Belangrijke juridische mededeling

|

52007SC0066

Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk, 2006-2010  /* SEC/2007/0066 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 23.1.2007SEC(2007) 66 definitiefAanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk, 2006-2010(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGAlgemene achtergrondHet stabiliteits- en groeipact, dat op 1 juli 1998 in werking is getreden, is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren. Bij de hervorming van het pact in 2005 werd het nut ervan bij het verankeren van begrotingsdiscipline erkend, maar werd tevens versterking van de doeltreffendheid en de economische onderbouwing, alsook waarborging van de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn beoogd.In Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], die deel uitmaakt van het pact, is bepaald dat de lidstaten bij de Raad en de Commissie stabiliteits- of convergentieprogramma's moeten indienen, alsook jaarlijkse actualiseringen daarvan (lidstaten die de gemeenschappelijke munt al hebben aangenomen dienen (geactualiseerde) stabiliteitsprogramma's in en lidstaten die deze nog niet hebben aangenomen dienen (geactualiseerde) convergentieprogramma's in). Het eerste stabiliteitsprogramma van Frankrijk is in januari 1999 ingediend. Overeenkomstig de verordening bracht de Raad op basis van een aanbeveling van de Commissie en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité op 15 maart 1999 hierover advies uit. Geactualiseerde stabiliteits- en convergentieprogramma's worden volgens dezelfde procedure door de Commissie beoordeeld en door hogervermeld Comité onderzocht, terwijl ook de Raad over de mogelijkheid beschikt deze programma's te evalueren.Achtergrond voor de beoordeling van het geactualiseerde programmaDe Commissie heeft het op 6 december 2006 ingediende meest recente geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk onderzocht en een aanbeveling voor een advies van de Raad aangenomen.Om de achtergrond te schetsen waartegen de begrotingsstrategie in het geactualiseerde stabiliteitsprogramma wordt beoordeeld, bevatten de volgende punten een overzicht van:1.  de economische en budgettaire resultaten over de afgelopen tien jaar;2.  de meest recente beoordeling van de positie van het land overeenkomstig het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact (samenvatting van het advies van de Raad over de vorige actualisering van het stabiliteitsprogramma); en3.  de beoordeling van de Commissie van het nationale hervormingsprogramma van oktober 2006.Recente economische en budgettaire resultatenDe Franse conjunctuur kende de afgelopen tien jaar een verloop dat veel gelijkenis vertoont met dat van het eurogebied en vergelijkbare groeicijfers. Desondanks bedroeg de werkloosheid gedurende die periode gemiddeld 10%, wat één procentpunt hoger is dan het werkloosheidspercentage in de eurozone. Niettegenstaande de recentelijk dalende trend tot minder dan 9%, komende van 12,1% in 1997, is dat cijfer nog altijd betrekkelijk hoog te noemen. De vrij sterke groei van de Franse economie werd grotendeels geschraagd door de binnenlandse vraag en voornamelijk door de particuliere consumptie, dankzij gunstige ontwikkelingen in de koopkracht van de gezinnen. De vraagzijde van de economie profiteerde van de effecten van een gunstige beleidsmix, ten koste van belangrijke begrotingsonevenwichtigheden. Door de in 2004 begonnen consolidatie-inspanning kon het tekort in 2005 tot onder de 3%-norm van het Verdrag worden teruggedrongen en werd de buitensporigtekortprocedure in januari 2007 beëindigd. De consolidatie dient echter te worden voortgezet om de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn te verbeteren en een begrotingsbuffer voor economisch mindere periodes aan te leggen. Een hogere participatiegraad van oudere werknemers dan die waar nu wordt van uitgegaan, zou de BBP-groei aanzwengelen en de druk op de openbare financiën verminderen. De uitdagingen voor de Franse economie houden dus verband met houdbaarheid en efficiëntie.Beoordeling in het advies van de Raad over het vorige programmaOp 24 maart 2006 heeft de Raad advies uitgebracht over de vorige actualisering van het stabiliteitsprogramma voor de periode 2005-2009 en zich erover verheugd dat "in het Franse stabiliteitsprogramma prioriteit wordt toegekend aan tekortreductie, doch [erop gewezen] dat de begrotingsdoelstellingen en de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn aan risico's onderhevig zijn." De Raad verzocht Frankrijk "de noodzakelijke structurele aanpassing te verrichten om het overheidstekort in 2006 op geloofwaardige en duurzame wijze terug te dringen tot onder 3% van het BBP; de nodige maatregelen te treffen om de voorgenomen begrotingsconsolidatie in de richting van de middellangetermijndoelstelling te waarborgen en de houdbaarheid op lange termijn te verbeteren; en het toezicht op en de handhaving van de regelgeving op het gebied van de uitgaven die voor de subsectoren van de overheid zijn vastgesteld, te verbeteren om ervoor te zorgen dat de ambitieuze meerjaren-uitgavenplafonds in acht worden genomen."Beoordeling van de Commissie van het nationale hervormingsprogramma van oktober 2006Het uitvoeringsverslag van het nationale hervormingsprogramma van Frankrijk in het kader van de vernieuwde Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid is op 5 oktober 2006 ingediend. De prioriteiten van het nationale hervormingsprogramma van Frankrijk zijn: tot stand brengen van de noodzakelijke voorwaarden voor een krachtige economische groei, terugdringen van de werkloosheid en scheppen van nieuwe werkgelegenheid, en opbouwen van een kenniseconomie.Uit de beoordeling door de Commissie van dit programma (goedgekeurd als onderdeel van het jaarlijkse voortgangsverslag van december 2006 [2] ) blijkt dat Frankrijk vorderingen maakt bij de tenuitvoerlegging van zijn nationale hervormingsprogramma. Geholpen door gunstige macro-economische ontwikkelingen heeft Frankrijk zijn begrotingsconsolidatie-inspanning voortgezet en zich ingespannen om het groeipotentieel te vergroten, in het bijzonder door middel van nieuwe maatregelen ten gunste van onderzoek en innovatie. De arbeidsmarkt presteert nog altijd betrekkelijk zwak.Gezien de onderkende sterke en zwakke punten werd Frankrijk aanbevolen actie te ondernemen op de volgende terreinen: houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn; concurrentie in de sectoren gas, elektriciteit en goederenvervoer per spoor; bescherming van de werkgelegenheid en levenslang leren.Box: Belangrijkste beoordelingspunten Overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad wordt beoordeeld: of de economische hypothesen waarop het programma gebaseerd is, realistisch zijn; de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van de lidstaat en of het aanpassingstraject richting de MTD passend is; of de met het oog op de naleving van dit aanpassingstraject genomen of voorgenomen maatregelen afdoende zijn om de MTD gedurende de cyclus te halen; bij de beoordeling van het aanpassingstraject richting de MTD: of in economisch goede tijden een grotere aanpassing wordt nagestreefd en in economisch slechte tijden juist een minder zware inspanning toelaatbaar is, en – voor de lidstaten van het eurogebied en het WKM II – of de lidstaat een jaarlijkse verbetering van het conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo, ongerekend eenmalige en tijdelijke maatregelen, met 0,5% van het BBP als benchmark nastreeft om zijn MTD te bereiken; bij de bepaling van het aanpassingstraject richting de MTD (voor de lidstaten die deze doelstelling nog niet hebben bereikt) en bij het toestaan van een tijdelijke afwijking van de MTD (voor lidstaten die de doelstelling wel hebben bereikt): de uitvoering van grote structurele hervormingen die op lange termijn rechtstreekse kostenbesparende effecten hebben (mede doordat zij de potentiële groei verhogen) en bijgevolg een verifieerbare positieve invloed op de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn hebben (met dien verstande dat een passende veiligheidsmarge voor de naleving van de referentiewaarde van 3% van het BBP gewaarborgd moet zijn en dat een terugkeer naar de MTD binnen de programmaperiode wordt verwacht), waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan pensioenhervormingen die gepaard gaan met de invoering van een meerpijlerstelsel dat een verplichte pijler met volledige kapitaaldekking omvat; of het economisch beleid van de betrokken lidstaat strookt met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. Bij de beoordeling van de aannemelijkheid van de macro-economische hypothesen wordt gekeken naar de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie en wordt ook gebruikgemaakt van de algemeen aanvaarde methode voor de raming van de potentiële productie en de conjunctuurgezuiverde saldi. De consistentie met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid wordt getoetst aan de globale richtsnoeren voor het economisch beleid op het gebied van de openbare financiën, zoals opgenomen in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008. Voorts worden beoordeeld: de ontwikkeling van de schuldquote en de vooruitzichten voor de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn, waaraan volgens het verslag van de Raad van 20 maart 2005 over de verbetering van de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact "bij het toezicht op de begrotingssituatie voldoende aandacht" zou moeten worden geschonken. In een mededeling van de Commissie van 12 oktober 2006 wordt de aanpak voor de toetsing van de houdbaarheid op lange termijn uiteengezet[3]; de mate van integratie met het nationale hervormingsprogramma van de lidstaten in het kader van de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid. In zijn begeleidende nota van 7 juni 2005 aan de Europese Raad over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid voor de periode 2005-2008 heeft de Raad (Ecofin) verklaard dat de nationale hervormingsprogramma´s moeten stroken met de stabiliteits- en convergentieprogramma´s; de inachtneming van de gedragscode[4], die voor de stabiliteits- en convergentieprogramma´s onder meer een gemeenschappelijke structuur en een reeks gegevenstabellen voorschrijft. |-  Aanbeveling voor eenADVIES VAN DE RAADovereenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk, 2006-2010DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[5], en met name op artikel 5, lid 3,Gezien de aanbeveling van de Commissie,Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT:4.  Op [27 februari 2007] heeft de Raad het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Frankrijk voor de periode 2006-2009 behandeld.5.  Het programma bevat twee verschillende scenario's voor de macro-economische vooruitzichten en de begrotingsprognoses: een "laag" scenario en een "hoog" scenario. Het "lage" scenario, dat overeenkomt met de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie, wordt met het oog op de evaluatie van de begrotingsprognoses als referentiescenario beschouwd. Op grond van de thans beschikbare informatie lijkt het op realistische ramingen gebaseerd te zijn, zij het voor 2006 ietwat aan de hoge kant. Het gaat uit van een reële BBP-groei van 2¼% per jaar gedurende de programmaperiode. De inflatieprognoses van het programma lijken eveneens realistisch.6.  Het overheidstekort voor 2006 wordt in de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie geraamd op 2,7% van het BBP, tegen een streefcijfer van 2,9% van het BBP in de vorige actualisering van het stabiliteitsprogramma (en een werkelijk tekort van 2,9% van het BBP in 2005). Alhoewel de raming van de BBP-groei – van 2 tot 2,5% - dezelfde is in de vorige en de huidige actualisering, is de belastingcomponent groter in de huidige dan in de vorige omdat van een sterkere particuliere consumptie wordt uitgegaan. De verwachte verbetering wat betreft het tekort wordt geschraagd door a) een versnelling van de BBP-groei (van 1,2% naar circa 2%) waardoor de ontvangsten aantrekken (met ongeveer 5 miljard EUR, ofwel 0,3 procentpunt van het BBP) en b) een vertraging van de uitgaven.7.  Het programma past in de algemene strategische beleidsverbintenis van de Franse regering om de schuld af te bouwen en wordt voorgesteld als een meerjarig schuldreductieprogramma dat gericht is op een nultekort en een schuldquote van minder dan 60% van het BBP tegen 2010. Het gaat uit van een continue vermindering, met het zwaartepunt aan het einde van de periode, van het nominale tekort van 2,7% van het BBP in 2006 (2,5% in 2007) tot 0% van het BBP in 2010, ofwel een vermindering met 2,7 procentpunten van het BBP in totaal. Het primaire tekort van 0,1% van het BBP in 2006 zou vanaf 2007 worden omgebogen in een overschot, dat in 2010 2,5% zou bedragen. De geplande begrotingsconsolidatie vindt plaats aan de uitgavenzijde: de basis ervan zijn meerjarendoelstellingen om de stijging van de overheidsuitgaven in de hand te houden zodat de (primaire) uitgavenquote gedurende de periode met bijna 3 procentpunten BBP kan worden teruggedrongen. De nieuwe actualisering bevestigt grotendeels de geplande budgettaire aanpassingsinspanning bij een algemeen genomen ongewijzigd macro-economisch scenario in vergelijking met het vorige programma.8.  Aangenomen wordt dat het structurele saldo (d.w.z. het conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo, ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen), berekend overeenkomstig de algemeen aanvaarde methode, zal omslaan van een tekort van circa 2½% van het BBP in 2006 in een overschot van ongeveer ¼% van het BBP aan het einde van de programmaperiode (2010). Net als in de vorige actualisering van het stabiliteitsprogramma wordt in het programma een structureel evenwichtige begrotingssituatie als middellangetermijndoelstelling (MTD) gehanteerd, te verwezenlijken tegen 2010. Aangezien de MTD ambitieuzer is dan het minimumreferentiepunt (geraamd op een tekort van circa 1½% van het BBP), zou de verwezenlijking ervan een veiligheidsmarge tegen het ontstaan van een buitensporig tekort moeten bieden. De MTD ligt binnen de marge die in het stabiliteits- en groeipact en in de gedragscode is vastgesteld voor de lidstaten die tot het eurogebied en het WKM II behoren, en houdt afdoende rekening met de schuldquote en de gemiddelde potentiële productiegroei op lange termijn.9.  De aan de begrotingsprognoses in het programma verbonden risico's lijken elkaar min of meer in evenwicht te houden op korte termijn (tot 2008), maar in de laatste jaren kan het begrotingsresultaat slechter uitvallen dan in het programma wordt voorspeld. Wat de eerstkomende jaren betreft steunt de aanpassing vooral op een krachtigere uitgavenbeheersing door de centrale overheid, die in de hand wordt gewerkt door de geleidelijke tenuitvoerlegging van de nieuwe budgettaire kaderwet (de "loi organique relative aux lois de finances" of "LOLF")[6] en de resultaten van de moderniseringsaudits; de aanpassing is geloofwaardig, niettegenstaande de uitgaventrends van de lokale overheden een risicofactor zijn. Wat de laatste jaren van de periode betreft, is het twijfelachtig of de geplande sterke aanpassing volledig kan worden verwezenlijkt. Frankrijk heeft weliswaar een goede reputatie wat het respecteren van de uitgavennorm door de centrale overheid betreft, maar de voorgenomen drastische beheersing vergt bepaalde hervormingen waarover het programma niets zegt. Meer in het algemeen helt de risicobalans naar de negatieve kant over als rekening wordt gehouden met de resultaten uit het verleden op het gebied van de eerbiediging van de algemene plafonds voor de overheidsuitgaven, die de hoeksteen van de Franse strategie van begrotingsconsolidatie vormen, met het ontbreken van handhavingsmechanismen en met de afwezigheid van regels voor de uitgaven van sommige deelsectoren, met name de lokale overheden.10.  In het licht van deze risicobeoordeling is het niet uitgesloten dat de in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie niet volstaat om de MTD tegen 2010 te verwezenlijken, zoals in het programma wordt aangenomen. Toch lijkt deze een veiligheidsmarge te verschaffen die ruim genoeg is om te voorkomen dat het tekort bij normale macro-economische fluctuaties naar het einde van de periode, zeer waarschijnlijk vanaf 2009, de drempel van 3% van het BBP overschrijdt. Het uit het programma blijkende tempo van de aanpassing richting de MTD is, behalve in 2007, in overeenstemming met het stabiliteits- en groeipact, dat voorschrijft dat de lidstaten die tot het eurogebied en het WKM II behoren, een jaarlijkse verbetering van het structurele saldo moeten nastreven met 0,5% van het BBP als referentiepunt, en dat in goede economische tijden een grotere aanpassing moet worden bewerkstelligd, terwijl in slechte economische tijden een minder zware inspanning toelaatbaar is. Alhoewel Frankrijk pas onlangs zijn buitensporig tekort heeft gecorrigeerd, bedraagt de voorgenomen aanpassing voor 2007 slechts 0,3 procentpunt van het BBP, terwijl de economische situatie niet als "slechte tijden" kan worden gekwalificeerd en de belastingelasticiteiten zelfs op "goede tijden" wijzen.11.  De bruto overheidsschuld zou in 2006 64,6% van het BBP hebben bedragen, waarmee zij boven de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 60% van het BBP is uitgekomen. In het programma wordt ervan uitgegaan dat de schuldquote in de loop van de programmaperiode met 6½ procentpunten zal dalen. De schuldquote kan in de laatste jaren evenwel een minder gunstige ontwikkeling te zien geven dan in het programma wordt voorspeld gezien 1) de bovenbeschreven risico's die aan de begrotingsdoelstellingen verbonden zijn en 2) onzekerheid wat betreft de realisatie van de verkopen van niet-strategische activa boven het historische gemiddelde. Ondanks die risico's lijkt de schuldquote gedurende de programmaperiode in voldoende mate af te nemen in de richting van de referentiewaarde.12.  Het langetermijneffect van de vergrijzing op de begroting is in Frankrijk minder sterk dan gemiddeld in de EU doordat de pensioenuitgaven als gevolg van de reeds doorgevoerde pensioenhervormingen een enigszins beperktere stijging dan in vele andere landen te zien geven. De budgettaire uitgangspositie is weliswaar verbeterd ten opzichte van 2005, maar vormt nog altijd een bedreiging voor de houdbaarheid van de openbare financiën, zelfs als het langetermijneffect van de vergrijzing op de begroting buiten beschouwing wordt gelaten. Bovendien is de overheidsschuld momenteel hoger dan de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde. Een verdere budgettaire consolidatie zou de risico's voor de houdbaarheid van de openbare financiën helpen verkleinen, net als een consolidatie en eventueel een versterking van de voordelen van de pensioenhervorming. Alles samen lijkt Frankrijk een middelgroot risico te lopen wat de houdbaarheid van de openbare financiën betreft.13.  Het stabiliteitsprogramma bevat een kwalitatieve beoordeling van de algemene gevolgen van het nationale hervormingsprogramma van Frankrijk van oktober 2006 binnen het kader van de begrotingsstrategie op middellange termijn. Het verschaft echter geen systematische informatie over de rechtstreekse budgettaire kosten of besparingen van de voornaamste hervormingen waarin het nationale hervormingsprogramma voorziet, maar in de begrotingsprognoses lijkt wel rekening te worden gehouden met de gevolgen van de in het nationale hervormingsprogramma geschetste maatregelen voor de openbare financiën. De in het stabiliteitsprogramma opgenomen maatregelen op het gebied van de openbare financiën lijken aan te sluiten bij de in het kader van het nationale hervormingsprogramma voorgenomen acties.14.  De in het programma uitgestippelde begrotingsstrategie is grotendeels in overeenstemming met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid die in de geïntegreerde richtsnoeren voor de periode 2005-2008 zijn opgenomen.15.  Wat de in de gedragscode voor stabiliteits- en convergentieprogramma's gespecificeerde gegevensvereisten betreft, vertoont het programma enige lacunes in de verplichte en facultatieve gegevens[7].De algemene conclusie luidt dat het programma, na de correctie van het buitensporige tekort en tegen de achtergrond van sterke groei van de ontvangsten, prioriteit toekent aan schuldreductie en de MTD wil bereiken via een aanpassing aan de uitgavenzijde, met het zwaartepunt naar het einde van de periode toe. Het verwezenlijken van de begrotingsdoelstellingen is aan risico's onderhevig, voornamelijk in de laatste jaren van de periode.In het licht van de bovenstaande evaluatie wordt Frankrijk verzocht:i) te profiteren van de forse groeivooruitzichten en van de goede uitgangssituatie als gevolg van de beter dan verwachte resultaten in 2006, om de aanpassing richting de MTD te vervroegen, voornamelijk in 2007, zodat de MTD tegen het einde van de periode wordt verwezenlijkt, de schuld wordt gereduceerd en de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn wordt verbeterd;ii) het toezicht op en de handhaving van de regelgeving op het gebied van de uitgaven die voor de subsectoren van de overheid zijn vastgesteld, te verbeteren om ervoor te zorgen dat de ambitieuze meerjaren-uitgavenplafonds in acht worden genomen.Vergelijking van budgettaire ontwikkelingen en prognoses2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 |Reëel BBP (Verandering in %) | SP december 2006 | 1,2 | 2,0-2,5 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ |COM november 2006 | 1,2 | 2,2 | 2,3 | 2,1 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | 1,5-2,0 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ | n.b. |HICP-inflatie (in %) | SP december 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,9 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ |COM november 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,8 | 1,9 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | 1,9 | 1,8 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ | n.b. |Output gap (% van het potentiële BBP) | SP december 20061 | -0,8 | -0,6 | -0,6 | -0,5 | -0,4 | -0,3 |COM november 20065 | -0,8 | -0,8 | -0,7 | -0,9 | n.b. | n.b. |SP januari 20061 | -0,5 | -0,4 | -0,6 | -0,8 | -0,9 | n.b. |Overheidssaldo (% van het BBP) | SP december 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,5 | -1,8 | -0,9 | 0,0 |COM november 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,6 | -2,2 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | -3,0 | -2,9 | -2,6 | -1,9 | -1,0 | n.b. |Primair saldo (% van het BBP) | SP december 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,1 | 0,7 | 1,7 | 2,5 |COM november 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,0 | 0,4 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | -0,3 | -0,3 | 0,0 | 0,6 | 1,6 | n.b. |Conjunctuurgezuiverd saldo (% van het BBP) | SP december 20061 | -2,5 | -2,4 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |COM november 2006 | -2,5 | -2,3 | -2,3 | -1,8 | n.b. | n.b. |SP januari 20061 | -2,8 | -2,7 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | n.b. |Structureel saldo2 (% van het BBP) | SP december 20063 | -3,0 | -2,5 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |COM november 20064 | -3,1 | -2,6 | -2,3 | -1,8 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | -3,3 | -2,9 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | n.b. |Bruto overheidsschuld (% van het BBP) | SP december 2006 | 66,6 | 64,6 | 63,6 | 62,6 | 60,7 | 58,0 |COM november 2006 | 66,6 | 64,7 | 63,9 | 63,3 | n.b. | n.b. |SP januari 2006 | 65,8 | 66,0 | 65,6 | 64,6 | 62,8 | n.b. |Noten: |1 Berekeningen van de diensten van de Commissie op basis van de in het programma voorkomende informatie. |2 Conjunctuurgezuiverd saldo (zoals in de vorige rijen), ongerekend eenmalige en andere tijdelijke maatregelen. |3 Eenmalige en andere tijdelijke maatregelen uit het programma (0,5% van het BBP in 2005 en 0,1% in 2006; daarna 0%, alle met een tekortverminderend effect). |4Eenmalige en tijdelijke maatregelen volgens de najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie (0,6% van het BBP in 2005 en 0,2% in 2006; daarna 0%, alle met een tekortverminderend effect). |5 Op basis van een geraamde potentiële groei van achtereenvolgens 2,0%, 2,2%, 2,2% en 2,3% in de periode 2005-2008. |Bron: |Stabiliteitsprogramma (SP); economische najaarsprognoses 2006 van de diensten van de Commissie (COM); berekeningen van de diensten van de Commissie. |[1] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd op:http://europa.eu.in⽴潣浭支潣潮祭晟湩湡散愯潢瑵愯瑣癩瑩敩⽳杳⽰慭湩敟⹮瑨ᕭȍ䌉浯畭楮慣楴湯映潲桴潃浭獩楳湯琠桴灓楲杮䔠牵灯慥潃湵楣ⱬ∠浉汰浥湥楴杮琠敨爠湥睥摥氠獩潢瑳慲整祧映牯朠潲瑷湡潪獢ⴠ䄠礠慥⁲景搠汥癩牥≹佃⡍〲㘰ꀩㄸ‶慶㈱ㄮ⸲〲㘰മं敍敤敤楬杮瘠湡搠潃浭獩楳慡敤删慡湥栠瑥䔠牵灯敥⁳慐汲浥湥㩴∠潈摵慢牡敨摩瘠湡搠灯湥慢敲映湩湡楣滫漠⁰慬杮整浲橩湩搠啅Ⱒ䌠䵏⠠〲㘰 t/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm[2] Communication from the Commission to the Spring European Council, "Implementing the renewed lisbon strategy for growth and jobs - A year of delivery", COM(2006) 816 van 12.12.2006.[3] Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: "Houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn in de EU", COM (2006) 574 definitief van 12.10.2006; directoraat-generaal Economische en financiële zaken van de Commissie (2006): "The long-term sustainability of public finances in the European Union", European Economy nr. 4/2006.[4] "Specificaties inzake de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact en richtsnoeren inzake de vorm en de inhoud van stabiliteits- en convergentieprogramma's", door de Raad (Ecofin) op 11 oktober 2005 bekrachtigd.[5] PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1. Verordening gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 1055/2005 (PB L 174 van 7.7.2005, blz. 1). Alle documenten waarnaar in deze tekst wordt verwezen, kunnen worden geraadpleegd op: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm[6] De "loi organique relative aux lois de finances" of "LOLF", die in 2006 voor het eerst ten uitvoer is gelegd, is erop gericht het beheer van de overheidsuitgaven doorzichtiger en doeltreffender te maken.[7] Met name worden geen gegevens verstrekt over de overheidsconsumptie en over de korte en de lange rente (voor de jaren 2008-2010).


title: Aanbeveling van de Raad van 10 juli 2012 over het nationale hervormingsprogramma 2012 van België en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2012-2015

text:
               24.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/5

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 10 juli 2012
   over het nationale hervormingsprogramma 2012 van België en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2012-2015
   2012/C 219/02
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2011 van België vastgesteld en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van België voor de periode 2011-2014 uitgebracht.

               (4)

               Op 23 november 2011 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het tweede Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust. Op 14 februari 2012 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het Waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen. Daarin werd België genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 1 december 2011 heeft de Raad conclusies aangenomen waarin hij het Comité voor sociale bescherming verzoekt om in samenwerking met het Comité voor de werkgelegenheid en andere comités, de Raad zijn opvattingen kenbaar te maken over de maatregelen die in het kader van de Europa 2020-beleidscyclus worden aanbevolen. Die opvattingen vormen een onderdeel van het advies van het Comité voor de werkgelegenheid.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 15 februari 2012 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2012 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2012 aangenomen.

               (7)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (8)

               Op 2 maart 2012 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren, zodat deze in hun stabiliteits- of convergentieprogramma’s en hun nationale hervormingsprogramma’s kunnen worden opgenomen.

               (9)

               Op 30 april 2012 heeft België zijn stabiliteitsprogramma 2012 voor de periode 2012-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma 2012 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd. Voorts heeft de Commissie een diepgaande evaluatie uit hoofde van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerd om na te gaan of België door macro-economische onevenwichtigheden is geraakt. In haar diepgaande evaluatie is de Commissie tot de conclusie gekomen dat er voor België van een externe onevenwichtigheid sprake is, maar deze is niet buitensporig.

               (10)

               Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma 2012 komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is voor de jaren 2012 en 2013 en optimistisch is voor de jaren 2014 en 2015, aangezien daarin wordt uitgegaan van een bbp-groei die aanzienlijk hoger is dan de recentste ramingen van de potentiële groei in de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie. Met de in het stabiliteitsprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het tekort terug te dringen tot onder de referentiewaarde van 3 % in 2012 (tot 2,8 % van het bbp, tegen 3,7 % van het bbp in 2011) en tot nul in 2015. Het programma bevestigt de eerdere middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van een structureel overschot van 0,5 % van het bbp, waarmee de vereisten van het stabiliteits- en groeipact op adequate wijze in acht worden genomen. Met het voor 2012 geplande nominale tekort wordt de termijn gerespecteerd die de Raad voor de correctie van het buitensporige tekort had vastgesteld en met de geplande begrotingsinspanning wordt gevolg gegeven aan de aanbeveling van de Raad uit hoofde van de buitensporigtekortprocedure om een minimale gemiddelde jaarlijkse structurele inspanning ter grootte van 0,75 % van het bbp te leveren. Als met de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde rekening wordt gehouden, strookt het geplande groeitempo van de overheidsuitgaven in de periode 2013-2015 met het uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact, maar in 2012 is dat niet het geval. Afgaande op het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5) wordt in het stabiliteitsprogramma uitgegaan van een verbetering van het structurele saldo met 1,1 procentpunt van het bbp in 2012 en met gemiddeld ongeveer 0,8 % van het bbp over de periode 2013-2015.
               Er vloeien echter risico’s voort uit het feit dat de vanaf 2013 te treffen aanvullende maatregelen nog niet zijn gespecificeerd en dat het macro-economische scenario vanaf 2014 te optimistisch is. Volgens het stabiliteitsprogramma zou de overheidsschuld, die met 98,0 % van het bbp in 2011 ver boven de drempel van 60 % ligt, zich stabiliseren en vervolgens afnemen tot 92,3 % in 2015, wat zou betekenen dat voldoende vooruitgang wordt geboekt bij het verwezenlijken van het benchmark van het stabiliteits- en groeipact voor de schuldreductie.
               Bovendien is er sprake van bijzonder grote impliciete verplichtingen wegens aan de financiële sector verleende garanties. Het op regels gebaseerde meerjarenkader voor de overheid, met name ten aanzien van de uitgaven, zou gebaat zijn bij handhavingsmechanismen en/of toezeggingen van zowel de gemeenschappen en de gewesten van België als de lokale overheden om hun tekortdoelstellingen te halen.

               (11)

               De kosten van de vergrijzing moeten worden aangepakt en er dient een structurele vermindering van het tekort te worden gerealiseerd om de hoge overheidsschuld te reduceren. De nieuwe federale regering heeft in december 2011 overeenstemming bereikt over een hervorming van het Belgische socialezekerheidsstelsel voor ouderen. Thans is het zaak de in gang gezette wettelijke hervormingen ook daadwerkelijk ten uitvoer te leggen en te controleren, teneinde de effectieve pensioenleeftijd op te trekken. Daartoe is het van cruciaal belang dat de hervorming van de sociale zekerheid voor ouderen wordt ondersteund met maatregelen die actief ouder worden en langer werken aanmoedigen; ook andere hervormingen, zoals de koppeling van de wettelijke pensioenleeftijd aan de levensverwachting, zouden tot de verwezenlijking van deze doelstelling bijdragen.

               (12)

               Het Belgische financiële stelsel staat nog steeds voor grote uitdagingen. De herstructurering van de Belgische banken is nog altijd aan de gang en de staatssteun die in 2008/2009 in reactie op de financiële crisis is toegekend, is nog steeds niet volledig terugbetaald. Gezien het hoge niveau van de verleende garanties zijn de risico’s van het bankwezen en van de overheidssector met elkaar verweven.

               (13)

               De lopende rekening gaat er met de tijd geleidelijk op achteruit. De verbetering van de dienstenbalans weegt immers niet op tegen de verslechtering van de goederenbalans. De Belgische goederenuitvoer heeft terrein verloren, niet alleen in vergelijking met de groeiende wereldhandel, maar ook in vergelijking met andere lidstaten van de eurozone en het gemiddelde van de eurozone; deze situatie duidt op een ongunstige ontwikkeling van de binnenlandse loonkosten per eenheid product ten opzichte van de belangrijkste handelspartners van België (Nederland, Frankrijk, Duitsland) en de eurozone als geheel. Wegens het bestaan van een systeem van automatische loonindexeringen is het niet uitgesloten dat de inspanningen van de regering om de reële loonstijgingen in de periode 2011-2012 tot maximaal 0,3 % te beperken, niet hebben kunnen voorkomen dat de nominale lonen sterker zijn gestegen dan in de buurlanden. De productiviteit ligt weliswaar hoog, maar de groei in België is zwak. Ook de kosten van intermediaire inputs, en met name energie, zijn aan de hoge kant. De detailhandelsprijzen van gas en elektriciteit zijn bevroren om de inflatie te beteugelen, maar om het systeem voor het voeren van loononderhandelingen en het loonindexeringssysteem zelf te hervormen, zijn geen concrete maatregelen getroffen. De intensiteit inzake onderzoek en ontwikkeling (O&O) van de particuliere sector is de laatste jaren gestagneerd en het tekort aan hoogopgeleiden (vooral exacte wetenschappers en ingenieurs) kan een belangrijke belemmering gaan vormen voor een verdere verbetering van de innovatieprestatie van de Belgische economie.

               (14)

               Er is een aantal structurele maatregelen genomen om de arbeidsparticipatie van jongere en oudere werknemers te bevorderen en meer inactieven in de arbeidsmarkt te laten instromen. België heeft een aanvang gemaakt met een ingrijpende hervorming van zijn stelsel van werkloosheidsuitkeringen. Er blijven echter structurele problemen op de arbeidsmarkt bestaan en er zou meer kunnen worden gedaan om deze aan te pakken. Het is van essentieel belang dat de participatie in een leven lang leren wordt verhoogd en dat de hervormingen van het beroepsonderwijs en de beroepsopleiding worden voortgezet om tot een doeltreffender actief arbeidsmarktbeleid te komen, met name ten aanzien van oudere werknemers en kansarme groepen, zoals mensen met een migrantenachtergrond. Er is geen noemenswaardige vooruitgang geboekt bij het verlichten van de belastingdruk op arbeid. In juni 2011 is een nieuw belastingkrediet voor de laagste lonen ingevoerd, maar dat is ontoereikend gebleken om de belangrijke werkloosheidsvallen aan de onderkant van het loongebouw aan te pakken. Er zijn geen maatregelen genomen om de belastingdruk te verschuiven van arbeid naar consumptie- en/of milieubelastingen.

               (15)

               Voor tal van goederen en diensten liggen de prijzen doorgaans hoger dan in andere lidstaten. Deze ontwikkeling is toe te schrijven aan zowel een zwakke concurrentiedruk — met name in de detailhandel en in de netwerkindustrieën — als een zwak toezichtkader. In de detailhandel blijft er sprake van grote belemmeringen en operationele beperkingen. Zo bestaat er met name nog steeds concurrentiebeperkende regelgeving die de openingsuren aan banden legt, gevestigde zaken beschermt tegen nieuwkomers en de verspreiding van nieuwe bedrijfsmodellen en technologieën hindert. Een mededingingsprobleem dat de netwerkindustrieën in België gemeen hebben, is de sterke positie van de gevestigde ondernemingen en de hoge toegangsdrempels in vergelijking met andere lidstaten. Dat zorgt ervoor dat de voormalige monopoliehouders in deze sectoren nog steeds hogere prijzen kunnen aanrekenen dan in een concurrerende markt mogelijk zou zijn. De Belgische mededingingsautoriteit wordt momenteel hervormd, maar het blijft onduidelijk of de hervormde autoriteit onafhankelijk genoeg zal zijn en over voldoende middelen zal kunnen beschikken.

               (16)

               België ligt weliswaar op schema om de doelstelling voor het verhogen van het aandeel van hernieuwbare energie in de economie te halen, maar volgens de prognoses zullen onvoldoende vorderingen worden gemaakt bij de verwezenlijking van de doelstelling om in de niet onder de emissiehandelsregeling (6) vallende sectoren de emissie van broeikasgassen met 15 % te verminderen. België heeft in 2011 onvoldoende maatregelen of beleidsinitiatieven genomen om deze situatie te verhelpen.

               (17)

               België heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen, en de nakoming van de in 2011 gedane toezeggingen, hebben betrekking op het verbeteren van het concurrentievermogen, het verhogen van de arbeidsparticipatie, het bevorderen van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en het versterken van de financiële stabiliteit. De Commissie heeft de nakoming van de in het kader van het Euro Plus-pact gedane toezeggingen onderzocht. In de onderstaande aanbevelingen is met de resultaten van dit onderzoek rekening gehouden.

               (18)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een alomvattende analyse van het economische beleid van België verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in België, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 7 weergegeven.

               (19)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn advies (7) daarover is met name in de onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (20)

               In het licht van de resultaten van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn met name in de onderstaande aanbevelingen 1, 4, 5 en 6 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat België in de periode 2012-2013 actie onderneemt om:

               1.

               De begroting voor 2012 uit te voeren om ervoor te zorgen dat het buitensporige tekort in dat jaar wordt gecorrigeerd. Daarnaast de maatregelen te specificeren die noodzakelijk zijn om te waarborgen dat de begrotingsstrategie voor het jaar 2013 en latere jaren ten uitvoer wordt gelegd en op die manier te garanderen dat het buitensporige tekort op duurzame wijze wordt gecorrigeerd, dat voldoende vooruitgang wordt geboekt in de richting van de (MTD) — waarbij ook het uitgavenbenchmark wordt gehaald — en dat vorderingen worden gemaakt bij de inachtneming van het benchmark voor de schuldreductie. Het begrotingskader aan te passen om te garanderen dat de begrotingsdoelstellingen bindend zijn op federaal en subfederaal niveau, en de lastenverdeling over en de verantwoordingsplicht van de diverse geledingen van de overheid transparanter te maken.

               2.

               De langetermijnhoudbaarheid van de openbare financiën te blijven verbeteren door de leeftijdsgerelateerde uitgaven, met inbegrip van de uitgaven voor gezondheidszorg, in toom te houden. In het bijzonder de hervorming van de regelingen voor vervroegde uittreding en voor pensioen uit te voeren, alsmede verdere initiatieven te nemen om een verhoging van de feitelijke pensioenleeftijd te bewerkstelligen, onder meer door de verplichte pensioenleeftijd te koppelen aan de levensverwachting.

               3.

               Kapitaalverhoging van de zwakste banken stimuleren om de soliditeit van de banksector te ondersteunen, zodat deze in staat is zijn normale rol als kredietverlener aan de economie te vervullen.

               4.

               De werkgelegenheidsschepping en het concurrentievermogen te bevorderen, stappen te ondernemen om, in overleg met de sociale partners en conform de nationale praktijken, het systeem voor het voeren van loononderhandelingen en het loonindexeringssysteem te hervormen. In een eerste fase ervoor te zorgen dat de loonstijging beter aansluit bij de ontwikkeling van de arbeidsproductiviteit en het concurrentievermogen, door i) erop toe te zien dat de mechanismen voor het doorvoeren van correcties achteraf waarin de „loonnorm” voorziet, worden toegepast, en het sluiten van alomvattende overeenkomsten ter bevordering van het kostenconcurrentievermogen te stimuleren, en ii) het gebruik te vergemakkelijken van clausules om niet aan sectorale collectieve overeenkomsten deel te nemen, teneinde ervoor te zorgen dat loonstijgingen en arbeidsproductiviteitsontwikkelingen op lokaal niveau beter bij elkaar aansluiten.

               5.

               Een significante verschuiving van belastingen op arbeid naar minder groeiverstorende belastingen, zoals onder meer milieubelastingen, te bewerkstelligen. De in gang gezette hervorming van het stelsel van werkloosheidsuitkeringen voort te zetten om de negatieve prikkels om te werken te verminderen, en bij de ondersteuning van de werkgelegenheid en het activeringsbeleid sterker het accent te leggen op oudere werknemers en op kwetsbare groepen, en met name mensen met een migrantenachtergrond. De geplande verdere regionalisering van de arbeidsmarktbevoegdheden aan te grijpen om de interregionale arbeidsmobiliteit te bevorderen en de samenhang te versterken tussen het beleid op het gebied van onderwijs, een leven lang leren, beroepsopleiding en werkgelegenheid. De bestaande activeringsinspanningen tot alle leeftijdsgroepen uit te breiden.

               6.

               De concurrentie in de detailhandel te blijven stimuleren door de belemmeringen en de operationele beperkingen te reduceren. Maatregelen in te voeren om de concurrentie in de netwerksectoren te verstevigen door regulerende belemmeringen te herzien en door de institutionele regelingen voor daadwerkelijke tenuitvoerlegging van regels voor overheidssteun te verstevigen.

               7.

               Verdere maatregelen te treffen ter bevordering van de vooruitgang bij de verwezenlijking van de doelstellingen voor het verminderen van de broeikasgasemissies van niet onder de emissiehandelsregeling vallende activiteiten, met name door ervoor te zorgen dat het vervoer een wezenlijke bijdrage levert aan het realiseren van deze doelstelling.

      Gedaan te Brussel, 10 juli 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. SHIARLY

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2012 gehandhaafd bij Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 119 van 4.5.2012, blz. 47).

      (4)  PB C 209 van 15.7.2011, blz. 1.

      (5)  Conjunctuurgezuiverd saldo, exclusief eenmalige en tijdelijke maatregelen, dat door de diensten van de Commissie op basis van de in het programma vervatte informatie is herberekend volgens de algemeen aanvaarde methode.

      (6)  In België is slechts 37,9 % van de emissies afkomstig van sectoren die onder de EU-emissiehandelsregeling vallen. Van de belangrijkere sectoren die niet onder de emissiehandelsregeling vallen, zijn wegvervoer (21,5 %) en energieverbruik (38,9 %) de voornaamste bronnen van emissies van broeikasgassen in het land.

      (7)  Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


Belangrijke juridische mededeling

|

52004SC0918

Aanbeveling van de Commissie betreffende de omzetting in nationaal recht van internemarktrichtlijnen  /* SEC/2004/0918 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 12.7.2004SEC(2004) 918 definitiefAANBEVELING VAN DE COMMISSIEbetreffende de omzetting in nationaal recht van internemarktrichtlijnenAANBEVELING VAN DE COMMISSIEbetreffende de omzetting in nationaal recht van internemarktrichtlijnen(voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211,Overwegende hetgeen volgt:1.  Lidstaten die richtlijnen in nationaal recht omzetten kunnen kiezen in welke vorm en op welke wijze zij dat doen, maar zij zijn aan de voorschriften van de richtlijn gebonden wat het beoogde resultaat en de uiterste omzettingsdatum betreft.2.  Op verscheidene topconferenties, onder meer te Stockholm in maart 2001, te Barcelona in maart 2002 en te Brussel in maart 2003 en 2004, heeft de Europese Raad, die erkent hoe belangrijk een goed functionerende interne markt[1] is voor het concurrentievermogen van de Europese economie, er bij de lidstaten herhaaldelijk op aangedrongen van de omzetting in nationaal recht van internemarktrichtlijnen een prioriteit te maken.3.  Het Europees Parlement[2], het Europees Economisch en Sociaal Comité[3] en het Comité van de Regio's[4] hebben herhaaldelijk hun bezorgdheid geuit over het feit dat de lidstaten de internemarktrichtlijnen vaak onjuist en te laat omzetten. Ook in het interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" van 16 december 2003[5] werd beklemtoond hoe belangrijk de naleving door de lidstaten van artikel 10 van het Verdrag is en wordt de lidstaten verzocht toe te zien op een juiste en snelle omzetting, binnen de voorgeschreven termijnen, van het Gemeenschapsrecht in hun nationale recht.4.  Ondanks deze verzoeken en het feit dat de tijdige en juiste omzetting een juridische verplichting is, zetten de lidstaten de internemarktrichtlijnen vaak niet juist om binnen de termijnen die zij zelf zijn overeengekomen; de meeste lidstaten halen zelfs niet de door de Europese Raad vastgestelde tussentijdse omzettingsdoelstellingen en talrijke richtlijnen zijn lang na het verstrijken van de omzettingstermijn nog niet in alle lidstaten in nationaal recht omgezet.5.  Het te laat of onjuist omzetten van internemarktrichtlijnen is schadelijk voor bedrijven en burgers, aangezien zij hierdoor vaak van hun rechten verstoken blijven.6.  Als richtlijnen te laat of onjuist worden omgezet, kunnen bedrijven en consumenten ook niet alle economische voordelen van een goed functionerende interne markt genieten en wordt het concurrentievermogen van de gehele Europese economie geschaad. Dat ondermijnt het vermogen van de Gemeenschap om economische groei te genereren en tegelijkertijd een hoog niveau van sociale cohesie te handhaven.7.  In een Europese Unie van vijfentwintig of meer lidstaten stijgt het risico dat het niet op tijd of onjuist omzetten van richtlijnen leidt tot versnippering van de interne markt en daardoor tot aantasting van de economische voordelen.8.  De Commissie blijft met prioriteit juridische stappen ondernemen tegen lidstaten die richtlijnen te laat of onjuist omzetten en blijft de groepsdruk opvoeren door de omzettingsstatistieken van de lidstaten regelmatig bekend te maken in het Scorebord voor de interne markt. Hoewel deze maatregelen in het verleden enig succes hebben opgeleverd, blijft de achterstand bij de omzetting bestaan en is een proactievere aanpak van de Commissie en de lidstaten vereist.9.  De Commissie heeft in haar Mededeling over de verbetering van de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht[6] uit 2002 aangegeven hoe zij lidstaten met de omzetting van richtlijnen in nationaal recht kan helpen en daadwerkelijk helpt.10.  Het zijn evenwel de lidstaten zelf die moeten zorg dragen voor een juiste en tijdige omzetting van richtlijnen.11.  Overeenkomstig artikel 10 van het Verdrag moeten de lidstaten alle algemene of bijzondere maatregelen treffen die geschikt zijn om de nakoming van de uit dit Verdrag of uit handelingen van de instellingen van de Gemeenschap voortvloeiende verplichtingen te verzekeren.12.  Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen kunnen lidstaten zich niet op nationale bepalingen, praktijken of situaties beroepen ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door richtlijnen voorgeschreven verplichtingen en termijnen.13.  Aangezien de lidstaten herhaaldelijk verzuimen om de richtlijnen juist en op tijd om te zetten, moeten zij hun procedures en praktijken herzien om ervoor te zorgen dat zij consequent aan deze juridische verplichting voldoen.14.  Sommige lidstaten hebben constant betere omzettingsstatistieken dan andere, wat erop wijst dat zij effectievere structuren, procedures en methoden hanteren of hebben ingevoerd. Dat geen enkele lidstaat een perfecte omzettingsstatistiek heeft, wijst er evenwel op dat alle lidstaten verbeteringen moeten proberen aan te brengen. Overeenkomstig het interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" moeten de lidstaten voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap concordantietabellen opstellen en publiceren die de samenhang tussen richtlijnen en omzettingsmaatregelen zo volledig mogelijk weergeven.15.  De Commissie heeft in haar mededeling "Internemarktstrategie - Prioriteiten 2003-2006"[7] aangekondigd dat zij een aanbeveling met een aantal "beste praktijken" zal publiceren die de lidstaten met het oog op een betere en snellere omzetting van de internemarktrichtlijnen moeten toepassen.16.  De lidstaten hebben belangstelling getoond om van elkaars praktijken te leren en zijn via het Raadgevend Comité voor de interne markt geraadpleegd over hun goede omzettingspraktijken en hun verschillende nationale grondwettelijke, wettelijke en bestuurlijke regels en praktijken, voorzover die van invloed kunnen zijn op de omzetting.17.  Er is een aantal beste praktijken vastgesteld die de lidstaten moeten helpen om internemarktrichtlijnen juist en op tijd in nationaal recht om te zetten.18.  Elke lidstaat bepaalt zelf welke procedures en praktijken het best kunnen garanderen dat de internemarktrichtlijnen juist en op tijd worden omgezet, rekening houdend met wat voor die lidstaat het doeltreffendst is, aangezien procedures en praktijken die in de ene lidstaat doeltreffend zijn, dat in een andere wellicht minder zijn.19.  Vanwege de rechtsonzekerheid en de verwarring die ontstaan als internemarktrichtlijnen te laat worden omgezet, moeten bedrijven en burgers worden geïnformeerd wanneer richtlijnen niet binnen de vastgestelde termijn worden omgezet en moet hun worden meegedeeld wat in dergelijke gevallen hun wettelijke rechten zijn.20.  Wanneer ontwerp-uitvoeringsbepalingen bij de nationale parlementen worden ingediend, moeten zij vergezeld gaan van een verklaring waarin staat dat zij aan het Gemeenschapsrecht voldoen en waarin aan het parlement wordt gemeld of zij de desbetreffende richtlijn volledig dan wel gedeeltelijk omzetten.21.  Zonder afbreuk te doen aan de rol en de verplichtingen van de Commissie als hoedster van het Verdrag moet bij de kennisgeving van nationale uitvoeringsbepalingen aan de Commissie worden gemeld of de desbetreffende richtlijn volledig dan wel gedeeltelijk in nationaal recht is omgezet en of de bepalingen worden geacht aan het Gemeenschapsrecht te voldoen.22.  Wanneer lidstaten een richtlijn omzetten in het kader van een ruimere wetgevingsmaatregel, kan dat ertoe leiden dat de uiterste omzettingsdatum niet wordt gehaald; voorts kan de opneming van voorwaarden en vereisten die verdergaan dan die welke nodig zijn om een richtlijn om te zetten, afbreuk doen aan de doelstellingen van de desbetreffende richtlijn,BEVEELT AAN:(1) De lidstaten dienen de nodige organisatorische of andere stappen te ondernemen om onmiddellijk en doeltreffend de oorzaken aan te pakken van het bij voortduring niet-nakomen van hun juridische verplichting om internemarktrichtlijnen juist en op tijd om te zetten.(2) De lidstaten dienen de in de bijlage vervatte beste praktijken te bestuderen en, rekening houdend met hun nationale institutionele tradities, de praktijken in te voeren die de omzetting van internemarktrichtlijnen zullen versnellen of verbeteren of worden geacht dat te doen.(3) De lidstaten dienen tijdig een lijst te publiceren van de internemarktrichtlijnen die niet op tijd volledig in nationaal recht zijn omgezet en bedrijven en burgers te informeren dat zij, ondanks de niet-omzetting, in bepaalde omstandigheden wettelijke rechten aan niet-omgezette richtlijnen kunnen ontlenen; deze informatie dient ten minste op een overheidswebsite te worden bekendgemaakt.(4) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat wanneer nationale ontwerp-uitvoeringsbepalingen bij de nationale parlementen worden ingediend, deze vergezeld gaan van een verklaring dat zij worden geacht aan het Gemeenschapsrecht te voldoen en dat zij een bepaalde richtlijn volledig of gedeeltelijk omzetten.(5) De lidstaten dienen bij de kennisgeving van nationale uitvoeringsbepalingen tegenover de Commissie te verklaren dat deze bepalingen voorzover hun bekend aan het Gemeenschapsrecht voldoen en te verklaren of zij de desbetreffende richtlijn volledig of gedeeltelijk omzetten.(6) De lidstaten dienen geen voorwaarden of vereisten aan de nationale uitvoeringsmaatregelen toe te voegen die niet noodzakelijk zijn om de desbetreffende richtlijn om te zetten, wanneer dergelijke voorwaarden of vereisten een belemmering kunnen zijn om de doelstellingen van de richtlijn te verwezenlijken.(7) Wanneer de omzetting van een richtlijn deel uitmaakt van een ruimere wetgevingmaatregel op nationaal niveau, dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat dit niet tot overschrijding van de omzettingstermijn leidt.Gedaan te Brussel, […]Voor de Commissie[…]Lid van de CommissieBIJLAGEIN DE LIDSTATEN VASTGESTELDE PRAKTIJKEN DIE DE JUISTE EN TIJDIGE OMZETTING VAN INTERNEMARKTRICHTLIJNEN IN NATIONAAL RECHT VERGEMAKKELIJKEN23.  Van de juiste en tijdige omzetting een permanente politieke en operationele prioriteit maken24.  Eén lid van de regering (een minister of staatssecretaris) wordt verantwoordelijk gemaakt voor het toezicht op de omzetting van alle internemarktrichtlijnen in nationaal recht en de verbetering van de omzettingsstatistieken van de lidstaat. De betrokkene wordt hierbij duidelijk gesteund door de regeringsleider en voor ministers en ambtenaren is het duidelijk dat de juiste en tijdige omzetting voor de regering een prioriteit is.25.  Alle ministers krijgen regelmatig (bijvoorbeeld een keer per maand) een verslag van de omzettingsstatistieken van alle ministeries/overheidsinstanties. De omzettingsstatistieken worden geregeld besproken tijdens vergaderingen van de ministers.26.  Er worden voldoende middelen toegewezen om de juiste en tijdige omzetting te garanderen.27.  Ervoor zorgen dat de omzetting van internemarktrichtlijnen op ambtelijk en politiek niveau permanent wordt gecontroleerd en gecoördineerd28.  Eén ministerie of overheidsinstantie is verantwoordelijk voor de controle op de omzetting als geheel. Deze instantie coördineert de omzetting tussen de ministeries en de regionale en gedecentraliseerde overheidsinstanties die verantwoordelijk zijn voor de omzetting, en krijgt het tijdschema voor omzetting toegezonden. Zij zorgt ervoor dat de voortgang van de omzetting geregeld (bijvoorbeeld een keer per maand) op hoog ambtelijk niveau met de ministeries wordt besproken en rapporteert geregeld (bijvoorbeeld een keer per maand) aan de minister of staatssecretaris die op de omzetting moet toezien. Zij treedt ook op als nationaal coördinator wanneer met de Commissie over de omzettingsstatistieken van de lidstaat wordt gesproken.29.  Elk ministerie dat en elke regionale en gedecentraliseerde overheidsinstantie die de omzetting uitvoert, wijst ambtenaren aan die in het ministerie of de instantie moeten toezien op de omzetting en die als contactpersoon fungeren. Deze ambtenaren vormen een nationaal netwerk.30.  Er worden richtsnoeren vastgesteld, waarin wordt uitgelegd hoe de omzetting moet gebeuren en die garanderen dat binnen de gehele overheid dezelfde aanpak met betrekking tot omzetting geldt.31.  Er wordt een centrale nationale gegevensbank inzake omzetting opgezet. Deze gegevensbank is toegankelijk voor alle ministeries en regionale en gedecentraliseerde overheidsinstanties die bij de omzetting betrokken zijn. Voor elke richtlijn bevat deze gegevensbank de volgende elementen: de referenties en het onderwerp van de richtlijn; het ministerie dat of de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de omzetting, en de verantwoordelijke personen binnen dat ministerie of die instantie; een lijst van andere bij de omzetting betrokken ministeries en overheidsinstanties en de verantwoordelijke personen; de middelen die voor de omzetting vereist zijn; de uiterste omzettingsdatum; de maatregelen die moeten worden genomen om de richtlijn om te zetten; het geplande tijdschema voor de omzetting (met inbegrip van eventuele parlementaire beraadslagingen); de voortgang; eventuele moeilijkheden bij de omzetting; en of een inbreukprocedure wegens te late of onjuiste omzetting is ingeleid. Op elk moment kan de omzettingsstatistiek van de lidstaat als geheel of per ministerie worden opgesteld.32.  Vóór de uiterste omzettingsdatum worden herinneringen gestuurd naar het verantwoordelijke ministerie of de verantwoordelijke overheidsinstantie (bijvoorbeeld drie maanden voor de uiterste datum en één maand voor de uiterste datum).33.  Wanneer de termijn is verstreken, wordt onmiddellijk op ambtelijk en ministerieel niveau een waarschuwing verzonden en wordt het nationale parlement ingelicht.34.  De lidstaten vragen de Commissie tijdig om advies en hulp bij omzettingsproblemen. In de door de Commissie opgerichte gegevensbank met contactpersonen kan worden nagegaan wie de verantwoordelijke ambtenaren zijn.35.  Ervoor zorgen dat de voorbereidingen voor de omzetting in een vroeg stadium beginnen en dat deze zijn gericht op een juiste en tijdige omzetting36.  Tijdens de onderhandelingen en in ieder geval voordat de richtlijn wordt vastgesteld, wordt door het ministerie dat of de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de onderhandelingen een tijdschema voor de omzetting opgesteld. Voor elke richtlijn bevat dit tijdschema de volgende elementen: de referenties en het onderwerp van de richtlijn; het ministerie dat of de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de omzetting, en de verantwoordelijke personen binnen dat ministerie of die instantie; een lijst van andere bij de omzetting betrokken ministeries en overheidsinstanties en de verantwoordelijke personen; de middelen die voor de omzetting vereist zijn; de uiterste omzettingsdatum; een vergelijking tussen de bestaande nationale wetgeving en de voorschriften van de voorgestelde richtlijn; de maatregelen die moeten worden genomen om de richtlijn om te zetten; het geplande tijdschema voor de omzetting (met inbegrip van eventuele parlementaire beraadslagingen). Dit tijdschema wordt enige tijd (bijvoorbeeld vier weken) na de bekendmaking van de richtlijn in het Publicatieblad van de Europese Unie toegezonden aan het ministerie dat of de overheidsinstantie die moet toezien op de omzetting als geheel, zodat de omzettingsgegevensbank up-to-date blijft.37.  Het opstellen van de wetgeving begint vóór of bij de bekendmaking van de richtlijn in het Publicatieblad van de Europese Unie .38.  Het ministerie dat of de overheidsinstantie die voor de omzetting verantwoordelijk is, stelt een concordantietabel op die weergeeft hoe elke bepaling van een richtlijn in nationaal recht wordt omgezet. Deze tabel wordt telkens meegezonden wanneer een ontwerp van de nationale uitvoeringswetgeving bij het parlement of de regering wordt ingediend om het debat te vergemakkelijken en wanneer een kennisgeving van de nationale uitvoeringswetgeving naar de Commissie wordt gestuurd.39.  Het toevoegen van aanvullende bepalingen die niet noodzakelijk zijn om een richtlijn om te zetten, wordt vermeden. Wanneer dit toch gebeurt, licht het verantwoordelijke ministerie of de verantwoordelijke overheidsinstantie toe waarom deze toevoeging noodzakelijk wordt geacht, aangevuld met een verklaring dat de omzetting hierdoor geen vertraging zal oplopen.40.  De nationale ambtenaren die over een richtlijn onderhandelen, worden zoveel mogelijk betrokken bij de omzetting ervan in nationale wetgeving. Als dat niet mogelijk is, werken zij nauw samen met de personen die verantwoordelijk zijn voor de omzetting. De ambtenaren die over een richtlijn onderhandelen, houden de ambtenaren die de richtlijn zullen omzetten in ieder geval tijdens de volledige duur van de onderhandelingen op de hoogte, zodat eventuele omzettingsproblemen worden besproken en opgelost voordat de richtlijn wordt vastgesteld.41.  Vertegenwoordigers van regionale of gedecentraliseerde overheidsinstanties die een richtlijn moeten omzetten, worden tijdens de onderhandelingen over die richtlijn op de hoogte gehouden.42.  De Commissie wordt elektronisch in kennis gesteld van de nationale uitvoeringswetgeving.43.  Nauw samenwerken met nationale, regionale en gedecentraliseerde parlementen die bij de omzetting van internemarktrichtlijnen betrokken zijn, om een juiste en tijdige omzetting te garanderen44.  De parlementen ontvangen voorstellen voor richtlijnen zodra deze door de Commissie worden ingediend en zij worden op de hoogte gehouden van de voortgang die bij de onderhandeling over de richtlijnen wordt geboekt.45.  De parlementen ontvangen geregeld (bijvoorbeeld om de drie maanden) een verslag over de voortgang van de omzetting, over richtlijnen die niet tijdig zijn omgezet en over inbreukprocedures die de Commissie wegens te late of onjuiste omzetting heeft ingeleid.46.  Samen met het ontwerp van de nationale wetgeving ontvangen de parlementen een tijdschema voor de omzetting, een duidelijke indicatie van de uiterste omzettingsdatum, concordantietabellen en een verklaring van de regering dat de nationale uitvoeringsmaatregel wordt geacht aan het Gemeenschapsrecht te voldoen.47.  De parlementen worden door de regering in een vroeg stadium (bijvoorbeeld drie maanden voor de uiterste omzettingsdatum) gewaarschuwd dat die datum nadert. Zij krijgen te horen wanneer de vastgestelde termijn is verstreken.48.  De regering moedigt de parlementen aan om tijd uit te trekken om richtlijnen tijdig om te zetten.49.  Snel, zichtbaar en doeltreffend actie ondernemen om de richtlijnen om te zetten die al omgezet hadden moeten zijn50.  Al het nodige wordt gedaan om richtlijnen die niet binnen de vastgestelde termijn zijn omgezet, zo snel mogelijk na de uiterste datum om te zetten.51.  Als een of meer richtlijnen nog niet zijn omgezet, worden de parlementen aangemoedigd om extra tijd uit te trekken om die richtlijnen zo snel mogelijk om te zetten en de oorzaken van vertragingen in de procedures aan te pakken.52.  De lidstaten publiceren de lijst van richtlijnen die niet tijdig zijn omgezet en informeren bedrijven en burgers dat zij, ondanks de niet-omzetting, in bepaalde omstandigheden wettelijke rechten kunnen ontlenen aan niet-omgezette richtlijnen.53.  Wanneer een lidstaat er bij voortduring niet in slaagt richtlijnen op tijd om te zetten, moet hij nagaan in hoeverre de wetgevingsprocedure in het parlement voor de omzetting van richtlijnen kan worden verkort. Aanneming in één lezing of een versnelde procedure wordt in overweging genomen.54.  Wanneer een lidstaat er bij voortduring niet in slaagt richtlijnen op tijd om te zetten, wordt het gebruik van regeringsbesluiten of -verordeningen in overweging genomen als dat de omzetting versnelt, voorzover de grondwet of de interne rechtsorde van de lidstaat zulks toestaat.[1] De interne markt omvat ook drie EVA-landen, namelijk IJsland, Liechtenstein en Noorwegen, aangezien zij partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte.[2] Verslag Harbour, PB C 234 van 30.9.2003, blz. 55; Verslag Miller van 25 februari 2004.[3] PB C 221 van 7.8.2001, blz. 25; PB C 241 van 7.10.2002, blz. 180; PB C 234 van 30.9.2003, blz. 55.[4] PB C 128 van 29.5.2003, blz. 48.[5] PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.[6] COM(2002) 725 definitief van 11.12.2002.[7] COM(2003) 238 definitief van 7.5.2003.