title: Aanbevelingen aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures

text:
               25.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/1

         De onderstaande tekst is een update van de aanbevelingen aan de nationale rechterlijke instanties die daags na de inwerkingtreding, op 1 november 2012, van het nieuwe Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie (PB C 338 van 6.11.2012, blz. 1) zijn vastgesteld. Deze aanbevelingen zijn gebaseerd op de ervaring die is opgedaan met de toepassing van dit Reglement (1) en op de meest recente rechtspraak. De aanbevelingen hebben tot doel om de essentiële kenmerken van de prejudiciële procedure in herinnering te brengen en om de rechterlijke instanties die zich met een prejudicieel verzoek tot het Hof wenden, alle praktische aanwijzingen te geven zodat het Hof een nuttig antwoord op dit verzoek kan geven.
   AANBEVELINGEN
   aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures
   (2016/C 439/01)

      Inleiding

               1.

               De prejudiciële verwijzing, waarin is voorzien in artikel 19, lid 3, onder b), van het Verdrag betreffende de Europese Unie (hierna: „VEU”) en in artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: „VWEU”), is een mechanisme van fundamenteel belang in het recht van de Europese Unie. Het mechanisme moet waarborgen dat dit recht binnen de Unie uniform wordt uitgelegd en toegepast, door aan de rechterlijke instanties van de lidstaten een instrument te bieden waarmee zij zich prejudicieel tot het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: „Hof”) kunnen wenden met vragen over de uitlegging van het recht van de Unie of over de geldigheid van handelingen van de instellingen, de organen en de instanties van de Unie.

               2.

               De prejudiciële procedure berust op een nauwe samenwerking tussen het Hof en de rechterlijke instanties van de lidstaten. Met het oog op de doeltreffendheid van deze procedure is het noodzakelijk om de voornaamste kenmerken ervan in herinnering te brengen en om bepaalde verduidelijkingen aan te brengen ten aanzien van de bepalingen van het Reglement voor de procesvoering met betrekking tot onder meer de auteur en de strekking van het verzoek om een prejudiciële beslissing, alsook de vorm en de inhoud van een dergelijk verzoek. Deze verduidelijkingen — die voor alle verzoeken om een prejudiciële beslissing gelden (I) — worden aangevuld door bepalingen die van toepassing zijn op verzoeken om een prejudiciële beslissing die bijzonder snel moeten worden behandeld (II) en door een bijlage waarin de essentiële bestanddelen van elk verzoek om een prejudiciële beslissing kort worden herhaald.

         I.   Bepalingen die op alle verzoeken om een prejudiciële beslissing van toepassing zijn

      Auteur van het verzoek om een prejudiciële beslissing

               3.

               De bevoegdheid van het Hof om bij prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie, wordt uitsluitend op initiatief van de nationale rechterlijke instanties uitgeoefend, ongeacht of de partijen in het hoofdgeding al dan niet de wens hebben geuit dat de rechter zich tot het Hof wendt. De nationale rechterlijke instantie waarbij een geding aanhangig is, zal de verantwoordelijkheid voor de te geven rechterlijke beslissing dragen. Daarom is het alleen aan haar om aan de hand van de bijzonderheden van elke zaak te beoordelen of een verzoek om een prejudiciële beslissing noodzakelijk is om uitspraak te kunnen doen en of de vragen die zij aan het Hof stelt, relevant zijn.

               4.

               Het Hof legt de hoedanigheid van rechterlijke instantie uit als een autonoom begrip van het recht van de Unie. Daarbij houdt het Hof rekening met een reeks van factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan dat een verzoek heeft ingediend, het permanente karakter en de verplichte rechtsmacht ervan, het feit dat het orgaan uitspraak doet na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van rechtsregels en de onafhankelijkheid van dat orgaan.

               5.

               De rechterlijke instanties van de lidstaten kunnen zich tot het Hof wenden met een vraag over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie wanneer zij van oordeel zijn dat een beslissing van het Hof daarover noodzakelijk is om uitspraak te kunnen doen (zie artikel 267, tweede alinea, VWEU). Een prejudiciële verwijzing kan met name bijzonder nuttig zijn wanneer voor de nationale rechterlijke instantie een nieuwe uitleggingsvraag wordt opgeworpen die van belang is voor de uniforme toepassing van het recht van de Unie, of wanneer de bestaande rechtspraak niet voldoende duidelijk is voor een nieuw feitelijk of rechtskader.

               6.

               Wanneer een vraag wordt opgeworpen in het kader van een zaak die aanhangig is bij een rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hogere voorziening, is deze instantie evenwel verplicht om zich met een verzoek om een prejudiciële beslissing tot het Hof te wenden (zie artikel 267, derde alinea, VWEU), tenzij er ter zake al vaste rechtspraak is of er geen ruimte is voor redelijke twijfel over de juiste uitlegging van de betrokken rechtsregel.

               7.

               Bovendien volgt uit vaste rechtspraak dat de nationale rechterlijke instanties weliswaar de voor hen aangevoerde ongeldigheidsgronden tegen een handeling van de instellingen, de organen en de instanties van de Unie kunnen verwerpen, maar dat alleen het Hof een dergelijke handeling ongeldig kan verklaren. Wanneer zij twijfels heeft over de geldigheid van een dergelijke handeling, moet een rechterlijke instantie van een lidstaat zich dan ook tot het Hof wenden, met vermelding van de redenen waarom deze handeling volgens haar ongeldig is.

      Voorwerp en strekking van het verzoek om een prejudiciële beslissing

               8.

               Het verzoek om een prejudiciële beslissing dient betrekking te hebben op de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie en niet op de uitlegging van de regels van het nationale recht of op feitelijke vragen die in het kader van het hoofdgeding worden opgeworpen.

               9.

               Het Hof kan alleen uitspraak doen over een verzoek om een prejudiciële beslissing wanneer het recht van de Unie van toepassing is op de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt. In dat verband is het onontbeerlijk dat de verwijzende rechterlijke instantie alle relevante gegevens, feitelijk en rechtens, uiteenzet waarom zij meent dat de bepalingen van het Unierecht op de zaak van toepassing zouden kunnen zijn.

               10.

               Wat betreft de prejudiciële verwijzingen die op de uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie betrekking hebben, moet eraan worden herinnerd dat artikel 51, lid 1, daarvan bepaalt dat de bepalingen van het Handvest uitsluitend tot de lidstaten zijn gericht wanneer zij het recht van de Unie ten uitvoer brengen. Hoewel het recht van de Unie op diverse manieren ten uitvoer kan worden gebracht, moet niettemin duidelijk en ondubbelzinnig uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijken dat een andere regel van het Unierecht dan het Handvest van toepassing is op de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt. Het Hof is niet bevoegd om over een verzoek om een prejudiciële beslissing uitspraak te doen wanneer een rechtssituatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. Daarom kunnen de eventueel door de verwijzende rechterlijke instantie ingeroepen bepalingen van het Handvest niet op zich de grondslag voor die bevoegdheid vormen.

               11.

               Hoewel het Hof noodzakelijkerwijs rekening houdt met het feitelijke en het rechtskader van het hoofdgeding zoals dat door de verwijzende rechterlijke instantie is omschreven in haar verzoek om een prejudiciële beslissing, past het Hof het Unierecht niet zelf toe op dit geding. Wanneer het Hof zich uitspreekt over de uitlegging of de geldigheid van het Unierecht, tracht het een antwoord te geven dat nuttig is voor de beslechting van het hoofdgeding, maar het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om daaruit de concrete gevolgen te trekken, waar nodig door de nationale regel die onverenigbaar is met het Unierecht buiten toepassing te laten.

      Aangewezen moment om prejudicieel te verwijzen

               12.

               Een nationale rechterlijke instantie kan het Hof een verzoek om een prejudiciële beslissing voorleggen zodra zij vaststelt dat een beslissing over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie nodig is om uitspraak te kunnen doen. Deze rechterlijke instantie kan immers het best beoordelen in welk stadium van de procedure een dergelijk verzoek moet worden gedaan.

               13.

               Het verzoek van de nationale rechter zal de grondslag vormen voor de procedure die zich voor het Hof zal afspelen. Het Hof moet over alle gegevens beschikken om na te kunnen gaan of het bevoegd is om op de gestelde vragen te antwoorden en, indien dit het geval is, om een nuttig antwoord op die vragen te geven. Daarom is het noodzakelijk dat de beslissing om prejudicieel te verwijzen pas wordt genomen wanneer de procedure zo ver is gevorderd dat de verwijzende rechterlijke instantie het feitelijke en het rechtskader van de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt voldoende nauwkeurig kan afbakenen, evenals de rechtsvragen die zij opwerpt. In het belang van een goede rechtsbedeling kan het ook nuttig zijn pas te verwijzen nadat de partijen zijn gehoord.

      Vorm en inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing

               14.

               Het verzoek om een prejudiciële beslissing kan elke vorm aannemen die het nationale recht voor procesincidenten toelaat, maar daarbij moet voor ogen worden gehouden dat dit verzoek de grondslag zal vormen voor de procedure bij het Hof en dat dit zal worden betekend aan alle in artikel 23 van het Statuut van het Hof (hierna: „Statuut”) bedoelde belanghebbenden, en met name aan alle lidstaten, om hun eventuele opmerkingen te ontvangen. De daarmee samenhangende noodzaak om het verzoek om een prejudiciële beslissing in alle officiële talen van de Europese Unie te vertalen, brengt met zich mee dat de verwijzende rechterlijke instantie een eenvoudige, duidelijke en nauwkeurige schrijfwijze dient te hanteren, zonder overbodige uitweidingen. De ervaring wijst uit dat een tiental bladzijden doorgaans volstaat om het feitelijke en het rechtskader van een verzoek om een prejudiciële beslissing naar behoren uiteen te zetten.

               15.

               De vereisten voor de inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing zijn vastgelegd in artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof en zijn in het kort weergegeven in de bijlage bij dit document. Naast de tekst zelf van de aan het Hof gestelde prejudiciële vragen moet het verzoek om een prejudiciële beslissing het volgende bevatten:

                           —

                           een summier overzicht van het voorwerp van het geschil en de relevante feiten zoals die door de verwijzende rechterlijke instantie zijn vastgesteld, of ten minste een uiteenzetting van de feitelijke gegevens waarop de prejudiciële vragen berusten;

                           —

                           de inhoud van de nationale bepalingen die op de zaak van toepassing kunnen zijn en, in voorkomend geval, de relevante nationale rechtspraak, en

                           —

                           de uiteenzetting van de redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht om zich over de uitlegging of de geldigheid van bepalingen van het recht van de Unie vragen te stellen, alsook het verband tussen deze bepalingen en de nationale regelgeving die op het hoofdgeding toepasselijk is.

                     Indien een of meer van de bovenstaande elementen ontbreken, kan het zijn dat het Hof zich onbevoegd moet verklaren om over de prejudicieel gestelde vragen uitspraak te doen, of het verzoek om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk moet verklaren.

               16.

               De verwijzende rechterlijke instantie moet in haar verzoek om een prejudiciële beslissing nauwkeurige verwijzingen opnemen naar de nationale bepalingen die op de feiten van het hoofdgeding van toepassing zijn, en nauwkeurig de bepalingen van het Unierecht aangeven waarvan om uitlegging wordt verzocht of waarvan de geldigheid aan de orde wordt gesteld. Het verzoek bevat, in voorkomend geval, een beknopte samenvatting van de relevante argumenten van de partijen in het hoofdgeding. In die context is het nuttig erop te wijzen dat alleen het verzoek om een prejudiciële beslissing wordt vertaald, en niet de eventuele bijlagen bij dit verzoek.

               17.

               De verwijzende rechterlijke instantie kan ook beknopt vermelden hoe de prejudiciële vragen haars inziens zouden moeten worden beantwoord. Een dergelijke aanwijzing kan voor het Hof nuttig zijn, in het bijzonder wanneer het uitspraak moet doen op een verzoek in het kader van een versnelde procedure of een spoedprocedure.

               18.

               De aan het Hof gestelde prejudiciële vragen moeten zijn opgenomen in een afzonderlijk en duidelijk onderscheiden deel van de verwijzingsbeslissing, bij voorkeur aan het begin of het einde daarvan. Zij moeten op zich kunnen worden begrepen, zonder dat de motivering van het verzoek hoeft te worden geraadpleegd.

               19.

               Omwille van de leesbaarheid is het van wezenlijk belang dat het verzoek om een prejudiciële beslissing het Hof in uitgetypte vorm bereikt en dat de pagina's en alinea's van de verwijzingsbeslissing worden genummerd.

               20.

               Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet van een datum en een handtekening zijn voorzien en vervolgens aangetekend aan de griffie van het Hof worden toegezonden op het volgende adres: Rue du Fort Niedergrünewald, L-2925 Luxembourg. Dit verzoek moet vergezeld gaan van alle relevante documenten, met name de nauwkeurige contactgegevens van de partijen in het hoofdgeding en hun eventuele vertegenwoordigers, alsook het procesdossier van de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt of een afschrift daarvan. Dit dossier (of het afschrift ervan) wordt voor de gehele duur van de procedure ter griffie bewaard, waar het, behoudens andersluidende aanwijzingen van de verwijzende rechterlijke instantie, door de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbenden kan worden ingezien.

               21.

               Het Hof neemt in de prejudiciële procedure in beginsel de gegevens uit de verwijzingsbeslissing over, ook de namen van personen of gegevens van persoonlijke aard. Het staat dus aan de verwijzende rechterlijke instantie zelf om, wanneer zij dit noodzakelijk acht, in haar verzoek om een prejudiciële beslissing bepaalde gegevens onleesbaar te maken of om te zorgen voor anonimisering van de gegevens van een of meer van de personen of entiteiten die betrokken zijn bij het hoofdgeding.

               22.

               Na de neerlegging van het verzoek om een prejudiciële beslissing kan het Hof zelf ook ambtshalve of op verzoek van de verwijzende rechterlijke instantie of een partij in het hoofdgeding tot anonimisering overgaan. Wil het doeltreffend zijn, dan moet een dergelijk verzoek zo vroeg mogelijk in de procedure worden gedaan en in elk geval vóór de bekendmaking van de mededeling over de zaak in kwestie in het Publicatieblad van de Europese Unie en de betekening van het verzoek om een prejudiciële beslissing aan de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbenden, die in de regel ongeveer een maand na de neerlegging van het verzoek om een prejudiciële beslissing plaatsvindt. Wegens het toenemende gebruik van nieuwe informatie- en communicatietechnologieën is anonimisering na deze publicatie en betekening van weinig praktisch nut.

      Interactie tussen de prejudiciële verwijzing en de nationale procedure

               23.

               Hoewel de verwijzende rechterlijke instantie bevoegd blijft om voorlopige maatregelen te nemen, in het bijzonder bij een verwijzing ter beoordeling van de geldigheid, brengt de neerlegging van een verzoek om een prejudiciële beslissing mee dat de nationale procedure wordt geschorst totdat het Hof uitspraak heeft gedaan.

               24.

               Een verzoek om een prejudiciële beslissing blijft in beginsel bij het Hof aanhangig zolang dit niet is ingetrokken. Daarbij moet de rol van het Hof in het kader van de prejudiciële procedure voor ogen worden gehouden, die erin bestaat om tot een doeltreffende rechtsbedeling in de lidstaten bij te dragen, en niet om rechtsgeleerde adviezen te formuleren over algemene of hypothetische vragen. De prejudiciële procedure veronderstelt dat er daadwerkelijk een geschil bij de verwijzende rechterlijke instantie aanhangig is. Daarbij is het aan laatstgenoemde om het Hof in kennis te stellen van enig procesincident dat een weerslag kan hebben op de aanhangigheid van de zaak voor deze nationale instantie, en meer bepaald van elke afstand van instantie, minnelijke regeling of een ander incident waardoor een einde komt aan het geding. Deze rechterlijke instantie dient het Hof tevens in kennis te stellen van een eventuele beslissing in het kader van een beroep tegen de verwijzingsbeslissing en de gevolgen ervan voor het verzoek om een prejudiciële beslissing.

               25.

               In het belang van een goed verloop van de prejudiciële procedure bij het Hof en om het nuttig effect ervan te bewaren, is het belangrijk dat deze informatie zo snel mogelijk aan het Hof wordt meegedeeld. De aandacht van de nationale rechterlijke instanties wordt er verder op gevestigd dat de intrekking van een verzoek om een prejudiciële beslissing een weerslag kan hebben op de behandeling van vergelijkbare zaken (of reeksen van zaken) door de verwijzende rechterlijke instantie. Wanneer de afloop van meerdere aanhangige zaken voor de verwijzende rechterlijke instantie afhangt van het antwoord dat het Hof op de vragen van deze instantie zal geven, kan het aangewezen zijn om die zaken in het verzoek om een prejudiciële beslissing te voegen, om het Hof in staat te stellen om, ondanks de eventuele intrekking van een of meer zaken, op de vragen te antwoorden.

      Kosten en rechtsbijstand

               26.

               De prejudiciële procedure voor het Hof is kosteloos. Het Hof beslist niet over de kosten van de partijen in het geding dat bij de verwijzende rechterlijke instantie aanhangig is; het staat aan deze laatste om daarover te beslissen.

               27.

               Indien een partij in het hoofdgeding over onvoldoende middelen beschikt en voor zover de nationale regels dit mogelijk maken, kan de verwijzende rechterlijke instantie deze partij rechtsbijstand toekennen ter dekking van de kosten die de procedure bij het Hof meebrengt, met name de kosten van vertegenwoordiging. Het Hof kan eveneens bijstand verlenen wanneer de belanghebbende niet reeds op nationaal vlak bijstand ontvangt of wanneer die bijstand de kosten van de procedure bij het Hof niet — of slechts gedeeltelijk — dekt.

      Communicatie tussen het Hof en de nationale rechterlijke instantie

               28.

               De griffie van het Hof blijft gedurende de gehele procedure met de verwijzende rechterlijke instantie in contact. Zij zendt aan de verwijzende instantie een afschrift van alle processtukken toe en, in voorkomend geval, ook de verzoeken om toelichting of verduidelijking die noodzakelijk worden geacht om een nuttig antwoord te kunnen geven op de door die rechterlijke instantie gestelde vragen.

               29.

               Aan het einde van de procedure zendt de griffie de beslissing van het Hof aan de verwijzende rechterlijke instantie toe, die wordt verzocht het Hof te laten weten welk gevolg zij aan deze beslissing heeft gegeven in het hoofdgeding en de eindbeslissing in dat geding mee te delen.

         II.   Bepalingen die van toepassing zijn op de verzoeken om een prejudiciële beslissing die bijzonder snel moeten worden behandeld

               30.

               Onder de voorwaarden in artikel 23 bis van het Statuut en de artikelen 105 tot en met 114 van het Reglement voor de procesvoering kan op een prejudiciële verwijzing in bepaalde omstandigheden een versnelde procedure of een spoedprocedure worden toegepast. Over de toepassing van deze procedures wordt door het Hof beslist op met redenen omkleed verzoek van de verwijzende rechterlijke instantie, waarin de feitelijke en juridische omstandigheden zijn vermeld die de toepassing van die procedure(s) rechtvaardigen. In uitzonderlijke gevallen kan het Hof hiertoe ambtshalve beslissen, op grond van de aard of de omstandigheden van de zaak.

      Voorwaarden voor toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

               31.

               Zo kan een prejudiciële verwijzing krachtens artikel 105 van het Reglement voor de procesvoering worden behandeld volgens een versnelde procedure die afwijkt van de bepalingen van dit Reglement, wanneer de aard van de zaak een behandeling binnen korte termijn vereist. Aangezien deze procedure grote druk legt op de deelnemers aan de procedure, en met name op alle lidstaten, die binnen veel kortere termijnen dan gewoonlijk hun schriftelijke of mondelinge opmerkingen zullen moeten indienen, mag alleen in bijzondere omstandigheden die rechtvaardigen dat het Hof snel over de gestelde vragen uitspraak doet, om de toepassing ervan worden gevraagd. Volgens vaste rechtspraak is het groot aantal personen of rechtssituaties dat mogelijk wordt geraakt door de beslissing die de verwijzende rechterlijke instantie zal moeten nemen na bij het Hof een prejudiciële procedure aanhangig te hebben gemaakt, op zich geen uitzonderlijke omstandigheid die het beroep op de versnelde procedure kan rechtvaardigen.

               32.

               Het voorgaande geldt nog meer voor de prejudiciële spoedprocedure bedoeld in artikel 107 van het Reglement voor de procesvoering. Deze procedure, die slechts van toepassing is op de gebieden bedoeld in titel V van het derde deel van het VWEU, betreffende de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, legt immers een nog grotere druk op de betrokken deelnemers, aangezien zij het aantal partijen dat schriftelijke opmerkingen mag indienen beperkt en het mogelijk maakt dat in extreme spoedgevallen de schriftelijke behandeling voor het Hof geheel wordt overgeslagen. Om de toepassing van deze procedure mag dus uitsluitend worden verzocht wanneer het absoluut noodzakelijk is dat het Hof zeer snel uitspraak doet over de vragen van de verwijzende rechterlijke instantie.

               33.

               Ofschoon het niet mogelijk is om die omstandigheden hier uitputtend op te sommen, aangezien de rechtsregels van de Unie inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht veelomvattend zijn en zich geleidelijk ontwikkelen, kan een nationale rechterlijke instantie bij wijze van voorbeeld in de volgende situaties een verzoek om de prejudiciële spoedprocedure overwegen: in het geval, bedoeld in artikel 267, vierde alinea, VWEU, van een persoon die zich in hechtenis bevindt of wiens vrijheid is ontnomen, wanneer het antwoord op de opgeworpen vraag van doorslaggevende betekenis is voor de beoordeling van de rechtspositie van deze persoon, of wanneer in een geschil betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid of het gezag over jonge kinderen de bevoegdheid van de rechter bij wie het geding op grond van het recht van de Unie aanhangig is gemaakt, afhangt van het antwoord op de prejudiciële vraag.

      Verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

               34.

               Teneinde het Hof in staat te stellen snel te kunnen beslissen over de vraag of de versnelde procedure of de spoedprocedure moet worden toegepast, moeten in het verzoek nauwkeurig de feitelijke en juridische omstandigheden worden uiteengezet die de spoedeisendheid aantonen, en in het bijzonder de risico's die worden gelopen indien de zaak volgens de normale procedure wordt behandeld. Waar mogelijk dient de verwijzende rechterlijke instantie tevens op beknopte wijze weer te geven hoe de gestelde vragen volgens haar moeten worden beantwoord. Een dergelijke indicatie vergemakkelijkt namelijk de standpuntbepaling van de partijen in het hoofdgeding en de andere belanghebbenden die in de procedure betrokken zijn, en draagt derhalve bij tot een snel verloop van de procedure.

               35.

               Het verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure moet in elk geval zodanig duidelijk uit het ingediende dossier blijken dat de griffie onmiddellijk kan vaststellen dat dit dossier een specifieke behandeling vereist. De verwijzende rechterlijke instantie wordt dan ook verzocht om aan te geven welke van beide procedures in de betrokken zaak aangewezen is, en om haar verzoek vergezeld te doen gaan van het relevante artikel van het Reglement voor de procesvoering (artikel 105, over de versnelde procedure, of artikel 107, over de spoedprocedure). Deze vermelding moet op een duidelijk herkenbare plaats in haar verwijzingsbeslissing voorkomen (bijvoorbeeld in de koptekst of in een afzonderlijke gerechtelijke akte). De verwijzende rechterlijke instantie kan eventueel ook attenderen op dit verzoek in een begeleidende brief.

               36.

               Wat de verwijzingsbeslissing zelf betreft, is het in geval van spoedeisendheid van nog groter belang dat zij beknopt is, daar dit bijdraagt tot een snel verloop van de procedure.

      Contacten tussen het Hof, de verwijzende rechterlijke instantie en de partijen in het hoofdgeding

               37.

               Met het oog op een sneller en beter verloop van de contacten met de verwijzende rechterlijke instantie en de partijen in het hoofdgeding wordt de rechterlijke instantie die om de toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure verzoekt, verzocht het e-mailadres en eventueel het faxnummer aan te geven dat het Hof kan gebruiken, evenals de e-mailadressen en eventueel de faxnummers van de vertegenwoordigers van de betrokken partijen.

               38.

               Een afschrift van de ondertekende verwijzingsbeslissing, vergezeld van een verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure, kan voorafgaand per e-mail (ECJ-Registry@curia.europa.eu) of per fax (+ 352 433766) aan het Hof worden toegezonden. De behandeling van de verwijzing en van het verzoek kunnen onmiddellijk na ontvangst van dit afschrift aanvangen. De originelen van deze stukken moeten dan wel onverwijld aan de griffie van het Hof worden toegezonden.

      (1)  PB L 265 van 29.9.2012, blz. 1.

      BIJLAGE

         Essentiële bestanddelen van een verzoek om een prejudiciële beslissing

      1.   Verwijzende rechterlijke instantie

      Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet een nauwkeurige vermelding bevatten van de verwijzende rechterlijke instantie, en, in voorkomend geval, van de kamer of rechtsprekende formatie van wie de verwijzing afkomstig is, en van de volledige contactgegevens van deze rechterlijke instantie, om de latere contacten tussen deze verwijzende rechterlijke instantie en het Hof van Justitie te vergemakkelijken.
      2.   Partijen in het hoofdgeding en hun vertegenwoordigers

      De vermelding van de verwijzende rechterlijke instantie wordt gevolgd door die van de partijen in het hoofdgeding en, in voorkomend geval, de personen die hen voor de rechterlijke instantie vertegenwoordigen. Deze vermeldingen moeten zo volledig mogelijk zijn en in elk geval het juiste postadres van de betrokkenen, hun telefoon- of faxnummer en, voor zover zij daarover beschikken, hun e--mailadres omvatten. Deze kunnen in de verwijzingsbeslissing of in de begeleidende brief daarbij worden opgenomen.
      Van belang zijn verder artikel 95 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof en punten 21 en 22 van deze aanbevelingen. Indien zij dit noodzakelijk acht, dient de verwijzende rechterlijke instantie zelf in haar verzoek om een prejudiciële beslissing bepaalde namen of gegevens onleesbaar te maken of naast het integrale verzoek om een prejudiciële beslissing een geanonimiseerde versie van dit verzoek toe te zenden, die als grondslag voor de procedure bij het Hof zal dienen.
      3.   Voorwerp van het hoofdgeding en relevante feiten

      De verwijzende rechterlijke instantie dient beknopt het voorwerp van het hoofdgeding en de relevante feiten uiteen te zetten, zoals die door deze instantie zijn vastgesteld of aanvaard.
      4.   Relevante bepalingen van het recht

      Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet nauwkeurig de nationale bepalingen vermelden die op de feiten van het hoofdgeding toepasselijk zijn, waaronder in voorkomend geval de relevante rechtspraak wordt begrepen, en de bepalingen van het Unierecht waarvan om uitlegging wordt verzocht of waarvan de geldigheid aan de orde wordt gesteld. Deze vermeldingen moeten volledig zijn en de exacte titels en referenties van de betrokken bepalingen omvatten, evenals de vindplaatsen. Waar mogelijk, bevatten de aanhalingen van de nationale of Europese rechtspraak ook het ECLI-nummer („European Case Law Identifier”) van de betrokken beslissing.
      5.   Motivering van de verwijzing

      Het Hof kan alleen uitspraak doen over het verzoek om een prejudiciële beslissing indien het recht van de Unie van toepassing is op de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt. De verwijzende rechterlijke instantie moet dan ook de redenen uiteenzetten die haar ertoe hebben gebracht zich vragen te stellen over de uitlegging of de geldigheid van de bepalingen van het Unierecht en welk verband zij heeft vastgesteld tussen die bepalingen en de nationale regelgeving die op het hoofdgeding toepasselijk is. Indien zij dat nuttig acht voor het begrip van de zaak, kan de verwijzende rechterlijke instantie hier de argumenten van de partijen op dat punt weergeven.
      6.   Prejudiciële vragen

      De verwijzende rechterlijke instantie vermeldt duidelijk en afzonderlijk de prejudiciële vragen die zij aan het Hof stelt. Deze vragen moeten op zich kunnen worden begrepen, zonder dat de motivering van het verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft te worden geraadpleegd.
      Waar mogelijk, geeft de verwijzende rechterlijke instantie ook beknopt aan welk antwoord volgens haar op de prejudiciële vragen moet worden gegeven.
      7.   Eventuele noodzaak van een specifieke behandeling

      Wanneer de verwijzende rechterlijke instantie van oordeel is dat het verzoek dat bij het Hof wordt ingediend een specifieke behandeling vereist, wat betreft de noodzaak om de anonimiteit van personen op wie het hoofdgeding betrekking heeft te bewaren, of wat betreft de eventuele spoed waarmee het verzoek door het Hof moet worden behandeld, moet zij de redenen die voor een dergelijke behandeling pleiten omstandig uiteenzetten in het verzoek om een prejudiciële beslissing en, in voorkomend geval, ook in het begeleidende schrijven.

         Formele aspecten van het verzoek om een prejudiciële beslissing

      De verzoeken om een prejudiciële beslissing moeten zodanig worden ingediend dat zij daarna elektronisch kunnen worden behandeld door het Hof en meer bepaald dat zij kunnen worden gescand en aan tekstherkenning kunnen worden onderworpen. Daartoe:

                  —

                  moeten de verzoeken in uitgetypte vorm op ongelijnd, blanco papier van A4-formaat worden ingediend;

                  —

                  moet het lettertype gangbaar zijn (zoals Times New Roman, Courrier of Arial) en een grootte hebben van ten minste 12 punten in de tekst en 10 punten in de eventuele voetnoten, met een regelafstand van 1,5 en horizontale en verticale marges van ten minste 2,5 cm (bovenaan, onderaan, links en rechts van de pagina), en

                  —

                  moeten alle pagina's van het verzoek en ook de alinea's die het bevat, doorlopend en in oplopende volgorde worden genummerd.

            Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet van een datum en een handtekening zijn voorzien. Het moet, samen met het procesdossier van de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt, aangetekend worden toegezonden aan de griffie van het Hof, Rue du Fort Niedergrünewald, L-2925 Luxembourg.
      Wanneer om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure wordt verzocht, is het aanbevolen om eerst een ondertekend afschrift van het verzoek om een prejudiciële beslissing per e-mail (ECJ-Registry@curia.europa.eu) of fax (+352 433766) toe te zenden, en daarna het origineel van dit verzoek per aangetekende post.


Avis juridique important

|

32001H0331

Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten

Publicatieblad Nr. L 118 van 27/04/2001 blz. 0041 - 0046

Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raadvan 4 april 2001betreffende minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten(2001/331/EG)HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(1),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(2),Handelend overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3), en gezien de gemeenschappelijke tekst zoals goedgekeurd door het Bemiddelingscomité op 8 januari 2001,Overwegende hetgeen volgt:(1) In de resolutie van de Raad en van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 1 februari 1993 betreffende een beleidsplan en actieprogramma van de Gemeenschap inzake het milieu en duurzame ontwikkeling(4) en het besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de herziening daarvan(5) werd via het begrip "gezamenlijke verantwoordelijkheid" het belang van de tenuitvoerlegging van de communautaire milieuwetgeving benadrukt.(2) In de mededeling van de Commissie aan de Raad van de Europese Unie en aan het Europees Parlement van 5 november 1996 betreffende de tenuitvoerlegging van de communautaire milieuwetgeving, inzonderheid in punt 29, wordt voorgesteld richtsnoeren op te stellen op communautair niveau teneinde de lidstaten bij te staan bij het uitvoeren van inspectietaken en aldus de grote ongelijkheid die zich momenteel qua inspecties door de lidstaten voordoet, te verkleinen.(3) De Raad heeft in zijn resolutie van 7 oktober 1997 betreffende de opstelling, tenuitvoerlegging en handhaving van de communautaire milieuwetgeving(6) de Commissie verzocht om met het oog op verder overleg in de Raad, met name op basis van de werkzaamheden van het netwerk van de Europese Unie voor de tenuitvoerlegging en handhaving van de milieuwetgeving ("IMPEL"), minimumcriteria en/of richtsnoeren voor te stellen voor de inspectietaken die op het niveau van de lidstaten worden uitgevoerd en de manieren waarop de toepassing daarvan in de praktijk door de lidstaten zou kunnen worden gecontroleerd, zodat een uniforme praktische toepassing en een uniform toezicht op de naleving van de milieuwetgeving worden gegarandeerd; in het voorstel van de Commissie is rekening gehouden met een in november 1997 door IMPEL ingediend document met als titel "Minimumcriteria voor inspecties".(4) Het Parlement heeft met zijn resolutie van 14 mei 1997 betreffende de mededeling van de Commissie verzocht om communautaire wetgeving inzake milieu-inspecties en het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's hebben een gunstig advies over de mededeling van de Commissie uitgebracht en hebben op het belang van milieu-inspecties gewezen.(5) In de lidstaten bestaan reeds verschillende inspectiesystemen en -praktijken die niet door een inspectiesysteem op communautair niveau dienen te worden vervangen, zoals werd overwogen in de resolutie van de Raad van 7 oktober 1997; de verantwoordelijkheid voor de milieu-inspectietaken dient bij de lidstaten te blijven berusten.(6) Het Europees Milieuagentschap kan de lidstaten adviseren over het ontwerpen, opzetten en uitbreiden van hun systemen voor de controle op de milieumaatregelen; het kan de Commissie en de lidstaten in de controle op milieumaatregelen bijstaan voor de rapportering, zodat deze gecoördineerd verloopt.(7) Het bestaan van inspectiesystemen en de daadwerkelijke uitvoering van inspecties hebben een afschrikkend effect ten aanzien van overtredingen van de milieuwetgeving, aangezien zij de autoriteiten in staat stellen inbreuken op te sporen en door middel van sancties of andere instrumenten de milieuwetgeving te doen naleven; inspecties zijn derhalve een onmisbare schakel in het geheel van de regelgeving en een doeltreffend instrument om bij te dragen tot een meer samenhangende tenuitvoerlegging en handhaving van de communautaire milieuwetgeving in de hele Gemeenschap en om concurrentievervalsing te voorkomen.(8) Er bestaan momenteel grote verschillen tussen de inspectiesystemen en -mechanismen van de lidstaten, niet alleen op het stuk van het vermogen om inspectietaken te vervullen maar ook op het stuk van de schaal en de werkingssfeer van de uitgevoerde inspecties en zelfs, in enkele lidstaten, wat het bestaan zelf van inspecties betreft. Een dergelijke situatie kan niet bevredigend worden genoemd in het licht van de doelstelling van een doeltreffende en meer samenhangende tenuitvoerlegging, praktische toepassing en handhaving van de Gemeenschapswetgeving inzake milieubescherming.(9) Derhalve is het nodig in de huidige fase te voorzien in richtsnoeren in de vorm van toepasselijke minimumcriteria als gemeenschappelijke basisnorm voor het uitvoeren van de milieu-inspectietaken door de lidstaten.(10) De lidstaten zijn krachtens de milieuwetgeving van de Gemeenschap gehouden de voorschriften met betrekking tot bepaalde emissies, lozingen en activiteiten te doen naleven. In de lidstaten dient in een eerste fase te worden voldaan aan minimumcriteria inzake de organisatie en uitvoering van inspecties van alle industriële installaties en andere ondernemingen en inrichtingen waarvan de emissies in de lucht en/of lozingen in water en/of afvalverwijderings- of terugwinningsactiviteiten krachtens de wetgeving van de Europese Gemeenschap onderworpen zijn aan voorschriften betreffende toestemming of vergunningen.(11) De inspecties dienen te worden uitgevoerd met inachtneming van de verdeling van de verantwoordelijkheden in de lidstaten tussen de vergunningsinstanties en de inspectiediensten.(12) Om de doeltreffendheid van dit inspectiesysteem te garanderen, dienen de lidstaten erop toe te zien dat milieu-inspectieactiviteiten van tevoren worden gepland.(13) Bezoeken ter plaatse vormen een belangrijk onderdeel van milieu-inspectieactiviteiten.(14) De gegevens en documentatie die ter beschikking worden gesteld door de exploitanten van industriële installaties die in het kader van het communautaire milieubeheer- en milieuauditsysteem zijn aangemeld, kunnen in de context van milieu-inspecties een nuttige bron van informatie vormen.(15) Om conclusies te kunnen trekken uit de bezoeken ter plaatse, moeten regelmatig rapporten worden opgesteld.(16) De verslaglegging van inspectieactiviteiten en de vrije toegang tot de desbetreffende informatie zijn een belangrijke manier om door middel van transparantie de betrokkenheid van burgers, NGO's en andere belanghebbenden bij de tenuitvoerlegging van de communautaire milieuwetgeving te garanderen. Dergelijke informatie dient toegankelijk te worden gemaakt overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieu-informatie(7).(17) De lidstaten dienen elkaar administratieve bijstand te verlenen bij de uitvoering van deze aanbeveling. De totstandbrenging van rapportage- en adviesregelingen in verband met inspectiediensten en inspectieprocedures door de lidstaten, in samenwerking met IMPEL, kan bijdragen tot het bevorderen van beste praktijken in de gehele Gemeenschap.(18) De lidstaten dienen aan de Commissie en de Raad te rapporteren over de ervaringen met de uitvoering van deze aanbeveling en de Commissie dient het Europees Parlement op gezette tijden te informeren.(19) De Commissie dient doorlopend toe te zien op de werking en de doeltreffende uitvoering van deze aanbeveling, en zij dient daarover, zo spoedig mogelijk na de ontvangst van de verslagen van de lidstaten, bij de Raad en het Europees Parlement verslag uit te brengen.(20) Verdere werkzaamheden van IMPEL en de lidstaten, in samenwerking met de Commissie, in verband met beste praktijken inzake de kwalificatie en de opleiding van milieu-inspecteurs dienen te worden aangemoedigd.(21) In het licht van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel als omschreven in artikel 5 van het Verdrag, en gegeven de verschillen in inspectiesystemen en -mechanismen in de lidstaten, kunnen de doelstellingen van de voorgestelde maatregel derhalve het beste worden gerealiseerd via de vaststelling van richtsnoeren op Gemeenschapsniveau.(22) De Commissie zal, in het licht van de ervaringen met de uitvoering van de aanbeveling, rekening houdend met de verdere werkzaamheden van IMPEL en met de resultaten van regelingen waarin deze aanbeveling voorziet, en na ontvangst van de rapporten van de lidstaten overwegen de werkingssfeer en inhoud van de minimumcriteria uit te breiden en aanvullende voorstellen in te dienen, waaronder eventueel en indien nodig, een voorstel voor een richtlijn,BEVELEN HET VOLGENDE AAN:IDoelEr zouden milieu-inspecties in de lidstaten moeten worden uitgevoerd volgens minimumcriteria met betrekking tot de organisatie, uitvoering, follow-up en bekendmaking van de resultaten van die inspecties, teneinde in alle lidstaten de naleving van de communautaire milieuwetgeving kracht bij te zetten en bij te dragen tot een meer consequente uitvoering en handhaving daarvan.IIWerkingssfeer en definities1. a) Deze aanbeveling is van toepassing op milieu-inspecties van alle industriële installaties en andere bedrijven en inrichtingen waarvan de emissies in de lucht en/of lozingen in water en/of afvalverwijderings- of terugwinningsactiviteiten krachtens de wetgeving van de Gemeenschap onderworpen zijn aan voorschriften betreffende toestemming of vergunningen, onverminderd specifieke inspectiebepalingen in bestaande wetgeving van de Gemeenschap.b) Voor de doeleinden van deze aanbeveling gelden alle onder a) bedoelde installaties, bedrijven en inrichtingen als "gecontroleerde installaties".2. In deze aanbeveling wordt onder "milieu-inspectie" een activiteit verstaan die naar gelang van het geval behelst:a) de controle en bevordering van de naleving door de gecontroleerde installaties van de toepasselijke milieuvoorschriften in de wetgeving van de Gemeenschap, zoals omgezet in de nationale wetgeving of toegepast in de nationale rechtsorde (hierna "EG-voorschriften" te noemen);b) de bewaking van de milieu-effecten van de gecontroleerde installaties teneinde te bepalen of verdere inspecties of dwangmaatregelen (met inbegrip van de afgifte, wijziging of intrekking van een toestemming of vergunning) vereist zijn om de naleving van de EG-voorschriften te garanderen;c) het verrichten van handelingen voor bovengenoemde doeleinden, met inbegrip van:- bezoeken ter plaatse,- toezicht op het bereiken van de milieukwaliteitsnormen,- onderzoek van milieuauditrapporten en milieuverklaringen,- onderzoek en verificatie van eigen controlemaatregelen die door of ten behoeve van de exploitanten van gecontroleerde installaties worden uitgevoerd,- beoordeling van de activiteiten en werkzaamheden die in de gecontroleerde installaties plaatsvinden,- controle van de gebouwen en de uitrusting, waarbij wordt nagegaan of het onderhoud daarvan toereikend is, en een toereikende milieuzorg ter plaatse,- controle van de relevante, door de exploitanten van de gecontroleerde installaties bijgehouden bescheiden.3. Milieu-inspecties, met inbegrip van de bezoeken ter plaatse, kunnen als volgt plaatsvinden:a) routinematig, dat wil zeggen dat zij deel uitmaken van een vooraf vastgesteld inspectieprogramma, ofb) incidenteel, dat wil zeggen dat zij bijvoorbeeld plaatsvinden naar aanleiding van een klacht, in samenhang met de afgifte, hernieuwing of wijziging van een toestemming of vergunning, of bij onderzoek naar ongevallen, incidenten of gevallen van niet-naleving van de voorschriften.4. a) Milieu-inspecties kunnen worden uitgevoerd door een door de lidstaat ingestelde of aangewezen nationale, regionale of plaatselijke overheidsinstantie die bevoegd is voor onder deze aanbeveling vallende aangelegenheden.b) De onder a) bedoelde instanties kunnen de taken waarin deze aanbeveling voorziet, conform de nationale wetgeving delegeren aan een publiekrechtelijke of privaatrechtelijke rechtspersoon die deze taken op hun gezag en onder hun toezicht uitvoert, op voorwaarde dat die rechtspersoon geen persoonlijk belang heeft bij de uitkomst van de door hem uitgevoerde inspecties.c) De onder a) en b) bedoelde instanties worden hierna "inspectie-instanties" genoemd.5. In deze aanbeveling wordt onder "exploitant van een gecontroleerde installatie" verstaan, iedere natuurlijke of rechtspersoon die de gecontroleerde installatie exploiteert of het toezicht erop heeft of aan wie, voorzover de nationale wetgeving daarin voorziet, economische zeggenschap over het technisch functioneren van de gecontroleerde installatie is overgedragen.IIIOrganisatie en uitvoering van milieu-inspecties1. De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat de milieu-inspecties gericht zijn op een hoog niveau van milieubescherming; te dien einde zouden zij de nodige maatregelen moeten nemen om te garanderen dat de milieu-inspecties van gecontroleerde installaties plaatsvinden en worden uitgevoerd overeenkomstig de punten IV tot en met VIII van deze aanbeveling.2. De lidstaten zouden elkaar administratieve bijstand moeten verlenen bij de toepassing van de richtsnoeren van deze aanbeveling door de uitwisseling van relevante informatie en, zo nodig, inspecteurs.3. Teneinde illegale grensoverschrijdende praktijken op milieugebied te voorkomen, bevorderen de lidstaten in samenwerking met IMPEL de coördinatie van inspecties met betrekking tot installaties en activiteiten die een aanmerkelijk grensoverschrijdend effect kunnen hebben.4. Om beste praktijken in de gehele Gemeenschap te bevorderen, kunnen de lidstaten overwegen in samenwerking met IMPEL een regeling voor toetsing te treffen, waarbinnen de lidstaten rapporteren en advies leveren over inspectoraten en inspectieprocedures in de lidstaten, rekening houdend met de verschillende systemen en context waarin die ingebed zijn, en de betrokken lidstaten rapporteren over hun bevindingen.IVMilieu-inspectieplannen1. De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat de milieu-inspectieactiviteiten van tevoren worden gepland, doordat zij steeds beschikken over een of meer milieu-inspectieplannen die het gehele grondgebied van de lidstaat en de gecontroleerde installaties daarin omvatten. Dergelijke plannen zouden openbaar moeten worden gemaakt overeenkomstig Richtlijn 90/313/EEG.2. Dergelijke plannen mogen op nationaal, regionaal of plaatselijk niveau worden vastgesteld, maar de lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat de plannen toepasselijk zijn op alle milieu-inspecties van gecontroleerde installaties op hun grondgebied en dat de in punt II.4 bedoelde instanties voor de uitvoering van die inspecties worden aangewezen.3. De milieu-inspectieplannen zouden moeten worden opgesteld op basis van:a) de EG-voorschriften die moeten worden nageleefd;b) een register van de gecontroleerde installaties in het gebied waarop het plan betrekking heeft;c) een algemene evaluatie van de belangrijke milieuvraagstukken in het gebied waarop het plan betrekking heeft en een algemene beoordeling van de mate waarin de EG-voorschriften in de gecontroleerde installaties worden nageleefd;d) eventuele gegevens over en van eerdere inspectieactiviteiten.4. De milieu-inspectieplannen zouden:a) moeten passen bij de inspectietaken van de betrokken instanties en rekening houden met de aard van betrokken gecontroleerde installaties en de risico's en milieueffecten van de emissies en lozingen daarvan;b) rekening moeten houden met de relevante beschikbare informatie betreffende specifieke locaties of types gecontroleerde installaties, zoals rapporten van de exploitanten van gecontroleerde installaties aan de overheid, gegevens van eigen controlemaatregelen, milieuauditgegevens en milieuverklaringen, met name die welke worden opgesteld door de gecontroleerde installaties die zijn aangemeld volgens het communautaire milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) en resultaten van eerdere inspecties en rapporten over de bewaking van milieukwaliteit.5. Ieder milieu-inspectieplan zou ten minste:a) het geografische gebied moeten aangeven waarop het betrekking heeft, dat het gehele grondgebied van de lidstaat of een deel daarvan kan beslaan;b) betrekking moeten hebben op een nader genoemd tijdvak, bijvoorbeeld een jaar;c) specifieke bepalingen betreffende de herziening ervan moeten bevatten;d) de specifieke locaties of het type van de betrokken gecontroleerde installaties moeten aangeven;e) programma's voor routinematige milieu-inspecties moeten voorschrijven, rekening houdend met milieurisico's; deze programma's zouden zonodig de frequentie van de bezoeken ter plaatse aan de diverse typen gecontroleerde installaties of nader genoemde installaties moeten omvatten;f) moeten voorzien in procedures, en een beschrijving daarvan geven, voor incidentele milieu-inspecties voor gevallen waarin moet worden gereageerd op klachten, ongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de voorschriften;g) waar van toepassing, moeten voorzien in de coördinatie tussen de verschillende inspectie-instanties.VBezoeken ter plaatse1. De lidstaten zouden ervoor moeten zorgen dat met betrekking tot alle bezoeken ter plaatse de volgende criteria worden gehanteerd:a) er wordt op passende wijze gecontroleerd of de voor de betrokken inspectie relevante EG-voorschriften worden nageleefd;b) indien de bezoeken ter plaatse door meer dan één milieu-inspectie-instantie worden uitgevoerd, wisselen die instanties onderling gegevens over hun activiteiten uit en coördineren zij voorzover mogelijk hun bezoeken ter plaatse en hun andere milieu-inspectiewerkzaamheden;c) de bevindingen van de bezoeken ter plaatse worden neergelegd in rapporten overeenkomstig punt VI en indien nodig uitgewisseld tussen de betrokken inspectie- en handhavingsinstanties en andere autoriteiten, op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau;d) de inspecteurs of andere functionarissen die bevoegd zijn om bezoeken ter plaatse af te leggen, hebben ten behoeve van de milieu-inspectie recht van toegang tot de locaties en tot de informatie.2. De lidstaten zouden erop moeten toezien dat de inspectie-instanties in het kader van hun routinematige milieu-inspecties geregeld bezoeken ter plaatse afleggen en dat ten aanzien van die bezoeken ter plaatse de volgende aanvullende criteria worden gehanteerd:a) de gehele scala van relevante milieueffecten wordt onderzocht, overeenkomstig de toepasselijke EG-voorschriften, de milieu-inspectieprogramma's en de organisatorische regelingen van de inspectie-instanties;b) dergelijke bezoeken ter plaatse zouden erop gericht moeten zijn de kennis en het inzicht van de exploitanten inzake de relevante EG-voorschriften en aandachtspunten op milieugebied alsmede de milieueffecten van hun activiteiten te vergroten en te consolideren;c) de milieurisico's en milieueffecten van de gecontroleerde installatie worden onderzocht ter evaluatie van de doeltreffendheid van de bestaande voorschriften inzake toestemming of vergunningen en ter beantwoording van de vraag of verbeteringen of andere wijzigingen van die voorschriften noodzakelijk zijn.3. De lidstaten zouden er eveneens op moeten toezien dat in de volgende omstandigheden incidentele bezoeken ter plaatse worden afgelegd:a) bij onderzoek naar ernstige milieuklachten door de bevoegde inspectie-instanties, en wel zo spoedig mogelijk nadat die klachten door de instanties zijn ontvangen;b) bij onderzoek naar ernstige milieuongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de voorschriften, en wel zo spoedig mogelijk nadat zij ter kennis van de bevoegde inspectie-instanties zijn gebracht;c) zo nodig ter beantwoording van de vraag of, en zo ja op welke voorwaarden, een eerste toestemming of vergunning moet worden verleend voor een proces of activiteit in een gecontroleerde installatie of de daarvoor bestemde locatie of om toe te zien op het voldoen aan de voorwaarden voor een toestemming of vergunning nadat deze is verleend en voordat de activiteiten een aanvang nemen;d) zo nodig vóór de herverlening, hernieuwing of wijziging van een toestemming of vergunning.VIRapporten en conclusies van bezoeken ter plaatse1. De lidstaten zien erop toe dat de inspecterende instanties na ieder bezoek ter plaatse de inspectiegegevens op een traceerbare wijze in gegevensbestanden opslaan, tezamen met hun bevindingen ten aanzien van de naleving van de EG-voorschriften; een beoordeling hiervan en een conclusie ten aanzien van de vraag of verdere maatregelen - zoals coërcerende procedures, met inbegrip van sancties, de afgifte van een nieuwe of herziene toelating of vergunning - dan wel follow-up-inspecties met inbegrip van verdere bezoeken ter plaatse, noodzakelijk zijn. De rapporten worden zo spoedig mogelijk voltooid.2. De lidstaten zien erop toe dat de bedoelde rapporten naar behoren schriftelijk worden vastgelegd en in een gemakkelijk toegankelijk gegevensbestand worden opgeslagen. De volledige rapporten, of wanneer dit niet haalbaar is, de conclusies van de rapporten, worden aan de exploitant van de betrokken gecontroleerde installatie toegezonden en zijn beschikbaar voor het publiek overeenkomstig Richtlijn 90/313/EEG. De rapporten worden uiterlijk twee maanden nadat de inspectie heeft plaatsgevonden openbaar gemaakt.VIIOnderzoek van ernstige ongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de voorschriftenDe lidstaten zouden erop toe moeten zien dat het onderzoek van ernstige ongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de EG-wetgeving, ongeacht of zij door een klacht of anderszins ter kennis van de autoriteiten worden gebracht, door de bevoegde inspectie-instantie wordt uitgevoerd met het doel:a) de oorzaken en het milieueffect van het voorval vast te stellen, alsmede in voorkomend geval de verantwoordelijkheid en eventuele aansprakelijkheden voor het voorval en de gevolgen daarvan; de conclusies te doen toekomen aan de handhavingsautoriteit, indien het gaat om een andere autoriteit dan de inspectie-instantie;b) het milieueffect van het voorval te verzachten en zo mogelijk te verhelpen via de vaststelling van passende, door de exploitant(en) en de autoriteiten uit te voeren maatregelen;c) te bepalen welke maatregelen moeten worden getroffen om verdere ongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de voorschriften te voorkomen;d) zo nodig de uitvoering van handhavingsmaatregelen of sancties mogelijk te maken;e) ervoor te zorgen dat de exploitant passende follow-up-maatregelen neemt.VIIIRapportage van milieu-inspectieactiviteiten in het algemeen1. De lidstaten zouden de Commissie, twee jaar na de datum van bekendmaking van de aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, moeten rapporteren over de ervaringen met de uitvoering van deze aanbeveling, waarbij voorzover mogelijk gebruik wordt gemaakt van beschikbare gegevens van de regionale en lokale inspectie-instanties.2. Die verslagen zouden ter beschikking van het publiek moeten worden gesteld en met name de volgende informatie dienen te bevatten:a) gegevens over de personele en andere middelen waarover de inspectie-instantie beschikt;b) nadere bijzonderheden betreffende de rol van de inspectie-instantie en haar bijdrage aan de opstelling en uitvoering van (een) inspectieplan(nen);c) beknopte gegevens over de uitgevoerde milieu-inspecties, met inbegrip van het aantal bezoeken ter plaatse, het percentage gecontroleerde installaties dat werd geïnspecteerd (per type) en hoelang het naar schatting zal duren alvorens alle gecontroleerde installaties van dat type zijn geïnspecteerd;d) beknopte gegevens over de mate waarin door de gecontroleerde installaties aan de EG-voorschriften wordt voldaan blijkens de uitgevoerde inspecties;e) een samenvatting, met vermelding van het aantal behandelde zaken, van de maatregelen die werden getroffen naar aanleiding van ernstige klachten, ongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving van de voorschriften;f) een evaluatie van welslagen of falen van de inspectieplannen, voorzover zij op de inspectie-instantie van toepassing zijn, alsmede aanbevelingen voor toekomstige plannen.IXToetsing en verdere uitwerking van de aanbeveling1. Zo spoedig mogelijk na de ontvangst van de in punt VIII genoemde rapporten van de lidstaten evalueert de Commissie de praktische toepassing van deze aanbeveling en de doeltreffendheid ervan, teneinde de werkingssfeer van de minimumcriteria in het licht van de ervaringen met de toepassing daarvan uit te breiden; daarbij houdt zij rekening met eventuele bijdragen van belanghebbenden, waaronder IMPEL en het Europees Milieuagentschap. De Commissie dient vervolgens bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in dat in voorkomend geval vergezeld gaat van een voorstel voor een richtlijn. Het Europees Parlement en de Raad nemen dit voorstel onverwijld in overweging.2. De Commissie wordt verzocht zo spoedig mogelijk, in samenwerking met IMPEL en andere belanghebbenden, minimumcriteria vast te stellen op het gebied van de kwalificatie van milieu-inspecteurs, die voor of onder gezag of supervisie van inspectie-instanties bevoegd zijn milieu-inspecties uit te voeren.3. De lidstaten ontwikkelen zo spoedig mogelijk, in samenwerking met IMPEL, de Commissie en andere belanghebbenden opleidingsprogramma's teneinde te voldoen aan de vraag naar gekwalificeerde milieu-inspecteurs.XUitvoeringDe lidstaten zouden uiterlijk twaalf maanden na de bekendmaking van de aanbeveling in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, de Commissie in kennis moeten stellen van de uitvoering van deze aanbeveling en nadere gegevens moeten bijvoegen over de reeds bestaande of geplande milieu-inspectiemechanismen.Gedaan te Luxemburg, 4 april 2001.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterB. Rosengren(1) PB C 169 van 16.6.1999, blz. 12.(2) PB C 374 van 23.12.1999, blz. 48.(3) Advies van het Europees Parlement van 16 september 1999 (PB C 54 van 25.2.2000, blz. 92), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 30 maart 2000 (PB C 137 van 16.5.2000, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 6 juli 2000 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). Besluit van het Europees Parlement van 1 februari 2001 en besluit van de Raad van 26 februari 2001.(4) PB C 138 van 17.5.1993, blz. 1.(5) PB L 275 van 10.10.1998, blz. 1.(6) PB C 321 van 22.10.1997, blz. 1.(7) PB L 158 van 23.6.1990, blz. 56.


title: Aanbeveling van de Raad van 14 juli 2015 over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Polen, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van Polen

text:
               18.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/91

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 14 juli 2015
   over het nationale hervormingsprogramma 2015 van Polen, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2015 van Polen
   (2015/C 272/24)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 2,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie berust op een versterkte coördinatie van het economische beleid. De strategie spitst zich toe op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 14 juli 2015 op voorstel van de Commissie een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie vastgesteld, en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2). Deze vormen samen de „geïntegreerde richtsnoeren” en de lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid rekening daarmee te houden.

               (3)

               Op 8 juli 2014 heeft de Raad een aanbeveling (3) over het nationale hervormingsprogramma voor 2014 van Polen vastgesteld en een advies over het geactualiseerde convergentieprogramma voor 2014 van Polen uitgebracht.

               (4)

               Op 28 november 2014 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2015 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op die datum op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad (4) het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Polen niet werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 18 december 2014 heeft de Europese Raad de volgende prioriteiten goedgekeurd: stimuleren van investeringen, intensiveren van structurele hervormingen en nastreven van een verantwoorde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie.

               (6)

               Op 26 februari 2015 heeft de Commissie haar landenverslag 2015 voor Polen gepubliceerd. In het landenverslag werden de vorderingen beoordeeld die Polen bij de tenuitvoerlegging van de op 8 juli 2014 vastgestelde landspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt.

               (7)

               Op 29 april 2015 heeft Polen zijn nationale hervormingsprogramma 2015 en op 30 april zijn convergentieprogramma 2015 ingediend. Om met de onderlinge verbanden tussen beide programma's rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (8)

               Polen is momenteel aan het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact onderworpen na de beëindiging van de buitensporigtekortprocedure in juni 2015 (5). Volgens haar convergentieprogramma 2015 is de regering van plan het nominale tekort geleidelijk terug te dringen van 3,2 % van het bbp tot 2,7 % van het bbp in 2015 en dan verder tot 1,2 % van het bbp in 2018. Op grond van de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie kan het buitensporig tekort worden geacht al in 2014 te zijn gecorrigeerd, één jaar eerder dan de vastgestelde termijn, in aanmerking nemende dat de overschrijding van de referentiewaarde van 3 % van het bbp verklaard wordt door de netto begrotingskosten van de hervorming van het pensioenstelsel. Volgens het convergentieprogramma is de regering van plan om de middellangetermijndoelstelling — een structureel tekort van 1 % van het bbp — in 2019 te bereiken. De regering is voornemens om de overheidsschuldquote, nadat deze in 2015 met 51,7 % een hoogtepunt heeft bereikt, in 2018 terug te dringen tot 49,1 %. Het macro-economische scenario dat aan deze begrotingsprognoses ten grondslag ligt is voor 2015 plausibel en voor 2016 optimistisch. Op basis van een algehele evaluatie zal Polen naar verwachting voldoen aan de vereiste aanpassing in de richting van de middellangetermijndoelstelling in 2015 aangezien de netto-uitgavengroei onder de benchmark blijft. De maatregelen om vanaf 2016 de geplande tekortdoelstellingen te ondersteunen zijn nog niet voldoende gespecificeerd. In het licht van de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie bestaat het gevaar dat enigszins wordt afgeweken van de voorgeschreven aanpassing in 2016 aangezien de structurele aanpassing achterblijft bij dat wat is vereist. Daarom zullen in 2016 meer maatregelen nodig zijn. Op basis van zijn beoordeling van het convergentieprogramma en rekening houdend met de voorjaarsprognoses 2015 van de Commissie is de Raad van mening dat Polen waarschijnlijk grotendeels aan de bepalingen van het stabiliteits- en groeipact zal voldoen. De belastinginkomsten zouden vergroot kunnen worden door het ruime gebruik dat thans van lagere btw-tarieven wordt gemaakt, terug te schroeven en door de efficiëntie van de belastingsdienst te vergroten.

               (9)

               Het zou het begrotingskader van Polen ten goede komen wanneer er een onafhankelijk orgaan, als zelfstandige instelling of binnen een bestaande instelling, werd opgericht met als taak zowel voor- als achteraf de inachtneming van de begrotingsregels te beoordelen, macro-economische en begrotingsprognoses te evalueren en de duurzaamheid op langere termijn van de openbare financiën te analyseren.

               (10)

               Polen heeft de hervorming van het pensioenstelsel van 1999 eind 2013 teruggedraaid. Hoewel het terugdraaien van de hervorming van het pensioenstelsel van 1999 op korte termijn de begroting enigszins ontlast, verbetert dit de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op de lange termijn niet, aangezien de voordelen op korte termijn van hogere sociale bijdragen en lagere rentebetalingen teniet zullen worden gedaan door de hogere pensioenuitkeringen uit de publieke pensioenpijler in de toekomst. Al met al houdt het terugdraaien van de hervorming van het pensioenstelsel van 1999 op de lange termijn een aantal gevaren voor de Poolse overheidsfinanciën in.

               (11)

               De privileges op het gebied van de sociale zekerheid die mijnwerkers en landbouwers genieten, blijven de beroepsmobiliteit belemmeren en brengen aanzienlijke kosten met zich mee voor de overheidsfinanciën. Deze preferentiële regelingen weerhouden mensen ervan naar productievere sectoren over te stappen, veroorzaken verborgen werkloosheid en worden, vanwege de lage bijdragen, door de belastingplichtigen zwaar gesubsidieerd. In 2014 was 11,5 % van de beroepsbevolking werkzaam in de Poolse landbouwsector, meer dan twee keer zoveel als het EU-gemiddelde, terwijl deze sector maar goed is voor 3,3 % van de nationale bruto toegevoegde waarde. Overheidssubsidies voor het socialezekerheidsstelsel voor landbouwers bedragen bijna 1 % van het bbp en die voor de pensioenen van mijnwerkers 0,5 % van het bbp. De koppeling tussen bijdragen en uitkeringen is zwak en bijdragen zijn over het algemeen gebaseerd op een vast tarief. Landbouwers met hoge inkomsten kunnen niet systematisch van het stelsel worden uitgesloten, zodat het stelsel vatbaar is voor misbruik. De invoering van een systeem voor de registratie en evaluatie van de inkomsten van landbouwers zou een onmisbare eerste stap vormen op de weg naar een hervorming van het socialezekerheidsstelsel voor landbouwers.

               (12)

               Er is nog steeds sprake van segmentatie van de landbouwmarkt in Polen. Het aantal tijdelijke contracten is het hoogste van de Unie, terwijl het overgangspercentage van tijdelijk naar vast werk laag is en de loonkloof nergens in de Unie hoger is. Rigide ontslagregels, lange gerechtelijke procedures alsook andere verplichtingen voor werkgevers werken het gebruik van arbeidscontracten voor bepaalde tijd en atypische arbeidscontracten in de hand. Verder leiden de als hoog ervaren kosten van onder de arbeidswetgeving vallende contracten tot een buitensporig gebruik van civielrechtelijke contracten (umowy cywilnoprawne), die aantrekkelijk voor werkgevers zijn omdat daarvoor lagere socialezekerheidsbijdragen gelden. Het hoge percentage contracten van dit type, dat wil zeggen contracten waarvoor lagere bijdragen gelden, kan echter de kwaliteit van de werkgelegenheid verminderen, vooral voor jonge werknemers. De jeugdwerkloosheid is hoog, deels vanwege de discrepantie tussen de kwalificaties en de vaardigheden van kandidaten enerzijds en de behoeften van de arbeidsmarkt anderzijds. Er zou dus gestreefd moeten blijven worden naar een hervorming van het stelsel van beroepsonderwijs en -opleiding en naar een toename van de thans geringe deelname aan een leven lang leren. De participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt blijft laag. Om daaraan iets te doen, heeft Polen de mogelijkheden voor voorschools onderwijs vergroot, maar het behoort nog steeds tot de lidstaten die het slechtst presteren wat de beschikbaarheid van opvang voor de jongste kinderen betreft.

               (13)

               De spoorwegsector gaat gebukt onder hoge toegangsheffingen en ontoereikende nationale financiering. Procedures voor het ontwikkelen en uitvoeren van projecten zijn vaak lang en omslachtig als gevolg van het regelgevings- en administratief klimaat. De recente wetswijzigingen kunnen weliswaar een positief effect op het spoorwegvervoer hebben, maar zij hebben waarschijnlijk geen invloed op de investeringsprojecten die in de programmeringsperiode 2007-2013 zijn gestart. In de periode 2014-2020 zal de EU-financiering voor de spoorwegsector echter aanzienlijk worden verhoogd.

               (14)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Polen verricht. Deze analyse is gepubliceerd in het landenverslag 2015. Voorts heeft de Commissie zowel het convergentieprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Polen zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Polen, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op EU-niveau in toekomstige nationale besluiten. De aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 4 weergegeven.

               (15)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het convergentieprogramma onderzocht en zijn advies (6) daarover is met name in onderstaande aanbeveling 1 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Polen in 2015 en 2016 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Zowel in 2015 als in 2016 de correctie van het buitensporig tekort voortzetten en een budgettaire aanpassing van 0,5 % van het bbp in de richting van de begrotingsdoelstelling voor de middellange termijn. Een onafhankelijke begrotingsraad op te richten. De belastinggrondslag verbreden, met name door het gebruik van het wijdverbreid stelsel van verlaagde btw-tarieven in te perken.

               2.

               Een begin maken met het proces van gelijkschakeling van de pensioenregelingen voor landbouwers en mijnwerkers met die voor andere werknemers en een tijdspad vaststellen voor de geleidelijke volledige gelijkschakeling; een systeem invoeren voor de evaluatie en registratie van de inkomens van landbouwers.

               3.

               Maatregelen nemen om het buitensporig gebruik van tijdelijke en civielrechtelijke contracten op de arbeidsmarkt terug te dringen.

               4.

               Belemmeringen voor investeringen in spoorwegprojecten wegnemen.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. GRAMEGNA

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (3)  Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Polen, met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Polen (PB C 247 van 29.7.2014, blz. 97).

      (4)  Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25).

      (5)  Besluit 2015/1026/EU van de Raad van 19 juni 2015 tot intrekking van Besluit 2009/589/EU betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Polen (PB L 163 van 30.6.2015, blz. 37).

      (6)  Uit hoofde van artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


				|

		52014PC0156

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot goedkeuring van de sluiting door de Commissie, namens de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, van de associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Georgië, anderzijds /* COM/2014/0156 final */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
Dit voorstel is opgesteld in het licht van de
geplande ondertekening, voorlopige toepassing en sluiting van de
associatie-overeenkomst tussen de EU en Georgië, met het oog op de sluiting van
de associatie-overeenkomst door de Commissie namens de Europese Gemeenschap
voor Atoomenergie.
Aangezien de Europese Gemeenschap voor
Atoomenergie ook partij is bij de associatie-overeenkomst tussen de Europese
Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Georgië, anderzijds, doet de Commissie
een afzonderlijke aanbeveling voor de goedkeuring door de Raad van de sluiting
door de Commissie van de onderdelen van de overeenkomst die onder het Verdrag
tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallen.
Voor de ondertekening en sluiting van
internationale overeenkomsten door de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
gelden verschillende procedures. Met name moeten dergelijke overeenkomsten
overeenkomstig artikel 101 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap
voor Atoomenergie door de Commissie worden gesloten met goedkeuring van de
Raad. Het is daarom noodzakelijk afzonderlijke besluiten vast te stellen voor
de ondertekening en de sluiting van de associatie-overeenkomst door de EU en
door de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.
Wat de sluiting van de associatie-overeenkomst
namens de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie betreft, stelt de Commissie
voor dat de Raad zijn goedkeuring verleent overeenkomstig artikel 101, lid 2,
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.
In het licht van de
resultaten van de onderhandelingen die worden vermeld in het voorstel voor een
besluit van de Raad betreffende de ondertekening, namens de EU, en de
voorlopige toepassing van de associatie-overeenkomst tussen de EU en Georgië,
alsook van het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting
van de associatie-overeenkomst tussen de EU en Georgië, stelt de Commissie voor
dat de Raad besluit dat de associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en
de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en
Georgië, anderzijds, moet worden ondertekend en dat de Raad de persoon
(personen) aanwijst die bevoegd is (zijn) om namens de Europese Unie de
overeenkomst te ondertekenen.
Zodra de Raad zijn
goedkeuring heeft verleend en de Commissie het desbetreffende besluit heeft
vastgesteld, kan de Commissie de associatie-overeenkomst namens de Europese
Gemeenschap voor Atoomenergie ondertekenen en sluiten.
2.           RESULTATEN EN JURIDISCHE
ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL
De Commissie beveelt aan dat de Raad,
overeenkomstig artikel 101, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, zijn goedkeuring hecht aan de sluiting
van de associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en de Europese
Gemeenschap voor Atoomenergie en haar lidstaten, enerzijds, en Georgië,
anderzijds, wat aangelegenheden betreft die onder de Europese Gemeenschap voor
Atoomenergie ressorteren.
De tekst van de overeenkomst is aan onderhavige
aanbeveling gehecht.
Voor
de Unie vormt artikel 217 van het Verdrag betreffende de werking van de
Europese Unie, in samenhang met artikel 218, lid 6, onder a), en artikel 218,
lid 8, tweede alinea, de rechtsgrondslag voor de sluiting van deze overeenkomst.
Voor
de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vormt artikel 101 van het Verdrag tot
oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie de rechtsgrondslag
voor de sluiting van deze overeenkomst.
Bijgaand
voorstel vormt, samen met het besluit van de Commissie betreffende de sluiting,
het rechtsinstrument voor de sluiting van de associatie-overeenkomst namens de
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.
Dat de Commissie dit voorstel indient
als een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten en Georgië, houdt verband
met het feit dat de overeenkomst tot stand is gekomen volgens de verdragsregels
die golden vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon.
Overeenkomstig artikel 102 van het Verdrag tot
oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie kan een overeenkomst
pas voor de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie in werking treden nadat de
lidstaten aan de Commissie hebben medegedeeld dat de overeenkomst volgens de
bepalingen van hun onderscheidene nationale wetgevingen van toepassing is
geworden.
Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot goedkeuring van de sluiting door de
Commissie, namens de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, van de
associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor
Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Georgië, anderzijds
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag tot oprichting van de
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name artikel 101, tweede alinea,
Gezien de aanbeveling van de Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
1)         Op 10 mei 2010 heeft de Raad
de Commissie gemachtigd om onderhandelingen met Georgië te openen met het oog
op de sluiting van een nieuwe overeenkomst tussen de Europese Unie en Georgië
ter vervanging van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst.[1]
2)         Rekening houdend met de
nauwe historische banden en de geleidelijk aan nauwer worden betrekkingen
tussen de partijen, alsook hun verlangen om de betrekkingen op een ambitieuze
en innovatieve wijze te versterken en te verbreden, werden de onderhandelingen
over een associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en de Europese
Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Georgië,
anderzijds, (hierna "de overeenkomst" genoemd) met succes afgerond
door de parafering van de overeenkomst op 29 november 2013.
3)         De Commissie stelt de Raad
voor dat de overeenkomst namens de Unie wordt ondertekend en voorlopig wordt
toegepast overeenkomstig artikel 429 van de overeenkomst, in afwachting van de
sluiting op een latere datum.
4)         De overeenkomst bestrijkt
ook aangelegenheden die onder de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallen,
namelijk artikel 298, onder k).
5)         De ondertekening en de
sluiting van de overeenkomst zijn onderworpen aan een afzonderlijke procedure
voor aangelegenheden die onder het Verdrag betreffende de Europese Unie en het
Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vallen.
6)         De overeenkomst dient
derhalve te worden gesloten, ook namens de Europese Gemeenschap voor
Atoomenergie voor aangelegenheden die onder het Verdrag tot oprichting van de
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallen.
7)         Overeenkomstig artikel 102
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
kan de overeenkomst pas voor de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie in
werking treden als alle lidstaten aan de Europese Commissie hebben medegedeeld
dat deze overeenkomst volgens de bepalingen van hun onderscheidene nationale
wetgevingen van toepassing is geworden.
8)         De sluiting van de
overeenkomst door de Europese Commissie namens de Europese Gemeenschap voor
Atoomenergie dient te worden goedgekeurd,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
De sluiting door de Europese Commissie, namens
de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, van de associatie-overeenkomst
tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun
lidstaten, enerzijds, en Georgië, anderzijds, wordt goedgekeurd.[2] [3]
Artikel 2
Dit besluit treedt in werking op de dag na die
van de vaststelling ervan.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 205 van 4.8.1999, blz. 1-52.
[2]               De tekst van de overeenkomst is gehecht aan het besluit
betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige
toepassing van de associatie-overeenkomst tussen de Europese Unie en de
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Georgië,
anderzijds. (PB ...)
[3]               PB: Vul in de voetnoot hierboven de referentie in naar
de publicatie van het besluit in document [...].


Avis juridique important

|

32003H0179

Aanbeveling van de Raad van 7 maart 2003 inzake de aan de Commissie te verlenen kwĳting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF) voor het begrotingsjaar 2001

Publicatieblad Nr. L 071 van 15/03/2003 blz. 0015 - 0015

Aanbeveling van de Raadvan 7 maart 2003inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF) voor het begrotingsjaar 2001(2003/179/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op de vierde ACS-EG-Overeenkomst, ondertekend te Lomé op 15 december 1989, gewijzigd bij de op 4 november 1995 te Mauritius ondertekende overeenkomst,Gelet op Besluit 91/482/EEG van de Raad van 25 juli 1991 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap(1),Gelet op het Intern Akkoord betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap(2), ondertekend te Brussel op 16 juli 1990, inzonderheid op artikel 33, lid 3,Gelet op het Financieel reglement van 29 juli 1991 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de vierde ACS-EEG-Overeenkomst(3), inzonderheid op de artikelen 69 tot en met 77,Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF), die op 31 december 2001 zijn vastgesteld, alsmede van het verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2001, waaraan de antwoorden van de Commissie zijn gehecht(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens artikel 33, lid 3, van het Intern Akkoord wordt aan de Commissie voor het beheer van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF) kwijting verleend door het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad.(2) De uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF) door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 2001 is over het geheel genomen bevredigend geweest,BEVEELT het Europees Parlement AAN de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (1989) (7e EOF) voor het begrotingsjaar 2001.Gedaan te Brussel, 7 maart 2003.Voor de RaadDe voorzitterN. Christodoulakis(1) PB L 263 van 19.9.1991, blz. 1.(2) PB L 229 van 17.8.1991, blz. 288.(3) PB L 266 van 21.9.1991, blz. 1.(4) PB C 295 van 28.11.2002, blz. 289.


title: Aanbeveling van de Raad van 11 juli 2017 over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Estland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Estland

text:
               9.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/23

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 11 juli 2017
   over het nationale hervormingsprogramma 2017 van Estland en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2017 van Estland
   (2017/C 261/06)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 16 november 2016 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees Semester 2017 voor coördinatie van het economisch beleid. De prioriteiten van de jaarlijkse groeianalyse zijn op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad bekrachtigd. Op 16 november 2016 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad (2) ook het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin zij Estland niet heeft genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen. Tevens heeft de Commissie op die datum een aanbeveling voor een aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone aangenomen, die op 9-10 maart 2017 door de Europese Raad is bekrachtigd. Op 21 maart 2017 heeft de Raad de aanbeveling van de Raad van 21 maart 2017 over het economisch beleid van de eurozone („aanbeveling voor de eurozone”) vastgesteld (3).

               (2)

               Als lidstaat die de euro als munt heeft en in het licht van de grote onderlinge verwevenheid tussen de economieën van de economische en monetaire unie, moet Estland ervoor zorgen dat volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven aan de aanbeveling voor de eurozone, zoals in de onderstaande aanbeveling 1 is weergegeven.

               (3)

               Op 22 februari 2017 is het landverslag 2017 voor Estland gepubliceerd. Daarin werd de vooruitgang beoordeeld die Estland bij de tenuitvoerlegging van de op 12 juli 2016 door de Raad vastgestelde landspecifieke aanbevelingen heeft gemaakt, alsmede het gevolg dat is gegeven aan de landspecifieke aanbevelingen die in eerdere jaren werden goedgekeurd, en de vooruitgang die Estland in de richting van zijn nationale Europa 2020-doelstellingen heeft geboekt.

               (4)

               Estland heeft op 28 april 2017 zijn stabiliteitsprogramma 2017 en op 4 mei 2017 zijn nationaal hervormingsprogramma 2017 ingediend. Teneinde met de onderlinge verbanden tussen beide programma’s rekening te houden, zijn deze tegelijkertijd geëvalueerd.

               (5)

               De betrokken landspecifieke aanbevelingen zijn meegenomen in de programmering van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) voor de periode 2014-2020. Op grond van artikel 23 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) kan de Commissie een lidstaat verzoeken zijn partnerschapsovereenkomst en de betrokken programma’s te evalueren en wijzigingen voor te stellen, wanneer dit nodig is om de uitvoering van betrokken aanbevelingen van de Raad te ondersteunen. De Commissie heeft nadere gegevens verstrekt over de wijze waarop zij gebruik zal maken van die bepaling in richtsnoeren over de toepassing van de maatregelen die de doeltreffendheid van de ESI-fondsen koppelen aan gezond economisch bestuur.

               (6)

               Estland valt momenteel onder het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact. In zijn stabiliteitsprogramma 2017 heeft de regering haar budgettaire doelstelling voor de middellange termijn verlaagd van een structureel evenwicht naar een tekort van 0,5 % van het bbp. De regering is voornemens om het overheidsoverschot van 0,3 % van het bbp in 2016 te doen omslaan in een tekort van 0,5 % van het bbp in 2017 en 0,8 % van het bbp in 2018. Volgens de ramingen van het stabiliteitsprogramma 2017 stemt dit overeen met een structureel overschot van 0,2 % van het bbp in 2017 en een tekort van 0,5 % van het bbp in 2018, zodat de budgettaire doelstelling voor de middellange termijn wordt nageleefd. Op basis echter van het herberekende (5) structurele saldo is de verwachting dat het tekort zal uitkomen op 0,1 % van het bbp in 2017 en 0,9 % van het bbp in 2018, en dus onder de nieuwe budgettaire doelstelling voor de middellange termijn. Volgens het stabiliteitsprogramma 2017 zal de overheidsschuldquote in 2017 en 2018 naar verwachting minder dan 10 % van het bbp blijven bedragen. Het macro-economische scenario dat aan die begrotingsprognoses ten grondslag ligt, is plausibel voor 2017 en 2018, maar optimistisch voor de latere programmajaren. Tegelijk zijn er risico’s die verband houden met de aannames over de opbrengsten van diverse nieuwe belastingmaatregelen die in 2018 ingaan.

               (7)

               Afgaande op de voorjaarsprognoses 2017 van de Commissie wordt voor 2017 een structureel tekort van 0,3 % van het bbp verwacht, waarmee het structurele saldo boven de budgettaire doelstelling voor de middellange termijn blijft. Wat 2018 betreft, wordt Estland aanbevolen de budgettaire doelstelling voor de middellange termijn te blijven waarmaken. Bij ongewijzigd beleid bestaat het gevaar dat enigszins van dat vereiste wordt afgeweken. Al met al is de Raad van oordeel dat Estland klaar moet staan om verdere maatregelen te nemen om in 2018 naleving te garanderen.

               (8)

               Estland heeft maatregelen genomen om het aanbod en de toegankelijkheid van hoogkwalitatieve diensten te verzekeren, waaronder ook sociale diensten op lokaal niveau in het kader van zijn hervorming van het lokaal bestuur. Meer bepaald heeft Estland de Wet Administratieve Hervorming goedgekeurd die het eenvoudiger moet maken om levensvatbare gemeenten te creëren die hun eigen activiteiten kunnen financieren, om ontwikkeling en groei te plannen en om kwalitatieve diensten aan te bieden. Het land heeft de fase van de vrijwillige fusie van gemeenten met succes afgesloten en is nu doende de Welzijnswet te implementeren. Een aantal cruciale stappen om de hervorming van het lokale bestuur af te ronden, is nog niet gezet. De herziening van de regeling voor de financiering van gemeenten loopt nog. Voorts zijn wetgevingshandelingen over de taken van en de taakverdeling tussen gemeenten en de centrale overheid nog in voorbereiding. De goedkeuring van deze voorstellen is van cruciaal belang om kwalitatieve openbare diensten te kunnen leveren in sectoren als onderwijs, jeugdwerk, gezondheidsbevordering en vervoer.

               (9)

               De loonkloof tussen mannen en vrouwen is in Estland vernauwd van 28,3 % in 2014 tot 26,9 % in 2015, maar is nog steeds de grootste in de Unie. De regering zet stappen om deze loonkloof verder te verkleinen. Met name is het Welzijnsplan 2016-2023 goedgekeurd en dit wordt nu ten uitvoer gelegd om gendersegregatie op de arbeidsmarkt aan te pakken en stereotypen te bestrijden. De wijziging van de Wet Gendergelijkheid die arbeidsinspecteurs de taak geeft om nauwer toe te zien op gendergelijkheid in de particuliere sector, moet nog worden goedgekeurd. Ook wordt de herziening overwogen van het stelsel voor ouderschapsverlof, wat het opnemen van dit soort verlof moet versoepelen. De aanpassing van de wetgeving in die zin is nog niet aangenomen.

               (10)

               De inkomensongelijkheid in Estland is groot. Wat de inkomensverdeling betreft, zij erop gewezen dat de verhouding tussen de 20 % rijkste en de 20 % armste huishoudens is toegenomen van 5,4 in 2012 tot 6,2 in 2015, en nu de op zes na hoogste in de Unie is. De aanjagende factor lijkt de grote loonspreiding te zijn als gevolg van een sterke inkomenstoename bij hoger opgeleiden. In absolute termen blijft het inkomen van de 10 % armste huishoudens achter bij de groei van de middeninkomens, waardoor het sociale vangnet ontoereikend dreigt te worden. Een bijkomende factor is het feit dat uitkeringen (vooral pensioenen en bijstandsuitkeringen) geen gelijke tred houden met de groei van inkomens in de marktsector. Een en ander resulteerde ook in een geleidelijke toename van het armoederisico van 15,8 % in 2010 tot 21,6 % in 2015. Substantiële inspanningen zijn geleverd om het belastingstelsel vanaf 2018 progressiever te maken, vooral voor mensen met een laag inkomen, door de algemene heffingskorting in de inkomstenbelasting op te trekken.

               (11)

               De uitgaven van bedrijven voor onderzoek, technologie en innovatie zijn in 2015 toegenomen tot 0,69 %, maar blijven nog achter bij het Uniegemiddelde van 1,3 %. Het aandeel hoogtechnologische en kennisintensieve bedrijven blijft laag en het aantal nieuw gepromoveerden is klein. De loongroei lag de afgelopen jaren steeds hoger dan de productiviteitsgroei, hetgeen ten koste ging van winsten en zodoende de groei van investeringen deed dalen. Getemperde investeringen in technologische ontwikkeling kunnen ertoe leiden dat de toegevoegde waarde van de uitvoer, vooral van goederen, minder toeneemt dan verwacht, hetgeen een risico vormt voor de outputgroei. Het volume contractonderzoek waarbij de academische wereld en het bedrijfsleven samenwerken, is in 2015 gestegen. Toch bleef de samenwerking tussen beide sectoren, ondanks de maatregelen van de regering, beperkt. Estland heeft zijn ondernemingsklimaat verder verbeterd, maar de tijdrovende insolventieprocedures en het uitwinningspercentage voor schuldeisers met zekerheidsrecht blijven obstakels vormen voor investeringen. In 2016 is er een plan opgezet om het insolventieraamwerk te verbeteren en zo de procedure sneller en doelmatiger te laten verlopen en het percentage succesvolle verzoeken te verhogen. Toch zijn er nog geen aanpassingen aan het wetgevingskader goedgekeurd.

               (12)

               In de context van het Europees Semester 2017 heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Estland verricht. Die analyse is gepubliceerd in het landverslag 2017. Voorts heeft zij zowel het stabiliteitsprogramma 2017 als het nationale hervormingsprogramma 2017 doorgelicht en onderzocht welk gevolg is gegeven aan de aanbevelingen die in eerdere jaren tot Estland zijn gericht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar begrotings- en sociaaleconomisch beleid in Estland, maar is zij ook nagegaan of de Unieregels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algehele economische governance van de Unie te versterken door middel van een inbreng op Unieniveau in toekomstige nationale besluiten.

               (13)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma 2017 onderzocht en zijn advies (6) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Estland in 2017 en 2018 de volgende actie onderneemt:

               1.

               Zijn begrotingsbeleid voortzetten overeenkomstig de vereisten van het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact, wat inhoudt dat de begrotingsdoelstelling op middellange termijn in 2018 wordt aangehouden. Voor een adequater veiligheidsnet zorgen. Maatregelen nemen om de loonkloof tussen mannen en vrouwen te verkleinen, met name door de loontransparantie te verbeteren en het stelsel voor ouderschapsverlof te herzien.

               2.

               Particuliere investeringen in onderzoek, technologie en innovatie bevorderen, onder meer door maatregelen te nemen om de samenwerking tussen de academische wereld en bedrijven te versterken.

      Gedaan te Brussel, 11 juli 2017.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         T. TÕNISTE

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25).

      (3)  PB C 92 van 24.3.2017, blz. 1.

      (4)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 320).

      (5)  Conjunctuurgezuiverd saldo, ongerekend eenmalige en tijdelijke maatregelen, dat door de Commissie is herberekend volgens de gezamenlijk overeengekomen methode.

      (6)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.