               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 5.2.2019
            COM(2019) 71 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het deelnemen aan onderhandelingen over een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185)

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND

               De ontwikkeling van informatie- en communicatietechnologie biedt de mensheid ongekende mogelijkheden. Tegelijk brengt zij ook een aantal uitdagingen met zich mee, onder meer voor het strafrecht en dus voor de rechtsstaat in de cyberruimte. Cybercriminaliteit en andere strafbare feiten die elektronisch bewijs op computersystemen achterlaten, grijpen steeds verder om zich heen en het bewijs voor deze feiten is steeds meer opgeslagen op servers in buitenlandse, meerdere, wisselende of onbekende jurisdicties, d.w.z. in de cloud. De rechtshandhavingsbevoegdheden daarentegen worden nog steeds ingeperkt door territoriale grenzen.

               In haar Europese veiligheidsagenda van april 2015
                  1
                heeft de Commissie toegezegd een evaluatie te maken van de belemmeringen voor strafrechtelijk onderzoek naar cybercriminaliteit, met name wat betreft grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal. Op 17 april 2018 heeft de Commissie de Raad en het Europees Parlement twee voorstellen gezonden: een voorstel voor een verordening betreffende bevelen tot verstrekking en tot bewaring van elektronisch bewijsmateriaal in strafzaken
                  2
                en een voorstel voor een richtlijn tot vaststelling van geharmoniseerde regels inzake de aanwijzing van wettelijke vertegenwoordigers ten behoeve van de bewijsgaring in strafprocedures
                  3
                (hierna tezamen "voorstellen inzake elektronisch bewijs" genoemd). Deze voorstellen willen binnen de Europese Unie het proces bespoedigen inzake het veiligstellen en verkrijgen van elektronisch bewijsmateriaal dat is opgeslagen en/of wordt bewaard door dienstaanbieders die in een andere jurisdictie zijn gevestigd.

               Het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit

               Het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185) wil bijdragen aan de strijd tegen strafbare feiten waarbij van computernetwerken wordt gebruikgemaakt. Het bevat bepalingen 1) voor de harmonisatie van nationale bepalingen van materieel strafrecht betreffende strafbare feiten en daarmee samenhangende bepalingen op het gebied van cybercriminaliteit, 2) het voorziet in de nodige bevoegdheden in het nationale strafprocesrecht voor het onderzoeken en vervolgen van dergelijke feiten en andere strafbare feiten die door middel van een computersysteem zijn gepleegd of waarvoor bewijzen in elektronische vorm bestaan, en 3) het wil een snelle en doeltreffende regeling voor internationale samenwerking opzetten. Het Verdrag staat open voor de lidstaten van de Raad van Europa en staten die geen lid zijn van de Raad. Momenteel zijn 62 landen partij bij het Verdrag, waaronder 26 lidstaten van de Europese Unie
                  4
               . In het Verdrag wordt niet overwogen dat de Europese Unie tot het Verdrag kan toetreden. Niettemin wordt de Europese Unie erkend als een organisatie met de status van waarnemer bij het Convention Committee (T-CY). Op die grondslag neemt de Europese Unie deel aan bijeenkomsten van het Convention Committee.

               Volgens artikel 46, lid 1, onder c), van het Verdrag beraadslagen de partijen, indien aangewezen, periodiek om de behandeling van mogelijke aanvullingen of wijzigingen van het Verdrag te faciliteren. De partijen bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit buigen zich nu al een tijdje over de uitdagingen en belemmeringen waarmee nationale gerechtelijke en politiële instanties te maken krijgen wanneer zij in het kader van een strafonderzoek toegang willen tot elektronisch bewijsmateriaal voor strafbare feiten in de vorm van computergegevens. Deze kwesties kwamen namelijk in de periode 2012-2014 aan bod in een werkgroep over grensoverschrijdende toegang tot gegevens en in de periode 2015-2017 in de Cloud Evidence Group.

               Onderhandelingen voor een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag

               Na voorstellen van de Cloud Evidence Group
                  5
                heeft de commissie Cybercrimeverdrag (T-CY) diverse aanbevelingen vastgesteld, onder meer inzake de onderhandelingen over een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit
                  6
                over versterkte internationale samenwerking (hierna "tweede aanvullend protocol" genoemd). In juni 2017 heeft deze commissie Cybercrimeverdrag de Terms of Reference vastgesteld voor de voorbereiding van het tweede aanvullend protocol in de periode tussen september 2017 en december 2019.

               Volgens de Terms of Reference kan het tweede aanvullend protocol de volgende elementen bevatten:

               ·Bepalingen voor een doeltreffendere wederzijdse rechtshulp, met name:

               –een vereenvoudigde regeling voor verzoeken om wederzijdse rechtshulp voor abonnee-informatie;

               –internationale verstrekkingsbevelen;

               –directe samenwerking tussen gerechtelijke autoriteiten bij verzoeken om wederzijdse rechtshulp;

               –gemeenschappelijke onderzoeken en gemeenschappelijke onderzoeksteams;

               –verzoeken in het Engels;

               –audio-/videoverhoor van getuigen, slachtoffers en deskundigen;

               –procedures voor dringende wederzijdse rechtshulp;

               ·Bepalingen voor rechtstreekse samenwerking met dienstaanbieders in andere jurisdicties met betrekking tot verzoeken om abonnee-informatie, verzoeken om bewaring, en dringende verzoeken;

               ·Een duidelijker raamwerk en sterkere waarborgen voor bestaande praktijken op het gebied van grensoverschrijdende toegang tot gegevens;

               ·Waarborgen, met inbegrip van eisen inzake gegevensbescherming.

               De onderhandelingen over diverse bepalingen van het tweede aanvullend protocol verlopen met verschillende snelheden. De situatie in de werkgroepen over de vier hoofdopdrachten die in de Terms of Reference zijn geschetst, is momenteel als volgt:

               ·Bepalingen over de taal van verzoeken en over dringende wederzijdse bijstand zijn in juli 2018 voorlopig goedgekeurd door de Protocol Drafting Plenary.

               ·Bepalingen over videoverhoor zijn in november 2018 voorlopig goedgekeurd door de Protocol Drafting Plenary.

               ·In november 2018 maakte de Protocol Drafting Plenary ook ruimte voor nader overleg (bepalingen over jurisdictie en bekrachtigingsmodel) en updates (directe samenwerking met aanbieders, internationale verstrekkingsbevelen, uitbreiding van zoekopdrachten of toegang op basis van referenties, gemeenschappelijke onderzoeken en gemeenschappelijke onderzoeksteams en onderzoekstechnieken).

               ·Over andere thema's (waarborgen, met inbegrip van vereisten inzake gegevensbescherming) is nog onvoldoende progressie gemaakt.

               2.DOELSTELLINGEN VAN HET VOORSTEL

               Deze aanbeveling wordt voorgelegd aan de Raad om, in overeenstemming met artikel 218 VWEU, machtiging te krijgen om, namens de Europese Unie en haar lidstaten, deel te nemen aan onderhandelingen over een tweede aanvullend protocol, om onderhandelingsrichtsnoeren vast te stellen en om de Commissie als onderhandelaar aan te stellen in overeenstemming met het ontwerp van onderhandelingsrichtsnoeren dat hierbij gaat.

               Krachtens artikel 3, lid 2, VWEU is de Unie exclusief bevoegd "een internationale overeenkomst te sluiten [...] indien die sluiting gevolgen kan hebben voor gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan kan wijzigen". Een internationale overeenkomst kan gevolgen hebben voor gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan wijzigen als het toepassingsgebied van de overeenkomst overlap met de wetgeving van de Unie vertoont of grotendeels onder het recht van de Unie valt.

               De Europese Unie heeft op grond van artikel 82, lid 1, en artikel 16 VWEU gemeenschappelijke regels vastgesteld over elementen die in het tweede aanvullend protocol aan bod kunnen komen. Het huidige rechtskader van de Europese Unie bestaat met name uit instrumenten voor rechtshandhaving en voor justitiële samenwerking in strafzaken, zoals Richtlijn 2014/41/EU betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken
                  7
               , de Overeenkomst betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie
                  8
               , Verordening (EU) 2018/1727 betreffende Eurojust
                  9
               , Verordening (EU) 2016/794 betreffende Europol
                  10
               , Kaderbesluit 2002/465/JBZ van de Raad inzake gemeenschappelijke onderzoeksteams
                  11
                en Kaderbesluit 2009/948/JBZ van de Raad over het voorkomen en beslechten van geschillen over de uitoefening van rechtsmacht bij strafprocedures
                  12
               . Daarnaast heeft de Unie diverse richtlijnen vastgesteld die de procedurele rechten van verdachten en beklaagden versterken
                  13
               .

               Extern heeft de Europese Unie een aantal bilaterale overeenkomsten met derde landen gesloten, zoals de overeenkomst betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika
                  14
                en die tussen de Europese Unie en Japan
                  15
               .

               De bescherming van persoonsgegevens is een grondrecht dat is vastgelegd in de EU-Verdragen en in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en persoonsgegevens mogen alleen in overeenstemming met Verordening (EU) 2016/679 (algemene verordening gegevensbescherming (GDPR))
                  16
                en Richtlijn (EU) 2016/680 (richtlijn gegevensbescherming politie)
                  17
                worden verwerkt. Het grondrecht van eenieder op eerbiediging van zijn privéleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn communicatie is ook vastgelegd in het Handvest van de grondrechten, en de eerbiediging van de privacy van de communicatie is daarvan een essentieel onderdeel. Elektronische-communicatiegegevens mogen alleen in overeenstemming met Richtlijn 2002/58/EG (e-privacyrichtlijn)
                  18
                worden verwerkt.

               Om te beoordelen of een gebied grotendeels onder gemeenschappelijke regels valt, moet overigens niet alleen rekening worden gehouden met de huidige stand van het Unierecht op het betrokken gebied, maar ook met de verwachte ontwikkeling ervan wanneer die ten tijde van deze beoordeling voorspelbaar is. Het door het tweede aanvullend protocol bestreken gebied is van direct belang voor voorspelbare toekomstige ontwikkelingen van de betrokken gemeenschappelijke regels. In dat verband zijn ook de voorstellen van de Commissie van april 2018 over grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal van belang
                  19
               .

               De voorstellen zien ook op specifieke types dienstaanbieders die diensten in de Europese Unie aanbieden. Een aanbieder biedt binnen de Europese Unie diensten aan wanneer hij in één of meer lidstaten gebruikers in staat stelt om zijn diensten te gebruiken en een reële link met de Unie heeft, bijvoorbeeld wanneer hij een vestiging in een lidstaat heeft of omdat hij in die lidstaat aan een groot aantal gebruikers diensten aanbiedt. Aanbieders zonder aanwezigheid in de Europese Unie moeten een wettelijke vertegenwoordiger aanstellen van wie verstrekkingsbevelen kunnen worden afgedwongen.

               In zijn conclusies van 18 oktober 2018 verklaarde de Europese Raad: "Om terrorisme en andere zware en georganiseerde criminaliteit doeltreffend te bestrijden, zowel binnen de EU als op internationaal niveau, moeten er oplossingen worden gevonden om te zorgen voor snelle en efficiënte grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal; uiterlijk aan het einde van de zittingsperiode moet overeenstemming worden bereikt over de Commissievoorstellen betreffende elektronisch bewijsmateriaal en toegang tot financiële informatie, en betreffende het beter bestrijden van witwaspraktijken. De Commissie moet ook zo spoedig mogelijk onderhandelingsmandaten voor de internationale onderhandelingen over elektronisch bewijsmateriaal indienen."

               De Commissievoorstellen inzake elektronisch bewijs bieden de basis voor een gecoördineerde en coherente aanpak, zowel binnen de Europese Unie als door de Europese Unie op internationaal niveau, met volledige inachtneming van de regels van de Europese Unie, waaronder die betreffende non-discriminatie tussen lidstaten van de Europese Unie en hun onderdanen. Hoewel de Commissie in haar effectbeoordeling voor haar voorstellen inzake elektronisch bewijs al had aangestipt dat het nuttig kon zijn om deze voorstellen aan te vullen met bilaterale of multilaterale overeenkomsten over grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal met bijbehorende waarborgen, heeft zij besloten om voor de nodige toepassingsvoorwaarden en waarborgen voor grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal regels van de Europese Unie voor te stellen, en pas daarna internationale onderhandelingen met derde partijen aan te vatten
                  20
               .

               Op het internationale niveau is de Commissie als waarnemer blijven deelnemen aan overleg ter zake binnen het kader van het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit
                  21
               . Grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal kwam regelmatig aan bod tijdens recente bijeenkomsten van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika.

               De Commissie stelt parallel twee aanbevelingen vast: een aanbeveling om deel te nemen aan onderhandelingen over het tweede aanvullend protocol bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit en een andere om onderhandelingen te openen met de Verenigde Staten van Amerika. Hoewel de beide processen niet in hetzelfde tempo zullen verlopen, gaat het toch om onderling samenhangende kwesties en kunnen toezeggingen die bij één onderhandeling worden gedaan, een direct effect hebben op de parallel verlopende onderhandelingen.

               Aangezien de voorstellen inzake elektronisch bewijsmateriaal de situatie aanpakken van specifieke soorten dienstaanbieders die op de EU-markt diensten aanbieden, bestaat er een risico dat verplichtingen in strijd zijn met de wetgeving van derde landen. Om deze rechtsconflicten aan te pakken, en overeenkomstig het beginsel van de internationale hoffelijkheid, bevatten de voorstellen inzake elektronisch bewijs bepalingen voor specifieke mechanismen voor de situatie waarin er bewijsmateriaal wordt opgevraagd en een dienstaanbieder wordt geconfronteerd met tegenstrijdige verplichtingen die voortvloeien uit de wetgeving van een derde land. Deze mechanismen bevatten ook een toetsingsprocedure om in die situatie duidelijkheid te scheppen. Niettemin dient met het tweede aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit te worden ingezet op het voorkomen van tegenstrijdige verplichtingen tussen de partijen bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit.

               Derhalve mag ervan worden uitgegaan dat de sluiting van het tweede aanvullend protocol gevolgen kan hebben voor gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan kan wijzigen.

               Bijgevolg heeft de Unie (krachtens artikel 3, lid 2, VWEU) exclusieve bevoegdheid om te onderhandelen over het tweede aanvullend protocol bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit.

               Het voorwerp van het tweede aanvullend protocol zou binnen de beleidslijnen en bevoegdheden van de Europese Unie vallen, met name op het gebied van instrumenten voor justitiële samenwerking in strafzaken (artikel 82, lid 1, VWEU) en gegevensbescherming (artikel 16 VWEU) en, uit oogpunt van Unierecht, zouden geen onderhandelingen kunnen worden gevoerd zonder dat de Europese Unie daarbij betrokken is. Bovendien heeft de Commissie, krachtens artikel 17, lid 1, VEU, een algemene rol bij de vertegenwoordiging van de Europese Unie. Gelet op het bovenstaande dient de Commissie door de Raad te worden aangesteld als de onderhandelaar voor het tweede aanvullend protocol bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit van de Raad van Europa (CETS nr. 185).

               3.RELEVANTE BEPALINGEN OP HET BELEIDSTERREIN

               Met de onderhandelingen moet worden gewaarborgd dat de overeengekomen bepalingen verenigbaar zijn met Unierecht en de verplichtingen van de lidstaten uit hoofde daarvan, mede rekening houdende met de toekomstige ontwikkelingen daarvan. Bovendien zal ook moeten worden gewaarborgd dat het tweede aanvullend protocol een ontkoppelingsclausule bevat op grond waarvan de lidstaten van de Europese Unie die partij worden bij het tweede aanvullend protocol, hun wederzijdse betrekkingen kunnen regelen op basis van Unierecht. Meer bepaald dient het functioneren van de wetgevingsvoorstellen van de Commissie inzake elektronisch bewijsmateriaal – ook gedurende hun evolutie in de onderhandelingen tussen de medewetgevers tijdens de wetgevingsprocedure en uiteindelijk in hun definitieve (vastgestelde) vorm – tussen lidstaten van de Europese Unie te worden gehandhaafd.

               Het tweede aanvullend protocol dient de nodige waarborgen te bevatten voor de grondrechten en vrijheden die in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend, inzonderheid het recht op eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven, de woning en de communicatie, conform artikel 7 van het Handvest, het recht op de bescherming van persoonsgegevens, conform artikel 8 van het Handvest, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, conform artikel 47 van het Handvest, het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging, conform artikel 48 van het Handvest, en de beginselen van legaliteit en evenredigheid inzake delicten en straffen, conform artikel 49 van het Handvest. Het tweede aanvullend protocol dient te worden toegepast in overeenstemming met die rechten en beginselen.

               Het protocol moet passende waarborgen inzake gegevensbescherming en privacy voor het verzamelen, de doorgifte en het latere gebruik van persoonsgegevens en elektronische-communicatiegegevens bevatten zodat gewaarborgd is dat dienstaanbieders in de Europese Unie hun verplichtingen uit hoofde van Uniewetgeving inzake gegevensbescherming en privacy volledig in acht nemen, voor zover dit soort internationale overeenkomst als rechtsgrondslag kan dienen voor de overdracht van gegevens in reactie naar aanleiding van verstrekkingsbevelen of verzoeken van een autoriteit uit een derde partij bij het aanvullend protocol die een verwerkingsverantwoordelijke of verwerker verplichten persoonsgegevens en elektronische-communicatiegegevens te verstrekken. Met deze waarborgen moet de bescherming van de grondrechten en vrijheden van burgers van de Europese Unie worden gewaarborgd, met inbegrip van de bescherming van privacy en persoonsgegevens wanneer persoonsgegevens of elektronische-communicatiegegevens aan rechtshandhavingsautoriteiten in landen buiten de Europese Unie worden verstrekt.

               Omdat de voorstellen van de Europese Commissie inzake elektronisch bewijsmateriaal geen bepalingen bevatten over de toegang van autoriteiten tot gegevens zonder hulp van een tussenpersoon ("directe toegang"), kan het gebruik van die maatregelen alleen op nationaal recht zijn gebaseerd. Wanneer het tweede aanvullend protocol eventueel bepalingen bevat met betrekking tot de uitbreiding van de zoekopdrachten of de toegang op basis van referenties en met betrekking tot onderzoekstechnieken, dient het hoofddoel te zijn om tot sterkere waarborgen te komen voor dit soort grensoverschrijdende directe toegang tot gegevens, zodat de grondrechten en vrijheden van burgers van de Europese Unie, met inbegrip van de bescherming van privacy en persoonsgegevens, zijn gewaarborgd.

               De sluiting van het tweede aanvullend protocol moet de mogelijkheid bieden om tussen de partijen bij het protocol en tussen de partijen bij het protocol en de Europese Unie bilaterale overeenkomsten of verdragen over hun onderlinge betrekkingen te sluiten. Daartoe dient een passende clausule te worden opgenomen waarin wordt bepaald dat, indien twee of meer partijen reeds een overeenkomst of verdrag hebben gesloten met betrekking tot de in dit Verdrag geregelde aangelegenheden of anderszins hun betrekkingen ter zake van deze aangelegenheden hebben geregeld, of dit in de toekomst doen, zij gerechtigd zijn die overeenkomst of dat verdrag toe te passen of die betrekkingen dienovereenkomstig te regelen, mits een en ander geschiedt op een wijze die in overeenstemming is met de doelstellingen en beginselen van het Verdrag. De overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten over grensoverschrijdende toegang tot elektronisch bewijsmateriaal ten behoeve van justitiële samenwerking in strafzaken dient, in de bilaterale betrekkingen tussen de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie, voorrang te hebben over overeenkomsten of regelingen die tijdens de onderhandelingen over het tweede aanvullend protocol zijn bereikt, voor zover die overeenkomst op dezelfde kwesties ziet.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               houdende machtiging tot het deelnemen aan onderhandelingen over een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Op 9 juni 2017 heeft het Comité van de partijen bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185) (T-CY) een besluit aangenomen tot vaststelling van de Terms of Reference voor de voorbereiding van een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag.

               (2)De Terms of Reference voor het tweede aanvullend protocol omvatten de volgende discussiepunten: bepalingen voor doeltreffendere wederzijdse rechtshulp (een vereenvoudigde regeling voor verzoeken om wederzijdse rechtshulp voor abonnee-informatie; internationale verstrekkingsbevelen; directe samenwerking tussen gerechtelijke autoriteiten bij verzoeken om wederzijdse rechtshulp; gemeenschappelijke onderzoeken en gemeenschappelijke onderzoeksteams; verzoeken in het Engels; audio-/videoverhoor van getuigen, slachtoffers en deskundigen; procedures voor dringende wederzijdse rechtshulp); bepalingen voor rechtstreekse samenwerking met dienstaanbieders in andere jurisdicties met betrekking tot verzoeken om abonnee-informatie, verzoeken om bewaring, en dringende verzoeken; een duidelijker raamwerk en sterkere waarborgen voor bestaande praktijken op het gebied van grensoverschrijdende toegang tot gegevens; waarborgen, met inbegrip van eisen inzake gegevensbescherming.

               (3)De Unie heeft gemeenschappelijke regels vastgesteld die in ruime mate overlappen met de elementen die voor opname in het tweede aanvullend protocol in overweging worden genomen. Daarbij gaat het met name om een omvattend stel instrumenten die de justitiële samenwerking in strafzaken moeten bevorderen
                  22
                en moeten voorzien in minimumnormen voor procedurele rechten
                  23
                en in waarborgen inzake gegevensbescherming en privacy
                  24
               .

               (4)De Commissie heeft ook een wetgevingsvoorstel ingediend voor een verordening betreffende Europese bevelen tot verstrekking en tot bewaring van elektronisch bewijsmateriaal in strafzaken en voor een richtlijn tot vaststelling van geharmoniseerde regels inzake de aanwijzing van wettelijke vertegenwoordigers ten behoeve van de bewijsgaring in strafprocedures, waarmee bindende grensoverschrijdende Europese verstrekkings- en bewaringsbevelen worden geïntroduceerd die rechtstreeks tot een vertegenwoordiger van een dienstaanbieder in andere lidstaat zijn gericht
                  25
               .

               (5)Bijgevolg kan het tweede aanvullend protocol gevolgen hebben voor gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan wijzigen.

               (6)In artikel 82, lid 1, en in artikel 16 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zijn de bevoegdheden van de Unie op het gebied van justitiële samenwerking in strafzaken en van gegevensbescherming en privacy nader aangegeven. De Unie moet aan de onderhandelingen over het tweede aanvullend protocol deelnemen om de integriteit van Unierecht te beschermen en te waarborgen dat de regels van het internationaal recht en het recht van de Unie consistent blijven.

               (7)Het tweede aanvullend protocol moet de nodige waarborgen bevatten voor de grondrechten en vrijheden, met inbegrip van het recht op eerbiediging van het privéleven, het familie- en gezinsleven, de woning en de communicatie, conform artikel 7 van het Handvest, het recht op de bescherming van persoonsgegevens, conform artikel 8 van het Handvest, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, conform artikel 47 van het Handvest, het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging, conform artikel 48 van het Handvest, en de beginselen van legaliteit en evenredigheid inzake delicten en straffen, conform artikel 49 van het Handvest. Het tweede aanvullend protocol dient te worden toegepast in overeenstemming met die rechten en beginselen.

               (8) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad
                  26
                geraadpleegd en heeft op ...
                  27
                een advies uitgebracht,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt hierbij gemachtigd namens de Europese Unie te onderhandelen over het tweede aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185).

               Artikel 2

               De onderhandelingsrichtsnoeren zijn opgenomen in de bijlage.

               Artikel 3

               Deze onderhandelingen worden gevoerd in overleg met een speciaal comité dat door de Raad wordt aangewezen.

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's "De Europese veiligheidsagenda", COM(2015) 185 final van 28.4.2015.

                     (2)

                        Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees bevel tot verstrekking en het Europees bevel tot bewaring van elektronisch bewijsmateriaal in strafzaken, COM(2018) 225 final van 17.4.2018.

                     (3)

                        Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van geharmoniseerde regels inzake de aanwijzing van wettelijke vertegenwoordigers ten behoeve van de bewijsgaring in strafprocedures, COM(2018) 226 final van 17.4.2018.

                     (4)

                        Alle lidstaten, met uitzondering van Ierland en Zweden, die het Verdrag hebben ondertekend maar niet hebben geratificeerd. Zij hebben wel toegezegd om toetreding tot het Verdrag na te streven.

                     (5)

                        Eindverslag van de Cloud Evidence Group van de commissie Cybercrimeverdrag (T-CY) "Criminal justice access to electronic evidence in the cloud: Recommendations for consideration by the T-CY", 16.9.2016.

                     (6)

                        Het eerste aanvullend protocol (CETS nr. 189) bij het Verdrag inzake cybercriminaliteit betreffende de strafbaarstelling van handelingen van racistische en xenofobische aard verricht via computersystemen stond open voor ondertekening door de staten die het Verdrag in 2003 hadden ondertekend. Bij het eerste aanvullend protocol zijn 31 landen partij, waaronder 17 lidstaten van de Europese Unie.

                     (7)

                        Richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (PB L 130 van 1.5.2014, blz. 1).

                     (8)

                        Akte van de Raad van 29 mei 2000 tot vaststelling, overeenkomstig artikel 34 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, van de Overeenkomst betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie (PB C 197 van 12.7.2000, blz. 1).

                     (9)

                        Verordening (EU) 2018/1727 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), en tot vervanging en intrekking van Besluit 2002/187/JBZ van de Raad (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 138).

                     (10)

                        Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de Besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB L 135 van 24.5.2016, blz. 53).

                     (11)

                        Kaderbesluit 2002/465/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake gemeenschappelijke onderzoeksteams (PB L 162 van 20.6.2002, blz. 1).

                     (12)

                        Kaderbesluit 2009/948/JBZ van de Raad over het voorkomen en beslechten van geschillen over de uitoefening van rechtsmacht bij strafprocedures (PB L 328 van 15.12.2009, blz. 42);

                     (13)

                        Richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures (PB L 280 van 26.10.2010, blz. 1); Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB L 142 van 1.6.2012, blz. 1); Richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming (PB L 294 van 6.11.2013, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/1919 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende rechtsbijstand voor verdachten en beklaagden in strafprocedures en voor gezochte personen in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel (PB L 297 van 4.11.2016, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/800 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende procedurele waarborgen voor kinderen die verdachte of beklaagde zijn in een strafprocedure (PB L 132 van 21.5.2016, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB L 65 van 11.3.2016, blz. 1); Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB L 142 van 1.6.2012, blz. 1).

                     (14)

                        Besluit 2009/820/GBVB van de Raad van 23 oktober 2009 betreffende de sluiting namens de Europese Unie van de overeenkomst betreffende uitlevering tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika en de overeenkomst betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika (PB L 291 van 7.11.2009, blz. 40).

                     (15)

                        Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken (PB L 39 van 12.2.2010, blz. 20).

                     (16)

                        Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 1).

                     (17)

                        Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 89).

                     (18)

                        Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn privacy en elektronische communicatie) (PB L 201 van 31.7.2002, blz. 2002), gewijzigd bij Richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van Richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, Richtlĳn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer in de sector elektronische communicatie en Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (PB L 337 van 18.12.2009, blz. 11).

                     (19)

                        Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees bevel tot verstrekking en het Europees bevel tot bewaring van elektronisch bewijsmateriaal in strafzaken, COM(2018) 225 final van 17.4.2018.  Voorstel voor een Richtlijn tot vaststelling van geharmoniseerde regels inzake de aanwijzing van wettelijke vertegenwoordigers ten behoeve van de bewijsgaring in strafprocedures, COM(2018) 226 final van 17.4.2018.

                     (20)

                        Hoewel de onderhandelingen tussen het Europees Parlement en de Raad nog lopen, heeft de Raad op 7 december 2018 in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken overeenstemming bereikt over een algemene oriëntatie met betrekking tot het Commissievoorstel voor een verordening.

                     (21)

                        Raad van Europa, Verdrag van Boedapest inzake cybercriminaliteit, (CETS nr. 185), 23 november 2001; http://conventions.coe.int.

                     (22)

                        Akte van de Raad van 29 mei 2000 tot vaststelling van de Overeenkomst betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie (PB C 197 van 12.7.2000, blz. 1); Verordening (EU) 2018/1727 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), en tot vervanging en intrekking van Besluit 2002/187/JBZ van de Raad (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 138); Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de Besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB L 135 van 24.5.2016, blz. 53); Kaderbesluit 2002/465/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake gemeenschappelijke onderzoeksteams (PB L 162 van 20.6.2002, blz. 1); Kaderbesluit 2009/948/JBZ van de Raad over het voorkomen en beslechten van geschillen over de uitoefening van rechtsmacht bij strafprocedures (PB L 328 van 15.12.2009, blz. 42). Richtlijn 2014/41/EU van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (PB L 130 van 1.5.2014, blz. 1).

                     (23)

                        Richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures (PB L 280 van 26.10.2010, blz. 1); Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB L 142 van 1.6.2012, blz. 1); Richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming (PB L 294 van 6.11.2013, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/1919 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende rechtsbijstand voor verdachten en beklaagden in strafprocedures en voor gezochte personen in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel (PB L 297 van 4.11.2016, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/800 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende procedurele waarborgen voor kinderen die verdachte of beklaagde zijn in een strafprocedure (PB L 132 van 21.5.2016, blz. 1).

                     (24)

                        Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 1); Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 89).

                     (25)

                        COM(2018) 225 final en COM(2018) 226 final.

                     (26)

                        Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 45/2001 en Besluit nr. 1247/2002/EG (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 39).

                     (27)

                        PB C … van ...., blz. ...

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 5.2.2019
            COM(2019) 71 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het deelnemen aan onderhandelingen over een tweede aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185)

               BIJLAGE

               1.DOELSTELLINGEN

               Tijdens de onderhandelingen dient de Commissie de hieronder in detail omschreven doelstellingen voor ogen te houden:

               (a)De onderhandelingen dienen volledige verenigbaarheid te waarborgen van het Verdrag en de aanvullende protocollen met het Unierecht en de verplichtingen uit hoofde daarvan, met name wat betreft aan niet-EU-partijen toegekende onderzoeksbevoegdheden.

               (b)Meer bepaald dienen de onderhandelingen de eerbiediging te waarborgen van de grondrechten, de vrijheden en algemene beginselen van het Unierecht zoals die in de Verdragen van de Europese Unie en in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn neergelegd, inzonderheid evenredigheid, procedurele rechten, het vermoeden van onschuld, en het recht op verdediging van personen tegen wie een strafprocedure loopt, alsmede het recht op eerbiediging van het privéleven, de bescherming van persoonsgegevens en elektronische-communicatiegegevens wanneer die gegevens worden verwerkt, met inbegrip van de overdracht daarvan aan rechtshandhavingsautoriteiten in landen buiten de Europese Unie, en alle verplichtingen in dat verband voor rechtshandhavingsautoriteiten en rechterlijke autoriteiten.

               (c)Voorts dient het tweede aanvullend protocol verenigbaar te zijn met de wetgevingsvoorstellen van de Commissie inzake elektronisch bewijsmateriaal – ook gedurende hun evolutie in de onderhandelingen tussen de medewetgevers tijdens de wetgevingsprocedure en uiteindelijk in hun definitieve (vastgestelde) vorm – en dient het rechtsconflicten te voorkomen. Met name dient dit protocol zoveel mogelijk de risico's te beperken dat verstrekkingsbevelen die krachtens een toekomstig EU-instrument worden afgegeven, rechtsconflicten doen ontstaan met de wetten van derde landen die partij zijn bij het tweede aanvullend protocol. Wanneer dit protocol vergezeld gaat van passende waarborgen inzake gegevensbescherming en privacy, zou dit het voor EU-dienstaanbieders eenvoudiger maken om te voldoen aan hun verplichtingen uit hoofde van de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming en privacy, voor zover dit soort internationale overeenkomst als rechtsgrondslag kan dienen voor de overdracht van gegevens naar aanleiding van verstrekkingsbevelen of verzoeken van een autoriteit uit een niet-EU-partij bij het tweede aanvullend protocol die een verwerkingsverantwoordelijke of verwerker verplichten persoonsgegevens te verstrekken.

               2.SPECIFIEKE KWESTIES

               I. Verhouding tussen het Unierecht en andere (mogelijke) overeenkomsten

               (d)Gewaarborgd dient te worden dat het tweede aanvullend protocol een ontkoppelingsclausule bevat op grond waarvan de lidstaten in hun wederzijdse betrekkingen de regels van de Europese Unie blijven toepassen, en niet het tweede aanvullend protocol.

               (e)Het tweede aanvullend protocol kan van toepassing zijn bij gebreke van andere, specifiekere internationale overeenkomsten die de Europese Unie of haar lidstaten en andere partijen bij het Verdrag binden of, wanneer dergelijke internationale overeenkomsten bestaan, alleen voor zover bepaalde kwesties niet in die overeenkomsten worden geregeld. Dergelijke specifiekere internationale overeenkomsten zouden dus voorrang moeten krijgen op het tweede aanvullend protocol mits zij met de doelstellingen en beginselen van het Verdrag in overeenstemming zijn.

               II. Bepalingen voor een doeltreffendere wederzijdse bijstand

               (f)In de bepalingen over de taal van verzoeken zoals die momenteel zijn geformuleerd, is bepaald dat verzoeken in een voor de aangezochte partij aanvaardbare taal dienen te zijn gesteld, of vergezeld dienen te gaan van een vertaling in die taal. De Europese Unie dient de voorlopig goedgekeurde concepttekst en het toelichtende verslag te steunen.

               (g)Met de bepalingen over dringende wederzijdse bijstand zoals die momenteel zijn geformuleerd, kan snel om wederzijdse bijstand worden verzocht door een verzoek in die zin elektronisch te verzenden wanneer de aanzoekende partij van mening is dat er sprake is van een noodgeval, omschreven als een situatie waarin er een aanzienlijk en dringend risico voor het leven of de veiligheid van een natuurlijke persoon bestaat. De Europese Unie dient de voorlopig goedgekeurde concepttekst en het toelichtende verslag te steunen. De reikwijdte van wederzijdse bijstand dient identiek te zijn aan die welke in artikel 25 van het Verdrag is beschreven.

               (h)Wat betreft de bepalingen inzake videoverhoor dient de Europese Unie ernaar te streven dat het tweede aanvullend protocol, voor zover mogelijk, spoort met de overeenkomstige bepalingen van de bestaande internationale overeenkomsten tussen de Europese Unie en haar lidstaten en andere partijen bij het Verdrag. Met die bepalingen zouden lidstaten moeten kunnen waarborgen dat de uit het Unierecht en het nationale recht voortvloeiende toepasselijke waarborgen inzake procedurele rechten worden geëerbiedigd.

               (i)Wat betreft de bepalingen inzake het bekrachtigingsmodel dient de Europese Unie ernaar te streven dat in de concepttekst en de toelichting bepaalde elementen, zoals verplichte maximumtermijnen voor besluiten van nationale autoriteiten, worden opgenomen die ervoor zorgen dat het gebruik van het model soepeler verlopende procedures oplevert. Voorts dient te worden gewaarborgd dat de lasten voor dienstaanbieders evenredig zijn en dat, in voorkomend geval, sancties worden opgelegd.

               III.Bepalingen voor rechtstreekse samenwerking met dienstaanbieders in andere jurisdicties

               (j)Wat betreft de bepalingen inzake directe samenwerking met aanbieders tussen jurisdicties dient de Europese Unie te waarborgen dat het tweede aanvullend protocol spoort met het Unierecht, dat het de nodige waarborgen bevat en dat de lasten voor dienstaanbieders evenredig zijn.

               (k)Wat betreft de bepalingen inzake internationale verstrekkingsbevelen dient de Europese Unie te waarborgen dat het tweede aanvullend protocol de nodige garanties voor grondrechten bevat, rekening houdende met het verschillende gevoeligheidsniveau van de betrokken categorieën gegevens en de garanties die in de Europese verstrekkingsbevelen voor de verschillende categorieën gegevens zijn opgenomen.

               (l)Wat betreft de bepalingen inzake "internationale verstrekkingsbevelen" dient de Europese Unie zich er niet tegen te verzetten dat in het tweede aanvullend protocol aanvullende waarborgen en weigeringsgronden worden opgenomen ten opzichte van de Commissievoorstellen inzake elektronisch bewijsmateriaal – ook gedurende hun evolutie in de onderhandelingen tussen de medewetgevers tijdens de wetgevingsprocedure en uiteindelijk in hun definitieve (vastgestelde) vorm – zoals een kennisgeving en instemming van de staat van de dienstaanbieder en een voorafgaande toetsing door ofwel een rechter of een onafhankelijke administratieve instantie, voor zover hiermee de doeltreffendheid van het instrument in het kader van het tweede aanvullend protocol niet onevenredig wordt verminderd (bijvoorbeeld in het geval van op geldige wijze vastgestelde noodgevallen). Verdere waarborgen en weigeringsgronden mogen het functioneren van de EU-voorstellen inzake elektronisch bewijsmateriaal tussen lidstaten niet in het gedrang brengen.

               IV.Steviger waarborgen voor bestaande praktijken van grensoverschrijdende toegang tot gegevens

               (m)Wat betreft de bepalingen inzake de uitbreiding van zoekopdrachten of toegang op basis van referenties en inzake onderzoekstechnieken, dient de Europese Unie te waarborgen dat het tweede aanvullend protocol passende waarborgen bevat wat betreft grondrechten. Daarom dient de concepttekst ook de voorwaarde te bevatten dat tot de gegevens die zijn opgeslagen op het verbonden computersysteem, op rechtmatige wijze toegang kan worden verkregen vanuit het initiële systeem, dat de toegang noodzakelijk en evenredig is en geen schending van maatregelen voor de beveiliging van apparatuur inhoudt in lijn met de hieronder geschetste waarborgen.

               (n)De Europese Unie dient ook te waarborgen dat de concepttekst de mogelijkheden voor dit soort toegang die thans in lidstaten bestaan, niet beperkt.

               V.Waarborgen, met inbegrip van eisen inzake gegevensbescherming

               (o)De Europese Unie dient te waarborgen dat het tweede aanvullend protocol voorziet in de nodige waarborgen inzake gegevensbescherming in de zin van Richtlijn (EU) 2016/680, van Verordening (EU) 2016/679 en van Richtlijn 2002/58/EG voor het verzamelen, de doorgifte en het latere gebruik van persoonsgegevens en elektronische-communicatiegegevens die zijn opgenomen in het door de aanzoekende autoriteit verlangde elektronische bewijsmateriaal. Die waarborgen dienen te worden opgenomen in het tweede aanvullend protocol, rekening houdende met de waarborgen uiteengezet in EU-overeenkomsten zoals de Raamovereenkomst EU-VS, en in het gemoderniseerde Verdrag van de Raad van Europa tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens (CETS nr. 108). Die waarborgen dienen een antwoord te bieden voor situaties waarin gegevens worden verwerkt in de context van zowel onderlinge bijstand tussen rechtshandhavingsautoriteiten als directe samenwerking tussen rechtshandhavingsautoriteiten en aanbieders. De Europese Unie dient erop in te zetten dat deze waarborgen gelden voor alle onderzoeksbevoegdheden, zowel die welke binnen de context van het Verdrag bestaan als die welke door het tweede aanvullend protocol worden gecreëerd.

               3.TERRITORIALE TOEPASSING, INWERKINGTREDING EN ANDERE SLOTBEPALINGEN

               De slotbepalingen van het aanvullend protocol, daaronder begrepen bepalingen inzake inwerkingtreding, voorbehouden, opzegging enz., dienen zoveel als mogelijk en passend het model te volgen van de bepalingen van het Verdrag van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit (CETS nr. 185). Bepalingen die afwijken van de standaardclausules, dienen alleen te worden gebruikt wanneer zulks nodig is om de doelstellingen van het tweede aanvullend protocol te behalen of om de specifieke omstandigheden van dat protocol tot uiting brengen.


title: Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen over een herziening van de Overeenkomst van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende het aannemen van eenvormige technische eisen voor wielvoertuigen, uitrustingsstukken en voertuigdelen die kunnen worden aangebracht en/of gebruikt op wielvoertuigen en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van goedkeuringen verleend op basis van deze eisen („Herziene Overeenkomst van 1958")

text: ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 5.6.2019
            COM(2019) 534 final
            Aanbeveling voor een
            AANBEVELING VAN DE RAAD
            met het oog op de correctie van de vastgestelde significante afwijking van het aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor de begroting in Hongarije
            {SWD(2019) 534 final}

               Aanbeveling voor een

               AANBEVELING VAN DE RAAD

               met het oog op de correctie van de vastgestelde significante afwijking van het aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor de begroting

                  in Hongarije

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 4,

               Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid
                  1
               , en met name artikel 10, lid 2, tweede alinea,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 121 van het Verdrag bevorderen de lidstaten gezonde overheidsfinanciën op middellange termijn door middel van de coördinatie van het economische beleid en van het multilaterale toezicht om het ontstaan van buitensporige overheidstekorten te vermijden.

               (2)Het stabiliteits- en groeipact (SGP) is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren.

               (3)Op 22 juni 2018 heeft de Raad overeenkomstig artikel 121, lid 4,van het Verdrag vastgesteld dat er in 2017 in Hongarije sprake was van een significante afwijking van de begrotingsdoelstelling op middellange termijn van een structureel overheidstekort van 1,0 % van het bbp. In het licht van deze geconstateerde significante afwijking heeft de Raad Hongarije op 22 juni 2018 aanbevolen
                  2
                de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de netto primaire overheidsuitgaven
                  3
                in 2018 nominaal met niet meer dan 2,8 % stijgen, hetgeen overeenstemt met een jaarlijkse structurele aanpassing van 1,0 % van het bbp. Ook werd de aanbeveling gedaan dat Hongarije alle meevallers aanwendt om het tekort terug te dringen, zodat het land op een passend aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor de begroting komt. Op 4 december 2018 heeft de Raad geconcludeerd dat Hongarije geen effectieve actie had ondernomen om gevolg te geven aan de aanbeveling van de Raad van 22 juni 2018. Op basis van die elementen heeft de Raad op 4 december 2018 een herziene aanbeveling aangenomen en Hongarije aangemaand de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat het nominale stijgingstempo van de netto primaire overheidsuitgaven in 2019 niet uitkomt boven 3,3 %, hetgeen overeenstemt met een jaarlijkse structurele aanpassing van 1,0 % van het bbp.

               (4)De groei van de netto primaire overheidsuitgaven in 2018, berekend op basis van de voorjaarsprognoses 2019 van de Commissie en de door Eurostat gevalideerde begrotingsresultaten voor 2018, lag ver boven de uitgavenbenchmark, hetgeen wijst op een significante afwijking (een afwijking van 1,3 % van het bbp). Het structurele saldo ging achteruit van -3,4 % van het bbp in 2017 naar -3,7 % van het bbp, hetgeen eveneens wijst op een significante afwijking van de aanbevolen structurele aanpassing (een afwijking van 1,3 % van het bbp). De omvang van de afwijking waarop het structurele saldo wijst, wordt negatief beïnvloed door aanzienlijk lagere inkomsten en hogere investeringsuitgaven tegen de achtergrond van een oververhitte economie, terwijl naar raming slechts marginaal is geprofiteerd van de terugvallende rente-uitgaven. De uitgavenbenchmark ondervindt een sterk negatieve invloed van de in de berekening daarvan toegepaste potentiële bbp-groei op middellange termijn, die een zeer lage potentiële bbp-groei inhoudt in de nasleep van de crisis. Daarnaast lijkt de bbp-deflator die voor de uitgavenbenchmark wordt gebruikt, de toegenomen kostendruk op de overheidsuitgaven niet naar behoren te weerspiegelen. Na aanpassing voor deze factoren blijkt de uitgavenbenchmark de begrotingsinspanning adequaat weer te geven en wijst deze nog steeds op een significante afwijking. Rekening houdend met deze factoren bevestigen beide indicatoren dat er in 2018 sprake is van een significante afwijking van de vereisten van het preventieve deel van het SGP.

               (5)Op 5 juni 2019 was de Commissie op grond van een algehele evaluatie van mening dat er in Hongarije sprake is van een vastgestelde significante afwijking van het aanpassingstraject naar de middellangetermijndoelstelling voor de begroting. In overeenstemming met artikel 121, lid 4, van het Verdrag en artikel 10, lid 2, eerste alinea, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad heeft zij dan ook een waarschuwing tot Hongarije gericht.

               (6)Overeenkomstig artikel 10, lid 2, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1466/97 dient de Raad binnen een maand na de datum van de aanneming van de waarschuwing een aanbeveling tot de betrokken lidstaat te richten om de nodige beleidsmaatregelen te nemen. In Verordening (EG) nr. 1466/97 is bepaald dat de aanbeveling de betrokken lidstaat een termijn van ten hoogste vijf maanden moet opleggen om de afwijking te verhelpen. Op die grondslag lijkt het passend 15 oktober 2019 vast te stellen als uiterste datum waarop Hongarije de afwijking moet hebben verholpen. Tegen die datum zou Hongarije verslag moeten uitbrengen over de maatregelen die in reactie op deze aanbeveling zijn genomen.

               (7)Afgaande op de in de voorjaarsprognoses 2019 van de Commissie vervatte projecties van de output gap zal de economische situatie in Hongarije in 2019 en 2020 goed blijven. Terwijl de groei van het reële bbp in 2019 volgens de ramingen overeenstemt met het potentiële bbp (op 3,7 %), wordt in 2020 een groei van het reële bbp verwacht die lager zou zijn dan het groeipotentieel (op 3,6 %). De overheidsschuldquote van Hongarije ligt boven de drempelwaarde van 60 % van het bbp. Derhalve bedraagt de minimaal vereiste structurele inspanning die is voorgeschreven bij Verordening (EG) nr. 1466/97 en de in het kader van het preventieve deel van het SGP gezamenlijk overeengekomen aanpassingsmatrix van vereisten, waarin de heersende economische omstandigheden en eventuele houdbaarheidskwesties zijn meegenomen, ten minste 0,75 % van het bbp voor zowel 2019 als 2020.

               (8)Het Hongaarse structurele tekort is in 2017 en 2018 gestegen met respectievelijk 1,4 % en 0,3 % van het bbp tot 3,7 % van het bbp in 2018. Volgens de verwachtingen van de voorjaarsprognoses 2019 van de Commissie zou het vanaf 2019 afnemen. Er moet een bijkomende inspanning worden geleverd om die gecumuleerde afwijkingen te corrigeren en Hongarije opnieuw op een passend consolidatiepad te brengen na de uitschuivers sinds 2017 en als aanvulling op de minimale aanpassingsvereiste in 2019. Een bijkomende inspanning van 0,25 % van het bbp in 2019 ten opzichte van die welke voortvloeit uit de in het kader van het preventieve deel van het SGP gezamenlijk overeengekomen aanpassingsmatrix van vereisten, lijkt passend gezien de omvang van de vastgestelde significante afwijking van het aanbevolen aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor de begroting en zal de aanpassing terug naar de middellangetermijndoelstelling voor de begroting versnellen. De vereiste inspanning voor 2019 is in overeenstemming met de aanpassing die de Raad op 4 december 2018 heeft aanbevolen. Voor 2020 lijkt de minimaal vereiste aanpassing van 0,75 % van het bbp passend op voorwaarde dat de gevraagde aanpassing in 2019 wordt nagekomen.

               (9)De vereiste verbetering van het structurele saldo met 1,0 % van het bbp in 2019 en met 0,75 % van het bbp in 2020 spoort met een nominaal stijgingstempo van de netto primaire overheidsuitgaven van ten hoogste 3,3 % in 2019 en 4,7 % in 2020.

               (10)In de voorjaarsprognoses 2019 van de Commissie wordt voor 2019 en 2020 een verbetering van het structurele saldo met respectievelijk 0,4 % en 0,6 % van het bbp verwacht. Voor een structurele verbetering met respectievelijk 1,0 % en 0,75 % van het bbp in 2019 en 2020 moeten derhalve maatregelen worden vastgesteld met een totale structurele opbrengst van 0,6 % van het bbp in 2019 en aanvullende maatregelen met een structurele opbrengst van 0,2 % van het bbp in 2020 ten opzichte van het huidige basisscenario in de voorjaarsprognoses 2019 van de Commissie.

               (11)Het uitblijven van maatregelen om gevolg te geven aan vroegere aanbevelingen om de geconstateerde significante afwijking te corrigeren vergt dringende maatregelen om het Hongaarse begrotingsbeleid opnieuw op een behoedzaam traject te brengen.

               (12)Om de aanbevolen begrotingsdoelstellingen te realiseren, is het van cruciaal belang dat Hongarije de nodige maatregelen vaststelt en strikt implementeert, en tevens de ontwikkeling van de lopende uitgaven nauwlettend in het oog houdt,

               (13)Hongarije zou uiterlijk op 15 oktober 2019 aan de Raad verslag moeten uitbrengen over de maatregelen die in reactie op deze aanbeveling zijn genomen.

               (14)Het is dienstig dat deze aanbeveling openbaar wordt gemaakt,

               BEVEELT AAN DAT HONGARIJE:

               (1)de nodige maatregelen moet nemen om ervoor te zorgen dat het nominale stijgingstempo van de netto primaire overheidsuitgaven in 2019 en 2020 niet hoger uitkomt dan respectievelijk 3,3 % en 4,7 %, hetgeen overeenstemt met een jaarlijkse structurele aanpassing van 1,0 % van het bbp in 2019 en 0,75 % van het bbp in 2020, waarmee de lidstaat op een passend aanpassingstraject in de richting van de middellangetermijndoelstelling voor de begroting komt;

               (2)alle meevallers benut om het tekort terug te dringen; budgettaire consolidatiemaatregelen zouden op groeivriendelijke wijze een blijvende verbetering van het structurele overheidssaldo moeten waarborgen;

               (3)uiterlijk op 15 oktober 2019 aan de Raad verslag uitbrengt over de naar aanleiding van deze aanbeveling genomen maatregelen; het verslag moet een voldoende gedetailleerd overzicht van de op geloofwaardige wijze aangekondigde maatregelen bevatten om te voldoen aan het vereiste aanpassingstraject, met een overzicht van de budgettaire consequenties van elke maatregel, alsmede bijgewerkte en gedetailleerde budgettaire prognoses voor 2019-2020.

               Deze aanbeveling is gericht tot Hongarije.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

                     (2)

                        PB C 223 van 27.6.2018, blz. 1.

                     (3)

                        De netto primaire overheidsuitgaven omvatten de totale overheidsuitgaven zonder rekening te houden met rente-uitgaven, uitgaven in het kader van programma's van de Unie die volledig met inkomsten uit fondsen van de Unie worden gefinancierd en niet-discretionaire veranderingen in de uitgaven voor werkloosheidsuitkeringen. Nationaal gefinancierde bruto-investeringen in vaste activa worden gespreid over een periode van vier jaar. Er wordt rekening gehouden met discretionaire inkomstenmaatregelen of bij wet verplicht gestelde inkomstenstijgingen. Eenmalige maatregelen aan zowel de inkomsten- als uitgavenzijde worden uitgevlakt.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 27.6.2019
            COM(2019) 291 final
            Aanbeveling voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen voor de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN DE AANBEVELING

               •Motivering en doelstellingen van de aanbeveling

               De Visserijcommissie voor het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan (WECAFC) is een adviesorgaan dat in 1973 is opgericht uit hoofde van artikel VI van het Statuut van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO). Het heeft tot doel de instandhouding, het beheer en de ontwikkeling van de levende rijkdommen van de zee binnen haar bevoegdheidsgebied te bevorderen. De WECAFC neemt echter geen voor haar leden bindende besluiten. Het secretariaat van de WECAFC wordt beheerd en gefinancierd door de FAO. De Unie is lid van de WECAFC.

               In de gezamenlijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Europese Commissie inzake "Internationale oceaangovernance: een agenda voor de toekomst van onze oceanen" heeft de Unie in het kader van actie 2 ("bevorderen van regionaal visserijbeheer en samenwerking in belangrijke oceaangebieden om de hiaten op het gebied van regionale governance op te vullen") toegezegd dat zij "de opwaardering (uiterlijk in 2020) van de Visserijcommissie voor het centraal-oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Visserijcommissie voor het centraal-westelijke deel van de Atlantische Oceaan [zal] ondersteunen".

               In 2012 is aangevangen met een proces van strategische heroriëntering, bestaande uit een prestatie-evaluatie (2013-2014), een strategisch plan (2014), twee workshops inzake "heroriëntering en strategische planning" (2014 en 2015) en een kosten-batenanalyse van het heroriënteringsproces (2016). Tijdens de 16e plenaire zitting van de WECAFC (2016) zijn de leden van de commissie overeengekomen een proces op gang te brengen om klaarheid te scheppen over belangrijke kwesties in verband met de oprichting van een regionale organisatie voor visserijbeheer (ROVB) in het WECAFC-gebied. Eind 2018 heeft het secretariaat van de WECAFC een "discussienota" opgesteld ter verduidelijking van kwesties die verband houden met de doelstellingen, het bevoegdheidsgebied, de dekking van de visbestanden, de institutionele structuur, de financiële implicaties enz. Op 25 en 26 maart 2019 vond in Barbados de eerste voorbereidende workshop in het kader van de heroriëntering van de WECAFC plaats, ter voorbereiding van de 17e WECAFC-zitting in juli 2019, waar de oprichting van een ROVB in het WECAFC-gebied aan bod zal komen.

                  De oprichting van een bindend instrument voor de hervorming van de WECAFC in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan zal een stevige basis bieden voor een duurzaam beheer en de instandhouding van de biologische rijkdommen van de zee in het gebied. Dit is in lijn met artikel 28 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid en met de conclusies van de Raad van 19 maart 2012 aangaande de mededeling van de Commissie inzake de "externe dimensie van het gemeenschappelijke visserijbeleid".

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  ROVB's zijn door landen opgerichte internationale organisaties. Tot de leden behoren landen in de betrokken regio (kuststaten), organisaties voor regionale integratie (zoals de EU) en visserijlichamen die belang hebben bij de visserij in een bepaald gebied. Sommige ROVB's beheren alle visbestanden in een specifiek gebied, terwijl andere zich toeleggen op bepaalde over grote afstanden trekkende soorten, met name tonijn, in een uitgestrekt geografisch gebied. Sommige ROVB's hebben een louter adviserende rol, maar de meeste beschikken over de bevoegdheid om vangst- en visserijinspanningsbeperkingen, technische maatregelen en controleverplichtingen aan te nemen.

                  In overeenstemming met de mededeling van de Commissie inzake deelneming aan regionale visserijorganisaties (RVO's) speelt de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, een actieve rol in zes tonijnorganisaties en in elf niet-tonijnorganisaties.

                  Een centraal onderdeel van het optreden van de EU in deze fora is het bevorderen van maatregelen om ROVB's doeltreffender te maken en, waar van toepassing, te zorgen voor een betere governance. Dit strookt met de gezamenlijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Europese Commissie, "Internationale oceaangovernance: een agenda voor de toekomst van onze oceanen", en met de conclusies van de Raad inzake die mededeling.

               2.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN DE AANBEVELING

               •Rechtsgrondslag

                  Het doel van deze aanbeveling is dat de Raad de Commissie machtigt om namens de EU te onderhandelen over de oprichting van een ROVB in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan. De rechtsgrondslag op basis waarvan de Raad machtiging verleent voor het openen van onderhandelingen, is artikel 218, leden 3 en 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

               •Keuze van het instrument

                  Krachtens artikel 218, leden 3 en 4, VWEU doet de Commissie aanbevelingen aan de Raad, die een besluit vaststelt houdende machtiging tot het openen van de onderhandelingen. De Raad kan de onderhandelaar richtsnoeren geven en een bijzonder comité aanwijzen dat erop toeziet dat de onderhandelingen in overeenstemming met de onderhandelingsrichtsnoeren worden gevoerd.

               3.RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN

               Dit initiatief houdt verband met een toezegging in het kader van de gezamenlijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Europese Commissie, "Internationale oceaangovernance: een agenda voor de toekomst van onze oceanen". In het kader daarvan heeft een raadpleging van belanghebbenden plaatsgevonden. Daarnaast heeft de Commissie in maart 2019 bij de Groep van de Raad een non-paper ingediend, waarin zij voorstelde EU-steun te verlenen voor de hervorming van de WECAFC. Dit voorstel genoot brede steun onder de lidstaten.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  De toetreding van de EU tot het verdrag kan de verplichting meebrengen om aan de nieuwe organisatie een jaarlijkse financiële bijdrage te betalen van naar schatting 100 000 EUR uit begrotingsonderdeel 11.03.02 (verplichte bijdragen aan ROVB's). De bijdrage van de EU kan variëren, afhankelijk van het definitieve akkoord over de criteria voor de berekening van de bijdragen van de partijen in de kosten van de organisatie. Het precieze bedrag zal worden opgenomen in de relevante begrotingsonderdelen in het kader van de jaarlijkse procedure tot vaststelling van de begroting.

                  Ook vrijwillige bijdragen aan de begroting van de organisatie in het kader van begrotingsonderdeel 11.06.62.03, ter stimulering van wetenschappelijk onderzoek, kunnen relevant zijn, maar het exacte bedrag daarvan is in dit stadium moeilijk te bepalen. Tevens voorziet begrotingsonderdeel 11.01.04.01 in technische bijstand ter ondersteuning van het verstrekken van wetenschappelijk advies tijdens de NPFC-bijeenkomst. De kosten hiervan worden op 10 000 EUR per jaar geraamd.

               Aanbeveling voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen voor de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, leden 3 en 4,

               Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Unie is bevoegd om instandhoudingsmaatregelen voor biologische rijkdommen van de zee vast te stellen op grond van het gemeenschappelijk visserijbeleid, alsook om overeenkomsten met derde landen en internationale organisaties te sluiten.

               (2)Krachtens Besluit 98/392/EG van de Raad is de Unie verdragsluitende partij bij het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982. In dat verdrag is bepaald dat alle leden van de internationale gemeenschap moeten samenwerken voor de instandhouding en het beheer van de biologische rijkdommen van de zee.

               (3)Uit hoofde van Besluit 98/414/EG van de Raad is de Unie overeenkomstsluitende partij bij de overeenkomst over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden.

               (4)In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parement en de Raad is bepaald dat de Unie haar externe betrekkingen op visserijgebied moet onderhouden in overeenstemming met haar internationale verplichtingen en de beleidsdoelstellingen, alsook met de doelstellingen en de beginselen als bedoeld in de artikelen 2 en 3 van die verordening, om duurzame exploitatie, beheer en instandhouding van biologische rijkdommen van de zee en het mariene milieu te verzekeren.

               (5)De Visserijcommissie voor het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan (WECAFC) is een adviesorgaan dat in 1973 is opgericht uit hoofde van artikel VI van het Statuut van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO), met als doel de instandhouding, het beheer en de ontwikkeling van de levende rijkdommen van de zee binnen haar bevoegdheidsgebied te bevorderen.

               (6)De WECAFC heeft in 2012 de aanzet gegeven voor een proces van strategische heroriëntering, bestaande uit een prestatie-evaluatie (2013-2014), een strategisch plan (2014), twee workshops inzake "heroriëntering en strategische planning" (2014 en 2015) en een eerste voorbereidende workshop (maart 2019).

               (7)Vanaf juli 2019 zal internationaal overleg plaatsvinden met het oog op de sluiting van een internationale overeenkomst voor de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer die bevoegd is om juridisch bindende besluiten te nemen voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan en waaraan wordt deelgenomen door de leden van de WECAFC,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Commissie wordt gemachtigd om namens de Europese Unie te onderhandelen over een overeenkomst voor de oprichting van een regionale organisatie of een instrument voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan.

               Artikel 2

               Deze onderhandelingen worden gevoerd in overleg met [naam van het door de Raad aan te wijzen speciaal comité], op basis van de in de bijlage bij dit besluit opgenomen onderhandelingsrichtsnoeren.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 27.6.2019
            COM(2019) 291 final
            BIJLAGE
            bij
            Aanbeveling voor een besluit van de Raad houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen voor de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan

               BIJLAGE

               Richtsnoeren voor de onderhandelingen die de Commissie namens de Europese Unie moet voeren met het oog op de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan

               1.De onderhandelingen hebben ten doel ervoor te zorgen dat de Europese Unie kan deelnemen aan het onderhandelingsproces van de Visserijcommissie voor het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan (WECAFC) met het oog op de sluiting van een overeenkomst tot oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer (hierna "de overeenkomst" genoemd) die juridisch bindende besluiten kan nemen voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan.

               2.In de onderhandelingen met de andere partijen die betrokken zijn bij de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan, beijvert de Commissie zich ervoor dat de overeenkomst:

               –in overeenstemming is met het internationaal recht, en met name met de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 1982, de Overeenkomst van 1995 betreffende de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden, de Overeenkomst van 1993 om te bevorderen dat vissersvaartuigen op de volle zee de internationale maatregelen voor instandhouding en beheer van de visbestanden naleven (zonder afbreuk te doen aan de rechten en plichten van de kuststaten) en de Overeenkomst van 2009 inzake havenstaatmaatregelen om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen;

               –borg staat voor verenigbaarheid met de instandhoudings- en beheersmaatregelen die voor dezelfde bestanden in de wateren onder nationale jurisdictie zijn vastgesteld en de maatregelen die voor de volle zee zijn aangenomen overeenkomstig artikel 118 van het VN-verdrag inzake het recht van de zee (Unclos) en artikel 8 van de VN-visbestandenovereenkomst (UNFSA);

               –geen afbreuk doet aan de rol en de mandaten van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (Iccat) en/of de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) en zorgt voor nauwe samenwerking en coördinatie tussen de relevante op basis van de overeenkomst genomen maatregelen en de door de Iccat en/of de NAFO genomen maatregelen;

               –de benadering van de Unie op het gebied van instandhouding en beheer in alle wereldoceanen bevordert en de inzet van de Unie bij de instandhouding op de lange termijn en het wereldwijde duurzame gebruik van visbestanden versterkt;

               –in overeenstemming is met de doelstellingen en beginselen die de Unie nastreeft met het gemeenschappelijk visserijbeleid, als neergelegd in Verordening (EU) nr. 1380/2013;

               –strekt tot de oprichting van een regionale organisatie of regeling voor visserijbeheer die juridisch bindende besluiten kan nemen voor de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen van de zee in het centraal-westelijk deel van de Atlantische Oceaan;

               –voorziet in de mogelijkheid tot deelname van visserijlichamen en regionale organisaties voor economische integratie (REIO's) waaraan de lidstaten bevoegdheden hebben overgedragen voor aangelegenheden die onder de overeenkomst vallen;

               –in hoofdzaak streeft naar de instandhouding en het beheer van visbestanden, onder meer wat betreft de verkennende visserij, door de voorzorgsbenadering toe te passen, en beoogt ervoor te zorgen dat de levende biologische rijkdommen van de zee zodanig worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten worden hersteld en gehandhaafd op een niveau dat hoger is dan datgene wat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren, waarbij tegelijkertijd wordt gezorgd voor een redelijke levensstandaard voor degenen die van visserijactiviteiten afhankelijk zijn, en wordt bijgedragen aan de beschikbaarheid van vis en zeevruchten;

               –gericht is op de toepassing van de ecosysteemgerichte benadering van het visserijbeheer, in de context van de klimaatverandering, om zo bij te dragen tot duurzaam oceaanbeheer in al zijn aspecten, ervoor te zorgen dat de negatieve effecten van visserijactiviteiten op het mariene ecosysteem tot een minimum worden beperkt, en te trachten om de achteruitgang van het mariene milieu te voorkomen;

               –het huidige WECAFC-gebied, bij voorkeur met inbegrip van de exclusieve economische zones (EEZ) van kuststaten, geheel of gedeeltelijk bestrijkt;

               –een efficiënt besluitvormingsproces omvat dat bij voorkeur, waar van toepassing, voorziet in stemming bij meerderheid en in bezwaarprocedures;

               –passende, inclusieve en transparante mechanismen omvat voor het verzamelen van relevante gegevens en het uitwerken van robuust wetenschappelijk advies ter ondersteuning van de besluitvorming, met een passende betrokkenheid van de belanghebbenden;

               –passende mechanismen omvat ter bevordering van een doeltreffende monitoring, controle en bewaking van visserijactiviteiten, ter bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij) en ter bevordering van de regulering van overladingsactiviteiten, een inspectieprogramma op zee en in de haven en de traceerbaarheid van visserijproducten;

               –samenwerking stimuleert ter bestrijding van gedwongen arbeid in het kader van IOO-visserij en ter bevordering van fatsoenlijk werk in de visserijsector, in overeenstemming met het Verdrag betreffende werk in de visserijsector van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO);

               –een mechanisme omvat ter bevordering van de naleving van de overeenkomst en van de maatregelen die zijn aangenomen door de bij de overeenkomst opgerichte organisatie of regeling;

               –voorziet in een periodieke evaluatie van de maatregelen die zijn aangenomen door de bij de overeenkomst opgerichte organisatie of regeling;

               –voorziet in een passende administratieve structuur en passende administratieve organen, en voldoende financiële middelen, waaraan alle leden op billijke wijze bijdragen;

               –ervoor zorgt dat de EU-vloot toegang krijgt tot de visbestanden in het betrokken gebied en een passend aandeel in die bestanden verkrijgt;

               –een procedure voor een vreedzame regeling van geschillen omvat;

               –in voorkomend geval rekening houdt met de specifieke omstandigheden van kleine eilandstaten in ontwikkeling in het betrokken gebied.