               8.11.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 380/1

      Aanbevelingen aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures
      (2019/C 380/01)
      Deze aanbevelingen, die aan de rechterlijke instanties van de lidstaten van de Unie zijn gericht, weerspiegelen de bepalingen van de derde titel van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie (1). Zij brengen in herinnering wat de essentiële kenmerken van de prejudiciële procedure zijn en met welke punten de nationale rechterlijke instanties rekening moeten houden voordat zij zich tot het Hof wenden. Tegelijkertijd worden praktische aanwijzingen over de vorm en de inhoud van verzoeken om een prejudiciële beslissing gegeven. Omdat het de bedoeling is dat die verzoeken, na vertaling, worden betekend aan alle belanghebbenden die zijn genoemd in artikel 23 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en dat de beslissingen van het Hof waardoor een einde komt aan het geding in beginsel in alle officiële talen van de Europese Unie worden gepubliceerd, moet grote aandacht worden besteed aan de indiening van verzoeken om een prejudiciële beslissing en met name aan de bescherming van de persoonsgegevens die zij bevatten.

         Inhoud

                     Punten

                  Inleiding

                  1-2

                  I.

                  Bepalingen die op alle verzoeken om een prejudiciële beslissing van toepassing zijn

                  3-32

                  Indiener van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  3-7

                  Voorwerp en strekking van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  8-11

                  Aangewezen moment om prejudicieel te verwijzen

                  12-13

                  Vorm en inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  14-20

                  Bescherming van persoonsgegevens en het anonimiseren van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  21-22

                  Toezending aan het Hof van het verzoek om een prejudiciële beslissing en het dossier van de nationale procedure

                  23-24

                  Interactie tussen de prejudiciële verwijzing en de nationale procedure

                  25-27

                  Kosten en rechtsbijstand

                  28-29

                  Verloop van de procedure bij het Hof en het gevolg dat de verwijzende rechterlijke instantie aan zijn beslissing geeft

                  30-32

                  II.

                  Bepalingen die van toepassing zijn op de verzoeken om een prejudiciële beslissing die bijzonder snel moeten worden behandeld

                  33-41

                  Voorwaarden voor toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

                  34-36

                  Verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

                  37-39

                  Contact tussen het Hof, de verwijzende rechterlijke instantie en de partijen in het hoofdgeding

                  40-41

                  Bijlage — Essentiële bestanddelen van een verzoek om een prejudiciële beslissing

         INLEIDING

                  1.

                  De prejudiciële verwijzing, waarin is voorzien in de artikelen 19, lid 3, onder b), van het Verdrag betreffende de Europese Unie (hierna: “VEU”) en artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: “VWEU”), is een mechanisme van fundamenteel belang in het recht van de Europese Unie. Het mechanisme moet waarborgen dat dit recht binnen de Unie uniform wordt uitgelegd en toegepast, door aan de rechterlijke instanties van de lidstaten een instrument te bieden waarmee zij zich prejudicieel tot het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: “Hof”) kunnen wenden met vragen over de uitlegging van het recht van de Unie of over de geldigheid van handelingen van de instellingen, de organen en de instanties van de Unie.

                  2.

                  De prejudiciële procedure berust op een nauwe samenwerking tussen het Hof en de rechterlijke instanties van de lidstaten. Met het oog op de doeltreffendheid van deze procedure is het noodzakelijk om de voornaamste kenmerken ervan in herinnering te brengen en om bepaalde verduidelijkingen aan te brengen ten aanzien van de bepalingen van het Reglement voor de procesvoering met betrekking tot onder meer de indiener, het voorwerp en de strekking van het verzoek om een prejudiciële beslissing, alsook de vorm en de inhoud van een dergelijk verzoek. Deze verduidelijkingen, die voor alle verzoeken om een prejudiciële beslissing gelden (I), worden aangevuld door bepalingen betreffende verzoeken om een prejudiciële beslissing die bijzonder snel moeten worden behandeld (II) en door een bijlage waarin een samenvatting wordt gegeven van alle bestanddelen die in een verzoek om een prejudiciële beslissing moeten voorkomen.

            I.   BEPALINGEN DIE OP ALLE VERZOEKEN OM EEN PREJUDICIËLE BESLISSING VAN TOEPASSING ZIJN

         Indiener van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  3.

                  De bevoegdheid van het Hof om bij prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie wordt uitsluitend op initiatief van de nationale rechterlijke instanties uitgeoefend, ongeacht of de partijen in het hoofdgeding al dan niet de wens hebben geuit dat de rechter zich tot het Hof wendt. De nationale rechterlijke instantie waarbij een geding aanhangig is, zal de verantwoordelijkheid voor de te geven rechterlijke beslissing dragen. Daarom is het alleen aan haar om aan de hand van de bijzonderheden van elke zaak te beoordelen of een verzoek om een prejudiciële beslissing noodzakelijk is om uitspraak te kunnen doen en of de vragen die zij aan het Hof stelt relevant zijn.

                  4.

                  Het Hof legt de hoedanigheid van rechterlijke instantie uit als een autonoom begrip van het recht van de Unie. Daarbij houdt het Hof rekening met een reeks van factoren, zoals de wettelijke grondslag van het orgaan dat een verzoek heeft ingediend, het permanente karakter en de verplichte rechtsmacht ervan, het feit dat het orgaan uitspraak doet na een procedure op tegenspraak, de toepassing door het orgaan van rechtsregels en de onafhankelijkheid van dat orgaan.

                  5.

                  De rechterlijke instanties van de lidstaten kunnen zich tot het Hof wenden met een vraag over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie wanneer zij van oordeel zijn dat een beslissing van het Hof daarover noodzakelijk is om uitspraak te kunnen doen (zie artikel 267, tweede alinea, VWEU). Een prejudiciële verwijzing kan met name bijzonder nuttig zijn wanneer voor de nationale rechterlijke instantie een nieuwe uitleggingsvraag wordt opgeworpen die van belang is voor de uniforme toepassing van het recht van de Unie, of wanneer de bestaande rechtspraak niet voldoende duidelijk is voor een nieuw feitelijk of rechtskader.

                  6.

                  Wanneer een vraag wordt opgeworpen in het kader van een zaak die aanhangig is bij een rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hogere voorziening, is deze instantie evenwel verplicht om zich met een verzoek om een prejudiciële beslissing tot het Hof te wenden (zie artikel 267, derde alinea, VWEU), tenzij er ter zake al vaste rechtspraak is of er geen ruimte is voor redelijke twijfel over de juiste uitlegging van de betrokken rechtsregel.

                  7.

                  Bovendien volgt uit vaste rechtspraak dat de nationale rechterlijke instanties weliswaar de voor hen aangevoerde ongeldigheidsgronden tegen een handeling van de instellingen, de organen en de instanties van de Unie kunnen verwerpen, maar dat alleen het Hof een dergelijke handeling ongeldig kan verklaren. Wanneer zij twijfels heeft over de geldigheid van een dergelijke handeling, moet een rechterlijke instantie van een lidstaat zich dan ook tot het Hof wenden, met vermelding van de redenen waarom zij twijfels heeft.

         Voorwerp en strekking van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  8.

                  Het verzoek om een prejudiciële beslissing dient betrekking te hebben op de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie, en niet op de uitlegging van de regels van het nationale recht of op feitelijke vragen die in het kader van het hoofdgeding worden opgeworpen.

                  9.

                     Het Hof kan alleen uitspraak doen over een verzoek om een prejudiciële beslissing wanneer het recht van de Unie van toepassing is op de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt. In dat verband is het onontbeerlijk dat de verwijzende rechterlijke instantie alle relevante gegevens, feitelijk en rechtens, uiteenzet waarom zij meent dat de bepalingen van het Unierecht op de zaak van toepassing zouden kunnen zijn.

                  10.

                  Wat betreft de prejudiciële verwijzingen die op de uitlegging van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie betrekking hebben, moet eraan worden herinnerd dat artikel 51, lid 1, daarvan bepaalt dat de bepalingen van het Handvest uitsluitend tot de lidstaten zijn gericht wanneer zij het recht van de Unie ten uitvoer brengen. Hoewel het recht van de Unie op diverse manieren ten uitvoer kan worden gebracht, moet niettemin duidelijk en ondubbelzinnig uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijken dat een andere regel van het Unierecht dan het Handvest van toepassing is op de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt. Het Hof is niet bevoegd om over een verzoek om een prejudiciële beslissing uitspraak te doen wanneer een rechtssituatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. Daarom kunnen de eventueel door de verwijzende rechterlijke instantie ingeroepen bepalingen van het Handvest op zich niet de grondslag voor die bevoegdheid vormen.

                  11.

                  Hoewel het Hof noodzakelijkerwijs rekening houdt met het feitelijke en het rechtskader van het hoofdgeding zoals dat door de verwijzende rechterlijke instantie is omschreven in haar verzoek om een prejudiciële beslissing, past het Hof het Unierecht niet zelf toe op dit geding. Wanneer het Hof zich uitspreekt over de uitlegging of de geldigheid van het Unierecht, tracht het een antwoord te geven dat nuttig is voor de beslechting van het hoofdgeding, maar het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om daaruit de concrete gevolgen te trekken, waar nodig door de nationale regel die onverenigbaar is met het Unierecht buiten toepassing te laten.

         Aangewezen moment om prejudicieel te verwijzen

                  12.

                  Een nationale rechterlijke instantie kan het Hof een verzoek om een prejudiciële beslissing voorleggen zodra zij vaststelt dat een beslissing over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie nodig is om uitspraak te kunnen doen. Deze rechterlijke instantie kan immers het best beoordelen in welk stadium van de nationale procedure een dergelijk verzoek moet worden gedaan.

                  13.

                  Het verzoek van de nationale rechter zal de grondslag vormen voor de procedure die zich voor het Hof zal afspelen. Het Hof moet over alle gegevens beschikken om na te kunnen gaan of het bevoegd is om op de gestelde vragen te antwoorden en, indien dit het geval is, om een nuttig antwoord op die vragen te geven. Daarom is het noodzakelijk dat de beslissing om prejudicieel te verwijzen pas wordt genomen wanneer de procedure zo ver is gevorderd dat de verwijzende rechterlijke instantie het feitelijke en het rechtskader van de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt voldoende nauwkeurig kan afbakenen, evenals de rechtsvragen die zij opwerpt. In het belang van een goede rechtsbedeling kan het ook nuttig zijn pas te verwijzen nadat de partijen zijn gehoord.

         Vorm en inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  14.

                  Het verzoek om een prejudiciële beslissing kan elke vorm aannemen die het nationale recht toelaat, maar daarbij moet voor ogen worden gehouden dat dit verzoek de grondslag zal vormen voor de procedure bij het Hof en dat dit zal worden betekend aan alle belanghebbenden die zijn genoemd in artikel 23 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: “Statuut”), en met name aan alle lidstaten, om hun eventuele opmerkingen te ontvangen. De daarmee samenhangende noodzaak om het verzoek om een prejudiciële beslissing in alle officiële talen van de Europese Unie te vertalen, brengt mee dat de verwijzende rechterlijke instantie een eenvoudige, duidelijke en nauwkeurige schrijfwijze dient te hanteren, zonder overbodige uitweidingen. De ervaring wijst uit dat een tiental bladzijden doorgaans volstaat om het feitelijke en het rechtskader van een verzoek om een prejudiciële beslissing naar behoren uiteen te zetten alsmede de redenen waarom dat verzoek aan het Hof wordt voorgelegd.

                  15.

                  De vereisten voor de inhoud van het verzoek om een prejudiciële beslissing zijn vastgelegd in artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof en zijn samenvattend weergegeven in de bijlage bij dit document. Naast de tekst zelf van de aan het Hof gestelde prejudiciële vragen, moet het verzoek om een prejudiciële beslissing het volgende bevatten:

                              —

                              een summier overzicht van het voorwerp van het hoofdgeding en de relevante feiten zoals die door de verwijzende rechterlijke instantie zijn vastgesteld, of ten minste een uiteenzetting van de feitelijke gegevens waarop de prejudiciële vragen berusten;

                              —

                              de inhoud van de nationale bepalingen die op de zaak van toepassing kunnen zijn en, in voorkomend geval, de relevante nationale rechtspraak, en

                              —

                              de uiteenzetting van de redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht om zich vragen te stellen over de uitlegging of de geldigheid van bepalingen van het recht van de Unie, alsook het verband tussen deze bepalingen en de nationale regelgeving die op het hoofdgeding van toepassing is.

                        Indien een of meer van de bovenstaande elementen ontbreken, kan het zijn dat het Hof zich met name op grond van artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering onbevoegd moet verklaren om over de prejudicieel gestelde vragen uitspraak te doen of het verzoek om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk moet verklaren.

                  16.

                  De verwijzende rechterlijke instantie moet in haar verzoek om een prejudiciële beslissing nauwkeurige verwijzingen opnemen naar de nationale bepalingen die op de feiten van het hoofdgeding van toepassing zijn en naar de bepalingen van het Unierecht waarvan om uitlegging wordt verzocht of waarvan de geldigheid aan de orde wordt gesteld. Die verwijzingen dienen zo veel mogelijk de exacte titel en de datum van vaststelling te bevatten van de handelingen waarin de betrokken bepalingen worden genoemd alsmede publicatiereferenties van die handelingen. Wanneer de verwijzende rechterlijke instantie naar de rechtspraak verwijst wordt zij voorts verzocht om het ECLI-nummer (“European Case Law Identifier”) van de betrokken beslissing te vermelden.

                  17.

                  Indien de verwijzende rechterlijke instantie dit nodig acht voor het begrip van de zaak, kan zij beknopt melding maken van de belangrijkste argumenten van de partijen in het hoofdgeding. In die context is het nuttig erop te wijzen dat alleen het verzoek om een prejudiciële beslissing wordt vertaald, en niet de eventuele bijlagen bij dit verzoek.

                  18.

                  De verwijzende rechterlijke instantie kan ook beknopt vermelden hoe de prejudiciële vragen haars inziens zouden moeten worden beantwoord. Een dergelijke aanwijzing kan voor het Hof nuttig zijn, in het bijzonder wanneer het uitspraak moet doen op een verzoek in het kader van een versnelde procedure of een spoedprocedure.

                  19.

                  De aan het Hof gestelde prejudiciële vragen moeten zijn opgenomen in een afzonderlijk en duidelijk onderscheiden deel van de verwijzingsbeslissing, bij voorkeur aan het begin of het einde daarvan. Zij moeten op zich kunnen worden begrepen, zonder dat de motivering van het verzoek hoeft te worden geraadpleegd.

                  20.

                  Omwille van de leesbaarheid is het van wezenlijk belang dat het verzoek om een prejudiciële beslissing het Hof in uitgetypte vorm bereikt en dat de pagina’s en alinea’s van de verwijzingsbeslissing worden genummerd. Handgeschreven verzoeken om een prejudiciële beslissing worden door het Hof niet in behandeling genomen.

         Bescherming van persoonsgegevens en het anonimiseren van het verzoek om een prejudiciële beslissing

                  21.

                  Om te zorgen voor een optimale bescherming van de persoonsgegevens in het kader van de behandeling van de zaak door het Hof, de betekening van het verzoek om een prejudiciële beslissing aan de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbenden en de verspreiding van de beslissing waardoor een einde komt aan het geding in alle officiële talen van de Unie, wordt de verwijzende rechterlijke instantie — die als enige volledige kennis van het aan het Hof voorgelegde dossier heeft — verzocht om zelf in haar verzoek over te gaan tot anonimisering van de zaak, bijvoorbeeld door de naam van de natuurlijke personen die in het verzoek worden vermeld te vervangen door initialen of een combinatie van letters en door gegevens weg te laten waardoor die personen geïdentificeerd kunnen worden. Wegens het toenemende gebruik van nieuwe informatietechnologieën en met name het gebruik van zoekmachines zal een anonimisering na de betekening van dit verzoek aan de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbenden en na de bekendmaking van de mededeling over de zaak in kwestie in het Publicatieblad van de Europese Unie immers minder efficiënt kunnen zijn.

                  22.

                  Wanneer de verwijzende rechterlijke instantie beschikt over een versie van het verzoek om een prejudiciële beslissing die de namen en de volledige gegevens van de partijen in het hoofdgeding bevat, en een geanonimiseerde versie daarvan, wordt zij verzocht om de twee versies aan het Hof over te leggen teneinde de behandeling van de zaak door het Hof te vergemakkelijken.

         Toezending aan het Hof van het verzoek om een prejudiciële beslissing en het dossier van de nationale procedure

                  23.

                  Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet van een datum en een handtekening zijn voorzien en vervolgens worden toegezonden aan de griffie van het Hof, hetzij langs elektronische weg hetzij per post (Griffie van het Hof van Justitie, Rue du Fort Niedergrünewald, L-2925 Luxembourg). Om redenen verband houdende met, onder meer, de noodzaak om een snelle behandeling van de zaak en een zo goed mogelijke communicatie met de verwijzende rechterlijke instantie te verzekeren, beveelt het Hof het gebruik van de applicatie e-Curia aan. De modaliteiten voor toegang tot deze applicatie, waardoor de processtukken langs elektronische weg kunnen worden ingediend en betekend, en de voorwaarden voor het gebruik ervan kunnen worden geraadpleegd op de website van de instelling (https://curia.europa.eu/jcms/jcms/P_78957/nl/). Teneinde de behandeling van verzoeken om een prejudiciële beslissing door het Hof en, met name, de vertaling ervan in alle officiële talen van de Europese Unie te vergemakkelijken, wordt de nationale rechterlijke instantie verzocht om, naast de toezending van de originele versie van het verzoek om een prejudiciële beslissing via e-Curia, een versie van dit verzoek in een formaat dat kan worden bewerkt (tekstverwerkingsprogramma zoals “Word”, “OpenOffice” of “LibreOffice”) toe te zenden aan het volgende adres: DDP-GreffeCour@curia.europa.eu

                  24.

                  Het verzoek om een prejudiciële beslissing moet bij de griffie worden ingediend met alle documenten die relevant en nuttig kunnen zijn voor de behandeling van de zaak door het Hof, met name de nauwkeurige contactgegevens van de partijen in het hoofdgeding en hun eventuele vertegenwoordigers, alsook het procesdossier van de zaak die aan het hoofdgeding ten grondslag ligt of een afschrift daarvan. Dit dossier (of het afschrift ervan) — dat langs elektronische weg of per post kan worden toegezonden — wordt voor de gehele duur van de procedure bij het Hof ter griffie bewaard, waar het, behoudens andersluidende aanwijzingen van de verwijzende rechterlijke instantie, door de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbenden kan worden ingezien.

         Interactie tussen de prejudiciële verwijzing en de nationale procedure

                  25.

                  Hoewel de verwijzende rechterlijke instantie bevoegd blijft om voorlopige maatregelen te nemen, in het bijzonder bij een verwijzing ter beoordeling van de geldigheid, brengt de neerlegging van een verzoek om een prejudiciële beslissing mee dat de nationale procedure wordt geschorst totdat het Hof uitspraak heeft gedaan.

                  26.

                  Een verzoek om een prejudiciële beslissing blijft in beginsel bij het Hof aanhangig zolang dit door de verwijzende rechterlijke instantie niet is ingetrokken. Daarbij moet de rol van het Hof in het kader van de prejudiciële procedure voor ogen worden gehouden, die erin bestaat om tot een doeltreffende rechtsbedeling in de lidstaten bij te dragen, en niet om rechtsgeleerde adviezen te formuleren over algemene of hypothetische vragen. De prejudiciële procedure veronderstelt dat er daadwerkelijk een geschil bij de verwijzende rechterlijke instantie aanhangig is. Daarbij is het aan laatstgenoemde om het Hof in kennis te stellen van enig procesincident dat een weerslag kan hebben op de aanhangigheid van de zaak voor deze nationale instantie en meer bepaald van elke afstand van instantie of minnelijke regeling van het hoofdgeding dan wel elk ander incident waardoor een einde komt aan het geding. Deze rechterlijke instantie dient het Hof tevens in kennis te stellen van een eventuele beslissing in het kader van een beroep tegen de verwijzingsbeslissing en de gevolgen ervan voor het verzoek om een prejudiciële beslissing. In het belang van het goede verloop van de prejudiciële procedure bij het Hof en met name om te vermijden dat het Hof tijd en middelen besteedt aan een zaak die kan worden ingetrokken of zonder voorwerp kan geraken, is het van belang dat dergelijke informatie zo snel mogelijk aan het Hof wordt meegedeeld.

                  27.

                  De aandacht van de nationale rechterlijke instanties wordt er verder op gevestigd dat de intrekking van een verzoek om een prejudiciële beslissing een weerslag kan hebben op de behandeling van vergelijkbare zaken door de verwijzende rechterlijke instantie. Wanneer de afloop van meerdere aanhangige zaken voor de verwijzende rechterlijke instantie afhangt van het antwoord dat het Hof op de vragen van deze instantie zal geven, is het aangewezen om die zaken te voegen alvorens het verzoek om een prejudiciële beslissing aan het Hof voor te leggen, teneinde het Hof in staat te stellen om, ondanks de eventuele intrekking van één of meer zaken, op de vragen te antwoorden.

         Kosten en rechtsbijstand

                  28.

                  De prejudiciële procedure voor het Hof is kosteloos. Het Hof beslist niet over de kosten van de partijen in het geding dat bij de verwijzende rechterlijke instantie aanhangig is; het staat aan deze laatste om daarover te beslissen.

                  29.

                  Indien een partij in het hoofdgeding over onvoldoende middelen beschikt, kan het Hof deze partij rechtsbijstand toekennen ter dekking van de kosten die de procedure bij het Hof voor haar meebrengt, met name de kosten van vertegenwoordiging. Die bijstand kan echter alleen worden toegekend wanneer de betrokken partij niet reeds op nationaal vlak bijstand ontvangt of wanneer die bijstand de kosten van de procedure bij het Hof niet — of slechts gedeeltelijk — dekt. Deze partij wordt in elk geval verzocht om het Hof alle informatie en bewijsstukken toe te zenden om haar werkelijke economische situatie te kunnen beoordelen.

         Verloop van de procedure bij het Hof en het gevolg dat de verwijzende rechterlijke instantie aan zijn beslissing geeft

                  30.

                  De griffie van het Hof blijft gedurende de gehele procedure met de verwijzende rechterlijke instantie in contact. Zij zendt haar een afschrift van alle processtukken toe en in voorkomend geval ook de verzoeken om toelichting of verduidelijking die noodzakelijk worden geacht om een nuttig antwoord te kunnen geven op de door die rechterlijke instantie gestelde vragen.

                  31.

                  Na afloop van de procedure, die in beginsel uit een schriftelijke en een mondelinge fase bestaat, doet het Hof bij arrest uitspraak over de vragen van de verwijzende rechterlijke instantie. In bepaalde gevallen kan het Hof echter zonder mondelinge behandeling uitspraak over die vragen doen, of zelfs zonder de in artikel 23 van het Statuut bedoelde belanghebbende te vragen om schriftelijke opmerkingen in te dienen. Dit is met name het geval wanneer de gestelde prejudiciële vraag identiek is aan een vraag waarover het Hof zich reeds heeft uitgesproken, wanneer het antwoord op die vraag duidelijk kan worden afgeleid uit de rechtspraak of wanneer daarover redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan. In dergelijke gevallen zal het Hof op grond van artikel 99 van zijn Reglement voor de procesvoering snel uitspraak doen over de gestelde vraag bij met redenen omklede beschikking die dezelfde draagwijdte en bindende kracht heeft als een arrest.

                  32.

                  Na de uitspraak van het arrest of de betekening van de beschikking waarmee een einde komt aan het geding zendt de griffie de beslissing van het Hof aan de verwijzende rechterlijke instantie toe, die wordt verzocht om het Hof te laten weten welk gevolg zij aan deze beslissing heeft gegeven in het hoofdgeding. De eindbeslissing van de verwijzende rechterlijke instantie moet met expliciete vermelding van het zaaknummer bij het Hof worden toegezonden aan het volgende adres: Follow-up-DDP@curia.europa.eu

            II.   BEPALINGEN DIE VAN TOEPASSING ZIJN OP DE VERZOEKEN OM EEN PREJUDICIËLE BESLISSING DIE BIJZONDER SNEL MOETEN WORDEN BEHANDELD

                  33.

                  Onder de voorwaarden in artikel 23 bis van het Statuut en de artikelen 105 tot en met 114 van het Reglement voor de procesvoering kan op een prejudiciële verwijzing in bepaalde omstandigheden een versnelde procedure of een spoedprocedure worden toegepast. Over de toepassing van deze procedures wordt door het Hof beslist op met redenen omkleed afzonderlijk verzoek van de verwijzende rechterlijke instantie, waarin de feitelijke en juridische omstandigheden zijn vermeld die de toepassing van die procedure(s) rechtvaardigen. In uitzonderlijke gevallen kan het Hof hiertoe ambtshalve beslissen, op grond van de aard of de omstandigheden van de zaak.

         Voorwaarden voor toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

                  34.

                  Volgens artikel 105 van het Reglement voor de procesvoering kan een prejudiciële verwijzing dus worden behandeld volgens een versnelde procedure die afwijkt van de bepalingen van dit Reglement, wanneer de aard van de zaak een behandeling binnen korte termijn vereist. Aangezien deze procedure grote druk legt op de deelnemers aan de procedure, en met name op alle lidstaten, die binnen veel kortere termijnen dan gewoonlijk hun schriftelijke of mondelinge opmerkingen zullen moeten indienen, mag alleen wanneer uit bijzondere omstandigheden een dringende situatie blijkt die rechtvaardigt dat het Hof snel over de gestelde vragen uitspraak doet, om de toepassing ervan worden gevraagd. Dit kan met name het geval zijn wanneer sprake is van grote en op handen zijnde gevaren voor de volksgezondheid of het milieu, die mede door een snelle beslissing van het Hof kunnen worden voorkomen, of wanneer bijzondere omstandigheden vereisen dat twijfel over fundamentele vragen in verband met het nationale constitutionele recht en het Unierecht binnen zeer korte termijn wordt weggenomen. Volgens vaste rechtspraak zijn het grote aantal personen of rechtssituaties dat mogelijk wordt geraakt door de beslissing die de verwijzende rechterlijke instantie zal moeten nemen na bij het Hof een prejudiciële procedure aanhangig te hebben gemaakt, het bestaan van grote economische belangen of de verplichting van de verwijzende rechterlijke instantie om snel uitspraak te doen, op zich echter geen uitzonderlijke omstandigheden die het beroep op de versnelde procedure kunnen rechtvaardigen.

                  35.

                  Het voorgaande geldt nog meer voor de prejudiciële spoedprocedure bedoeld in artikel 107 van het Reglement voor de procesvoering. Deze procedure, die slechts van toepassing is op de gebieden bedoeld in titel V van het derde deel van het VWEU, betreffende de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, legt immers nog grotere druk op de betrokken deelnemers, aangezien zij het aantal partijen dat schriftelijke opmerkingen mag indienen beperkt en het mogelijk maakt dat in extreme spoedgevallen de schriftelijke behandeling voor het Hof geheel wordt overgeslagen. Om de toepassing van deze procedure mag dus uitsluitend worden verzocht wanneer het absoluut noodzakelijk is dat het Hof zeer snel uitspraak doet over de vragen van de verwijzende rechterlijke instantie.

                  36.

                  Ofschoon het niet mogelijk is om die omstandigheden hier uitputtend op te sommen, aangezien de rechtsregels van de Unie inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht veelomvattend zijn en zich geleidelijk ontwikkelen, kan een nationale rechterlijke instantie bij wijze van voorbeeld in de volgende situaties een verzoek om de prejudiciële spoedprocedure overwegen: in het geval, bedoeld in artikel 267, vierde alinea, VWEU, van een persoon die zich in hechtenis bevindt of wiens vrijheid is ontnomen, wanneer het antwoord op de opgeworpen vraag van doorslaggevende betekenis is voor de beoordeling van de rechtspositie van deze persoon, of bij een geschil betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid of het gezag over jonge kinderen, met name wanneer de uitkomst van het hoofdgeding afhangt van het antwoord op de prejudiciële vraag en het gebruik van de gewone procedure ernstige of zelfs onherstelbare schade kan toebrengen aan de relatie tussen een kind en (een van) zijn ouders dan wel aan zijn ontwikkeling en zijn integratie in het gezin en de samenleving. Louter economische belangen, hoe belangrijk en legitiem deze ook zijn, de rechtsonzekerheid van de partijen in het hoofdgeding of andere partijen in soortgelijke gedingen, het grote aantal betrokken personen of rechtssituaties dat mogelijk wordt geraakt door de beslissing die de verwijzende rechterlijke instantie moet geven nadat zij het Hof om een prejudiciële beslissing heeft gevraagd, of zelfs het grote aantal zaken dat door de beslissing van het Hof kan worden geraakt, vormen als zodanig echter geen omstandigheden die de toepassing van de prejudiciële spoedprocedure kunnen rechtvaardigen.

         Verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure

                  37.

                  Teneinde het Hof in staat te stellen snel te kunnen beslissen over de vraag of de versnelde procedure of de spoedprocedure moet worden toegepast, moeten in het verzoek nauwkeurig de feitelijke en juridische omstandigheden worden uiteengezet die de spoedeisendheid aantonen, en in het bijzonder de risico’s die worden gelopen indien de zaak volgens de normale procedure wordt behandeld. Waar mogelijk dient de verwijzende rechterlijke instantie tevens op beknopte wijze weer te geven hoe de gestelde vragen volgens haar moeten worden beantwoord. Een dergelijke indicatie vergemakkelijkt namelijk de standpuntbepaling van de partijen in het hoofdgeding en de andere belanghebbenden die bij de procedure betrokken zijn, en draagt derhalve bij tot een snel verloop van de procedure.

                  38.

                  Het verzoek om toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure moet in elk geval zodanig duidelijk uit het ingediende dossier blijken dat de griffie onmiddellijk kan vaststellen dat dit dossier een specifieke behandeling vereist. De verwijzende rechterlijke instantie wordt dan ook verzocht om aan te geven welke van beide procedures in de betrokken zaak aangewezen is en om haar verzoek vergezeld te doen gaan van het relevante artikel van het Reglement voor de procesvoering (artikel 105, over de versnelde procedure, of artikel 107, over de spoedprocedure). Deze vermelding moet op een duidelijk herkenbare plaats in haar verwijzingsbeslissing voorkomen of in een afzonderlijk schrijven van de verwijzende rechterlijke instantie.

                  39.

                  Wat de verwijzingsbeslissing zelf betreft, is het in geval van spoedeisendheid van nog groter belang dat zij beknopt is, daar dit bijdraagt tot een snel verloop van de procedure.

         Contact tussen het Hof, de verwijzende rechterlijke instantie en de partijen in het hoofdgeding

                  40.

                  De rechterlijke instantie die om de toepassing van de versnelde procedure of de spoedprocedure verzoekt, wordt verzocht om dit verzoek en de verwijzingsbeslissing zelf — vergezeld van de tekst van die laatste beslissing in een formaat dat kan worden bewerkt (tekstverwerkingsprogramma zoals “Word”, “OpenOffice” of “LibreOffice”) — toe te zenden middels de applicatie e-Curia of per e-mail (DDP-GreffeCour@curia.europa.eu).

                  41.

                  Met het oog op een beter verloop van de latere communicatie van het Hof met zowel de verwijzende rechterlijke instantie als de partijen in het hoofdgeding, wordt de verwijzende rechterlijke instantie tevens verzocht om het e-mailadres, en eventueel het faxnummer, dat het Hof kan gebruiken, evenals de e-mailadressen en eventueel de faxnummers van de vertegenwoordigers van de partijen in het hoofdgeding te vermelden.

         (1)  PB L 265 van 29 september 2012, blz. 1.

            BIJLAGE

         Essentiële bestanddelen van een verzoek om een prejudiciële beslissing
         Deze bijlage geeft een samenvatting van de belangrijkste gegevens die in een verzoek om een prejudiciële beslissing moeten voorkomen. Deze gegevens worden gevolgd door aanduiding van de punten in deze aanbevelingen waarin uitvoeriger op die gegevens wordt ingegaan.
         Elk verzoek om een prejudiciële beslissing moet, ongeacht of zij langs elektronische weg of per post wordt verzonden, het volgende vermelden:

                     1.

                     de identiteit van de verwijzende rechterlijke instantie en, in voorkomend geval, van de kamer of de bevoegde rechtsprekende formatie (zie de punten 3-7);

                     2.

                     de identiteit van de partijen in het hoofdgeding en, in voorkomend geval, de personen die hen voor de verwijzende rechterlijke instantie vertegenwoordigen (zie voor de partijen in het hoofdgeding echter de punten 21 en 22 van deze aanbevelingen betreffende de bescherming van persoonsgegevens);

                     3.

                     het voorwerp van het hoofdgeding en de relevante feiten (zie punt 15);

                     4.

                     de relevante bepalingen van het nationale recht en het Unierecht (zie de punten 15 en 16);

                     5.

                     de redenen die de verwijzende rechterlijke instantie ertoe hebben gebracht zich vragen te stellen over de uitlegging of de geldigheid van het Unierecht (zie de punten 8-11 en 15-18);

                     6.

                     de prejudiciële vragen (zie punt 19) en, in voorkomend geval,

                     7.

                     de eventuele noodzaak van een specifieke behandeling van het verzoek in verband met, bijvoorbeeld, de noodzaak om de anonimiteit van personen die betrokken zijn bij het geding te bewaren of de bijzondere spoed waarmee het verzoek door het Hof moet worden behandeld (zie de punten 33 en volgende).

               Wat de vorm betreft, moeten de verzoeken om een prejudiciële beslissing in uitgetypte vorm, gedateerd en ondertekend aan de griffie van het Hof worden toegezonden, bij voorkeur langs elektronische weg, vergezeld van alle documenten die nuttig en relevant zijn voor de behandeling van de zaak (zie de punten 20-24 van deze aanbevelingen en, voor verzoeken die bijzonder snel moeten worden behandeld, de punten 40 en 41).

            Door het Hof aanbevolen wijzen van toezending

         Om een optimale communicatie te verzekeren met de rechterlijke instanties die een verzoek om een prejudiciële beslissing voorleggen, beveelt het Hof het gebruik van de volgende wijzen van toezending aan:

                     1)

                     Indiening van het verzoek om een prejudiciële beslissing (of van andere relevante documenten die verband houden met dat verzoek):

                                 —

                                 Het ondertekende origineel van het verzoek om een prejudiciële beslissing (of van andere documenten die verband houden met het verzoek): verzending via de applicatie e-Curia. De modaliteiten voor kosteloze en beveiligde toegang tot deze applicatie en de voorwaarden voor het gebruik ervan zijn beschikbaar op het volgende adres: https://curia.europa.eu/jcms/jcms/P_78957/nl/

                                 —

                                 Een versie van het verzoek om een prejudiciële beslissing (of van andere documenten die verband houden met het verzoek) in een formaat dat kan worden bewerkt: DDP-GreffeCour@curia.europa.eu

                     2)

                     Toezending van de eindbeslissing van de verwijzende rechter (indien nodig geanonimiseerd, met name om deze online te zetten) na de beslissing van het Hof over het verzoek om een prejudiciële beslissing: Follow-up-DDP@curia.europa.eu


title: Aanbeveling (EU) 2020/1144 van de Raad van 30 juli 2020 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking

text:
                  31.7.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 248/26

         AANBEVELING (EU) 2020/1144 VAN DE RAAD
         van 30 juli 2020
         tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, onder b) en e), en artikel 292, eerste en tweede zin,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     De Raad heeft op 30 juni 2020 een aanbeveling vastgesteld over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking (1) (“aanbeveling van de Raad”). Op 16 juli 2020 heeft de Raad Aanbeveling (EU) 2020/1052 tot wijziging van Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking vastgesteld (2).

                     (2)

                     De aanbeveling van de Raad stelt dat de lidstaten voor de ingezetenen van de in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad genoemde derde landen de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU vanaf 1 juli 2020 op gecoördineerde wijze geleidelijk zouden moeten opheffen. Voorts zou de Raad de lijst van derde landen in bijlage I om de twee weken na nauw overleg met de Commissie en de ter zake bevoegde EU-agentschappen en ‐diensten moeten evalueren — en zo nodig actualiseren — aan de hand van een algehele beoordeling op basis van de in de aanbeveling van de Raad bedoelde methodiek, criteria en informatie.

                     (3)

                     Sindsdien heeft de Raad, in nauw overleg met de Commissie en de ter zake bevoegde EU-agentschappen en ‐diensten, besprekingen gehouden over de evaluatie van de lijst van derde landen in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad, met toepassing van de in de aanbeveling van de Raad vastgelegde criteria en methodiek. De lijst van derde landen in bijlage I zou derhalve moeten worden gewijzigd. Met name zou Algerije van de lijst moeten worden geschrapt.

                     (4)

                     Grenstoezicht is niet alleen in het belang van de lidstaat aan de buitengrenzen waarvan het wordt uitgeoefend, maar ook in het belang van alle lidstaten die het grenstoezicht aan hun binnengrenzen hebben afgeschaft. De lidstaten zouden er derhalve voor moeten zorgen dat de aan de buitengrenzen genomen maatregelen worden gecoördineerd om de goede werking van het Schengengebied te garanderen. Daartoe zouden de lidstaten vanaf 31 juli 2020 voor de ingezetenen van de derde landen die worden genoemd in bijlage I bij de aanbeveling van de Raad, als gewijzigd bij deze aanbeveling, de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op gecoördineerde wijze moeten blijven opheffen.

                     (5)

                     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling; deze is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Aangezien deze aanbeveling voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken overeenkomstig artikel 4 van het bovengenoemde protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad heeft beslist over deze aanbeveling of het deze zal opvolgen.

                     (6)

                     Deze aanbeveling vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (3); Ierland neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze aanbeveling en deze is niet bindend voor, noch van toepassing in Ierland.

                     (7)

                     Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (4).

                     (8)

                     Wat Zwitserland betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (5), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (6).

                     (9)

                     Wat Liechtenstein betreft, vormt deze aanbeveling een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (7), in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (8),

               HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
         Aanbeveling (EU) 2020/912 van de Raad, zoals gewijzigd bij Aanbeveling (EU) 2020/1052 van de Raad, over de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de mogelijke opheffing van die beperking wordt als volgt gewijzigd:

                     1)

                     De eerste alinea van punt 1 van de aanbeveling van de Raad wordt vervangen door:

                                 “1.

                                 Vanaf 31 juli 2020 zouden de lidstaten voor de ingezetenen van de in bijlage I genoemde derde landen de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU op gecoördineerde wijze geleidelijk moeten opheffen.”.

                     2)

                     Bijlage I bij de aanbeveling wordt vervangen door:

                           “BIJLAGE I
                           Derde landen waarvan de ingezetenen niet zouden mogen vallen onder de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU aan de buitengrenzen

                                       1.

                                       AUSTRALIË

                                       2.

                                       CANADA

                                       3.

                                       GEORGIË

                                       4.

                                       JAPAN

                                       5.

                                       MAROKKO

                                       6.

                                       NIEUW-ZEELAND

                                       7.

                                       RWANDA

                                       8.

                                       ZUID-KOREA

                                       9.

                                       THAILAND

                                       10.

                                       TUNESIË

                                       11.

                                       URUGUAY

                                       12.

                                       CHINA (*)

                     ”.

            Gedaan te Brussel, 30 juli 2020.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               M. ROTH

            (1)  PB L 208I van 1.7.2020, blz. 1.

            (2)  PB L 230 van 17.7.2020, blz. 26.

            (3)  Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).

            (4)  PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.

            (5)  PB L 53 van 27.2.2008, blz. 52.

            (6)  Besluit 2008/146/EG van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1).

            (7)  PB L 160 van 18.6.2011, blz. 21.

            (8)  Besluit 2011/350/EU van de Raad van 7 maart 2011 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis betreffende de afschaffing van controles aan de binnengrenzen en het verkeer van personen (PB L 160 van 18.6.2011, blz. 19).

            (*)  Onder voorbehoud van bevestiging van wederkerigheid.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 27 juli 2020 betreffende dividenduitkeringen tijdens de COVID‐19-pandemie en tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/19 (ECB/2020/35) 2020/C 251/01

text:
               31.7.2020

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/1

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
      van 27 juli 2020
      betreffende dividenduitkeringen tijdens de COVID‐19-pandemie en tot intrekking van Aanbeveling ECB/2020/19
      (ECB/2020/35)
      (2020/C 251/01)
      DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (1), en met name artikel 4, lid 3,
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Op 27 maart 2020 heeft de Europese Centrale Bank (ECB) Aanbeveling ECB/2020/19 van de Europese Centrale Bank (2) aangenomen, waarin werd aanbevolen dat ten minste tot 1 oktober 2020 geen dividenden worden uitgekeerd en dat er door kredietinstellingen voor de boekjaren 2019 en 2020 geen onherroepelijke verplichtingen tot het uitkeren van dividenden worden aangegaan en dat kredietinstellingen zich onthouden van de terugkoop van aandelen om de aandeelhouders te belonen. Deze aanbeveling is gebaseerd op de overweging dat het van cruciaal belang is dat kredietinstellingen hun rol als financier van huishoudens, kleine en middelgrote ondernemingen en vennootschappen blijven vervullen in de context van de aan COVID‐19 gerelateerde economische schok. Daarom werd het van essentieel belang geacht dat kredietinstellingen hun kapitaal in stand houden om hun vermogen te behouden om de economie te ondersteunen in een context van verhoogde onzekerheid als gevolg van de COVID‐19-pandemie. Daartoe werd geoordeeld dat de instandhouding van de kapitaalmiddelen ter ondersteuning van de reële economie en ter absorptie van de verliezen voorrang moeten krijgen op discretionaire dividenduitkeringen en het terugkopen van aandelen.

                  (2)

                  In samenhang met Aanbeveling ECB/2020/19 heeft de ECB de economische situatie verder beoordeeld en is nagegaan of verdere opschorting van de dividenden na 1 oktober 2020 wenselijk is. In dit verband is de ECB van mening dat de mate van economische onzekerheid als gevolg van de COVID‐19-pandemie nog steeds hoog is, en dat kredietinstellingen bijgevolg moeilijkheden ondervinden om hun kapitaalbehoeften op middellange termijn nauwkeurig te voorspellen. De ECB is ook van mening dat er in deze context van uitzonderlijke systemische onzekerheid en gespannen economische omstandigheden sprake is van een aanhoudende behoefte is aan prudente kapitaalplanning, welke planning onder meer inhoudt dat de kapitaalpositie van kredietinstellingen wordt behouden door uitkeringen uit te stellen of te annuleren. De ECB acht het daarom noodzakelijk de aanbeveling betreffende dividenden tot 1 januari 2021 te verlengen en Aanbeveling ECB/2020/19 in te trekken. Deze aanpak is ook in overeenstemming met Aanbeveling ESRB/2020/7 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (3).

                  (3)

                  Ten volle rekening houdend met de eenheid en de integriteit van de interne markt, ziet de ECB de noodzaak om met de relevante autoriteiten van de betrokken lidstaten besprekingen te voeren om te bepalen of het passend is dat dividenden worden uitbetaald aan de moederinstelling, financiële moederholding of gemengde financiële moederholding die gevestigd zijn in een lidstaat die geen deelnemende lidstaat is. Bij deze besprekingen moeten onder andere de beginselen van gelijkwaardigheid en wederkerigheid in acht worden genomen om de soepele werking van de interne markt van de Unie in haar geheel te ondersteunen, om vanuit prudentieel oogpunt een gezonde kapitaalpositie van een kredietinstelling te behouden en om bij te dragen aan de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie en in elke lidstaat.

                  (4)

                  Teneinde de reële economie ten volle te ondersteunen, is het tevens passend dat discretionaire dividenduitkeringen ook niet door minder belangrijke kredietinstellingen worden verricht.

                  (5)

                  Hoewel deze maatregel van tijdelijke aard is en enkel door deze uitzonderlijke omstandigheden wordt gerechtvaardigd, is de ECB voornemens in het vierde kwartaal van 2020 een besluit te nemen over de na 1 januari 2021 te volgen aanpak, rekening houdend met de economische omstandigheden en de mate van zekerheid rond de kapitaalplanning,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

         I.

                  1.

                  De ECB beveelt aan dat tot 1 januari 2021 geen dividenden (4) worden uitgekeerd en door kredietinstellingen geen onherroepelijke verplichtingen worden aangegaan tot het uitkeren van dividenden voor de boekjaren 2019 en 2020, en dat kredietinstellingen zich onthouden van het terugkopen van aandelen om de aandeelhouders te belonen (5)

                  2.

                  Kredietinstellingen die niet aan deze aanbeveling kunnen voldoen omdat zij zich wettelijk verplicht achten dividenden uit te keren, moeten onverwijld de onderliggende redenen aan hun gezamenlijk toezichthoudend team uitleggen.

                  3.

                  Deze aanbeveling is van toepassing op geconsolideerd niveau van een belangrijke onder toezicht staande groep als gedefinieerd in artikel 2, punt 22, van Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank (ECB/2014/17) (6) en op individueel niveau van een belangrijke onder toezicht staande entiteit als gedefinieerd in artikel 2, punt 16, van Verordening (EU) nr. 468/2014 (ECB/2014/17), indien een dergelijke belangrijke onder toezicht staande entiteit geen deel uitmaakt van een belangrijke onder toezicht staande groep.

                  4.

                  Kredietinstellingen die voornemens zijn dividenden uit te keren, of een onherroepelijke verplichting aan te gaan tot het uitkeren van dividenden aan de moederinstelling, financiële moederholding, of gemengde financiële moederholding die in een lidstaat is gevestigd die geen deelnemende lidstaat is, moeten contact opnemen met het gezamenlijk toezichthoudend team om te bepalen of dergelijke dividenduitkeringen of onherroepelijke verplichtingen tot het uitkeren van dividenden passend zijn.

         II.

      Deze aanbeveling is gericht tot belangrijke onder toezicht staande entiteiten en belangrijke onder toezicht staande groepen zoals gedefinieerd in artikel 2, punten 16 en 22, van Verordening (EU) nr. 468/2014 (ECB/2014/17).

         III.

      Deze aanbeveling is tevens gericht tot nationale bevoegde autoriteiten met betrekking tot minder belangrijke onder toezicht staande entiteiten en minder belangrijke onder toezicht staande groepen zoals gedefinieerd in artikel 2, punten 7 en 23, van Verordening (EU) nr. 468/2014 (ECB/2014/17). De nationale bevoegde autoriteiten worden geacht deze aanbeveling toe te passen op die entiteiten en groepen indien zulks nodig geacht wordt.

         IV.

      Gelet op de tijdelijke aard van de maatregel zal de ECB de economische situatie verder beoordelen en overwegen of verdere opschorting van de dividenden na 1 januari 2021 wenselijk is.

         V.

      Besluit ECB/2020/19 wordt hierbij ingetrokken.

         Gedaan te Frankfurt am Main, 27 juli 2020.

               De president van de ECB

            Christine LAGARDE

         (1)  PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63.

         (2)  Aanbeveling ECB/2020/19 van de Europese Centrale Bank van 27 maart 2020 betreffende de uitkering van dividenden tijdens de COVID‐19-pandemie en tot intrekking van aanbeveling ECB/2020/1 (PB C 102 Ivan 30.3.2020, blz. 1).

         (3)  Aanbeveling ESRB/2020/7 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 27 mei 2020 betreffende de beperking van uitkeringen tijdens de COVID‐19 pandemie (beschikbaar op de website van het Europees Comité voor systeemrisico’s op www.esrb.europa.eu).PB C 212 Ivan 26.6.2020, blz. 1

         (4)  Kredietinstellingen kunnen verschillende juridische vormen hebben, bijv. beursgenoteerde bedrijven en vennootschappen zonder aandelen, zoals mutuals, coöperaties of spaarinstellingen. Het in deze aanbeveling gebruikte begrip “dividend” verwijst naar elk type contante uitbetaling in verband met uit gewone aandelen bestaand tier 1-kapitaal dat tot gevolg heeft dat de hoeveelheid of de kwaliteit van het eigen vermogen afneemt.

         (5)  Indien een financiële instelling gewone aandelen wil vervangen, zou dit in overeenstemming zijn met deze aanbeveling.

         (6)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (ECB/2014/17) (PB L 141 van 14.5.2014, blz. 1).