title: Aanbeveling van de Raad van 21 juni 2013 om het buitensporige overheidstekort in Malta te verhelpen

text:
               26.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 21 juni 2013
   om het buitensporige overheidstekort in Malta te verhelpen
   2013/C 180/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 126, lid 7,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig artikel 126 van het Verdrag moeten de lidstaten buitensporige overheidstekorten vermijden.

               (2)

               Het stabiliteits- en groeipact is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke overheidsfinanciën als middel voor het versterken van de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor sterke duurzame groei die leidt tot het creëren van banen.

               (3)

               Op 21 juni 2013 heeft de Raad, overeenkomstig artikel 126, lid 6 van het Verdrag, vastgesteld dat er op Malta een buitensporig tekort bestaat.

               (4)

               Overeenkomstig artikel 126, lid 7 van het Verdrag, en artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (1), dient de Raad aanbevelingen te richten tot de betrokken lidstaat opdat deze binnen een bepaalde termijn verhelpt aan de buitensporigtekortsituatie. In de aanbeveling moet een termijn van ten hoogste zes maanden worden bepaald waarbinnen de betrokken lidstaat effectief gevolg moet geven aan die aanbeveling om het buitensporig tekort te corrigeren. Voorts verzoekt de Raad in een aanbeveling om een buitensporig tekort te corrigeren de betrokken lidstaat, om jaarlijkse begrotingsdoelstellingen te realiseren die, op grond van de aan de aanbeveling ten grondslag liggende prognoses, stroken met een benchmark die overeenstemt met een minimale jaarlijkse verbetering van ten minste 0,5 % van het bbp in zijn conjunctuurgezuiverde begrotingssaldo, eenmalige en tijdelijke maatregelen niet meegerekend.

               (5)

               Overeenkomstig artikel 2 van Verordening (EG) nr. 1467/97 moet de voor het laatste jaar van de correctieperiode aanbevolen begrotingsdoelstelling ervoor zorgen dat, op basis van de prognoses van de Commissie, de vereiste vermindering van het verschil tussen de schuldquota en de in het Verdrag bepaalde referentiewaarde van 60 % van het bbp zich zal voordoen tijdens de twee jaren na de correctie van het buitensporig tekort.

               (6)

               Volgens de voorjaarsprognoses 2013 van de Commissie zal het tekort in 2013 en 2014 nog steeds boven de referentiewaarde uitkomen, met respectievelijk 3,7 % en 3,6 % van het bbp. Die begrotingsprognoses zijn gebaseerd op het bestaande beleid, en houden dus rekening met de begroting 2013 die in april 2013 door het Maltese Parlement is goedgekeurd; die begroting bevat expansieve maatregelen aan zowel de inkomsten- als de uitgavenzijde, alsmede de reeds geplande kapitaalinjectie in Air Malta (0,6 % van het bbp), die het tekort met netto 0,3 % van het bbp doet stijgen. Deze expansieve maatregelen worden slechts ten dele gecompenseerd door een verhoging van de accijnzen, de inning van achterstallige belastingen, maar ook door bezuinigingen op uitgaven en door hogere sociale premies als gevolg van de pensioenhervorming van 2006. Daarnaast is het aandeel van netto tekortverlagende eenmalige maatregelen, die de Commissie heeft vastgesteld, in de consolidatie-inspanningen na 2012 fors gedaald. Door de verwachte aanhoudende primaire tekorten in 2013 en 2014 zal de overheidsschuld, volgens de voorjaarsprognoses 2013 van de Commissie, verder toenemen, tot 73,9 % van het bbp in 2013 en 74,9 % van het bbp in 2014. Voor 2015 en 2016 is de verwachting dat het overheidstekort boven de referentiewaarde van 3 % van het bbp zal blijven, en tegen 2016 zou de schuldquota oplopen tot 75,6 % van het bbp.

               (7)

               Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1467/97 dient het buitensporige tekort, behoudens bijzondere omstandigheden, binnen het jaar nadat het is geconstateerd verholpen te zijn. Een correctie van het buitensporig tekort tegen 2014 is derhalve gerechtvaardigd. Meer bepaald zou Malta, wil het aanpassingstraject geloofwaardig en houdbaar zijn, moeten uitkomen op een nominaal overheidstekort van 3,4 % van het bbp voor 2013 en 2,7 % van het bbp in 2014, hetgeen overeenstemt met een jaarlijkse verbetering van het structurele saldo met 0,7 % van het bbp in 2013 en met 0,7 % van het bbp in 2014. De doelstelling voor 2014 verzekert dat de vereiste afbouw van de afwijking tussen de schuldquota en de in het Verdrag bepaalde referentiewaarde van 60 % van het bbp zich zal voordoen tijdens de twee jaar na de correctie van de procedure bij buitensporige tekorten. Om deze structurele doelstellingen te bereiken, zou Malta verdere consolidatiemaatregelen moeten nemen ten belope van ongeveer 0,4 % van het bbp in 2013, bovenop de maatregelen die al in het basisscenario voorkomen, en van 0,75 % van het bbp in 2014. Deze doelstellingen houden rekening met de behoefte om te compenseren voor de negatieve tweede-ronde-effecten van de begrotingsconsolidatie op de overheidsfinanciën, door de impact ervan op de bbp-groei. Het basisscenario waarop dit aanpassingstraject is gebaseerd, houdt rekening met de voorjaarsprognoses 2013 van de Commissie en loopt tot 2016, uitgaande van standaardveronderstellingen met betrekking tot het dichten van de output-gap en de conjunctuurgevoeligheid van de begroting; het houdt echter geen rekening met de extra kapitaalinjectie in Air Malta die, volgens het stabiliteitsprogramma 2013, voor 2015 gepland staat. De veronderstelling is dus dat deze kapitaalinjectie niet zal plaatsvinden of zal worden gecompenseerd door maatregelen in de omgekeerde richting.

               (8)

               Het Maltese begrotingsraamwerk is vrij flexibel en het niet-bindende karakter ervan en de korte tijdshorizon voor de begrotingsplanning dragen niet bij tot een gezonde begrotingssituatie. Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vastelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (2) is nog niet omgezet. Voorts dient Malta, overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (3), onafhankelijke instanties op te richten die belast zijn met het toezicht op de naleving van begrotingsregels. Hoewel het stabiliteitsprogramma aangeeft dat de overheid voornemens is een begrotingsraad op te richten, zijn nog geen concrete plannen ontvouwd.

               (9)

               Overeenkomstig artikel 9, lid 1, van Verordening (EU) nr. 473/2013, dient Malta de Commissie en de Raad een economisch partnerschapsprogramma voor te leggen, samen met het overeenkomstig artikel 3, lid 4 bis, van Verordening (EG) nr. 1476/97 in te dienen verslag.

               (10)

               De maatregelen ter consolidering van de begroting moeten naar het oordeel van de Raad een duurzame verbetering van het algemeen overheidssaldo teweegbrengen en er tegelijkertijd op gericht zijn de kwaliteit van de overheidsfinanciën te bevorderen en het groeipotentieel van de economie te versterken,

         BEVEELT HET VOLGENDE AAN:

               1.

               Malta moet uiterlijk in 2014 verholpen hebben aan het thans bestaande buitensporige overheidstekort.

               2.

               Meer bepaald moet Malta:

                           a)

                           voor het nominale overheidstekort een doelstelling bereiken van 3,4 % van het bbp in 2013 en van 2,7 % van het bbp in 2014, hetgeen spoort met een jaarlijkse verbetering van het structurele saldo van 0,7 % van het bbp in 2013 en 0,7 % van het bbp in 2014. Met dit aanpassingstraject zou het nominale overheidstekort tegen 2014 moeten zijn teruggebracht tot onder de referentiewaarde van 3 % van het bbp, terwijl tegelijk ervoor wordt gezorgd dat de brutoschuldquota van de overheid de referentiewaarde van 60 % van het bbp in een bevredigend tempo benadert;

                           b)

                           nader aangeven welke maatregelen noodzakelijk zijn om het buitensporig tekort tegen 2014 te corrigeren, en deze maatregelen ook onverkort uitvoeren, en alle meevallers gebruiken om het tekort af te bouwen.

               3.

               De Raad stelt 1 oktober 2013 als uiterste datum vast waarop Malta effectieve actie moet ondernemen en, overeenkomstig artikel 3, lid 4 bis, van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad, gedetailleerd verslag moet uitbrengen over de voorgenomen consolidatiestrategie om de doelstellingen te realiseren.
               Malta wordt uitgenodigd om, nadat het buitensporig tekort is gecorrigeerd, in een passend tempo vooruitgang te blijven boeken richting de middellangetermijndoelstelling van een begroting die structureel in evenwicht is, onder meer door te voldoen aan de uitgavenbenchmark. Om de risico's voor de uitvoering van de begroting te beperken, nodigt de Raad Malta uit om de slagkracht van zijn begrotingsraamwerk te versterken en ervoor te zorgen dat het hele jaar door beter op de uitvoering van de begroting wordt toegezien. Met name wordt Malta uitgenodigd om een meer bindend, op regels gebaseerd meerjarig begrotingskader in te voeren. Voorts dient, overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EU) nr. 473/2013 de rol van onafhankelijke instanties die belast zijn met het toezicht op de naleving van begrotingsregels te worden versterkt.
               Ten slotte worden de Maltese autoriteiten, om het welslagen van de budgettaire consolidatiestrategie te garanderen, uitgenodigd om, overeenkomstig de in de context van het Europees semester tot Malta gerichte aanbevelingen van de Raad en met name die welke zien op het preventieve gedeelte van de procedure inzake macro-economische onevenwichtigheden (4), de budgettaire consolidatie met omvattende structurele hervormingen te ondersteunen.
               Deze aanbeveling is gericht tot Malta.

      Gedaan te Luxemburg, 21 juni 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. NOONAN

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 41.

      (3)  PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11.

      (4)  Alle documenten met betrekking tot de buitensporigetekortprocedure in verband met Malta kunnen worden geraadpleegd op: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/deficit/countries/malta_en.htm


Avis juridique important

|

32000H0581

2000/581/EG: Aanbeveling van de Commissie van 15 september 2000 in verband met de ratificatie van Verdrag nr. 182 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van 17 juni 1999 betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid (kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 2674)

Publicatieblad Nr. L 243 van 28/09/2000 blz. 0041 - 0041

Aanbeveling van de Commissievan 15 september 2000in verband met de ratificatie van Verdrag nr. 182 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van 17 juni 1999 betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid(kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 2674)(2000/581/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,Overwegende hetgeen volgt:(1) Verdrag nr. 182 van de IAO van 17 juni 1999 betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid verplicht de ratificerende landen zo snel mogelijk directe en effectieve maatregelen te treffen voor het verbieden en uitbannen van de ergste vormen van kinderarbeid.(2) Verdrag nr. 182 van de IAO werd tijdens de internationale arbeidsconferentie in 1999 met eenparigheid van stemmen goedgekeurd.(3) Verdrag nr. 138 van de IAO van 26 juni 1973 inzake de minimumleeftijd voor toelating tot arbeid bepaalt dat de minimumleeftijd voor toelating tot elke vorm van werkgelegenheid of werk die door zijn aard of de omstandigheden waarin het wordt verricht gevaar voor de gezondheid, de veiligheid of de zedelijkheid van jongeren kan opleveren niet lager is dan 18 jaar.(4) Het VN-Verdrag van 20 november 1989 inzake de rechten van het kind houdt de erkenning in van het recht van het kind te worden beschermd tegen economische uitbuiting en het verrichten van elke arbeid die gevaar kan opleveren, de opvoeding van het kind hindert of schadelijk is voor zijn gezondheid of lichamelijke, psychische, intellectuele, morele of sociale ontwikkeling.(5) Het doel van Verdrag nr. 182 van de IAO, de daadwerkelijke uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid, is van oudsher een doel van de Gemeenschap.(6) Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk bepaalt dat de lidstaten jongeren moeten beschermen tegen economische uitbuiting en tegen arbeid die schadelijk kan zijn voor hun veiligheid, hun gezondheid of voor hun lichamelijke, psychische, morele of sociale ontwikkeling, of hun opvoeding kan hinderen.(7) Het EU-jaarverslag betreffende de mensenrechten 1999 juicht de goedkeuring van Verdrag nr. 182 van de IAO toe en roept op tot snelle ratificatie en implementatie van het nieuwe verdrag.(8) De Europese Unie roept, in haar verklaring over de rechten van het kind tijdens de 56e vergadering van de VN-commissie voor mensenrechten op 11 april 2000, de landen die IAO-Verdragen nr. 138 en 182 nog niet hebben geratificeerd, op dat alsnog te doen.(9) De Gemeenschap heeft zich tot doel gesteld de naleving van fundamentele arbeidsnormen te bevorderen, als weerspiegeling van de toewijding van de Gemeenschap aan democratie, de rechtsstaat en respect voor mensenrechten en fundamentele vrijheden.(10) De Gemeenschap verleent nadrukkelijk steun aan de internationale inspanningen voor het daadwerkelijk toepassen van de IAO-verklaring inzake fundamentele beginselen en rechten op het gebied van het werk.(11) De ratificatie door een zo groot mogelijk aantal landen van Verdrag nr. 182 van de IAO zal de effectiviteit ervan als norm met universele waarde vergroten,BEVEELT AAN:- dat lidstaten die dat nog niet hebben gedaan het op 17 juni 1999 goedgekeurde IAO-Verdrag betreffende de ergste vormen van kinderarbeid alsnog ratificeren,- dat de lidstaten binnen een periode van een jaar na de publicatie van deze aanbeveling de Commissie in kennis stellen van de stappen die ze naar aanleiding van de aanbeveling hebben ondernomen.Gedaan te Brussel, 15 september 2000.Voor de CommissieAnna DiamantopoulouLid van de Commissie


title: Aanbeveling van de Raad van 9 december 2013 over doeltreffende maatregelen voor integratie van de Roma in de lidstaten

text:
               24.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 378/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 9 december 2013
   over doeltreffende maatregelen voor integratie van de Roma in de lidstaten
   2013/C 378/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292, in samenhang met artikel 19, lid 1,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) is gelijkheid een van de waarden waarop de Unie berust. Overeenkomstig artikel 3, lid 3, tweede alinea, van het VEU bestrijdt de Unie sociale uitsluiting en discriminatie en bevordert zij de bescherming van de rechten van het kind.

               (2)

               Overeenkomstig artikel 10 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) streeft de Unie bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden naar bestrijding van iedere discriminatie op grond van ras of etnische afkomst.

               (3)

               Overeenkomstig artikel 19, lid 1, VWEU kan de Raad passende maatregelen nemen om discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden.

               (4)

               Artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bepaalt dat iedere discriminatie, met name op grond van geslacht, ras, kleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal of het behoren tot een nationale minderheid, verboden is.

               (5)

               Richtlijn 2000/43/EG van de Raad (1) voorziet in een kader ter bestrijding, in de hele EU, van discriminatie op grond van ras of etnische afstamming op het gebied van werk en opleiding, onderwijs, sociale bescherming (waaronder sociale zekerheid en gezondheidszorg), sociale voordelen en toegang tot, en levering van, goederen en diensten, waaronder huisvesting.

               (6)

               Voor de toepassing van deze aanbeveling wordt de term „Roma” — zoals in andere politieke documenten van het Europees Parlement en van de Raad — gebruikt als een overkoepelende term die groepen mensen met min of meer vergelijkbare culturele kenmerken omvat, zoals de Sinti, Travellers, Kalé, Gens du voyage en dergelijke, ook als zij sedentair leven.

               (7)

               Een groot deel van de Roma in de Unie heeft nog steeds te kampen met grote armoede, sociale uitsluiting, discriminatie en belemmeringen bij het doen gelden van hun grondrechten, hetgeen hen kwetsbaar maakt voor uitbuiting, bijvoorbeeld in het kader van de mensenhandel. Derhalve moeten voor hun sociale integratie doeltreffender maatregelen worden overwogen die op hun situatie en behoeften zijn afgestemd.

               (8)

               De situatie van Roma-kinderen in de Unie is bijzonder zorgwekkend als gevolg van een aantal factoren die hen bijzonder kwetsbaar en vatbaar maken voor onder meer een slechte gezondheid, slechte huisvesting, slechte voeding, uitsluiting, discriminatie, racisme en geweld. De sociale uitsluiting van Roma-kinderen wordt vaak in verband gebracht met het ontbreken van geboorteregistratie- en identiteitsdocumenten, met een lage participatie aan voor- en vroegschoolse onderwijs en opvang en hoger onderwijs, alsook met hoge schooluitvalpercentages. Segregatie is een belangrijke hinderpaal die de toegang tot hoogwaardig onderwijs in de weg staat. Sommige Roma-kinderen worden ook het slachtoffer van mensenhandel en arbeidsuitbuiting.

               (9)

               De Roma die onderdaan zijn van een derde land en legaal in de lidstaten verblijven, kunnen zich ook in een kwetsbare positie bevinden, met name wanneer zij in dezelfde slechte omstandigheden leven als veel Roma die burgers van de Unie zijn, en tegelijk ook kampen met de problemen waarmee veel migranten van buiten de Unie worden geconfronteerd.

               (10)

               In de context van mobiliteit binnen de Unie moet het recht op vrij verkeer van de burgers van de Unie en de voorwaarden voor de uitoefening ervan worden geëerbiedigd, hetgeen ook inhoudt dat zij moeten beschikken over toereikende bestaansmiddelen en over een verzekering die de ziektekosten volledig dekt, in overeenstemming met Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) en tegelijkertijd moet er worden gestreefd naar een verbetering van de levensomstandigheden van de Roma en moeten er maatregelen worden getroffen om hun economische en sociale integratie in de lidstaten van oorsprong en van verblijf te bevorderen.

               (11)

               In de resoluties van het Europees Parlement van 9 september 2010 over de situatie van de Roma en het vrije verkeer in de Europese Unie, en van 9 maart 2011 over de EU-strategie voor de integratie van de Roma, werd de Commissie en de lidstaten verzocht de bestaande strategieën en instrumenten van de Unie te gebruiken om de sociaaleconomische integratie van de Roma te realiseren.

               (12)

               In haar mededeling van 5 april 2011, met als titel „Een EU-kader voor de nationale strategieën voor integratie van de Roma tot 2020”, moedigt de Commissie de lidstaten aan om tot een alomvattende aanpak van de integratie van de Roma te komen of deze verder uit te werken, en zich achter een aantal doelstellingen te scharen op het gebied van onderwijs, werkgelegenheid, gezondheidszorg en huisvesting, om de integratie van de Roma te bespoedigen.

               (13)

               Op 19 mei 2011 heeft de Raad conclusies aangenomen met als titel „Een EU-kader voor de nationale strategieën voor integratie van de Roma tot 2020”, waarin uiting wordt gegeven aan de wil van de lidstaten om de sociale en economische integratie van de Roma te verbeteren.

               (14)

               De Europese Raad van 23 en 24 juni 2011 heeft gevraagd de conclusies van de Raad van 19 mei 2011 met spoed ten uitvoer te leggen, met name wat betreft de voorbereiding, actualisering en ontwikkeling van nationale strategieën van de lidstaten voor de integratie van de Roma dan wel van geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van hun bredere beleid inzake sociale integratie ter verbetering van de situatie van de Roma.

               (15)

               In haar mededeling van 21 mei 2012 met als titel „Nationale strategieën voor integratie van de Roma: eerste stap van de uitvoering van het EU-kader”, heeft de Commissie de resultaten bekendgemaakt van een eerste beoordeling van alle nationale strategieën voor integratie van de Roma en van de geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen, en heeft zij de lidstaten verzocht een aantal aanpassingen te overwegen om vorderingen te blijven maken.

               (16)

               De Commissie heeft haar dialoog met de lidstaten over de integratie van de Roma geïntensiveerd, met name door in oktober 2012 het netwerk van nationale contactpunten voor de integratie van de Roma in te stellen met het oog op overleg over oplossingen voor de vastgestelde problemen. In november en december 2012 heeft een groep van nationale contactpunten voor integratie van de Roma verder besproken op welke manier de doeltreffendheid van de maatregelen voor integratie van de Roma in de lidstaten kan worden verhoogd. Die groep heeft vervolgens verslag uitgebracht aan het netwerk van nationale contactpunten voor integratie van de Roma.

               (17)

               In haar mededeling van 26 juni 2013, „Verdere stappen bij de uitvoering van de nationale strategieën voor integratie van de Roma”, heeft de Commissie erop gewezen dat verdere actie moet worden ondernomen om de randvoorwaarden tot stand te brengen die nodig zijn voor een geslaagde uitvoering van maatregelen waarmee zo spoedig mogelijk vaart moet worden gezet achter de integratie van de Roma.

               (18)

               De mededeling van de Commissie van 3 maart 2010, „Europa 2020: een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” (de „Europa 2020-strategie”), heeft de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting een nieuwe impuls gegeven door gemeenschappelijke Europese doelen te stellen om het aantal personen dat wordt bedreigd door armoede en sociale uitsluiting te verkleinen, het percentage voortijdige schoolverlaters te verminderen en het opleidings- en werkgelegenheidsniveau te verhogen. De integratie van de Roma is in deze context een essentieel onderdeel van de coherente inspanningen die de Unie en de lidstaten leveren. De huidige governance in het kader van het Europees semester bevordert de uitvoering van de relevante landenspecifieke aanbevelingen, en de conclusies van de Raad van 20 juni 2013, „Naar sociale investering voor groei en cohesie” zorgen voor verdere sturing van de inspanningen gericht op inclusieve groei.

               (19)

               In het licht van de bovenstaande overwegingen en de vastgestelde tekortkomingen moet de doeltreffendheid van de maatregelen voor integratie van de Roma worden verbeterd en gecontroleerd. Daarbij moeten het subsidiariteitsbeginsel en de primaire verantwoordelijkheid van de lidstaten op dit gebied volledig in acht worden genomen, ermee rekening houdend dat het verzamelen van gegevens op etnische gronden gevoelig kan liggen en in het besef dat de lidstaten hun eigen methoden van toezicht, inclusief passende methoden voor eventuele gegevensverzameling, en mogelijke indicatoren moeten kiezen.

               (20)

               Deze aanbeveling beoogt voort te bouwen op de diverse aanbevelingen die eerder in de resoluties van het Europees Parlement, de conclusies van de Raad en de mededelingen van de Commissie met betrekking tot integratie van de Roma zijn gedaan, en moet de bestaande Uniewetgeving ter bestrijding van discriminatie aanvullen teneinde de uitvoering en handhaving ervan doeltreffender te helpen maken.

               (21)

               Deze aanbeveling heeft geen betrekking op verschillen in behandeling op grond van nationaliteit, en doet geen afbreuk aan bepalingen en voorwaarden die verband houden met de wettelijke status van onderdanen van derde landen en staatlozen op het grondgebied van de lidstaten op grond van het nationaal recht of het recht van de Unie, noch aan de juridische gevolgen van die status.

               (22)

               In de Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad (3) wordt de lidstaten verzocht een geïntegreerde aanpak vast te stellen die gericht is op de leniging van de specifieke behoeften van geografische gebieden die het hardst door armoede worden getroffen of van doelgroepen waarvoor het risico van discriminatie of sociale uitsluiting het grootst is, met bijzondere aandacht voor gemarginaliseerde gemeenschappen. Verordening (EU) nr. 1304/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) omvat voor de programmeringsperiode 2014-2020 een investeringsprioriteit inzake de sociaaleconomische integratie van gemarginaliseerde gemeenschappen als de Roma, ter aanvulling van de andere Europese structuur- en investeringsfondsen (ESIF) (5),

         WIJZEND OP HET VOLGENDE:
   DOEL
   Het doel van deze aanbeveling is de lidstaten te helpen de doeltreffendheid van hun maatregelen voor de integratie van de Roma te verhogen en te zorgen voor een betere uitvoering van de nationale strategieën voor integratie van de Roma of de geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van hun bredere beleid inzake sociale integratie, met als doel de situatie van de Roma te verbeteren en de eventuele kloof tussen de Roma en de bevolking in het algemeen te dichten.
   De omvang en de sociale en economische situatie van de Romabevolking verschillen aanzienlijk per lidstaat. Een nationale aanpak van de integratie van de Roma moet daarom worden toegesneden op de specifieke omstandigheden en behoeften ter plaatse, onder meer door in een breder verband beleidsmaatregelen te nemen of voort te zetten die op gemarginaliseerde en achtergestelde groepen, zoals de Roma, zijn gericht.
   Deze aanbeveling is uitdrukkelijk gericht op maatregelen ter bevordering van de integratie van de Roma, zonder andere gemarginaliseerde en achtergestelde groepen te willen uitsluiten. Integratiemaatregelen moeten gebaseerd zijn op dezelfde beginselen in vergelijkbare omstandigheden.
   BEVEELT HET VOLGENDE AAN DE LIDSTATEN AAN:
   1.   ESSENTIËLE BELEIDSVRAAGSTUKKEN

      Doeltreffende beleidsmaatregelen

               1.1.

               De lidstaten nemen gerichte beleidsmaatregelen om de gelijke behandeling van de Roma en de eerbiediging van hun grondrechten te waarborgen en zo volledige en daadwerkelijke gelijkheid te stimuleren, waarbij de Roma gelijke toegang hebben tot onderwijs, werk, gezondheidszorg en huisvesting. Dit doel kan worden bereikt door middel van algemene of gerichte maatregelen of een combinatie van beide, met inbegrip van specifieke maatregelen ter voorkoming of compensatie van achterstandsfactoren, met bijzondere aandacht voor de genderdimensie.

               1.2.

               Zij nemen maatregelen die gebaseerd kunnen zijn op sociaaleconomische indicatoren, zoals hoge langdurige werkloosheid, onderwijsniveau en gezondheidsparameters, of toegesneden kunnen zijn op geografische gebieden die gemarginaliseerd en/of gesegregeerd zijn.

      Toegang tot onderwijs

               1.3.

               De lidstaten nemen effectieve maatregelen om ervoor te zorgen dat Roma-meisjes en -jongens gelijk worden behandeld en onbelemmerde toegang hebben tot hoogwaardig algemeen onderwijs, en om ervoor te zorgen dat alle Roma-leerlingen ten minste het verplichte onderwijs voltooien (6). Dit doel kan worden verwezenlijkt door onder meer de volgende maatregelen:

                           a)

                           een einde te maken aan gescheiden onderwijs;

                           b)

                           Roma-leerlingen niet meer zonder bijzondere reden op speciale scholen te plaatsen;

                           c)

                           voortijdig schoolverlaten (7) op alle onderwijsniveaus te verminderen, ook in het secundair onderwijs en het beroepsonderwijs;

                           d)

                           de toegang tot en de kwaliteit van het voor- en vroegschools onderwijs en de opvang te verbeteren, met inbegrip van gerichte ondersteuning, indien nodig;

                           e)

                           rekening te houden met de behoeften van individuele leerlingen en hierop passend in te spelen, in nauw overleg met het gezin waaruit zij komen;

                           f)

                           inclusieve en op maat gesneden onderwijs- en leermethoden toe te passen, met inbegrip van leerondersteuning voor leerlingen die leermoeilijkheden hebben en maatregelen ter bestrijding van analfabetisme, en de beschikbaarheid en het gebruik van buitenschoolse activiteiten te bevorderen;

                           g)

                           de ouders aan te moedigen meer betrokkenheid te tonen en door de leerkrachten beter op te leiden, waar nodig;

                           h)

                           Roma aan te moedigen secundair en tertiair onderwijs te volgen en te voltooien;

                           i)

                           de toegang tot het tweedekansonderwijs en volwassenenonderwijs te verbeteren, en ondersteuning te bieden bij de overgang tussen onderwijsniveaus en bij de verwerving van vaardigheden die zijn aangepast aan de behoeften van de arbeidsmarkt.

      Toegang tot werk

               1.4.

               De lidstaten nemen effectieve maatregelen om ervoor te zorgen dat de Roma gelijk worden behandeld wat betreft toegang tot de arbeidsmarkt en werkgelegenheidskansen. Dit doel kan worden verwezenlijkt door onder meer de volgende maatregelen:

                           a)

                           de eerste werkervaring, beroepsonderwijs, opleiding op de werkplek, een leven lang leren en ontwikkeling van vaardigheden te ondersteunen;

                           b)

                           zelfstandige arbeid en ondernemerschap te ondersteunen;

                           c)

                           de Roma gelijke toegang te geven tot algemene openbare diensten voor arbeidsvoorziening, naast diensten ten behoeve van individuele werkzoekenden, met aandacht voor persoonlijke begeleiding en individuele planning, en, in voorkomend geval, te bevorderen dat er voor hen banen bij de overheid beschikbaar zijn;

                           d)

                           belemmeringen, zoals discriminatie, bij het (her)toetreden tot de arbeidsmarkt uit de weg te ruimen.

      Toegang tot gezondheidszorg

               1.5.

               De lidstaten nemen effectieve maatregelen om er op basis van algemene toelatingscriteria voor te zorgen dat Roma gelijk worden behandeld wat betreft de toegang tot voor iedereen toegankelijke gezondheidsdiensten (8). Dit doel kan worden verwezenlijkt door onder meer de volgende maatregelen:

                           a)

                           belemmeringen voor de toegang tot voor de gehele bevolking toegankelijke gezondheidszorg weg te nemen;

                           b)

                           de toegang te verbeteren tot medische controles, pre- en postnatale zorg en voorlichting over gezinsplanning, alsmede tot seksuele en reproductieve gezondheidszorg, die doorgaans door nationale gezondheidsdiensten worden aangeboden;

                           c)

                           de toegang te verbeteren tot gratis vaccinatieprogramma's voor kinderen en vaccinatieprogramma's voor bepaalde groepen die het grootste risico lopen en/of in gemarginaliseerde en/of afgelegen gebieden wonen;

                           d)

                           de bewustmaking over gezondheid en gezondheidsvraagstukken te stimuleren.

      Toegang tot huisvesting

               1.6.

               De lidstaten nemen effectieve maatregelen om ervoor te zorgen dat de Roma gelijk worden behandeld wat betreft de toegang tot huisvesting. Dit doel kan worden verwezenlijkt door onder meer de volgende maatregelen:

                           a)

                           ruimtelijke segregatie weg te nemen en desegregatie aan te moedigen;

                           b)

                           niet-discriminerende toegang tot sociale huisvesting te bevorderen;

                           c)

                           verblijfslocaties voor niet-sedentaire Roma ter beschikking te stellen, afhankelijk van lokale behoeften;

                           d)

                           te zorgen voor toegang tot openbare voorzieningen (zoals water, elektriciteit en gas) en infrastructuur voor huisvesting overeenkomstig nationale wettelijke voorschriften.

               1.7.

               Indien nodig zorgen de lidstaten ervoor dat lokale autoriteiten in hun aanvragen voor stadsvernieuwingsprojecten ook geïntegreerde huisvesting voor gemarginaliseerde gemeenschappen opnemen.

               1.8.

               De lidstaten bevorderen lokale, vanuit de gemeenschap geleide ontwikkelings- en/of geïntegreerde territoriale investeringen die worden ondersteund door de ESIF.

      Financiering

               1.9.

               De lidstaten wijzen voor de uitvoering van en de controle op hun nationale en lokale strategieën en actieplannen passende middelen toe uit alle beschikbare financieringsbronnen (lokaal, nationaal, van de Unie en internationaal), teneinde de doelstellingen op het gebied van de integratie van de Roma te verwezenlijken door middel van algemene of gerichte maatregelen.

               1.10.

               Het bevorderen van sociale integratie en het bestrijden van armoede en discriminatie, met inbegrip van onder meer de sociaaleconomische integratie van gemarginaliseerde gemeenschappen als de Roma, moeten worden vergemakkelijkt door ten minste 20 % van de totale ESF-middelen in elke lidstaat toe te wijzen voor investeringen in mensen als bedoeld in de artikelen 3 en 4 van de Verordening (EU) nr. 1304/2013.

               1.11.

               Afhankelijk van de omvang en de sociale en economische situatie van hun Roma-gemeenschappen en de kloof tussen Roma en niet-Roma-bevolkingsgroepen, alsmede van de uitdagingen die in de context van het Europees semester zijn vastgesteld voor een aantal lidstaten, nemen de lidstaten passende maatregelen om de integratie van de Roma op te nemen als prioriteit in de partnerschapsovereenkomsten over het gebruik van deESIF (9) voor de periode 2014-2020.

               1.12.

               De lidstaten verbeteren hun beheer-, controle- en evaluatiecapaciteiten met technische bijstand van de ESIF, en zij faciliteren het gebruik van nationale middelen en middelen van de Unie om de lokale autoriteiten en organisaties van het maatschappelijk middenveld te ondersteunen bij de opbouw van hun capaciteit, zodat zij de projecten ook daadwerkelijk kunnen uitvoeren.

               1.13.

               De lidstaten zorgen ervoor dat de publieke middelen voor de uitvoering van nationale strategieën of geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen voor de integratie van de Roma gericht worden toegewezen ten behoeve van de specifieke behoeften van de Roma of van geografische gebieden die het meest worden getroffen door armoede en sociale uitsluiting, met inachtneming van de genderdimensie.

         2.   HORIZONTALE BELEIDSMAATREGELEN

      Bestrijding van discriminatie

               2.1.

               De lidstaten blijven zich inspannen om ervoor zorgen dat Richtlijn 2000/43/EG daadwerkelijk wordt gehandhaafd, in het bijzonder door erop toe te zien dat de nationale, regionale en lokale bestuursrechtelijke bepalingen niet-discriminerend zijn en niet leiden tot segregatiepraktijken. De relevante rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens moet dienen als referentiepunt om vast te stellen of bepalingen en praktijken in deze context verenigbaar zijn met de mensenrechten.

               2.2.

               De lidstaten passen, waar nodig, zowel op regionaal als op lokaal niveau maatregelen toe om de segregatie van de Roma tegen te gaan. Het beleid en de maatregelen ter bestrijding van segregatie moeten vergezeld gaan van passende opleidings- en voorlichtingsprogramma's, waaronder opleiding en voorlichting over de bescherming van de mensenrechten, ten behoeve van ambtenaren van de lokale overheid, vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en de Roma zelf.

               2.3.

               De lidstaten zorgen ervoor dat gedwongen ontruimingen volledig stroken met het recht van de Unie en met andere internationale verplichtingen inzake de mensenrechten, zoals die uit hoofde van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

               2.4.

               De lidstaten nemen maatregelen om de discriminatie van en de vooroordelen tegen de Roma, soms zigeunerhaat genoemd, op alle terreinen van de samenleving te bestrijden. Mogelijke maatregelen zijn onder meer:

                           a)

                           de Roma-gemeenschappen en het grote publiek ervan bewustmaken dat de integratie van de Roma voordelen met zich meebrengt;

                           b)

                           het grote publiek bewust maken van de verscheidenheid van samenlevingen, en de publieke opinie attent maken op de integratieproblemen van de Roma, onder meer door die aspecten in voorkomend geval aan bod te laten komen in onderwijsprogramma's en didactisch materiaal;

                           c)

                           passende maatregelen treffen om tegen de Roma gerichte retoriek en haatzaaiende uitspraken te bestrijden, en een dam opwerpen tegen racistische, stereotiepe of anderszins stigmatiserende taal of andere gedragingen die kunnen aanzetten tot discriminatie van de Roma.

      Bescherming van Roma-kinderen en Roma-vrouwen

               2.5.

               De lidstaten pakken alle vormen van (meervoudige) discriminatie aan waarmee Roma-kinderen en Roma-vrouwen worden geconfronteerd, en zij bestrijden geweld, daaronder begrepen huiselijk geweld, tegen vrouwen en meisjes, alsmede mensenhandel, kinderhuwelijken en gedwongen huwelijken en het bedelen met kinderen, in het bijzonder door de wetgeving te doen naleven. Daartoe moeten de lidstaten alle relevante actoren bij dit proces betrekken, met inbegrip van overheidsdiensten, het maatschappelijk middenveld en de Roma-gemeenschappen. In dit verband wordt samenwerking tussen de lidstaten aangemoedigd in situaties met een grensoverschrijdende dimensie.

      Armoedebestrijding door sociale investeringen

               2.6.

               De lidstaten bestrijden de armoede en de sociale uitsluiting van kansarmen, onder wie de Roma, door te investeren in menselijk kapitaal en in een beleid ter bevordering van de sociale cohesie. Dit doel kan worden verwezenlijkt door onder meer de volgende maatregelen:

                           a)

                           steun te verlenen aan de Roma in alle levensfasen; hiermee wordt zo vroeg mogelijk begonnen en worden systematisch de risico's aangepakt die zij lopen, onder meer door te investeren in inclusieve voor- en vroegschools onderwijs en opvang van goede kwaliteit, gerichte jongerengarantieregelingen, een leven lang leren en maatregelen die actief ouder worden stimuleren;

                           b)

                           uitvoering te geven aan een activerings- en faciliteringsbeleid door (her)toetreding tot de arbeidsmarkt te ondersteunen door middel van gerichte of algemene regelingen ter bevordering van de werkgelegenheid, en een inclusieve arbeidsmarkt te stimuleren door discriminatie op de werkplek aan te pakken;

                           c)

                           sociale voordelen en sociale diensten die overeenkomstig de nationale wetgeving aan kansarmen, onder wie de Roma, worden verstrekt, adequater en duurzamer te maken door het sociale beleid beter te coördineren, procedures te vereenvoudigen, fraude te bestrijden en fouten tegen te gaan, ervoor te zorgen dat beroep wordt gedaan op sociale bijstandsregelingen; en passende inkomenssteun te bieden aan degenen die daarvoor in aanmerking komen.

               2.7.

               Afhankelijk van de omvang en de sociale en economische situatie van hun Roma-bevolking, gaan de lidstaten na of de integratie van de Roma een belangrijk onderdeel moet vormen van hun nationale hervormingsprogramma's of van hun nationale sociale verslagen in het kader van de Europa 2020-strategie.

      Bevordering van zelfredzaamheid

               2.8.

               De lidstaten ondersteunen het actieve burgerschap van de Roma door hun sociale, economische, politieke en culturele deelname aan de samenleving, ook op lokaal niveau, te stimuleren, aangezien de actieve betrokkenheid en deelname van de Roma zelf, onder meer via hun vertegenwoordigers en organisaties, van wezenlijk belang is voor de verbetering van hun levensomstandigheden en voor een betere sociale integratie.

               2.9.

               Voor zover passend bij de plaatselijke integratie-aanpak bevorderen de lidstaten de opleiding en de inzet van gekwalificeerde, specifiek voor de Roma bedoelde bemiddelaars, en doen zij een beroep op bemiddeling als een van de maatregelen om de ongelijkheden weg te werken waarmee de Roma worden geconfronteerd op het gebied van toegang tot kwalitatief goed onderwijs, werkgelegenheid, gezondheidszorg en huisvesting.

               2.10.

               De lidstaten organiseren voorlichtingsactiviteiten om de Roma meer bewust te maken van hun rechten (met name in verband met discriminatie en de mogelijkheden die zij hebben om verhaal te zoeken) en hun burgerplichten.

         3.   STRUCTURELE MAATREGELEN

      Lokale maatregelen

               3.1.

               Met inachtneming van de bevoegdheden van de regionale en lokale autoriteiten, moedigen de lidstaten deze autoriteiten aan lokale actieplannen of strategieën of pakketten van lokale beleidsmaatregelen uit te werken in het kader van een breder beleid inzake sociale integratie; daartoe kunnen ook uitgangswaarden, benchmarks en meetbare doelstellingen voor de integratie van de Roma, alsmede passende financiering behoren.

               3.2.

               De lidstaten betrekken de regionale en de lokale autoriteiten en het lokale maatschappelijke middenveld bij het ontwikkelen, uitvoeren en controleren van hun nationale strategieën of geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van een breder beleid inzake sociale integratie. Relevante vertegenwoordigers en belanghebbenden moeten worden betrokken bij de partnerschapsovereenkomsten en de door de ESIF medegefinancierde operationele programma's. De centrale en lokale autoriteiten moeten bij de uitvoering van die strategieën samenwerken.
               Daartoe ondersteunen de lidstaten de lokale autoriteiten om de lokale uitvoering van pakketten beleidsmaatregelen te vergemakkelijken.

               3.3.

               De lidstaten streven op lokaal niveau naar een geïntegreerde aanpak voor gezinnen met een Roma-achtergrond die worden geconfronteerd met meerdere problemen zoals vroegtijdig schoolverlaten, schulden, armoede en een slechte gezondheid. Daartoe kan de capaciteit van de lokale autoriteiten worden versterkt, met inachtneming van de bevoegdheidsverdeling binnen elke lidstaat, om hen in staat te stellen daadwerkelijk samen te werken, niet alleen met de betrokken gezinnen en ook met, bijvoorbeeld, scholen, organisaties voor jeugdzorg, politie, gezondheidszorgorganisaties, organisaties voor welzijnszorg en woningcorporaties.

      Toezicht en evaluatie van het beleid

               3.4.

               De lidstaten houden toezicht op en evalueren de doeltreffendheid van hun nationale strategieën of geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van hun bredere beleid inzake sociale integratie. Daartoe kunnen maatregelen worden getroffen zoals het vaststellen van uitgangswaarden of meetbare doelstellingen, of kunnen kwalitatieve of kwantitatieve gegevens over de sociale en economische gevolgen van diestrategieën of maatregelen worden verzameld overeenkomstig het toepasselijk nationaal en Unierecht, met name inzake de bescherming van persoonsgegevens.

               3.5.

               De lidstaten maken gebruik van relevante kernindicatoren of methoden van empirisch sociaal onderzoek of gegevensverzameling om de geboekte vooruitgang regelmatig te controleren en te evalueren, met name op lokaal niveau, zodat er op doeltreffende wijze kan worden gerapporteerd over de situatie van de Roma in de lidstaten, met de eventuele steun van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten.

      Organen voor de bevordering van gelijke behandeling

               3.6.

               De lidstaten ondersteunen het werk en de institutionele capaciteit van organen die ijveren voor gelijke behandeling door hun passende middelen toe te kennen, zodat hun rechtsbijstand en juridisch advies ook daadwerkelijk ten goede komen aan Roma die het slachtoffer zijn van discriminatie.

               3.7.

               De lidstaten stimuleren een regelmatige dialoog tussen de nationale contactpunten voor de integratie van de Roma en de nationale organen ter bevordering van gelijke behandeling.

      Nationale contactpunten voor de integratie van de Roma

               3.8.

               De lidstaten geven de nationale contactpunten voor de integratie van de Roma een passende taakomschrijving en bij hun rol passende middelen opdat zij het sectoroverschrijdende toezicht van het Roma-integratiebeleid doeltreffend kunnen coördineren met het oog op de uitvoering ervan, met inachtneming van de bevoegdheidsverdeling binnen elke lidstaat.

               3.9.

               Zij betrekken hun nationale contactpunten voor de integratie van de Roma bij de besluitvorming over de ontwikkeling, de financiering en de uitvoering van het betrokken beleid. Deze nationale contactpunten moeten ervoor zorgen dat het maatschappelijk middenveld van de Roma gemakkelijker kan deelnemen aan en beter betrokken wordt bij de uitvoering van nationale strategieën en lokale actieplannen voor de integratie van de Roma.

      Transnationale samenwerking

               3.10.

               De lidstaten moedigen de ontwikkeling van, en de actieve deelname aan, transnationale samenwerkingsvormen op nationaal, regionaal of lokaal niveau aan via beleidsinitiatieven, in het bijzonder projecten en bilaterale of multilaterale overeenkomsten, teneinde:

                           a)

                           samen te werken met betrekking tot vraagstukken in verband met de grensoverschrijdende mobiliteit van de Roma in de Unie; en

                           b)

                           het wederzijdse leerproces te ondersteunen en meer goede praktijken te ontwikkelen; zo zouden autoriteiten die structuurfondsen beheren samen kunnen werken aan doeltreffende maatregelen voor de integratie van de Roma.

               3.11.

               De in punt 3.10 bedoelde transnationale samenwerking moet een aanvulling vormen op de maatregelen die worden genomen in het kader van de nationale strategieën voor de integratie van de Roma en de geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van een breder beleid inzake sociale integratie, alsmede in het kader van bestaande samenwerkingsovereenkomsten tussen de lidstaten zoals de strategie voor de Donau-regio en van andere internationale organisaties zoals de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE).

         4.   VERSLAGLEGGING EN FOLLOW-UP

               4.1.

               De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op 1 januari 2016 in kennis van maatregelen die overeenkomstig deze aanbeveling zijn genomen.

               4.2.

               Vervolgens stellen zij de Commissie aan het eind van elk jaar in kennis van eventuele nieuwe genomen maatregelen, samen met informatie over de vorderingen met de uitvoering van hun nationale strategie voor de integratie van de Roma of van hun geïntegreerde pakketten beleidsmaatregelen in het kader van hun bredere beleid inzake sociale integratie.

         VERZOEKT DE COMMISSIE:

               5.1.

               Ervoor te zorgen dat de door de lidstaten verstrekte informatie zal worden gebruikt als basis voor haar jaarverslagen aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van de nationale strategieën voor de integratie van de Roma, en dat deze informatie via de landenspecifieke aanbevelingen zal bijdragen tot het Europees semester van de Europa 2020-strategie.

               5.2.

               Op deze basis de situatie van nabij volgen, en uiterlijk op 1 januari 2019 te beoordelen of deze aanbeveling moet worden herzien en geactualiseerd.

      Gedaan te Brussel, 9 december 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         A. PABEDINSKIENĖ

      (1)  Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (PB L 180 van 19.7.2000, blz. 22).

      (2)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158 van 30.4.2004, blz. 77).

      (3)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 320).

      (4)  Verordening (EU) nr. 1304/2013van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1081/2006 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 470).

      (5)  De ESIF zijn het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), het Europees Sociaal Fonds (ESF), het Cohesiefonds (CF), het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) en het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij (EFMZV).

      (6)  Het recht van kinderen op onderwijs is vervat in artikel 28 van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind.

      (7)  Zie de Aanbeveling van de Raad van 28 juni 2011 inzake beleid ter bestrijding van voortijdig schoolverlaten (PB C 191 van 1.7.2011, blz. 1). Volgens een van de door de Europese Raad overeengekomen kerndoelen van Europa 2020-strategie moet het percentage voortijdige schoolverlaters onder de 10 % komen te liggen en moet ten minste 40 % van de jongeren een diploma in het hoger onderwijs of een equivalent daarvan halen.

      (8)  Deze aanbeveling doet geen afbreuk aan de bepalingen van Richtlijn 2004/38/EG, die voorschrijft dat een burger van de Unie die zich binnen de Unie verplaatst „[…] voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het socialebijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering beschikt die de ziektekosten in het gastland volledig dekt […]”.

      (9)  Het EFRO kan worden gebruikt ter ondersteuning van infrastructuurprojecten in de sectoren gezondheidszorg, onderwijs en huisvesting.


Avis juridique important

|

E2003C0097

Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 97/03/COL van 19 juni 2003 inzake een in 2003 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrĳdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde producten van plantaardige oorsprong te garanderen

Publicatieblad Nr. L 227 van 11/09/2003 blz. 0045 - 0049

Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVAnr. 97/03/COLvan 19 juni 2003inzake een in 2003 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde producten van plantaardige oorsprong te garanderenDE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), inzonderheid op artikel 109 en Protocol 1,Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b), en Protocol 1,Gelet op het besluit waaraan wordt gerefereerd in punt 38 van hoofdstuk XII van bijlage II bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 86/362/EEG van 24 juli 1986 van de Raad tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen(1)), laatstelijk gewijzigd en aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 hiervan, en met name op artikel 7, lid 2, onder b),Gelet op het besluit waaraan wordt gerefereerd in punt 54 van hoofdstuk XII van bijlage II bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 90/642/EEG van 27 november 1990 van de Raad tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit(2)), laatstelijk gewijzigd en aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 hiervan, en met name op artikel 4, lid 2, onder b),Na raadpleging van het Comité levensmiddelen dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bijstaat,Overwegende hetgeen volgt:(1) In artikel 7, lid 2, onder b), van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 2, onder b), van Richtlijn 90/642/EEG is bepaald dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA uiterlijk op 31 december van elk jaar het Comité levensmiddelen van de EVA, dat de Toezichthoudende Autoriteit bijstaat, een aanbeveling voorlegt met een gecoördineerd bewakingsprogramma om de inachtneming van de in bijlage II bij bovengenoemde richtlijnen vastgestelde maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen te garanderen. In artikel 1, lid 1, van Verordening (EG) nr. 645/2000 van de Commissie(3) is bepaald dat dergelijke aanbevelingen betrekking kunnen hebben op perioden van twee tot vijf jaar.(2) De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA moet geleidelijk komen tot een systeem waarmee de reële blootstelling aan bestrijdingsmiddelen via de voeding kan worden geraamd, als bepaald in artikel 7, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 90/642/EEG. Om realistische ramingen mogelijk te maken, moeten bewakingsgegevens beschikbaar zijn over bestrijdingsmiddelenresiduen in een aantal levensmiddelen die belangrijke bestanddelen van het Europese voedselpakket vormen. Algemeen wordt aangenomen dat de belangrijkste bestanddelen van het Europese voedselpakket 20 à 30 levensmiddelen betreffen. De EVA-staten kunnen, gezien de middelen die op nationaal niveau beschikbaar zijn voor bewakingsmaatregelen inzake bestrijdingsmiddelenresiduen, per jaar slechts monsters van acht producten analyseren in het kader van een gecoördineerd bewakingsprogramma. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen evolueert binnen de periode van drie jaar. In het algemeen zou elk bestrijdingsmiddel in 20 à 30 levensmiddelen moeten worden gevolgd over een reeks cycli van drie jaar.(3) Voor de residuen van de bestrijdingsmiddelen acefaat, de benomyl-groep, chloorpyrifos, iprodion, methamidofos, diazinon, metalaxyl, methidathion, thiabendazool, triazofos, chloorpyrifosmethyl, deltamethrin, endosulfan, imazalil, kresoxim-methyl, lambda-cyhalothrin, de maneb-groep, mecarbam, permethrin, pirimifos-methyl, vinchlozolin, azinfos-methyl, captan, chloorthalonil, dichlofluanide, dicofol, dimethoaat, folpet, malathion, omethoaat, oxydemeton-methyl, foraat, procymidon, propyzamide, azoxystrobine, aldicarb, bromopropylaat, cypermethrin, methiocarb, methomyl, parathion en tolylfluanide moet in 2003 een bewakingsprogramma worden uitgevoerd, zodat aan de hand van de aldus verkregen gegevens een raming van de reële inname via de voeding van die stoffen kan worden gemaakt aangezien voor deze verbindingen bewakingsmaatregelen worden toegepast sinds 2001.(4) De aantallen in het kader van de specifieke gecoördineerde actie te nemen monsters moeten op een systematische, statistisch verantwoorde wijze worden vastgesteld. De Commissie van de Codex Alimentarius heeft een dergelijke aanpak ontwikkeld(4). Op basis van een binomiale waarschijnlijkheidsverdeling kan worden bepaald dat bij onderzoek van 459 monsters, met een zekerheid van 99 % kan worden gesteld dat er één monster met een hoeveelheid bestrijdingsmiddelen boven de detectiegrens zal worden gevonden wanneer ervan wordt uitgegaan dat 1 % van de producten van plantaardige oorsprong een hoeveelheid residuen boven de detectiegrens bevat. Derhalve dienen tenminste 459 monsters te worden genomen op het gehele grondgebied van de Europese Economische Ruimte. Voor de EVA-staten wordt aanbevolen om, afhankelijk van de bevolkingsomvang en het aantal consumenten, minimaal twaalf monsters per product en per jaar te nemen.(5) De Commissie heeft ontwerp-richtsnoeren betreffende procedures voor de kwaliteitsbeheersing bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen gepubliceerd(5). Deze ontwerp-richtsnoeren zouden zoveel mogelijk door de analyselaboratoria in de EVA-staten moeten worden toegepast en continu moeten worden herzien in het licht van de in de bewakingsprogramma's opgedane ervaring.(6) De EVA-staten moeten, wanneer zij de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA informatie over de uitvoering van hun nationale controleprogramma's in het vorige jaar toesturen, overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder a), van Richtlijn 90/642/EEG, en artikel 7, lid 2, onder a), van Richtlijn 86/362/EEG, nadere bijzonderheden verschaffen over de criteria die aan de opstelling van die programma's ten grondslag liggen. In dat verband moet ook informatie worden verschaft over de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters, de uit te voeren analyses, de meldingsniveaus en de criteria aan de hand waarvan de meldingsniveaus zijn bepaald. Op grond van Richtlijn 93/99/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen(6) moeten nadere gegevens worden verstrekt over de erkenning van de laboratoria die de analyses uitvoeren.(7) Informatie over de resultaten van bewakingsprogramma's is zeer geschikt om via computers of andere elektronische middelen te worden verwerkt, opgeslagen en doorgegeven; er zijn formaten ontwikkeld voor de verstrekking van gegevens op diskette door de EG-lidstaten aan de Commissie. De EVA-staten zouden hetzelfde formaat kunnen gebruiken en zouden derhalve in staat moeten zijn hun verslagen in een standaardformaat aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA toe te sturen. De verdere ontwikkeling van een dergelijk standaardformaat kan het doeltreffendst worden aangepakt op basis van op te stellen richtsnoeren,BEVEELT DE EVA-STATEN AAN:1. Voor de in bijlage bij deze aanbeveling opgesomde combinaties van bestrijdingsmiddelen en producten monsters te nemen en te analyseren en daartoe minimaal twaalf monsters per product te nemen, daarbij rekening houdend met het aandeel van de EVA-staten zelf, van de rest van de EER en van derde landen in de markt van de EVA-staten. Bovendien specifieke bewakingsmaatregelen toe te passen voor de combinatie nitrofen/tarwe, op basis van hetzelfde aantal monsters.Voor bestrijdingsmiddelen die mogelijk een acuut risico vormen, zoals OP-esters, endosulfan en N-methylcarbamaten, moet, wanneer dergelijke bestrijdingsmiddelen worden aangetroffen, bij tien monsters van de producten druiven, peper en komkommer een afzonderlijke analyse worden uitgevoerd van de samenstellende delen van het verzamelmonster. Er moeten twee verzamelmonsters met een adequaat aantal samenstellende delen worden genomen, zo mogelijk uit de productie van één producent; indien in het eerste laboratoriummonster een detecteerbare hoeveelheid bestrijdingsmiddel aanwezig is, worden de samenstellende delen van het tweede monster elk aan een afzonderlijke analyse onderworpen.2. Uiterlijk op 31 augustus 2004 in een rapport de resultaten mee te delen voor het deel van de specifieke actie dat in de bijlage bij deze aanbeveling voor 2003 is toegekend, samen met een beschrijving van de toegepaste analysemethoden en de behaalde rapportageniveaus, in overeenstemming met de kwaliteitscontrolemethoden als vastgesteld in de kwaliteitscontroleprocedures voor de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen.Dit rapport moet worden opgesteld volgens het formaat, inclusief het elektronische formaat, zoals weergegeven in bijlagen II en III bij de aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA inzake een in 1999 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma(7).3. Uiterlijk op 31 augustus 2003 de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en de EVA-staten alle gegevens te zenden als vereist volgens artikel 7, lid 3, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, van Richtlijn 90/642/EEG met betrekking tot de controles die in 2002 zijn uitgevoerd om er, op zijn minst door middel van steekproefbemonstering, voor te zorgen dat de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in acht worden genomen, d.w.z. onder meer:a) de uitkomsten van hun nationale programma's met betrekking tot de in bijlage II bij Richtlijn 86/362/EEG en Richtlijn 90/642/EEG vermelde bestrijdingsmiddelen, gerelateerd aan de geharmoniseerde niveaus en, als op EER-niveau dergelijke niveaus nog niet zijn vastgesteld, aan de geldende nationale niveaus;b) nadere gegevens over de door hun laboratoria gehanteerde kwaliteitscontrolemethoden, en met name nadere gegevens over de in de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbeheersing bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen voorkomende punten die zij niet hebben kunnen toepassen of met de toepassing waarvan zij moeite hebben gehad;c) nadere gegevens betreffende de erkenning, overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG, van de laboratoria die de analyses uitvoeren (aard van de erkenning, erkenningsinstantie en een kopie van het erkenningsdocument);d) informatie over de geschiktheidsbeproevingen en ringtests waaraan het laboratorium heeft deelgenomen.4. Uiterlijk op 30 september 2003 de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA hun geplande nationale programma voor te leggen voor de bewaking van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen voor 2004 zoals vastgesteld in de Richtlijnen 90/642/EEG en 86/362/EEG.Deze aanbeveling is gericht tot IJsland, Liechtenstein en Noorwegen.Gedaan te Brussel, 19 juni 2003.Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVANiels FengerDirecteur(1) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37.(2) PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71.(3) PB L 78 van 29.3.2000, blz. 7.(4) Codex Alimentarius, Pesticide Residues in Foodstuffs, Rome 1994, ISBN 92-5-203271-1; Vol. 2, blz. 372.(5) Doc. SANCO/3103/2000 (http://europa.eu.int/comm/food/ fs/ph_ps/pest/index_en.htm).(6) PB L 290 van 24.11.1993, blz. 14.(7) PB L 74 van 23.3.2000, bijlage II (procedures voor kwaliteitscontrole) blz. 25 en bijlage III (werkdocument/verslagleggingsformulier) blz. 38.BIJLAGETe bewaken combinaties van bestrijdingsmiddelenresidu en producten in het specifieke jaar zoals opgenomen bij punt 1 van de aanbeveling>RUIMTE VOOR DE TABEL>


title: Aanbeveling van de Raad van 8 maart 2005 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfond (6e EOF) voor het begrotingsjaar 2003

text:
               23.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 77/14

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 8 maart 2005
   inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfond (6e EOF) voor het begrotingsjaar 2003
   (2005/256/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op de derde ACS-EEG-overeenkomst, ondertekend te Lomé op 8 december 1984,
   Gelet op het Intern Akkoord 86/126/EEG betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap (1), inzonderheid op artikel 29, lid 3,
   Gelet op het Financieel Reglement van 11 november 1986 van toepassing op het zesde Europees Ontwikkelingsfonds (6e EOF) (2), inzonderheid op de artikelen 66 tot en met 73,
   Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het 6e EOF, die op 31 december 2003, zijn vastgesteld, alsmede van het verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2003, waaraan de antwoorden van de Commissie zijn gehecht (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Krachtens artikel 29, lid 3, van het Intern Akkoord wordt aan de Commissie voor het financiële beheer van het 6e EOF kwijting verleend door het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad.

               (2)

               De uitvoering van de verrichtingen van het 6e EOF door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 2003 is over het geheel genomen bevredigend geweest,

         BEVEELT
   het Europees Parlement AAN de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de verrichtingen van het 6e EOF voor het begrotingsjaar 2003.

      Gedaan te Brussel, 8 maart 2005.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J.-C. JUNCKER

      (1)  PB L 86 van 31.3.1986, blz. 210. Akkoord laatstelijk gewijzigd bij Besluit 86/281/EEG (PB L 178 van 2.7.1986, blz. 13).

      (2)  PB L 325 van 20.11.1986, blz. 42.

      (3)  PB C 293 van 30.11.2004, blz. 315.


Avis juridique important

|

32002H0077

Aanbeveling van de Raad van 15 november 2001 betreffende het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselĳke geneeskunde (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 034 van 05/02/2002 blz. 0013 - 0016

Aanbeveling van de Raadvan 15 november 2001betreffende het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselijke geneeskunde(Voor de EER relevante tekst)(2002/77/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) In deze aanbeveling wordt onder "antimicrobiële stoffen" verstaan: stoffen die hetzij synthetisch, hetzij op natuurlijke wijze door bacteriën, schimmels of planten worden geproduceerd en die worden gebruikt om micro-organismen, onder andere bacteriën, virussen en schimmels, alsook parasieten, in het bijzonder protozoa, te doden of de groei ervan te remmen.(2) Het gebruik van antimicrobiële stoffen heeft in belangrijke mate bijgedragen tot een betere gezondheidszorg. Deze "antimicrobiële stoffen" worden reeds tientallen jaren op de markt gebracht om besmettelijke ziekten en infecties te behandelen en te voorkomen. Het gebruik van antimicrobiële stoffen gaat echter gepaard met een toenemende prevalentie van micro-organismen die resistentie hebben ontwikkeld tegen een of meer van deze stoffen, de zogenaamde antimicrobiële resistentie. Antimicrobiële resistentie vormt een gevaar voor de volksgezondheid, kan patiënten langer doen lijden, kan hogere kosten voor de gezondheidszorg met zich meebrengen, en heeft economische gevolgen voor de samenleving. Daarom moet op communautair niveau gezamenlijk worden opgetreden om dit probleem te beheersen door een verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselijke geneeskunde en een betere hygiëne en beheersing van infecties te bevorderen.(3) De Raad van de Europese Unie heeft op 8 juni 1999 een resolutie betreffende resistentie tegen antibiotica goedgekeurd getiteld "Een strategie tegen de microbiële dreiging"(1). In deze resolutie wordt erop gewezen dat antimicrobiële resistentie de morbiditeit en de mortaliteit ten gevolge van overdraagbare ziekten doet toenemen, wat niet alleen tot een vermindering van de levenskwaliteit leidt, maar ook tot extra kosten voor de gezondheidszorg en voor de medische zorg, en dat op communautair niveau maatregelen moeten worden getroffen.(4) In het initiatiefadvies van het Economisch en Sociaal Comité over "Antibioticaresistentie, een gevaar voor de volksgezondheid"(2) worden mogelijke initiatieven en maatregelen op nationaal en communautair niveau voorgesteld om het probleem van antimicrobiële resistentie aan te pakken.(5) Er is een verband tussen het stijgende gebruik van antimicrobiële stoffen en de toenemende prevalentie van micro-organismen die resistent zijn tegen deze stoffen, zij het dat dit verband duidelijk niet eenvoudig is. Er zijn namelijk tal van factoren die het kunnen beïnvloeden, waaronder factoren die gerelateerd zijn aan het betrokken organisme, aan de gastheer dan wel aan de wijze waarop de verschillende geneesmiddelen worden aangewend. Het is echter duidelijk dat antimicrobiële resistentie wellicht niet kan worden verholpen door het langdurige proces van het voortdurend ontwikkelen van nieuwe antimicrobiële verbindingen.(6) Om strategieën voor de preventie van infecties en de beheersing van resistente ziekteverwekkers te ontwikkelen, moeten in de hele Gemeenschap nauwkeurige bewakingssystemen worden opgericht die geldige, betrouwbare en vergelijkbare gegevens leveren, zowel over de incidentie, de prevalentie en de verspreidingswijzen van resistente micro-organismen als over het voorschrijven en het gebruik van antimicrobiële stoffen. Die systemen moeten een essentieel onderdeel vormen van een algemene bewakingsstrategie om het probleem van antimicrobiële resistentie aan te pakken, en met name om een mogelijk verband tussen het gebruik van antimicrobiële stoffen en de ontwikkeling van resistentie bij deze ziekteverwekkers te beoordelen.(7) Het verminderen van onnodig en ongepast gebruik van antimicrobiële stoffen zou een belangrijke maatregel vormen om de toename van het aantal resistente micro-organismen te voorkomen of zelfs om te keren. Er moeten algemene beginselen en methoden voor een verstandig gebruik van deze stoffen in de menselijke geneeskunde voorgesteld, beschreven en toegepast worden.(8) Het Europees systeem voor de surveillance van antimicrobiële resistentie (EARSS) en de European Surveillance of Antibiotic Consumption (ESAC) zijn door de Gemeenschap gefinancierde bewakingsprogramma's die gericht zijn op het verzamelen van gestandaardiseerde, geharmoniseerde en vergelijkbare gegevens over, respectievelijk, de resistentie tegen en het gebruik van antibiotica.(9) Verbeterde strategieën voor de hygiëne en de beheersing en voorkoming van infecties in ziekenhuizen en daarbuiten zullen de verspreiding van resistente micro-organismen helpen beperken en een belangrijke maatregel vormen om het gebruik van antimicrobiële stoffen te verminderen.(10) Om de noodzakelijke veranderingen in het gedrag van voorschrijvers en patiënten te bewerkstelligen, moeten de gezondheidswerkers en het grote publiek over het probleem van antimicrobiële resistentie en verwante factoren worden voorgelicht door betere productinformatie, bewustmaking door passende voorlichting en scholing tijdens de beroepsopleiding en de opleiding op de werkplek en op het grote publiek en in het bijzonder op patiënten gerichte voorlichtingsmaatregelen.(11) Steun voor onderzoek is essentieel om het probleem van de verspreidingswijzen van antimicrobiële resistentie aan te pakken. Onderzoek zou onder andere betrekking kunnen hebben op de evaluatie en de kosten/batenverhouding van interventiestrategieën die het voorschrijfgedrag met betrekking tot antibiotica in ziekenhuizen en daarbuiten moeten optimaliseren.(12) Er is ook een verband tussen het optreden van antimicrobiële resistentie bij bepaalde menselijke ziekteverwekkers enerzijds en optreden daarvan bij dieren en in het milieu anderzijds. Er moet worden gezorgd voor coördinatie tussen de sectoren volksgezondheid, diergezondheid en milieu, en er moet meer duidelijkheid komen over de mate waarin het voorkomen van antimicrobieel resistente ziekteverwekkers bij mensen, bij dieren en in het milieu met elkaar in verband staan. Deze aanbeveling sluit geen verdere initiatieven op andere gebieden uit.(13) Over de maatregelen die de lidstaten ter zake hebben genomen en de wijze waarop zij met deze aanbeveling rekening hebben gehouden, moet op nationaal en communautair niveau verslag worden uitgebracht.(14) Op gebieden die niet onder haar exclusieve bevoegdheid vallen - zoals de bescherming van de bevolking tegen het toenemende aantal ziekteverwekkers die resistent zijn tegen antimicrobiële stoffen - mag de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, uitsluitend nieuwe maatregelen nemen wanneer de voorgestelde doelstellingen vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt dan door de lidstaten. Aangezien antimicrobiële resistentie zich evenmin als overdraagbare ziekten tot een geografisch gebied of een lidstaat beperkt, moet op communautair niveau coördinerend worden opgetreden,BEVEELT DE LIDSTATEN AAN:I. ervoor te zorgen dat er specifieke strategieën bestaan en worden uitgevoerd voor een verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen, zulks teneinde de toename van het aantal ziekteverwekkers dat resistent is tegen deze stoffen, te beheersen. Deze strategieën moeten op de beste beschikbare wetenschappelijke bewijzen gebaseerd zijn en moeten maatregelen omvatten met betrekking tot bewaking, onderwijs, voorlichting, preventie en beheersing, en onderzoek.Met deze specifieke strategieën moeten de volgende doelstellingen worden nagestreefd:1. bewakingssystemen voor antimicrobiële resistentie en het gebruik van antimicrobiële stoffen oprichten of versterken teneinde:a) betrouwbare en vergelijkbare gegevens te verzamelen over de gevoeligheid van ziekteverwekkers voor antimicrobiële stoffen en over de infecties die ze veroorzaken. Die gegevens moeten de analyse van tendensen in de tijd, vroegtijdige waarschuwingen en monitoring van de verspreiding op nationaal en regionaal niveau en op dat van de plaatselijke gemeenschap mogelijk maken;b) op een passend niveau gegevens te verzamelen over het voorschrijven en het gebruik van antimicrobiële stoffen om monitoring van het totale gebruik mogelijk te maken, in samenwerking met onder andere voorschrijvers, apothekers en andere betrokkenen die dergelijke gegevens verzamelen.Deze bewakingssystemen moeten duurzaam kunnen functioneren, waarbij de toegang tot en het eigendom van de gegevens duidelijk worden geregeld. Ze moeten voldoen aan de regels inzake gegevensbescherming, en garanties omvatten voor de vertrouwelijkheid en de veiligheid van de gegevens. Er moet worden voortgebouwd op bestaande nationale en internationale bewakingssystemen; daarbij moeten waar mogelijk internationaal erkende classificatiesystemen en vergelijkbare methoden worden gebruikt;2. beheersings- en preventieve maatregelen uitvoeren om een verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen te ondersteunen en bij te dragen tot de beperking van de verspreiding van overdraagbare ziekten, doora) de niet-lokale toepassing van antibacteriële stoffen alleen op voorschrift toe te staan;b) richtsnoeren vast te stellen voor het gebruik van andere antimicrobiële stoffen waarvan het gebruik niet aan een voorschrift is onderworpen;c) op bewijzen gebaseerde beginselen en richtsnoeren uit te werken inzake goede praktijken voor de beheersing van overdraagbare ziekten, teneinde de doeltreffendheid van de antimicrobiële stoffen te bewaren. Deze praktijken zouden onder andere moeten zijn:- beoordelen van de waarde van klinische en microbiologische criteria voor de diagnose van infecties, met inbegrip van snellediagnosetests;- zorgen voor een optimale keuze van geneesmiddel, dosering en duur voor de behandeling en de preventie van infecties;- bevorderen van een optimaal voorschrijfgedrag voor antibacteriële stoffen waarvan het gebruik alleen op voorschrift is toegestaan;- nagaan of wijzigingen nodig zijn in de richtsnoeren voor andere antimicrobiële stoffen waarvan het gebruik niet aan een voorschrift is onderworpen;d) controlesystemen in te stellen en ten uitvoer te leggen voor goede praktijken inzake de verkoop van antimicrobiële stoffen teneinde toe te zien op de naleving van de op bewijzen gebaseerde beginselen en richtsnoeren voor het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen bij de beheersing van overdraagbare ziekten;e) hygiëne- en infectiebeheersingsnormen in te voeren in instellingen (ziekenhuizen, kinderdagverblijven, verzorgingsinstellingen, enz.) en daarbuiten, en het effect daarvan op de preventie van overdraagbare ziekten en de behoefte aan antimicrobiële stoffen te beoordelen;f) nationale immunisatieprogramma's te bevorderen om ziekten die door vaccins kunnen worden voorkomen, geleidelijk te elimineren;3. de opleiding en scholing van gezondheidswerkers met betrekking tot het probleem van antimicrobiële resistentie bevorderen door:a) beginselen en richtsnoeren voor scholing in een verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen op te nemen in de predoctorale en postdoctorale opleiding en in de bijscholing van artsen, klinische medici voor infectieziekten, tandartsen, apothekers, verpleegkundigen en paramedici;b) de scholing in hygiëne- en infectiebeheersingsnormen te versterken, waardoor de verspreiding van micro-organismen wordt beperkt en aldus de behoefte aan antimicrobiële stoffen uiteindelijk wordt verminderd;c) scholing over immunisatieprogramma's en de rol daarvan in de preventie van infecties, waardoor minder ziekten uitbreken en minder antimicrobiële stoffen nodig zijn;4. het grote publiek voorlichten over het belang van een verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen door:a) het publiek bewust te maken van het probleem van antimicrobiële resistentie en realistische verwachtingen te wekken met betrekking tot het voorschrijven van antimicrobiële stoffen;b) informatie-initiatieven op te zetten, waarbij de patiënt wordt betrokken, over het belang van maatregelen om het onnodige gebruik van antimicrobiële stoffen te verminderen en over de beginselen en richtsnoeren inzake goede praktijken, teneinde de patiënt daarvoor te winnen;c) te wijzen op het belang van elementaire hygiëne en het effect van vaccinatieprogramma's om de behoefte aan antimicrobiële stoffen te verminderen;II. spoedig en zo mogelijk binnen een jaar na de aanneming van deze aanbeveling een passend intersectoraal mechanisme beschikbaar te hebben voor de gecoördineerde uitvoering van bovengenoemde strategieën en voor informatie-uitwisseling en coördinatie met de Commissie en de andere lidstaten;III. samen te werken met de Commissie en de andere lidstaten:1. aan de ontwikkeling van indicatoren om met gebruikmaking van de op bewijzen gebaseerde beginselen en richtsnoeren voor goede praktijken inzake de beheersing van overdraagbare ziekten toezicht te houden op het voorschrijven van antimicrobiële stoffen;2. aan de beoordeling van de ontwikkelde indicatoren met het oog op mogelijke verbeteringen van het voorschrijfgedrag en feedback aan de voorschrijvers;3. aan de verdere ontwikkeling van een Europese bewaking en informatie-uitwisseling op communautair niveau via het netwerk voor epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten;4. aan de informatie en communicatie over nationale onderzoeksinitiatieven met betrekking tot de beheersing van antimicrobiële resistentie, met nadruk op:a) de wijze waarop antimicrobiële resistentie verschijnt en zich onder mensen of van dier tot mens verspreidt;b) het verband tussen antimicrobiële resistentie, resistentiemechanismen, de klonaliteit en het gebruik van antimicrobiële stoffen;c) de resultaten van interventiestrategieën in ziekenhuizen en daarbuiten om het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen te bevorderen;d) de nauwkeurigheid van de diagnose-instrumenten en de ontwikkeling van snelle en betrouwbare diagnose- en gevoeligheidstests;e) de ontwikkeling van nieuwe manieren om infecties te voorkomen en te behandelen;f) de ontwikkeling van alternatieven voor antimicrobiële stoffen om de verspreiding van infecties te beheersen;g) de ontwikkeling van nieuwe bewakingsmethoden om antimicrobiële resistentie te beheersen,teneinde de coördinatie ervan te bevorderen;5. aan het opzetten van activiteiten om de productinformatie (samenvatting van de kenmerken van het product) over antibacteriële geneesmiddelen te evalueren en, indien nodig, bij te werken, met name wat de indicaties, de dosering, het doseringsschema en de prevalentie van resistentie betreft;IV. binnen twee jaar na de aanneming van deze aanbeveling en vervolgens op verzoek van de Commissie aan de Commissie verslag uitbrengen over de uitvoering ervan teneinde bij te dragen tot de follow-up van deze aanbeveling op communautair niveau en op passende wijze op te treden in het kader van de actieprogramma's op het gebied van de volksgezondheid.VERZOEKT DE COMMISSIE:1. informatie-uitwisseling, wederzijdse raadpleging, onderlinge samenwerking en gemeenschappelijke maatregelen op het gebied waarop deze aanbeveling betrekking heeft te vergemakkelijken door middel van de procedures en werkwijzen van het netwerk voor epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten in de Europese Gemeenschap (Beschikking nr. 2119/98/EG);2. teksten op te stellen over de beginselen en richtsnoeren voor optimale praktijken inzake het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselijke geneeskunde, met inachtneming van het nationale beleid en van de communautaire vereisten voor het in de handel brengen en voor de kwaliteit en de inhoud van de samenvatting van de kenmerken van het product, die de basis vormt voor alle promotieactiviteiten voor een antimicrobiële stof, en daarbij, indien relevant, rekening te houden met de werkzaamheden van het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling (EMEA);3. indien nodig te komen tot de vaststelling van een gemeenschappelijke methodologie, van gevalsdefinities en van de soort en het type gegevens dat moet worden verzameld voor de bewaking van de gevoeligheid van ziekteverwekkers die resistent zijn tegen antimicrobiële stoffen en van het gebruik van die stoffen;4. een strategie te ontwikkelen voor de toegang tot de bewakingsinformatie en de omvang van het gebruik van antimicrobiële stoffen;5. de kwesties waarop deze aanbeveling betrekking heeft, te volgen met het oog op de herziening en actualisering van de aanbeveling, en op gezette tijden aan de hand van verslagen van de lidstaten verslagen in te dienen bij de Raad, in voorkomend geval vergezeld van voorstellen om het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselijke geneeskunde te bevorderen;6. de participatie van de kandidaat-lidstaten in het netwerk voor epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten in de Europese Gemeenschap te versterken, opdat deze landen voldoende rekening houden met de problemen van antimicrobiële resistentie;7. op het door deze aanbeveling bestreken gebied samen te werken met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en andere terzake bevoegde internationale organisaties.Gedaan te Brussel, 15 november 2001.Voor de RaadDe voorzitterM. Aelvoet(1) PB C 195 van 13.7.1999, blz. 1.(2) PB C 407 van 28.12.1998, blz. 7.