie van de gegevens, is het wel belangrijk dat het eindresultaat gemakkelijk te begrijpen is. Zo zal rapportage aan de hand van een interne index voor recycling binnen het bedrijf misschien niet zo begrijpelijk zijn, indien de methode ter bepaling van deze index niet in eenvoudige bewoordingen wordt uitgelegd.Normalisering van data op basis van een referentiejaar maakt vergelijkingen van jaar tot jaar mogelijk maar werpt geen licht op alle aspecten van de milieuprestaties. Het is bijvoorbeeld van belang dat de gevolgen van besluiten om goederen te verwerven of af te stoten duidelijk worden uitgelegd en dat het publiek inzicht heeft in de absolute betekenis van het milieuaspect waarover verslag wordt uitgebracht.c) Indicatoren moeten een vergelijking van jaar tot jaar mogelijk makenAldus wordt verzekerd dat de evolutie van de milieuprestaties van een organisatie gemakkelijk te volgen is. Hoe belangrijk een correcte selectie van indicatoren aan het begin van het rapportageproces is, kan worden aangetoond aan de hand van de noodzaak van jaarlijkse vergelijkingen. Indien de parameters voor de rapportage van een bepaald milieuaspect of -effect veranderen, is het vaak moeilijk te zien of er vooruitgang is gemaakt.Indien bijvoorbeeld energie in jaar 1 wordt gerapporteerd als totaal verbruik maar in jaar 2 als energieverbruik per ton product, is een jaarlijkse vergelijking niet meer mogelijk. Daarom zou een organisatie bij haar selectie van indicatoren altijd rekening moeten houden met de continuïteit in latere jaren en zouden indicatoren, om verwarring te voorkomen, altijd met hun absolute waarden moeten worden opgegeven, zoals bijvoorbeeld in onderstaande tabel.TabelVoorbeeld van een tabel waarmee vergelijkingen tussen verschillende jaren kunnen worden gemaakt((Rauberger (1998).)).>RUIMTE VOOR DE TABEL>Tevens zou een organisatie moeten beseffen dat er, om een betrouwbaar beeld van het verloop van de prestaties te geven, absolute jaargemiddelden en, zo nodig, de variaties hiervan moeten worden gerapporteerd. Indien het geval zich hier niet toe leent, zou een gemiddeld jaar of een gemiddelde over een lange periode als referentiewaarde moeten worden gekozen. Piekjaren zijn niet geschikt om als referentiejaar te worden gebruikt.Van tijd tot tijd doet zich de noodzaak voor een andere methode voor de rapportage van een milieuaspect te hanteren. In zo'n geval zou een organisatie ernaar moeten streven dat vergelijkingen met voorgaande jaren toch mogelijk zijn, door bijvoorbeeld de gegevens over de voorgaande jaren in overeenstemming met de nieuwe rapportagemethode opnieuw te berekenen.d) Indicatoren zouden een vergelijking met sectoriele, nationale of regionale referentiewaarden mogelijk moeten maken.Een van de basisvoorwaarden voor onderlinge vergelijkbaarheid van indicatoren is wel dat de gegevens op dezelfde wijze worden gegenereerd om zo te vermijden dat men "appelen en peren" bij elkaar gaat optellen (bv. om welk energieverbruik gaat het? - primair of secundair). De organisatie zou bij de vaststelling van haar indicatoren dus een "gemeenschappelijke norm" moeten hanteren. Deze "gemeenschappelijke normen" worden in bepaalde gevallen bepaald door onderzoek, vakverenigingen, niet-gouvernementele organisaties, of door plaatselijke, nationale of regionale overheden. Een organisatie zou ervoor moeten zorgen dat deze met de referentiewaarden in kwestie bekend zijn en dat, bij rapportage over deze aspecten, de gekozen indicatoren een rechtstreekse vergelijking met deze referentiewaarden mogelijk maken. Om nodeloos rapporteren te voorkomen zou een organisatie, indien er verschillende referentiewaarden zijn geproduceerd, de voor haar sector meest relevante moeten kiezen.TabelVoorbeeld van een tabel die een vergelijking met referentiewaarde mogelijk maakt((Rauberger (1998).)).>RUIMTE VOOR DE TABEL>e) Indicatoren moeten een vergelijking met de regelgevingsvereisten mogelijk makenMet het oog op zowel haar intern beheer als haar externe geloofwaardigheid zou een organisatie moeten kunnen laten zien hoe haar prestaties zich verhouden tot hetgeen op grond van de geldende regelgeving vereist is. Daar waar er regelgevingsvereisten zijn met betrekking tot het te rapporteren aspect, zou een organisatie deze in dezelfde tabel of grafiek moeten vermelden als haar milieuprestaties op het terrein in kwestie.AfbeeldingVoorbeeld van een grafiek die een vergelijking met een wettelijke vereiste mogelijk maakt.>PIC FILE= "L_2003184NL.002901.TIF">4. SamenvattingAlvorens te besluiten welke indicator zal worden gebruikt om een milieuaspect te volgen, dient een organisatie zich het volgende af te vragen?a) Zijn de gegevens representatief voor het milieueffect van de organisatie?b) Kunnen aan de hand van de indicatoren milieustreefwaarden worden gekwantificeerd?c) Zijn de gegevens van nut voor de bedrijfsvoering van de organisatie?d) Zijn de gegevens begrijpelijk zonder gecompliceerde toelichting?e) Zullen de gegevens in dit formaat jaar na jaar te gebruiken zijn?f) Is met eventuele wettelijke grenswaarden voor dit aspect rekening gehouden?g) Kunnen de gegevens met relevante referentiewaarden voor dit aspect worden vergeleken?Een organisatie die één of meer van deze vragen met NEEN moet beantwoorden zou nog eens over de geschiktheid van de gekozen milieu-indicator moeten nadenken. Indicatoren moeten echter regelmatig aan een herbeoordeling worden onderworpen om na te gaan of zij nog relevant zijn en om met nieuwe informatie of ontwikkelingen rekening te kunnen houden.(1) De hoofdcategorieën OPI's, MPI's en ECI's, alsmede de meeste sub-categorieën corresponderen rechtstreeks met de relevante indicatorcategorieën die gebruikt worden in EN/ISO 14031:1999 Milieumanagement - Milieuprestatie-evaluatie - Richtsnoeren. De sub-categorieën "Producten ter ondersteuning van de activiteiten van de organisatie" "vervoer" "werknemersparticipatie", "administratie en planning", "aankopen en investeringen" en "gezondheid en veiligheid" voor EMAS.(2) Bij het gebruik van personeelsindicatoren is behoedzaamheid geboden daar deze soms zwaar afhankelijk zijn van de door het bedrijf gehanteerde kapitaal-arbeid-mix.(3) De codes tussen haakjes zijn die welke aan de op de Europese lijst van afvalstoffen voorkomende stoffen zijn toegewezen.BIJLAGE IIEEN SELECTIE VAN NATIONALE, REGIONALE EN INTERNATIONALE PUBLICATIES BETREFFENDE MILIEU-INDICATORENANPA - Nationaal Agentschap voor de bescherming van het milieu (1998): "Manuale per l'attuazione del Sistema Comunitario di Ecogestione ed Audit" (Handboek voor de implementatie van het Europees milieubeheer- en milieuauditsysteem) (EMAS), CD-ROM Sezione Banca Dati Indicatori (Sectie database van milieu-indicatoren), Rome, Internet: www.anpa.it/emas.Verein für Umweltmanagement in Banken, Sparkassen und Versicherungen (VfU) en het Duitse Bondsministerie voor milieu (1997): "Time to act - environmental management in financial institutions - A survey of recent developments including principles and guidelines for in-house eco-balances of financial service providers", Bonn, Internet: www.vfu.de.Business in the Community (2000): "Winning With Integrity", London, Internet: www.bitc.org.uk.Business in the Community (2001): "A Measure of Progress", London, Internet: www.bitc.org.uk.FORGE Group (2000): "Guidelines on Environmental Management and Reporting for the Financial Services Sector", Internet: www.bba.org.uk.Duitse Bondsministerie voor milieu, Bonn/Umweltbundesamt, Berlin (ed.): A Guide to Corporate Environmental Indicators.Umweltbundesamt: Leitfaden betriebliche Umweltauswirkungen - Ihre Erfassung und Bewertung im Rahmen des Umweltmanagements. (Leidraad voor bedrijfsgerelateerde milieueffecten - Verzameling en evaluatie in het kader van het milieubeheer), Berlin, Internet: www.umweltbundesamt.de.Global reporting initiative (2002): "Sustainability reporting guidelines", Boston, USA, Internet: www.globalreporting.org.EN/ISO 14031:1999 "Environmental management - Environmental performance evaluation - Guidelines", Geneva, Internet: www.iso.ch.ISO/TR 14032:1999 "Environmental management - Examples of environmental performance evaluation (EPE)", Geneva, Internet: www.iso.ch.Jasch, C. en Rauberger, R. (1998): "Leitfaden Kennzahlen zur Messung der betrieblichen Umweltleistung" (Richtindicatoren voor de meting van bedrijfsgerelateerde milieuprestaties), bewerkt door het Oostenrijkse ministerie voor milieuzaken, jeugd- en gezinsaangelegenheden, Wenen, IÖW Wien Publications No. 25/1998, Internet: www.ioew.at/ioew/index.html.Rauberger, R. (1998): "Erweitertes betriebliches Umweltcontrolling" (Uitgebreid bedrijfsgerelateerd milieutoezicht), in "Praxishandbuch Umweltschutz - Management", bewerkt door Hans-Peter Wruk en Horst Ellringmann, Keulen, Deutscher Wirtschaftsdienst, Internet: www.dvd-verlag.com.UK Association of Certified and Chartered Accountants and Certified Accountants Educational Trust (2001): "An Introduction to Environmental Reporting", London, Internet: www.accaglobal.com.UK Department for the Environment, Food and Rural Affairs (2000): "Environmental Reporting - Guidelines for Company Reporting on Waste", London, DEFRA Publications, Internet: www.defra.gov.uk/environment/envrp/ index.htm.UK Department for the Environment, Food and Rural Affairs (2000): "Environmental Reporting Guidelines for Company Reporting on Water", London, DEFRA Publications, Internet: www.defra.gov.uk/environment/envrp/ index.htm.UK Department for the Environment, Food and Rural Affairs (2001): "Environmental Reporting - General Guidelines", London, DEFRA Publications, Internet: www.defra.gov.uk/environment/envrp/ index.htm.UK Department for the Environment, Food and Rural Affairs (2001): "Guidelines for Company Reporting on Greenhouse Gas Emissions", London, DEFRA Publications, Internet: www.defra.gov.uk/environment/envrp/ index.htm.United Nations Division for Sustainable Development (2001): "Environmental Management Accounting, Procedures and Principles", United Nations publication, Economic and Social Affairs Series, Internet: www.un.org/esa/sustdev/estema1.htm.VDI Verein Deutscher Ingenieure (ed.) (2001): "Betriebliche Kennzahlen für das Umweltmanagement - Leitfaden zu Aufbau, Einführung und Nutzung" (Bedrijfsgerelateerde indicatoren voor milieumanagement - Leidraad voor conceptie, introductie en gebruik), VDI Richtlinie Nr. 4050, Duesseldorf, Internet: www.vdi.de.World Business Council for Sustainable Development (2000): "Measuring eco-efficiency - a guide to reporting company performance", Geneva, Internet: www.wbcsd.org/newscenter/reports/ 2000/MeasuringEE.pdf.


Avis juridique important

|

31996Y0110(02)

Aanbeveling van de Raad van 22 december 1995 betreffende overleg en samenwerking bij de tenuitvoerlegging van verwijderingsmaatregelen

Publicatieblad Nr. C 005 van 10/01/1996 blz. 0003 - 0007

AANBEVELING VAN DE  RAADvan 22 december 1995betreffende overleg en samenwerking bij de tenuitvoerlegging van  verwijderingsmaatregelen(96/C  5/02)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien de aanbeveling van de met immigratie belaste ministers van de Lid-Staten van 30 november  1992 betreffende de doorreis voor verwijdering en het addendum daarbij van 1 en 2 juni 1993, Overwegende dat krachtens artikel K 1, lid 3, onder c), van het Verdrag betreffende de Europese  Unie, de strijd tegen illegale immigratie, illegaal verblijf en illegale arbeid door onderdanen van  derde landen op het grondgebied van de Lid-Staten als een aangelegenheid van gemeenschappelijk  belang wordt beschouwd; Overwegende dat de Raad al speciale maatregelen heeft getroffen om de migratiestromen beter te  beheersen en om te voorkomen dat onderdanen van derde landen illegaal het grondgebied van de  Lid-Staten binnenkomen en er illegaal verblijven; Overwegende dat tegen deze illegale onderdanen van derde landen genomen verwijderingsmaatregelen  niet uitgevoerd kunnen worden doordat reisdocumenten of identiteitspapieren ontbreken; Overwegende dat het voor de doeltreffendheid van de tenuitvoerlegging van verwijderingsmaatregelen  noodzakelijk is dat op het niveau van de Raad aanbevelingen aan de Lid-Staten van de Europese Unie  worden aangenomen die ertoe strekken de cooerdinatie van de maatregelen ter zake te verbeteren; Overwegende dat de bepalingen van deze aanbeveling geen afbreuk doen aan het Verdrag tot  bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950 en aan het  Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals gewijzigd door  het Protocol van New York van 31 januari 1967, BEVEELT DE REGERINGEN VAN DE LID-STATEN AAN: de hierna vermelde beginselen toe te passen: ten behoeve van de samenwerking bij het verkrijgen van de nodige documenten1. specifieke  maatregelen te nemen teneinde het verkrijgen van de nodige documenten bij de consulaire  autoriteiten van het derde land waarheen onderdanen van een derde land zonder reisdocumenten of  identiteitspapieren moeten worden verwijderd, te verbeteren; 2. wanneer zij herhaaldelijk problemen ondervinden om deze documenten van bepaalde derde landen te  verkrijgen, a) zich in te spannen de identiteit van de te verwijderen persoon door de consulaire autoriteiten  te doen vaststellen, b) de consulaire autoriteiten herhaaldelijk te verzoeken zich naar de plaats waar in voorkomend  geval de onderdanen van derde landen worden vastgehouden te begeven teneinde hun identiteit vast te  stellen en hun documenten af te leveren, c) de consulaire autoriteiten dringend te verzoeken reisdocumenten met een toereikende  geldigheidsduur af te leveren teneinde de verwijderingsmaatregelen te kunnen uitvoeren; 3. in eerste instantie de bepalingen inzake de veronderstelde nationaliteit toe te passen welke  zijn vervat in de modelovereenkomst voor overname die de Raad op 30 november 1994 heeft  aangenomen; 4. wanneer het met deze middelen niet mogelijk is de nodige reisdocumenten te verkrijgen, het  standaardreisdocument dat door de Raad is goedgekeurd op 30 november 1994 af te leveren; ten behoeve van de samenwerking bij doorreis voor verwijdering5. op basis van de hierna volgende  beginselen samen te werken om doorreis voor verwijdering te vergemakkelijken wanneer het  verwijderingsbesluit door een andere Lid-Staat is genomen: a) Ieder Lid-Staat kan, op verzoek van een andere Lid-Staat, de doorreis voor verwijdering van een  onderdaan van een derde land op zijn grondgebied toestaan, overeenkomstig de bepalingen van de  aanbeveling van de ministers van 30 november 1992 betreffende doorreis voor verwijdering en het  addendum hierbij van 1 en 2 juni 1993, die als bijlagen bij deze aanbeveling gaan. b) De Lid-Staat die het verzoek om doorreis doet, deelt aan de aangezochte Lid-Staat mee of het  zijns inziens absoluut noodzakelijk is dat de verwijderde persoon wordt begeleid. c) De aangezochte Lid-Staat kan beslissen over de wijze waarop de doorreis van de te verwijderen  vreemdeling geschiedt. Ofwel gebeurt dit onder begeleiding van de Lid-Staat die de  verwijderingsmaatregel heeft getroffen, ofwel staat hij zelf in voor de begeleiding; een derde  mogelijkheid is dat de begeleiding tijdens de doorreis wordt uitgevoerd samen met de Lid-Staat die  de verwijderingsmaatregel heeft getroffen. d) Indien de doorreis zonder begeleiding plaatsvindt, kan de Lid-Staat die de  verwijderingsmaatregel heeft getroffen de Staat die met de doorreis heeft ingestemd tijdig  verzoeken de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de vreemdeling naar zijn plaats  van bestemming vertrekt. e) Wanneer de vreemdeling weigert in de Lid-Staat van doorvoer in te stappen, kunnen de betrokken  Lid-Staten om te voorkomen dat de verwijdering niet kan worden uitgevoerd, overeenkomstig hun  wetgeving overwegen de passende juridische instrumenten te gebruiken of te zoeken om de  verwijdering ten uitvoer te leggen. f) Indien de verwijdering om een of andere reden niet ten uitvoer kan worden gelegd, mag de  Lid-Staat van doorreis de vreemdeling terugsturen naar het grondgebied van de Staat die de  verwijderingsmaatregel heeft getroffen. g) De Lid-Staten kunnen in bilateraal overleg de voorwaarden bepalen waaronder eventueel kan worden  afgezien van de betaling van de kosten per geval en in plaats daarvan een jaarlijkse verrekening  effectueren van de kosten van de verwijderingsoperaties die op last van elk van die Staten zijn  uitgevoerd. ten behoeve van het overleg voor de tenuitvoerlegging van verwijderingen6. wanneer daar aanleiding  toe bestaat, verwijderingen ten uitvoer te leggen in overleg met andere Lid-Staten, op basis van de  volgende beginselen: a) De Lid-Staat die de verwijderingsmaatregel heeft getroffen draagt de verantwoordelijkheid voor  de tenuitvoerlegging van de verwijdering van onderdanen van derde landen waartoe hij heeft besloten  en moet gebruik maken van de op de luchtvaartmarkt beschikbare of, in voorkomend geval, door  hemzelf georganiseerde middelen. b) De Lid-Staat die de verwijderingsmaatregel heeft getroffen mag de medewerking van een andere  Lid-Staat inroepen bij het zoeken naar beschikbare plaatsen voor de tenuitvoerlegging van de  verwijdering per vliegtuig. c) De Lid-Staat wiens hulp is ingeroepen bij de tenuitvoerlegging van de verwijderingsmaatregel  door de lucht kan de toestemming voor die tenuitvoerlegging vanaf zijn grondgebied altijd  weigeren. d) Om de tenuitvoerlegging van verwijderingsmaatregelen te cooerdineren, deelt iedere Lid-Staat aan  de andere Lid-Staten mee welke instantie op zijn grondgebied belast is met: - het centraliseren van de informatie over vliegtuigstoelen die voor de verwijdering beschikbaar  zijn; - het contacten van de bevoegde autoriteiten van andere Lid-Staten over het mogelijk gebruik van de  beschikbare vliegtuigstoelen; - het vragen van toestemming aan andere Lid-Staten voor het gebruik van de beschikbare stoelen op  vluchten vanuit de Lid-Staten; - het uitwisselen van informatie met de autoriteiten van andere Lid-Staten over de  tenuitvoerlegging van verwijderingen door de lucht. ten behoeve van de follow-up inzake de toepassing van deze aanbeveling: de Raad zal regelmatig bekijken welke vooruitgang er is geboekt bij de praktische toepassing van de  in deze aanbeveling bedoelde maatregelen inzake overleg en samenwerking. Gedaan te Brussel, 22 december 1995. Voor de RaadDe VoorzitterL. ATIENZA SERNA BIJLAGE I AANBEVELING betreffende doorreis voor verwijdering (door de ministers  goedgekeurd op 30 november 1992) De met immigratiezaken belaste Ministers, OVERWEGENDE de handelwijzen in de Lid-Staten op het gebied van doorreis voor verwijdering, OVERWEGENDE dat deze handelwijzen onderling moeten worden aangepast met het oog op de harmonisatie  ervan, OVERWEGENDE dat de toe te passen maatregelen moeten voldoen aan de eisen van snelheid,  doeltreffendheid en zuinigheid, BEVELEN AAN dat de volgende beleidslijnen worden toegepast: IVoor de toepassing van deze aanbeveling wordt onder "doorreis" verstaan de doorgang van een  persoon die geen onderdaan van een Lid-Staat is, over het grondgebied of in de transitzone van een  haven of luchthaven van een Lid-Staat. IIDe Lid-Staat die heeft belsoten een onderdaan van een derde land te verwijderen- naar een derde  land, moet dit in beginsel doen zonder dat de vreemdeling via het grondgebied van een andere  Lid-Staat reist; - naar een andere Lid-Staat, moet dit in beginsel doen zonder dat de vreemdeling via het  grondgebied van een derde Lid-Staat reist. III1. Wanneer bijzondere redenen, met name redenen van doeltreffendheid, snelheid en zuinigheid,  zulks rechtvaardigen, kan een Lid-Staat een andere Lid-Staat verzoeken om toe te staan dat een  onder een verwijderingsmaatregel vallende onderdaan van een derde land op diens grondgebied  binnenkomt en over diens grondgebied doorreist  (1). 2. De Lid-Staat die de verwijderingsmaatregel heeft getroffen controleert, alvorens hij dit verzoek  indient, of normaliter de garantie bestaat dat de verwijderde persoon zal doorreizen naar het land  van bestemming en daar zal worden toegelaten. 3. De Lid-Staat aan wie dit verzoek wordt voorgelegd, geeft daaraan gevolg onder voorbehoud van de  onder VI genoemde gevallen. IVDe Staat die de verwijderingsmaatregel treft, deelt aan de Lid-Staat van doorreis mee of het  noodzakelijk is de verwijderde persoon te begeleiden. De Staat van doorreis kan- hetzij de Staat  die de verwijderingsmaatregel getroffen heeft, machtigen om zelf voor de begeleiding te zorgen; - hetzij besluiten zelf voor de begeleiding te zorgen; - hetzij besluiten voor de begeleiding te zorgen in samenwerking met de Staat die de  verwijderingsmaatregel getroffen heeft. V1. Het verzoek om doorreis voor verwijdering moet gegevens bevatten inzake: - de identiteit van de verwijderde vreemdeling; - de Staat van uiteindelijke bestemming; - de aard en de datum van het verwijderingsbesluit, alsmede de autoriteit die dit besluit heeft  genomen; - de gegevens op grond waarvan kan worden aangenomen dat de vreemdeling kan worden toegelaten in  het land van uiteindelijke bestemming of in het tweede land van doorreis; - de reisdocumenten of andere persoonlijke documenten die de vreemdeling bezit; - de naam van de instantie die de aanvraag indient en de gegevens die nodig zijn om contact op te  nemen met die instantie; - de voorwaarden voor de doorreis door de aangezochte Staat (tijdschema, traject, vervoermiddel,  enz.); - de vraag of er begeleiding nodig is en, zo ja, de details daarvan. 2. Het verzoek om doorreis voor verwijdering moet zo spoedig mogelijk overeenkomstig de nationale  wetgeving van de aangezochte Staat worden ingediend bij de bevoegde instanties van die Staat, die  zo spoedig mogelijk moeten antwoorden. 3. De Staat van doorreis kan om inlichtingen verzoeken, met name wat de noodzaak van de doorreis  betreft. VIGevallen waarin de doorreis voor verwijdering kan worden geweigerd: - de vreemdeling vormt in geval van doorreis over land een bedreiging voor de openbare orde, de  nationale veiligheid en de internationale betrekking van de Staat van doorreis; - de onder V.3 genoemde gegevens worden onbevredigend geacht. VIIIndien de verwijderingsmaatregel om welke reden ook niet kan worden uitgevoerd, kan de Staat  waarin de verwijderde persoon zich op doorreis bevindt, de betrokkene zonder formaliteiten  terugzenden naar het grondgebied van de verzoekende Staat. VIIIWanneer de kosten van de verwijdering niet door de vreemdeling of een derde persoon kunnen  worden gedragen, neemt de verzoekende Staat de volgende kosten voor zijn rekening: - de reiskosten en andere uitgaven, inclusief de begeleidingskosten, die worden gemaakt totdat de  vreemdeling voor wiens doorreis toestemming is verleend, het grondgebied van de Lid-Staat van  doorreis heeft verlaten; - de kosten van een eventuele terugkeer. IXDeze aanbevelingen staan nauwere samenwerking tussen twee of meer Lid-Staten niet in de weg. XEen Lid-Staat die overweegt met een andere Lid-Staat of een derde land onderhandelingen over  doorreis voor verwijdering te voeren, stelt de andere Lid-Staten daarvan tijdig in kennis. XIDeze aanbeveling laat de bepalingen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van  de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950 en die van het Verdrag betreffende de  status van vluchtelingen van 28 juli 1951 onverlet. Zij doet evenmin afbreuk aan de bepalingen van de thans van kracht zijnde internationale verdragen  betreffende uitlevering en doorreis voor uitlevering. Zij kan niet tot gevolg hebben dat de procedure van doorreis voor verwijdering de plaats inneemt  van de procedures inzake uitlevering en doorreis voor uitlevering.(1) Verklaring ad punt  III: "De in punt III bedoelde redenen van doeltreffendheid, snelheid en zuinigheid hebben onder andere  betrekking op de beperkingen die voortvloeien uit de geografische situatie van het Groothertogdom  Luxemburg."   BIJLAGE II ADDENDUM bij de Aanbeveling betreffende doorreis voor verwijdering (door de  ministers goedgekeurd op 1/2 juni 1993) 1. In verband met de eisen van doeltreffendheid, snelheid  en zuinigheid in het kader van de doorreis die noodzakelijk is voor verwijdering, kan er een  onderscheid worden gemaakt tussen de diverse verwijderingsmaatregelen, namelijk door de lucht, over  zee of over land, die de Lid-Staten ten uitvoer leggen. 2. Verwijdering door de lucht, met gebruikmaking van de transitzone van een luchthaven, zou moeten  worden uitgesloten van de bepalingen die behelzen dat een verzoek om machtiging tot binnenkomst en  doorreis moet worden ingediend (zie bijlage I, punt III), zodat het in die gevallen zou volstaan,  het land van doorreis in kennis te stellen. 3. Een kennisgeving van doorreis voor verwijdering door de lucht zou de gegevens moeten bevatten  die in punt V van bijlage I voor verzoeken om doorreis vermeld zijn. 4. In geval van verwijdering over land of over zee moeten de verzoeken en kennisgevingen van  binnenkomst op het grondgebied van een Lid-Staat of van doorreis via het grondgebied van die  Lid-Staat worden ingediend bij een door de Lid-Staat van doorreis aangewezen centraal orgaan,  overeenkomstig de aanbevelingen in bijlage I. In geval van verwijdering door de lucht zou de Lid-Staat van doorreis, indien deze de doorreis  weigert, de verzoekende Staat hiervan binnen 24 uur na de kennisgeving van de doorreis hiervan op  de hoogte moeten stellen. 5. De Lid-Staten stellen een gemeenschappelijke lijst van centrale organen op. In geval van verwijdering door de lucht zou rechtstreeks contact moeten worden opgenomen met de  bevoegde ambtenaar of ambtenaren van de desbetreffende luchthaven van doorreis of, afhankelijk van  de nationale procedures, met een andere bevoegde ambtenaar, en wel binnen 24 uur (zie punt 4  hierboven).


title: Aanbeveling van de Raad van 11 juli 2017 over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Frankrijk

text:
               9.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/36

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 11 juli 2017
   over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Frankrijk en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Frankrijk
   (2017/C 261/09)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 16 november 2016 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees Semester 2017 voor coördinatie van het economisch beleid. De prioriteiten van de jaarlijkse groeianalyse zijn op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad bekrachtigd. Op 16 november 2016 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin zij Frankrijk heeft genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen. Tevens heeft de Commissie op die datum een aanbeveling voor een aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone aangenomen, die op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad is bekrachtigd. Op 21 maart 2017 heeft de Raad de Aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone („aanbeveling voor de eurozone”) vastgesteld (3).

               (2)

               Als lidstaat die de euro als munt heeft en in het licht van de grote onderlinge verwevenheid tussen de economieën van de Economische en Monetaire Unie, dient Frankrijk ervoor te zorgen dat volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven aan de aanbeveling voor de eurozone, zoals weergegeven in de onderstaande aanbevelingen 1 en 4.

               (3)

               Op 22 februari 2017 is het landverslag 2017 voor Frankrijk gepubliceerd. Daarin werd de vooruitgang beoordeeld die Frankrijk bij de tenuitvoerlegging van de op 12 juli 2016 door de Raad vastgestelde landspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt, alsmede het gevolg dat is gegeven aan de landspecifieke aanbevelingen die in eerdere jaren werden goedgekeurd, en de vooruitgang die Frankrijk in de richting van zijn nationale Europa 2020-doelstellingen heeft geboekt. Het landverslag bevatte ook een op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerde diepgaande evaluatie, waarvan de uitkomsten eveneens op 22 februari 2017 zijn bekendgemaakt. Op basis van haar analyse concludeerde de Commissie dat Frankrijk wordt geconfronteerd met buitensporige macro-economische onevenwichtigheden. Frankrijk kampt meer bepaald met een zwak concurrentievermogen en een hoge en stijgende overheidsschuld, in een context van lage productiviteitsgroei. Om het risico van negatieve effecten voor de Franse economie te beperken en, gelet op de omvang en de grensoverschrijdende relevantie van het land, voor de Economische en Monetaire Unie, is het bijzonder belangrijk dat maatregelen worden genomen.

               (4)

               Op 28 april 2017 heeft Frankrijk zijn nationale hervormingsprogramma 2017 en zijn stabiliteitsprogramma 2017 ingediend. Teneinde met de onderlinge verbanden tussen beide programma’s rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (5)

               De relevante landspecifieke aanbevelingen zijn verwerkt in de programmering van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) voor de periode 2014-2020. Op grond van artikel 23 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) kan de Commissie een lidstaat verzoeken zijn partnerschapsovereenkomst en de betrokken programma’s te evalueren en wijzigingen voor te stellen, wanneer dit nodig is om de uitvoering van betrokken aanbevelingen van de Raad te ondersteunen. De Commissie heeft nadere gegevens verstrekt over de wijze waarop zij gebruik zal maken van die bepaling in richtsnoeren over de toepassing van de maatregelen die de doeltreffendheid van de ESI-fondsen koppelen aan gezond economisch bestuur.

               (6)

               Frankrijk valt momenteel onder het corrigerende deel van het stabiliteits- en groeipact. Volgens haar stabiliteitsprogramma 2017 is de regering van plan het buitensporig tekort nog in 2017 te corrigeren, in lijn met de aanbeveling van de Raad van 10 maart 2015 in het kader van de buitensporigtekortprocedure, met een nominaal tekort van 2,8 % van het bbp. Het is de bedoeling dat het nominale tekort verder daalt tot 1,3 % van het bbp in 2020. Aangenomen wordt dat de begrotingsdoelstelling op middellange termijn — een structureel tekort van 0,4 % van het bbp — in 2019 gerealiseerd wordt. Het herberekende (5) structurele saldo zal echter naar verwachting in 2020 -1,2 % van het bbp bereiken en daarom zal de middellangetermijndoelstelling niet binnen de looptijd van het programma worden gehaald. Volgens het stabiliteitsprogramma 2017 zal de overheidsschuldquote naar verwachting dalen van 95,9 % van het bbp in 2018 tot 93,1 % van het bbp in 2020. Het macro-economische scenario dat aan die begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is plausibel. Tezelfdertijd zijn de maatregelen die nodig zijn om vanaf 2018 de geplande tekortdoelstellingen te ondersteunen, niet voldoende gespecificeerd.

               (7)

               Op 10 maart 2015 heeft de Raad Frankrijk aanbevolen om uiterlijk in 2017 een einde te maken aan de buitensporigtekortsituatie en om een overheidstekort van 2,8 % van het bbp te bereiken, hetgeen overeenkomt met een verbetering van het structurele saldo met 0,9 % van het bbp in 2017. Volgens de voorjaarsprognoses 2017 van de Commissie zal het nominale tekort in 2017 naar verwachting 3,0 % van het bbp belopen, waarmee het strookt met de referentiewaarde van het Verdrag maar boven het door de Raad aanbevolen streefcijfer uitkomt. Voor 2018 zal het nominale tekort, bij ongewijzigd beleid, naar verwachting 3,2 % van het bbp bedragen en daarmee de referentiewaarde van het Verdrag overschrijden, hetgeen wijst op risico’s voor de duurzame correctie van het buitensporige tekort. Bovendien zal de aanbevolen begrotingsinspanning naar verwachting in de door de buitensporigtekortprocedure bestreken periode niet plaatsvinden omdat de door Frankrijk gevolgde consolidatiestrategie vooral afhangt van een verbetering van de conjuncturele omstandigheden en een aanhoudend klimaat van lage rente, waarop de autoriteiten geen vat hebben.

               (8)

               Mits uiteindelijk een tijdige en duurzame correctie plaatsvindt, zou Frankrijk in 2018 onder het preventieve gedeelte van het stabiliteits- en groeipact en de overgangsregel voor de schuld vallen. In het licht van zijn begrotingssituatie en met name zijn schuldniveau wordt verwacht dat Frankrijk zich verder zal aanpassen in de richting van zijn begrotingsdoelstelling op middellange termijn, namelijk een begroting met een structureel tekort van 0,4 % van het bbp. Volgens de in het kader van het stabiliteits- en groeipact gezamenlijk overeengekomen aanpassingsmatrix mag het nominale groeipercentage van de netto primaire overheidsuitgaven (6) in 2018 daartoe niet meer dan 1,2 % bedragen. Dat zou overeenstemmen met een jaarlijkse structurele aanpassing van 0,6 % van het bbp. Bij ongewijzigd beleid bestaat het risico op een significante afwijking van dat vereiste in 2018. Ook bestaat het risico dat Frankrijk in 2018 niet zal voldoen aan de overgangsregel voor de schuld, omdat het structurele saldo naar verwachting zal verslechteren met 0,5 % van het bbp en de minimale lineaire structurele aanpassing van 0,4 % van het bbp niet zal worden verwezenlijkt. Over het geheel genomen is de Raad van oordeel dat Frankrijk bereid moet zijn om verdere maatregelen te nemen om in 2017 aan de voorwaarden te voldoen en dat vanaf 2018 verdere maatregelen nodig zullen zijn om te voldoen aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact. Op grond van Verordening (EG) nr. 1466/97 moet bij de beoordeling van de begrotingsplannen en -resultaten echter rekening worden gehouden met de begrotingsbalans van de lidstaat in het licht van de conjuncturele omstandigheden. Zoals is herhaald in de mededeling van de Commissie over het Europees Semester 2017, waarvan deze landspecifieke aanbevelingen vergezeld gaan, moeten de beoordeling van het ontwerpbegrotingsplan 2018 en de daaropvolgende beoordeling van de begrotingsresultaten 2018 terdege rekening houden met de doelstelling om een begrotingskoers te bereiken die zowel bijdraagt aan het versterken van het huidige economische herstel als aan het waarborgen van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën van Frankrijk. In die context neemt de Raad er akte van dat de Commissie voornemens is een algemene evaluatie in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97 uit te voeren, in het bijzonder in het licht van de conjuncturele situatie van Frankrijk.

               (9)

               De collectieve uitgavenquote van Frankrijk is een van de hoogste in de Unie. De uitgavenquote zal in 2017 naar verwachting 56,2 % van het bbp bereiken, dat is 9,7 procentpunt meer dan in de Unie. Frankrijk heeft een uitgavengerichte consolidatiestrategie gevolgd die vooral berustte op dalende rentetarieven en besparingen op overheidsinvesteringen. Het is echter onwaarschijnlijk dat de lage rente op middellange termijn zal aanhouden en de besparingen op productieve overheidsinvesteringen kunnen het toekomstige economische potentieel aantasten. Daarentegen is in de uitgaventoetsingen gewezen op een aantal mogelijke efficiëntieverbeteringen die niet zijn uitgevoerd. In de uitgaventoetsingen werd een fractie — minder dan 2 % — van de totale geplande uitgavenbesparingen van 50 miljard EUR voor de periode 2015-2017 vastgesteld. Slechts een deel daarvan is echter in daadwerkelijke maatregelen in de begroting voor 2016 omgezet, terwijl de maatregelen in de begrotingswet voor 2017 stoelden op de reeds in de uitgaventoetsing voor 2015 gesignaleerde maatregelen. Op uitgaventoetsingen gebaseerde besparingen zouden significant kunnen toenemen door de te toetsen uitgaventerreinen te verbreden en een meerjarenstrategie toe te passen om de in kaart gebrachte besparingen in concrete begrotingsmaatregelen te vertalen.

               (10)

               Hoge socialezekerheidsbijdragen kunnen in combinatie met een hoge belastingdruk op ondernemingen particuliere investeringen afremmen en de groei en het aanwervingsbeleid van ondernemingen negatief beïnvloeden. De uitvoering van de beleidsmaatregelen ter verlaging van de arbeidskosten is in april 2016 voortgezet met de start van de tweede fase van verlagingen van de socialezekerheidsbijdragen voor werkgevers in het kader van het verantwoordelijkheids- en solidariteitspact. Daarnaast heeft de regering voor 2017 het belastingkrediet voor concurrentievermogen en werkgelegenheid (CICE) verhoogd van 6 % naar 7 %. Deze maatregelen om de belastingwig op arbeid te verkleinen, hebben het concurrentievermogen van Frankrijk sinds 2013 verbeterd, maar de in het verleden geaccumuleerde verliezen zijn nog niet weggewerkt. Bij een gemiddeld loon kende Frankrijk in 2015 de hoogste socialezekerheidsbijdragen voor werkgevers in de Unie als aandeel van de totale door de werkgever betaalde arbeidskosten, al is hier wel sprake van een dalende trend. Uit de recente evaluaties van deze maatregelen bleek een positief effect op de werkgelegenheid en de winstmarges van ondernemingen, maar er zijn meer evaluaties nodig om het effect ervan op lonen, investeringen, werkgelegenheid en ondernemingsmarges volledig in te schatten. Uit recente evaluaties blijkt ook dat de consolidatie van regelingen ter verlaging van de arbeidskosten en de omzetting ervan in permanente verlagingen van de sociale bijdragen het effect van deze regelingen op de werkgelegenheid en de investeringen zouden optimaliseren.

               (11)

               Het gemiddelde effectieve vennootschapsbelastingtarief was met 38,4 % sinds 1 juli 2016 het hoogste in de Unie en andere belastingen op productie liggen ook bijzonder hoog. Frankrijk heeft echter maatregelen aangenomen om het wettelijke tarief voor de vennootschapsbelasting te verlagen tot 28 % in 2020. Tegelijkertijd blijft de belastingdruk op consumptie lager dan in de andere lidstaten. In 2014 kwam Frankrijk op de 27e plaats in de Unie op het gebied van belastinginkomsten uit consumptie als percentage van de totale belastingen. Het btw-stelsel wordt gekenmerkt door een gemiddeld standaardtarief en sterk verlaagde tarieven zijn schering en inslag. De complexiteit van het belastingstelsel kan een belemmering vormen voor een goed functionerend ondernemingsklimaat. Frankrijk kent een hoge belastingdruk in combinatie met veel belastingvrijstellingen, verlaagde tarieven en een groot aantal belastingregelingen die resulteren in hogere nalevingskosten en onzekerheid, vooral voor ondernemingen. De totale belastinguitgaven in Frankrijk zijn met meer dan 3 % van het bbp aanzienlijk. De administratieve kosten voor de belastingdiensten bij het innen van belastingen zijn ook hoog en liggen boven het gemiddelde van de Unie.

               (12)

               De werkloosheid nam in 2016 af tot 10,1 %. De werkloosheid is hoger bij jongeren, laaggeschoolden en niet in de Unie geboren personen. De lopende bestuurlijke hervormingen zijn cruciaal om opleidingskansen af te stemmen op werkvooruitzichten en economische behoeften. Daarnaast blijven werkzoekenden, lager opgeleide werknemers en werknemers van kleine en middelgrote ondernemingen maar moeilijk toegang krijgen tot opleiding. Om hun deelname en de relevantie van het opleidingsaanbod te verzekeren, moeten de bestaande maatregelen mogelijk worden versterkt en de middelen evenwichtiger worden verdeeld. Jongeren, en dan vooral de minst geschoolden, krijgen nog steeds moeilijk vaste voet op de arbeidsmarkt. In deze context hebben maatregelen om het leerlingwezen te ondersteunen tot dusver positieve resultaten opgeleverd. Maar het initieel beroepsonderwijs en de initiële beroepsopleiding, vooral op schoolbasis en in bepaalde tertiaire sectoren, sluiten niet voldoende aan bij de arbeidsmarkt. Bovendien komen leerlingen met een kansarme achtergrond vaker in het initiële beroepsonderwijs terecht, waar ook de grote meerderheid van de vroegtijdige schoolverlaters vandaan komt, hetgeen bijdraagt tot grote ongelijkheid op onderwijsgebied. Het effect van de sociaaleconomische status op de prestaties van studenten is het hoogste van de OESO.

               (13)

               In 2016 had slechts 54,5 % van de niet in de Unie geboren personen in de actieve leeftijd een baan. De arbeidsparticipatie van niet in de Unie geboren vrouwen (45,4 %) was een van de laagste in de Unie. Het verschil in arbeidsparticipatie tussen wie niet in de Unie is geboren en wie in Frankrijk is geboren, is toegenomen tot 17,5 procentpunten in 2016 (23,7 procentpunten voor vrouwen). De slechte prestaties van niet in de Unie geboren personen halen de totale arbeidsparticipatie omlaag en vertegenwoordigen een chronische onderbenutting van arbeid. Ook hebben immigranten van de tweede generatie problemen met het vinden van een baan die niet kunnen worden verklaard door verschillen in leeftijd, opleiding en vaardigheden. Bovendien blijven de lacunes in de onderwijsresultaten hardnekkig, aangezien immigranten van de tweede generatie hun achterstand slechts gedeeltelijk inlopen. Om deze uitdaging aan te pakken, is er behoefte aan een globale strategie, met in het bijzonder specifieke maatregelen gericht op talenkennis, bijscholing en opleiding, beroepskeuzeadvies en andere specifieke actieve arbeidsmarktmaatregelen. Effectieve toegang tot diensten is essentieel om de arbeidsmarktparticipatie te bevorderen, evenals de bestrijding van discriminerende praktijken die van invloed zijn op de aanwerving van niet in de Unie geboren immigranten en immigranten van de tweede generatie.

               (14)

               Sinds 2013 evolueert het Franse minimumloon volgens eigen indexeringsregels. In een context van zwakke inflatie en vertragende loongroei is het minimumloon trager gestegen dan de referentielonen. Terwijl het minimumloon vergeleken met het mediane loon hoog is, zijn de arbeidskosten voor het minimumloon door vrijstellingen van sociale bijdragen verminderd. Verhogingen van het minimumloon leiden tot loonsverhogingen voor de meeste categorieën werknemers en kunnen tot opwaartse looncompressie leiden. Hoewel indexering van het minimumloon van belang is om de koopkracht van werknemers te handhaven, zou de noodzakelijke aanpassing van de lonen door het huidige indexeringsmechanisme vertraging kunnen oplopen. Bovendien dreigen de arbeidskosten voor het minimumloon in de huidige context van hoge werkloosheid de arbeidskansen van laaggeschoolden te beknotten. De groep van onafhankelijke deskundigen evalueert jaarlijks het Franse minimumloon en formuleert niet-bindende adviezen over de evolutie ervan. Hun advies over ad-hocstijgingen is tot nu toe altijd gevolgd en speelt een belangrijke rol bij het inperken van dergelijke ad-hocstijgingen.

               (15)

               Met de wet van augustus 2016 betreffende arbeid, sociale dialoog en professionele trajecten heeft Frankrijk maatregelen ingevoerd waardoor ondernemingen zich beter kunnen aanpassen aan economische cycli en waarmee segmentatie kan worden verminderd. De wet verduidelijkt de regels betreffende economische ontslagen, verbreedt de reikwijdte van de meeste overeenkomsten op ondernemingsniveau en maakt collectieve loononderhandelingen doeltreffender. Aanhoudend hoge werkloosheidscijfers hebben de houdbaarheid van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen onder druk gezet. Dienaangaande hebben de sociale partners in maart 2017 een akkoord bereikt over een nieuwe regeling voor werkloosheidsuitkeringen, die door de regering is goedgekeurd en die is gericht op het verminderen van het begrotingstekort met 1,2 miljard EUR.

               (16)

               Hoewel Frankrijk zijn algemene prestaties op het gebied van regelgeving heeft verbeterd, blijft het Franse bedrijfsklimaat tot de middenmoot behoren in vergelijking met zijn belangrijkste concurrenten. Met name worden ondernemingen, ondanks voortdurende inspanningen voor vereenvoudiging, nog steeds geconfronteerd met een grote regeldruk en snel wijzigende wetgeving. Dit vormt een van de belangrijkste hinderpalen voor particuliere investeringen. Met het vereenvoudigingsprogramma heeft Frankrijk stappen gezet om de administratieve rompslomp voor bedrijven terug te dringen, maar een vijfde van de vóór 2016 goedgekeurde maatregelen was in mei 2017 nog niet uitgevoerd. Tegelijkertijd blijven drempeleffecten de groei van ondernemingen beperken, hetgeen gevolgen heeft voor hun economische en marktprestaties. De extra sociale en fiscale verplichtingen waaraan ondernemingen vanaf een bepaald aantal werknemers moeten voldoen, kunnen hen ervan weerhouden om uit te groeien tot een omvang die hen in staat zou stellen te exporteren en te innoveren. Deze drempels kunnen op hun beurt een rem zetten op de productiviteit, het concurrentievermogen en de internationalisering van ondernemingen. Volgens empirisch bewijsmateriaal zijn de drempels van tien en vijftig werknemers inderdaad bijzonder belastend voor de werkgevers, terwijl de Franse economie een onevenredig laag aandeel ondernemingen boven deze drempels kent, hetgeen duidt op een verband tussen deze twee factoren.

               (17)

               De concurrentie bij diensten is verbeterd in een aantal sectoren, maar sommige economisch belangrijke sectoren, zoals accountancy, architectuur, thuiszorgdiensten, de horeca, taxi- en autoverhuurdiensten, worden nog steeds gekenmerkt door weinig concurrentie en/of belemmeringen van regelgevende aard. Voor deze diensten blijven barrières bestaan, met name buitensporige regelgeving die nieuwkomers ontmoedigt of de daadwerkelijke concurrentie beperkt. Door een verlaging van deze barrières zouden nieuwe of bestaande ondernemingen gebruik kunnen maken van nieuwe technologische en digitale ontwikkelingen om hun concurrentievermogen en/of markten te vergroten, hetgeen zou leiden tot voordelen voor de consument in de vorm van lagere prijzen en een betere kwaliteit van de dienstverlening. Daartoe en als onderdeel van een maatregelenpakket om barrières op de dienstenmarkten aan te pakken, heeft de Commissie in januari 2017 een wederzijds evaluatieproces opgestart, waarbij de lidstaten worden uitgenodigd om de respectieve barrières die toegang tot bepaalde beroepen op hun grondgebied beperken, te evalueren.

               (18)

               Innovatie in Frankrijk hinkt achterop bij de prestaties van de innovatieleiders in Europa. Er heerst nog steeds een hoge mate van complexiteit en algemene coördinatie blijft een uitdaging. Het verschil tussen het bedrag aan verleende overheidssteun en de middelmatige innovatieprestaties in Frankrijk doet vragen rijzen over de efficiëntie van overheidssteunregelingen. Er schort met name iets aan de samenwerking tussen openbaar onderzoek en ondernemingen, hetgeen weegt op de economische resultaten van het innovatiesysteem.

               (19)

               In de context van het Europees Semester 2017 heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Frankrijk verricht. Die analyse is gepubliceerd in het landverslag 2017. Voorts heeft zij zowel het stabiliteitsprogramma 2017 als het nationale hervormingsprogramma 2017 doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Frankrijk zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar begrotings- en sociaaleconomisch beleid in Frankrijk, maar is zij ook nagegaan of de Unieregels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op Unieniveau in toekomstige nationale besluiten.

               (20)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma 2017 onderzocht en zijn advies (7) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (21)

               In het licht van de diepgaande evaluatie door de Commissie en van deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma 2017 en het stabiliteitsprogramma 2017 onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 4 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Frankrijk in 2017 en 2018 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Gevolg geven aan de aanbeveling van de Raad van 10 maart 2015 in het kader van de buitensporigtekortprocedure. Een aanzienlijke begrotingsinspanning leveren in 2018 overeenkomstig de vereisten van het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact, waarbij rekening wordt gehouden met de noodzaak van het versterken van het huidige herstel en van het waarborgen van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën van Frankrijk. Uitgavenposten grondig doorlichten om efficiëntiewinsten te maken die leiden tot bezuinigingen op de uitgaven.

               2.

               De maatregelen ter verlaging van de arbeidskosten consolideren om hun efficiëntie op begrotingsneutrale wijze te maximaliseren en hun effect op de werkgelegenheid en de investeringen te vergroten. De algemene belastinggrondslag verbreden en verdere maatregelen nemen om de geplande verlaging van het wettelijke tarief van de vennootschapsbelasting door te voeren.

               3.

               De toegang tot de arbeidsmarkt verbeteren voor werkzoekenden, met name lager opgeleide werknemers en personen met een migratieachtergrond, mede door het systeem voor beroepsonderwijs en -opleiding te herzien. Ervoor zorgen dat de evolutie van het minimumloon spoort met de banencreatie en het concurrentievermogen.

               4.

               De administratieve lasten voor ondernemingen verder verlagen, onder meer door het vereenvoudigingsprogramma voort te zetten. Belemmeringen voor de concurrentie in de dienstensector blijven wegnemen, ook bij zakelijke diensten en gereglementeerde beroepen. Regelingen voor overheidssteun aan innovatie vereenvoudigen en efficiënter maken.

      Gedaan te Brussel, 11 juli 2017.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         T. TÕNISTE

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  PB C 92 van 24.3.2017, blz. 1.

      (4)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 320).

      (5)  Conjunctuurgezuiverd begrotingssaldo, ongerekend eenmalige en tijdelijke maatregelen, herberekend door de Commissie volgens de algemeen aanvaarde methode.

      (6)  De netto-overheidsuitgaven bestaan uit de totale overheidsuitgaven exclusief rente-uitgaven, uitgaven in het kader van programma’s van de Unie die volledig met inkomsten uit fondsen van Unie worden gefinancierd en niet-discretionaire veranderingen in de uitgaven voor werkloosheidsuitkeringen. Nationaal gefinancierde bruto-investeringen in vaste activa zijn gespreid over een periode van vier jaar. Er wordt rekening gehouden met discretionaire inkomstenmaatregelen of bij wet verplicht gestelde inkomstenstijgingen. Eenmalige maatregelen aan zowel de inkomsten- als de uitgavenzijde worden uitgevlakt.

      (7)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


title: Aanbeveling (EU) 2017/1804 van de Commissie van 3 oktober 2017 over de uitvoering van de bepalingen van de Schengengrenscode inzake de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen in het Schengengebied

text:
               7.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 259/25

         AANBEVELING (EU) 2017/1804 VAN DE COMMISSIE
   van 3 oktober 2017
   over de uitvoering van de bepalingen van de Schengengrenscode inzake de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen in het Schengengebied
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In een ruimte zonder grenstoezicht aan de binnengrenzen mag slechts tot tijdelijke herinvoering van het binnengrenstoezicht worden besloten in uitzonderlijke omstandigheden, namelijk naar aanleiding van een situatie die een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid in die ruimte of in delen daarvan, of in één of meer lidstaten. Gelet op de gevolgen die een dergelijke herinvoering kan hebben voor alle personen en goederen voor wie of waarvoor binnen de ruimte zonder binnengrenstoezicht het recht van vrij verkeer geldt, mag dat slechts het uiterste middel zijn, waarvoor strikte voorwaarden gelden ten aanzien van de omvang en de duur van het tijdelijk heringevoerde grenstoezicht.

               (2)

               De huidige bepalingen van de Schengengrenscode voorzien in de mogelijkheid van snelle tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen voor een periode van ten hoogste twee maanden, indien een ernstige bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid van een lidstaat onmiddellijk optreden vereist (artikel 28). De Schengengrenscode voorziet in het geval van een voorzienbare ernstige bedreiging voor de openbare orde of de interne veiligheid ook in de mogelijkheid van herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen voor een periode van ten hoogste zes maanden (artikel 25). Door een gecombineerde toepassing van de artikelen 28 en 25 van de Schengengrenscode kunnen de grenscontroles gedurende maximaal acht maanden worden gehandhaafd. Wanneer zich een nieuwe bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid voordoet, kunnen de regels bovendien opnieuw worden toegepast (waardoor ook de tijdsduur van het toezicht opnieuw wordt berekend).

               (3)

               Artikel 29 van de Schengengrenscode bevat een buitengewone procedure op grond waarvan het grenstoezicht aan de binnengrenzen gedurende ten hoogste twee jaar kan worden heringevoerd, indien de algemene werking van de ruimte zonder binnengrenstoezicht in gevaar komt door aanhoudende ernstige gebreken met betrekking tot het buitengrenstoezicht die bij een Schengenevaluatie aan het licht zijn gekomen. Door de inwerkingtreding van Verordening (EU) 2016/1624 van het Europees Parlement en de Raad (1) kan deze procedure ook worden toegepast indien een lidstaat naar aanleiding van een kwetsbaarheidsbeoordeling niet de nodige maatregelen treft of geen medewerking verleent aan het Agentschap wanneer de situatie aan de buitengrenzen dringende maatregelen vereist.

               (4)

               In verreweg de meeste gevallen zijn de thans geldende termijnen voldoende gebleken, maar de laatste tijd is duidelijk geworden dat bepaalde ernstige bedreigingen voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid, zoals de dreiging van terrorisme of omvangrijke secundaire bewegingen binnen de Unie, beduidend langer kunnen aanhouden dan de bovengenoemde perioden.

               (5)

               Om deze aanhoudende bedreigingen in de toekomst te kunnen aanpakken, heeft de Commissie een voorstel aangenomen tot wijziging van de desbetreffende bepalingen van de Schengengrenscode. Het voorstel wijzigt de termijnen van artikel 25 van de Schengengrenscode indien het om voorzienbare gebeurtenissen gaat, in verband waarmee wordt erkend dat het gerechtvaardigd kan zijn om het binnengrenstoezicht opnieuw in te voeren voor een langere periode dan de huidige termijnen, met een maximum van twee jaar. Het voorstel voorziet bovendien in de mogelijkheid om het binnengrenstoezicht verder te verlengen, indien de specifieke bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid nog langer aanhoudt.

               (6)

               Ten aanzien van de nieuwe termijnen gelden additionele procedurevereisten waaraan de lidstaten moeten voldoen voordat zij het binnengrenstoezicht mogen herinvoeren of verlengen. Met name moeten de lidstaten hun kennisgevingen staven met een risicobeoordeling waaruit blijkt dat de voorgenomen herinvoering of verlenging van het binnengrenstoezicht een uiterste maatregel is en waarin wordt aangegeven op welke wijze het binnengrenstoezicht kan bijdragen aan het bestrijden van de geconstateerde bedreiging. De Commissie moet bovendien een advies uitbrengen wanneer het binnengrenstoezicht langer duurt dan zes maanden. De bepalingen inzake de overlegprocedure die na het advies van de Commissie plaatsvindt, worden eveneens gewijzigd, in verband met de nieuwe rol van de Europese grens- en kustwacht en om te waarborgen dat met de resultaten van het overleg terdege rekening wordt gehouden, met name wat betreft de betrokkenheid van de naburige lidstaten. Al deze wijzigingen moeten garanderen dat binnengrenstoezicht alleen wordt heringevoerd en van kracht blijft zolang het noodzakelijk en gerechtvaardigd is.

               (7)

               De voorgestelde wijzigingen van de Schengengrenscode bouwen voort op de huidige bepalingen. In afwachting van de goedkeuring van de hierboven beschreven wijziging van de Schengengrenscode is het essentieel dat alle lidstaten die tijdelijk grenstoezicht aan de binnengrenzen willen herinvoeren, zich houden aan alle bestaande bepalingen van de Schengengrenscode, die ook nu al vereisen dat lidstaten die van deze maatregel gebruik willen maken, eerst de alternatieven voor grenstoezicht onderzoeken en samenwerken met de naburige lidstaten.

               (8)

               Overeenkomstig artikel 26 van de Schengengrenscode moet een lidstaat, alvorens te besluiten tot herinvoering of verlenging van tijdelijk binnengrenstoezicht, beoordelen in hoeverre een dergelijke maatregel de bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid voldoende kan verhelpen, en of de maatregel tot die bedreiging in verhouding staat; daarbij moet onder meer rekening worden gehouden met de verwachte gevolgen van de maatregel voor het vrije verkeer van personen in de ruimte zonder binnengrenstoezicht. Gerichte controles op basis van continu geactualiseerde risicoanalyses en inlichtingen kunnen daarom bijdragen aan een optimaal nut van de controles en negatieve gevolgen voor het vrije verkeer beperken.

               (9)

               De lidstaten die gevolgen ondervinden van de herinvoering van toezicht aan de betrokken delen van de grens, moeten regelmatig hun standpunt kunnen geven over de noodzaak ervan, zodat onderlinge samenwerking tussen alle betrokken lidstaten kan worden geregeld en regelmatig kan worden onderzocht of de maatregelen in verhouding staan tot de gebeurtenissen die tot de herinvoering van het grenstoezicht aanleiding geven, en tot de bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid. De lidstaat die tot herinvoering van het toezicht heeft besloten, zou deze meningen in aanmerking moeten nemen wanneer hij de noodzaak van het toezicht onderzoekt en evalueert, met als doel het toezicht voortdurend aan de omstandigheden aan te passen.

               (10)

               Overeenkomstig artikel 27, lid 1, onder e), van de Schengengrenscode moet de lidstaat die het binnengrenstoezicht herinvoert of verlengt, onder meer informatie verstrekken over de maatregelen die de andere lidstaten zouden moeten treffen in verband met de voorgenomen grenscontroles. Bovendien kunnen overeenkomstig artikel 27, lid 5, van de Schengengrenscode gezamenlijke vergaderingen plaatsvinden tussen de lidstaat die het grenstoezicht aan de binnengrenzen opnieuw wil invoeren, de andere lidstaten (in het bijzonder de lidstaten die rechtstreeks door dergelijke maatregelen worden geraakt) en de Commissie, teneinde, indien nodig, de onderlinge samenwerking tussen de lidstaten te organiseren. Deze contacten met de naburige lidstaten moeten plaatsvinden om de gevolgen voor het vrije verkeer te beperken.

               (11)

               Aangezien de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen slechts is toegestaan in uitzonderlijke omstandigheden en als uiterste maatregel, dienen de lidstaten eerst te onderzoeken of de geconstateerde bedreiging niet met andere maatregelen dan grenstoezicht doeltreffend kan worden afgewend, en mogen zij slechts als uiterste middel besluiten tot herinvoering van het grenstoezicht aan de betrokken binnengrenzen indien dergelijke voor het grensverkeer minder restrictieve maatregelen de geconstateerde bedreigingen niet afdoende kunnen afwenden. De betrokken lidstaten dienen in de in artikel 27, lid 1, van de Schengengrenscode bedoelde kennisgeving verslag uit te brengen over de uitkomst van dit onderzoek en toe te lichten waarom zij voor grenscontroles kiezen.

               (12)

               De lidstaten dienen in dat verband al het nodige te doen om de aanbeveling van de Commissie van 12 mei 2017 inzake evenredige politiecontroles en politiële samenwerking in het Schengengebied (C(2017) 3349 final) volledig uit te voeren.

               (13)

               Deze aanbeveling dient ten uitvoer te worden gelegd met volledige eerbiediging van de grondrechten.

               (14)

               Deze aanbeveling dient gericht te zijn tot alle Schengenlanden die gebonden zijn door titel III van Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad (2),

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

      BEPERKING VAN DE GEVOLGEN VOOR HET VRIJE VERKEER

   Teneinde te zorgen voor een passend evenwicht tussen enerzijds de noodzaak de openbare orde en de binnenlandse veiligheid van de lidstaten te beschermen en anderzijds de voordelen die de ruimte zonder controles aan de binnengrenzen biedt, zouden lidstaten die zich voornemen tijdelijk opnieuw het grenstoezicht aan de binnengrenzen in te voeren, wanneer zij overeenkomstig artikel 26 van de Schengengrenscode de noodzaak en de evenredigheid beoordelen van de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen overeenkomstig de artikelen 25 en 28 van de Schengengrenscode, zorgvuldig rekening moeten houden met de volgende aspecten en deze regelmatig moeten evalueren:

               a)

               de verwachte gevolgen van de herinvoering voor het vrije verkeer van personen in de ruimte zonder binnengrenstoezicht;

               b)

               de verwachte gevolgen van de herinvoering voor de interne markt.

         Lidstaten die voornemens zijn tijdelijk opnieuw het grenstoezicht aan de binnengrenzen in te voeren, zouden in de in artikel 27, lid 1, van de Schengengrenscode bedoelde kennisgeving informatie moeten verstrekken over de uitkomst van de door hen uitgevoerde beoordeling van de gevolgen van de voorgenomen herinvoering of verlenging van het grenstoezicht aan de binnengrenzen voor het vrije verkeer en de interne markt.
   Lidstaten die voornemens zijn tijdelijk opnieuw het grenstoezicht aan de binnengrenzen in te voeren, zouden zich moeten onthouden van maatregelen die niet gerechtvaardigd zijn op grond van de geconstateerde ernstige bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid. Zij zouden bijvoorbeeld de tijdelijke herinvoering van het binnengrenstoezicht moeten beperken tot de delen van hun grenzen waarvoor het strikt noodzakelijk is om de geconstateerde bedreiging af te wenden.

      GEDEELDE VERANTWOORDELIJKHEID EN SAMENWERKING

   In aanmerking genomen dat de gevolgen voor het vrije verkeer beperkt dienen te blijven, zouden lidstaten die voornemens zijn tijdelijk opnieuw het grenstoezicht aan de binnengrenzen in te voeren:

               a)

               ruim van te voren overleg moeten plegen met de lidstaten die gevolgen zullen ondervinden van de tijdelijke herinvoering;

               b)

               moeten zorgen voor permanente nauwe samenwerking, zodat de controles voortdurend kunnen worden herzien en aangepast aan de wisselende behoeften en praktische gevolgen;

               c)

               bereid moeten zijn elkaar bij te staan in verband met de doeltreffende tenuitvoerlegging van de grenscontroles, voor zover dat noodzakelijk en evenredig is.

      TOEPASSING VAN ALTERNATIEVE MAATREGELEN

   Teneinde te garanderen dat de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen slechts wordt toegepast als uiterste maatregel, indien de geconstateerde ernstige bedreiging voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid niet anderszins afdoende kan worden afgewend, zouden de lidstaten de aanbeveling van de Commissie van 12 mei 2017 inzake evenredige politiecontroles en politiële samenwerking in het Schengengebied (C(2017) 3349 final) volledig moeten uitvoeren.

      Gedaan te Brussel, 3 oktober 2017.

            Voor de Commissie

         Dimitris AVRAMOPOULOS

            Lid van de Commissie

      (1)  Verordening (EU) 2016/1624 van het Europees Parlement en de Raad van 14 september 2016 betreffende de Europese grens- en kustwacht, tot wijziging van Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 863/2007 van het Europees Parlement en de Raad, Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad en Besluit 2005/267/EG van de Raad (PB L 251 van 16.9.2016, blz. 1).

      (2)  Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende een Uniecode voor de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 77 van 23.3.2016, blz. 1).


title: Aanbeveling van de Raad van 22 december 2009 inzake de vaccinatie tegen seizoensinfluenza (Voor de EER relevante tekst)

text:
               29.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 348/71

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 22 december 2009
   inzake de vaccinatie tegen seizoensinfluenza
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2009/1019/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 168, lid 6,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Seizoensinfluenza is een besmettelijke virusziekte, die in de wintermaanden in Europa als epidemie voorkomt. Het is een van de belangrijkste en meest voorkomende overdraagbare ziekten, die in alle lidstaten van de Europese Unie veelvuldig ziekte- en sterfgevallen ten gevolge heeft.

               (2)

               In sommige gevallen zijn de complicaties ernstiger dan een spontaan genezende infectie van de luchtwegen en leiden ze tot ernstige pneumonie of andere secondaire complicaties met soms fatale afloop. Deze complicaties komen veel vaker voor bij oudere leeftijdsgroepen en bij mensen met chronische medische aandoeningen.

               (3)

               Seizoensinfluenza kan door vaccinatie worden ingeperkt, maar doordat het virus frequent van antigene samenstelling verandert, wordt de samenstelling van het vaccin regelmatig opnieuw bezien door de deskundigengroepen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

               (4)

               In 2003 heeft de Wereldgezondheidsvergadering in resolutie 56.19 de aanbeveling gedaan de vaccinatiegraad tegen influenza te verhogen voor alle personen met een hoog risico, teneinde in 2006 voor de oudere leeftijdsgroepen een vaccinatiegraad van 50 % te bereiken en in 2010 een dekking van 75 %.

               (5)

               Op 26 oktober 2005 en 14 juni 2006 heeft het Europees Parlement resoluties aangenomen getiteld respectievelijk „Strategie tegen een influenzapandemie” en „Draaiboek voor een influenzapandemie in de Europese Gemeenschap” waarin de lidstaten worden opgeroepen de influenzavaccinatie in overeenstemming te brengen met de aanbevelingen van de WHO. In die resoluties wordt er bij de lidstaten ook op aangedrongen overeenkomstig de aanbevelingen van de WHO de vaccinatiegraad tijdens de interpandemische periode te verhogen.

               (6)

               Om de gevolgen van seizoensinfluenza af te zwakken, moet er daarom op het niveau van de Europese Unie gezamenlijk worden opgetreden door het vaccineren van risicogroepen en gezondheidswerkers aan te moedigen. Deze aanbeveling is erop gericht om, zoals door de WHO wordt aanbevolen, zo snel mogelijk en bij voorkeur uiterlijk in de winter van 2014/2015, een vaccinatiegraad van 75 % voor oudere leeftijdsgroepen te bereiken. Dit doel van 75 % zou, indien mogelijk, overeenkomstig de richtsnoeren van het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC), moeten worden uitgebreid tot de risicogroep van mensen met chronische aandoeningen.

               (7)

               Een hogere vaccinatiegraad voor de risicogroepen zou tevens bijdragen aan een hogere vaccinatiegraad in het algemeen, ook voor gezondheidswerkers.

               (8)

               Om deze veranderingen te bewerkstelligen moeten eerst alle deelnemende partijen in de gezondheidszorg, de risicogroepen, de gezondheidswerkers, de artsen, de managers in de gezondheidszorg en de beleidsmakers door middel van bewustmakingscampagnes voor het publiek en voor professionals informatie krijgen over de problematiek van seizoensinfluenza. Gezondheidswerkers moeten bewust worden gemaakt van het bijzondere risico dat hun meer kwetsbare patiënten lopen. Zij moeten tevens bewust worden gemaakt van hun verantwoordelijkheid bij het geven van het juiste vaccinatieadvies aan hun patiënten.

               (9)

               Het is in het bijzonder van belang om op nationaal niveau specifieke en vergelijkbare gegevens inzake de vaccinatiegraad van risicogroepen te verzamelen, teneinde de situatie in alle lidstaten naar behoren te kunnen beoordelen. Tot op heden waren dergelijke gegevens niet altijd beschikbaar. Op grond van deze gegevens zullen de Commissie en de lidstaten in staat zijn via de bestaande kanalen van internationale samenwerking op het gebied van de gezondheidszorg informatie en goede praktijken met derde landen uit te wisselen.

               (10)

               In Verordening (EG) nr. 851/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot oprichting van een Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (1) heeft het ECDC speciaal de taak gekregen de Commissie en de lidstaten van technische en wetenschappelijke expertise te voorzien. Het ECDC beheert ook het netwerk dat speciaal voor het toezicht op seizoensinfluenza is opgezet overeenkomstig Beschikking 2000/96/EG van de Commissie van 22 december 1999 betreffende de overdraagbare ziekten die geleidelijk door het communautaire netwerk zullen worden bestreken overeenkomstig Beschikking nr. 2119/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (2). Het ECDC dient daarom de lidstaten te helpen bij het verstrekken van wetenschappelijke expertise inzake vaccinatie tegen seizoensinfluenza.

               (11)

               In de context van vaccinatie tegen seizoensinfluenza is het duidelijk dat de door de WHO aanbevolen doelstelling om 75 % van de oudere leeftijdsgroepen te vaccineren, makkelijker gehaald wordt met een gecoördineerde actie op het niveau van de Europese Unie,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               1.

               De lidstaten worden aangespoord, naargelang het geval, nationale, regionale of lokale actieplannen of maatregelen vast te stellen en uit te voeren met het oog op de verbetering van de graad van vaccinatie tegen seizoensinfluenza teneinde zo snel mogelijk en bij voorkeur uiterlijk in de winter 2014-2015 een vaccinatiegraad van 75 % voor „oudere leeftijdsgroepen” te bereiken, en, indien mogelijk, voor andere in punt 2, onder a), genoemde risicogroepen, voor zover dat doel nog niet is bereikt. De lidstaten worden tevens aangespoord om de vaccinatiegraad onder gezondheidswerkers te verhogen.
               In de actieplannen of maatregelen dient rekening te worden gehouden met op nationaal niveau geconstateerde lacunes en dienen de in punt 2, onder b) en c), genoemde activiteiten te worden georganiseerd.

               2.

               In het kader van de in punt 1 bedoelde actieplannen en maatregelen dienen de lidstaten aangespoord te worden om

                           a)

                           rekening te houden met de definitie van „oudere leeftijdsgroepen” en „risicogroepen” die gehanteerd wordt in de richtsnoeren van het ECDC;

                           b)

                           de vaccinatiegraad in alle risicogroepen te meten, en te analyseren waarom bepaalde mensen niet gevaccineerd willen worden;

                           c)

                           het onderwijs, de opleiding en de informatie-uitwisseling inzake seizoensinfluenza en vaccinatie te bevorderen door het organiseren van:

                                       i)

                                       informatieacties voor gezondheidswerkers;

                                       ii)

                                       informatieacties over risico's en preventie van influenza voor personen uit risicogroepen en hun gezin;

                                       iii)

                                       doeltreffende informatieacties om obstakels voor vaccinatie weg te nemen.

               3.

               De lidstaten worden aangespoord, de Commissie, op basis van vrijwilligheid, verslag uit te brengen over de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling, in het bijzonder over de voor de risicogroepen bereikte vaccinatiegraad.

               4.

               De Commissie wordt verzocht de Raad regelmatig verslag uit te brengen van de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling, op grond van de door de lidstaten beschikbaar te stellen gegevens.

               5.

               De Commissie wordt verzocht het onderzoek naar influenza te blijven steunen via de kaderprogramma's voor onderzoek.

      Gedaan te Brussel, 22 december 2009.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         A. CARLGREN

      (1)  PB L 142 van 30.4.2004, blz. 1.

      (2)  PL L 28 van 3.2.2000, blz. 50.


Avis juridique important

|

31969H0174

69/174/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 22 mei 1969 aan de Lid-Staten betreffende de verklaringen inzake de beroepsuitoefening in het land van herkomst, bedoeld in artikel 5, lid 2, van de richtlijn 68/366/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden in de levensmiddelenindustrie alsmede bij de vervaardiging van dranken (klassen 20 en 21 C.I.T.I.)

Publicatieblad Nr. L 146 van 18/06/1969 blz. 0004 - 0006

++++ ( 1 ) PB nr . L 260 van 22 . 10 . 1968 , blz . 12 .  AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 22 mei 1969  aan de Lid-Staten betreffende de verklaringen inzake de beroepsuitoefening in het land van herkomst , bedoeld in artikel 5 , lid 2 , van de richtlijn 68/366/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden in de levensmiddelenindustrie alsmede bij de vervaardiging van dranken ( klassen 20 en 21 C.I.T.I . )   ( 69/174/EEG )  1 . In artikel 4 van de door de Raad op 15 oktober 1968 vastgestelde richtlijn betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden in de levensmiddelenindustrie alsmede bij de vervaardiging van dranken ( klassen 20 en 21 C.I.T.I . ) ( 1 ) is bepaald , dat de daadwerkelijke uitoefening van de in de richtlijn genoemde werkzaamheden gedurende bepaalde minimumperioden als zelfstandige of als niet-zelfstandige door onderdanen van de Lid-Staten in een andere Lid-Staat wordt erkend als voldoende bewijs van de kennis en bekwaamheid , die in andere Lid-Staten van de eigen onderdanen voor de toegang tot en de uitoefening van het beroep worden verlangd . Overeenkomstig artikel 5 , lid 1 , brengen de Lid-Staten waarin de genoemde voorwaarden voor de toegang tot of de uitoefening van de werkzaamheden bestaan , de overige Lid-Staten met medewerking van de Commissie op de hoogte van de wezenlijke kenmerken van het beroep ( beroepsomschrijving ) .  Ter uitvoering van het bovenstaande bepaalt artikel 5 , lid 2 :   " De door het land van herkomst daartoe aangewezen bevoegde instantie verklaart welke beroepswerkzaamheden de begunstigde werkelijk heeft verricht en gedurende welke tijd . De verklaring dient te zijn afgestemd op de beroepsbeschrijving , medegedeeld door de Lid-Staat waarin de begunstigde het beroep tijdelijk of blijvend wil uitoefenen . "  2 . Hoewel de richtlijn de afgifte van de verklaringen dwingend voorschrijft , wordt hun verdere uitwerking aan de Lid-Staten overgelaten . Ter verlichting van de taak van de instanties en bevoegde organen , belast met het controleren van de verklaringen uit verschillende Lid-Staten , en ter vermijding van vergissingen , lijkt het echter noodzakelijk zoveel mogelijk gelijkluidende formulieren te bezigen , welke voldoen aan de in artikel 4 vervatte criteria .  3 . Om deze redenen en krachtens artikel 155 van het Verdrag doet de Commissie van de Europese Gemeenschappen de Lid-Staten de aanbeveling alle nodige maatregelen te treffen , opdat de verklaringen , bedoeld in artikel 5 , lid 2 , van de richtlijn betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden in de levensmiddelenindustrie alsmede bij de vervaardiging van dranken worden afgegeven in overeenstemming met het model , dat als bijlage bij deze aanbeveling is gevoegd .  Brussel , 22 mei 1969 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Jean REY  BIJLAGE   ... ...   ( Instantie of bevoegd orgaan ) ( Plaats )  VERKLARING  betreffende verrichte werkzaamheden  overeenkomstig artikel 5 , lid 2 , van richtlijn 68/366/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 15 oktober 1968 betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden in de levensmiddelenindustrie alsmede bij de vervaardiging van dranken ( klassen 20 en 21 ( C.I.T.I . )   ( Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen nr . L 260 van 22 oktober 1968 , blz . 12 )  De heer  Mevrouw ...   ( Naam , voornamen )  Mejuffrouw  geboren ... te ...  nationaliteit ...  wonende te ...  I . is blijkens de overgelegde getuigschriften werkzaam geweest in het beroep van ... , waarbij hij / zij de in bijlage dezes afzonderlijk genoemde werkzaamheden heeft verricht ,  waarvan   * Jaren * Maanden  1 . als zelfstandige  a ) van ... tot ... in ...   ( Plaats )  b ) van ... tot ... in ...  2 . als bedrijfsleider ( ster ) ( 1 )  a ) van ... tot ... in ...  b ) van ... tot ... in ...  3 . in een leidende functie  a ) van ... tot ... in ... ,  daarvan in technische functies met verantwoordelijkheid voor ten minste één  sector van de onderneming  van ... tot ... in ...  b ) van ... tot ... in ... ,  daarvan in technische functies met verantwoordelijkheid voor ten minste één  sector van de onderneming  van ... tot ... in ...  4 . als niet-zelfstandige  a ) van ... tot ... in ...  b ) van ... tot ... in ... .   ( 1 ) Tot de taken van de bedrijfsleider behoort met name de commerciële en technische leiding van het bedrijf .  II . heeft het bewijs geleverd , in het beroep van ... een voorafgaande opleiding te hebben genoten ,  van ... tot ...  welke werd afgesloten met het ...   ...   ( Benaming van het door de staat erkende getuigschrift of diploma )   ...   ( Orgaan dat het getuigschrift / diploma heeft afgegeven )  of welke door   ...   ( Bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie )  als volwaardig is erkend .  Deze verklaring geldt tegenover de bevoegde instanties in de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen als bewijs van de genoten opleiding of van de verrichte werkzaamheden , bij de indiening van het verzoek tot het verkrijgen van de volgens het in het ontvangende land geldende recht eventueel vereiste toestemming tot de uitoefening van ëen in richtlijn 68/366/EEG genoemde zelfstandige beroepsuitoefening .  Datum ...  Zegel / Ondertekening  1 . Beroepsomschrijving ...   ( In het land van herkomst )   ...   ( In het ontvangende land )  2 . Naam , bedrijf en adres van de * Nauwkeurige beschrijving van de verrichte werkzaamheden ( volgens de  onderneming ( ingeval nr . I-3 tevens * beroepsomschrijving van het ontvangende land , zoals in het overzicht van  taak van de afdeling opgeven ) : * de Commissie van de Europese Gemeenschappen gebezigd ( liefst met ge -   * bruikmaking van de daar voorkomende nummers ) :   ... * ...