title: Aanbeveling van de Raad van 30 november 2009 betreffende rookvrije ruimten

text:
               5.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 296/4

      AANBEVELING VAN DE RAAD

   van 30 november 2009
   betreffende rookvrije ruimten
   2009/C 296/02
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4, tweede alinea,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Na raadpleging van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Artikel 152 van het Verdrag bepaalt dat het optreden van de Gemeenschap, dat een aanvulling vormt op het nationale beleid, gericht dient te zijn op verbetering van de volksgezondheid, preventie van ziekten en aandoeningen bij de mens en het wegnemen van bronnen van gevaar voor de menselijke gezondheid.

               (2)

               Artikel 137 van het Verdrag bepaalt dat de Gemeenschap het optreden van de lidstaten ondersteunt en aanvult, onder andere op het terrein van de verbetering van met name het arbeidsmilieu, om de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beschermen.

               (3)

               Blootstelling aan omgevingstabaksrook, ook secundaire tabaksrook genoemd, is een belangrijke oorzaak van mortaliteit, morbiditeit en arbeidsongeschiktheid in de hele EU.

               (4)

               Volgens voorzichtige schattingen zijn in 2002 in de Europese Unie 7 300 volwassenen, waaronder 2 800 niet-rokers, gestorven aan de gevolgen van blootstelling aan omgevingstabaksrook op het werk. Nog eens 72 000 sterfgevallen, waaronder die van 16 400 niet-rokers, werden veroorzaakt door blootstelling aan omgevingstabaksrook thuis.

               (5)

               Blootstelling aan secundaire tabaksrook is bijzonder gevaarlijk voor kinderen en adolescenten en verhoogt de waarschijnlijkheid dat zij zelf later ook gaan roken.

               (6)

               Omgevingstabaksrook is door het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) geclassificeerd als een bekend menselijk carcinogeen en door Finland en Duitsland als een carcinogeen op de werkplek.

               (7)

               Alle burgers hebben recht op een hoog niveau van gezondheidsbescherming en dienen beschermd te worden tegen blootstelling aan tabaksrook.

               (8)

               Maatregelen op basis van vrijwilligheid op nationaal niveau hebben naar gebleken is weinig of geen effect gehad wat het verminderen van de blootstelling aan tabaksrook betreft. Bindende nationale wetgeving, op de naleving waarvan strikt wordt toegezien, is een effectieve manier om mensen adequaat te beschermen tegen de gezondheidsrisico's van secundaire tabaksrook.

               (9)

               Wetgeving inzake rookvrije ruimten is het meest effectief wanneer die ondersteund wordt door maatregelen als bewustmakingscampagnes, ondersteuning bij het stoppen met roken, indringende gezondheidswaarschuwingen op de verpakkingen van tabaksproducten en andere regelgeving inzake tabaksproducten.

               (10)

               De maatschappelijke organisaties hebben een belangrijke rol te vervullen bij het organiseren van steun voor en het toezien op de naleving van wetgeving inzake rookvrije ruimten „rookvrije” wetgeving.

               (11)

               „Rookvrij”-beleid dient adequate instrumenten te omvatten voor de uitvoering van de multisectoriële aanpak van de bestrijding van tabaksgebruik.

               (12)

               Er is behoefte aan meer samenwerking tussen lidstaten ter vergemakkelijking van de uitwisseling van informatie en beste praktijken en voor de ontwikkeling van een gestandaardiseerd EU-monitoringsysteem.

               (13)

               In de Resolutie van de Raad en van de ministers van volksgezondheid van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 18 juli 1989 betreffende het rookverbod in ruimten bestemd voor het ontvangen van publiek (3) werden de lidstaten uitgenodigd maatregelen te nemen om het roken in bepaalde voor het publiek toegankelijke gesloten ruimten te verbieden, en dit verbod uit te breiden tot alle openbare vervoermiddelen.

               (14)

               In Aanbeveling 2003/54/EG van de Raad van 2 december 2002 inzake de preventie van roken en initiatieven ter verbetering van de bestrijding van het tabaksgebruik (4) werden de lidstaten opgeroepen tot het invoeren van wetgeving en/of andere doeltreffende maatregelen die voorzien in bescherming tegen blootstelling aan omgevingstabaksrook op binnen gebouwen gelegen werkplekken, openbare ruimtes en het openbaar vervoer.

               (15)

               Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (5) verwijst weliswaar niet expliciet naar tabaksrook maar bestrijkt alle risico's voor de veiligheid en de gezondheid van werknemers (6).

               (16)

               In haar Europees actieplan voor milieu en gezondheid 2004-2010 (7) heeft de Commissie toegezegd „acties te (zullen) ontwikkelen om de luchtkwaliteit in gebouwen te verbeteren, met name door het roken op alle werkplekken te beperken met behulp van zowel wetgeving als initiatieven ter bevordering van de volksgezondheid op zowel Europees niveau als op het niveau van de lidstaten.”

               (17)

               In het kader van de raadpleging die werd gelanceerd met het groenboek van de Commissie „Op weg naar een rookvrij Europa: beleidsopties op EU-niveau” (8) (het „groenboek”) is gebleken dat er veel steun bestaat voor een alomvattend „rookvrij”-beleid voor alle afgesloten werkruimten en openbare ruimten, en ook voor verdere actie van de EU ter bevordering van rookvrije ruimten in alle lidstaten.

               (18)

               De Raad (werkgelegenheid, sociaal beleid, volksgezondheid en consumentenzaken) heeft op 30 en 31 mei 2007 van gedachten gewisseld over beleidsopties op EU-niveau met betrekking tot rookvrije ruimten. De Raad was ingenomen met het groenboek en benadrukte dat de Gemeenschap de verdere bevordering van rookvrije ruimten in de EU moet aansturen, en dat communautaire steun voor en coördinatie van nationale maatregelen nodig is.

               (19)

               Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 24 oktober 2007 betreffende het groenboek de lidstaten opgeroepen om binnen twee jaar brede „rookvrij”-wetgeving in te voeren, en heeft de Commissie uitgenodigd om tegen 2011 een desbetreffend wetgevingsvoorstel in te dienen wanneer mocht blijken dat er onvoldoende vooruitgang is. Het verzocht de Commissie verder een wijziging van het bestaande wetgevende kader voor te stellen waardoor omgevingstabaksrook als kankerverwekkende stof wordt ingedeeld, en werkgevers ertoe verplicht worden ervoor te zorgen dat de werkplek vrij van tabaksrook is.

               (20)

               Artikel 8 van de Kaderovereenkomst van de Wereldgezondheidsorganisatie voor de bestrijding van tabaksgebruik (Framework Convention on Tobacco Control, FCTC), die tot nu toe door 166 partijen geratificeerd is, waaronder de Gemeenschap en 26 lidstaten, legt de partijen een wettelijke verplichting op tot het vaststellen en uitvoeren van doelmatige wetgevende uitvoerende, bestuurlijke en/of overige maatregelen om te voorzien in bescherming tegen de blootstelling aan tabaksrook op afgesloten werkplekken, in het openbaar vervoer, in afgesloten openbare gelegenheden en waar van toepassing op andere openbare ruimten.

               (21)

               De tweede conferentie van de partijen bij de Kaderovereenkomst van de WHO in juli 2007 heeft richtsnoeren goedgekeurd inzake bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook (9) om de partijen te helpen te voldoen aan hun verplichtingen uit hoofde van artikel 8 van de overeenkomst. Elke partij moet ernaar streven deze richtsnoeren ten uitvoer te leggen binnen vijf jaar vanaf de inwerkingtreding van de overeenkomst voor die partij.

               (22)

               Artikel 14 van de Kaderovereenkomst van de WHO legt de partijen de wettelijke verplichting op passende, alomvattende en geïntegreerde richtsnoeren op te stellen en te verspreiden die gebaseerd zijn op wetenschappelijke kennis en beste praktijken, en effectieve maatregelen te nemen om het stoppen met roken te stimuleren en passende behandeling van nicotineverslaving te bevorderen. De derde conferentie van de partijen bij de Kaderovereenkomst heeft besloten een werkgroep op te richten met de taak richtsnoeren uit te werken om aan dit artikel te voldoen.

               (23)

               De Europese strategie voor de bestrijding van tabaksgebruik die het Regionale Comité van de WHO voor Europa (WHO-EURO) in september 2002 heeft goedgekeurd, beveelt aan dat lidstaten het recht van de burgers op een rookvrije omgeving waarborgen door onder andere openbare ruimten, werkplekken en openbare vervoermiddelen rookvrij te maken, en ook buiten roken te verbieden bij alle onderwijsinstellingen voor minderjarigen, plaatsen waar gezondheidszorg wordt geboden en openbare evenementen, en beveelt verder aan omgevingstabaksrook als een kankerverwekkende stof in te delen.

               (24)

               Deze aanbeveling doet geen afbreuk aan de uit hoofde van artikel 137 van het Verdrag aangenomen Gemeenschapswetgeving die minimumeisen bepaalt inzake de bescherming van de veiligheid en gezondheid van werknemers, noch aan Richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en van de Raad van 5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten (10), noch aan Beschikking 2003/641/EG van de Commissie van 5 september 2003 betreffende het gebruik van kleurenfoto's of andere illustraties als gezondheidswaarschuwingen op verpakkingseenheden van tabaksproducten (11),

         BEVEELT AAN DAT DE LIDSTATEN:

               1.

               Zorgen voor effectieve bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook in afgesloten werkplekken, afgesloten openbare ruimten, openbare vervoermiddelen, en waar van toepassing ook in andere openbare ruimten, zoals bepaald in artikel 8 van de Kaderovereenkomst van de WHO voor de bestrijding van tabaksgebruik en op basis van de bijgevoegde richtsnoeren inzake de bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook die zijn goedgekeurd door de tweede conferentie van de partijen bij de kaderovereenkomst, binnen vijf jaar na het van kracht worden van de overeenkomst voor de betreffende lidstaat, of uiterlijk binnen drie jaar na de goedkeuring van deze aanbeveling;

               2.

               Strategieën en maatregelen ontwikkelen en/of versterken om de blootstelling van kinderen en jongeren aan secundaire tabaksrook te verminderen;

               3.

               „Rookvrij”-beleid aanvullen met ondersteunende maatregelen, bijvoorbeeld:

                           a)

                           effectieve maatregelen om het stoppen met roken te stimuleren en passende behandelingen bij nicotineverslaving te bevorderen, daarbij rekening houdend met nationale omstandigheden en prioriteiten zoals aangegeven in artikel 14 van de Kaderovereenkomst van de WHO; en

                           b)

                           gecombineerde waarschuwingen, zoals bedoeld in artikel 2, lid 4, van Beschikking 2003/641/EG van de Commissie van 5 september 2003 betreffende het gebruik van kleurenfoto's of andere illustraties als gezondheidswaarschuwingen op verpakkingseenheden van tabaksproducten (12), en informatie over diensten die hulp bieden bij het stoppen met roken op de verpakkingen van rooktabaksproducten, teneinde consumenten beter te informeren over de gezondheidsrisico's van tabaksgebruik en blootstelling aan tabaksrook, het ophouden met roken aan te moedigen en het daarmee beginnen te ontmoedigen;

               4.

               Brede multisectoriële strategieën ter bestrijding van tabaksgebruik ontwikkelen, uitvoeren en regelmatig aanpassen en herzien, die onder andere het probleem van de bescherming tegen tabaksrook aanpakken op alle plaatsen die voor het grote publiek toegankelijk zijn of collectief worden gebruikt, ongeacht de eigenaar of het recht van toegang;

               5.

               Voorzien in adequate instrumenten om de nationale strategieën en het beleid en programma's ter bestrijding van tabaksgebruik te kunnen uitvoeren, om een effectieve bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook te waarborgen;

               6.

               Nationale knooppunten voor de bestrijding van tabaksgebruik bij de Commissie aanmelden, indien mogelijk binnen zes maanden na de goedkeuring van deze aanbeveling, met het oog op de uitwisseling van informatie en beste praktijken en coördinatie van het beleid met andere lidstaten;

               7.

               Nauw samenwerken, onderling en met de Commissie, bij de ontwikkeling van een coherent kader van definities, benchmarks en indicatoren voor de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling;

               8.

               De doeltreffendheid van beleidsmaatregelen controleren en evalueren met behulp van bovengenoemde indicatoren;

               9.

               De Commissie op de hoogte stellen van wetgevende en andere initiatieven naar aanleiding van deze aanbeveling en van de resultaten van de monitoring en evaluatie.

         VERZOEKT DE COMMISSIE:

               1.

               Verslag uit te brengen over de tenuitvoerlegging, het functioneren en de effecten van de voorgestelde maatregelen, op basis van door de lidstaten verstrekte informatie;

               2.

               In het kader van een eventuele herziening van Richtlijn 2001/37/EG alle productgerelateerde maatregelen ter vermindering van het aantrekkelijke en verslavende karakter van tabaksproducten te overwegen;

               3.

               De juridische aspecten en de empirische onderbouwing van het effect van verpakkingen met alleen een naamsvermelding, onder andere op het functioneren van de interne markt, te bestuderen.

      Gedaan te Brussel, 30 november 2009.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         S. O. LITTORIN

      (1)  Resolutie na niet-verplichte raadpleging (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van 5 november 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB C 189 van 26.7.1989, blz. 1

      (4)  PB L 22 van 25.1.2003, blz. 31.

      (5)  PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.

      (6)  Zie arrest C-49/00 Commissie tegen Italië, [2001] Jurispr. blz. I-8575, punten 12-13.

      (7)  COM(2004) 416 definitief

      (8)  COM(2007) 27 definitief

      (9)  [FCTC/COP2(7)] Richtsnoeren voor de bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook, uitgewerkt door de werkgroep die overeenkomstig Besluit FCTC/COP1(15) van de conferentie van de partijen bij de WHO-kaderovereenkomst inzake de bestrijding van het tabaksgebruik opgericht is.

      (10)  PB L 194 van 18.7.2001, blz. 26.

      (11)  PB L 226 van 10.9.2003, blz. 24.

      (12)  Zie voetnoot 11.

      BIJLAGE

         Richtsnoeren inzake bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook, zoals goedgekeurd door de tweede conferentie van de partijen bij de Kaderovereenkomst van de WHO voor de bestrijding van tabaksgebruik

         DOEL, DOELSTELLINGEN EN CENTRALE OVERWEGINGEN

         Doel van de richtsnoeren

                  1.

                  Deze richtsnoeren zijn, in overeenstemming met andere bepalingen van de WHO-kaderovereenkomst inzake de bestrijding van het tabaksgebruik en de voornemens van de conferentie van de partijen, bedoeld om de partijen bij te staan in het nakomen van hun verplichtingen volgens artikel 8 van de overeenkomst. Zij zijn gebaseerd op de beste beschikbare gegevens en de ervaring van partijen die doeltreffende maatregelen om de blootstelling aan tabaksrook te beperken succesvol hebben geïmplementeerd.

                  2.

                  In de richtsnoeren worden de beginselen en definities van relevante begrippen vermeld waarover overeenkomst bestaat, alsmede de overeengekomen aanbevelingen voor de te zetten stappen om aan de verplichtingen van de overeenkomst te voldoen. Daarenboven staan in de richtsnoeren de noodzakelijke maatregelen voor het bereiken van een doeltreffende bescherming tegen de gevaren van secundaire tabaksrook. De partijen worden aangemoedigd om deze richtsnoeren te gebruiken, niet alleen om de volgens de overeenkomst bepaalde wettelijke verplichtingen na te komen, maar ook voor de goede praktijk inzake de bescherming van de volksgezondheid.

         Doelstellingen van de richtsnoeren

                  3.

                  Deze richtsnoeren hebben twee samenhangende doelstellingen. De eerste is de partijen bij te staan in het nakomen van hun verplichtingen volgens artikel 8 van de WHO-kaderovereenkomst, op een manier die strookt met het wetenschappelijke bewijsmateriaal inzake blootstelling aan secundaire tabaksrook en de goede praktijk die op wereldvlak in de uitvoering van rookvrij-maatregelen bestaat, teneinde een hoge standaard te stellen voor wat de aansprakelijkheid op het vlak van naleving van de verdragen betreft, en de partijen in het bevorderen van de hoogst haalbare gezondheidsstandaard bij te staan. De tweede doelstelling is het bepalen van de sleutelelementen in de wetgeving, die nodig zijn om de bevolking op een doeltreffende manier tegen blootstelling aan tabaksrook te beschermen, zoals bepaald in artikel 8.

         Onderliggende overwegingen

                  4.

                  De ontwikkeling van deze richtsnoeren werd beïnvloed door volgende fundamentele overwegingen:

                              a)

                              De plicht om mensen te beschermen tegen tabaksrook, zoals in de tekst van artikel 8 is weergegeven, vindt haar oorsprong in de fundamentele mensenrechten en vrijheden. Gezien de gevaren van het inademen van secundaire tabaksrook vloeit de plicht om te beschermen tegen tabaksrook onder andere voort uit het recht op leven en het recht op de hoogst haalbare gezondheidsstandaard, zoals dat volgens veel internationale wettelijke instrumenten is erkend (inclusief het Statuut van de Wereldgezondheidsorganisatie, het verdrag inzake de rechten van het kind, het verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen en het verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten), zoals formeel opgenomen in de preambule van de WHO-kaderovereenkomst en erkend in de grondwet van vele naties;

                              b)

                              De plicht om mensen tegen tabaksrook te beschermen houdt in dat een regering verplicht is om wetgeving aan te nemen teneinde de bevolking tegen de bedreiging van haar grondrechten en vrijheden te beschermen. De verplichting geldt voor iedereen, en niet alleen voor bepaalde bevolkingsgroepen;

                              c)

                              Verscheidene gezaghebbende wetenschappelijke instanties hebben vastgesteld dat secundaire tabaksrook kankerverwekkend is. Sommige partijen van de WHO-kaderovereenkomst (bijvoorbeeld Duitsland en Finland) hebben secundaire tabaksrook als een kankerverwekkende stof geclassificeerd en hebben de bescherming tegen blootstelling op het werk in hun wetgeving op het gebied van gezondheid en veiligheid opgenomen. Behalve de bepalingen van artikel 8 kunnen partijen ook worden verplicht het gevaar van blootstelling aan tabaksrook aan te pakken overeenkomstig hun bestaande wetgeving inzake werkruimten en andere wetgeving over blootstelling aan schadelijke stoffen, waaronder kankerverwekkende stoffen.

         BEGINSELVERKLARING EN RELEVANTE DEFINITIES INZAKE BESCHERMING TEGEN BLOOTSTELLING AAN TABAKSROOK

         Beginselen

                  5.

                  Zoals bepaald in artikel 4 van de WHO-kaderovereenkomst is sterke politieke betrokkenheid nodig om maatregelen te nemen zodat iedereen tegen blootstelling aan tabaksrook wordt beschermd. De uitvoering van artikel 8 van de overeenkomst moet op volgende overeengekomen beginselen steunen.

         Beginsel 1

                  6.

                  Doeltreffende maatregelen om tegen blootstelling aan tabaksrook bescherming te bieden, zoals bepaald in artikel 8 van de WHO-kaderovereenkomst, vereisen de volledige uitbanning van roken en tabaksrook in een bepaalde ruimte of omgeving teneinde een 100 % rookvrije omgeving te scheppen. Er bestaat geen veilig niveau van blootstelling aan tabaksrook en noties zoals een drempelwaarde voor toxiciteit door secundaire tabaksrook moeten worden verworpen, omdat deze door wetenschappelijk bewijsmateriaal worden tegengesproken. Benaderingen waarbij niet naar een 100 % rookvrije omgeving wordt gestreefd, bijvoorbeeld met ventilatie, luchtfiltering en het gebruik van rookzones (al dan niet met gescheiden ventilatiesystemen) zijn herhaaldelijk ondoeltreffend gebleken en er zijn sluitende bewijzen voor dat technische oplossingen tegen tabaksrook geen bescherming bieden.

         Beginsel 2

                  7.

                  Iedereen moet tegen blootstelling aan tabaksrook worden beschermd. Alle overdekte werk- en openbare ruimten moeten rookvrij zijn.

         Beginsel 3

                  8.

                  Er is wetgeving nodig om mensen tegen blootstelling aan tabaksrook te beschermen. Rookvrij-beleidsmaatregelen op basis van vrijwilligheid zijn bij herhaling ondoeltreffend gebleken en bieden geen passende bescherming. Om doeltreffend te zijn, moet de wetgeving eenvoudig, duidelijk en afdwingbaar zijn.

         Beginsel 4

                  9.

                  Een goede planning en passende middelen zijn essentieel voor een succesvolle uitvoering en handhaving van de rookvrij-wetgeving.

         Beginsel 5

                  10.

                  De maatschappelijke organisaties spelen een centrale rol in de ondersteuning en de handhaving van rookvrij-maatregelen en moeten een actieve partner in de ontwikkeling, uitvoering en handhaving van de wetgeving zijn.

         Beginsel 6

                  11.

                  De uitvoering van een rookvrij-wetgeving, haar handhaving en impact moeten gecontroleerd en beoordeeld worden. Daarbij hoort het controleren van en reageren op de activiteiten van de tabaksindustrie die de uitvoering en handhaving van de wetgeving ondermijnen, zoals in artikel 20, lid 4, van de WHO-kaderovereenkomst omschreven.

         Beginsel 7

                  12.

                  De bescherming van mensen tegen blootstelling aan tabaksrook moet waar nodig worden verbeterd en uitgebreid; een dergelijke maatregel houdt eventueel een nieuwe of gewijzigde wetgeving in, een verbeterde handhaving en andere maatregelen die nieuw, wetenschappelijk bewijsmateriaal en ervaringen uit casestudy's weergeven.

         Definities

                  13.

                  Bij de ontwikkeling van wetgeving is het belangrijk te zorgen voor een goede definitie van sleutelbegrippen. Verschillende aanbevelingen voor passende definities die op de ervaringen van verschillende landen zijn gebaseerd, worden hier vastgelegd. De definities in deze afdeling zijn een aanvulling bij de definities die al in de WHO-kaderovereenkomst stonden.

         „Secundaire tabaksrook” of „omgevingstabaksrook”

                  14.

                  Verscheidene alternatieve begrippen worden algemeen gebruikt om het soort rook waarvan sprake in artikel 8 van de WHO-kaderovereenkomst te beschrijven. Dat zijn onder andere „secundaire tabaksrook”, „omgevingstabaksrook” en „de rook van anderen”. Begrippen zoals „passief roken” en „onvrijwillige blootstelling aan tabaksrook” moeten worden vermeden, omdat in Frankrijk en elders is ervaren dat de tabaksindustrie deze begrippen kan gebruiken om het idee te ondersteunen dat „vrijwillige” blootstelling aanvaardbaar is. De begrippen „secundaire tabaksrook” en „omgevingstabaksrook”, in het Engels soms afgekort tot respectievelijk „SHS” (second-hand tobacco smoke) en „ETS” (environmental tobacco smoke) krijgen de voorkeur; in deze richtsnoeren wordt „secundaire tabaksrook” gebruikt.

                  15.

                  Secundaire tabaksrook kan worden gedefinieerd als „de rook afkomstig van het brandende uiteinde van een sigaret of ander tabaksproduct, gewoonlijk in combinatie met de rook die de roker uitademt”.

                  16.

                  „Rookvrije lucht” is lucht die 100 % rookvrij is. Deze definitie omvat, maar is niet beperkt tot, lucht waarin tabaksrook niet kan worden gezien, geroken, gevoeld of gemeten (1).

         „Roken”

                  17.

                  Aan de definitie van dit begrip moet het in bezit of onder controle hebben van een aangestoken tabaksproduct, ongeacht of de rook actief wordt ingeademd of uitgeademd, worden toegevoegd.

         „Openbare ruimten”

                  18.

                  Aangezien de precieze definitie van „openbare ruimten” per land zal variëren, is het belangrijk dat dit begrip in wetgeving zo breed mogelijk wordt gedefinieerd. De gebruikte definitie moet alle voor het brede publiek toegankelijke ruimten of ruimten voor collectief gebruik omvatten, ongeacht de eigenaar of de vraag wie er toegang toe heeft.

         „Overdekt” of „afgesloten”

                  19.

                  In artikel 8 wordt bescherming tegen tabaksrook in „overdekte” werkruimten en openbare ruimten voorgeschreven. Wegens de mogelijke valkuilen in het definiëren van „overdekte” ruimten, moet er bijzondere aandacht worden besteed aan de ervaringen van verscheidene landen met de definitie van dit begrip. De definitie moet zo breed en duidelijk mogelijk zijn en er moet de nodige zorg aan worden besteed, zodat wordt vermeden dat er lijsten worden opgesteld die zodanig kunnen worden geïnterpreteerd dat potentieel relevante „overdekte” ruimten worden uitgesloten. Aanbevolen wordt „overdekte” (of „afgesloten”) ruimten zo te definiëren dat het elke ruimte met een dak of afgesloten door een of meerdere wanden of zijden omvat, ongeacht het voor het dak, de wanden of zijden gebruikte materiaal en ongeacht of de structuur blijvend of tijdelijk is.

         „Werkruimte”

                  20.

                  Een „werkruimte” moet breed worden gedefinieerd als „elke door mensen tijdens het werk gebruikte ruimte”. Dit moet niet alleen betaald werk omvatten, maar ook vrijwilligerswerk, als dat het soort werk is dat normaliter wordt vergoed. Daarenboven omvatten „werkruimten” niet alleen de ruimten waarin gewerkt wordt, maar ook alle daaraan verbonden en bijhorende ruimten die gewoonlijk tijdens het werk worden gebruikt, waaronder bijvoorbeeld gangen, liften, traphallen, foyers, gemeenschappelijke voorzieningen, cafetaria's, toiletten, lounges, eetruimten en ook bijgebouwen, zoals een schuur of hut. Voertuigen die tijdens het werk worden gebruikt zijn werkruimten en moeten als dusdanig worden aangeduid.

                  21.

                  Er moet bijzondere aandacht worden besteed aan werkruimten die ook woon- of verblijfplaats zijn, bijvoorbeeld gevangenissen, psychiatrische instellingen of verzorgingstehuizen. Deze plaatsen zijn ook werkruimten voor anderen, die tegen blootstelling aan tabaksrook moeten worden beschermd.

         „Openbaar vervoer”

                  22.

                  De definitie van openbaar vervoer moet elk voertuig omvatten dat voor het vervoeren, gewoonlijk tegen vergoeding of met commerciële doeleinden, van de bevolking wordt gebruikt. Dit omvat ook taxi's.

         DE REIKWIJDTE VAN DOELTREFFENDE WETGEVING

                  23.

                  Artikel 8 schrijft de goedkeuring van doeltreffende maatregelen voor om de bevolking te beschermen tegen blootstelling aan tabaksrook in 1. overdekte werkruimten, 2. overdekte openbare ruimten, 3. openbaar vervoer en 4. „voor zover noodzakelijk” in „andere openbare ruimten”.

                  24.

                  Dit schept de verplichting om volledige bescherming te bieden door ervoor te zorgen dat elke overdekte openbare ruimte, elke overdekte werkruimte, alle openbaar vervoer en mogelijke andere (niet-overdekte of zogenaamd overdekte) openbare ruimten vrij zijn van blootstelling aan secundaire tabaksrook. Vrijstellingen op basis van gezondheids- en rechtsargumenten zijn niet gerechtvaardigd. Als er vrijstellingen moeten worden overwogen op basis van andere argumenten, dan moeten deze minimaal zijn. Als verder een partij geen onmiddellijke, universele dekking kan bereiken, schept artikel 8 de blijvende verplichting om zo snel als mogelijk elke vrijstelling weg te werken en de bescherming volledig te maken. Elke partij moet ernaar streven volledige bescherming te bieden binnen vijf jaar vanaf de inwerkingtreding van de WHO-kaderovereenkomst voor die partij.

                  25.

                  Er bestaat geen veilig niveau van blootstelling aan secundaire rook en, zoals eerder door de conferentie van de partijen in Besluit FCTC/COP1(15) erkend, technische oplossingen, zoals ventilatie, luchtverversing en het gebruik van rookzones, beschermen niet tegen blootstelling aan tabaksrook.

                  26.

                  De bescherming geldt voor elke overdekte of afgesloten werkruimte, waaronder als arbeidsplaats dienstdoende motorvoertuigen (bijvoorbeeld taxi's, ambulances of leveringsvoertuigen).

                  27.

                  Het verdrag schrijft beschermende maatregelen voor, niet alleen in elke overdekte openbare ruimte, maar zo nodig ook in andere (namelijk niet-overdekte of gedeeltelijk overdekte) openbare ruimten. De partijen moeten bij het identificeren van deze niet-overdekte en gedeeltelijk overdekte openbare ruimten waar wetgeving nodig is rekening houden met de beschikbare gegevens betreffende mogelijke gezondheidsrisico's in verschillende situaties, en dienen de meest doeltreffende bescherming tegen blootstelling in te voeren op plaatsen waar een gevaar bestaat.

         DE BEVOLKING INFORMEREN, RAADPLEGEN EN BETREKKEN OM ONDERSTEUNING EN EEN SOEPELE IMPLEMENTATIE TE VERZEKEREN

                  28.

                  Het voorlichten van de bevolking en opiniemakers over de risico's van blootstelling aan secundaire tabaksrook via informatiecampagnes is een belangrijke taak voor overheidsinstanties in samenwerking met de maatschappelijke organisaties, omdat dat ervoor zorgt dat de bevolking de wetgevende maatregel begrijpt en steunt. De voornaamste belanghebbenden zijn onder andere bedrijven, horecaverenigingen, werkgeversvertegenwoordigers, vakbewegingen, de media, gezondheidswerkers, organisaties voor kinderen en jongeren, onderwijs- of religieuze instellingen, onderzoekers en de bevolking in het algemeen. Wat de bewustmaking betreft, moeten de betrokken bedrijven en andere organisaties en instellingen over het ontwikkelen van de wetgeving worden geraadpleegd.

                  29.

                  In de kernboodschappen moet de nadruk liggen op de schade die door blootstelling aan secundaire tabaksrook wordt veroorzaakt, het feit dat het rookverbod in overdekte ruimten de enige wetenschappelijk onderbouwde oplossing is om volledige bescherming tegen blootstelling te garanderen, het recht van alle werknemers om op dezelfde manier door de wet te worden beschermd en het feit dat gezondheid en economie niet ten koste van elkaar gaan omdat in een toenemend aantal landen blijkt dat een rookvrije omgeving beide ten goede komt. Voorlichtingscampagnes moeten eveneens worden gericht op situaties waarvoor wetgeving misschien niet mogelijk of passend is, zoals privéwoningen.

                  30.

                  Breed overleg met de belanghebbenden is ook essentieel om de bevolking voor te lichten en te mobiliseren, en steun te creëren voor nieuwe wetgeving. Zodra de wetgeving is goedgekeurd, moet een voorlichtingscampagne de voorbereiding zijn tot de uitvoering van de wet, het verstrekken van informatie aan bedrijfseigenaren en managers van gebouwen over de wetgeving, hun verantwoordelijkheden en het produceren van hulpmiddelen, zoals informatieborden. Deze maatregelen zullen bijdragen tot een soepele implementatie en een hoge mate van vrijwillige naleving. Boodschappen die niet-rokers een drukmiddel in de hand geven en waarmee rokers worden bedankt omdat zij de wet naleven, zullen de betrokkenheid van de bevolking bij de handhaving en een soepele implementatie bevorderen.

         HANDHAVING

         Toetsing van de naleving

                  31.

                  Een doeltreffende wetgeving moet wettelijke verantwoordelijkheid voor de naleving opleggen aan zowel betrokken bedrijven als individuele rokers, en moet overtredingen die door bedrijven en eventueel rokers worden begaan, bestraffen. De handhaving moet zich in de regel richten op bedrijven. De wetgeving moet de verantwoordelijkheid voor de naleving leggen bij de eigenaar, manager of andere leidinggevende, en moet duidelijk bepalen welke acties hij of zij moet ondernemen. Deze taken zijn onder andere:

                              a)

                              de verplichting om aan de ingang en op andere geschikte locaties duidelijke waarschuwingen aan te brengen die erop wijzen dat roken niet toegelaten is. De afmeting en inhoud van deze waarschuwingen moeten door de gezondheidsautoriteiten of andere overheidsinstanties worden bepaald en er staat eventueel een telefoonnummer of andere informatie op dat of die door de bevolking kan worden gebruikt om overtredingen te melden, en de naam van de verantwoordelijke van de ruimte(n) aan wie de klachten moeten worden gericht;

                              b)

                              de verplichting om asbakken uit de ruimte(n) te verwijderen;

                              c)

                              de verplichting om op de naleving van de regels toe te zien;

                              d)

                              de verplichting om redelijke, nader gespecifieerde maatregelen te nemen om mensen ervan te weerhouden in de ruimte(n) te roken. Deze maatregelen kunnen erin bestaan dat de persoon gevraagd wordt om niet te roken, niet bediend wordt, verzocht wordt de ruimte(n) te verlaten, en dat er contact opgenomen wordt met de politie of een andere wetshandhavingsinstantie.

         Sancties

                  32.

                  De wetgeving moet in geval van overtredingen boetes of andere geldelijke straffen vaststellen. Terwijl de hoogte van deze boetes onvermijdelijk een weerspiegeling van de specifieke praktijken en gewoonten van elk land zal zijn, moet de beslissing op verschillende beginselen gebaseerd zijn. De sancties moeten bovenal voldoende zwaar zijn om overtreders af te schrikken, indien niet kunnen zij worden genegeerd of beschouwd als gewone bedrijfskosten. Om bedrijven in overtreding af te schrikken, zijn zwaardere sancties vereist dan voor individuele rokers, die gewoonlijk over minder middelen beschikken. De sancties moeten zwaarder worden voor herhaaldelijke overtredingen en moeten in overeenstemming zijn met de manier waarop het land andere, even ernstige overtredingen behandelt.

                  33.

                  Naast geldelijke straffen kan de wetgeving ook, in overeenstemming met de praktijken en het wettelijke systeem van het land, administratieve sancties toestaan, zoals de opschorting van bedrijfsvergunningen. Deze „ultieme” sancties worden zelden toegepast, maar zijn zeer belangrijk om de wet te handhaven ten aanzien van bedrijven die ervoor kiezen om herhaaldelijk overtredingen te begaan.

                  34.

                  Strafrechtelijke sancties voor overtredingen kunnen worden opgenomen, indien dat in het wettelijke en culturele kader van een land past.

         Handhavingsstructuur

                  35.

                  De wetgeving moet de instantie of instanties bepalen die voor de handhaving verantwoordelijk zullen zijn en moet een systeem opzetten voor zowel het controleren van de naleving als het vervolgen van overtreders.

                  36.

                  Het toezicht dient een proces voor het inspecteren van bedrijven te omvatten. Er is zelden een nieuw inspectiesysteem nodig voor de handhaving van een rookvrij-wetgeving. In plaats daarvan volstaat het gewoonlijk om de naleving te controleren door gebruik te maken van een of meerdere bestaande mechanismen voor de inspectie van bedrijfsruimten en werkruimten. Er zijn doorgaans verscheidene mogelijkheden. In veel landen kunnen de inspecties tegelijk gebeuren met de controle van bedrijfsvergunningen, gezondheid en sanitaire voorzieningen, veiligheid en gezondheid in de werkruimte, brandveiligheid en dergelijke meer. Het kan nuttig zijn om deze verschillende bronnen van gegevensverzameling tegelijk aan te wenden.

                  37.

                  Indien mogelijk is het aanbevolen op lokaal niveau met inspecteurs of tenuitvoerleggingsfunctionarissen te werken; hierdoor zullen de beschikbare handhavingsmiddelen en het niveau van naleving waarschijnlijk toenemen. Om een consistente nationale aanpak te garanderen, moet er een nationaal coördinatiemechanisme worden opgezet.

                  38.

                  Ongeacht het gebruikte mechanisme moet de controle op een algemeen handhavingsplan gebaseerd zijn en een procedé voor het doeltreffend opleiden van inspecteurs omvatten. Doeltreffende controle kan bestaan in regelmatige inspecties afgewisseld met onaangekondigde, plus bezoeken naar aanleiding van klachten. Dergelijke bezoeken kunnen in de periode vlak nadat de wet van kracht is ook een educatieve functie hebben, omdat de meeste inbreuken dan wellicht onopzettelijk gebeuren. De wetgeving moet de inspecteurs het recht geven ruimten te betreden en monsters en bewijzen te verzamelen, indien deze bevoegdheid nog niet in de bestaande wetgeving is opgenomen. Op dezelfde manier moet de wetgeving verbieden dat bedrijven de werkzaamheden van de inspecteurs verhinderen.

                  39.

                  Een doeltreffende controle brengt geen buitensporige kosten met zich mee. Het is niet nodig grote aantallen inspecteurs in te zetten, omdat de inspecties kunnen worden uitgevoerd gebruikmakend van bestaande programma's en personeelsleden, en omdat rookvrij-wetgeving blijkbaar snel zelfhandhavend wordt (daarmee wordt bedoeld dat zij grotendeels door de bevolking zelf wordt afgedwongen). Gerechtelijke vervolging zal hopelijk slechts sporadisch nodig zijn, als de wetgeving op een zorgvuldige manier is geïmplementeerd en er actief aan het onderrichten van de bedrijven en de bevolking is gewerkt.

                  40.

                  Ook al zijn deze programma's niet duur, toch zijn er middelen nodig om de bedrijven te onderrichten, inspecteurs op te leiden, het inspectieprocedé te coördineren en de inspecteurs te compenseren voor het bezoeken van de bedrijven buiten de normale werktijden. Hiervoor moet een financieringsmechanisme worden opgezet. Doeltreffende controleprogramma's maakten gebruik van verscheidene financieringsmiddelen, waaronder belastinginkomsten, opbrengsten uit bedrijfsvergunningen en uit boetes die door overtreders zijn betaald.

         Handhavingsstrategieën

                  41.

                  Een strategische aanpak op het vlak van de handhaving kan de naleving maximaliseren, de implementatie van de wetgeving vereenvoudigen en de voor de handhaving noodzakelijke middelen beperken.

                  42.

                  Met name in de periode onmiddellijk na de bekrachtiging van de wet is het handhaven van cruciaal belang voor het succes ervan en voor het succes van de latere controle en handhaving. Veel landen bevelen een beginperiode van coulante handhaving aan, tijdens dewelke overtreders berispt, maar niet bestraft worden. Deze aanpak moet worden gecombineerd met een actieve campagne om bedrijfseigenaren voor te lichten over hun wettelijke verplichtingen, en bedrijven moeten begrijpen dat de gedoog- of overgangsperiode door een strengere handhaving wordt gevolgd.

                  43.

                  Wanneer de actieve handhaving begint, adviseren veel landen om veel aandacht op de gerechtelijke vervolgingen te vestigen, zodat het afschrikkingseffect wordt vergroot. Door het identificeren van prominente overtreders die actief de wet overtreden hebben of heel bekend zijn, door een solide en snelle afwikkeling en door te zoeken naar maximale publieke belangstelling kunnen overheden hun vastberadenheid tonen en het belang van de wet duidelijk maken. Dit verhoogt de vrijwillige naleving en beperkt de voor latere controle en handhaving nodige middelen.

                  44.

                  Ook al wordt rookvrij-wetgeving snel zelfhandhavend, het is niettemin essentieel dat overheden bereid zijn om snel en beslist te reageren op geïsoleerde gevallen van openlijk verzet. Vooral wanneer een wet voor het eerst van kracht wordt, kan er een occasionele overtreder zijn die de wet publiekelijk afwijst. Door in deze gevallen scherp te reageren wordt duidelijk gemaakt dat de wet moet worden nageleefd, en dat zal latere inspanningen vergemakkelijken, terwijl besluiteloosheid snel tot wijdverbreide overtredingen kan leiden.

         De bevolking mobiliseren en betrekken

                  45.

                  De doeltreffendheid van een programma voor controle en handhaving neemt toe als de bevolking erbij betrokken wordt. De steun van de bevolking vragen en mensen aanmoedigen om de naleving van de wet te controleren en overtredingen te rapporteren, vergroot de mogelijkheden van de handhavingsinstanties aanzienlijk en beperkt de daartoe benodigde middelen. In veel landen zijn klachten van de bevolking inderdaad het voornaamste middel om naleving te garanderen. Daarom moet in de rookvrij-wetgeving worden vermeld dat mensen klachten kunnen indienen en moeten particulieren of niet-gouvernementele organisaties naleving kunnen afdwingen van maatregelen die de blootstelling aan secundaire tabaksrook regelen. Het handhavingsprogramma moet onder andere een gratis klachtenlijn omvatten of een gelijkaardig systeem dat de bevolking aanmoedigt om overtredingen te melden.

         CONTROLE EN BEOORDELING VAN MAATREGELEN

                  46.

                  De controle en beoordeling van maatregelen die de blootstelling aan tabaksrook beperken, zijn belangrijk om verschillende redenen, bijvoorbeeld:

                              a)

                              om de politieke en publieke steun voor het versterken en uitbreiden van wettelijke bepalingen te verhogen;

                              b)

                              om de successen te boekstaven die andere landen op de hoogte houden en bij hun inspanningen zullen helpen;

                              c)

                              om vast te stellen en te openbaar te maken welke inspanningen de tabaksindustrie doet om de implementatiemaatregelen te ondermijnen.

                  47.

                  Het bereik en de complexiteit van controle en beoordeling zal per land anders zijn en afhangen van de beschikbare expertise en middelen. Het is echter van belang het resultaat van de geïmplementeerde maatregelen te beoordelen, met name wat de sleutelindicator van blootstelling aan secundaire tabaksrook in werk- en openbare ruimten betreft. Er bestaan kosteneffectieve manieren om dit te bereiken, bijvoorbeeld door gegevens of informatie te gebruiken die via routineactiviteiten, zoals inspecties van de werkruimten, wordt verzameld.

                  48.

                  Er zijn voor het procedé en resultaat acht sleutelindicatoren die in acht moeten worden genomen (2):

         Procesmatige aanpak

                  a)

                  kennis, houding en steun ten opzichte van een rookvrij-beleid bij de bevolking in het algemeen en eventueel bij specifieke groepen, zoals barpersoneel bijvoorbeeld;

                  b)

                  handhaving en naleving van een rookvrij-beleid.

         Resultaten

                  a)

                  beperking van de blootstelling van werknemers aan secundaire tabaksrook in werk- en openbare ruimten;

                  b)

                  daling van het gehalte aan secundaire tabaksrook in het lucht in werkruimten (met name in restaurants) en openbare ruimten;

                  c)

                  daling van het sterfte- en ziektecijfer door blootstelling aan secundaire tabaksrook;

                  d)

                  beperking van blootstelling aan secundaire tabaksrook in privéwoningen;

                  e)

                  veranderingen in de rookprevalentie en het rookgedrag;

                  f)

                  economische effecten.

         (1)  Het is mogelijk dat bestanddelen van tabaksrook in de lucht kunnen voorkomen in hoeveelheden die te klein zijn om te worden gemeten. Er moet aandacht worden besteed aan de mogelijkheid dat de tabaksindustrie of de horeca gebruik proberen te maken van de beperkingen van deze definitie.

         (2)  De publicatie „WHO policy recommendations: protection from exposure to second-hand tobacco smoke” (Genève, Wereldgezondheidsorganisatie, 2007) verstrekt referenties en links naar studies inzake de controlestudies die elders over al deze indicatoren zijn uitgevoerd.


   NL
NL    NL
 ---pagebreak---                      EUROPESE COMMISSIE
                                                    Brussel, 11.8.2010
                                                    SEC(2010) 972 definitief
                  AANBEVELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD
     om de Commissie te machtigen onderhandelingen te openen met Turkmenistan over
    aanpassing van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese
    Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en Turkmenistan, anderzijds, in verband
     met de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek
     Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de
   Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek
                                    tot de Europese Unie
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                     AANBEVELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD
      om de Commissie te machtigen onderhandelingen te openen met Turkmenistan over
    aanpassing van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese
    Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en Turkmenistan, anderzijds, in verband
      met de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek
      Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de
   Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek
                                       tot de Europese Unie
   A.       TOELICHTING
   1.       De Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst (PSO) tussen de Europese
            Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en Turkmenistan, anderzijds, is op
            25 mei 1998 in Brussel ondertekend, maar nog niet in werking getreden.
   2.       Aangezien de overeenkomst is ondertekend vóór de uitbreiding van de Europese
            Unie met de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de
            Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek
            Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek op
            1 mei 2004 en met de Republiek Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007, moet een
            protocol bij de PSO worden opgesteld op grond waarvan de twaalf nieuwe lidstaten
            tot de PSO kunnen toetreden zodra deze in werking treedt.
   3.       Overeenkomstig artikel 6 van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor
            de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek
            Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de
            Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de
            aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond (PB L 236 van
            2006, hierna “Toetredingsakte” genoemd) dient voor de toetreding van de genoemde
            tien nieuwe lidstaten tot de PSO met Turkmenistan een protocol bij die
            overeenkomst te worden gesloten. Artikel 6, lid 2, voorziet in een vereenvoudigde
            procedure, waarbij het protocol wordt gesloten door de Raad van de Europese Unie,
            handelend met eenparigheid van stemmen namens de lidstaten, en het betrokken
            derde land.
   4.       Op grond van de machtiging die de Raad haar op 23 oktober 2006 had verleend,
            heeft de Commissie, namens de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, met
            Turkmenistan onderhandelingen gevoerd over een protocol bij de PSO om rekening
            te houden met de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de
            Europese Unie. Dat protocol is echter nog niet gesloten.
   5        Rekening houdend met het reeds tot stand gekomen protocol betreffende de
            toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de PSO zal de Commissie
            namens de Europese Unie onderhandelingen voeren over een toetredingsprotocol op
            basis van door de Raad met eenparigheid van stemmen goedgekeurde
            onderhandelingsrichtsnoeren en in overleg met een comité van vertegenwoordigers
NL                                               2                                            NL
 ---pagebreak---             van de lidstaten. Zij zal met het oog op de sluiting een ontwerp van het protocol aan
            de Raad doen toekomen.
   6.       Wat het tijdschema betreft, dienen de onderhandelingen met spoed te worden
            afgesloten, zodat het protocol tot aanpassing van de PSO zo snel mogelijk in werking
            kan treden, voordat de ratificatie van de PSO is voltooid.
   B.       AANBEVELING
   De Commissie beveelt derhalve de Raad aan:
   – de Commissie te machtigen namens de Europese Unie met Turkmenistan
      onderhandelingen te voeren over een protocol tot aanpassing van de op 25 mei 1998 in
      Brussel ondertekende Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese
      Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en Turkmenistan, anderzijds, in verband met
      de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus,
      de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek
      Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de
      Europese Unie, op basis van de aangehechte onderhandelingsrichtsnoeren en met
      inachtneming van het reeds tot stand gekomen protocol betreffende de toetreding van de
      Republiek Bulgarije en Roemenië;
   – COEST aan te wijzen als het speciale comité van vertegenwoordigers van de lidstaten dat
      de Commissie bij haar taak moet bijstaan; en
   – de aangehechte onderhandelingsrichtsnoeren vast te stellen.
NL                                                 3                                              NL
 ---pagebreak---                                              BIJLAGE
     Richtsnoeren voor de onderhandelingen over de aanpassing van de Partnerschaps- en
      samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten,
         enerzijds, en Turkmenistan, anderzijds, in verband met de toetreding van de
       Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek
       Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de
           Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de
                                           Europese Unie
   1.       ALGEMENE DOELSTELLING
            Aanpassing van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst (hierna “PSO”
            genoemd) in verband met de toetreding van de nieuwe lidstaten die op 1 mei 2004 tot
            de EU zijn toegetreden.
   2.       INHOUD VAN HET PROTOCOL
            De nieuwe lidstaten die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, treden
            toe tot de PSO met Turkmenistan. Het protocol voorziet in de technische aanpassing
            van de PSO die noodzakelijk is in verband met de toetreding van tien nieuwe
            partijen; daarbij wordt rekening gehouden met het reeds tot stand gekomen protocol
            betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië.
   3.       TIJDSCHEMA
            De onderhandelingen dienen met spoed te worden afgesloten, zodat het protocol in
            werking kan treden voordat de ratificatie van de PSO met Turkmenistan is voltooid.
NL                                                4                                             NL


				|

		52014DC0404

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Tsjechië en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Tsjechië /* COM/2014/0404 final - 2014/ () */

Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2014
van Tsjechië
en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Tsjechië
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148,
lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van
de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op
begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
beleid[1],
en met name artikel 9, lid 2,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[2],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[3],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Gezien het advies van het Economisch en
Financieel Comité,
Gezien het advies van het Comité voor sociale
bescherming,
Gezien het advies van het Comité voor de
economische politiek,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn
goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en
werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor een betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en spitst zich toe op de
sleutelgebieden waar Europa's potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)
Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 13
juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch
beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een
besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de
lidstaten vastgesteld, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren"
vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en
werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)
Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en
regeringsleiders besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een
samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de
eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden
ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten
moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de
doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de
landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.
(4)
Op 9 juli 2013 heeft de Raad een aanbeveling over
het nationale hervormingsprogramma voor 2013 van Tsjechië vastgesteld en een
advies over het geactualiseerde convergentieprogramma van Tsjechië voor de
periode 2012-2016 uitgebracht.
(5)
Op 13 november 2013 heeft de Commissie haar
goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse[4] en daarmee de aanzet
gegeven tot het Europees semester 2014 voor coördinatie van het economisch
beleid. Op dezelfde dag heeft de Commissie op grond van
Verordening (EU) nr. 1176/2011 het
waarschuwingsmechanismeverslag[5]
aangenomen. Daarin werd Tsjechië niet genoemd als een van de lidstaten die aan
een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.
(6)
Op 20 december 2013 heeft de Europese Raad de
prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en
groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden
gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie,
normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei
en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale
gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.
(7)
On 16 april 2014 heeft Tsjechië zijn nationale hervormingsprogramma
2014 ingediend en op 28 april 2014 zijn convergentieprogramma 2014. Om met de
onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma’s terzelfder tijd
geëvalueerd.
(8)
Met de in het convergentieprogramma 2014
uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het overheidstekort over de
hele looptijd van het programma onder de in het Verdrag vastgestelde
referentiewaarde van 3 % van het bbp te houden. Als
middellangetermijndoelstelling wordt in het programma -1 % van het bbp
vooropgesteld, wat een weerspiegeling is van de in het stabiliteits- en
groeipact gestelde eisen. In 2014 is de begrotingsstrategie in overeenstemming
met het stabiliteits- en groeipact, maar in 2015 zal de vereiste structurele
aanpassing wellicht niet worden gehaald aangezien het herberekende structurele
saldo volgens de prognoses met 0,6 procentpunt zal afnemen. Bovendien zullen de
overheidsuitgaven naar verwachting toenemen in een tempo dat niet strookt met
de uitgavenbenchmark. Verwacht wordt dat het herberekende structurele saldo ook
in 2016 en 2017 van het vereiste aanpassingstraject zal afwijken aangezien dat
saldo volgens de prognoses in die jaren respectievelijk -1,6 % en -1,9 %
van het bbp zal bedragen. Alles bij elkaar genomen moet ervan worden uitgegaan
dat het risico bestaat dat vanaf 2015 van het aanpassingstraject richting
middellangetermijndoelstelling zal worden afgeweken. Volgens het programma zal
de schuldquote, die lager is dan de referentiewaarde van 60 % van het bbp,
uitgaande van de prognoses in 2014 tijdelijk met 1,1 procentpunt dalen tot 45 %
van het bbp en in 2015 toenemen tot 46 % van het bbp. Het
macro-economische scenario dat aan de begrotingsprognoses in het programma ten
grondslag ligt, is aannemelijk. De Tsjechische economie zal volgens het programma
naar verwachting groeien met 1,7 % in 2014 en 2 % in 2015, terwijl de
Commissie in haar voorjaarsprognoses 2014 is uitgegaan van een groei van 2 %
en 2,4 %. De grootste risico's voor de begrotingsvooruitzichten vloeien
voort uit de grote onzekerheid omtrent de toekomstige ontwikkeling van de
overheidsinvesteringen en uit een mogelijke eenmalige uitgave in verband met
een gepland leasecontract voor straaljagers, dat het tekort in 2015 met 0,5 %
van het bbp kan doen stijgen. Volgens de prognoses van de Commissie bestaat het
risico dat in 2015 aanzienlijk van de middellangetermijndoelstelling wordt
afgeweken. Het verschil met het in het programma gehanteerde scenario ligt in
de uiteenlopende veronderstellingen waarvan is uitgegaan met betrekking tot het
beleid en de discretionaire maatregelen in 2015. Op basis van zijn evaluatie
van het programma en de prognoses van de Commissie is de Raad overeenkomstig
Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van oordeel dat het tekort in 2013
op duurzame wijze tot onder 3 % van het bbp is teruggedrongen, wat strookt
met de aanbeveling van de Raad, en dat, hoewel in 2014 de
middellangetermijndoelstelling wellicht zal worden gehaald, het risico bestaat
dat daarvan aanzienlijk zal worden afgeweken vanaf 2015.
(9)
Tsjechië heeft een twee jaar durende recessie
achter de rug en staat nu voor de uitdaging dat het, in een context van een
snel vergrijzende bevolking, een duurzame sterke groei moet bewerkstelligen. De
voorbije jaren zijn de overheidsinvesteringen sterk afgenomen. Grootste
slachtoffer waren de infrastructuurinvesteringen. Vóór de crisis was het
groeimodel van de Tsjechische economie gebaseerd op een sterke instroom van
buitenlands kapitaal en een grote exportgerichtheid. Aangezien de ruimte om een
inhaalbeweging te maken door het accumuleren van productiefactoren (waaronder
buitenlands kapitaal) beperkt is, zou het heroriënteren van de economie naar de
binnenlandse drijvende krachten achter de groei, nieuwe wegen naar
productiviteitswinsten openen. Cruciale factoren bij dit proces zijn onder meer
het ondersteunen van onderwijs, opleiding en innovatie en het versterken van de
instellingen.
(10)
Onlangs heeft de regering het Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur goedgekeurd, maar het Parlement heeft dit verdrag nog niet geratificeerd. De
werkzaamheden voor een brede hervorming van het begrotingskader zijn in 2011
gestart, maar het is nog steeds onzeker of die hervorming zal worden
goedgekeurd en uitgevoerd. Ook de vaststelling van de
toepasselijke wetgeving die de inachtneming moet garanderen van Richtlijn 2011/85/EU
van de Raad tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de
lidstaten, is uitgesteld.
(11)
Wat de belastingen betreft, liggen de grootste
uitdagingen voor Tsjechië in een efficiëntere inning van de ontvangsten en een
groeivriendelijker belastingstructuur. Tsjechië heeft een aantal
maatregelen genomen om de naleving van de belastingwetgeving te verbeteren,
vooral op het gebied van de indirecte belastingen, maar de totale kosten die
met het oog op die naleving worden gemaakt, zijn nog steeds te hoog. In dit
verband zijn de belastinggrondslagen (inkomstenbelastingen en bijdragen voor
gezondheidszorg en sociale zekerheid) nog niet geharmoniseerd en werd de invoering van één enkel inningspunt, die voor 2015 was gepland,
geannuleerd. De Tsjechische regering heeft evenwel aangekondigd dat zij van
plan is de kwestie van de harmonisatie van de belastinggrondslagen aan te
pakken. De aanbevelingen 2013 met betrekking tot de belastingstructuur zijn
niet opgevolgd. De belasting op de arbeid blijft hoog, vooral voor
kleinverdieners, onder wie deeltijdwerkers. Dit is vooral te wijten aan de hoge
bijdragen voor de sociale zekerheid. Er is enig potentieel om het accent te
verschuiven van belasting op arbeid naar andere sectoren, zoals
milieubelastingen en de periodieke belastingen op huisvesting, die allebei vrij
laag zijn. Er zijn nog steeds grote verschillen in de
behandeling van werknemers en zelfstandigen ten aanzien van belastingen en
sociale bijdragen. Dit leidt tot een vernauwing van de belastinggrondslag en
zet aan tot schijnzelfstandigheid, wat voor werknemers met een reguliere
arbeidsovereenkomst onbillijke gevolgen heeft.
(12)
Vooral door de voorgenomen verhoging van de
uitgaven voor pensioenen en gezondheidszorg wordt Tsjechië  geconfronteerd met
middelgrote houdbaarheidrisico's op lange termijn. Volgens de huidige wetgeving
zal de wettelijke pensioenleeftijd over de lange termijn toenemen, maar over de
middellange termijn is die toename te traag. De regering is van plan een
herzieningsmechanisme in te voeren waarbij de pensioenleeftijd wordt afgestemd
op de zich wijzigende levensverwachting, maar dit is slechts een gedeeltelijk
antwoord op het probleem van het houdbaarheidstekort. Bovendien zal de tijdelijk
lagere indexering van de pensioenen worden stopgezet in 2015, een jaar vroeger
dan gepland, en is het normale mechanisme voor de indexering van de pensioenen
(prijzen plus een derde van de stijging van de reële lonen) niet herzien. Bij
het bevorderen van de inzetbaarheid van oudere werknemers is beperkte
vooruitgang geboekt. Bij het kostenefficiënter maken van de overheidsuitgaven
voor gezondheidszorg valt geen vooruitgang te noteren. De capaciteit voor
intramurale zorg is te groot, wat ruimte biedt voor mogelijke verbeteringen in
de kostenefficiëntie en het beheer.
(13)
Bij het verbeteren van de capaciteit en de
kwaliteit van de openbare dienst voor arbeidsvoorziening zijn enkele eerste
stappen gezet. Deze gaan in de goede richting, maar het effect ervan moet nog
worden geëvalueerd. Het actieve arbeidsmarktbeleid blijft ondergefinancierd en
is niet effectief afgestemd op vrouwen met jonge kinderen, jongeren of oudere
werknemers. Ondanks de vrij hoge totale arbeidsparticipatie blijven deze
groepen op de arbeidsmarkt ondervertegenwoordigd.  Een beperkte toegang tot
betaalbare kinderopvangvoorzieningen en ‑diensten en een relatief lage
benutting van deeltijdwerk staan de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt
in de weg. In 2014 was de loonkloof tussen mannen en vrouwen nog steeds een van de grootste in de EU.
(14)
De kwaliteit van het Tsjechische onderwijsstelsel
en de relevantie ervan voor de arbeidsmarkt zijn een reden tot zorg. Er zijn
maatregelen genomen om het evaluatiekader in het verplichte onderwijs te verbeteren,
maar de opvolging van scholen en leerlingen met zwakkere resultaten blijft een
uitdaging. Een ander punt dat de regering wil aanpakken, is de
aantrekkelijkheid van het beroep van leerkracht. De lage deelname van
Roma-kinderen aan het reguliere inclusieve voor- en vroegschoolse onderwijs en
het basisonderwijs blijft een probleem voor hun integratie. De hervorming van
het hoger onderwijs is uitgesteld en bij het verbeteren van de accreditatie en
de financiering van het hoger onderwijs is geen vooruitgang geboekt. Wat de
financiering van de onderzoeksinstellingen betreft, zijn slechts kleine
wijzigingen aangebracht. Het is nog steeds van cruciaal belang onderzoekers in
overheidsdienst de juiste prikkels te geven opdat deze naar excellentie
streven, de maatschappelijke uitdagingen aangaan en met het bedrijfsleven
samenwerken.
(15)
Met de deregulering van het
hoge aantal gereglementeerde beroepen is begonnen, maar het tempo is traag en
de toegenomen concurrentie in de dienstensector werpt niet
snel vruchten af. Tsjechië heeft enkele initiële
maatregelen genomen om de energie-efficiëntie te verhogen, vooral via door de
overheid gefinancierde stimulansen voor de gebouwensector. Voor
energiebesparingen is nog veel potentieel en ambitieuzere maatregelen zouden
ook bijdragen tot het beperken van de
energie-afhankelijkheid.
(16)
De kwaliteit en de efficiëntie van de openbare
bestuursdiensten zijn nog steeds een pijnpunt met negatieve gevolgen voor de
economie. De langverwachte ambtenarenwet is nog steeds niet aangenomen; deze
aanneming is voor de regering een hoofdprioriteit. Bij de strijd tegen
corruptie is maar weinig vooruitgang geboekt; belangrijke wetteksten uit de
anticorruptiestrategie voor 2013-2014 zijn niet goedgekeurd. Een duidelijke
visie voor de langere termijn over hoe deze kwestie, die van groot belang is
voor de economische en maatschappelijke ontwikkeling, duurzaam moet worden
aangepakt, ontbreekt alsnog. De uitvoering van openbare aanbestedingen op
lokaal en regionaal niveau wordt gekenmerkt door onnodige vertragingen. De
nieuwe regels voor overheidsopdrachten zijn een stap achteruit doordat een
aantal transparantieregels is geschrapt. Bij de verbetering van de uitvoering
van de EU-fondsen is beperkte vooruitgang geboekt. Zoals blijkt uit de hoge
foutenpercentages die de auditautoriteit eind 2013 voor verschillende
programma's heeft gerapporteerd, zijn verdere inspanningen noodzakelijk.
(17)
In de context van het Europees semester heeft de
Commissie een brede analyse van het economische beleid van Tsjechië verricht.
Zij heeft zowel het convergentieprogramma als het nationale
hervormingsprogramma doorgelicht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de
relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in
Tsjechië, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht
zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de
Europese Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige
nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het
Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 7
weergegeven.
(18)
In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het
convergentieprogramma van Tsjechië onderzocht. Zijn advies[6] daarover is met name in
onderstaande aanbeveling 1 weergegeven,
BEVEELT AAN dat Tsjechië in de periode 2014-2015
actie zou moeten ondernemen om:
1.           Na
de correctie van het buitensporige tekort, een gezonde begrotingssituatie in 2014
te handhaven. De begrotingsstrategie in 2015 aanzienlijk te versterken om
ervoor te zorgen dat de middellangetermijndoelstelling wordt gehaald, en daarna
op het niveau van de middellangetermijndoelstelling te blijven. Voorrang te
verlenen aan groeibevorderende uitgaven om het herstel te ondersteunen en de
groeivooruitzichten te verbeteren. Maatregelen goed te keuren en uit te voeren
om het begrotingskader te versterken, en met name een onafhankelijke
begrotingsinstelling op te richten om het begrotingsbeleid te monitoren,
begrotingsregels in te stellen voor de lokale en de regionale overheden en de
coördinatie tussen alle overheidsniveaus te verbeteren.
2.           Te zorgen voor een betere
naleving van de belastingwetgeving, met bijzondere aandacht voor de btw, en de
kosten van de belastinginning en ‑betaling te verminderen door de
vereenvoudiging van het belastingstelsel en de harmonisering van de
belastinggrondslagen voor de personenbelasting, de sociale bijdragen en de
gezondheidszorgbijdragen. De hoge belasting op arbeid te verminderen, vooral
voor kleinverdieners. De belastingen te verschuiven naar domeinen die minder
nadelig zijn voor de groei, zoals periodieke belastingen op huisvesting en
milieubelastingen. De verschillen in de fiscale behandeling van werknemers en
zelfstandigen verder weg te werken.
3.           Te zorgen voor de
houdbaarheid op de lange termijn van het openbare pensioenstelsel, vooral door
de verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd te versnellen en die leeftijd
duidelijker te koppelen aan de wijzigende levensverwachting. De inzetbaarheid
van oudere werknemers te bevorderen en het mechanisme voor de indexering van de
pensioenen te herzien. Maatregelen te nemen om de kostenefficiëntie en het
beheer van de gezondheidszorgsector aanzienlijk te verbeteren, vooral voor de
ziekenhuiszorg.
4.           De
openbare dienst voor arbeidsvoorziening efficiënter en doeltreffender te maken,
met name door de invoering van een prestatiemeetsysteem. Aansluiting te
zoeken bij niet-ingeschreven jongeren en geïndividualiseerde diensten te
verstrekken. De beschikbaarheid van betaalbare en
kwaliteitsvolle kinderopvangvoorzieningen en ‑diensten te vergroten,
vooral voor kinderen tot drie jaar.
5.           Ervoor te zorgen dat de
accreditatie, het beheer en de financiering van het hoger onderwijs bijdragen
tot een betere kwaliteit van dat onderwijs en tot een hogere relevantie voor de
arbeidsmarkt. De ontwikkeling en invoering van een nieuwe methode voor het
evalueren van onderzoek en het toewijzen van financiering te versnellen om het
aandeel van de prestatiegebonden financiering van de onderzoeksinstellingen te
verhogen. In het verplichte onderwijs het beroep van leerkracht aantrekkelijker
te maken, een breed evaluatiekader in te stellen en scholen en leerlingen met
zwakke resultaten te ondersteunen. Het onderwijs inclusiever te maken, met name
door de deelname te bevorderen van kansarme kinderen en Roma-kinderen, met name
in het voor- en vroegschoolse onderwijs.
6.           De hervorming van de
gereglementeerde beroepen te versnellen, met focus op het schrappen van
ongerechtvaardigde en onevenredige voorschriften. De inspanningen op te voeren
om de energie-efficiëntie van de economie te verbeteren.
7.           In 2014 een ambtenarenwet
vast te stellen en uit te voeren die moet zorgen voor een stabiele, efficiënte
en professionele overheidsadministratie. De strijd tegen corruptie op te voeren
en aanzienlijk te versterken door de resterende wetgevingsmaatregelen waarin de
anticorruptiestrategie voor 2013-2014 voorziet, uit te voeren en door plannen
op te stellen voor de volgende periode. Het beheer van de EU-fondsen verder te
verbeteren door het vereenvoudigen van de uitvoeringsstructuren, het verbeteren
van de capaciteit en het aanpakken van belangenconflicten. De overheidsopdrachten transparanter te maken en de uitvoering van
openbare aanbestedingen te verbeteren door het bieden van passende begeleiding
en het houden van toezicht.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               COM(2014) 404 final.
[3]               P7_TA(2014)0128 en P7_TA(2014)0129.
[4]               COM(2013) 800 final.
[5]               COM(2013) 790 final.
[6]               Uit hoofde van artikel 9, lid 2, van Verordening (EG)
nr. 1466/97 van de Raad.


Avis juridique important

|

31987H0598

87/598/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 8 december 1987 met betrekking tot een Europese gedragscode inzake het elektronische betalingsverkeer (Betrekkingen tussen financiële instellingen, handelaars-dienstverleners en consumenten)

Publicatieblad Nr. L 365 van 24/12/1987 blz. 0072 - 0076

*****AANBEVELING  VAN DE COMMISSIE  van 8 december 1987  met betrekking tot een Europese gedragscode inzake het elektronische betalingsverkeer  (Betrekkingen tussen financiële instellingen, handelaars-dienstverleners en consumenten)  (87/598/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje,  Overwegende dat de Commissie in het witboek over de voltooiing van de interne markt heeft toegezegd voorstellen te zullen doen om de vernieuwingen en de wettelijke bepalingen met betrekking tot de nieuwe betaalmiddelen aan te passen aan de dimensie van deze markt;  Overwegende dat de Commissie aan de Raad een mededeling van 12 januari 1987 heeft doen toekomen getiteld »Een kans voor Europa: de nieuwe betaalkaarten" (1);  Overwegende dat de technologische ontwikkeling in nauw verband staat met de eenmaking van de interne markt en het elektronische betalingsverkeer bijgevolg zou moeten bijdragen tot een snelle modernisering van de dienstverlening door de banken, de handel en de telecommunicatie- en informatie-industrie;  Overwegende dat de consument duidelijke voordelen van deze ontwikkeling mag verwachten;  Overwegende dat de communautaire actie hieraan het voordeel van een grote markt dient toe te voegen;  Overwegende dat de ontwikkeling van de nieuwe betaalmiddelen past in het vooruitzicht van de financiële en monetaire integratie van de Gemeenschap en het hechter maken van het Europa van de Burgers;  Overwegende dat het vrije goederen- en kapitaalverkeer slechts dan volledig doel zal treffen wanneer het wordt gesteund door de technologische mogelijkheden die de nieuwe betaalmiddelen bieden;  Overwegende dat deze nieuwe betaalmiddelen in alle Lid-Staten onder vergelijkbare voorwaarden aan de economische partners beschikbaar moeten worden gesteld, hoewel de Commissie zich ervan bewust is dat de ontwikkeling van de betaalkaarten (volgens de definitie van document COM(86) 754 def., punt 12: betaalkaarten die zijn voorzien van magneetstrippen en/of microprocessor) per Lid-Staat vrij sterk kan verschillen en dat er alternatieven zijn;  Overwegende dat gezamenlijke inspanning noodzakelijk is om te komen tot normen en gebruiksaanwijzingen die het mogelijk maken dat de betalingssystemen compatibel zijn en elkaar onderling aanvullen, zulks in het belang van de Europese gebruikers;  Overwegende dat er een aantal algemene beginselen voor een eerlijk gedrag in de betrekkingen tussen de financiële instellingen (banken en kredietinstellingen), de handelaars of dienstverleners en de consumenten-kaarthouders dient te worden vastgelegd;  Overwegende dat daardoor een snelle en doelmatige toepassing van de nieuwe technologieën wordt bevorderd;  Overwegende dat de heterogene en ongecooerdineerde ontwikkeling van deze technologieën geen afbreuk mag doen aan de door deze technologieën geboden gelegenheid om de gewenste compatibiliteit van de Europese elektronische betalingssystemen tot stand te brengen;  Overwegende dat de compatibiliteit van de kaarten en de koppeling van de Europese netwerken tot stand gebracht moeten worden om een wederzijdse openstelling van de systemen en de uniformering van de belangrijkste gebruiksvoorschriften mogelijk te maken;  Overwegende dat, hoewel de beslissing om de systemen onderling verenigbaar te maken vooral op de weg van de banken en andere financiële instellingen ligt, op de Commissie de verantwoordelijkheid rust om ervoor te zorgen dat de in dit verband geboekte vooruitgang geen afbreuk doet aan de vrije mededinging binnen de Europese markt;  Overwegende dat het duidelijk is dat indien de Gemeenschap nu reeds op een starre en gedetailleerde manier de werking zou willen bepalen van systemen die nog volop in ontwikkeling zijn, zulks zou kunnen leiden tot het opstellen van snel verouderde regels die zelfs remmend zouden werken op de ontwikkeling van de elektronica; dat dit geenszins afdoet aan de wenselijkheid om de hoofdbeginselen van de consumentenbescherming ter zake vast te stellen;  Overwegende niettemin dat de Commissie in het huidige stadium erop dient toe te zien dat alle ontwikkelingen op dit gebied zich afspelen met inachtneming van de verdragsregels en dat zij de totstandkoming van een consensus over de ontwikkeling van de betrokken systemen in het Europese belang dient te bevorderen;  Overwegende namelijk dat, aangezien deze nieuwe technologieën nog niet in alle Lid-Staten op grote schaal worden ontwikkeld, alle specifieke problemen welke zich met name in het laatste stadium van de netten en het gebruik van de nieuwe betaalmiddelen kunnen voordoen, nog niet duidelijk vallen te onderkennen;  Overwegende om deze redenen dat een aanpak in de vorm van aansporingen zoals een gedragscode, door de soepelheid daarvan een gemakkelijkere aanpassing aan de ontwikkeling van deze nieuwe technologieën mogelijk moet maken,  BEVEELT aan alle betrokken economische partners AAN:  dat zij zich houden aan het bepaalde in de navolgende Europese gedragscode inzake het elektronische betalingsverkeer.  (1) Document COM(86) 754 def.  EUROPESE GEDRAGSCODE INZAKE HET ELEKTRONISCHE BETALINGSVERKEER  I. DOEL VAN DE CODE  1. De code geeft een samenvatting van de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om de ontwikkeling van de nieuwe elektronische betaalmiddelen ten profijte van alle economische partners mogelijk te maken en die moeten leiden tot:  - veiligheid en gemak voor de consument;  - een grotere produktiviteit en veiligheid voor de dienstverleners en de verstrekkers;  - een markt met toekomstperspectief voor de Europese industrie.  2. De beginselen van eerlijkheid moeten worden nageleefd door allen die de systemen van betaalkaarten toepassen of gebruiken.  3. De technologische ontwikkeling dient te beantwoorden aan een Europese opzet van de elektronische betaalmiddelen met een zo algemeen mogelijke onderlinge verenigbaarheid ten einde elke afscherming van de systemen en dus van de markt te voorkomen.  II. DEFINITIES  In deze code wordt verstaan onder:  1. »elektronische betaling": elke betalingsverrichting die met behulp van een kaart voorzien van een magneetstrip (magneetstrippen) of een microprocessor wordt uitgevoerd aan een elektronische betaalterminal of verkooppuntterminal.  Buiten deze code vallen:  - privé-kaarten die niet beantwoorden aan de bovenstaande definitie van elektronische betaling;  - kaarten voor andere doeleinden dan directe betaling of betaling op termijn;  - betalingen per door een bankkaart gegarandeerde cheque;  - betalingen per kaart volgens mechanische methoden (onkostennota's);  2. »verstrekker": elke kredietinstelling of organisatie van kaarten die een betaalkaart voor elektronisch gebruik verstrekt; alle ondernemingen die goederen of diensten leveren en eveneens dit soort kaart kunnen verstrekken;  3. »dienstverleners": de handelsondernemingen of ondernemingen die diensten verlenen;  4. »consumenten": de houders van kaarten;  5. »interoperabiliteit": de situatie waarin de kaarten die zijn uitgegeven in een Lid-Staat en/of behoren tot een bepaald systeem van kaarten, kunnen worden gebruikt in andere Lid-Staten en/of in de netwerken die door een ander systeem zijn opgebouwd; dit veronderstelt een technologische compatibiliteit van de in de verschillende systemen gebruikte kaarten en leesapparaten en de openstelling van deze systemen door overeenkomsten die op het wederkerigheidsbeginsel berusten.  III. ALGEMENE BEGINSELEN  1. Contracten  a) De door de verstrekkers of hun vertegenwoordigers met zowel de dienstverleners als de consumenten gesloten contracten zijn schriftelijk en dienen te worden aangegaan op voorafgaand verzoek. Zij bevatten een duidelijke omschrijving van de algemene en bijzondere voorwaarden die zijn overeengekomen.  b) Zij worden opgesteld in de officiële taal of officiële talen van de Lid-Staat waarin het contract wordt gesloten.  c) Alle tarieven van de lastentabel moeten doorzichtig worden vastgesteld, rekening houdend met de werkelijke lasten en risico's en zonder dat de mededinging erdoor wordt beperkt.  d) Over alle voorwaarden dient vrijelijk te kunnen worden onderhandeld voor zover zij in overeenstemming zijn met de wet en zij dienen duidelijk in het contract te worden vermeld.  e) De specifieke voorwaarden met betrekking tot de opzegging van het contract moeten vóór het sluiten daarvan nauwkeurig ter kennis van partijen worden gebracht. 2. Interoperabiliteit  De interoperabiliteit dient na een zekere termijn (1) volledig en universeel te zijn, althans in de Gemeenschap, ten einde de dienstverlener en de consument in staat te stellen zich bij het net (de netten) of de verstrekker(s) van hun keuze aan te sluiten, waarbij elke terminal alle kaarten kan verwerken.  3. Uitrusting  a) De terminals voor elektronische betaling moeten de betaling kunnen registreren, controleren en doorgeven en zij moeten kunnen worden geïntegreerd in een verkooppuntterminal.  b) De dienstverlener moet, zo hij dit wenst, de mogelijkheid hebben zich te voorzien van één enkele polyvalente terminal.  c) De dienstverlener moet vrij zijn in de keuze van zijn verkooppuntterminal. Hij moet de mogelijkheid hebben de betrokken apparatuur te huren of te kopen waarbij als enige voorwaarde geldt dat deze officieel voldoet aan de vereisten van het gehele betalingssysteem en officieel kan worden ingepast in het interoperabiliteitsproces.  4. Databescherming en veiligheid  a) De elektronische betaling is onomkeerbaar. De met behulp van een betaalkaart gegeven opdracht is onherroepelijk zodat daartegen geen bezwaar kan worden gemaakt om andere redenen dan verlies of diefstal van de kaart.  b) De gegevens die ten tijde van de betaling aan de bank van de dienstverlener en later aan de verstrekker worden medegedeeld, mogen in geen geval inbreuk maken op de bescherming van het privé-leven. Zij zijn strikt beperkt tot de gegevens die normaliter worden verstrekt met betrekking tot cheques en overschrijvingen.  c) Alle problemen in verband met databescherming en de veiligheid moeten in alle stadia van de contracten tussen partijen duidelijk zijn gesteld en opgelost.  d) De contracten mogen geen afbreuk doen aan de beheersvrijheid en de vrije concurrentie tussen de dienstverleners.  5. Billijke voorwaarden voor toegang tot het systeem  a) Aan alle betrokken dienstverleners moet, ongeacht hoe belangrijk zij in economisch opzicht zijn, op billijke voorwaarden toegang tot het elektronische betalingssysteem worden geboden. Aan dienstverleners mag de toegang slechts om een wettige reden worden geweigerd.  b) De beloning voor dezelfde diensten voor verrichtingen binnen een Lid-Staat en met betrekking tot grensoverschrijdende verrichtingen met andere landen van de Gemeenschap mag geen ongerechtvaardigd verschil vertonen tussen de binnenlandse en de grensoverschrijdende diensten, met name in de grensgebieden.  IV. AANVULLENDE BEPALINGEN  1. Betrekkingen tussen de verstrekkers en de dienstverleners  a) Om de onderlinge openstelling tussen systemen van verschillende kaarten te bevorderen mogen de tussen de verstrekkers enerzijds en de dienstverleners anderzijds gesloten contracten geen exclusiviteitsclausule bevatten op grond waarvan de dienstverlener zich moet beperken tot het systeem waarmee hij een overeenkomst heeft gesloten.  b) De contracten moeten de dienstverleners de mogelijkheid bieden de verschillende verstrekkers daadwerkelijk met elkaar te laten concurreren. De dwingende bepalingen moeten strikt beperkt zijn tot de technische vereisten om de goede werking van het systeem te kunnen garanderen.  2. Betrekkingen tussen de verstrekkers en de consumenten  De consument-kaarthouder dient alle voorzorgsmaatregelen te nemen om de veiligheid van de verstrekte kaart te waarborgen en hij dient zich te houden aan de bijzondere voorwaarden (verlies of diefstal) van het door hem ondertekende contract.  3. Betrekkingen tussen de dienstverleners en de consumenten  De dienstverlener zorgt voor een duidelijk zichtbare aanplakking van de kaarten of de logo's van de kaarten waarbij hij is aangesloten en die door hem moeten worden aanvaard.  Gedaan te Brussel, 8 december 1987.  Voor de Commissie  COCKFIELD  Vice-Voorzitter  (1) Datum van de voltooiing van de interne markt, d. w. z. 31 december 1992.


Avis juridique important

|

31985K0043

Aanbeveling nr. 43/85/EGKS van de Commissie van 4 januari 1985 betreffende het communautaire toezicht op de invoer van sommige onder het EGKS-Verdrag vallende ijzer- en staalprodukten, van oorsprong uit Spanje

Publicatieblad Nr. L 007 van 09/01/1985 blz. 0015 - 0018

*****AANBEVELING  Nr. 43/85/EGKS VAN DE COMMISSIE  van 4 januari 1985  betreffende het communautaire toezicht op de invoer van sommige onder het EGKS-Verdrag vallende ijzer- en staalprodukten, van oorsprong uit Spanje  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, inzonderheid op artikel 74,  Overwegende dat de invoer van sommige ijzer- en staalprodukten die onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal vallen, van oorsprong uit derde landen, bij Aanbeveling nr. 161/84/EGKS van de Commissie (1), gewijzigd bij Aanbeveling nr. 902/84/EGKS (2), aan communautair toezicht werd onderworpen;  Overwegende dat de Commissie bij Aanbeveling nr. 902/84/EGKS de invoer van oorsprong uit Spanje aan een bijzondere regeling van toezicht heeft onderworpen;  Overwegende dat de redenen die de Commissie oorspronkelijk tot het instellen van deze bijzondere regeling hebben geleid, nog voortbestaan,  DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:  Artikel 1  1. De invoer in de Gemeenschap van de in de bijlagen I, II en III vermelde ijzer- en staalprodukten die onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal vallen, van oorsprong uit Spanje, wordt afhankelijk gesteld van de afgifte van een invoerdocument.  2. De in lid 1 bedoelde produkten worden beschouwd als zijnde van eerste keuze, totdat door de importeur het tegendeel is bewezen.  3. Het invoerdocument wordt door de Lid-Staten zonder kosten en voor alle gevraagde hoeveelheden afgegeven of geviseerd onmiddellijk na ontvangst van de aanvrage en in ieder geval binnen ten hoogste tien werkdagen na de indiening van de behoorlijk ingevulde aanvrage, vergezeld van twee kopieën van het desbetreffende koopcontract of van de desbetreffende koopcontracten en van de opdrachtbevestiging(en) van de verkoper. Indien de autoriteit die de invoerdocumenten afgeeft zulks eist, moet het origineel van deze documenten worden overgelegd. Indien het produkt wordt aangegeven als zijnde van tweede keuze of van mindere waarde, worden in het invoerdocument de precieze kenmerken aangegeven waaruit de toestand van het produkt blijkt.  4. Voor de in bijlage I vermelde produkten wordt de afgifte van het invoerdocument afhankelijk gesteld van de overlegging van het uitvoerdocument (Comunicación al exportador - cuota productos siderúrgicos CECA) afgegeven door de Spaanse autoriteiten. De op de invoeraanvrage aangegeven gegevens moeten overeenstemmen met de op het uitvoercertificaat vermelde gegevens betreffende kenmerken van het produkt en bestemming. Als land van bestemming wordt beschouwd het land waar de goederen in het vrije verkeer worden gebracht of onder de douaneregeling »actieve veredeling" worden geplaatst.  5. De geldigheidsduur van het invoerdocument wordt vastgesteld op twee maanden, behoudens eventuele wijziging van de geldende invoerregeling.  6. De volledig gebruikte invoerdocumenten worden onverwijld teruggezonden naar de dienst die ze heeft afgegeven. De invoerdocumenten waarvan twee maanden na afgifte geen gebruik of onvolledig gebruik is gemaakt, worden binnen vijf werkdagen na het verstrijken van hun geldigheidsduur teruggezonden naar de dienst die ze heeft afgegeven.  Artikel 2  1. In de aanvrage van de importeur dienen te worden vermeld:  a) het land van oorsprong en het land van herkomst;  b) de omschrijving van de goederen met aanduiding van de post van het gemeenschappelijk douanetarief en de NIMEXE-code;  c) de kenmerken waaruit de eventuele tweede keuze of de mindere waarde blijkt;  d) de hoeveelheid van de produkten, per ton, per partij;  e) naam, adres, telefoon- en telexnummer van de verkoper;  f) naam, adres, telefoon- en telexnummer van de importeur;  g) naam, adres, telefoon- en telexnummer van de eventuele uiteindelijke koper, voor zover bekend;  h) waarschijnlijke datum en plaats (douanekantoor) van invoer;  i) plaats van bestemming op basis waarvan de in rekening gebrachte prijs is vastgesteld;  j) de datum van het koopcontract voor de produkten, evenals het nummer van het contract of elke andere door de verkoper verstrekte referentie ter identificatie van de levering;  k) eventueel de vermelding dat de produkten bestemd zijn voor de uitvoering van een overeenkomst voor loonveredeling en om na actieve veredeling weer te worden uitgevoerd naar een (met name te noemen) derde land.  2. Voor de in de bijlagen I en II opgenomen produkten dient de importeur de volgende aanvullende gegevens te verstrekken:  A. voor de produkten van oorsprong en rechtstreeks van herkomst uit Spanje (rechtstreekse invoer):  a) de handelsbenaming van de produkten, met nauwkeurige specificatie, om de francoprijs volgens de gekozen prijsschaal te kunnen berekenen;  b) de prijs franco bestemming, per ton, met vermelding van de douanerechten, de vervoerkosten en alle extra's, alle kortingen, alsmede alle andere factoren die tot de berekening van de francoprijs hebben geleid;  c) opgave van:  i) de prijsschaal van de communautaire producent, gekozen voor de berekening van de francoprijs, onder vermelding van de datum van deze prijsschaal, of eventueel  ii) het aanbod van het derde land waarop een aanpassing heeft plaatsgevonden, met vermelding van de bijzonderheden die voor de identificatie van dit aanbod nodig zijn en de datum ervan, of eventueel  iii) andere prijzen (te rechtvaardigen);  d) de datum van afgifte van het connossement, indien voorhanden;  B. voor de produkten van oorsprong uit Spanje, doch van herkomst uit een ander derde land (niet-rechtstreekse invoer):  a) de volledige benaming van het produkt overeenkomend met die vermeld in de lijst van produkten onderworpen aan de van kracht zijnde basisprijzen;  b) de prijs cif-grens van de Gemeenschap, per ton, in de munt van het contract, vermeerderd met de van toepassing zijnde douanerechten en de lossingskosten.  3. De importeur verklaart dat hij noch de koper bij de handelstransactie een aftrek, korting of terugbetaling in een andere vorm ontvangt die niet in het koopcontract betreffende deze transactie is opgenomen en dat zij er ook later geen zullen ontvangen.  4. De importeur dient de juistheid van zijn verzoek om een invoerdocument te staven.  5. De importeur dient te vermelden of zijn verzoek een levering betreft waarvoor reeds eerder een aanvrage om een invoerdocument is ingediend.  Artikel 3  1. De Lid-Staten stellen de Commissie, zodra de bevoegde autoriteiten zulks vaststellen, in kennis van het verschil tussen:  - de prijs die voortvloeit uit de bepalingen op het gebied van prijzen van toepassing op Spanje, berekend franco bestemming, op de voor de invoer vastgestelde datum, en  - de prijs toegepast op basis van de door de communautaire producent gekozen prijsschaal volgens artikel 2, lid 2, punt A, sub c), of op andere wijze gerechtvaardigd.  Zij leggen eveneens alle nodige documenten over, met name de kopieën van de verzoeken om afgifte van invoerdocumenten, de koopcontracten en de opdrachtbevestigingen van de verkoper, telkens wanneer het vastgestelde prijsverschil aanzienlijk is of betrekking heeft op een belangrijke hoeveelheid.  2. Voor de produkten van oorsprong uit Spanje, maar van herkomst uit een ander derde land, stellen de Lid-Staten de Commissie, zodra de bevoegde autoriteiten dat verschil vaststellen, in kennis van het verschil in Ecu per ton tussen:  - de in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakte basisprijs, eventueel vermeerderd met extra's, en  - de prijs cif-grens van de Gemeenschap, de toepasselijke douanerechten en de lossingskosten inbegrepen.  3. De Lid-Staten doen de Commissie binnen de eerste tien dagen van elke maand mededeling van de hoeveelheden, per ton, en de bedragen (berekend op basis van de cif-prijzen), waarvoor in de loop van de voorafgaande maand invoerdocumenten zijn afgegeven.  4. In de mededelingen van de Lid-Staten dient voorts te worden vermeld:  a) de uitsplitsing per produkt, volgens de posten van het gemeenschappelijk douanetarief en de NIMEXE-codes, met aparte vermelding van de hoeveelheden produkten die van tweede keuze of van mindere waarde zijn; b) de uitsplitsing volgens land van oorsprong;  c) een afzonderlijke opgave, binnen het totaal per produkt, van de hoeveelheden die niet rechtstreeks uit Spanje zijn ingevoerd, en zulks met vermelding van het land van herkomst;  d) opgave van de hoeveelheden in ton, per produkt, die na actieve veredeling weer uit de Gemeenschap zijn uitgevoerd.  5. De Lid-Staten doen de Commissie binnen de eerste tien dagen van elke maand mededeling van de hoeveelheden in ton en de bedragen (berekend op basis van de cif-prijs) waarvoor de invoerdocumenten in de loop van de voorafgaande maand zijn komen te vervallen zonder door de importeurs te zijn gebruikt.  Artikel 4  Voor de toepassing van deze aanbeveling wordt onder land van herkomst verstaan het laatste tussenliggende derde land waar het betrokken produkt, buiten een rechtstreeks verband met het vervoer, tussentijds is opgeslagen of het voorwerp is geweest van een rechtshandeling.  Artikel 5  Deze aanbeveling treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Zij is van toepassing tot en met 31 december 1985.  Gedaan te Brussel, 4 januari 1985.  Voor de Commissie  Wilhelm HAFERKAMP  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 19 van 24. 1. 1984, blz. 5.  (2) PB nr. L 93 van 3. 4. 1984, blz. 8.  BIJLAGE  I  Lijst van de produkten, voor de invoer waarvan een invoerdocument vereist is dat wordt afgegeven na overlegging van het Spaanse exportcertificaat  (onderworpen aan toezicht op de prijzen en hoeveelheden)  NIMEXE-codes: 73.01-10, 73.01-21, 73.01-23, 73.01-25, 73.01-27, 73.01-31, 73.01-35, 73.01-41, 73.01-49, 73.06-10, 73.06-20, 73.06-30, 73.07-12, 73.07-21, 73.07-24, 73.08-01, 73.08-03, 73.08-05, 73.08-07, 73.08-21, 73.08-25, 73.08-29, 73.08-41, 73.08-45, 73.08-49, 73.09-00, 73.10-11, 73.10-12, 73.10-14, 73.10-15, 73.10-17, 73.10-18, 73.10-42, 73.11-11, 73.11-12, 73.11-14, 73.11-16, 73.11-19, 73.11-41, 73.11-50, 73.12-11, 73.12-19, 73.12-21, 73.12-51, 73.12-71, 73.13-11, 73.13-16, 73.13-17, 73.13-19, 73.13-21, 73.13-23, 73.13-26, 73.13-32, 73.13-34, 73.13-36, 73.13-41, 73.13-43, 73.13-45, 73.13-47, 73.13-49, 73.13-50, 73.13-64, 73.13-65, 73.13-67, 73.13-68, 73.13-72, 73.13-74, 73.13-76, 73.13-78, 73.13-79, 73.13-82, 73.13-84, 73.13-86, 73.13-87, 73.13-88, 73.13-89, 73.13-92, 73.61-20, 73.62-10, 73.62-30, 73.63-29, 73.63-72, 73.64-20, 73.64-72, 73.65-21, 73.65-23, 73.65-25, 73.65-53, 73.65-55, 73.65-70, 73.65-81, 73.71-21, 73.71-23, 73.71-24, 73.71-29, 73.71-53, 73.72-11, 73.72-13, 73.72-19, 73.72-33, 73.72-39, 73.73-23, 73.73-25, 73.73-26, 73.73-29, 73.73-33, 73.73-35, 73.73-36, 73.73-39, 73.73-72, 73.74-21, 73.74-23, 73.74-29, 73.74-72, 73.75-11, 73.75-19, 73.75-23, 73.75-33, 73.75-43, 73.75-53, 73.75-54, 73.75-59, 73.75-63, 73.75-73, 73.75-79, 73.75-83, 73.75-84, 73.75-89, 73.16-14, 73.16-16, 73.16-17, 73.16-20, 73.16-40, 73.16-51.    BIJLAGE  II  Lijst van de produkten, voor de invoer waarvan een invoerdocument vereist is dat kan worden afgegeven zonder overlegging van een exportcertificaat van de Spaanse autoriteiten  (onderworpen aan toezicht op de prijzen en hoeveelheden)  NIMEXE-codes: 73.02-01, 73.02-09, 73.63-21, 73.75-29.    BIJLAGE  III  Lijst van de produkten, voor de invoer waarvan een invoerdocument vereist is dat kan worden afgegeven zonder overlegging van een exportcertificaat van de Spaanse autoriteiten  (onderworpen aan toezicht op de hoeveelheden)  NIMEXE-codes: 73.61-50, 73.71-55, 73.71-56, 73.71-59, 73.73-24, 73.73-34, 73.75-39, 73.75-49, 73.75-69.


title: Aanbeveling van de Raad van 30 november 2011 betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank

text:
               14.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/6

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 30 november 2011
   betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank
   2011/C 364/03
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 283, lid 2,
   Gezien het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank, en met name artikel 11.2,
   Aangezien de heer Lorenzo BINI SMAGHI heeft besloten om op het einde van 31 december 2011 ontslag te nemen, dient een nieuw lid van de directie van de Europese Centrale Bank te worden benoemd,
   BEVEELT DE EUROPESE RAAD AAN:
   De heer Benoît COEURÉ te benoemen tot lid van de directie van de Europese Centrale Bank voor een ambtstermijn van acht jaar.

      Gedaan te Brussel, 30 november 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. VINCENT-ROSTOWSKI