               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.7.2021
            COM(2021) 374 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007

               TOELICHTING

               Deze aanbeveling betreft een besluit waarbij de Commissie wordt gemachtigd om namens de Unie deel te nemen aan de onderhandelingen over een gedeeltelijke herziening van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007 (“de Internationale Koffieovereenkomst”) die de Internationale Koffieraad (“ICC”) heeft besloten te openen.

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

               •De Internationale Koffieovereenkomst van 2007

                  De Europese Unie is een overeenkomstsluitende partij bij de Internationale Koffieovereenkomst.

                  De Internationale Koffieovereenkomst van 2007 (hierna ook “de overeenkomst” genoemd) heeft tot doel de internationale samenwerking in verband met koffie en daarmee samenhangende aangelegenheden te versterken, een forum te bieden voor intergouvernementeel overleg inzake koffie en maatregelen ter verbetering van de mondiale koffie-economie, de handel te vergemakkelijken door informatie over de wereldmarkt voor koffie te verzamelen en te verstrekken, en de wereldwijde vraag naar koffie aan te wakkeren. Een belangrijke doelstelling van de overeenkomst bestaat erin de overeenkomstsluitende partijen aan te moedigen een duurzame koffiesector te ontwikkelen vanuit economisch, sociaal en ecologisch oogpunt.

                  De overeenkomst werd in 2007 ondertekend en is op 2 februari 2011 in werking getreden voor een periode van tien jaar; zij werd vervolgens verlengd met één jaar (tot en met 1 februari 2022). Indien nodig kan de overeenkomst met ten hoogste acht jaar worden verlengd.

               •De Internationale Koffieorganisatie en de Internationale Koffieraad

                  In artikel 6 van de Internationale Koffieovereenkomst is bepaald dat de Internationale Koffieorganisatie (“de IKO” of “de organisatie”), die is opgericht bij de Internationale Koffieovereenkomst van 1962, de bepalingen van de overeenkomst toepast en toeziet op de werking ervan.

                  Op grond van artikel 9 van de Internationale Koffieovereenkomst is de Internationale Koffieraad (ICC of “de Raad”) als de hoogste autoriteit van de organisatie de verantwoordelijke instantie voor de uitvoering van alle functies die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de bepalingen van de overeenkomst. De Raad is samengesteld uit alle leden van de organisatie (artikel 8 van de Internationale Koffieovereenkomst).

                  Krachtens artikel 49 van de Internationale Koffieovereenkomst kan de ICC wijzigingen aan de overeenkomst voorstellen en deze ter kennis brengen van alle overeenkomstsluitende partijen. In artikel 14 van de Internationale Koffieovereenkomst is bepaald dat alle besluiten van de ICC, met inbegrip van wijzigingen van de overeenkomst, in beginsel bij consensus worden genomen. Indien geen consensus wordt bereikt, neemt de ICC besluiten en doet hij aanbevelingen bij verdeelde meerderheid van 70 % of meer van de aanwezige en stemmende exporterende leden, en 70 % of meer van de aanwezige en stemmende importerende leden, afzonderlijk geteld.

                  Overeenkomstig artikel 12 van de Internationale Koffieovereenkomst hebben de leden van de ICC in totaal tweeduizend stemmen. Elk lid van de ICC heeft een bepaald aantal stemmen dat jaarlijks door de Raad wordt aangepast volgens in de Internationale Koffieovereenkomst vastgelegde criteria. De verdeling van de stemmen bepaalt ook de bijdrage van elk lid (artikel 20, lid 2, van de Internationale Koffieovereenkomst). Momenteel levert de Unie de grootste bijdrage aan de IKO.

               •De herziening van de Internationale Koffieovereenkomst

               Een gedeeltelijke herziening met het oog op de hervorming van de Internationale Koffieovereenkomst is noodzakelijk en is duidelijk in het belang van de Unie om de overeenkomst verder in overeenstemming te brengen met de handelwijzen die de Unie in andere internationale grondstoffenorganen bevordert en om rekening te houden met de ontwikkelingen op de mondiale koffiemarkt sinds 2007. Tijdens de laatste vergaderingen van de ICC in 2019 en 2020 is hierop regelmatig gewezen.

               In 2019 heeft de IKO op verzoek van de ICC een werkgroep over de herziening van de Internationale Koffieovereenkomst ingesteld.

               De belangrijkste wijzigingen die bij een herziening van de Internationale Koffieovereenkomst moeten worden voorgesteld, betreffen het bestuur van de organisatie, een mogelijke herziening van de stem- en bijdrageregeling en de deelname van de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld aan de werkzaamheden van de organisatie.

               Het is niet de bedoeling de algemene doelstellingen van de overeenkomst zoals uiteengezet in artikel 1 van de Internationale Koffieovereenkomst te wijzigen.

                  De richtsnoeren van de Commissie met aanbevolen wijzigingen zijn opgenomen in de bijlage.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

               Artikel 218, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in machtiging tot het openen van de onderhandelingen en de aanwijzing, naargelang van de inhoud van de voorgenomen overeenkomst, van de onderhandelaar van de Unie of het hoofd van het onderhandelingsteam van de Unie.

               In artikel 218, lid 4, VWEU is bepaald dat de Raad de onderhandelaar richtsnoeren kan geven en een bijzonder comité kan aanwijzen en dat de onderhandelingen in overleg met dat comité moeten worden gevoerd.

               De beoogde onderhandelingsrichtsnoeren moeten de onderhandelaar namens de Unie de middelen verschaffen om de algemene doelstellingen zoals uiteengezet in punt 1 te verwezenlijken. Deze richtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

                  De procedurele rechtsgrondslag voor de voorgestelde aanbeveling is derhalve artikel 218, leden 3 en 4, VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

               De Unie is een overeenkomstsluitende partij bij de Internationale Koffieovereenkomst en wordt in de ICC vertegenwoordigd door de Commissie. De EU-lidstaten zijn geen afzonderlijke overeenkomstsluitende partijen bij de Internationale Koffieovereenkomst. De onderhandelingen door de Unie over de gedeeltelijke herziening van de Internationale Koffieovereenkomst vallen onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               •Evenredigheid

               De herziening van de Internationale Koffieovereenkomst met het oog op een verbeterde en gemoderniseerde overeenkomst is in het belang van de Unie. Momenteel is de deelname van de EU aan de IKO gunstig voor zowel de Unie als de andere IKO-leden. De modernisering van de overeenkomst zal naar verwachting meer belangstelling voor de IKO wekken en bijgevolg mogelijk nieuwe leden aantrekken en de relevantie van haar werkzaamheden vergroten.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  De Unie is een overeenkomstsluitende partij bij de Internationale Koffieovereenkomst en haar lidmaatschap wordt sinds 2007 over het algemeen gesteund door de koffiesector in de EU alsook door de meeste EU-lidstaten. Het wordt niet noodzakelijk geacht een raadpleging van de belanghebbenden te houden over een proces dat er louter op gericht is het lidmaatschap van de Unie bij de IKO te handhaven, zij het volgens een stelsel van regels die in overeenstemming zijn met die van andere internationale grondstoffenorganisaties waarvan de EU lid is.

               •Effectbeoordeling

                  Een volwaardige effectbeoordeling is niet nodig, omdat de maatregel waarschijnlijk geen belangrijke economische, ecologische of sociale gevolgen zal hebben. De geslaagde wijziging van de Internationale Koffieovereenkomst zou resulteren in een hervormd bestuur, hetgeen wordt beschouwd als een belangrijk uitgangspunt voor de modernisering van de Internationale Koffieovereenkomst, en zou er tevens voor moeten zorgen dat de leden actiever aan de IKO deelnemen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  De opening van onderhandelingen wordt niet geacht gevolgen voor de begroting te hebben.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Unie is een overeenkomstsluitende partij bij de Internationale Koffieovereenkomst van 2007 (“de overeenkomst”) en lid van de Internationale Koffieorganisatie (“IKO”). De overeenkomst is door de Unie gesloten bij Besluit 2008/579/EG van de Raad
                  1
                en is op 2 februari 2011 in werking getreden.

               (2)Op grond van artikel 9 van de overeenkomst is de Internationale Koffieraad (“ICC”) als de hoogste autoriteit van de organisatie de verantwoordelijke instantie voor de uitvoering van alle functies die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de bepalingen van de overeenkomst.

               (3)Krachtens artikel 49 van de overeenkomst kan de ICC wijzigingen aan de overeenkomst voorstellen waarover de leden vervolgens besluiten. In artikel 14 van de overeenkomst is bepaald dat alle besluiten van de ICC in beginsel bij consensus worden genomen. Bij ontstentenis van consensus neemt de ICC besluiten bij verdeelde meerderheid van 70 % of meer van de aanwezige en stemmende exporterende leden, en 70 % of meer van de aanwezige en stemmende importerende leden, afzonderlijk geteld.

               (4)Op verzoek van de ICC is een werkgroep over de herziening van de overeenkomst ingesteld. Die werkgroep heeft het bestuur van de IKO, de stem- en bijdrageregeling en de deelname van de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld aan de werkzaamheden van de IKO aangemerkt als de drie belangrijkste kwesties voor een gedeeltelijke herziening van de overeenkomst. In dit verband werkt de werkgroep momenteel aan voorstellen tot wijziging van de overeenkomst, onder voorbehoud van goedkeuring door de ICC.

               (5)Het is in het belang van de Unie om de overeenkomst te hervormen om deze in overeenstemming te brengen met de handelwijzen die de Unie in andere internationale grondstoffenorganen bevordert, alsook met de ontwikkelingen op de mondiale koffiemarkt sinds 2007.

               (6)Het is derhalve passend dat de Commissie wordt gemachtigd om onderhandelingen te voeren over de gedeeltelijke herziening van de overeenkomst,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd om namens de Unie te onderhandelen over wijzigingen van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007.

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

               Artikel 3

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Groep grondstoffen.

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 2008/579/EG van de Raad van 16 juni 2008 betreffende de ondertekening en de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007 (PB L 186 van 15.7.2008, blz. 12).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.7.2021
            COM(2021) 374 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een Besluit van de Raad
            tot machtiging om onderhandelingen te openen tot wijziging van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007

               BIJLAGE

               Onderhandelingsrichtsnoeren inzake de Internationale Koffieovereenkomst van 2007

               De Commissie kan binnen de Internationale Koffieorganisatie (“IKO”) onderhandelingen openen met de andere Partijen bij de Internationale Koffieovereenkomst van 2007 (“de overeenkomst”) met het oog op de modernisering van de overeenkomst, rekening houdend met de ontwikkelingen in de koffiesector.

               Met de herziening van de overeenkomst wordt beoogd het bestuur van de IKO te verbeteren, het evenwicht tussen de stem- en bijdrageregelingen te beoordelen en de kwestie van de integratie van de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld in de werkzaamheden van de IKO te behandelen.

               De Unie is lid van de werkgroep van de IKO inzake de toekomst van de overeenkomst (ICO Working Group for the Future of the Agreement), die momenteel werkt aan aanbevelingen voor wijzigingen van de Internationale Koffieovereenkomst van 2007 in overeenstemming met de doelstellingen die door lidstaten van de Unie binnen internationale grondstoffenorganen (“ICB’s”) zijn gesteld.

               In de onderhandelingsrichtsnoeren moet rekening worden gehouden met de doelstellingen van vereenvoudiging en stroomlijning van de overeenkomst, waarbij echter de intergouvernementele rol van de IKO die door de IKO-leden is overeengekomen, wordt gehandhaafd.

               1.Bestuur

               De Internationale Koffieraad (“ICC” of “de Raad”)

               Wat de periodiciteit van de vergaderingen van de ICC betreft, moet het huidige systeem van twee vergaderingen per jaar worden gehandhaafd. Een van de vergaderingen zou in virtuele vorm kunnen plaatsvinden.

               Het mandaat van de voorzitter en de ondervoorzitter van de ICC moet één jaar bedragen om de deelname van alle IKO-leden aan het besluitvormingsproces te vergemakkelijken. De ondervoorzitter zou een grotere rol kunnen spelen in de ICC. Om de opgedane ervaring te benutten, kan de ondervoorzitter de Raad in kennis stellen van zijn of haar belangstelling om na het eerste jaar voorzitter te worden. De Raad kan daarmee instemmen indien de ondervoorzitter geschikt blijkt.

               IKO-comités

               In het kader van de stroomlijning van de IKO moet de samenvoeging van IKO-comités worden aangemoedigd indien zulks relevant is voor hun werkzaamheden. De leden moeten worden aangemoedigd meer deel te nemen aan de werkzaamheden van de comités.

               De Wereldkoffieconferentie

               De huidige periodiciteit van vier of vijf jaar voor een Wereldkoffieconferentie op hoog niveau moet worden gehandhaafd, echter met de nodige flexibiliteit om zich aan te passen aan specifieke omstandigheden of een bepaalde situatie (bv. veranderingen op de koffiemarkt of externe gebeurtenissen die gevolgen hebben voor de koffiesector).

               2.Stemmen en bijdragen

               Exporterende en importerende leden

               Het onderscheid tussen exporterende en importerende leden moet in veel ICB’s worden gehandhaafd als een relevant basisbeginsel voor het besluitvormingsproces.

               Wijze van berekening van de stemmen en bijdragen

               De huidige regeling op basis van uitgevoerde of ingevoerde koffievolumes lijkt het eenvoudigste en betrouwbaarste systeem te zijn voor de berekening van de stemrechten en de financiële bijdragen van elk lid aan de administratieve begroting van de IKO. Er kan echter worden onderzocht of andere systemen (bv. waarde van de uitvoer/invoer of gemengde systemen), die in andere ICB’s worden gehanteerd, relevant kunnen zijn, in combinatie met duiding inzake de gevolgen van de toepassing ervan voor de IKO.

               3.Deelname van de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld

               De particuliere sector en het maatschappelijk middenveld moeten beter worden geïntegreerd in de werkzaamheden van de IKO. Er moeten verschillende formules worden onderzocht om de beste manier te vinden om hen nauwer te laten deelnemen in het kader van een gemoderniseerde overeenkomst.

               Wat de vraag betreft of de particuliere sector in aanmerking komt, moeten de diversiteit van de sector, gaande van kleine producenten tot grote multinationale ondernemingen, en hun respectieve mogelijke rol binnen de IKO in de overeenkomst worden erkend.

               Het verdient de voorkeur om de deelname van handels- en beroepsverenigingen te bevorderen, maar indien bij de IKO een voorstel wordt ingediend voor de deelname van individuele ondernemingen, moet worden onderzocht welke specifieke juridische waarborgen nodig zijn om de onafhankelijkheid van de IKO te waarborgen.

               De goedkeuringsprocedure met betrekking tot de deelname van de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld in het geval van nationale bedrijven of organisaties moet via het betrokken IKO-lid verlopen.

               Eventuele stappen om de particuliere sector beter in de IKO te integreren, mogen echter geen afbreuk doen aan het intergouvernementele karakter van de IKO.


title: Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen namens de Europese Unie voor de sluiting van een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, alsook tot het onderhandelen over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005)

text:
               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 1.12.2021
            COM(2021) 766 final

            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen namens de Europese Unie voor de sluiting van een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en ‑respons, alsook tot het onderhandelen over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005)

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

               •Motivering en doelstellingen van de aanbeveling

                  Multilaterale samenwerking is van essentieel belang voor de bestrijding van pandemieën, die per definitie geen grenzen kennen en collectief optreden nodig maken. De COVID-19-pandemie heeft echter hardnekkige kwetsbaarheden in het internationale volksgezondheidsstelsel en in de wereldwijde samenwerking aan het licht gebracht.

                  Al vóór de COVID-19-pandemie was uit de analyses en evaluaties van het ernstig acuut respiratoir syndroom (SARS-CoV), de H1N1-influenzapandemieën en de uitbraak van ebola in West-Afrika gebleken dat het wereldwijde vermogen zich voor te bereiden en te reageren op uitbraken tekortkomingen vertoont, en zijn in die analyses en evaluaties talrijke en specifieke aanbevelingen gedaan om die tekortkomingen aan te pakken. Tot op zekere hoogte hebben die aanbevelingen geleid tot belangrijke verbeteringen, zoals de herziening in 2005 van de Internationale Gezondheidsregeling (IGR) en de oprichting in 2016, na de ebola-uitbraak, van het programma voor noodsituaties in de volksgezondheid van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en van het onafhankelijk toezichts- en adviescomité (IOAC) voor dit WHO-programma.

                  In het licht van de enorme uitdagingen die de COVID-19-pandemie met zich meebrengt, is echter duidelijk geworden dat het noodzakelijk is op mondiaal niveau beter voorbereid te zijn om pandemieën te voorspellen, te voorkomen, op te sporen, te evalueren en doeltreffend te bestrijden. Voor de WHO is uitgaande van haar mandaat een spilfunctie weggelegd bij dit proces, als leidende en coördinerende instantie voor het aanpakken van wereldwijde volksgezondheidsvraagstukken en dus ook voor de paraatheid voor en de preventie, opsporing en bestrijding van uitbraken.

                  In de afgelopen maanden hebben verschillende onafhankelijke evaluatiecomités en -panels
                     1
                   gewezen op de dringende noodzaak van een sterkere internationale regeling om het hoofd te bieden aan pandemieën, alsook van versterking van de onafhankelijkheid, het gezag en de financiering van de WHO. Hierdoor wordt een unieke impuls gegeven voor versterking van de wereldwijde bescherming van de gezondheid in het licht van de lessen die uit de COVID-19-pandemie zijn getrokken.

                  Sinds het uitbreken van de COVID-19-pandemie heeft de Europese Unie een belangrijke bijdrage geleverd aan de wereldwijde respons op de pandemie. De Unie is een drijvende kracht geweest bij het ondersteunen van de leidende rol van de WHO en het bevorderen van de hervorming van die organisatie. De rol van de Unie bij de versterking van de WHO komt tot uiting in diverse documenten, waaronder de conclusies van de Raad
                     2
                   van november 2020 en een verklaring
                     3
                   van de leden van de Europese Raad in februari 2021.

                  In die geest hebben de Unie en haar lidstaten, voor het tweede jaar op rij, tijdens de 74e zitting van de Wereldgezondheidsvergadering in mei 2021 het voortouw genomen bij een resolutie ter versterking van de paraatheid en respons van de WHO inzake noodsituaties op gezondheidsgebied. Dit heeft geresulteerd in de oprichting van een werkgroep van WHO-lidstaten ter versterking van de paraatheid en respons van de WHO (hierna “de werkgroep van WHO-lidstaten” genoemd) om de bevindingen en aanbevelingen van de onafhankelijke evaluatiecomités en -panels te bestuderen en in mei 2022 verslag uit te brengen aan de Wereldgezondheidsvergadering.

                  In de aanloop naar de 74e zitting van de Wereldgezondheidsvergadering hebben de Unie en een brede groep van ondersteunende landen uit alle WHO-regio’s ook aangedrongen op het in gang zetten van een proces dat moet uitmonden in een internationaal verdrag inzake pandemieparaatheid en -respons. In maart 2021 hebben 25 staatshoofden en regeringsleiders uit de hele wereld zich aangesloten bij Charles Michel, de voorzitter van de Europese Raad, en dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus, de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie, en riepen zij in een opiniestuk op tot een internationaal pandemieverdrag, gebaseerd op de lessen die uit de COVID-19-pandemie zijn getrokken
                     4
                  .

                  Op 20 mei 2021 heeft de Raad het namens de Unie tijdens de 74e zitting van de Wereldgezondheidsvergadering in te nemen standpunt vastgesteld
                     5
                  . In het desbetreffende besluit wordt de duidelijke steun van de Unie uitgesproken voor het in gang zetten van een proces van de WHO voor een nieuw kaderverdrag inzake pandemieparaatheid en -respons van de WHO. Ook wordt er in het besluit op gewezen dat het de Unie mogelijk moet worden gemaakt aan het onderhandelingsproces deel te nemen, met het oog op de mogelijke toetreding van de Unie tot een dergelijk verdrag. De toezegging van de Unie om mee te werken aan een internationaal pandemieverdrag binnen het WHO-kader is ook terug te vinden in de verklaring van de leden van de Europese Raad van februari 2021 en in de conclusies van de Europese Raad van juni 2021
                     6
                  .

                  Op 21 mei 2021 hebben de Europese Commissie en Italië, als voorzitter van de G20, de mondiale gezondheidstop georganiseerd, waar de leiders van de G20 en andere landen, in aanwezigheid van de leiders van internationale en regionale organisaties, de Verklaring van Rome
                     7
                   hebben aangenomen. De in die verklaring uiteengezette beginselen bieden gemeenschappelijke richtsnoeren voor de preventie van en de voorbereiding op toekomstige pandemieën en zijn van bijzonder belang met het oog op de besprekingen over een internationaal pandemieverdrag.

                  Tijdens de Wereldgezondheidsvergadering in mei 2021 heeft de Unie samen met de Groep vrienden (de medeondertekenaars van het opiniestuk) gewerkt aan een onderhandelingsmandaat voor een internationaal pandemieverdrag. Door een gebrek aan consensus is dit er niet gekomen. Om vooruitgang te boeken, heeft de Wereldgezondheidsvergadering een besluit aangenomen waarin de werkgroep van WHO-lidstaten wordt verzocht zich te beraden op de mogelijke voordelen van de ontwikkeling van een verdrag, overeenkomst, of ander internationaal instrument van de WHO inzake pandemieparaatheid en -respons. Tevens werd besloten om van 29 november tot en met 1 december 2021 een bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering bijeen te roepen die aan deze kwestie is gewijd, met als doel om onmiddellijk daarna een begin te maken met het formele onderhandelingsproces.

                  De werkgroep van WHO-lidstaten heeft tussen juli en november 2021 vijf vergaderingen gehouden, alsook verscheidene tussentijdse vergaderingen.

                  Tijdens de besprekingen is het aantal landen dat voorstander is van een internationaal verdrag toegenomen. Op basis van de besprekingen in de werkgroep van WHO-lidstaten en zoals vermeld in haar verslag van 15 november
                     8
                  , zijn een aantal potentiële voordelen van een nieuw instrument voor versterking van de pandemieparaatheid en -respons vastgesteld, waaronder de volgende:

               a)het bevordert politiek engagement op hoog niveau en een overheidsbrede en maatschappijbrede aanpak, die de sectoroverschrijdende samenhang en mobilisatie zou kunnen versterken;

               b)het biedt de mogelijkheid om de leidende en coördinerende rol van de WHO en haar functie als leidende en coördinerende instantie voor de internationale volksgezondheid te verbeteren, te moderniseren en te versterken;

               c)het zorgt voor institutionele steun voor het nieuwe instrument en de doelstellingen ervan met betrekking tot pandemieparaatheid en -respons;

               d)het bevordert het vertrouwen van de verdragsluitende partijen in wederzijds engagement op hoog niveau voor pandemieparaatheid en -respons;

               e)het verankert alle beginselen van het Statuut van de WHO (preambule), met inbegrip van het beginsel van non-discriminatie en het recht op de hoogst haalbare standaard van gezondheid;

               f)het behandelt de kwestie van billijke toegang tot tegenmaatregelen zoals vaccins, geneesmiddelen en diagnostiek; een nieuwe overeenkomst zou op mondiaal niveau het meest geschikte proces zijn om na te denken en overeenstemming te bereiken over de vraag hoe in de toekomst voor een grotere billijkheid kan worden gezorgd; dit zou kunnen gebeuren door een kader op te nemen voor concrete maatregelen en langetermijnmechanismen om nieuwe tegenmaatregelen te ontwikkelen, te produceren en op te schalen, en om de billijke toegang tot bestaande tegenmaatregelen te verbeteren, onder meer door lokale productie te verhogen en de regelgevingsstelsels te versterken;

               g)het maakt het delen van gegevens, technologie voor monsterneming en voordelen mogelijk; dit zou moeten worden ingebed in een multilateraal kader voor het delen van surveillance- en monitoringgegevens, genetische gegevens en ziekteverwekkers, met een overeenkomst over de wijze waarop de daaruit voortvloeiende voordelen moeten worden gedeeld; dit omvat mechanismen ter bevordering van onderzoek en snelle deling van technologie om de regionale productie en verspreiding van tegenmaatregelen op te voeren, met inachtneming van de lopende discussies en onderhandelingen in andere fora;

               h)het vermindert de risico’s van nieuwe ziekten van zoönotische oorsprong in de toekomst en het bevordert de “één gezondheid”-benadering, met inbegrip van gerichte elementen die specifiek tot doel hebben de risico’s van zoönosen in de toekomst te verminderen, bestaande platforms en surveillance te versterken, multisectorale partnerschappen (tussen de sectoren menselijke gezondheid, diergezondheid en milieugezondheid) te stimuleren en specifieke tegenmaatregelen die in overeenstemming zijn met de “één gezondheid”-benadering te bevorderen; en

               i)het verstevigt gezondheidsstelsels en maakt ze veerkrachtiger door te zorgen voor versterking voor de eerstelijnsgezondheidszorg en voor gezondheidswerkers en door universele gezondheidszorg tot stand te brengen.

                  Daarnaast heeft een groot aantal lidstaten ook hun steun uitgesproken voor het versterken van de IGR, onder meer via de uitvoering en naleving ervan, alsmede door middel van mogelijke gerichte wijzigingen zonder het gehele instrument opnieuw voor onderhandelingen open te stellen.

                  Op basis hiervan heeft de werkgroep van WHO-lidstaten in haar verslag aan de bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering geconcludeerd dat de te volgen koers een of meer processen moet omvatten voor: i) de ontwikkeling van een verdrag, overeenkomst, of ander internationaal instrument van de WHO inzake pandemieparaatheid en -respons, en ii) de versterking van de IGR (2005), onder meer via de uitvoering ervan, ondersteuning bij de naleving voor de IGR-kerncapaciteiten, en mogelijke gerichte wijzigingen van de IGR. Het onderhandelingsproces zou dus zowel de onderhandelingen over een juridisch bindende overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons als een reeks aanvullende wijzigingen van de IGR omvatten.

                  Deze aanbeveling is derhalve aan de Raad gericht in verband met de bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering van 29 november tot en met 1 december 2021.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De voorgestelde aanbeveling is in overeenstemming met het bestaande rechtskader van de Unie inzake ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid, zoals dat momenteel is vastgelegd in Besluit nr. 1082/2013/EU
                     9
                  .

                  Daarnaast heeft de Unie vanaf het begin van de COVID-19-pandemie een reeks maatregelen ingevoerd en voor coördinatie gezorgd om de lidstaten van de Unie te ondersteunen bij de aanpak van de pandemie en om de veerkracht van hun gezondheidsstelsels te versterken. De voorgestelde aanbeveling is in overeenstemming met de volgende maatregelen die op het niveau van de Unie zijn genomen en beoogt deze aan te vullen door een sterk internationaal kader tot stand te brengen voor grensoverschrijdende bedreigingen die tot een pandemie kunnen uitgroeien:

               ·in juni 2020 heeft de Commissie een gemeenschappelijke EU-vaccinatiestrategie
                  10
                gepresenteerd, die steunverlening en de versnelling van de ontwikkeling en productie op grote schaal mogelijk maakt. Deze aanpak heeft de toegang tot COVID-19-vaccins voor alle lidstaten van de Unie gegarandeerd, naast uitvoer naar meer dan honderdvijftig landen in de hele wereld;

               ·op 11 november 2020 heeft de Commissie de bouwstenen van een Europese gezondheidsunie gelegd door middel van de vaststelling van een voorstel voor een verordening inzake ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid, een voorstel tot uitbreiding van het mandaat van het Europees Geneesmiddelenbureau en een voorstel tot uitbreiding van het mandaat van het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding
                  11
               . Op basis van de lessen die uit de huidige crisis zijn getrokken, hebben deze voorstellen tot doel de weerbaarheid van de Unie tegen gezondheidsbedreigingen te versterken en te zorgen voor een betere paraatheid en respons tijdens de huidige en toekomstige gezondheidscrises;

               ·ook in de op 25 november 2020 vastgestelde farmaceutische strategie voor Europa
                  12
                worden de zwakke punten die door de COVID-19-pandemie aan het licht zijn gebracht, als uitgangspunt genomen en de strategie bevat passende maatregelen om het geneesmiddelensysteem van de EU in de komende jaren te hervormen. Zij heeft tot doel een toekomstbestendig regelgevingskader tot stand te brengen en de industrie te helpen bij het stimuleren van onderzoek en technologieën die daadwerkelijk bij de patiënt terechtkomen, zodat in diens therapeutische behoeften wordt voorzien en tegelijkertijd marktfalen wordt aangepakt;

               ·op 6 mei 2021 heeft de Commissie een strategie van de Unie voor de ontwikkeling en beschikbaarheid van COVID-19-geneesmiddelen
                  13
                vastgesteld, die een aanvulling vormt op de vaccinatiestrategie van de EU. De strategie van de Unie voor de ontwikkeling en beschikbaarheid van COVID-19-geneesmiddelen bestrijkt de volledige levenscyclus van geneesmiddelen, van onderzoek, ontwikkeling en productie tot aan de inkoop en uitrol. Zij omvat duidelijke acties en doelstellingen, waaronder de toelating van ten minste drie nieuwe geneesmiddelen tegen eind 2021;

               ·op 16 september 2021 heeft de Commissie de nieuwe Europese Autoriteit voor paraatheid en respons inzake noodsituaties op gezondheidsgebied opgericht
                  14
                om Europa beter in staat te stellen grensoverschrijdende noodsituaties op gezondheidsgebied te voorkomen, op te sporen en daar snel op te reageren, door te zorgen voor de ontwikkeling, productie, aankoop en billijke distributie van essentiële medische tegenmaatregelen.

               Daarnaast is de voorgestelde aanbeveling in overeenstemming met de volgende algemene doelstellingen van het EU4Health-programma, het nieuwe actieprogramma voor de Unie op het gebied van gezondheid voor de periode 2021-2027, zoals opgenomen in artikel 3, punten b) en c), van Verordening (EU) 2021/522 van het Europees Parlement en de Raad
                  15
               :

               ·“mensen in de Unie beschermen tegen ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid en het responsvermogen van gezondheidszorgstelsels versterken en zorgen voor coördinatie tussen de lidstaten om met ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid om te gaan;

               ·de beschikbaarheid, toegankelijkheid en betaalbaarheid in de Unie van geneesmiddelen en medische hulpmiddelen, alsook van crisisrelevante producten, verbeteren, en innovatie met betrekking tot dergelijke producten ondersteunen”.

               Nauwe synergieën tussen EU4Health en het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking
                  16
                en het Uniemechanisme voor civiele bescherming
                  17
                zijn in dit verband van essentieel belang.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  De voorgestelde aanbeveling is ook in overeenstemming met de volgende beleidsmaatregelen en acties van de Unie:

               ·klimaat- en milieubeleid, ter preventie en beheersing van zoönotische risico’s in het kader van een “één gezondheid”-benadering;

                  ·ontwikkelings- en samenwerkingsbeleid:

               –de Unie verleent steun aan naburige regio’s van de Unie om de paraatheid en veerkracht van hun volksgezondheidsstelsels te versterken in het geval van grensoverschrijdende gezondheidsbedreigingen;

               –de Unie heeft gewerkt aan de ontwikkeling en ondersteuning van de instrumenten voor het delen van vaccins met lage- en middeninkomenslanden, de “Access to COVID-19 Tools - Accelerator”
                  18
                (ACT-A) en Covax, de vaccinpijler daarvan. Team Europa, waarbij de Europese Unie, haar lidstaten en financiële instellingen betrokken zijn, heeft meer dan 3 miljard EUR toegezegd en blijft daarmee een van de grootste donoren van Covax;

               –de Unie werkt samen met haar industriële partners aan het beschikbaar stellen van vaccins voor lage- en middeninkomenslanden in 2021 en 2022, en de lidstaten delen hun vaccins via Covax, maar ook op bilaterale basis;

               –de Unie biedt humanitaire hulp
                  19
                aan bevolkingsgroepen die getroffen worden door gezondheidscrises, waaronder uitbraken van ziekten, door middel van veldoperaties, en aan landen die bijstand nodig hebben in het kader van het Uniemechanisme voor civiele bescherming door mensen in moeilijk bereikbare gebieden van medische hulpgoederen te voorzien. De Unie steunt partners ook door bij te dragen aan vaccinatiestrategieën, de aankoop en de verdeling van hulpgoederen;

               –de Europese Commissie werkt samen met verschillende lidstaten aan een initiatief met Afrikaanse partners om de productie van en de toegang tot vaccins, geneesmiddelen en gezondheidstechnologieën in Afrika te ontwikkelen
                  20
               .

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 218, leden 3 en 4 ,van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

                  Artikel 218, lid 3, VWEU bepaalt dat de Commissie aanbevelingen doet aan de Raad, die een besluit vaststelt houdende machtiging tot het openen van de onderhandelingen en waarbij de onderhandelaar van de Unie wordt aangewezen. Overeenkomstig artikel 218, lid 4, VWEU kan de Raad de onderhandelaar richtsnoeren geven en een bijzonder comité aanwijzen; de onderhandelingen moeten in overleg met dat comité worden gevoerd.

                  De materiële rechtsgrondslag zal in een later stadium worden beschouwd, zodra meer informatie beschikbaar is: i) over het toepassingsgebied en de inhoud van de internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, en ii) over het toepassingsgebied en de inhoud van de aanvullende wijzigingen van de IGR.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Hoewel het precieze toepassingsgebied ervan nog niet bekend is, is de beoogde internationale overeenkomst bedoeld om ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid die tot een pandemie kunnen uitgroeien, aan te pakken. Zij zal derhalve gevolgen hebben voor de uitoefening van de bevoegdheden van de Unie en voor de wetgeving van de Unie op gebieden als gezondheid, milieu, handel, vrij verkeer, gegevensbescherming, interne markt en ontwikkelingssamenwerking, die allemaal relevant kunnen worden in het kader van de beoogde overeenkomst.

                  Hoewel er nog geen besluit is genomen over de bepalingen van de IGR die zouden kunnen worden gewijzigd, is het waarschijnlijk dat dergelijke wijzigingen gevolgen zullen hebben voor het rechtskader van de EU inzake grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid, zoals uiteengezet in Besluit nr. 1082/2013/EU.

                  Gezien het bovenstaande en de waarschijnlijke gevolgen voor de bestaande wetgeving van de Unie op verschillende gebieden waarop de Unie optreedt, is het van essentieel belang dat de deelname van de Unie aan de toekomstige onderhandelingen en de daaruit voortvloeiende internationale overeenkomst wordt gewaarborgd.

               •Evenredigheid

                  Versterking van de gezondheidsstelsels en de internationale paraatheid voor en respons op toekomstige pandemieën is een topprioriteit voor de EU en is overduidelijk in het belang van de Unie.

                  Er is een besluit van de Raad nodig om machtiging te verlenen voor het openen van onderhandelingen door de Unie over een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, en over aanvullende wijzigingen van de IGR indien daartoe wordt besloten.

                  De voorgestelde aanbeveling gaat overeenkomstig artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie niet verder dan hetgeen nodig is om de beoogde doelstellingen te verwezenlijken.

               •Keuze van het instrument

                  De keuze van het instrument is vastgelegd in artikel 218, leden 3 en 4, van het VWEU.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan

                  Niet van toepassing

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Niet van toepassing

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Niet van toepassing

               •Effectbeoordeling

                  Niet van toepassing

               •Resultaatgerichtheid en vereenvoudiging

                  Niet van toepassing

               •Grondrechten

                  Overeenkomstig artikel 35 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet bij de bepaling en de uitvoering van het beleid en het optreden van de Unie een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid worden verzekerd.

                  De voorgestelde aanbeveling strekt ertoe machtiging te verkrijgen voor het openen van onderhandelingen met het oog op de versterking van gezondheidsstelsels en van de internationale paraatheid voor en respons op toekomstige pandemieën. Dit zou een positief effect hebben op het recht op een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid, zoals vastgelegd in artikel 35 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het openen van onderhandelingen over een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons en de mogelijke aanvullende wijzigingen van de IGR worden niet geacht gevolgen voor de begroting te hebben.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  De voorbereidende werkzaamheden en de onderhandelingen zullen naar verwachting kort na de bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering van 29 november tot en met 1 december 2021 van start gaan. Een voorbereidende fase kan worden overwogen.

               •Toelichting bij de specifieke bepalingen van de aanbeveling

                  De Commissie beveelt aan dat:

               ·de Raad machtiging verleent aan de Commissie voor het openen en voeren van onderhandelingen voor de sluiting van een nieuwe internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, en over aanvullende wijzigingen van de IGR indien daartoe wordt besloten.

               ·de Commissie wordt aangewezen als onderhandelaar van de Unie;

               ·de Commissie de onderhandelingen voert in overleg met het speciaal comité indien dit door de Raad is aangewezen overeenkomstig artikel 218, lid 4, VWEU;

               ·de Raad de bij deze aanbeveling gevoegde onderhandelingsrichtsnoeren goedkeurt.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen namens de Europese Unie voor de sluiting van een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en ‑respons, alsook tot het onderhandelen over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering van 29 november tot en met 1 december 2021 is bij Besluit WHA74(16) van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) van 31 mei 2021 bijeengeroepen om de voordelen te onderzoeken van de ontwikkeling van een verdrag, overeenkomst of ander internationaal instrument van de WHO inzake pandemieparaatheid en -respons, met als doel een intergouvernementeel proces in gang te zetten voor het opstellen van en onderhandelen over een dergelijk verdrag, een dergelijke overeenkomst, of een ander dergelijk internationaal instrument inzake pandemieparaatheid en -respons.

               (2)De Unie moet deelnemen aan de onderhandelingen over een dergelijk verdrag, een dergelijke overeenkomst, of een ander dergelijk internationaal instrument, alsook aan die over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005) (IGR).

               (3)De onderhandelingen zullen plaatsvinden in het kader van de WHO,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd om namens de Unie te onderhandelen over een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, alsmede over aanvullende wijzigingen van de IGR, in het kader van de besluiten die zijn genomen tijdens de bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering van 29 november tot en met 1 december 2021.

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

               Artikel 3

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met het [door de Raad in te voegen naam van het speciale comité].

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Met name het onafhankelijk panel voor pandemieparaatheid en -respons, het evaluatiecomité inzake de functionering van de Internationale Gezondheidsregeling (2005) bij de repons op de COVID-19-pandemie, en het onafhankelijk toezichts- en adviescomité voor het WHO-programma voor noodsituaties in de volksgezondheid.

                     (2)

                  https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-12276-2020-INIT/nl/pdf
                  .

                     (3)

                  Verklaring van de leden van de Europese Raad, 25-26 februari 2021 - Consilium (europa.eu)
                  .

                     (4)

                  https://www.who.int/news-room/commentaries/detail/op-ed---covid-19-shows-why-united-action-is-needed-for-more-robust-international-health-architecture
                  . Het opiniestuk is ondertekend door de staatshoofden en regeringsleiders van: Fiji, Thailand, Portugal, Italië, Roemenië, het Verenigd Koninkrijk, Rwanda, Kenia, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, de Republiek Korea, Chili, Costa Rica, Albanië, Zuid-Afrika, Trinidad en Tobago, Nederland, Tunesië, Senegal, Spanje, Noorwegen, Servië, Indonesië en Oekraïne.

                     (5)

                        PB L 238 van 6.7.2021, blz. 79.

                     (6)

                     Conclusies van de Europese Raad, 24-25 juni 2021 - Consilium (europa.eu)

                  .

                     (7)

                        https://global-health-summit.europa.eu/rome-declaration_en

                     (8)

                  Report of the Member States Working Group on Strengthening WHO Preparedness and Response to Health Emergencies to the special session of the World Health Assembly

                     (9)

                        Besluit nr. 1082/2013/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 over ernstige grensoverschrijdende bedreigingen van de gezondheid en houdende intrekking van Beschikking nr. 2119/98/EG (PB L 293 van 5.11.2013, blz. 1).

                     (10)

                        COM(2020) 245 final van 17.6.2020.

                     (11)

                        COM(2020) 727 final, COM(2020) 726 final, COM(2020) 725 final van 11 november 2020.

                     (12)

                        COM(2020) 761 final van 25.11.2020.

                     (13)

                        COM(2021) 355 final van 6.5.2021.

                     (14)

                        PB C 393 I van 29.9.2021, blz. 3.

                     (15)

                        Verordening (EU) 2021/522 van het Europees Parlement en de Raad van 24 maart 2021 tot vaststelling van een actieprogramma voor de Unie op het gebied van gezondheid (“EU4Health-programma”) voor de periode 2021-2027, en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 282/2014 (PB L 107 van 26.3.2021, blz. 1).

                     (16)

                        Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking — Europa in de wereld, tot wijziging en intrekking van Besluit nr. 466/2014/EU en tot intrekking van Verordening (EU) 2017/1601 en Verordening (EG, Euratom) nr. 480/2009 van de Raad (PB L 209 van 14.6.2021, blz. 1).

                     (17)

                        Besluit nr. 1313/2013/EU van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende een Uniemechanisme voor civiele bescherming (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 924).

                     (18)

                        https://www.who.int/initiatives/act-accelerator

                     (19)

                        Europese consensus over humanitaire hulp (2008/C 25/01) en Verordening (EG) nr. 1257/96 van de Raad betreffende humanitaire hulp (PB L 163 van 2.7.1996, blz. 1).

                     (20)

                        Persbericht van 21 mei 2021, “

                     Team Europa presenteert initiatief van 1 miljard euro in Afrika (europa.eu)

                  ”.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 1.12.2021
            COM(2021) 766 final

            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een besluit van de Raad
            houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen namens de Europese Unie voor de sluiting van een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en ‑respons, alsook tot het onderhandelen over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005)

               BIJLAGE

               Richtsnoeren voor de onderhandelingen over een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en -respons, alsook voor de onderhandelingen over aanvullende wijzigingen van de Internationale Gezondheidsregeling (2005)

               In het kader van het intergouvernmentele proces overeenkomstig Besluit SSA2/CONF./1Rev.1 van de bijzondere zitting van de Wereldgezondheidsvergadering (WHA) van 29 november tot en met 1 december 2021, die een wereldwijd open onderhandelingsforum biedt, zal de Commissie ernaar streven door onderhandelingen te komen tot sluiting van een internationale overeenkomst inzake pandemieparaatheid en ‑respons
                  1
                (hierna “pandemieovereenkomst” genoemd). De Commissie streeft er namens de Europese Unie naar een alomvattend onderhandelingsresultaat te bereiken, dat de hieronder geschetste doelstellingen en beginselen omvat, daarbij voortbouwend op de lessen die zijn getrokken tijdens de COVID-19-pandemie, en met het oog op de paraatheid voor mogelijke noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid in de toekomst.

               In de pandemieovereenkomst, die een aanvulling moet vormen op de Internationale Gezondheidsregeling (2005) (IGR), worden voor de partijen materiële, juridisch bindende verplichtingen vastgesteld die in de eerste plaats gericht zijn op:

               –preventie en bestrijding;

               –opsporing en verslaglegging; en

               –paraatheid voor en respons op pandemiedreigingen.

               Als kader voor de materiële verplichtingen moeten, ook in de preambule van de pandemieovereenkomst, een reeks algemene doelstellingen en beginselen worden vastgelegd, zoals het recht op de hoogst haalbare standaard van gezondheid, internationale solidariteit, billijke toegang tot tegenmaatregelen tegen pandemieën (bv. persoonlijke beschermingsmiddelen, toegang tot vaccinatie, geneesmiddelen en diagnostiek, medische en maatschappelijke zorg), de “één gezondheid”-benadering, de noodzaak om de nauwe banden tussen de gezondheid van mens, dier en milieu in aanmerking te nemen, en de centrale rol van multilaterale samenwerking en de WHO binnen de mondiale governance op het gebied van gezondheid.

               De pandemieovereenkomst moet ook bepalingen bevatten met betrekking tot:

               –het institutionele kader;

               –regels voor verdere regelgeving;

               –monitoring- en verantwoordingsmechanismen;

               –overheidsbrede/sectoroverschrijdende benaderingen van paraatheid die zorgen voor een betere mobilisering van alle bevoegdheden en middelen en voor samenhang bij de preventie van en respons op pandemieën; en

               –technische bijstand en capaciteitsopbouw voor de uitvoering.

               Met name zullen er voor een doeltreffende pandemieovereenkomst aanzienlijke investeringen in de ondersteuning van de uitvoering nodig zijn. Die ondersteuning moet het volgende omvatten:

               –versterking van het vermogen van de WHO om de nationale en regionale kerncapaciteiten van gezondheidsstelsels voor preventie, paraatheid, opsporing en respons bij pandemieën te ondersteunen;

               –intensieve technische bijstand en capaciteitsopbouw voor lage- en lagermiddeninkomenslanden, gericht op:

               ·de doeltreffende uitvoering van de pandemieovereenkomst en de daarmee samenhangende IGR-verbintenissen;

               ·de verbetering van nationale en regionale mechanismen voor preventie, opsporing, paraatheid en respons bij pandemieën (met inbegrip van mechanismen voor coördinatie tussen instanties en sectoren); en

               ·de verbetering van de capaciteiten van de gezondheidszorgstelsels op het gebied van pandemieparaatheid en -respons, onder meer door versterking van de capaciteiten van werknemers in de maatschappelijke en de gezondheidszorg met betrekking tot het voorkomen en opsporen van en het reageren op noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid die tot een pandemie kunnen uitgroeien, en door digitale instrumenten voor de maatschappelijke en de gezondheidszorg te ontwikkelen en in te zetten.

               De pandemieovereenkomst moet gericht zijn op de vaststelling van materiële bepalingen en verbintenissen, met name op de hierboven genoemde kerngebieden, en daarbij tevens de koers uitzetten voor toekomstige onderhandelingen, onder meer door middel van aanvullende protocollen. Juridisch bindende bepalingen kunnen worden aangevuld met niet-bindende bepalingen (zoals richtsnoeren, normen en verklaringen).

               Alle lidstaten van de Verenigde Naties en van regionale organisaties voor (economische) integratie moeten partij kunnen worden bij de pandemieovereenkomst of een of meer van de protocollen daarbij. Er moeten ook specifieke regelingen worden vastgesteld voor samenwerking met relevante internationale organisaties en niet-gouvernementele belanghebbenden.

               Gezien de urgentie van het onderwerp waarop de pandemieovereenkomst betrekking heeft, moet de mogelijkheid worden overwogen deze voorlopig toe te passen in afwachting van de ratificaties, zodat zo spoedig mogelijk kan worden begonnen met de uitvoering van de bepalingen van de pandemieovereenkomst.

               Ook moet worden voorzien in overgangsperioden voor de uitvoering door lage- en lagermiddeninkomenslanden en in de bijbehorende ondersteuning van de uitvoering.

               Om de doelstellingen op het gebied van pandemieparaatheid en -respons zoals nagestreefd door de pandemieovereenkomst te verwezenlijken, kunnen aanvullende wijzigingen van de IGR vereist zijn. Dergelijke wijzigingen moeten erop gericht zijn de bestaande IGR-bepalingen te verduidelijken en te versterken en te zorgen voor een doeltreffendere uitvoering daarvan, waarbij moet worden gezorgd voor complementariteit en verenigbaarheid tussen die wijzigingen enerzijds en de bepalingen van de pandemieovereenkomst anderzijds.

               De Commissie zal de Unie vertegenwoordigen in de intergouvernementele onderhandelingsgroep die belast is met de opstelling van een pandemieovereenkomst, zoals uiteengezet in Besluit SSA2/CONF./1Rev.1 van de WHA, en in alle voorbereidende en aanverwante instanties, alsook bij de werkzaamheden van de werkgroep ter versterking van de paraatheid en respons van de WHO inzake noodsituaties op gezondheidsgebied, zowel in verband met zowel de opstelling van aanvullende wijzigingen van de IGR, gericht op de versterking daarvan, als de daaropvolgende onderhandelingen over die wijzigingen.

               De Commissie moet ernaar streven dat de pandemieovereenkomst en alle eventuele aanvullende wijzigingen van de IGR in overeenstemming zijn met de desbetreffende wetgeving en beleidsmaatregelen van de Unie, alsook met de verbintenissen van de Unie in het kader van andere relevante multilaterale overeenkomsten.

               De Commissie moet de onderhandelingen voeren in overeenstemming met de desbetreffende geldende wetgeving van de Unie.

                     (1)

                        Deze aanduiding staat voor een overeenkomst in de zin van artikel 2, lid 1, punt a), van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht, en laat de benaming onverlet die de ondertekenaars van de overeenkomst er uiteindelijk voor zullen kiezen, bv. conventie, verdrag of overeenkomst.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.4.2022
            COM(2022) 166 final

            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij de Commissie wordt gemachtigd onderhandelingen te openen om de overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw te wijzigen

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  De overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen (hierna “Noorwegen” genoemd) betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw (hierna “de overeenkomst” genoemd) is in september 2018 in werking getreden. Dankzij de overeenkomst kunnen de EU-lidstaten en Noorwegen op dezelfde manier samenwerken als de lidstaten dat krachtens Verordening (EU) nr. 904/2010
                     1
                   van de Raad en Richtlijn 2010/24/EU
                     2
                   van de Raad doen bij de bestrijding van btw-fraude, en elkaar bijstand verlenen bij de invordering van btw-schuldvorderingen.

               Ondertussen is Verordening (EU) nr. 904/2010 evenwel verschillende keren gewijzigd en zijn nieuwe instrumenten voor administratieve samenwerking ingevoerd, meer bepaald bij Verordening (EU) 2018/1541
                  3
                van de Raad. Deze nieuwe instrumenten omvatten:

               - de uitbouw van het Eurofisc-netwerk door middel van een versterking van de governance, de zogenaamde vervolgacties (gezamenlijke verwerking en analyse van gegevens) en gezamenlijk verrichte administratieve onderzoeken (gezamenlijke controles);

               - samenwerking met andere rechtshandhavingsinstanties (Europol, OLAF);

               - uitwisseling van essentiële informatie over invoer en voertuigen.

               Ook is voorzien in de mogelijkheid om informatie uit te wisselen met andere middelen dan de standaardformulieren.

                  In artikel 41, lid 5, van de overeenkomst is bepaald welke formaliteiten moeten worden vervuld als een partij de overeenkomst wenst te herzien: zij moet dan een daartoe strekkend voorstel voorleggen aan het Gemengd Comité, dat aanbevelingen doet, met name met het oog op het openen van onderhandelingen overeenkomstig de regels voor internationale onderhandelingen van de partijen.

                  Tijdens de tweede vergadering van het bij artikel 41, lid 1, van de overeenkomst opgerichte Gemengd Comité EU-Noorwegen op 25 november 2021 heeft het Koninkrijk Noorwegen officieel een verzoek ingediend om de overeenkomst aan te vullen en te wijzigen, teneinde:

               ·rekening te houden met de nieuw ingevoerde instrumenten voor administratieve samenwerking (het gebruik van andere middelen dan de standaardformulieren voor de uitwisseling van inlichtingen, de gezamenlijk verrichte administratieve onderzoeken en de vervolgacties in het kader van Eurofisc);

               ·de verwijzing naar de ingetrokken Richtlijn 95/46/EG te vervangen door een verwijzing naar Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens
                  4
               .

               Noorwegen heeft tot dusver actief deelgenomen aan de meeste Eurofisc-werkterreinen. In de loop van 2020 en 2021 heeft Noorwegen de lidstaten gewaarschuwd voor mogelijke fraude en btw-inkomstenderving voor een bedrag van 5 miljard EUR op het gebied van koolstofkredieten.

               Door de overeenkomst te wijzigen en de hierboven genoemde nieuwe instrumenten erin op te nemen, zullen de samenwerking en de fraudebestrijding worden versterkt, hetgeen voor beide partijen bij de overeenkomst (Noorwegen en de lidstaten) een meerwaarde zal opleveren.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De versterking van de administratieve samenwerking met derde landen op het gebied van de btw is een van de maatregelen die zijn aangekondigd in de mededeling van de Europese Commissie voor billijke en eenvoudige belastingheffing ter ondersteuning van de herstelstrategie
                     5
                   van 2020.

                  Voorts moet worden opgemerkt dat de onderhandelingen met Noorwegen betrekking zullen hebben op samenwerkingsinstrumenten die al van kracht zijn en door de lidstaten worden toegepast op basis van Verordening (EU) nr. 904/2010.

                  Dit initiatief is derhalve in overeenstemming met het huidige beleid van de Commissie op het gebied van de btw en zal de samenwerking van de lidstaten met Noorwegen afstemmen op het EU-acquis.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Onderhavig voorstel wordt de Raad krachtens artikel 218, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese (VWEU) voorgelegd.

                  Naast de gebieden waarvoor de Unie krachtens artikel 3, lid 1, VWEU exclusief bevoegd is, is zij krachtens artikel 3, lid 2, VWEU “tevens exclusief bevoegd een internationale overeenkomst te sluiten indien een wetgevingshandeling van de Unie in die sluiting voorziet, indien die sluiting noodzakelijk is om de Unie in staat te stellen haar interne bevoegdheid uit te oefenen of wanneer die sluiting gemeenschappelijke regels kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen.”

                  Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie kan een overeenkomst gemeenschappelijke regels aantasten of de strekking daarvan wijzigen als zij gebieden bestrijkt waarop harmonisatiemaatregelen van toepassing zijn
                     6
                  .

                  Het onderwerp waarop de herziening van de overeenkomst ziet, met name de opname van de nieuwe instrumenten voor administratieve samenwerking die bij Verordening (EU) 2018/1541 zijn ingevoerd, valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie. De vervanging van de verwijzingen naar Richtlijn 95/46/EG door verwijzingen naar Verordening (EU) 2016/679 kan in het kader van het Gemengd Comité gebeuren uit hoofde van artikel 41, lid 2, punt k), van de overeenkomst. Die vervanging kan evenwel ook worden meegenomen bij de heropening van de onderhandelingen over de tekst van de overeenkomst.

                  Tijdens de tweede vergadering van het Gemengd Comité op 25 november 2021 heeft Noorwegen officieel een verzoek ingediend om onderhandelingen tot wijziging van de overeenkomst te openen, overeenkomstig artikel 41, lid 5, van de overeenkomst.

               •Evenredigheid

                  De in de wijziging van de overeenkomst op te nemen samenwerkingsinstrumenten zullen het evenredigheidsbeginsel in acht nemen en niet verder gaan dan nodig is om doelstelling van een gemeenschappelijk kader voor administratieve samenwerking tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen op het gebied van de btw te verwezenlijken. Door deze wijziging van de overeenkomst zullen de autoriteiten van de lidstaten die belast zijn met de toepassing van de btw-wetgeving, met de Noorse belastingautoriteiten kunnen samenwerken zoals zij dat ook onderling in de EU, op basis van het EU-acquis, doen.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

               Tijdens de tweede vergadering van het Gemengd Comité op 25 november 2021 heeft Noorwegen een ontwerpbesluit van het Gemengd Comité ingediend met het voorstel om de onderhandelingen te heropenen en de overeenkomst te wijzigen, overeenkomstig artikel 41, lid 5.

               Dit ontwerpbesluit van het Gemengd Comité is als zodanig niet bindend voor de Commissie en zal (via de schriftelijke procedure) pas worden vastgesteld nadat de Raad ermee heeft ingestemd om de Commissie te machtigen de onderhandelingen tot wijziging van de overeenkomst te heropenen.

               De Groep belastingvraagstukken (CWPT) van de Raad is op 8 december 2021 in kennis gesteld van het verzoek van Noorwegen om de overeenkomst te wijzigen.

                  De Groep zal voortdurend op de hoogte worden gehouden van de voortgang van de onderhandelingen, en over het resultaat ervan worden geraadpleegd.

               •Effectbeoordeling

               Overeenkomstig instrument 7 van de toolbox voor betere regelgeving
                  7
                is een effectbeoordeling niet nodig wanneer het effect vooraf niet duidelijk in kaart kan worden gebracht, de effecten gering zijn of de Commissie op het gebied in kwestie over weinig tot geen keuzevrijheid beschikt.

               Aangezien een aanbeveling een zeer algemene strekking heeft die voor een grote mate van flexibiliteit zorgt, is de eerste voorwaarde van instrument 7 van de toolbox voor betere regelgeving vervuld. Een aanbeveling pint de Commissie ook niet vast op een bepaald standpunt in dit stadium. De beoogde aanbeveling van de Commissie zal alleen de “machtiging” van de Raad tot het openen van onderhandelingen met Noorwegen omvatten. Als zodanig zijn er geen gevolgen voor de belastingautoriteiten of de EU-belastingbetalers. De onderhandelingen zullen zich toespitsen op enkele administratieve instrumenten die kunnen worden toegevoegd aan de reeds van kracht zijnde overeenkomst inzake samenwerking op het gebied van de btw tussen de EU en Noorwegen. De Commissie heeft weinig tot geen keuzevrijheid, aangezien de aanbeveling de verplichte stap is om onderhandelingen met een derde land te openen.

                  In de praktijk zal de beoogde aanbeveling niet tot een nieuwe rechtshandeling leiden, maar alleen tot de heropening van de onderhandelingen.

               •Grondrechten

                  De beoogde overeenkomst eerbiedigt de kernwaarden van de Europese Unie zoals neergelegd in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de EU.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij de Commissie wordt gemachtigd onderhandelingen te openen om de overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw te wijzigen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)
                     Het samenwerkingskader van de overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw
                  8
                (hierna “de overeenkomst” genoemd) heeft reeds zeer positieve resultaten opgeleverd, zoals op de tweede vergadering van het Gemengd Comité op 25 november 2021 in Oslo is gebleken.

               (2)
                     De lidstaten hebben baat bij een uitbreiding van de samenwerkingsinstrumenten, waardoor een doeltreffendere samenwerking met Noorwegen mogelijk wordt, met name wat vervolgacties van Eurofisc betreft.

               (3)
                     Er moeten onderhandelingen worden geopend om de overeenkomst te wijzigen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd namens de Unie onderhandelingen te openen om de overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw te wijzigen.

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

               Artikel 3

               De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Groep belastingvraagstukken van de Raad.

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad van 7 oktober 2010 betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 268 van 12.10.2010, blz. 1).

                     (2)

                        Richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen (PB L 84 van 31.3.2010, blz. 1).

                     (3)

                        Verordening (EU) 2018/1541 van de Raad van 2 oktober 2018 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 904/2010 en (EU) 2017/2454 wat betreft maatregelen ter versterking van de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 259 van 16.10.2018, blz. 1).

                     (4)

                        Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 1).

                     (5)

                        Maatregel 14, COM/2020/312 final.

                     (6)

                        Advies 3/15 van het Hof, ECLI:EU:C:2017:114, punt 118 en de daarin aangehaalde rechtspraak.

                     (7)

                        https://ec.europa.eu/info/sites/default/files/br_toolbox-nov_2021_en_0.pdf

                     (8)

                  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/?uri=CELEX%3A22018A0801%2801%29

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.4.2022
            COM(2022) 166 final

            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij de Commissie wordt gemachtigd onderhandelingen te openen om de overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw te wijzigen

               BIJLAGE

               RICHTSNOEREN VOOR DE ONDERHANDELINGEN OVER DE WIJZIGING VAN DE OVEREENKOMST TUSSEN DE EUROPESE UNIE EN HET KONINKRIJK NOORWEGEN BETREFFENDE ADMINISTRATIEVE SAMENWERKING, BESTRIJDING VAN FRAUDE EN INVORDERING VAN SCHULDVORDERINGEN OP HET GEBIED VAN DE BTW

                  De overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen (hierna “Noorwegen” genoemd) betreffende administratieve samenwerking, bestrijding van fraude en invordering van schuldvorderingen op het gebied van de btw (hierna “de overeenkomst” genoemd) is in september 2018 in werking getreden. Dankzij de overeenkomst kunnen de EU-lidstaten en Noorwegen op dezelfde manier samenwerken als de lidstaten dat krachtens Verordening (EU) nr. 904/2010
                     1
                   van de Raad en Richtlijn 2010/24/EU
                     2
                   van de Raad doen bij de bestrijding van btw-fraude, en elkaar bijstand verlenen bij de invordering van btw-schuldvorderingen.

                  Ondertussen is Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad evenwel verschillende keren gewijzigd en zijn nieuwe instrumenten voor administratieve samenwerking ingevoerd, meer bepaald bij Verordening (EU) 2018/1541
                     3
                   van de Raad. Deze nieuwe instrumenten omvatten:

               (a)de uitbouw van het Eurofisc-netwerk door middel van een versterking van de governance, de zogenaamde vervolgacties (gezamenlijke verwerking en analyse van gegevens) en gezamenlijk verrichte administratieve onderzoeken (gezamenlijke controles);

               (b)de mogelijkheid om informatie uit te wisselen met andere middelen dan de standaardformulieren;

               (c)de uitwisseling van informatie met andere rechtshandhavingsinstanties (Europol, OLAF);

               (d)de uitwisseling van essentiële informatie over invoer en voertuigen.

               De in de bovenstaande punten c) en d) genoemde instrumenten zijn evenwel niet van nut voor de samenwerking van de lidstaten met Noorwegen.

                  Bovendien wordt in de in 2018 gesloten overeenkomst verwezen naar Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, die is ingetrokken bij Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens
                     4
                  .

                  Daarom moet het doel van de onderhandelingen tweeledig zijn:

               (1)de lidstaten, voor zover mogelijk en nodig, voorzien van nieuwe samenwerkingsinstrumenten met Noorwegen, gelijkaardig aan de instrumenten die bij Verordening (EU) 2018/1541 in Verordening (EU) nr. 904/2010 zijn ingevoerd. De onderhandelingen moeten met name omvatten:

               –de uitwisseling van informatie met andere middelen dan de standaardformulieren;

               –gezamenlijk verrichte administratieve onderzoeken;

               –vervolgacties van Eurofisc;

               (2)de wetgevingsverwijzingen naar Richtlijn 95/46/EG vervangen door Verordening (EU) 2016/679.

                  De onderhandelingen moeten er niet toe leiden dat Noorwegen “toegang tot de databanken van de lidstaten” kan krijgen.

                     (1)

                        Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad van 7 oktober 2010 betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 268 van 12.10.2010, blz. 1).

                     (2)

                        Richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen (PB L 84 van 31.3.2010, blz. 1).

                     (3)

                        Verordening (EU) 2018/1541 van de Raad van 2 oktober 2018 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 904/2010 en (EU) 2017/2454 wat betreft maatregelen ter versterking van de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 259 van 16.10.2018, blz. 1).

                     (4)

                        Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 1).