title: Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van België en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van België

text:
               29.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 8 juli 2014
   over het nationale hervormingsprogramma 2014 van België en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van België
   2014/C 247/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor een betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en is toegespitst op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 13 juli 2010 een Aanbeveling betreffende de globale richtsnoeren voor het economische beleid van de lidstaten en de Unie (2010‐2014) vastgesteld en, op 21 oktober 2010 heeft de Raad een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 9 juli 2013 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2013 van België vastgesteld en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2012-2016 uitgebracht. In overeenstemming met Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) heeft de Commissie op 15 november 2013 haar advies over het ontwerpbegrotingsplan van België voor 2014 gepresenteerd.

               (5)

               Op 13 november 2013 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2014 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op 13 november 2013 op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin België werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Op 20 december 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (7)

               Op 5 maart 2014 heeft de Commissie de resultaten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor België die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat België nog steeds wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten worden gehouden en een beleidsoptreden vergen. In het bijzonder de ontwikkelingen op het vlak van het externe concurrentievermogen voor goederen vereisen onverminderd aandacht omdat een verdere verslechtering een bedreiging vormt voor de macro-economische stabiliteit.

               (8)

               Op 30 april 2014 heeft België zijn nationale hervormingsprogramma 2014 en zijn stabiliteitsprogramma 2014 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (9)

               De in het stabiliteitsprogramma 2014 geschetste begrotingsstrategie heeft tot doel ervoor te zorgen dat uiterlijk in 2016 een structureel begrotingsevenwicht is gerealiseerd, en in het volgende jaar de middellangetermijndoelstelling (MTD) is verwezenlijkt. Het stabiliteitsprogramma bevestigt de eerdere middellangetermijndoelstelling van 0,75 % van het bbp, die in lijn is met de doelstellingen van het stabiliteits- en groeipact, maar de verwezenlijking ervan wordt uitgesteld tot 2017, zijnde één jaar later dan de doelstelling die was vastgelegd in het stabiliteitsprogramma van vorig jaar. De geplande jaarlijkse vooruitgang in de richting van de middellangetermijndoelstelling spoort met de aanpassing die het stabiliteits- en groeipact voorschrijft. Volgens het stabiliteitsprogramma wordt de uitgavenbenchmark in grote lijnen gerespecteerd gedurende de programmaperiode. De schuld ligt in 2013 met 101,5 % boven de in het Verdrag bepaalde referentiewaarde van 60 % van het bbp en zou volgens het stabiliteitsprogramma geleidelijk afnemen tot circa 93 % van het bbp in 2017. De doelstellingen van het stabiliteitsprogramma zijn in hun totaliteit in overeenstemming met de vereisten van het stabiliteits- en groeipact. Het aan de begrotingsprognoses van het stabiliteitsprogramma ten grondslag liggende macro-economische scenario, dat door een onafhankelijke instelling (het Federaal Planbureau) is opgesteld, is aannemelijk. De groeivoorspellingen lopen gelijk met die van de diensten van de Commissie in de voorjaarsprognoses 2014. Het begrotingstraject is nog niet onderbouwd met maatregelen. De prognoses van de Commissie laten geen werkelijke structurele verbetering in 2014 zien en, in de gebruikelijke hypothese van ongewijzigd beleid, een structurele verslechtering in 2015. Dit brengt de verwezenlijking van de doelstellingen in gevaar en zou kunnen leiden tot een significante afwijking van het aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling in de jaren 2014‐2015. Bovendien zal België volgens de prognoses van de Commissie zowel in 2014 als in 2015 niet aan de schuldregel voldoen. In het licht van zijn evaluatie van het stabiliteitsprogramma en de prognoses van de Commissie overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad, is de Raad van oordeel dat België in 2013 zijn overheidstekort duurzaam heeft teruggebracht tot onder de 3 % van het bbp, maar vanaf 2014 in aanzienlijke mate dreigt af te wijken van de vereisten van het preventieve gedeelte.

               (10)

               België heeft aanzienlijke vorderingen gemaakt met het invoeren van meer structurele coördinatieregelingen. Eind 2013 is een samenwerkingsakkoord inzake begrotingscoördinatie gesloten dat een regel instelt dat de begroting structureel in evenwicht moet zijn (conform de middellangetermijndoelstelling) op het niveau van de overheid als geheel, zoals het begrotingsverdrag voorschrijft. Voorts formaliseert het de in de praktijk tot stand gekomen coördinatie door i) het intergouvernementeel raadgevend comité een officiële rol te geven in het proces en ii) de adviserende rol van de Hoge Raad voor Financiën meer expliciet te maken. Daarnaast versterkt het akkoord de toezichthoudende rol van de Hoge Raad door uitdrukkelijk te voorzien in een correctiemechanisme wanneer significant van de overeengekomen doelstellingen wordt afgeweken. Het zou kunnen dat er nadere afspraken moeten worden gemaakt om de doelstellingen voor de periode na 2014 bindend te maken.

               (11)

               Niettegenstaande België er recentelijk in is geslaagd de toename van de schuldquote om te buigen, is een schuldenlast van de overheid van 101,5 % van het bbp hoog te noemen en zijn er aanzienlijke latente verplichtingen en toekomstige pensioenverplichtingen. Om deze na te komen zonder afbreuk te doen aan de hoge levensstandaard, moet de ontwikkeling van de kosten voor de begroting onder controle worden gehouden, moeten de participatie- en werkgelegenheidsgraad worden verhoogd en moet de internationale concurrentiepositie worden verbeterd. Op elk van deze gebieden dienen zich voor België belangrijke uitdagingen aan. Alhoewel België stappen in de goede richting heeft gezet die de komende jaren effect zullen sorteren, zal een ambitieuzere aanpak vereist zijn, te meer daar er ook bij de handelspartners hervormingen worden doorgevoerd.

               (12)

               De totale belastingdruk in België is één van de hoogste in de Unie en treft in sterke mate de factor arbeid, waardoor ook de loonwig tot de hoogste in de Unie behoort. Sommige specifieke kenmerken van het belastingsysteem hebben schadelijke ecologische gevolgen, zoals de fiscale behandeling van bedrijfswagens. Er zijn gerichte maatregelen genomen om de arbeidskosten voor specifieke groepen te verlagen en de kloof tussen bruto- en nettolonen onderaan het loonspectrum te verkleinen. Er heeft zich evenwel geen significante verschuiving van de belastingdruk naar minder groei-onvriendelijke belastinggrondslagen voltrokken. De eerste denkoefeningen zijn gehouden over een grootschalige fiscale hervorming die de houdbaarheid van de overheidsfinanciën mee moet helpen verwezenlijken, het concurrentievermogen en de groei van de werkgelegenheid ondersteunt en milieuvriendelijk is. Een dergelijke hervorming zou het verlichten van de belastingdruk op arbeid moeten behelzen, naast het vereenvoudigen van het belastingsysteem als geheel, het efficiënter maken van de btw, het verruimen van de belastinggrondslagen, het verminderen van het aantal aftrekmogelijkheden, het dichten van achterpoortjes in de wetgeving en het laten uitdoven van subsidies met schadelijke milieugevolgen.

               (13)

               De verwachte impact van de vergrijzing is voor België bijzonder hoog, waarbij de voorspelling is dat de gerelateerde kosten met meer dan 8 % van het bbp zullen stijgen tussen 2010 en 2060, met name voor pensioenen en langdurige zorg. De onlangs begonnen hervorming van de sociale zekerheid voor ouderen zou een gunstig effect moeten hebben op hun indienstneming/-houding. Gelet op de omvang van de uitdaging zijn echter extra inspanningen nodig om een en ander budgettair houdbaar te maken. Daarbij moet rekening worden gehouden met de noodzaak om de socialezekerheidsstelsels voor ouderen op peil te houden. Er zijn maatregelen vereist om de pensioenleeftijd aan de ontwikkeling van de levensverwachting te koppelen, de kloof tussen de wettelijke en de werkelijke pensioenleeftijd te verkleinen en de overheidsuitgaven voor langdurige zorg kostenefficiënter te maken.

               (14)

               In België wordt het arbeidspotentieel chronisch onderbenut. De activiteitsgraad en de werkgelegenheidsgraad liggen onder het EU-gemiddelde en stagneren, terwijl de langdurige werkloosheid als percentage van de totale werkloosheid hoog blijft. De zeer brede loonwig zorgt in combinatie met het stelsel van werkloosheidsuitkeringen voor significante werkloosheids- en inactiviteitsvallen voor de meeste categorieën van de beroepsbevolking. Hoewel er maatregelen zijn genomen om de werkloosheidsvallen voor laagverdieners te verkleinen, is de val voor de meeste andere categorieën groter geworden en blijven de inactiviteitsvallen hardnekkig. Door de hoog blijvende arbeidskosten wordt gewoonlijk een aanwervingspolitiek gehanteerd die risico's schuwt en nadelig is voor outsiders zoals jongeren, laaggeschoolden en personen met een migratieachtergrond, van wie de participatiegraad, evenals die van oudere werknemers, ver onder het EU-gemiddelde ligt. De krachtige bescherming van insiders, waardoor iemand die van baan verandert bepaalde rechten (bv. vertrekvergoeding, mogelijkheid tot vervroegd pensioen, anciënniteitsbonussen) verliest, ontmoedigt de beroepsmobiliteit binnen en tussen sectoren. Die inertie maakt actief arbeidsmarktbeleid in België betrekkelijk ondoeltreffend en leidt tot een situatie waarin in sommige sectoren en gebieden tekorten aan bepaalde vaardigheden groei in de weg staan en er tegelijkertijd in andere sectoren en gebieden aanhoudend hoge werkloosheid heerst. De werkloosheid onder jongeren is het voorbije jaar beduidend toegenomen, al zijn er grote verschillen tussen de gewesten en tussen groepen. Het aanpakken van het structurele probleem van discrepanties tussen aangeboden en gevraagde vaardigheden zal gepaard moeten gaan met de bestrijding van het nijpende probleem van vroegtijdig schoolverlaten en jongeren die het onderwijs verlaten zonder kwalificaties. De zesde staatshervorming opent perspectieven om het werkgelegenheidsbeleid doelgerichter en efficiënter te maken op voorwaarde dat de samenwerking tussen het federale en de regionale niveau's wordt geoptimaliseerd.

               (15)

               De competitiviteit van België blijft achteruitgaan, ook wat de niet-kostenaspecten betreft. In het bijzonder verzwakt het vermogen van de industriële activiteiten om internationaal te concurreren, wat zich weerspiegelt in krimpende marges voor producenten en in verlies van arbeidsplaatsen. België maakt van oudsher gebruik van loonindexering om de koopkracht op peil te houden. Het doorschieten van de totale loonstijging is in voorkomende gevallen echter te laat en onvoldoende gecorrigeerd. Bovendien staat de centrale loonnorm soms in de weg aan het adequaat in aanmerking nemen van sectorale ontwikkelingen van de productiviteit en lokale arbeidsmarktomstandigheden. Daardoor zijn de lonen sneller gestegen dan de productiviteit, met verlies van arbeidsplaatsen en concurrentievermogen tot gevolg. België zou, in overleg met de sociale partners en conform de nationale praktijken, zijn loonvormingsmechanisme zo moeten hervormen dat grotere sectorale loondifferentiatie en een betere aansluiting van de lonen op de productiviteitsontwikkelingen mogelijk zijn. De detailhandelsprijzen blijven hoger dan in de buurlanden, terwijl beperkingen betreffende diensten van deskundigen de ontwikkeling van innovatieve bedrijfsmodellen in de weg staan en investeringen hinderen. De distributietarieven voor elektriciteit behoren nog altijd tot de hoogste in Europa en de geplande regionalisering zorgt voor onzekerheid omtrent de toekomstige ontwikkeling van de distributiekosten voor eindgebruikers aangezien het momenteel bevroren tarief de stijgende kosten van de distributeurs niet dekt. Als België de hoge lonen wil handhaven en terzelfder tijd nieuwe werkgelegenheid wil scheppen, zal het meer dan thans het geval is geavanceerde goederen met meer toegevoegde waarde moeten produceren en verkopen op de wereldmarkten. Er zijn in België te weinig snelgroeiende ondernemingen in innovatiesectoren. De innovatiesteunregelingen zijn goed ontwikkeld en dekken de volledige innovatiecyclus maar ze zijn ingewikkeld geworden en hebben een versnipperd karakter. De groei van activiteiten met een hoge toegevoegde waarde wordt vaak gehinderd door een tekort aan gekwalificeerde arbeidskrachten.

               (16)

               De verwachting is dat België zijn doelstelling van 15 % minder emissies van broeikasgassen in sectoren die niet onder het EU-emissiehandelssysteem vallen tegen 2020, niet zal halen, althans niet zonder een beroep te doen op flexibiliteitsmechanismen. De initiatieven die worden genomen, lijken samenhang en richting te missen en het blijft onduidelijk wat het gecombineerde effect zal zijn van maatregelen om de emissies, in het bijzonder van de vervoerssector en van gebouwen, terug te dringen. De verlaging van de btw op elektriciteit zou de inspanningen op dat gebied verder kunnen ondermijnen. De onderhandelingen over een samenwerkings- en lastenverdelingsakkoord tussen de federale staat en de gewesten hebben geen duidelijke spreiding van de inspanningen opgeleverd. Het dichtslibben van de wegen is in vergelijking met vele andere landen een zware last voor de Belgische economie. De ernst van het probleem vereist een integrale beleidsrespons waarbij wordt gekeken naar het potentieel van naar tijdstip variabele congestieheffingen, de gunstige fiscale behandeling van het privégebruik van bedrijfswagens en brandstofkaarten wordt herzien en de efficiëntie van het openbaar vervoer wordt verhoogd.

               (17)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van België verricht. Zij heeft zowel het nationale hervormingsprogramma als het stabiliteitsprogramma doorgelicht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in België, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en ‐richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 6 weergegeven.

               (18)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma van België onderzocht en zijn advies (6) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (19)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma van België onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 2, 4 en 5 weergegeven.

               (20)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie tevens een analyse van het economisch beleid van de eurozone als geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben (7). Als land dat de euro als munt heeft, dient België er ook op toe te zien dat aan die aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt gegeven,

         BEVEELT AAN dat België in de periode 2014-2015 actie onderneemt om:

               1.

               Na het corrigeren van het buitensporige tekort, krachtigere begrotingsmaatregelen voor 2014 te nemen gelet op het zich aftekenende verschil van 0,5 % van het bbp op basis van de voorjaarsprognose 2014 van de diensten van de Commissie die wijst op het gevaar van aanzienlijke afwijking ten opzichte van de vereisten van het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact. In 2015 de begrotingsstrategie die de vereiste aanpassing van 0,6 % van het bbp in de richting van de middellangetermijndoelstelling moet waarborgen, waarmee ook aan de schuldregel zou worden voldaan, aanzienlijk te versterken. Daarna, totdat de middellangetermijndoelstelling is verwezenlijkt, de voorgenomen jaarlijkse structurele aanpassing in de richting van de middellangetermijndoelstelling voort te zetten, overeenkomstig het vereiste van een jaarlijkse structurele aanpassing van ten minste 0,5 % van het bbp, en een grotere aanpassing te realiseren als de economische omstandigheden meezitten of zulks nodig is om aan de schuldregel te voldoen, teneinde de hoge schuldquote van de overheid op een duurzaam neerwaarts traject te brengen. Te zorgen voor een evenwichtige bijdrage van alle bestuursniveaus aan het nakomen van de begrotingsregels, met inbegrip van de regel inzake structureel begrotingsevenwicht, door middel van een bindend instrument waarvan een uitdrukkelijke uitsplitsing van de doelstellingen in een planningperspectief op middellange termijn deel uitmaakt.

               2.

               Het belastingsysteem in zijn geheel evenwichtiger en billijker te maken en in te zetten op een grootschalige fiscale hervorming die gericht is op het verlichten van de belastingdruk op arbeid, het vereenvoudigen van het belastingsysteem, het efficiënter maken van de btw, het verruimen van de belastinggrondslagen, het verminderen van het aantal aftrekmogelijkheden, het dichten van achterpoortjes en het laten uitdoven van subsidies met schadelijke milieugevolgen.

               3.

               De toekomstige stijging van de overheidsuitgaven in verband met de vergrijzing, met name voor pensioenen en langdurige zorg, te beheersen door meer inspanningen te leveren om de kloof tussen de werkelijke en de wettelijke pensioenleeftijd te verkleinen, de mogelijkheden om vroeger met pensioen te gaan vervroegd af te bouwen, actief ouder worden te bevorderen, de pensioenleeftijd aan te passen aan de ontwikkeling van de levensverwachting, en de overheidsuitgaven voor langdurige zorg kostenefficiënter te maken.

               4.

               De arbeidsmarktparticipatie te verhogen, in het bijzonder door de financiële prikkels die werken onaantrekkelijk maken te beperken de arbeidsmarkt toegankelijker te maken voor outsiders zoals jongeren en personen met een migratieachtergrond, de beroepsmobiliteit te vergroten, en discrepanties tussen aangeboden en gevraagde vaardigheden en het probleem van vroegtijdig schoolverlaten aan te pakken. Overal in het land de partnerschappen tussen de overheid, openbare arbeidsbemiddelingsdiensten en onderwijsinstellingen te versterken om in een vroeg stadium gepersonaliseerde bijstand aan jongeren te verlenen.

               5.

               Het concurrentievermogen te herstellen door de hervorming van het loonvormingsmechanisme, met inbegrip van de loonindexering, voort te zetten in overleg met de sociale partners en conform de nationale praktijken, om ervoor te zorgen dat de loonevolutie aansluit bij de productiviteitsontwikkelingen op sectoraal en/of bedrijfsniveau en bij de economische toestand, en voorziet in daadwerkelijke automatische correcties waar zulks nodig is; door de mededinging te versterken in de sectoren van de detailhandel, excessieve beperkingen betreffende diensten, met inbegrip van diensten van deskundigen, te elimineren en het gevaar van verdere stijgingen van de energiedistributiekosten in te dijken; door innovatie te stimuleren via geharmoniseerde steunregelingen en minder administratieve barrières; en door een gecoördineerd onderwijs- en opleidingsbeleid te voeren dat de hardnekkige discrepanties tussen aangeboden en gevraagde vaardigheden en de regionale verschillen inzake vroegtijdig schoolverlaten aanpakt.

               6.

               Er voor te zorgen dat de 2020-doelstellingen voor het terugdringen van de emissies van broeikasgassen van niet-ETS-activiteiten, in het bijzonder van gebouwen en van het vervoer, worden gehaald. Erop toe te zien dat de bijdrage die van het vervoer moet komen, aansluit bij de doelstelling om de verkeerscongestie te verminderen. Duidelijke afspraken te maken over de verdeling van de inspanningen en lasten tussen het federale niveau en de regionale entiteiten.

      Gedaan te Brussel, 8 juli 2014.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. C. PADOAN

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2014 gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  PB C 217 van 30.7.2013, blz. 5.

      (5)  Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11).

      (6)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.

      (7)  Zie bladzijde 141 van dit Publicatieblad.


title: Aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank

text:
               22.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 15 februari 2011
   betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank
   2011/C 56/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), met name artikel 283, lid 2, en artikel 139, lid 2, onder h), alsmede artikel 11.2 en artikel 42.3 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank,
   BEVEELT DE EUROPESE RAAD AAN:
   De heer Peter PRAET te benoemen tot lid van de directie van de Europese Centrale Bank voor een ambtstermijn van acht jaar die op 1 juni 2011 ingaat.

      Gedaan te Brussel, 15 februari 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         MATOLCSY Gy.


Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Luxemburg voor de periode 2002-2006


title: Aanbeveling van de Commissie van 3 oktober 2008 over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten (Kennisgeving geschied onder nummer C(2008) 5737)

text:
               18.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 307/11

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 3 oktober 2008
   over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2008) 5737)
   (2008/867/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Respect voor de menselijke waardigheid is een basisbeginsel van de Europese Unie, die onder meer tot doel heeft volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang te bevorderen, sociale exclusie en discriminatie te bestrijden en sociale rechtvaardigheid en sociale bescherming te bevorderen. Overeenkomstig artikel 137, lid 1, onder h), van het Verdrag moet de Gemeenschap een rol spelen bij de ondersteuning en aanvulling van het optreden van de Gemeenschap bij de integratie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten. Artikel 34 van het Handvest van grondrechten van de Europese Unie voorziet in het recht op sociale bijstand en bijstand ten behoeve van huisvesting teneinde al diegenen die niet over voldoende middelen beschikken een waardig bestaan te verzekeren.

               (2)

               Aanbeveling van de Raad 92/441/EEG van 24 juni 1992 inzake gemeenschappelijke criteria met betrekking tot toereikende inkomsten en prestaties in de stelsels van sociale bescherming (1) blijft een referentie-instrument voor het beleid van de Gemeenschap op het gebied van armoede en sociale exclusie en heeft niets van haar relevantie verloren, hoewel nog meer moet worden gedaan om haar volledig ten uitvoer te leggen.

               (3)

               Sinds 1992 zijn nieuwe beleidsinstrumenten ontwikkeld. Eén daarvan is de open coördinatiemethode voor sociale bescherming en sociale inclusie (OCM), waarvan de doelstellingen de actieve sociale inclusie van allen omvatten door de bevordering van de participatie op de arbeidsmarkt en de bestrijding van armoede en exclusie, wat de meest gemarginaliseerde personen en groepen betreft (2). Een ander instrument is de Europese werkgelegenheidsstrategie die onder meer tot doel heeft de sociale inclusie te versterken, armoede te bestrijden, uitsluiting van de arbeidsmarkt te voorkomen en de integratie op de arbeidsmarkt van personen in een achterstandspositie te ondersteunen (3).

               (4)

               De blijvende armoede en werkloosheid en de toenemende complexiteit van de meervoudige achterstanden maken een omvattend, geïntegreerd beleid noodzakelijk (4). Met het oog op de modernisering van de socialebeschermingsstelsels moet passende inkomenssteun worden gecombineerd met een koppeling met de arbeidsmarkt en de toegang tot hoogwaardige diensten in een geïntegreerde actieve-inclusiestrategie (5). Deze strategie is volledig complementair met de flexizekerheidsaanpak, aangezien zij is gericht op degenen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten. Zij draagt bij aan de Lissabonstrategie doordat zij de activering en de mobiliteit van de werknemers vergemakkelijkt en zij vormt een van de bouwstenen van de sociale dimensie van de strategie van de Europese Unie voor duurzame ontwikkeling (6).

               (5)

               Bij de geleidelijke tenuitvoerlegging van deze aanbeveling moet rekening worden gehouden met de nationale prioriteiten en de beschikbaarheid van financiële middelen.

               (6)

               Deze aanbeveling en de tenuitvoerlegging van de daarin vastgestelde gemeenschappelijke beginselen doen geen afbreuk aan de toepassing van het Gemeenschapsrecht, waaronder de voorschriften inzake staatssteun en de algemene groepsvrijstellingsverordening (7), en de communautaire voorschriften inzake de gunning van overheidsopdrachten.

               (7)

               Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel zijn de lidstaten verantwoordelijk voor de bepaling van de hoogte van de inkomenssteun en de vaststelling van de passende beleidsmix in het licht van de verschillende situaties en behoeften op lokaal, regionaal en nationaal niveau,

         BEVEELT AAN DAT DE LIDSTATEN:
   1.   een geïntegreerde omvattende strategie voor de actieve inclusie van de personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten ontwerpen en ten uitvoer leggen, welke passende inkomenssteun, inclusieve arbeidsmarkten en toegang tot hoogwaardige diensten combineert. Het beleid ter bevordering van actieve inclusie moet de integratie van degenen die kunnen werken in een duurzame en hoogwaardige baan vergemakkelijken en aan degenen die niet kunnen werken een voor het leiden van een menswaardig bestaan toereikend inkomen en ondersteuning voor hun sociale participatie verstrekken;
   2.   zorgen voor de doeltreffendheid van het geïntegreerde actieve-inclusiebeleid door:

               a)

               een omvattend beleidsontwerp voor de vaststelling van de juiste mix van de drie onderdelen van de actieve-inclusiestrategie, rekening houdend met het gezamenlijke effect daarvan op de sociale en economische integratie van de personen in een achterstandspositie en de mogelijke interacties daarvan, inclusief synergieën en mogelijke wisselwerkingen;

               b)

               een geïntegreerde tenuitvoerlegging van de drie onderdelen van de actieve-inclusiestrategie om de veelzijdige oorzaken van armoede en sociale exclusie doeltreffend aan te pakken en de coördinatie te verbeteren tussen de overheidsagentschappen en -diensten die uitvoering geven aan het actieve-inclusiebeleid;

               c)

               een coördinatie van het beleid tussen lokale, regionale, nationale en EU-autoriteiten in het licht van hun bijzondere rollen, bevoegdheden en prioriteiten;

               d)

               een actieve deelname van alle andere relevante actoren, inclusief degenen die door armoede en sociale exclusie worden getroffen, de sociale partners, niet-gouvernementele organisaties en dienstverleners aan de ontwikkeling, tenuitvoerlegging en evaluatie van strategieën;

         3.   ervoor zorgen dat het beleid ter bevordering van actieve inclusie:

               a)

               de uitoefening van de grondrechten ondersteunt;

               b)

               gendergelijkheid en gelijke kansen voor iedereen bevordert;

               c)

               zorgvuldig rekening houdt met de complexiteit van meervoudige achterstanden en de specifieke situaties en behoeften van de verschillende kwetsbare groepen;

               d)

               naar behoren rekening houdt met de lokale en regionale omstandigheden en de territoriale samenhang verbetert;

               e)

               consistent is met de levensloopaanpak van het sociaal en werkgelegenheidsbeleid zodat het de solidariteit tussen de generaties kan ondersteunen en de overdracht van armoede van generatie op generatie kan doorbreken;

         4.   een geïntegreerd beleid ter bevordering van actieve inclusie opzetten en ten uitvoer leggen overeenkomstig de onderstaande gemeenschappelijke beginselen en richtsnoeren voor elk onderdeel, onder inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en de verschillende situaties, behoeften en prioriteiten van de lidstaten, onverminderd de toepassing van het Gemeenschapsrecht, inclusief de voorschriften inzake staatssteun en de communautaire voorschriften inzake de gunning van overheidsopdrachten.
   a)   Passende inkomenssteun
   Erkennen van het basisrecht van iedere persoon op inkomsten en prestaties die toereikend zijn om een menswaardig bestaan te leiden als onderdeel van een omvattende en consistente actie ter bestrijding van sociale exclusie.

               i)

               Zo nodig opnieuw bekijken van de socialebeschermingsstelsels van de lidstaten in het licht van de gemeenschappelijke beginselen die staan vermeld in punt B van Aanbeveling 92/441/EEG. In het kader van een actieve-inclusiestrategie moet het recht op een toereikend inkomen met name:

                           —

                           worden gecombineerd met actieve beschikbaarheid voor arbeid of beroepsopleiding ten einde werk te vinden, voor personen wier omstandigheden deze actieve beschikbaarheid mogelijk maken, of die, in voorkomend geval, afhankelijk moet worden gemaakt van maatregelen tot economische en sociale integratie voor de overige personen;

                           —

                           worden gecombineerd met beleidsmaatregelen die op nationaal niveau nodig worden geacht voor de economische en sociale integratie van de betrokkenen.

               ii)

               Zorgen voor de uitoefening van dat recht overeenkomstig de praktische richtsnoeren in de punten C.1, C.2 en C.3 van Aanbeveling 92/441/EEG. Bij de vaststelling van de inkomsten die nodig zijn om een menswaardig bestaan te leiden, moet met name rekening worden gehouden met de levensstandaard en het prijspeil in de betrokken lidstaat voor huishoudens van verschillend type en verschillende omvang, onder gebruikmaking van de passende nationale indicatoren. In een kader voor actieve inclusie moet voor personen die in staat zijn te werken een prikkel blijven bestaan om werk te zoeken en moeten de bedragen worden aangepast en aangevuld om aan specifieke behoeften te voldoen.

         b)   Inclusieve arbeidsmarkten
   Goedkeuren van regelingen om ervoor te zorgen dat personen die in staat zijn te werken doeltreffende hulp ontvangen om te gaan werken, opnieuw aan het werk te gaan of aan het werk te blijven in een baan die beantwoordt aan hun arbeidsgeschiktheid.

               i)

               Bevorderen van de volgende gemeenschappelijke beginselen in de context van actieve- inclusiestrategieën:

                           —

                           rekening houden met de behoeften van de personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten om hun geleidelijke re-integratie in de samenleving en op de arbeidsmarkt te vergemakkelijken en hun inzetbaarheid te vergroten;

                           —

                           nemen van de nodige maatregelen ter bevordering van inclusieve arbeidsmarkten om ervoor te zorgen dat iedereen de kans krijgt om tot de arbeidsmarkt toe te treden;

                           —

                           bevorderen van hoogwaardige banen, onder meer wat betreft salaris en toelagen, arbeidsvoorwaarden, gezondheid en veiligheid, toegang tot een leven lang leren en carrièrevooruitzichten, met name om te voorkomen dat werkenden in armoede vervallen;

                           —

                           aanpakken van de segmentering op de arbeidsmarkt door de bevordering van baanbehoud en promotie.

               ii)

               Ten uitvoer leggen van deze beginselen aan de hand van de volgende praktische richtsnoeren:

                           —

                           uitbreiden en verbeteren van de investeringen in menselijk kapitaal door het voeren van een inclusief onderwijs- en opleidingsbeleid, met inbegrip van doeltreffende strategieën voor een leven lang leren; aanpassen van de onderwijs- en opleidingsstelsels om te voldoen aan nieuwe bekwaamheidseisen, en de noodzaak van digitale vaardigheden;

                           —

                           bevorderen van actieve en preventieve arbeidsmarktmaatregelen, waaronder op de individuele behoeften toegesneden, gepersonaliseerde en responsieve dienstverlening en ondersteuning, omvattende: vroege identificatie van de behoeften, bijstand bij het zoeken naar werk, advisering en opleiding, en motivering om actief naar een baan te zoeken;

                           —

                           voortdurend toetsen van de positieve en negatieve prikkels die uitgaan van de belasting- en uitkeringsstelsels, onder meer wat het beheer van de uitkeringen en de voorwaarden voor de toekenning van voordelen betreft, en een aanzienlijke verlaging van hoge marginale belastingtarieven, met name voor de lage inkomens, met instandhouding van een toereikend niveau van sociale bescherming;

                           —

                           verlenen van steun aan de sociale economie en de sociale werkplaatsen als een vitale bron van instapbanen voor mensen in een achterstandspositie, bevorderen van financiële inclusie en microleningen, financiële prikkels voor werkgevers om mensen in dienst te nemen en de ontwikkeling van nieuwe banen in de dienstverlening, met name op lokaal niveau, en vergroten van het bewustzijn van het belang van inclusieve arbeidsmarkten;

                           —

                           bevorderen van het aanpassingsvermogen en zorgen voor ondersteuning op het werk en een ondersteunende omgeving, waarbij aandacht moet worden besteed aan gezondheid en welzijn, non-discriminatie en de toepassing van het arbeidsrecht in samenhang met de sociale dialoog.

         c)   Toegang tot hoogwaardige diensten
   Nemen van alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de betrokkenen overeenkomstig de relevante nationale bepalingen passende sociale ondersteuning krijgen via de toegang tot hoogwaardige diensten. Er moeten met name maatregelen worden genomen om:
   diensten te verlenen die van essentieel belang zijn voor de ondersteuning van een actief sociaal en economisch inclusiebeleid, waaronder socialebijstandsdiensten, arbeidsvoorzienings- en opleidingsdiensten, huisvestingssteun en sociale woningbouw, kinderopvang, diensten voor langdurige zorgverlening en gezondheidsdiensten, overeenkomstig de volgende gemeenschappelijke beginselen en rekening houdend met de rol van de lokale, regionale en nationale autoriteiten, de van toepassing zijnde communautaire voorschriften en de verschillende situaties, behoeften en voorkeuren in de lidstaten:

               —

               territoriale beschikbaarheid, fysieke toegankelijkheid, betaalbaarheid;

               —

               solidariteit, gelijke kansen voor de gebruikers en de werknemers van de diensten en inachtneming van de diversiteit van de gebruikers;

               —

               investeringen in menselijk kapitaal, arbeidsomstandigheden en passende fysieke omgeving;

               —

               omvattende en gecoördineerde diensten, die op geïntegreerde wijze worden opgezet en verleend;

               —

               betrokkenheid van de gebruikers en gepersonaliseerde aanpak om tegemoet te komen aan de meervoudige behoeften van personen als individu’s;

               —

               monitoring, evaluatie van de prestaties en uitwisseling van beste praktijken;

         5.   de relevante inkomsten en uitkeringen in het kader van de socialebeschermingsregelingen garanderen; gebruikmaken van de regelingen en middelen van de structuurfondsen, met name het Europees Sociaal Fonds, voor de ondersteuning van actieve-inclusiemaatregelen;
   gedetailleerde regelingen vaststellen, de kosten financieren en het beheer en de uitvoering daarvan organiseren overeenkomstig de nationale wetgeving en/of praktijken;
   rekening houden met de economische en budgettaire omstandigheden, de door de nationale autoriteiten vastgestelde prioriteiten en de situatie van de openbare financiën om het juiste evenwicht te vinden tussen werkprikkels, verlichting van de armoede en betaalbare begrotingskosten;
   de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat alle mensen, inclusief de meest kansarmen, worden geïnformeerd over hun rechten en de beschikbare steun, zo nodig met behulp van informatietechnologieën;
   de administratieve procedures en regelingen voor het onderzoek van de inkomsten en de leefsituaties zo veel mogelijk vereenvoudigen;
   indien mogelijk, overeenkomstig de nationale bepalingen mechanismen opzetten voor het instellen van een beroep bij de bevoegde administratieve autoriteiten en, zo nodig, onafhankelijke derde partijen, zoals rechtbanken, waartoe de betrokken personen gemakkelijk toegang moeten hebben;
   6.   de indicatoren en informatiesystemen verbeteren om beter in staat te zijn actuele en vergelijkbare informatie over alle pijlers van de actieve inclusie te verstrekken;
   het actieve-inclusiebeleid in het kader van de open coördinatiemethode monitoren en evalueren op grond van een nauwe samenwerking tussen het Comité voor sociale bescherming en het Comité voor de werkgelegenheid en met steun van het Progress-programma;
   zorgen voor de samenhang met het algemene beleid van de Lissabonstrategie ten aanzien van de doelstellingen voor de sociale cohesie.
   Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 3 oktober 2008.

            Voor de Commissie

         Vladimír ŠPIDLA

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 245 van 26.8.1992, blz. 46.

      (2)  Mededeling COM(2005) 706 — Samenwerken, beter werken: Een nieuw kader voor de open coördinatie van het beleid inzake sociale bescherming en integratie in de Europese Unie.

      (3)  Beschikking van de Raad van 7 juli 2008 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, document van de Raad 10614/2/082008 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).

      (4)  Mededelingen COM(2007) 620 — „De sociale bescherming moderniseren voor meer sociale rechtvaardigheid en economische samenhang: werk maken van de actieve integratie van de mensen die het verst van de arbeidsmarkt af staan” en COM(2005) 33 inzake de sociale agenda.

      (5)  Mededeling COM(2006) 44 betreffende een raadpleging over maatregelen op EU-niveau ter bevordering van de actieve integratie van de mensen die het verst van de arbeidsmarkt af staan.

      (6)  Mededeling COM(2007) 620, conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Brussel van 14 december 2007 en oriëntatienota van het CSB over actieve inclusie van 3 juli 2008. Zie met name ook: conclusies van de Raad van 5 december 2007, document 16139/07; advies van het Comité van de Regio’s van 18 juni 2008 over actieve inclusie (doc. CdR 344/2007); advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 oktober 2007 over sociale minimumnormen (doc. CESE 892/2007).

      (7)  Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard (Algemene groepsvrijstellingsverordening) (PB L 214 van 9.8.2008, blz. 3).


title: Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 194/04/COL van  14 juli 2004  betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen

text:
               27.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 113/18

      AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA

      Nr. 194/04/COL
   van 14 juli 2004
   betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1),
   Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten inzake de invoering van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b),
   Gelet op het besluit zoals bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze overeenkomst, Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (2), en met name op artikel 15, lid1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2002/21/EG (hierna de „Kaderrichtlijn” te noemen) zorgt voor een nieuw wetgevend kader voor de elektronischecommunicatiesector dat beoogt een antwoord te bieden op de convergentietrends door alle elektronische communicatienetwerken en -diensten te beslaan die binnen zijn werkingsgebied vallen. Het doel is het geleidelijk terugdringen van sectorspecifieke regelgeving ex ante naarmate de mededinging op de markt tot ontwikkeling komt.

               (2)

               Artikel 15 van de kaderrichtlijn bepaalt dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de Autoriteit” te noemen) na openbare raadpleging en overleg met de nationale regelgevende instanties (NRI) van de EVA-Staten een aanbeveling aanneemt inzake relevante markten voor producten en diensten.

               (3)

               De Europese Commissie heeft Aanbeveling 2003/311/EG vastgesteld betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronischecommunicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG (3) aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen.

               (4)

               Om te zorgen voor een homogene toepassing van de EER-wetgeving in heel de Europese Economische Ruimte, zorgt de Autoriteit voor een zo groot mogelijke overeenstemming tussen deze aanbeveling en de respectieve aanbeveling van de Commissie.

               (5)

               Het doel van deze aanbeveling is na te gaan welke producten- en dienstenmarkten in aanmerking komen voor regelgeving ex ante. Deze eerste aanbeveling moet echter consistent zijn met de overgang van het regelgevende kader van 1998 naar het nieuwe regelgevende kader. Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (4), hierna de „toegangsrichtlijn” te noemen, en Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (5), hierna de „universeledienstrichtlijn” te noemen, wijzen reeds specifieke marktgebieden aan die door de NRI's moeten worden geanalyseerd, naast de markten die in deze aanbeveling worden opgesomd. In overeenstemming met de kaderrichtlijn staat het de NRI's vrij de relevante geografische markten op hun gebied vast te stellen.

               (6)

               Het regelgevingskader van 1998 stelt dat diverse gebieden in de telecommunicatiesector onderhevig zijn aan regelgeving ex ante. Deze gebieden worden in de relevante richtlijnen omschreven, maar zijn niet per definitie ’markten’ in de betekenis van het mededingingsrecht in de EER en de praktijk. Bijlage I van de kaderrichtlijn bevat een lijst van dergelijke marktgebieden die in de eerste versie van de aanbeveling dienen te worden opgenomen.

               (7)

               Zoals uit de titel van bijlage I van de kaderrichtlijn al blijkt, dienen alle erin genoemde marktgebieden te worden opgenomen in de eerste versie van de aanbeveling, zodat nationale regelgevende instanties de bestaande verplichtingen die werden opgelegd krachtens het regelgevingskader van 1998, kunnen herzien.

               (8)

               Artikel 15, lid 1, van de kaderrichtlijn schrijft voor dat de Autoriteit markten bepaalt overeenkomstig de beginselen van het mededingingsrecht in de EER. Daarom heeft de Autoriteit markten — die corresponderen met de marktgebieden vermeld in bijlage I van de kaderrichtlijn — vastgesteld overeenkomstig de beginselen van het mededingingsrecht in de EER.

               (9)

               Er zijn in de elektronischecommunicatiesector ten minste twee hoofdsoorten relevante markten die moeten worden bestudeerd: markten voor diensten of producten die aan de eindgebruiker worden geleverd (retailmarkten), en markten voor de inputs die nodig zijn voor exploitanten voor het leveren van diensten en producten aan eindgebruikers (wholesale-markten). Binnen deze twee soorten markten kan er, afhankelijk van de kenmerken van vraag en aanbod, verder onderscheid worden gemaakt.

               (10)

               Het startpunt voor de bepaling en de vaststelling van markten is een karakterisering van de retailmarkten gedurende een bepaalde evaluatieperiode, waarbij de uitwisselbaarheid van vraag- en aanbodsubstitutie in aanmerking genomen dient te worden. Wanneer de retailmarkten, de markten die betrekking hebben op vraag en aanbod van eindgebruikers, zijn gekarakteriseerd en gedefinieerd, kan worden overgegaan tot het aanwijzen van de relevante wholesale-markten, de markten betreffende de vraag naar producten door, en de levering van producten aan, derde partijen die aan eindgebruikers wensen te leveren.

               (11)

               Het definiëren van de markten in overeenstemming met de beginselen van het mededingingsrecht in de EER houdt in dat sommige van de marktgebieden van bijlage I van de kaderrichtlijn op basis van kenmerken van de vraagzijde een aantal gescheiden individuele markten bevatten. Dit is het geval voor producten voor retailtoegang tot het openbare telefoonnetwerk op een vaste locatie en voor telefoondiensten die worden geleverd op een vaste locatie. Het marktgebied in bijlage I dat verwijst naar wholesale-huurlijnen, is gedefinieerd als de gescheiden markten voor wholesale van afgevende segmenten en voor wholesale van bundelsegmenten, op basis van kenmerken van zowel vraag- als aanbodzijde.

               (12)

               Bij het vaststellen van markten in overeenstemming met de beginselen van het mededingingsrecht in de EER, dient gebruik te worden gemaakt van de volgende drie criteria. Het eerste criterium is de aanwezigheid van hoge toegangsbelemmeringen die niet van voorbijgaande aard zijn, ongeacht of dit om structurele, wettelijke of regelgevende redenen is. Gezien echter het dynamische karakter en functioneren van elektronischecommunicatiemarkten moet bij het uitvoeren van prospectieve analyse voor het aanwijzen van de relevante markten waarop regelgeving ex ante kan worden toegestaan, ook rekening worden gehouden met de mogelijkheid om belemmeringen binnen een relevante tijdshorizon weg te nemen. Daarom staat het tweede criterium slechts de aanwijzing toe van markten waarvan de structuur niet neigt naar een daadwerkelijke mededinging binnen de relevante tijdshorizon. De toepassing van dit criterium houdt in dat moet worden nagegaan wat de stand van zaken is betreffende de concurrentie „achter” de toegangsbelemmeringen. Het derde criterium is dat toepassing van het mededingingsrecht in de EER alleen de betreffende marktverstoring(en) niet voldoende zou verhelpen.

               (13)

               In het bijzonder zijn de volgende twee soorten toegangsbelemmeringen relevant ten behoeve van deze aanbeveling: structurele belemmeringen en wettelijke of regelgevende belemmeringen.

               (14)

               Structurele belemmeringen voor toegang tot de markt zijn het gevolg van oorspronkelijke kosten- of vraagomstandigheden die leiden tot asymmetrische voorwaarden voor gevestigde exploitanten en voor nieuwkomers, zodanig dat de markttoegang van die laatsten wordt belemmerd of verhinderd. Zo kunnen bijvoorbeeld hoge structurele belemmeringen zich voordoen wanneer de markt wordt gekenmerkt door grote schaalvoordelen en grote initiële investeringen. Dergelijke belemmeringen kunnen nog steeds worden vastgesteld met betrekking tot de wijdverbreide invoering en/of levering van lokale toegangsnetwerken op vaste locaties. Een daarmee verband houdende structurele belemmering kan ook worden gevonden wanneer voor de levering van de dienst een netwerkcomponent nodig is die technisch gesproken niet kan worden gedupliceerd, of alleen kan worden gedupliceerd voor kosten die dit voor de concurrenten economisch niet rendabel maken.

               (15)

               Juridische of regelgevende drempels zijn niet gebaseerd op economische voorwaarden, maar zijn het gevolg van wetgevende, administratieve of andere maatregelen van de staat die rechtstreeks gevolgen hebben op de voorwaarden voor toegang tot de markt en/of het positioneren van de exploitanten op de relevante markt. Voorbeelden zijn wettelijke of regelgevende belemmeringen die de toegang tot de markt verhinderen wanneer er een beperking bestaat van het aantal ondernemingen die toegang hebben tot het spectrum voor de levering van onderliggende diensten. Andere voorbeelden van wettelijke of regelgevende belemmeringen zijn prijsmaatregelen of andere op de prijs betrekking hebbende ingrepen van overheidswege die aan de ondernemingen worden opgelegd en die niet alleen gevolgen hebben voor de toegang, maar ook voor de positie van ondernemingen op de markt.

               (16)

               Toegangsdrempels kunnen ook minder relevant worden op markten die door innovatie worden gestuurd en die worden gekenmerkt door een voortdurende technologische vooruitgang. Op dergelijke markten worden de randvoorwaarden op het gebied van de concurrentie voornamelijk bepaald door de bedreiging die uitgaat van innovatie van potentiële concurrenten die zich nog niet op de markt bevinden. Op dergelijke markten waar innovatie een stuwende kracht is, kan dynamische concurrentie of concurrentie op langere termijn plaatsvinden tussen bedrijven die niet noodzakelijkerwijs concurrenten op een bestaande „statische” markt zijn. Deze aanbeveling wijst geen markten aan waarvan niet wordt verwacht dat toegangsbelemmeringen voor een afzienbare tijd zullen blijven bestaan.

               (17)

               Zelfs wanneer een markt wordt gekenmerkt door hoge toegangsbelemmeringen, kunnen andere structurele factoren op die markt inhouden dat de markt binnen de relevante tijdshorizon neigt naar een daadwerkelijk concurrerend resultaat. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij markten waar een beperkt — maar voldoende — aantal ondernemingen met uiteenlopende kostenstructuren te maken heeft met een prijselastische vraag vanuit de markt. Er kan ook sprake zijn van een overaanbod aan capaciteit op een markt, die het concurrerende ondernemingen mogelijk zou maken de output zeer snel uit te breiden in antwoord op enige prijsverhoging. Op dergelijke markten kunnen de marktaandelen in de tijd variëren en/of de prijzen een dalend verloop vertonen.

               (18)

               De beslissing om een markt aan te wijzen als in aanmerking komend voor regelgeving ex ante dient ook af te hangen van een beoordeling van de mate waarin het mededingingsrecht in de EER voldoende is voor het verminderen of wegnemen van dergelijke belemmeringen of in het herstellen van daadwerkelijke concurrentie. Verder dienen nieuwe en opkomende markten, waarin marktmacht aanwezig kan zijn ten gevolge van het voordeel dat een „first-mover” bezit, in beginsel niet te worden onderworpen aan regelgeving ex ante.

               (19)

               Bij het uitvoeren van de regelmatige herzieningen van de in deze aanbeveling aangewezen markten, dient van de drie criteria gebruik te worden gemaakt. Deze drie criteria dienen op cumulatieve wijze te worden toegepast, zodat het niet voldoen aan een van de criteria inhoudt dat de markt in volgende aanbevelingen niet mag worden aangewezen. Er kan dus worden gesteld dat de vraag of een markt voor elektronische communicatie door opeenvolgende versies van de aanbevelingen blijft worden omschreven als een markt waar regelgeving ex ante gerechtvaardigd is, ten eerste afhankelijk is van het blijvend bestaan van hoge drempels voor markttoetreding, ten tweede van de dynamiek van de concurrentie en ten derde van de doeltreffendheid van het mededingingsrecht (bij afwezigheid van regelgeving ex ante) bij de aanpak van voortdurende slechte marktwerking. Een markt kan ook uit de aanbeveling worden verwijderd als er binnen de Europese Economische Ruimte bewijzen van daadwerkelijke en duurzame mededinging op die markt worden gevonden, vooropgesteld dat het wegnemen van bestaande regulerende verplichtingen de mededinging op die markt niet vermindert.

               (20)

               De bijlage van deze aanbeveling geeft aan hoe elke markt in de aanbeveling is verbonden met de marktgebieden in bijlage I van de kaderrichtlijn. Bij het bestuderen van de bestaande verplichtingen die onder het voorgaande regelgevende kader werden opgelegd, bij het vaststellen of zij moeten worden behouden, gewijzigd of ingetrokken, moeten de NRI's de analyse uitvoeren op basis van de markten die in deze aanbeveling worden aangewezen, zodat uitvoering wordt gegeven aan de eis dat de definitie van markten voor de doeleinden van ex ante-regelgeving plaatsvindt op basis van de beginselen van het mededingingsrecht. In afwachting van de eerste marktanalyse door de nationale regelgevende instanties in het nieuwe regelgevende kader, blijven de bestaande verplichtingen van kracht.

               (21)

               De in de aanbeveling gedefinieerde markten laten de markten die in bepaalde gevallen uit hoofde van het mededingingsrecht in de EER kunnen worden gedefinieerd, onverlet.

               (22)

               De verscheidenheid van netwerktopologieën en -technologieën die in de Europese Economische Ruimte worden toegepast, houdt in dat in sommige gevallen de NRI's een uitspraak moeten doen over de exacte grenzen tussen specifieke markten, of elementen daarbinnen, die in de aanbeveling zijn aangewezen, daarbij rekening houdend met beginselen van het mededingingsrecht. De NRI's mogen andere markten aanwijzen dan die van de aanbeveling, voorzover zij optreden in overeenstemming met artikel 7 van de kaderrichtlijn. Aangezien het opleggen van regelgeving ex ante op een markt van invloed zou kunnen zijn op de handel tussen de Overeenkomstsluitende Partijen bij de EER-Overeenkomst, zoals beschreven in overweging 38 van de kaderrichtlijn, is de Autoriteit van mening dat de aanwijzing van een markt die verschilt van die van de aanbeveling, naar alle waarschijnlijkheid zal worden onderworpen aan de van toepassing zijnde procedure van artikel 7 van de kaderrichtlijn. Wanneer een markt die van invloed is op de handel tussen de Overeenkomstsluitende Partijen bij de EER-Overeenkomst niet wordt aangemeld, kan dit ertoe leiden dat een inbreukprocedure wordt ingeleid. Alle door de NRI's bepaalde markten dienen te zijn aangewezen op basis van de mededingingsbeginselen van de EER die werden ontwikkeld in de bekendmaking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA inzake de bepaling van de relevante markt voor het mededingingsrecht in de EER (6) en moeten consistent zijn met de richtsnoeren van de Autoriteit inzake marktanalyse en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht, alsmede voldoen aan de drie hierboven vermelde criteria. Wanneer een NRI van mening is dat de vraag- en aanbodomstandigheden een alternatieve marktdefinitie zouden kunnen rechtvaardigen, ten opzichte van de in deze aanbeveling opgenomen markten, dient zij gebruik te maken van de daarvoor bedoelde procedures van de artikelen 6 en 7 van de kaderrichtlijn.

               (23)

               Het feit dat deze aanbeveling de producten- en dienstenmarkten aanwijst die in aanmerking komen voor regelgeving ex ante, houdt niet in dat regelgeving altijd nodig is of dat deze markten zullen worden onderworpen aan regelgevende verplichtingen zoals die worden bepaald in de specifieke richtlijnen. Regelgeving zal niet nodig zijn wanneer er sprake is van daadwerkelijke concurrentie op die markten. Met name geldt dat regelgevende verplichtingen passend moeten zijn en gebaseerd op de aard van de problemen die zich voordoen, alsmede evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen die zijn neergelegd in de kaderrichtlijn, in het bijzonder het maximaliseren van de voordelen voor gebruikers, erop toezien dat geen beperking of distorsie van de concurrentie plaatsvindt, het aanmoedigen van efficiënte investeringen in infrastructuur en het bevorderen van innovatie, en het bevorderen van efficiënt gebruik en beheer van radiofrequenties en nummerruimte.

               (24)

               Ten behoeve van deze aanbeveling heeft een openbaar overleg en overleg met de nationale regelgevende instanties en de nationale mededingingsinstanties plaatsgevonden,

         BEVEELT AAN:

               1)

               Bij het definiëren van relevante markten overeenkomstig artikel 15, lid 3, van het besluit zoals bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze overeenkomst, Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor
                  elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, wordt de nationale regelgevende instanties aanbevolen de producten- en dienstenmarkten te analyseren die in de bijlage worden opgesomd.

               2)

               Deze aanbeveling is gericht tot de EVA-Staten.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2004.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Hannes HAFSTEIN

            Voorzitter

      (1)  Hierna: „de EER-Overeenkomst”.

      (2)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.

      (3)  PB L 114 van 8.5.2003, blz. 45.

      (4)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7, zoals bedoeld in punt 5cj van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze overeenkomst.

      (5)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51, zoals bedoeld in punt 5cm van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze overeenkomst.

      (6)  PB L 200 van 16.7.1998, blz. 48, en EER-supplement bij het PB nr. 28 van 16.7.1998, blz. 3.

      BIJLAGE
      Eindgebruikersmarkten („retail”)

                  1.

                  Toegang tot het openbare telefoonnet op een vaste locatie voor particuliere gebruikers.

                  2.

                  Toegang tot het openbare telefoonnet op een vaste locatie voor niet-particuliere gebruikers.

                  3.

                  Openbaar beschikbare locale en/of nationale telefoondiensten geleverd op een vaste locatie voor particuliere gebruikers.

                  4.

                  Openbaar beschikbare internationale telefoondiensten geleverd op een vaste locatie voor particuliere gebruikers.

                  5.

                  Openbaar beschikbare locale en/of nationale telefoondiensten geleverd op een vaste locatie voor niet-particuliere gebruikers.

                  6.

                  Openbaar beschikbare internationale telefoondiensten geleverd op een vaste locatie voor niet-particuliere gebruikers.
                  Deze zes markten worden aangewezen ten behoeve van de analyse met betrekking tot artikel 17 van de universeledienstrichtlijn.
                  Samen komen de markten 1 tot en met 6 overeen met „de levering van verbinding met en gebruik van het openbare telefoonnetwerk op vaste locaties”, zoals bedoeld in bijlage I, punt 1, van de kaderrichtlijn. Deze gecombineerde markt wordt ook genoemd in artikel 19 van de universeledienstrichtlijn (voor een mogelijke verplichting tot carrierselectie op gespreksbasis of carrier-preselectie).

                  7.

                  De minimumverzameling van huurlijnen (dit omvat de gespecificeerde types van huurlijnen tot en met 2 Mb/sec zoals genoemd in artikel 18 en bijlage VII van de universeledienstrichtlijn).
                  Naar deze markt wordt verwezen in bijlage I, punt 1, van de kaderrichtlijn met betrekking tot artikel 16 van de universeledienstrichtlijn („levering van huurlijnen aan eindgebruikers”).
                  Een marktanalyse moet worden ondernomen voor de doeleinden van artikel 18 van de universeledienstrichtlijn; dit betreft regelgevende controles op de levering van de minimumverzameling van huurlijnen.

            Wholesaleniveau

                  8.

                  Gespreksopbouw op het openbare telefoonnetwerk, verzorgd op een vaste locatie. Voor de doeleinden van deze aanbeveling omvat gespreksopbouw ook de locale doorgifte van gesprekken, en dit wordt zodanig begrensd dat dit consistent is met de afgesproken grenzen voor de markten voor gespreksdoorgifte en voor gespreksafgifte op het openbare telefoonnetwerk, geleverd op een vaste locatie.
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG („gesprekopbouw op het vaste openbare telefoonnetwerk”).

                  9.

                  Gespreksafgifte op afzonderlijke openbare telefoonnetwerken, verzorgd op een vaste locatie
                  Voor de doeleinden van deze aanbeveling omvat gespreksafgifte ook de locale doorgifte van gesprekken, en dit wordt zodanig begrensd dat dit consistent is met de afgesproken grenzen voor de markten voor gespreksopbouw en voor gespreksdoorgifte op het openbare telefoonnetwerk, geleverd op een vaste locatie.
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG („gespreksafgifte op het vaste openbare telefoonnetwerk”).

                  10.

                  Gespreksdoorgiftediensten in het vaste openbare telefoonnetwerk
                  Voor de doeleinden van deze aanbeveling worden doorgiftediensten zodanig begrensd dat dit consistent is met de afgesproken grenzen voor de markten voor gespreksopbouw en voor gespreksafgifte op het openbare telefoonnetwerk, geleverd op een vaste locatie.
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG („gespreksdoorgifte op het vaste openbare telefoonnetwerk”).

                  11.

                  Ontbundelde toegang op wholesale-niveau (inclusief gedeelde toegang) tot metalen netten en subnetten, voor het verzorgen van breedband- en spraakdiensten.
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG en Richtlijn 98/10/EG („toegang tot het vaste openbare telefoonnetwerk, met inbegrip van ontbundelde toegang tot het aansluitnet”) en die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 3, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Verordening (EG) nr. 2887/2000.

                  12.

                  Wholesale-breedbandtoegang
                  Deze markt omvat bitstream-toegang waarmee de transmissie van breedbandgegevens in beide richtingen mogelijk wordt gemaakt en andere vormen van wholesale-toegang die over andere infrastructuren wordt geleverd, voorzover zij faciliteiten bieden die equivalent zijn met bitstream-toegang. Hieronder valt „netwerktoegang en bijzondere netwerktoegang” waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn, maar hij omvat niet de markt van punt 11, noch de markt van punt 18.

                  13.

                  Afgevende segmenten van huurlijnen op wholesale-niveau.

                  14.

                  Bundelsegmenten van huurlijnen op wholesale-niveau
                  Samen komen de wholesale-markten 13 en 14 overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG en Richtlijn 98/10/EG („huurlijninterconnectie”) en die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 92/44/EEG („wholesale-levering van huurlijncapaciteit aan andere leveranciers van elektronischecommunicatienetwerken of -diensten”).

                  15.

                  Toegang en gespreksopbouw op openbare mobiele telefoonnetwerken, waarnaar (gescheiden) wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG en Richtlijn 98/10/EG.

                  16.

                  Gespreksafgifte op afzonderlijke mobiele netwerken
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 2, van de kaderrichtlijn met betrekking tot Richtlijn 97/33/EG („gespreksafgifte op openbare mobiele telefoonnetwerken”).

                  17.

                  De nationale wholesale-markt voor internationale roaming via openbare mobiele netwerken
                  Deze markt komt overeen met die waarnaar wordt verwezen in bijlage I, punt 4, van de kaderrichtlijn.

                  18.

                  Omroeptransmissiediensten, voor het leveren van omroepinhoud aan eindgebruikers.

            Aantekening
      De NRI's mogen zelf beslissen of zij een analyse uitvoeren van de markt voor „voorwaardelijke toegangssystemen voor de omroep van digitale televisie- en radiodiensten”, in overeenstemming met artikel 6, lid 3, van de toegangsrichtlijn. Artikel 6, lid 3, van de toegangsrichtlijn bepaalt dat de EVA-Staten hun NRI's mogen toestaan een studie uit te voeren van de markt voor voorwaardelijke-toegangssystemen voor digitale televisie en radiodienstenomroep, ongeacht de gebruikte methode van transmissie.


title: 71/108/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 3 februari 1971 gericht tot de Lid-Staten over de ten opzichte van derde landen toe te passen uitvoerregeling voor sommige soorten ongelooide huiden en vellen

text:
2 . 3 . 71                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   Nr. L 50/7
                                                                 II
                    (Besluiten waarvan de publikatie niet voorwaarde is voor de toepassing)
                                                     COMMISSIE
                                        AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                     van 3 februari 1971
           gericht tot de Lid-Staten over de ten opzichte van derde landen toe te passen uitvoer
                            regeling voor sommige soorten ongelooide huiden en vellen
                                                         ( 71 / 108/EEG )
           De Commissie had de Lid-Staten op 20 december 1961 aanbevolen geen toestemming
           te verlenen voor de wederuitvoer naar derde landen van sommige soorten uit andere
           Lid-Staten ingevoerde ongelooide huiden en vellen ( l ). Zij heeft deze aanbeveling sinds
           dien steeds vernieuwd (2), en wel de laatste maal op 21 januari 1970, waarbij de toe
           passing van genoemde maatregelen tot en met 31 december 1970 werd verlengd (3).
           Ingevolge de verplichtingen die voortvloeien uit artikel 113 van het E.E.G.-Verdrag
           volgens welk artikel de Gemeenschap overgaat tot toepassing van een op eenvoudige
           beginselen gegronde gemeenschappelijke handelspolitiek, heeft de Raad intussen 2 ver
           ordeningen vastgesteld :
           — Verordening (EEG ) nr. 2603/69 van 20 december 1969 houdende de totstandbren
                ging van een gemeenschappelijke regeling voor de uitvoer (4) en
           — Verordening (EEG ) nr. 1023/70 van 25 mei 1970 houdende de totstandbrenging
                van een gemeenschappelijke procedure voor het beheer van kwantitatieve contin
                genten (5).
           Deze basisverordeningen maken de invoering van communautaire regelingen mogelijk
           voor de zeer uitzonderlijke gevallen waarin de Lid-Staten in het huidige stadium nog
           uitvoerrestricties handhaven. De Commissie bestudeert momenteel welke maatregelen
           in het kader van dergelijke werkzaamheden tot harmonisering van de regelingen nood
           zakelijk zijn en met welke prioriteit zij moeten worden genomen. Intussen acht zij het
           nuttig en nodig de huidige regeling voor 1971 te verlengen .
           H PB nr. 5 van 20 . 1 . 1962, blz. 108 /62, en nr. 10 van 10. 2 . 1962 , blz. 167/62 ( rectificatie).
            (2) PB nr. 129 van 23 . 8 . 1963, blz. 2292/63 ;
                PB nr. 69 van 30. 4. 1964, blz. 1105/64 ;
                PB nr. 12 van 28. 1 . 1965, blz. 138/65 ;
                PB nr. 5 van 12. 1 . 1966, blz. 58/66 ;
                PB nr. 11 van 20. 1 . 1967, blz. 166/67 ;
                PB nr. L 18 van 22. 1 . 1968, blz. 15 ;
                PB nr. L 69 van 5 . 2. 1969, blz. 14.
            (3) PB nr. L 34 van 12. 2. 1970, blz. 14.
            (4) PB nr. L 324 van 27. 12. 1969, blz. 25 .
            (5) PB nr. L 124 van 8 . 6. 1970, blz. 1 .
 ---pagebreak--- Nr. L 50/ 8                            Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             2 . 3 . 71
            Om deze redenen, en op grond van artikel 115, eerste alinea, eerste volzin, beveelt de
            Commissie de Lid-Staten aan :
            — tot voor sommige soorten ongelooide huiden en vellen (kolommen 1 en 2), een
                  communautaire uitvoerregeling is ingevoerd, en uiterlijk tot en met 31 december
                  1971 , geen toestemming te verlenen voor de wederuitvoer naar andere dan de hierna
                 in kolom 4 genoemde landen van onderstaande produkten, voor zover deze van
                  oorsprong zijn uit bepaalde Lid-Staten ( kolom 3 ) en rechtstreeks uit deze Lid-Staten
                  of uit andere Lid-Staten zijn ingevoerd :
                                                                                Landen
               Nr . van het                                                                                waarheen
                  gemeen                                                                                wederuit
                schappelijk                             Omschrijving                         Land van oorsprong
                                                                                voer kan
               douanetarief
                                                                                plaatsvinden
                      1                                      2                                        3                   4
            ex 41.01 B            Ongelooide zware runderhuiden en delen daar               Duitsland (B.R. )     E.E.G.
                                  van, met uitzondering van afvallen (flanken,               Frankrijk             O.E.S.O.
                                  halzen en koppen) (a)
            ex 41.01 B             Ongelooide lichte runderhuiden en delen daar             Duitsland (B.R. )     E.E.G.
                                  van, met uitzondering van afvallen (b)                     Frankrijk             E.E.G.
            ex 41.01 B            Ongelooide huiden en vellen van kalveren en                Duitsland (B.R.)      E.E.G.
                                  paarden ( c)                                               Frankrijk             E.E.G.
                                                                                Italië                E.E.G.
            ex 41.01              Ongelooide vellen van geiten en schapen                    Frankrijk             E.E.G.
                                                                                Italië                E.E.G.
            ex 41.01              Ongelooide vellen van lammeren en geitjes                  Frankrijk             E.E.G.
                                                                                Italië                E.E.G.
            ex 43.01               Ongelooide vellen van konijnen                            Italië                E.E.G.
            (a) Als zware huiden worden aangemerkt de gehele huiden waarvan het gewicht meer dan 33 kg bedraagt voor
                 stieren , meer dan 34,5 kg voor ossen en meer dan 28,5 kg voor koeien .
            (b) Als lichte huiden worden aangemerkt de gehele huiden waarvan het gewicht maximaal 33 kg bedraagt voor
                 stieren , 34,5 kg voor ossen en 28,5 kg voor koeien .
            (c) Wederuitvoer naar derde landen is toegestaan voor ongelooide paardehuiden van Italiaanse oorsprong en voor
                 ongelooide huiden en vellen van kalveren van Italiaanse oorsprong met een gewicht van ten minste 6 kg .
                 Wederuitvoer naar de landen van de O.E.S.O. is toegestaan voor paardestuiten voor zover deze afkomstig
                 zijn van huiden van Franse oorsprong, waarvan de halzen zijn verwerkt door de industrie van de Lid-Staat
                 die toestemming geeft tot wederuitvoer .
            — voor zover zulks mogelijk is te overwegen, machtiging te verlenen tot de weder
                  uitvoer naar derde landen, uit de andere Lid-Staten, van de huiden en vellen waarop
                  de beperking van de wederuitvoer betrekking heeft, voor zover de uitvoercontingen
                  ten voor deze soorten huiden en vellen, die door hen ten aanzien van de derde
                  landen werden geopend, dit toelaten.
            Gedaan te Brussel, 3 februari 1971 .
                                                                                Voor de Commissie
                                                                                De Voorzitter
                                                                                Franco M. MALFATTI


title: 70/131/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 21 januari 1970 gericht tot de Lid-Staten over de ten opzichte van derde landen toe te passen uitvoerregeling voor bepaalde resten en assen van non-ferrometalen en over de administratieve samenwerking tussen de Lid-Staten

text:
12. 2 . 70                              Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                           Nr. L 34/ 13
                                                                  II
                        (Besluiten waarvan de publikatie niet voorwaarde is voor de toepassing)
                                                        COMMISSIE
                                              AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                         van 21 januari 1970
               gericht tot de Lid-Staten over de ten opzichte van derde landen toe te passen uitvoer
               regeling voor bepaalde resten en assen van non-ferrometalen en over de administra
                                               tieve samenwerking tussen de Lid-Staten
                                                            (70/ 131 /EEG)
De Commissie had de Lid-Staten op 1 maart 1962                         De Commissie heeft onlangs de situatie in de sec
aanbevolen de uitvoer van bepaalde resten en assen                     tor resten en assen van non-ferrometalen met mede
van non-ferrometalen naar derde landen aan een                         werking van deskundigen uit de Lid-Staten bestu
contingenteringsstelsel te onderwerpen en de uitvoer                   deerd ; uit dit onderzoek is gebleken dat het dienstig
naar derde landen aan een contingenteringsstelsel te                   is de toepassing van de in de bovengenoemde aan
onderwerpen en de uitvoer naar derde landen van                        beveling vervatte maatregelen te verlengen, tot er
de bovengenoemde produkten in het kader van de                         voor onderstaande resten en afvallen van non-ferro
voor elke Lid-Staat vastgestelde contingenten toe                      metalen een communautaire uitvoerregeling wordt in
te staan .                                                             gesteld, en wel uiterlijk tot en met 31 december
                                                                       1970, en bepaalde wijzigingen aan te brengen in de
De Commissie had de Lid-Staten voorts aanbevolen                       contingenten voor uitvoer naar derde landen .
bij hun onderlinge handel in de betreffende pro
dukten gebruik te maken van een certificaat inzake                     Om deze redenen en op grond van artikel 115 ,
de controle van de bestemming ( 1 ).                                   eerste alinea, eerste volzin, beveelt de Commissie,
                                                                       met inachtneming van de voorstellen der regerings
De Commissie heeft deze aanbeveling sinds 1962                          deskundigen, de Lid-Staten aan de uitvoer naar
herhaaldelijk vernieuwd (2), en wel voor de laatste                     derde landen van de hieronder genoemde produkten
maal op 16 januari 1969, waarbij de toepassing van                     te beperken tot de contingenten welke hieronder
genoemde maatregelen tot en met 31 december 1969                       voor elke Lid-Staat of voor elk douanegebied voor
werd verlengd (3).                                                     het jaar 1970 zijn vermeld :
 (1) PB nr. 28 van 17. 4. 1962, blz. 895/62.
 (2) PB nr. 129 van 23. 8. 1963, blz. 2295/63,
     PB nr. 69 van 30. 4. 1964, blz. 1105/64,
     PB nr. 12 van 28 . 1 . 1965 , blz. 140/65,
     PB nr. 5 van 12 . 1 . 1966, blz. 60/66,
     PB nr. 11 van 20. 1 . 1967, blz. 167/67,
     PB nr. L 18 van 22. 1 . 1968 , blz . 16.
 (3) PB nr. L 29 van 5 . 2. 1969, blz. 15 .
 ---pagebreak--- Nr. L 34/ 14                           Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    12 . 2 , 70
 Nr. van het ge
                                                                                Contingenten in tonnen
 meenschappelijk                          Omschrijving
  douanetarief                                                                Duitsland    Beneluxlanden      Frankrijk   Italië
ex 26.03 D           Assen en residuen van koper en koperlegeringen            3.000            250            3.500     1.500
ex 74.01             Resten en afvallen van koper en koperlege
                     ringen :
                     — afkomstig van het slopen van schepen welke
                         de nationaliteit van een derde land bezit
                         ten of van de onbruikbaarmaking van mu
                         nitie welke door de strijdkrachten van
                         derde landen is verkocht                              4.000          2.000            1.300     3.000
                     — andere                                                  4.100          1.550            4.900     2.250
    76.01 B          Resten en afvallen van aluminium                            540            190              300       220
    78.01 B          Resten en afvallen van lood                                 285            100              175        135
                 De Commissie beveelt de Lid-Staten voorts aan bij hun onderlinge handel in de boven
                 vermelde produkten gebruik te maken van het certificaat inzake de controle van de
                 bestemming, waarvan het model en de wijze van gebruik zijn vastgesteld in haar
                 aanbeveling van 1 maart 1962.
                 De Commissie beveelt de Lid-Staten ten slotte aan elkaar wederzijds alle administratieve
                 medewerking te verlenen, met name ten einde de verwezenlijking van technische ver
                 edelingstransacties te vergemakkelijken en de goede werking van het controlesysteem
                 te waarborgen. De in de onderhavige aanbeveling bedoelde maatregelen zullen van
                 kracht blijven tot er voor resten en assen van non-ferrometalen een communautaire
                 uitvoerregeling wordt ingesteld, en wel uiterlijk tot en met 31 december 1970.
                 Brussel, 21 januari 1970.
                                                                                Voor de Commissie
                                                                                De Voorzitter
                                                                                Jean REY
                                             AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                          van 21 januari 1970
                 gericht tot de Lid-Staten over de ten opzichte van derde landen toe te passen uit
                                voerregeling voor sommige soorten ongelooide huiden en vellen
                                                              ( 70/ 132/EEG )
                 De Commissie had de Lid-Staten op 20 december 1961 aanbevolen geen toestemming
                 te verlenen voor de wederuitvoer naar derde landen van sommige soorten ongelooide
                 huiden en vellen die uit andere Lid-Staten zijn ingevoerd (1). Zij heeft deze aanbeveling
                 sindsdien steeds vernieuwd (2), en wel de laatste maal op 16 januari 1969, waarbij de
                 toepassing van genoemde maatregelen tot en met 31 december 1969 werd verlengd (3).
                 (*) PB nr. 5 van 20. 1 . 1962, blz. 108/62 en nr. 10 van 10. 2. 1962, blz. 167/62 (rectificatie).
                 (2) PB nr. 129 van 23. 8. 1963, blz. 2292/63,
                     PB nr. 69 van 30. 4. 1964, blz. 1105/64,
                     PB nr. 12 van 28. 1 . 1965, blz. 138/65,
                     PB nr. 5 van 12. 1 . 1966, blz. 58/66,
                     PB nr. 11 van 20. 1 . 1967, blz. 166/67,
                     PB nr. L 18 van 22. 1. 1968, blz. 15.
                 (3) PB nr. L 29 van 5. 2. 1969, blz. 14.


title: 63/456/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 4 juli 1963 aan de Italiaanse Republiek betreffende de aanpassing van het bananenmonopolie

text:
2150/63                    PUBLIKATIEBLAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN                                         3. 8 . 63
                                        AANBEVELINGEN EN ADVIEZEN
                                     AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
                                                     van 4 juli 1963
                 aan de Italiaanse Republiek betreffende de aanpassing van het bananenmonopolie
                                   (Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)
                                                      (63/456/EEG)
I. Bij haar schrijven van 24 maart 1959 heeft de                       Met betrekking tot de invoer uit de andere Lid
Italiaanse Regering aan de Commissie medegedeeld                  staten meent de Commissie dat het in 1963 te
dat de bananen in Italië onderworpen zijn aan een                 bereiken volume groter moet zijn dan voor 1962
nationaal monopolie van commerciële aard in de zin                werd aanbevolen, ten einde de discriminaties die
van artikel 37 van het Verdrag van de E.E.G.                      gericht zijn op het beperken van de invoer naar
                                                                  gelang van de afzetmogelijkheden op de Italiaanse
     Op 2 februari 1962 heeft de Commissie tot de                 markt geleidelijk op te heffen. Bij het vaststellen van
Italiaanse Regering, krachtens artikel 37, lid 6, en              een passend invoervolume voor 1963 heeft de Com
artikel 155 van het Verdrag van de E.E.G. en de                   missie zich laten leiden door de bepalingen van
artikelen 10 en 12 van de aan het Verdrag gehechte                artikel 33 van het E.E.G.-Verdrag en - rekening ge
Toepassingsovereenkomst betreffende de associatie                 houden met de stijging van het bananenverbruik in
van de landen en gebieden overzee met de Gemeen                  Italië.
schap, een aanbeveling gericht strekkende tot ver                II .    Ten einde de Commissie in staat te stellen de
hoging van de invoer van bananen uit de Lid-Staten
en de geassocieerde staten andere dan Somaliland                  aanpassingsmaatregelen alsmede de resultaten daar
gedurende het jaar 1962 (*).
                                                                  van, te beoordelen overeenkomstig de haar in de
                                                                  artikelen 155 en 169 van het E.E.G.-Verdrag ver
     Aangezien de periode waarvoor deze aanbeveling               leende opdracht, namelijk toe te zien op de toepas
                                                                  sing van de bepalingen van dit Verdrag, is het nood
gold verstreken is, heeft de Commissie beslofen tot de            zakelijk dat zij op de hoogte is van het aan deze
Italiaanse Regering een nieuwe aanbeveling te rich
ten . Daar de nieuwe associatieovereenkomst evenwel               aanbeveling gegeven gevolg.
nog niet in werking is getreden en bijgevolg de                        Ten slotte behoudt de Commisise zich voor, het
aanpassing van het Italiaanse bananenmonopolie                    gehele problemencomplex betreffende de aanpassing
verschillende juridische aspecten vertoont naargelang             van het Italiaanse bananenmonopolie aan het einde
het gaat om betrekkingen van Italië met de Lid                   van 1963 te onderzoeken en nieuwe aanbevelingen
Staten of met de geassocieerde staten, achtte de                  tot de Italiaanse Regering te richten, zodat een inte
Commissie het nuttig twee verschillende aanbeve                  grale toepassing van artikel 37 verzekerd wordt.
lingen op te stellen en de geldigheidsduur daarvan
te beperken tot het jaar 1963.                                    III.     Om deze redenen richt de Commissie, inge
                                                                  volge artikel 37, lid 6, en artikel 155 van het Ver
     De Commissie is zich bewust van het feit dat                 drag, tot de Italiaanse Republiek de aanbeveling :
het hoge peil van de bananeninvoer in Italië van                       in de loop van 1963 door de „Azienda Monopolio
andere herkomst dan Somaliland en verricht door                   Banane" ten minste 3.600 (drie duizend zeshonderd)
de „Azienda Monopolio Banane" in de loop van                      ton bananen uit andere Lid-Staten te doen invoeren .
1962 ten dele zijn oorzaak vindt in de vermindering
van de Somalische leveringen als gevolg van de
overstromingen die zich in dat land in 1961 hebben                     Brussel, 4 juli 1963 .
voorgedaan. Niettemin moet de Commissie rekening
                                                                                Voor de Commissie
houden met de bepalingen van artikel 37 die een
geleidelijke aanpassing voorschrijven. Het is der                                              De Voorzitter
halve noodzakelijk dat de aanpassing wordt voort
gezet.                                                                                Walter HALLSTEIN
(*) Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen no. 18 van 15 maart 1962, blz. 342/62.