Avis juridique important

|

31965H0014

65/14/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 18 december 1964 gericht aan de Lid-Staten, inzake de toelating met vrijstelling van invoerrechten met ingang van 1 januari 1965 van "gemeenschapsgoederen" die het onderwerp uitmaken van aan particulieren gerichte kleine zendingen dan wel zich bevinden in de persoonlijke bagage van reizigers

Publicatieblad Nr. 007 van 22/01/1965 blz. 0071 - 0071

++++ ( 1 ) PB no . 23 van 3 . 4 . 1962 , blz . 724/62 .   ( 2 ) PB no . 15 van 28 . 2 . 1962 , blz . 265/62 .  AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 18 december 1964  gericht aan de Lid-Staten , inzake de toelating met vrijstelling van invoerrechten met ingang van 1 januari 1965 van " gemeenschapsgoederen " die het onderwerp uitmaken van aan particulieren gerichte kleine zendingen dan wel zich bevinden in de persoonlijke bagage van reizigers   ( 65/14/EEG )  Overeenkomstig de bepalingen van de door de Commissie op 23 februari 1962 aan de Lid-Staten gerichte aanbeveling ( 1 ) passen deze op gemeenschapsgoederen die het onderwerp uitmaken van aan particulieren gerichte kleine zendingen , dan wel zich bevinden in de persoonlijke bagage van reizigers _ voor zover het betreft invoer waaraan elk handelskarakter vreemd is _ een forfaitair recht toe , welker afschaffing zich geleidelijk voltrekt volgens het tempo , zoals dat algemeen voor de afschaffing van de tussen de Lid-Staten geldende douanerechten is vastgesteld .  Met ingang van 1 januari 1965 zou dit forfaitaire douanerecht , met toepassing van de bepalingen van artikel 14 van het Verdrag verminderd moeten worden tot op 3 % van de waarde der onder vorenbedoelde omstandigheden ingevoerde goederen .  De Commissie is , rekening houdend met het niet-handelskarakter _ in de zin van artikel 1 , tweede lid van de beschikking van de Raad van 6 februari 1962 ( 2 ) _ van dergelijke invoeren , van mening dat de heffing van een zo laag douanerecht van uiterst geringe economische betekenis wordt en dat de Lid-Staten er zonder veel bezwaar van af kunnen zien . Integendeel , een dergelijke maatregel zou een goede psychologische uitwerking hebben , daar deze bevorderen zal dat de particuliere personen die van deze douanevrijstelling gebruik maken zich meer bewust worden dat de gemeenschappelijke markt een feit is .  Om deze redenen en krachtens artikel 155 van het Verdrag beveelt de Commissie aan de Lid-Staten aan , de navolgende bepaling op te nemen in hun wettelijke en administratieve douanevoorschriften :  I . Van 1 januari 1965 af worden de goederen , welke voldoen aan de voorwaarden voor de toepassing van de bepalingen van het Verdrag inzake de geleidelijke afschaffing , tussen de Lid-Staten , van de douanerechten , van de kwantitatieve beperkingen , alsmede van alle maatregelen van gelijke strekking , en welke worden ingevoerd onder omstandigheden welke overeenkomen met die omschreven in artikel 1 van de beschikking van de Raad van 6 februari 1962 , met vrijstelling van invoerrechten toegelaten .  II . De Lid-Staten stellen elkaar wederzijds alsmede de Commissie op de hoogte van de maatregelen welke zij voor de toepassing van deze aanbeveling nemen .  Brussel , 18 december 1964 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Walter HALLSTEIN


				|

		52013PC0386

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot intrekking van Beschikking 2009/591/EG betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Letland /* COM/2013/0386 final - 2013/ () */

			   	Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot intrekking van Beschikking 2009/591/EG
betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Letland
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 126, lid 12,
Gezien de aanbeveling van de Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Bij Beschikking 2009/591/EG
van de Raad van 7 juli 2009[1]
werd op aanbeveling van de Commissie overeenkomstig artikel 104, lid 6, van het
Verdrag besloten dat er in Letland een buitensporig tekort bestond. De Raad
merkte op dat het overheidstekort in 2008 4,0% van het bbp had bereikt en
daarmee de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3% van het bbp
overschreed, terwijl de bruto-overheidsschuld 19,5% van het bbp beliep, ruim
onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% van het bbp[2].
(2)       Overeenkomstig artikel 104,
lid 7, van het Verdrag en artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1467/97
van de Raad van 7 juli 1997 over de bespoediging en verduidelijking van de
tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten[3] heeft de
Raad op 7 juli 2009 op aanbeveling van de Commissie een aanbeveling tot Letland
gericht waarin het land werd verzocht om uiterlijk eind 2012 aan de
buitensporigtekortsituatie een einde te maken. De aanbeveling werd openbaar
gemaakt.
(3)       Overeenkomstig artikel 4
van het aan de Verdragen gehechte Protocol betreffende de procedure bij
buitensporige tekorten verstrekt de Commissie de voor de toepassing van de
procedure benodigde gegevens. In het kader van de toepassing van dit protocol
dienen de lidstaten ingevolge artikel 3 van Verordening (EG) nr. 479/2009 van
de Raad van 25 mei 2009 betreffende de toepassing van het aan het Verdrag tot
oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de
procedure bij buitensporige tekorten[4]
tweemaal per jaar, namelijk vóór 1 april en vóór 1 oktober, gegevens te
verstrekken over het overheidstekort en de overheidsschuld, alsook over andere,
daarmee samenhangende variabelen.
(4)       Wanneer hij beziet of een
besluit betreffende het bestaan van een buitensporig tekort moet worden
ingetrokken, moet de Raad een besluit nemen op basis van ter kennis gebrachte
gegevens. Bovendien mag een besluit betreffende het bestaan van een
buitensporig tekort alleen worden ingetrokken als uit de prognoses van de
Commissie blijkt dat het tekort gedurende de prognoseperiode de drempel van 3%
van het bbp niet zal overschrijden[5].
(5)       Uit de gegevens die de
Commissie (Eurostat) overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EG) nr. 479/2009
na de vóór 1 april 2013 door Letland gedane kennisgeving heeft verstrekt en uit
de voorjaarsprognoses 2013 van de diensten van de Commissie kunnen de volgende
conclusies worden getrokken:
–
na de hoge overheidstekorten in 2009 en 2010
(respectievelijk 9,8% en 8,1% van het bbp), die ten dele de maatregelen ter
stabilisering van de financiële sector weerspiegelden, begon het tekort in 2011
snel te dalen tot 3,6% van het bbp. Deze verbetering was te danken aan een omvangrijke,
brede begrotingsconsolidatie die in de periode 2009–2011 in het kader van het
economische aanpassingsprogramma werd uitgevoerd, ondersteund met
betalingsbalanssteun, alsook aan de verbeterende conjunctuur; het
aanpassingsprogramma werd in januari 2012 met succes afgerond. In 2012 is het
overheidstekort verder teruggedrongen tot 1,2% van het bbp, veel beter dus dan
het streefcijfer van 2,1% van het bbp dat in het convergentieprogramma van 2012
was opgenomen en ruim onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3%
van het bbp. Aan de ontvangstenzijde weerspiegelde dit de gunstige
conjunctuuromstandigheden en de verbeterde belastinginning, terwijl de groei
van de uitgaven aanzienlijk onder de nominale groei van het bbp bleef. Het
aandeel van de overheidsontvangsten in het bbp steeg daardoor met een kwart
procentpunt, terwijl het aandeel van de overheidsuitgaven in 2012 met 2
procentpunten afnam;
–
volgens het convergentieprogramma van 2013 zal het
nominale tekort in 2013 1,1% van het bbp bedragen en zich vervolgens tot 2016
stabiliseren op een peil van 0,9% van het bbp. De diensten van de Commissie
gaan er in hun voorjaarsprognoses 2013 van uit dat het overheidstekort in 2013
ruwweg ongewijzigd op 1,2% van het bbp zal blijven staan en in 2014 tot 0,9%
van het bbp zal dalen, dus ruim onder de referentiewaarde van 3% van het bbp;
–
de overheidsschuld beliep in 2012 40,7% van het
bbp. Volgens de voorjaarsprognoses 2013 van de diensten van de Commissie zal de
bruto-overheidsschuld in 2013 tot 43,2% van het bbp stijgen, doordat de
overheid activa bijeenbrengt voor omvangrijke schuldaflossingen die voor 2014–2015
zijn gepland. De schuld zal naar verwachting in 2014 weer teruglopen tot rond 40%
van het bbp, wanneer die aflossingen worden uitgevoerd.
(6)       De Raad herinnert eraan dat
Letland vanaf 2013, het jaar na de correctie van het buitensporige tekort, de
vereisten van het preventieve deel van het stabiliteits- en groeipact dient na
te leven en daarbij de uitgavenbenchmark in acht moet nemen.
(7)       Volgens artikel 126,
lid 12, van het Verdrag moet een besluit van de Raad betreffende het
bestaan van een buitensporig tekort worden ingetrokken indien de Raad van
oordeel is dat het buitensporige tekort in de betrokken lidstaat is
gecorrigeerd.
(8)       Volgens de Raad is het
buitensporige tekort in Letland gecorrigeerd en dient Beschikking 2009/591/EG
derhalve te worden ingetrokken,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
Uit een algehele evaluatie volgt dat het
buitensporige tekort in Letland is gecorrigeerd.
Artikel 2
Beschikking 2009/591/EG wordt ingetrokken.
Artikel 3
Dit besluit is gericht tot de Republiek
Letland.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 202
van 4.8.2009, blz. 50.
[2]               Het
overheidstekort en de overheidsschuld voor 2008 werden vervolgens herzien tot
momenteel 4,2% van het bbp respectievelijk 19,8% van het bbp.
[3]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6.
[4]               PB L 145 van 10.6.2009, blz. 1.
[5]               Overeenkomstig
de “Specificaties inzake de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact en
richtsnoeren inzake de vorm en de inhoud van stabiliteits- en
convergentieprogramma’s” van 3 september 2012. Zie: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/pdf/coc/code_of_conduct_en.pdf


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 4 april 2017 betreffende gemeenschappelijke specificaties voor de wijze waarop nationaal bevoegde autoriteiten ten overstaan van minder belangrijke instellingen gebruikmaken van enkele keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die het Unierecht biedt (ECB/2017/10)

text:
                  13.4.2017

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  C 120/2

            AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
      van 4 april 2017
      betreffende gemeenschappelijke specificaties voor de wijze waarop nationaal bevoegde autoriteiten ten overstaan van minder belangrijke instellingen gebruikmaken van enkele keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die het Unierecht biedt
      (ECB/2017/10)
      (2017/C 120/02)
      DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (1), en met name artikel 4, lid 3, en artikel 6, lid 1, en artikel 6, lid 1, onder c),
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  De Europese Centrale Bank (ECB) is verantwoordelijk voor de doeltreffende en consistente werking van het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme (GTM). De ECB houdt toezicht op de werking van het mechanisme om de consistente toepassing van hoge toezichtstandaarden en de consistentie van toezichtresultaten in de deelnemende lidstaten te verzekeren.

                  (2)

                  De ECB moet krachtens Verordening (EU) nr. 1024/2013 en Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank (ECB/2014/17) (2) de consistente toepassing van prudentiële voorschriften voor kredietinstellingen binnen de deelnemende lidstaten verzekeren.

                  (3)

                  De ECB heeft ten opzichte van als belangrijk ingedeelde kredietinstellingen een aantal keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte gebruikt die Verordening (EU) 2016/445 van de Europese Centrale Bank (ECB/2016/4) (3) biedt, zulks krachtens Verordening (EU) nr. 1024/2013 in haar hoedanigheid van bevoegde autoriteit. Daarenboven, in haar gids van november 2016 inzake de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die het Unierecht biedt („de ECB-gids”), zet de ECB een gemeenschappelijke reeks van specificaties uiteen voor het per individueel geval gebruiken van bepaalde andere keuzemogelijkheden na de beoordeling van verzoeken van krachtens artikel 6, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 en deel IV en artikel 147, lid 1, van Verordening (EU) nr. 468/2014 als belangrijk ingedeelde kredietinstellingen.

                  (4)

                  Om een gemeenschappelijke toezichtbenadering door nationaal bevoegde autoriteiten (NBA’s) bij de beoordeling van het individueel gebruik van keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte te bevorderen, kan de ECB krachtens artikel 4, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 een aanbeveling vaststellen betreffende de bij de beoordeling van verzoeken van minder belangrijke instellingen toe te passen specificaties.

                  (5)

                  Een gemeenschappelijke reeks van specificaties voor het individuele gebruik van keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte is enerzijds noodzakelijk om de consistentie, effectiviteit en transparantie van het toezicht op minder belangrijke instellingen binnen het GTM te bevorderen en anderzijds, waar nodig, om gelijke behandeling van belangrijke en minder belangrijke instellingen te bevorderen, alsook gelijke omstandigheden voor alle kredietinstellingen in de deelnemende lidstaten. Tegelijkertijd moet rekening worden gehouden met het evenredigheidsbeginsel en de gerechtvaardigde verwachtingen van onder toezicht staande kredietinstellingen.

                  (6)

                  Met het oog daarop heeft de ECB bepaalde keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte geïdentificeerd onder degene die in de ECB-gids zijn opgenomen waarvan het aangewezen is dat zij op identieke wijze worden gebruikt ten overstaan van belangrijke en minder belangrijke instellingen. De ECB heeft voorts andere keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte geïdentificeerd, waaronder twee keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte van algemene aard, als bedoeld in artikel 380 en artikel 420, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013, en de ECB beveelt voor het gebruik ervan ten overstaan van minder belangrijke instellingen een specifieke benadering aan.

                  (7)

                  Aangaande de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte in verband met geconsolideerd toezicht en de ontheffing van prudentiële vereisten, zulks overeenkomstig de in hoofdstuk 1 van deel II van de ECB-gids bedoelde aanbevelingen, moeten NCB’s ertoe aangemoedigd worden een prudente benadering te hanteren wanneer zij dergelijke ontheffingen op individuele basis toekennen. Aangaande liquiditeitsontfheffingen op grensoverschrijdend niveau beveelt de ECB een specifieke aanpak aan voor minder belangrijke instellingen aangezien niet alle in de ECB-gids voor de beoordeling van verzoeken opgenomen specificaties voor deze instellingen relevant zijn.

                  (8)

                  In het hele GTM moet de aanpak consistent en prudent zijn aangaande de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte in verband met het eigen vermogen en kapitaalvereisten als bedoeld in hoofdstukken 2 en 3 van deel II van de ECB-gids, aangezien deze toezichtbesluiten een impact hebben op het bedrag van beschikbaar eigen vermogen en de kwaliteit ervan. Hetzelfde geldt voor aanvullend-tier 1-instrumenten en tier 2-instrumenten of minderheidsdeelnemingen die onder bepaalde voorwaarden deel uitmaken van het eigen vermogen. Voorts, om gelijke omstandigheden te waarborgen, moeten de standaardbenadering, de interneratingbenadering en de internemodellenmethode en internemodellenbenadering voor de berekening van de eigenvermogenvereisten consistent toegepast worden op alle kredietinstellingen in het hele GTM. Een gemeenschappelijke reeks specificaties moet te dien einde ook de grondslag vormen voor de beoordeling van naleving van de vereisten die zijn vastgelegd in Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4), om de toepassing mogelijk te maken van een nulprocentrisicogewicht voor de berekening van eigenvermogenvereisten voor intragroepblootstellingen. De ECB heeft evenwel een aantal keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte geïdentificeerd in verband met eigen vermogen en kapitaalvereisten waarvoor een specifieke benadering ten overstaan van minder belangrijke instellingen noodzakelijk is.

                  (9)

                  Voor de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte betreffende instellingen die een institutioneel protectiestelsel zijn aangegaan, wordt met het oog op de beoordeling van verzoeken voor de in hoofdstuk 4 van deel II van de ECB-gids bedoelde prudentiële ontheffingen het gebruik aanbevolen van een gemeenschappelijke reeks van specificaties om toezichtconsistentie te bereiken, aangezien institutionele protectiestelsels normaliter belangrijke en minder belangrijke instellingen omvatten. Met betrekking tot bezit in instellingen die vallen onder de in artikel 49, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde institutionele protectiestelsels, wordt een specifieke benadering ten overstaan van minder belangrijke instellingen aanbevolen om de administratieve belasting voor deze instellingen zo veel mogelijk te beperken.

                  (10)

                  Aangaande de naleving van vereisten inzake grote blootstellingen moet de in hoofdstuk 5 van deel II van de ECB-gids bedoelde benadering ten overstaan van belangrijke instellingen ook gevolgd worden ten overstaan van minder belangrijke instellingen om een prudente behandeling van grote blootstellingen voor alle kredietinstellingen binnen het GTM te bevorderen, zodat concentratierisico’s adequaat beheerd en beperkt worden.

                  (11)

                  De ECB beveelt een consistente en prudente benadering aan met betrekking tot keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die verband houden met de in hoofdstuk 6 van deel II van de ECB-gids uiteengezette liquiditeitsvereisten, aangezien deze keuzemogelijkheden en manoevreerruimte een impact hebben op de berekening van de vereisten inzake de liquiditeitsdekkingsratio, bijvoorbeeld middels de specificatie van de behandeling van specifieke in- en uitstromen. Aangaande de uitstroompercentages voor met handelsfinanciering verband houdende producten buiten de balanstelling kunnen NBA’s een uitstroompercentage van onder 5 % toepassen indien het toepasselijke uitstroompercentage op basis van statistische gegevens gekalibreerd werd.

                  (12)

                  Aangaande de toepassing van de ontheffing voor kredietinstellingen, die blijvend zijn verbonden aan een in artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad (5) bedoeld centraal orgaan, wordt de in hoofdstuk 8 van deel II van de ECB-gids uiteengezette benadering aanbevolen ten overstaan van minder belangrijke instellingen om gelijke omstandigheden te verwezenlijken.

                  (13)

                  Met betrekking tot keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte aangaande governanceregelingen en prudentieel toezicht wordt aanbevolen te bevorderen dat passende governanceregelingen op alle kredietinstellingen van toepassing zijn, zoals in hoofdstuk 11 van deel II van de ECB-gids uiteengezet. Een specifieke benadering ten overstaan van minder belangrijke instellingen met betrekking tot de combinatie van risico- en auditcomité wordt gezien het evenredigheidsbeginsel passend geacht.

                  (14)

                  Deze aanbeveling betreft voorts keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte aangaande de samenwerking tussen autoriteiten, aangezien soepele samenwerking binnen het GTM gewaarborgd moet worden.

                  (15)

                  Aangaande bilaterale akkoorden betreffende het toezicht op kredietinstellingen in niet-deelnemende lidstaten is overeenkomstig artikel 115, lid 2, van Richtlijn 2013/36/EU een specifieke benadering vereist ten overstaan van minder belangrijke instellingen, aangezien de voor vergunningen verantwoordelijke bevoegde autoriteit over deze keuzemogelijkheid beschikt. Luidens artikel 4, lid 1, onder a), en artikel 9 van Verordening (EU) nr. 1024/2013 is de ECB binnen het GTM bij uitsluiting bevoegd aan kredietinstellingen een vergunning te verlenen en vergunningen van kredietinstellingen in te trekken, en moet ze derhalve betrokken worden bij de uitwerking van bilaterale akkoorden betreffende het toezicht op kredietinstellingen in niet-deelnemende lidstaten,

            HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
      DEEL EEN

         ALGEMENE BEPALINGEN

         I.

      1.   Onderwerp en werkingssfeer

      Deze aanbeveling stipuleert de beginselen voor het gebruik door NBA’s van enkele keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die het Unierecht biedt ten overstaan van minder belangrijke instellingen.
      2.   Definities

      Binnen het kader van deze aanbeveling zijn de definities in Verordening (EU) nr. 1024/2013, Verordening (EU) nr. 468/2014 (ECB/2014/17), Verordening (EU) nr. 575/2013, Richtlijn 2013/36/EU, en Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61 van de Commissie (6) van toepassing.
      DEEL TWEE

         GEBRUIKTE KEUZEMOGELIJKHEDEN EN MANOEVREERRUIMTE WAARVOOR EEN SPECIFIEKE BENADERING VOOR MINDER BELANGRIJKE INSTELLINGEN WORDT AANBEVOLEN

         II.

         Ontheffingen van prudentiële vereisten

      1.   Artikel 8, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: liquiditeitsontheffingen op grensoverschrijdend niveau

      Bij het onderzoeken van verzoeken om liquiditeitsontheffingen op grensoverschrijdend niveau moeten NBA’s beoordelen of alle in artikel 8, leden 1 en 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 zijn nageleefd, onder toepassing van de in deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 4, van de ECB-gids bedoelde beoordelingsspecificaties, zulks met uitzondering van de specificaties voor artikel 8, lid 3, onder b).

         III.

         Kapitaalvereisten

      1.   Artikel 129, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013: blootstellingen in de vorm van gedekte obligaties

      Aangaande blootstellingen in de vorm van gedekte obligaties moet een NBA met de ECB coördineren aangaande de beoordeling van mogelijke ernstige concentratieproblemen in de betrokken deelnemende lidstaat, voordat die NBA besluit een gedeeltelijke ontheffing te verlenen van de toepassing van artikel 129, lid 1, onder c), van Verordening (EU) nr. 575/2013 en kredietkwaliteitscategorie 2 toe te staan voor maximaal 10 % van de totale blootstelling van het nominale bedrag van de uitstaande gedekte obligaties van de emitterende instelling.
      2.   Artikel 311, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: behandeling van blootstellingen ten aanzien van centrale tegenpartijen

                  2.1.

                  Een NBA moet een kredietinstelling toestaan de in artikel 310 van Verordening (EU) nr. 575/2013 uiteengezette behandeling toe te passen op haar transactieblootstellingen en bijdragen aan het wanbetalingsfonds ten aanzien van een centrale tegenpartij, indien die centrale tegenpartij de kredietinstelling ervan verwittigd heeft dat zij de in artikel 311, lid 1, onder a), van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde KCCP (hypothetisch kapitaal) niet langer berekent.

                  2.2.

                  Wanneer NBA’s binnen het kader van paragraaf 2.1 de juistheid beoordelen van de redenen waarom de centrale tegenpartij de KCCP (hypothetisch kapitaal) niet langer berekent, moeten zij de conclusies toepassen die de ECB heeft getrokken met betrekking tot dezelfde centrale tegenpartij bij de verificatie van de redenen.

            3.   Artikel 380 van Verordening (EU) nr. 575/2013: ontheffing ingeval van systeemuitval

                  3.1.

                  Indien zich een systeemuitval voordoet als bedoeld in artikel 380 van Verordening (EU) nr. 575/2013, die middels een openbare verklaring van de ECB werd bevestigd, en totdat de ECB een openbare verklaring uitgeeft dat de daarin vermelde situatie is rechtgezet, moet de ECB deze uitval beoordelen en NBA’s moeten de conclusies van de ECB-beoordeling toepassen en de in artikel 380 van Verordening (EU) nr. 575/2013 voorziene keuzemogelijkheid gebruiken. In een dergelijk geval:

                              a)

                              moet van kredietinstellingen niet verlangd worden dat zij voldoen aan de in artikelen 378 en 379 van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde eigenvermogenvereisten, en

                              b)

                              dat een tegenpartij een transactie niet afwikkelt, wordt uit het oogpunt van kredietrisico niet als wanbetaling aangemerkt.

                  3.2.

                  Indien een NBA voornemens is een publieke verklaring af te geven die een in artikel 380 van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde volledige systeemuitval bevestigt, dan moet die NBA dat met de ECB coördineren voordat die verklaring bekend wordt gemaakt.

         IV.

         Institutionele protectiestelsels

      1.   Artikel 49, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: aftrek van deelnemingen in instellingen waarop institutionele protectiestelsels van toepassing zijn

                  1.1.

                  Indien verzoeken worden gedaan om bezit van eigenvermogeninstrumenten niet af te trekken, moeten NBA’s de in deel II, hoofdstuk 4, paragraaf 4, van de ECB-gids bedoelde specificaties gebruiken om te beoordelen of voldaan is aan de in artikel 49, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde voorwaarden.

                  1.2.

                  Een NBA kan een institutioneel protectiestelsel toestaan om namens alle minder belangrijke instellingen, die lid zijn van het stelsel, een verzoek uit hoofde van artikel 49, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 in te dienen. In dat geval kan de NBA een besluit uitvaardigen dat overeenkomstig artikel 49, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 de toestemming verleent en van toepassing is op alle in het verzoek genoemde minder belangrijke instellingen.

         V.

         Liquiditeit

      1.   Artikel 420, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: liquiditeitsuitstromen

                  1.1.

                  In overeenstemming met artikel 11 van Verordening (EU) 2016/445 moeten NBA’s een liquiditeitsuitstroompercentage van 5 % vaststellen voor met handelsfinanciering verband houdende producten buiten de balanstelling, als bedoeld in artikel 429 van Verordening (EU) nr. 575/2013 en in bijlage I bij die verordening, welk percentage kredietinstellingen moeten toepassen bij de beoordeling van liquiditeitsuitstromen. Een NBA moet van kredietinstellingen verlangen dat zij aan haar de overeenstemmende uitstromen overeenkomstig Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie (7) rapporteren.

                  1.2.

                  In afwijking van paragraaf 1.1 kan een NBA voor minder belangrijke in de betrokken lidstaat gevestigde instellingen op basis van statistische gegevens een uitstroompercentage van lager dan 5 % vaststellen.

         VI.

         Prudentieel toezicht

      1.   Artikel 76, lid 3, van Richtlijn 2013/36/EU: risicocomité en auditcomité combineren

                  1.1.

                  Met betrekking tot minder belangrijke instellingen (waaronder kredietinstellingen die groepdochterondernemingen zijn) die in de zin van artikel 76, lid 3, van Richtlijn 2013/36/EU niet als belangrijk beschouwd worden, moeten NBA’s de keuzemogelijkheid gebruiken om de combinatie van het risicocomité en auditcomité toe te staan.

                  1.2.

                  NBA’s moeten het belang beoordelen in de zin van artikel 76, lid 3, van Richtlijn 2013/36/EU, aangaande omvang, interne organisatie en de aard, de reikwijdte en complexiteit van de werkzaamheden van de kredietinstelling, zulks overeenkomstig de in deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 3, van de ECB-gids bedoelde beoordelingsspecificaties.

                  1.3.

                  Indien nationaal recht tot omzetting van Richtlijn 2013/36/EU reeds criteria voorziet met uitzondering van de in deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 3, van de ECB-gids bedoelde specificaties, dan moeten NBA’s de in nationaal recht vastgelegde criteria toepassen.

            2.   Artikel 115, lid 2, van Richtlijn 2013/36/EU: bilaterale overeenkomst betreffende het toezicht op kredietinstellingen in niet-deelnemende lidstaten

                  2.1.

                  Gezien de bevoegdheid van de ECB voor de initiële vergunningverlening aan kredietinstellingen binnen het GTM en de bevoegdheid van de NBA’s voor het prudentieel toezicht op minder belangrijke instellingen moeten NBA’s de ECB hun voornemen notificeren om hun verantwoordelijkheid voor het directe toezicht op minder belangrijke instellingen te delegeren aan de bevoegde autoriteit die de vergunning verleend heeft aan en toezicht uitoefent op de moederonderneming van de minder belangrijke instelling, dan wel de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het toezicht op de dochteronderneming zijnde een kredietinstelling met een vergunning in een andere lidstaat. De ECB als bevoegde autoriteit die verantwoordelijk is voor vergunningverlening aan kredietinstellingen, zal met de betrokken NBA samenwerken aan het opzetten van een bilaterale overeenkomst voor de delegatie of het op zich nemen van toezichtbevoegdheden namens de NBA die verantwoordelijk is voor het doorlopende toezicht op de moederonderneming of dochteronderneming binnen de deelnemende lidstaten.

                  2.2.

                  Paragraaf 2.1 is in de volgende situaties van toepassing:

                              a)

                              een NBA is voornemens haar verantwoordelijkheid voor het directe toezicht op een minder belangrijke instelling te delegeren aan de NBA die de vergunning verleend heeft aan en toezicht uitoefent op de moederonderneming, en

                              b)

                              een NBA beoogt, dan wel is gevraagd, in haar hoedanigheid van directe toezichthouder van een moederonderneming zijnde een kredietinstelling, de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het toezicht op een dochteronderneming zijnde een kredietinstelling met een vergunning in een andere lidstaat.

            DEEL DRIE

         PER INDIVIDUEEL GEVAL GEBRUIKTE KEUZEMOGELIJKHEDEN EN MANOEVREERRUIMTE WAARVOOR TEN AANZIEN VAN ALLE KREDIETINSTELLINGEN EEN GEMEENSCHAPPELIJKE BENADERING MOET WORDEN GEVOLGD

         VII.

      De per individueel geval te gebruiken keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte, waarvoor ten aanzien van belangrijke en minder belangrijke instellingen een gemeenschappelijke benadering moet worden gevolgd, worden in de bijlage uiteengezet. NBA’s moeten deze keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte ten aanzien van minder belangrijke instellingen overeenkomstig de referentietabel in de bijlage gebruiken.
      DEEL VIER

         SLOTBEPALING

         VIII.

         Slotbepaling

      Deze aanbeveling is gericht tot de NBA’s van de deelnemende lidstaten.

         Gedaan te Frankfurt am Main, 4 april 2017.

               De president van de ECB

            Mario DRAGHI

         (1)  PB L 287 van 29.10.2013, blz. 63.

         (2)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (ECB/2014/17) (PB L 141 van 14.5.2014, blz. 1).

         (3)  Verordening (EU) 2016/445 van de Europese Centrale Bank van 14 maart 2016 betreffende de wijze waarop gebruik wordt gemaakt van de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die het Unierecht biedt (ECB/2016/4) (PB L 78 van 24.3.2016, blz. 60).

         (4)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1).

         (5)  Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338).

         (6)  Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61 van de Commissie van 10 oktober 2014 ter aanvulling van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot het liquiditeitsdekkingsvereiste voor kredietinstellingen (PB L 11 van 17.1.2015, blz. 1).

         (7)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie van 16 april 2014 tot vaststelling van technische uitvoeringsnormen voor wat betreft de rapportage aan de toezichthoudende autoriteit door instellingen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 191 van 28.6.2014, blz. 1).

         BIJLAGE

                     Rechtsgrondslag van de keuzemogelijkheid en/of manoeuvreerruimte

                     Aanbevolen benadering: consistentie met het beleid inzake keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte voor belangrijke instellingen

                           Geconsolideerd toezicht en ontheffingen van prudentiële vereisten

                     Artikel 7, leden 1, 2 en 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: ontheffingen van kapitaalvereisten

                     Deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 3, van de ECB-gids

                     Artikel 8, leden 1 en 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: ontheffingen van liquiditeitsvereisten

                     Deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 4, van de ECB-gids

                     Artikel 9 van Verordening (EU) nr. 575/2013: individuele consolidatiemethode

                     Deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 5, van de ECB-gids

                     Artikel 10, leden 1 en 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: ontheffingen voor kredietinstellingen die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan

                     Deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 6, van de ECB-gids

                     Artikel 24, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: waardering van activa en posten buiten de balanstelling — gebruik van International Financial Reporting Standards voor prudentiële doeleinden

                     Deel II, hoofdstuk 1, paragraaf 8, van de ECB-gids

                           Eigen vermogen

                     Artikel 49, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013: aftrek van verzekeringsbezit

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 4, van de ECB-gids

                     Artikel 49, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: aftrek van bezit van financiëlesectorentiteiten

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 5, van de ECB-gids

                     Artikel 78, lid 1, onder b), van Verordening (EU) nr. 575/2013: verminderen van eigen vermogen — margevereiste kapitaaloverschot

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 6, van de ECB-gids

                     Artikel 78, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: verminderen van eigen vermogen — onderlinge maatschappijen, spaarinstellingen, coöperatieve verenigingen

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 7, van de ECB-gids

                     Artikel 83, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013: ontheffing voor door een special purpose entity uitgegeven aanvullend-tier 1-instrumenten en tier 2-instrumenten

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 9, van de ECB-gids

                     Artikel 84, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013: minderheidsbelangen die in het geconsolideerde tier 1-kapitaal worden opgenomen

                     Deel II, hoofdstuk 2, paragraaf 10, van de ECB-gids

                           Kapitaalvereisten

                     Artikel 113, lid 6, van Verordening (EU) nr. 575/2013: berekening van risicogewogen posten — intragroepblootstellingen

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 3, van de ECB-gids

                     Artikel 162, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013: blootstellingenlooptijd

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 5, van de ECB-gids

                     Artikel 225, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013: volatiliteitsaanpassingen op basis van eigen ramingen

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 7, van de ECB-gids

                     Artikel 243, lid 2, en artikel 244, lid 2, tweede alinea, van Verordening (EU) nr. 575/2013: overdracht van een aanzienlijk deel van het risico

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 8, van de ECB-gids

                     Artikel 283, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: toepassing van de internemodellenmethode

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 9, van de ECB-gids

                     Artikel 284, leden 4 en 9, van Verordening (EU) nr. 575/2013: berekening van de blootstellingswaarde voor het tegenpartijkredietrisico

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 10, van de ECB-gids

                     Artikel 311, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013: marktrisico (blootstellingen ten aanzien van centrale tegenpartijen)

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 11, van de ECB-gids

                     Artikel 366, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013: berekening van de VAR-waarde

                     Deel II, hoofdstuk 3, paragraaf 12, van de ECB-gids

                           Institutionele protectiestelsels

                     Artikel 8, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013: liquiditeitsontheffing voor leden van institutionele protectiestelsels

                     Deel II, hoofdstuk 4, paragraaf 3, van de ECB-gids

                           Grote blootstellingen

                     Artikel 396, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013: naleving van de vereisten inzake grote risicoblootstellingen

                     Deel II, hoofdstuk 5, paragraaf 3, van de ECB-gids

                           Liquiditeit

                     Artikel 422, lid 8, van Verordening (EU) nr. 575/2013 en artikel 29 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: intragroepliquiditeitsuitstromen

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 11, van de ECB-gids

                     Artikel 425, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013 en artikel 34 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: intragroepliquiditeitsinstromen

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 15, van de ECB-gids

                     Artikel 8, lid 1, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: diversificatie van aangehouden liquide activa

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 5, van de ECB-gids

                     Artikel 8, lid 3, onder c), van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: beheer van liquide activa

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 6, van de ECB-gids

                     Artikel 8, lid 6, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: valutamismatches

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 4, van de ECB-gids

                     Artikel 10, lid 2, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: surpluspercentages op gedekte obligaties van uiterst hoge kwaliteit

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 7, van de ECB-gids

                     Artikel 24, lid 6, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: multiplicator voor retaildeposito’s die gedekt zijn door een depositogarantiestelsel

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 8, van de ECB-gids

                     Artikel 25, lid 3, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: hogere uitstroompercentages

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 9, van de ECB-gids

                     Artikel 26 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: uitstromen met afhankelijke instromen

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 10, van de ECB-gids

                     Artikel 30, lid 2, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: aanvullende onderpanduitstromen voortkomende uit ratingverlagingstriggers

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 12, van de ECB-gids

                     Artikel 33, lid 2, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: instroombegrenzing

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 13, van de ECB-gids

                     Artikel 33, leden 3, 4 en 5, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61: gespecialiseerde kredietinstellingen

                     Deel II, hoofdstuk 6, paragraaf 14, van de ECB-gids

                           Hefboomfinanciering

                     Artikel 429, lid 7, van Verordening (EU) nr. 575/2013: intragroepblootstellingen niet opnemen in de berekening van de hefboomratio

                     Deel II, hoofdstuk 7, paragraaf 3, van de ECB-gids

                           Algemene vereisten voor de toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen

                     Artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2013/36/EU: vrijstellingen voor kredietinstellingen die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan

                     Deel II, hoofdstuk 9, paragraaf 1, van de ECB-gids

                           Governanceregelingen en prudentieel toezicht

                     Artikel 88, lid 1, van Richtlijn 2013/36/EU: functies van voorzitter en CEO combineren

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 4, van de ECB-gids

                     Artikel 91, lid 6, van Richtlijn 2013/36/EU: nog één niet-uitvoerende bestuursfunctie

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 5, van de ECB-gids

                     Artikel 108, lid 1, van Richtlijn 2013/36/EU: intern beoordelingsproces van de kapitaaltoereikendheid voor kredietinstellingen die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 7, van de ECB-gids

                     Artikel 111, lid 5, van Richtlijn 2013/36/EU: toezicht op financiële holdings of gemengde financiële holdings waarvan de groep deels in niet-deelnemend lidstaten gevestigd is

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 8, van de ECB-gids

                     Artikel 117 en 118 van Richtlijn 2013/36/EU: samenwerkingsplicht

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 10, van de ECB-gids

                     Artikel 142 van Richtlijn 2013/36/EU: kapitaalconserveringsplannen

                     Deel II, hoofdstuk 11, paragraaf 13, van de ECB-gids


Avis juridique important

|

52004SC0811

Aanbeveling voor een aanbeveling van de Raad aan Malta om het buitensporige overheidstekort te verhelpen  /* SEC/2004/0811 def. */

Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD AAN MALTA om het buitensporige overheidstekort te verhelpen(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGOp 7 april 2004 heeft de Commissie haar voorjaarsprognoses 2004 gepubliceerd [1]. Volgens deze prognoses, waarin rekening is gehouden met de gegevens die in maart 2004 door Malta zijn verstrekt, steeg het overheidstekort in Malta van 5,7% van het BBP in 2002 tot 9,7% van het BBP in 2003, waardoor het hoger is dan de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 3% van het BBP.[1]  De voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie zijn beschikbaar op de volgende website: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/publications/european_economy/2004/ee204en.pdf.Op grond van dit bewijsmateriaal heeft de Commissie op 12 mei 2004 de buitensporigtekortprocedure ten aanzien van Malta ingeleid met de goedkeuring van het verslag als bedoeld in artikel 104, lid 3, van het Verdrag [2]. Op 21 mei 2004 ontving de Commissie het convergentieprogramma van Malta, waarin werd bevestigd dat het tekort in 2003 9,7% van het BBP bedroeg.[2]  De volledige tekst van dit verslag is beschikbaar op de volgende website: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/ procedures_en.htm.De toepassing van de buitensporigtekortprocedure (BTP) is geregeld bij artikel 104 van het Verdrag en bij Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad "over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten", die deel uitmaakt van het stabiliteits- en groeipact [3]. De landen die op 1 mei 2004 tot de EU zijn toegetreden, zijn lidstaten met een derogatie. Deze dienen weliswaar buitensporige tekorten te vermijden, maar sancties uit hoofde van artikel 104, leden 9 en 11, van het Verdrag kunnen aan hen niet worden opgelegd.[3]  PB L 209 van 2.8.1997.In het Commissieverslag op grond van artikel 104, lid 3, van het Verdrag werd geconcludeerd dat het feit dat het in 2003 in Malta geboekte tekort de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3% van het BBP overschreed, niet werd veroorzaakt door een buiten de macht van de Maltese autoriteiten vallende ongewone gebeurtenis, en evenmin het gevolg was van een ernstige economische neergang, in de zin van het stabiliteits- en groeipact. Wat de ontwikkelingen in 2004 betreft, werd in het verslag geconcludeerd dat het overheidstekort in 2004 wellicht zal afnemen maar boven de 3% van het BBP zal blijven. In haar voorjaarprognoses 2004 voorspelt de Commissie met name dat het overheidstekort 2004 5,9% van het BBP zal bedragen, wat hoger is dan het geraamde tekort van 5,2% van het BBP waarvan de Maltese autoriteiten in het convergentieprogramma zijn uitgegaan.In het Commissieverslag, dat op de voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie is gebaseerd, wordt ook geconcludeerd dat de verhouding van de schuld tot het BBP, die in 2003 op 72,0% van het BBP was uitgekomen, in 2004 verder zal afwijken van de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60%. In haar voorjaarprognoses 2004 voorspelt de Commissie met name dat de schuldquote in 2004 73,9% van het BBP zal bedragen, wat hoger is dan de raming van 72,1% van het BBP waarvan de Maltese autoriteiten in het convergentieprogramma zijn uitgegaan.In artikel 104, lid 4, van het Verdrag wordt bepaald dat "het in artikel 114 bedoelde Comité (d.i. het Economisch en Financieel Comité) advies uitbrengt over het verslag van de Commissie". Het Comité bracht advies uit op 24 mei 2004 en sloot zich daarin aan bij de beoordeling van het Commissieverslag. Het Comité kwam met name tot de conclusie dat de begrotingssituatie in Malta volgens beide criteria van artikel 104, lid 2, voor het vaststellen van buitensporige tekorten duidde op het bestaan van een dergelijk tekort. Ook wanneer andere relevante factoren, zoals met name de budgettaire situatie op middellange termijn en de investeringsquote van de overheid, in aanmerking worden genomen, brengt dit geen verandering in de evaluatie op basis van de criteria zelf. Het Comité achtte het tevens waarschijnlijk dat het overheidstekort in 2004 wederom boven de referentiewaarde van het Verdrag zal uitkomen en dat de bruto overheidsschuld in 2004 verder zal stijgen boven de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 60% van het BBP.Na onderzoek van alle relevante factoren die in haar verslag in aanmerking zijn genomen en gezien het advies van het Comité is de Commissie van mening dat er in Malta een buitensporig tekort bestaat. Dit advies, dat op 24 juni 2004 door de Commissie werd goedgekeurd, is aan de Raad uitgebracht overeenkomstig artikel 104, lid 5, van het Verdrag. De Commissie heeft de Raad aanbevolen dienovereenkomstig te besluiten conform artikel 104, lid 6. Bovendien dient de Commissie hierbij overeenkomstig artikel 104, lid 7, van het Verdrag bij de Raad een aanbeveling in voor een tot Malta te richten aanbeveling van de Raad om te bereiken dat het buitensporige tekort wordt verholpen. Het toezicht op de uitvoering van de door Malta genomen maatregelen kan vereisen dat de Raad overeenkomstig artikel 104, lid 7, verdere aanbevelingen doet, aangezien artikel 104, lid 9, niet van toepassing is op lidstaten met een derogatie.Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD AAN MALTA om het buitensporige overheidstekort te verhelpenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 104, lid 7,Gezien de aanbeveling van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig artikel 104 van het Verdrag dienen de lidstaten buitensporige tekorten te vermijden.(2) Het stabiliteits- en groeipact is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren.(3) De Raad heeft overeenkomstig artikel 104, lid 6, op [5 juli] 2004 besloten dat er in Malta een buitensporig tekort bestaat.(4) Na te hebben besloten dat er in Malta een buitensporig tekort bestaat, dient de Raad overeenkomstig artikel 104, lid 7, van het Verdrag en artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad tegelijkertijd aanbevelingen te richten tot de betrokken lidstaat opdat deze binnen een bepaalde termijn een einde maakt aan deze situatie.(5) Overeenkomstig artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad moet in deze aanbeveling worden vermeld dat de betrokken lidstaat binnen een termijn van ten hoogste vier maanden daaraan effectief gevolg moet geven en dat het corrigeren van het buitensporige tekort behoudens bijzondere omstandigheden binnen het jaar nadat het is geconstateerd moet zijn uitgevoerd. In het geval van Malta gelden er bijzondere omstandigheden, namelijk omdat het overheidstekort bij de toetreding tot de EU aanzienlijk hoger was dan de referentiewaarde.(6) Doordat bijzondere omstandigheden gelden, heeft de Raad de bevoegdheid toe te staan dat het corrigeren van het buitensporige tekort binnen een middellange-termijnkader wordt uitgevoerd. Het is dienstig ervan uit te gaan dat in het in mei 2004 door Malta ingediende convergentieprogramma, de latere actualiseringen ervan en de adviezen van de Raad daarover het aanpassingstraject wordt vastgelegd voor het corrigeren van het buitensporige tekort. Volgens het convergentieprogramma van mei 2004 is het de bedoeling om het buitensporig tekort tegen 2006 terug te dringen tot minder dan de referentiewaarde van 3%, waarbij de volgende jaarlijkse streefcijfers voor het overheidstekort gelden: 5,2% van het BBP in 2004, 3,7% in 2005, 2,3% in 2006 en 1,4% in 2007. Bovendien wordt in het programma ervan uitgegaan dat de schuldquote, die in 2003 op 72,0% was uitgekomen, tot in 2005 verder zal stijgen tot boven de in het Verdrag vastgestelde referentiewaarde van 60% (namelijk tot 72,4%) maar daarna zal dalen tot 70,4% in 2007. Het aanpassingstraject is gebaseerd op een macro-economisch scenario dat volgens het advies van de Raad van [5 juli] over het convergentieprogramma, aannemelijk is.(7) De maatregelen ter consolidering van de begroting moeten naar het oordeel van de Raad een duurzame verbetering van het overheidssaldo teweegbrengen en er tegelijkertijd op gericht zijn de kwaliteit van de overheidsfinanciën te bevorderen en het groeipotentieel van de economie te versterken,BEVEELT AAN :dat de Maltese autoriteiten zo snel mogelijk een einde maken aan de thans bestaande buitensporigtekortsituatie;dat de Maltese autoriteiten binnen een middellange-termijnkader maatregelen nemen om het tekort in 2006 op een geloofwaardige en duurzame wijze tot minder dan 3% van het BBP terug te dringen, overeenkomstig het traject voor de vermindering van het tekort dat wordt omschreven in het advies van de Raad van [5 juli] 2004 over het in mei 2004 ingediende convergentieprogramma;dat de Maltese autoriteiten zorgen voor een vastberaden tenuitvoerlegging van de in het convergentieprogramma van mei 2004 geplande maatregelen, in het bijzonder de structurele maatregelen met het oog op een rationalisering en vermindering van de uitgaven;dat de Maltese autoriteiten vóór [5 november 2004] zorgen voor de doeltreffende tenuitvoerlegging van de maatregelen die gepland zijn om het voor 2005 vastgestelde streefcijfer voor het tekort te halen;dat de Maltese autoriteiten ervoor zorgen dat overeenkomstig het advies van de Raad over het in mei 2004 ingediende convergentieprogramma aan de stijging van de schuldquote een halt wordt toegeroepen en dat deze trend daarna wordt omgebogen.Voorts verzoekt de Raad de Maltese autoriteiten na de correctie van het buitensporige tekort de begrotingsconsolidatie voort te zetten met het oog op de verwezenlijking op middellange termijn van een begroting die vrijwel in evenwicht is of een overschot vertoont.Deze aanbeveling is gericht tot de Republiek Malta.Gedaan te Brussel, [5 juli] 2004.Voor de RaadDe Voorzitterxxxxxx


title: Aanbeveling van de Raad van 20 december 2012 betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 398/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 20 december 2012
   betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren
   2012/C 398/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 165 en 166,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De validatie van leerresultaten, namelijk kennis, vaardigheden en competenties die door niet-formeel en informeel leren zijn verworven, kan een belangrijke rol spelen bij het verhogen van de inzetbaarheid en mobiliteit, evenals bij het verbeteren van de motivatie voor een leven lang leren, met name onder sociaal-economisch achtergestelde of laaggekwalificeerde groepen mensen.

               (2)

               Nu de Europese Unie wordt geconfronteerd met een ernstige economische crisis die heeft geleid tot een stijgende werkloosheid, vooral onder jongeren, en nu de bevolking vergrijst, kan de validatie van relevante kennis, vaardigheden en competenties een nog waardevoller bijdrage leveren tot het verbeteren van de werking van de arbeidsmarkt, het stimuleren van de mobiliteit en de bevordering van het concurrentievermogen en de economische groei.

               (3)

               Werkgeversorganisaties, individuele werkgevers, vakbonden, brancheverenigingen, kamers van koophandel, beroepsorganisaties, nationale entiteiten die betrokken zijn bij de erkenningsprocedure voor beroepskwalificaties en bij de evaluatie en certificering van leerresultaten, diensten voor arbeidsvoorziening, jongerenorganisaties, jongerenwerkers, aanbieders van onderwijs en opleidingen alsmede maatschappelijke organisaties zijn allemaal belangrijke belanghebbenden die een aanzienlijke rol hebben te vervullen bij het aanbieden van niet-formele en informele leermogelijkheden en daaropvolgende validatieprocedures.

               (4)

               In de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei wordt opgeroepen tot de ontwikkeling van kennis, vaardigheden en competenties om economische groei en werkgelegenheid te verwezenlijken; in de bijbehorende vlaggenschipinitiatieven Jeugd in beweging en de Agenda voor nieuwe vaardigheden en banen ligt de nadruk op de behoefte aan flexibelere leertrajecten die de toegang tot en de vooruitgang op de arbeidsmarkt kunnen verbeteren, de overgang tussen de werk- en leerfasen kunnen vergemakkelijken en de validatie van niet-formeel en informeel leren kunnen stimuleren.

               (5)

               In de Conclusies van de Raad van 12 mei 2009 betreffende een strategisch kader voor Europese samenwerking op het gebied van onderwijs en opleiding (ET 2020) (1) is erop gewezen dat een leven lang leren moet worden beschouwd als een beginsel dat ten grondslag ligt aan het gehele kader, dat zo is ontworpen dat het betrekking heeft op leren in alle contexten, zowel formeel, niet-formeel als informeel.

               (6)

               In de EU-strategie voor jongeren — Investeringen en empowerment. Een vernieuwde open coördinatiemethode om op de uitdagingen en kansen voor jongeren in te spelen van 2009 werd aangedrongen op een betere erkenning voor jongeren van vaardigheden die zijn verworven door niet-formeel leren en daarbij werd de noodzaak onderstreept van een volledig gebruik van de op EU-niveau vastgestelde instrumenten voor de validatie van kennis, vaardigheden en competenties voor de erkenning van kwalificaties. De strategie werd ondersteund door de resolutie van de Raad van 27 november 2009 over een nieuw kader voor Europese samenwerking in jeugdzaken (2010-2018) (2).

               (7)

               In het communiqué van Brugge van december 2010 hebben de Europese ministers van Beroepsonderwijs en -opleiding, de Europese sociale partners en de Europese Commissie verklaard dat de deelnemende landen een begin moeten maken met de ontwikkeling, uiterlijk in 2015, van nationale procedures voor de erkenning en validatie van niet-formeel en informeel leren, zo nodig ondersteund door nationale kwalificatiekaders.

               (8)

               In het Communiqué van de Conferentie van Europese ministers bevoegd voor hoger onderwijs, gehouden in Leuven en Louvain-la-Neuve, op 28 en 29 april 2009, wordt benadrukt dat beleid voor een leven lang leren pas succes heeft als het basisbeginselen en -procedures omvat voor de erkenning van eerdere leeractiviteiten op basis van leerresultaten, terwijl de Raad in zijn conclusies van 28 november 2011 over de modernisering van het hoger onderwijs (3) de lidstaten heeft opgeroepen duidelijke trajecten vanuit het beroeps- en andersoortig onderwijs naar hoger onderwijs te ontwikkelen, alsmede mechanismen voor de erkenning van buiten formeel onderwijs en formele opleiding verworven leerresultaten en opgedane ervaringen.

               (9)

               In de resolutie van 28 november 2011 betreffende een vernieuwde Europese agenda voor volwasseneneducatie (4) definieerde de Raad als een van de prioriteitsgebieden voor de periode 2012-2014 de invoering van volledig operationele systemen voor de validatie van niet-formeel en informeel leren en het bevorderen van het gebruik ervan door volwassenen van alle leeftijden en op alle kwalificatieniveaus, alsook door ondernemingen en andere organisaties.

               (10)

               In de resolutie van de Raad van 19 december 2002 over de bevordering van intensievere Europese samenwerking inzake beroepsonderwijs en -opleiding (5) en in de verklaring van Kopenhagen van 30 november 2002 werd gevraagd om de ontwikkeling van een reeks gemeenschappelijke beginselen inzake de validatie van niet-formeel en informeel leren.

               (11)

               In de conclusies van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 18 mei 2004 werd gepleit voor gemeenschappelijke Europese beginselen voor de identificatie en validatie van niet-formeel en informeel leren.

               (12)

               Sinds 2004 wordt regelmatig een Europese inventaris inzake de validatie van niet-formeel en informeel leren gepubliceerd, met actuele informatie over de huidige validatiepraktijken in Europese landen, en in 2009 zijn Europese richtsnoeren voor de validatie van niet-formeel en informeel leren gepubliceerd.

               (13)

               Bij Beschikking nr. 2241/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende een enkel communautair kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties (Europass) (6) werd Europass ingesteld; dit is een Europese portfolio die burgers kunnen gebruiken om hun competenties en kwalificaties in heel Europa beter kenbaar te maken, te registreren en te presenteren.

               (14)

               In de Resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 18 mei 2006, over de erkenning van de waarde van niet-formeel en informeel leren in de jeugdsector in Europa (7), wordt de lidstaten verzocht het identificeren mogelijk te maken van competenties die dankzij niet-formeel en informeel leren zijn verworven, zodat ze op de arbeidsmarkt worden erkend.

               (15)

               Youthpass is in het leven geroepen als een transparantie-instrument voor deelnemers aan projecten die worden gefinancierd door het programma „Jeugd in actie”, vastgesteld bij Besluit nr. 1719/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad (8).

               (16)

               In de aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van een Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren (9) werden de lidstaten uitgenodigd hun nationale kwalificatiesystemen te koppelen aan het Europees kwalificatiekader en de validatie van niet-formeel en informeel leren te bevorderen, overeenkomstig de in mei 2004 overeengekomen gemeenschappelijke Europese beginselen.

               (17)

               Het Europees systeem voor het verzamelen en overdragen van studiepunten (European Credit Transfer and Accumulation System — ECTS), dat in 1989 is ingevoerd in het kader van het Erasmus-programma, verleent kredieten voor het formele onderwijs op basis van leerresultaten en werklast voor studenten, en vergemakkelijkt ook de toekenning door hogeronderwijsinstellingen van kredieten op basis van leerresultaten voor niet-formele en informele leerervaringen.

               (18)

               In de Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 tot vaststelling van een Europees referentiekader voor kwaliteitsborging in beroepsonderwijs en -opleiding (10) wordt gesteld dat dit kader steun moet bieden aan de uitvoering van de gemeenschappelijke Europese beginselen voor de identificatie en validatie van niet-formeel en informeel leren, moet helpen onderwijs, opleiding en werk beter op elkaar te doen aansluiten, en moet helpen bruggen te slaan tussen formele, niet-formele en informele vormen van onderwijs.

               (19)

               Met de Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 (11) is een Europees systeem voor overdracht van leerresultaten voor beroepsonderwijs en -opleiding (European Credit System for Vocational Education and Training — ECVET) vastgesteld, dat kan worden gebruikt voor de overdracht en accumulatie van leerresultaten die individuen hebben behaald in formele en, in voorkomend geval, niet-formele en informele context.

               (20)

               Raadplegingen in de vorm van een online-enquête, discussies binnen de betrokken beleidsorganen alsmede verscheidene peer-learningactiviteiten met de sociale partners, geven aan dat er een grote consensus bestaat over het belang van het zichtbaar maken van de kennis, vaardigheden en competenties die door levens- en werkervaring zijn opgedaan, en er blijkt brede steun te bestaan voor een initiatief van de Unie om het beleid en de praktijk van de validatie in de lidstaten te versterken,

         BEVEELT HET VOLGENDE AAN:

               1.

               DE LIDSTATEN MOETEN, TENEINDE ALLEN DE GELEGENHEID TE BIEDEN TE LATEN ZIEN WAT ZIJ BUITEN FORMEEL ONDERWIJS EN FORMELE OPLEIDING (MET INBEGRIP VAN ERVARINGEN MET MOBILITEIT) HEBBEN GELEERD EN HIERVAN GEBRUIK TE MAKEN VOOR HUN LOOPBAAN EN VERDERE OPLEIDING, EN MET INACHTNEMING VAN HET SUBSIDIARITEITSBEGINSEL:

                           1.

                           uiterlijk in 2018, overeenkomstig de nationale omstandigheden en kenmerken en op de wijze die hun passend lijkt, regelingen hebben getroffen voor de validatie van niet-formeel en informeel leren die iedereen in de gelegenheid stellen:

                                       a)

                                       kennis, vaardigheden en competenties die door niet-formeel en informeel leren — onder meer, in voorkomend geval, door open onderwijsmiddelen — zijn verworven, te laten valideren;

                                       b)

                                       een volledige kwalificatie of, in voorkomend geval, een deel ervan te verkrijgen op basis van gevalideerde niet-formele en informele leerervaringen, zonder dat afbreuk wordt gedaan aan andere toepasselijke wetgeving van de Unie, met name Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (12).

                                 De lidstaten mogen in hun validatieregelingen voorrang geven aan bepaalde gebieden en/of sectoren, al naar gelang waar zij behoefte aan hebben;

                           2.

                           al naar gelang van het geval, onderstaande elementen opnemen in de regelingen voor de validatie van niet-formeel en informeel leren, waarbij iedereen de gelegenheid worden geboden zijn voordeel te halen uit al deze elementen, afzonderlijk of in combinatie, overeenkomstig ieders behoeften:

                                       a)

                                       IDENTIFICATIE van de leerresultaten die een persoon door niet-formeel en informeel leren heeft verworven;

                                       b)

                                       DOCUMENTATIE van de leerresultaten die een persoon door niet-formeel en informeel leren heeft verworven;

                                       c)

                                       BEOORDELING van de leerresultaten die een persoon door niet-formeel en informeel leren heeft verworven;

                                       d)

                                       CERTIFICERING van de resultaten van de beoordeling van de leerresultaten die een persoon door niet-formeel en informeel leren heeft verworven in de vorm van een kwalificatie, in de vorm van kredieten die tot een kwalificatie leiden of, in voorkomend geval, in een andere vorm;

                           3.

                           de hierna volgende beginselen, al naar gelang van het geval, toepassen in regelingen voor de validatie van niet-formeel en informeel leren, met inachtneming van nationale, regionale en/of lokale en sectorale behoeften en kenmerken:

                                       a)

                                       de validatieregelingen zijn gekoppeld aan nationale kwalificatiekaders en sluiten aan op het Europees kwalificatiekader;

                                       b)

                                       informatie en begeleiding met betrekking tot de voordelen van en de mogelijkheden tot validatie, evenals de desbetreffende procedures, zijn beschikbaar voor personen en organisaties;

                                       c)

                                       kansarme groepen, zoals werklozen en personen die werkloos dreigen te worden, zullen naar alle waarschijnlijkheid profijt hebben van de validatieregelingen, omdat validatie hun participatie in een leven lang leren kan versterken en hun toegang tot de arbeidsmarkt kan vergemakkelijken;

                                       d)

                                       personen die werkloos zijn of dreigen te worden kunnen, overeenkomstig nationale wetgeving en kenmerken, hun vaardigheden laten beoordelen met als doel hun kennis, vaardigheden en competenties te laten vaststellen binnen een redelijke periode, idealiter binnen zes maanden nadat de behoefte hieraan is geconstateerd;

                                       e)

                                       de validatie van niet-formeel en informeel leren wordt ondersteund door passende begeleiding en passend advies, en is gemakkelijk toegankelijk;

                                       f)

                                       er worden transparante kwaliteitsborgingsmaatregelen, die stroken met bestaande kwaliteitsborgingsmaatregelen, getroffen om betrouwbare, valide en geloofwaardige evaluatiemethoden en -instrumenten te ondersteunen;

                                       g)

                                       er wordt gezorgd voor de ontwikkeling van de beroepsbekwaamheid van het personeel dat betrokken is bij de validatieprocedure in alle relevante sectoren;

                                       h)

                                       kwalificaties of, waar passend, delen van kwalificaties die door validatie van niet-formele en informele leerervaringen zijn verkregen, voldoen aan overeengekomen normen die gelijk of gelijkwaardig zijn aan de normen voor kwalificaties die door formele onderwijsprogramma's worden verkregen;

                                       i)

                                       het gebruik van transparantie-instrumenten van de Unie, zoals het Europass-kader en Youthpass, wordt aangemoedigd om de documentatie van leerresultaten te vergemakkelijken;

                                       j)

                                       er bestaan synergieën tussen validatieregelingen en kredietsystemen van het formele onderwijs- en opleidingsstelsel, zoals ECTS en ECVET;

                           4.

                           aanmoedigen dat alle belanghebbenden, zoals werkgevers, vakbonden, brancheverenigingen, kamers van koophandel, beroepsorganisaties, nationale entiteiten die betrokken zijn bij de erkenningsprocedure voor beroepskwalificaties, diensten voor arbeidsvoorziening, jongerenorganisaties, jongerenwerkers, aanbieders van onderwijs en opleidingen alsmede maatschappelijke organisaties, worden betrokken bij de ontwikkeling en uitvoering van de in de punten 1 tot en met 4 genoemde elementen.
                           Om aan te zetten tot deelname aan dit proces

                                       a)

                                       moeten werkgevers, jongerenorganisaties en maatschappelijke organisaties de identificatie en documentatie van op het werk of via vrijwilligersactiviteiten verworven leerresultaten bevorderen en vergemakkelijken, met gebruikmaking van geschikte instrumenten voor transparantie in de Unie zoals de met het Europass-kader en Youthpass ontwikkelde instrumenten;

                                       b)

                                       moeten aanbieders van onderwijs en opleidingen de toegang tot formeel onderwijs en formele opleidingen op basis van leerresultaten die in een niet-formele of informele context zijn verworven, vergemakkelijken en, in voorkomend geval en indien mogelijk, vrijstellingen en/of kredieten toekennen voor relevante leerresultaten die in een dergelijke context zijn verworven;

                           5.

                           aansporen tot coördinatie inzake validatieregelingen tussen belanghebbenden op het gebied van onderwijs, opleiding, werkgelegenheid en jeugd alsook tussen belanghebbenden op andere relevante beleidsgebieden.

               2.

               DE LIDSTATEN EN DE COMMISSIE MOETEN DE VOLGENDE MAATREGELEN NEMEN:

                           a)

                           opvolging van deze aanbeveling via de adviesgroep voor het Europees kwalificatiekader, dat is opgericht bij de aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van een Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren (13) (EKK) en, indien passend, betrokken jeugdorganisaties en vertegenwoordigers van de vrijwilligerssector betrekken bij daaropvolgende activiteiten van die adviesgroep;

                           b)

                           verslag uitbrengen over de vooruitgang die is geboekt na de goedkeuring van deze aanbeveling in toekomstige gezamenlijke verslagen van de Raad en de Commissie binnen het strategisch kader van ET 2020 en in toekomstige gezamenlijke jeugdverslagen van de Europese Unie binnen het nieuwe kader voor Europese samenwerking in jeugdzaken;

                           c)

                           de uitvoering van deze aanbeveling ondersteunen door gebruik te maken van de deskundigheid van agentschappen van de Unie, met name Cedefop, en door verslag uit te brengen over de situatie wat betreft de validatie van niet-formeel en informeel leren in het jaarverslag over de ontwikkeling van nationale kwalificatiekaders.

               3.

               DE COMMISSIE MOET DE VOLGENDE MAATREGELEN NEMEN:

                           a)

                           de lidstaten en belanghebbenden ondersteunen door:

                                       —

                                       het bevorderen van doeltreffende peer-learning en uitwisselingen van ervaring en goede praktijken;

                                       —

                                       regelmatige herziening van de Europese richtsnoeren voor de validatie van niet-formeel en informeel leren, geheel in overleg met de lidstaten;

                                       —

                                       regelmatige herziening van de Europese inventaris inzake de validatie van niet-formeel en informeel leren, in samenwerking met de lidstaten;

                           b)

                           nog voor 2018 een verdere ontwikkeling (in overleg met de lidstaten, zoals omschreven in Beschikking nr. 2241/2004/EG) overwegen van instrumenten in het Europass-kader met het oog op meer transparantie in de hele Unie van gevalideerde leerresultaten die door niet-formele en informele leerervaringen zijn verworven;

                           c)

                           er in samenwerking met de lidstaten voor zorgen dat de programma's Een leven lang leren, Jeugd in actie en (zonder dat wordt geraakt aan de onderhandelingen over het volgende meerjarig financieel kader) het toekomstige Europese programma voor onderwijs, opleiding, jeugd en sport en de Europese structuurfondsen worden gebruikt om de uitvoering van deze aanbeveling te ondersteunen;

                           d)

                           de maatregelen die ingevolge deze aanbeveling zijn genomen, in samenwerking met de lidstaten en na raadpleging van de betrokken belanghebbenden, beoordelen en uiterlijk op 31 december 2019 verslag uitbrengen aan de Raad over de opgedane ervaring en de gevolgen voor de toekomst, en indien nodig een toetsing en herziening van deze aanbeveling voorstellen.

      Gedaan te Brussel, 20 december 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. FLOURENTZOU

      (1)  PB C 119 van 28.5.2009, blz. 2.

      (2)  PB C 311 van 19.12.2009, blz. 1.

      (3)  PB C 372 van 20.12.2011, blz. 36.

      (4)  PB C 372 van 20.12.2011, blz. 1.

      (5)  PB C 13 van 18.1.2003, blz. 2.

      (6)  PB L 390 van 31.12.2004, blz. 6.

      (7)  PB C 168 van 20.7.2006, blz. 1.

      (8)  PB L 327 van 24.11.2006, blz. 30.

      (9)  PB C 111 van 6.5.2008, blz. 1.

      (10)  PB C 155 van 8.7.2009, blz. 1.

      (11)  PB C 155 van 8.7.2009, blz. 11.

      (12)  PB L 255 van 30.9.2005, blz. 22.

      (13)  PB C 111 van 6.5.2008, blz. 1.

      BIJLAGE

         DEFINITIES

      In deze aanbeveling zijn de volgende definities van toepassing:

                  a)

                     Formeel leren betekent leren in een georganiseerde en gestructureerde omgeving die specifiek voor leren is bestemd, en leidt doorgaans tot de toekenning van een kwalificatie, gewoonlijk in de vorm van een certificaat of diploma; hieronder vallen de stelsels van algemeen onderwijs, initiële beroepsopleiding en hoger onderwijs.

                  b)

                     Niet-formeel leren betekent leren door middel van geplande activiteiten (in termen van leerdoelen, leertijd) waarbij sprake is van een bepaalde vorm van ondersteuning bij het leren (bijv. student-leraar-verhoudingen). Het kan gaan om programma's om vroegtijdige schoolverlaters professionele vaardigheden, lees- en schrijfvaardigheid voor volwassenen en basisvorming te verschaffen. Veel voorkomende voorbeelden van niet-formeel leren zijn opleidingen binnen ondernemingen waarmee zij de vaardigheden van hun werknemers zoals ICT-vaardigheden actueel maken en verbeteren, gestructureerd online leren (bv. met gebruikmaking van open onderwijsmiddelen) en cursussen die door maatschappelijke organisaties worden georganiseerd voor hun leden, hun doelgroep of het grote publiek.

                  c)

                     Informeel leren betekent leren dat voortvloeit uit dagelijkse bezigheden op het werk, in het gezin of in de vrije tijd; het is niet georganiseerd of gestructureerd in termen van doelstellingen, tijd of ondersteuning bij het leren; het kan, vanuit het gezichtspunt van de lerende, onbewust gebeuren. Voorbeelden van leerresultaten die door informeel leren zijn verworven, zijn vaardigheden die zijn verworven via levens- en werkervaring; vaardigheden op het gebied van projectbeheer en ICT die worden verworven op de werkplek; talenkennis en interculturele vaardigheden die zijn verworven tijdens een verblijf in een ander land; ICT-vaardigheden die zijn verworven buiten het werk, door vrijwilligerswerk, culturele activiteiten, sport, jongerenwerk en door activiteiten thuis (bv. de verzorging van een kind).

                  d)

                  Met open onderwijsmiddelen wordt gedigitaliseerd materiaal bedoeld dat gratis en open wordt aangeboden voor educatieve medewerkers, studenten en zelflerenden en dat bedoeld is voor gebruik en hergebruik voor onderwijs-, leer- en onderzoeksdoeleinden. Het materiaal omvat leerinhoud, software voor het ontwikkelen, gebruiken en verspreiden van inhoud, en implementatiemiddelen zoals open licenties. Open onderwijsmiddelen zijn ook geaccumuleerde digitale assets die kunnen worden aangepast en die voordelen bieden zonder dat de mogelijkheden voor anderen om die te gebruiken, worden beperkt.

                  e)

                  Een beoordeling van de vaardigheden is een proces bedoeld om iemands kennis, vaardigheden en competenties, evenals diens bekwaamheden en motivaties, vast te stellen en te analyseren zodat er een loopbaanproject kan worden uitgestippeld en/of een omscholings- of opleidingsproject kan worden gepland. Doel van de beoordeling is de persoon in kwestie te helpen zijn loopbaanachtergrond te analyseren, zijn eigen positie in de werkomgeving te beoordelen en een loopbaantraject te plannen, of in sommige gevallen voorbereidingen te treffen voor validatie van resultaten van niet-formeel en informeel leren.

                  f)

                  Een kwalificatie is een formeel resultaat van een beoordelings- en validatieprocedure, dat wordt verworven wanneer een bevoegde instantie bepaalt dat de leerresultaten die een persoon heeft bereikt, aan bepaalde normen voldoen.

                  g)

                     Leerresultaten zijn beschrijvingen van hetgeen een lerende weet, begrijpt en kan doen na de voltooiing van een leerproces; deze leerresultaten worden gedefinieerd in termen van kennis, vaardigheden en competenties.

                  h)

                  Een nationaal kwalificatiekader is een instrument voor de classificatie van kwalificaties volgens een set van criteria voor bepaalde bereikte leerniveaus. Het heeft tot doel nationale kwalificatiesubstructuren te integreren en te coördineren en de transparantie, toegang, voortgang en kwaliteit van de kwalificaties in verband met de arbeidsmarkt en de civiele samenleving te verbeteren.

                  i)

                     Validatie is een procedure waarmee een erkende instantie bevestigt dat de betrokken persoon leerresultaten heeft verworven die aan een relevante norm voldoen; zij bestaat uit vier fasen:

                              1.

                              IDENTIFICATIE — door middel van een gesprek — van relevante ervaringen van een persoon;

                              2.

                              DOCUMENTATIE om de ervaringen van de betrokkene zichtbaar te maken;

                              3.

                              een formele BEOORDELING van deze ervaringen en

                              4.

                              CERTIFICATIE van de resultaten van de beoordeling, die kan leiden tot een gedeeltelijke of volledige kwalificatie.

                  j)

                     Erkenning van eerdere leeractiviteiten is de validatie van leerresultaten, uit formeel onderwijs of uit niet-formeel of informeel leren, die zijn behaald voordat de validatie werd aangevraagd.