Avis juridique important

|

31970H0119

70/119/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 22 december 1969 gericht tot de Italiaanse Republiek inzake de wijziging van het nationale monopolie van commerciële aard betreffende lucifers (Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)

Publicatieblad Nr. L 031 van 06/02/1970 blz. 0001 - 0003 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie II Deel VI blz. 0010  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie II Deel VI blz. 0010

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 22 december 1969  gericht tot de Italiaanse Republiek inzake de wijziging van het nationale monopolie van commerciële aard betreffende lucifers   ( Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek )   ( 70/119/EEG )  I  1 . De Italiaanse Regering heeft bij schrijven van 24 maart 1959 de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap medegedeeld dat lucifers in Italië vallen onder een nationaal monopolie van commerciële aard in de zin van artikel 37 van het E.E.G.-Verdrag .  Op grond van dit artikel moeten de Lid-Staten hun nationale monopolies van commerciële aard geleidelijk in dier voege aanpassen dat aan het einde van de overgangsperiode elke discriminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten , wat de voorwaarden van de voorziening en afzet betreft , is uitgesloten .  2 . Bij Koninklijk besluit nr . 560 van 11 maart 1923 en de daarbij behorende overeenkomst werd het staatsmonopolie voor de verkoop van lucifers , dat sinds 1916 bestond , afgeschaft en in plaats daarvan een fabricagebelasting ingesteld . Terzelfder tijd werd een consortium opgericht dat verplicht was voor alle Italiaanse ondernemingen die lucifers fabriceerden , het " Consorzio Industrie Fiammiferi " ( C.I.F . ) , waarmee de staat bovenvermelde overeenkomst heeft gesloten en aan welk consortium het monopolie voor de vervaardiging en de verkoop van lucifers op het Italiaanse grondgebied werd toegekend en waaraan eveneens opdracht werd gegeven ervoor zorg te dragen dat de fabricagebelasting met betrekking tot lucifers aan de staat werd betaald .  De invoer is gereserveerd voor de staat , die aan particulieren een vergunning kan verlenen .  De staat heeft de verplichting op zich genomen om gedurende de looptijd van de overeenkomst oprichting van nieuwe lucifersfabrieken of vervangingsmiddelen van lucifers niet toe te staan . Ter gelegenheid van de verlenging van de overeenkomst werd besloten deze verplichting eveneens op te leggen ten aanzien van de opening van fabrieken die uitsluitend voor de uitvoer produceren ( artikel 12 van de uitvoeringsbepalingen van wetsdecreet nr . 525 van 17 april 1948 houdende verlenging van de overeenkomst tussen de staat en het C.I.F . ) .  De overeenkomst die op 31 mei 1932 afliep , is verschillende malen verlengd . Op grond van de laatste verlenging bij ministerieel besluit van 29 april 1965 zal de overeenkomst op 31 december 1974 aflopen .  Wat de fabricage betreft heeft het C.I.F . de mogelijkheid tussen de verschillende ondernemingen die lid zijn van het consortium de produktie van de vereiste hoeveelheid te verdelen voor de dekking van de behoeften van de binnenlandse markt . De lucifers worden vervolgens door de producenten verkocht aan het C.I.F . die deze verdeelt door middel van de  " Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato  ( A.A.M.S . ) " ( sinds het decreet nr . 396 van 5 april 1925 worden de lucifers namelijk gelijkgesteld met andere onder monopolie vervaardigde produkten ) .  De verkoopprijs van lucifers wordt vastgesteld bij decreet van de minister van Financiën op voorstel van een commissie waarin het C.I.F . vertegenwoordigd is ( artikel 6 van het decreet van 11 maart 1923 ) . Het betreft hier maximumprijzen ; het C.I.F . kan derhalve de laagste prijzen aanhouden ( artikel 6 van de overeenkomst ) .  3 . Sinds enkele jaren worden de behoeften van de Italiaanse markt bijna zonder uitzondering gedekt door de eigen produktie ( in 1965 is 1 ton uit de Lid-Staten ingevoerd ) ( de totale invoer , d.w.z . invoer uit allerlei landen , bedroeg 3 ton ) ; in 1966 werd niets ingevoerd ( totale invoer : 1 ton ) , in 1967 werd 4 ton ingevoerd ( totale invoer : 4 ton ) en in 1968 3 ton  ( totale invoer : 4 ton ) .  De Commissie was van mening dat deze toestand aanleiding gaf tot discriminatie van de voorwaarden waaronder de afzet plaatsvindt ten nadele van de leveranciers uit andere Lid-Staten en gaf op 11 april 1962 aan de Italiaanse Republiek overeenkomstig artikel 37 , lid 6 , de volgende aanbeveling :   - de invoer en de afzet toe te staan van lucifers afkomstig uit andere Lid-Staten door in te staan voor toelating van leveranciers uit deze Lid-Staten tot de bevoorrading van het distributienet van het A.A.M.S . of met andere hiertoe passende middelen binnen de grenzen van een hoeveelheid die in 1962 gelijk was aan 5 % van de nationale produktie van 1960 , en deze hoeveelheid jaarlijks ten minste met 15 % te verhogen ;   - de verkoopprijzen aan de verbruikers in dier voege vast te stellen dat , afgezien van het invoerrecht , een gelijke marge wordt toegepast tussen de inkoopprijs en de verkoopprijs op uit andere Lid-Staten ingevoerde produkten en op produkten die tegen een zelfde prijs zijn ingekocht ;   - reclame toe te staan ten behoeve van lucifers uit andere Lid-Staten onder dezelfde voorwaarden als gelden ten behoeve van eigen produkten .  Door de Italiaanse Regering is geen enkele maatregel getroffen om zich naar deze aanbeveling te richten . Bij schrijven van 13 mei 1963 verklaarde de Italiaanse Regering zich bereid de mogelijkheid na te gaan zodanige oplossingen te kiezen als door de Commissie waren aanbevolen , op voorwaarde evenwel dat terzelfder tijd de problemen worden opgelost die voortvloeien uit de in Frankrijk en in Duitsland bestaande restricties voor de invoer .  Zoals zij reeds aan de Italiaanse Regering kon mededelen in antwoord op de nota van 13 mei 1963 , is de Commissie zich weliswaar bewust van de omvang van de problemen die door de Italiaanse Regering aan de orde zijn gesteld , doch is niettemin van mening dat de moeilijkheden die zich zouden kunnen voordoen wat betreft de instelling van de gemeenschappelijke markt slechts op evenwichtige wijze kunnen worden opgelost indien alle Lid-Staten de Verdragsvoorschriften toepassen . Zoals hierboven reeds werd gesteld , legt artikel 37 de Italiaanse Republiek de verplichting op om vanaf 1 januari 1970 iedere discriminatie uit te sluiten in de voorwaarden voor de voorziening en de afzet tussen de onderdanen van de Lid-Staten ; een zelfde verplichting wordt opgelegd aan de Franse Republiek waaraan de Commissie , terzelfder tijd als aan de Italiaanse Republiek , een aanbeveling richt inzake de wijziging van het monopolie voor lucifers . De Bondsrepubliek Duitsland kan een beroep doen op de toepassing van artikel 37 , lid 5 , krachtens welke bepaling de verplichtingen van de Lid-Staten slechts gelden voor zover zij verenigbaar zijn met de bestaande internationale akkoorden . Wanneer voor Italië moeilijkheden zouden ontstaan , voor het geval het Duitse monopolie niet zou worden gewijzigd , is de Commissie bereid deze kwestie te bespreken met de Italiaanse instanties op basis van concrete gegevens . De Commissie wijst er in dit verband op dat krachtens artikel 37 , lid 3 , tweede alinea , - voor het geval een produkt slechts in één enkele of in verschillende Lid-Staten onderworpen is aan een nationaal monopolie van commercieel karakter - zij de andere Lid-Staten kan machtigen vrijwaringsmaatregelen te treffen waarvan zij zelf de voorwaarden en de wijze van toepassing vaststelt zolang de in lid 1 bedoelde wijziging niet is aangebracht .  Gezien het voorgaande kan de verplichting tot wijziging die is opgelegd op grond van artikel 37 niet eerst worden nagekomen wanneer de door de Italiaanse Regering genoemde problemen zijn opgelost .  Daar de overgangsperiode binnenkort eindigt , moeten thans de maatregelen worden getroffen waardoor wordt verzekerd dat iedere discriminatie , wat de voorwaarden van de voorziening en de afzet betreft , tussen de onderdanen van de Lid-Staten wordt uitgesloten .  Artikel 37 maakt deel uit van de titel inzake het vrije verkeer van goederen en met name van het hoofdstuk inzake de afschaffing van de kwantitatieve beperkingen tussen de Lid-Staten ; het doel hiervan is om tegen het einde van de overgangsperiode en voor produkten die zijn onderworpen aan een nationaal monopolie van commerciële aard ( of aan een soortgelijke regeling ) hetzelfde resultaat te verkrijgen als voor de andere produkten bereikt is door de toepassing van de artikelen 30 tot en met 34 , d.w.z . het vrije verkeer van goederen .  Om dit resultaat te bereiken in de sectoren die onder de nationale monopolies vallen , moet echter een andere procedure worden gevolgd . De geleidelijke wijziging is voorgeschreven enerzijds om rekening te houden met de omstandigheid dat volgens de betrokken Lid-Staten de onder monopolie vervaardigde produkten bijzondere problemen opwerpen en anderzijds om te voorkomen dat opheffing van de kwantitatieve beperkingen en maatregelen van gelijke werking in deze sectoren zonder praktische gevolgen blijven . Gevreesd moet namelijk worden dat de liberalisatie van het handelsverkeer voor de in monopolie vervaardigde produkten niet tot stand komt indien de monopolies op grond van hun exclusieve recht op in - en uitvoer van en handel in bepaalde produkten vrij zouden blijven te beslissen in welke mate en onder welke voorwaarden de uit andere Lid-Staten afkomstige produkten op de eigen markt kunnen worden toegelaten  ( of , andersom , in welke mate de eigen produkten naar andere Lid-Staten mogen worden uitgevoerd ) .  Om deze reden is in artikel 37 bepaald dat tegen het einde van de overgangsperiode " elke discriminatie tussen de onderdanen van de Lid-Staten , wat de voorwaarden van de voorziening en de afzet betreft , is uitgesloten " .  Vermelding verdient dat artikel 37 niet alleen afschaffing van de discriminatie eist , welke rechtstreeks voortvloeit uit de voorschriften die van toepassing zijn op onder monopolie vervaardigde produkten : indien er geen artikel zou bestaan over de nationale monopolies zou dit doel kunnen worden bereikt door andere voorschriften van het Verdrag , met name die welke heffingen van gelijke werking als douanerechten en maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen verbieden . In verband met de kenmerken van de nationale monopolies en de restricties waartoe zij aanleiding kunnen geven , volgt hieruit dat het doel van wijziging - d.w.z .  " uitsluiting van iedere discriminatie " - is om uit te sluiten dat aan het einde van de overgangsperiode nog discriminaties kunnen voorkomen als gevolg van bepaalde bijzondere bevoegdheden waarover de monopolies beschikken ten aanzien van de invoer en de afzet op hun markt of de uitvoer van bepaalde produkten .  Daar deze doelstellingen zijn neergelegd in artikel 37 moet Italië het lucifersmonopolie wijzigen voor het einde van de overgangsperiode , en wel in dier voege dat de doelstellingen bereikt kunnen worden . De Commissie dient anderzijds , afgezien van haar algemene verplichting te waken over de toepassing van het Verdrag , overeenkomstig artikel 37 , lid 6 , aanbevelingen te doen met betrekking tot de wijze waarop en het ritme waarin deze aanpassing moet geschieden .  4 . Zoals hierboven in punt 3 wordt gesteld , is er discriminatie ten nadele van leveranciers uit andere Lid-Staten indien de Italiaanse markt wordt voorbehouden voor eigen produkten . Vermelding verdient in dit verband dat invoering op de Italiaanse markt van een bepaalde hoeveelheid lucifers uit andere Lid-Staten en de geleidelijke verhoging van deze hoeveelheid niet voldoende is ter verwezenlijking van het in artikel 37 neergelegde doel , zolang enerzijds de Lid-Staat door de invoervergunning te weigeren , kan beslissen in welke mate en voor welke kwaliteiten de behoeften van de Italiaanse markt kunnen worden gedekt door een beroep te doen op leveranciers uit andere Lid-Staten en zolang anderzijds het C.I.F . , die als enige gemachtigd is lucifers op de Italiaanse markt te verkopen , deze leveranciers kan beletten op de Italiaanse markt te komen .  Om deze redenen is de Commissie van mening dat de beste oplossing , omdat thans reeds vaststaat dat deze doeltreffend is voor het bereiken van het in artikel 37 omschreven doel , is om de aan de staat voorbehouden invoer af te schaffen alsmede het uitsluitende recht van het C.I.F . lucifers in de handel te brengen voor zover zulks betrekking heeft op de handel tussen de Lid-Staten .  5 . Op grond van artikel 90 , lid 2 , vallen de ondernemingen die het karakter dragen van een fiscaal monopolie onder de regels van het Verdrag voor zover de toepassing daarvan de vervulling van de hun toevertrouwde bijzondere taak niet verhindert . Anderzijds wordt de eis gesteld dat de ontwikkeling van het handelsverkeer niet wordt beïnvloed in een mate die strijdig is met het belang van de Gemeenschap .  Lucifers zijn in Italië onderworpen aan een fabricagebelasting ; men mag dus niet van een fiscaal monopolie spreken . Het C.I.F . heeft natuurlijk een fiscale taak : als verdeler van belastingvignetten en omdat het de belasting aan de staat tevoren voldoet vereenvoudigt het de inning van de belastingen . Er bestaat evenwel geen noodzakelijk en rechtstreeks verband tussen de belastingheffing en het uitsluitende recht van het C.I.F . lucifers in de handel te brengen .  Gezien anderzijds het geringe aantal lucifersfabrikanten is de Commissie van mening dat de vervulling van de aan het C.I.F . opgelegde taak om belasting te innen niet verhinderd zou worden door eenvoudig gebruik te maken van het stelsel van fabricagebelasting zoals dit trouwens in Italië en andere landen bestaat voor produkten die fiscaal gezien veel belangrijker zijn dan de lucifers , doch waarvoor geen enkel monopolie is ingesteld .  II  Om deze redenen beveelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen de Italiaanse Republiek aan om overeenkomstig artikel 37 van het E.E.G.-Verdrag de volgende maatregelen te nemen :  1 . De Italiaanse Republiek staat zonder enige beperking alle invoer toe van lucifers uit andere Lid-Staten . Hiertoe moet elke vereiste formaliteit met het oog op de invoering van deze produkten op de Italiaanse markt rechtstreeks kunnen worden verricht door de kopers of de door dezen aangewezen personen in dier voege dat zij onmiddellijk daarover kunnen beschikken .  2 . De Italiaanse Republiek moet toestaan dat vrijelijk alle nodige transacties kunnen worden verricht met betrekking tot de verkoop van lucifers uit andere Lid-Staten op de Italiaanse markt . Hiertoe moet zij met name :   - de leveranciers uit de andere Lid-Staten toestaan in Italië hun eigen groothandelsnet op te bouwen en aldaar voorraden aan te houden ;   - toestaan dat de prijzen van de uit de andere Lid-Staten afkomstige produkten tussen kopers en verkopers in de verschillende fasen van de handel vrijelijk kunnen worden vastgesteld ;   - de leveranciers uit de andere Lid-Staten toestaan vrijelijk reclame te maken voor hun produkten ;   - alle nodige maatregelen nemen ten einde de commerciële onafhankelijkheid van de kleinhandelaren ten opzichte van de overheid te waarborgen .  Brussel , 22 december 1969 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Jean REY


title: Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Slovenië en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Slovenië_x000b_

text:
				|

		52014DC0425

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Slovenië_x000b__x000b_en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Slovenië_x000b_ /* COM/2014/0425 final - 2014/ () */

			   	.
Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2014
van Slovenië
en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma 2014 van Slovenië

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], en met name artikel 5,
lid 2,
Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het
Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en
correctie van macro-economische onevenwichtigheden[2], met name artikel 6,
lid 1,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[3],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[4],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Gezien het advies van het Economisch en
Financieel Comité,
Gezien het advies van het Comité voor sociale
bescherming,
Gezien het advies van het Comité voor de
economische politiek,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn
goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en
werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor een betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en spitst zich toe op de
sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)
Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 13
juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch
beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een
besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de
lidstaten vastgesteld, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren"
vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en
werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)
Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en
regeringsleiders  besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een
samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de
eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden
ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten
moeten worden genomen en met name verklaard vastbesloten te zijn om de
doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de
landspecifieke aanbevelingen uit te voeren.
(4)
Op 9 juli 2013 heeft de Raad een aanbeveling over
het nationale hervormingsprogramma voor 2013 van Slovenië vastgesteld en een
advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Slovenië voor de
periode 2012-2016 uitgebracht. In overeenstemming met Verordening
(EU) nr. 473/2013[5],
heeft de Commissie op 15 november 2013 haar advies over
het ontwerpbegrotingsplan van Slovenië voor 2014[6]
gepresenteerd.
(5)
Op 13 november 2013 heeft de Commissie haar
goedkeuring aan de jaarlijkse groeianalyse[7]
gehecht en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2014 voor de
coördinatie van het economisch beleid. Op dezelfde dag heeft de Commissie op
grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag[8] aangenomen. Daarin werd
Slovenië genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie
zouden worden onderworpen.
(6)
Op 20 december 2013 heeft de Europese Raad de
prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en
groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden
gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie,
normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei
en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale
gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.
(7)
Op 5 maart 2014 heeft de Commissie de uitkomsten
gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor Slovenië[9] die zij op grond van
artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van
haar analyse concludeert de Commissie dat Slovenië nog steeds te maken heeft
met buitensporige macro-economische onevenwichtigheden die toezicht en
voortzetting van strenge beleidsmaatregelen vergen. Hoewel de
onevenwichtigheden gedurende 2013 dankzij de macro-economische aanpassing en
beleidsmaatregelen van Slovenië zijn verminderd, houdt de omvang van de
vereiste correctie toch nog steeds substantiële risico's in. Meer specifiek
wordt een zeer nauwlettende aandacht gerechtvaardigd door de risico's die
voortkomen uit een door zwakke corporate governance gekenmerkte economische
structuur, een hoog niveau van betrokkenheid van de staat bij de economie,
verlies van kostenconcurrentievermogen, een overhang van de bedrijfsschuld en
een aanzienlijke stijging van de overheidsschuld. Hoewel aanzienlijke
vooruitgang is geboekt met het repareren van de balansen van de banken, is nog
vastberaden actie vereist met betrekking tot de volledige implementatie van een
uitgebreide strategie van de banksector, met inbegrip van herstructurering,
privatisering en verhoogd toezicht.
(8)
Op 15 april 2014 heeft Slovenië zijn nationale
hervormingsprogramma 2014 ingediend en op 24 april 2014 zijn
stabiliteitsprogramma 2014. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden,
zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd.
(9)
De in het stabiliteitsprogramma
2014 uiteengezette begrotingsstrategie heeft als doel de correctie van het
buitensporig tekort tegen 2015 en het bereiken van de
middellangetermijndoelstelling tegen 2017. Het programma bevestigt de vorige
middellangetermijndoelstelling van een begrotingsevenwicht, wat in overstemming
is met de eisen van het stabiliteits- en groeipact. Het (herberekende)
structurele saldo zal naar verwachting de middellangetermijndoelstelling echter
niet tegen 2017 halen. Het programma beoogt het tekort in 2015 tot onder 3 %
van het bbp te brengen, wat overeenstemt met de doelstelling in de aanbeveling
inzake de buitensporigtekortprocedure. Voor na 2015 streeft het programma naar
een gestage afname van het tekort, om in 2018 uit te komen op een overschot van
0,3 % van het bbp. Het programma gaat ervan uit dat de overheidsschuld in 2015
met 81,1 % van het bbp haar hoogste punt zal bereiken, alvorens in 2016 te
dalen tot 76 %. In zijn algemeenheid is de in het programma weergegeven
begrotingsstrategie in overeenstemming met de eisen van het stabiliteits- en
groeipact. Het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag
liggende macro-economische scenario, dat is opgesteld door een onafhankelijk
instituut (het Instituut voor macro-economische analyse en ontwikkeling) is
voorzichtig. Op 5 maart 2014 stuurde de Commissie Slovenië een autonome
aanbeveling. In het stabiliteitsprogramma wordt een aantal aanvullende
maatregelen vastgesteld die de kloof met de vereiste begrotingsinspanning
helpen dichten. Op basis daarvan wordt ervan uitgegaan dat het
stabiliteitsprogramma gedeeltelijk heeft beantwoord aan de autonome aanbeveling
van de Commissie. Niettemin blijven er neerwaartse risico's aangezien de aan
het programma ten grondslag liggende maatregelen onvoldoende gedetailleerd zijn
en veel ervan nog moeten worden vastgesteld. Elke eventuele noodzaak tot
aanvullende herkapitalisering van banken als gevolg van de
kwaliteitsbeoordeling van de activa en de stresstest in Slovenië in 2013, zou
de tekort- en de schuldquote vergroten, terwijl de opbrengsten van de
succesvolle privatisering van openbare lichamen of overheidsbanken waarmee in
de programmaprognoses geen rekening is gehouden, de schuldenlast zouden
verlichten. Op grond van de prognose van de Commissie schiet de
begrotingsinspanning voor de periode 2013-2014 1,4 % van het bbp tekort
ten opzichte van de (gecorrigeerde) wijziging van het structurele saldo en 0,5 %
van het bbp te kort ten opzichte van het bedrag van de voorgeschreven
maatregelen dat ten tijde van de aanbeveling inzake de
buitensporigtekortprocedure noodzakelijk werd geacht. Terwijl het programma
uitgaat van een tekort dat overeenstemt met de aanbeveling inzake de buitensporigtekortprocedure,
wordt in de voorjaarsprognose 2014 van de Commissie het tekort voor 2015
geraamd op 3,1 % van het bbp. Bovendien zal op basis van de prognose de
begrotingsinspanning, zowel gemeten naar de (gecorrigeerde) wijziging van het
structureel saldo als naar het onderliggende bedrag van de uit te voeren
discretionaire maatregelen, naar verwachting enigszins achterblijven bij het
door de Raad voor 2015 aanbevolen niveau. Op grond van haar beoordeling van het
programma en de prognose van de Commissie en in aansluiting op Verordening (EG)
nr. 1466/97, is de Commissie van mening dat in 2014 en daarna extra
inspanningen nodig zijn om ervoor te zorgen dat volledig gevolg wordt gegeven
aan de aanbeveling inzake de buitensporigtekortprocedure, met inbegrip van de
voorgeschreven structurele inspanning.
(10)
Met betrekking tot de begrotingsregels keurde het
parlement in 2013 een grondwettelijke basis goed voor de vaststelling van een
regel inzake het structurele begrotingssaldo/overschot van de overheid. De
noodzakelijke uitvoeringswetgeving, te weten de nieuwe wetgeving over de
budgettaire regel, die in november 2013 ingevoerd had moeten zijn, moet echter
nog worden vastgesteld. Met name moet de noodzakelijke wettelijke basis worden
vastgesteld voor de rol, de bevoegdheid en de onafhankelijkheid van een
functionerende begrotingsraad  Een tijdige voltooiing van
een uitgebreide evaluatie van alle uit de begroting gefinancierde uitgaven op
een van de terreinen met de hoogste uitgaven, te weten de gezondheidszorg, zou het
mogelijk maken maatregelen ter ondersteuning van de begrotingsconsolidatie en
mogelijkheden ter verbetering van de doeltreffendheid en kostenefficiëntie vast
te stellen.
(11)
In 2013 werd Slovenië voorgesteld de houdbaarheid
op lange termijn van het pensioenstelsel te versterken en de doeltreffendheid,
kostenefficiëntie en kwaliteit van de sector langdurige zorg te verbeteren.
Slovenië heeft beperkte vooruitgang geboekt met maatregelen om deze aanbeveling
op te volgen. In april 2014 werd een evaluatie
van de pensioenhervorming uit 2012 voltooid en de eerste conclusies zijn
positief. Hoewel er bepaalde budgettaire besparingen zijn gerealiseerd, is het
niveau van de pensioenen onveranderd gebleven. Slovenië heeft te maken met hoge
risico's voor de houdbaarheid van de begroting op de middellange tot lange
termijn, hoofdzakelijk vanwege de toenemende uitgaven
in verband met de vergrijzing, die het gevolg is van de bevolkingsstructuur van
Slovenië. Daarom moeten het pensioenstelsel en het stelsel voor langdurige zorg
op de middellange termijn worden hervormd, willen de totale uitgaven op de
middellange en lange termijn gestabiliseerd en tegelijkertijd de
toereikendheid van de pensioenen en de toegang tot diensten op het gebied van
langdurige zorg gewaarborgd worden.  De autoriteiten
zijn van plan een witboek op te stellen voor een grondige pensioenhervorming.
Eind 2013 werd een blauwdruk voor een hervorming van de langdurige zorg
goedgekeurd en de daarmee verband houdende wetgeving wordt eind 2014 verwacht.
Deze loopt het echter het risico van vertraging omdat de lopende reorganisatie
van de ziektekostenverzekering geen gelijke tred houdt.
(12)
De situatie op de arbeidsmarkt is verslechterd. Het
werkloosheidspercentage bereikte in 2013 de 10,3 % en de jeugdwerkloosheid
liep in 2013 op tot 21,6 %, terwijl het percentage jongeren dat geen werk
heeft en geen onderwijs of opleiding volgt tussen 2011 en 2013 met 2,1
procentpunten is gestegen. De evaluatie van de in 2013 goedgekeurde hervorming
van de arbeidsmarkt wijst in de richting van een afnemende segmentatie tussen
vaste arbeidsovereenkomsten en arbeidsovereenkomsten voor bepaalde termijn, zij
het dat dit gepaard gaat met een toegenomen gebruik van andere vormen van
tijdelijke overeenkomsten. Bovendien zijn de effecten van maatregelen ter
stimulering van de werkgelegenheid voor ouderen en jongeren nog niet duidelijk.
Segmentatie van de arbeidsmarkt wordt ook tegengegaan door een betere
regulering van studentenwerk. Een nieuwe wet wacht op goedkeuring, maar er
blijft bezorgdheid of deze de tekortkomingen van eerdere regelgeving zal
verhelpen. De regering heeft beperkt vooruitgang geboekt
met de uitvoering van de aanbeveling van verleden jaar inzake het minimumloon, dat nog steeds alleen voor inflatie wordt
geïndexeerd, terwijl de wet inzake het minimumloon ook indexatie op grond van
andere economische omstandigheden toelaat. Er is beperkte vooruitgang geboekt
met de ontwikkeling van doeltreffende en op maat gesneden actieve
arbeidsmarktbeleidsmaatregelen en met de aanpak van de discrepantie tussen
gevraagde en aangeboden vaardigheden.
(13)
De regering heeft aanzienlijke
vooruitgang geboekt met het opvolgen van de aanbevelingen
met betrekking tot de stabiliteit binnen de banksector door het uitvoeren van
een geloofwaardige doorlichting van de kwaliteit van de activa en een
stresstest, prompte herkapitaliseringen en de overdracht van noodlijdende
kredieten aan de Bank Asset Management Company. Het werk
is echter bij lange na nog niet voltooid en voor de
voltooiing en uitvoering van een omvangrijke strategie voor de banksector,
zoals aangekondigd in december 2013, met inbegrip van herstructurering,
privatisering en versterkt toezicht, is doortastend optreden nodig. Het aantal noodlijdende leningen binnen het banksysteem blijft hoog.
Daarom is het van belang dat banken een interne saneringscapaciteit voor noodlijdende leningen opbouwen, onder meer door
versterking van het interne beheer van activa en herstructureringseenheden,
teneinde noodlijdende leningen sneller te verwerken en daarbij de
recuperatiewaarde te maximaliseren en levensvatbare ondernemingen te behouden. Elke
verdere overdracht van noodlijdende leningen aan de Bank
Asset Management Company moet zorgvuldig worden opgezet
teneinde de snelle en efficiënte herstructurering van bedrijfskredieten te
bevorderen, met name in geval van ingewikkelde, onderling verbonden
groepsleningen. Een uitgebreide managementstrategie en een uitgebreid
bedrijfsplan die invulling zullen geven aan de aflossingsdoelstellingen voor de
Bank Asset Management Company worden
verwacht. Voortbouwend op de lessen
die zijn getrokken uit de doorlichting van de kwaliteit
van de activa en de stresstest worden verdere krachtige
maatregelen ter verbetering van governance en toezicht voor alle banken en met
name de banken die in handen van de staat blijven, gewaarborgd door een
versterking van het risicobeheer, een verbetering van processen voor de
goedkeuring van kredieten en een verbetering van de kwaliteit en
beschikbaarheid van gegevens, met het oogmerk het aantal noodlijdende leningen
te verminderen en toekomstige risico's in te dammen.
(14)
De regering heeft bescheiden vooruitgang geboekt
met de uitvoering van de aanbevelingen inzake de corporate governance van
overheidsbedrijven, die goed zijn voor één zesde van de totale toegevoegde
waarde en een complex geheel vormen van nationale banken, verzekeringsgroepen
en niet-financiële vennootschappen, met aanzienlijke wederzijdse participaties.
De mate waarin de staat invloed heeft, schept aanzienlijke
risico's voor de overheidsfinanciën, zowel direct als indirect, als gevolg van
de aansprakelijkheid voor zekerheden. Een samenhangende strategie voor het
beheer van overheidsbedrijven zou,
gekoppeld aan een verbeterde corporate governance een gunstiger klimaat
scheppen voor het aantrekken van buitenlandse directe investeringen. Hoewel de
eerste stappen werden gezet door in mei 2013 een eerste lijst op te stellen van
15 versneld te privatiseren ondernemingen, is de vooruitgang tot nog toe zeer
verschillend geweest en bestaat er een aanzienlijk gevaar dat uiterste
termijnen niet zullen worden gehaald. De nieuwe wetgeving die ten grondslag
ligt aan de Sloveense overheidsholding, een vehikel voor de consolidatie van
het beheer van overheidsparticipaties, liep vertraging op en werd pas in april 2014
ingevoerd. Een brede strategie en een nauwkeurige classificatie van kern- en
niet-kernactiva, met inbegrip van die welke voor
privatisering zijn aangewezen, wordt verwacht. Er dienen passende maatregelen
vastgesteld en uitgevoerd te worden om het herstructureringsproces te
waarborgen en te waarborgen dat de doelstellingen daarvan, waaronder de
maximalisering van de recuperatiewaarde voor crediteuren, worden bereikt en er
dient een lijst te opgesteld te worden van de meeste dringende herstructureringszaken
waar snel moeten worden gesaneerd.
(15)
Het insolventiekader werd in 2013
gewijzigd om de tijdige afwikkeling te vergemakkelijken van noodlijdende kredieten, maar het nieuwe kader blijft grotendeels onbeproefd. Een
hoog schuldniveau en financiële moeilijkheden hebben de mogelijkheden van de
bedrijfssector om in toekomstige projecten te investeren, beperkt. De hoogst
noodzakelijke financiële en operationele herstructurering van de bedrijfssector
op grote schaal moet nog beginnen. Er is een geconsolideerd overzicht van de
diverse kredietblootstellingen binnen het bankstelsel nodig om de sanering te
kunnen versnellen van noodlijdende
kredieten en om de onderhandelingen
over herstructurering te bevorderen, met name in geval van ingewikkelde,
onderling verweven groepsleningen. Een
gecentraliseerde taskforce met ervaren vertegenwoordigers van alle
belanghebbenden zou het initiatief kunnen nemen tot ondersteuning en
bespoediging van dit proces. Het is van cruciaal belang dat ondertussen diverse
lopende dringende zaken die bij de Bank
Asset Management Company zijn
ondergebracht, snel en doeltreffend worden afgewikkeld.
(16)
Ondanks zijn potentieel heeft
Slovenië een van de laagste percentages buitenlandse directe investeringen in
de EU (34,1 % van het bbp tegenover een gemiddelde van 47,1 % van het
bbp in de EU in 2012). Hoewel privatisering en bedrijfsherstructurering private
investeerders veel nieuwe mogelijkheden bieden, is aangetoond dat Slovenië door
de onvoldoende ontwikkeling van het bedrijfsklimaat en de bedrijfscultuur
daarvan niet optimaal kan profiteren. In
2012 is een proces van deregulering van gereglementeerde beroepen begonnen en
tot nog toe is het aantal gereglementeerde beroepen afgenomen van 323 tot 262.
Een verdere deregulering van gereglementeerde beroepen zou bijdragen tot
een toename van het aantal nationale en buitenlandse dienstverleners en zo
bijdragen tot meer concurrentie. Er
zijn mogelijkheden voor een grotere samenhang tussen maatregelen ter
verbetering van het bedrijfsklimaat en ondernemersactiviteiten. In dit opzicht
zal de op handen zijnde strategie voor slimme specialisatie voor de periode 2014-2020
in het kader van de Europese investerings- en structuurfondsen, een
mogelijkheid bieden om de nadruk te leggen op cruciale maatregelen, zoals het
creëren van verhandelbare, innovatieve producten.
(17)
De voorbereiding van voorstellen voor een
uitgebreide hervorming van de Sloveense publieke sector bevindt zich in een
vroeg stadium (deze moeten tegen januari 2015 worden goedgekeurd). Slovenië moet
in dit kader de kwaliteit en geloofwaardigheid van het openbaar bestuur
herstellen. Slovenië heeft enige vooruitgang geboekt met de verbetering
van de kwaliteit van het rechtssysteem en het aantal
aanhangige zaken verminderd. Een hervorming van het systeem voor het beheer van
dossiers in handels- en burgerlijke zaken heeft de werking van de rechterlijke
organisatie verbeterd. Recente positieve ontwikkelingen op het gebied van
civiele en handelsgeschillen hebben zich voortgezet.
(18)
In de context van het Europees semester heeft de
Commissie een brede analyse van het economisch beleid van Slovenië verricht.
Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale
hervormingsprogramma doorgelicht. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de
relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in
Slovenië, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en richtsnoeren in acht zijn
genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Europese
Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale
besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees
semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 8 weergegeven.
(19)
In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het
stabiliteitsprogramma van Slovenië onderzocht. Zijn advies daarover[10] is met name in de
onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.
(20)
In het licht van de diepgaande evaluatie van de
Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma
en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van
artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande
aanbevelingen 1 tot en met 8 weergegeven.
(21)
In de context van het Europees semester heeft de
Commissie tevens een analyse van het economisch beleid van de eurozone als
geheel verricht. Op basis hiervan heeft de Raad specifieke aanbevelingen
gericht tot de lidstaten die de euro als munt hebben. Slovenië dient er ook op
toe te zien dat aan deze aanbevelingen volledig en tijdig uitvoering wordt
gegeven,
BEVEELT AAN dat Slovenië in de periode 2014-2015
actie zou moeten ondernemen om:
1.           de
begrotingsstrategie voor het jaar 2014 en daarna te versterken met voldoende
specifieke structurele maatregelen om ervoor te zorgen dat het buitensporig
tekort tegen 2015 duurzaam wordt gecorrigeerd door de structurele
aanpassingsinspanning te verwezenlijken die is uiteengezet in de aanbeveling
van de Raad in het kader van de buitensporig tekortprocedure; duurzame
correctie van de budgettaire onevenwichtigheden vereist een geloofwaardige
tenuitvoerlegging van ambitieuze structurele hervormingen die het
aanpassingsvermogen van de economie vergroten en de groei en werkgelegenheid
bevorderen; na de correctie van het buitensporig tekort een structurele
aanpassing na te streven van minstens 0,5 % van het bbp per jaar en van
een hoger percentage bij gunstige economische omstandigheden of ervoor te
zorgen dat aan de schuldregel wordt voldaan teneinde de hoge
overheidsschuldquote duurzaam naar beneden af te buigen; ter verbetering van de
geloofwaardigheid van het begrotingsbeleid de invoering te voltooien van een
regel inzake het structurele begrotingssaldo/overschot van de overheid, het
begrotingskader voor de middellange termijn bindend, volledig en transparant te
maken en zo spoedig mogelijk de nodige wettelijke basis vast te stellen voor
een functionerende begrotingsraad, waarbij de bevoegdheden daarvan in het kader
van de begrotingsprocedure moeten worden vastgesteld en duidelijke procedures
voor het toezicht op de begrotingsresultaten worden ingevoerd; uiterlijk eind 2014
een uitgebreide controle te beginnen van uitgaven op het niveau van de centrale
en lokale overheid, directe en indirecte begunstigden van de begroting en
gemeentelijke aanbieders van voorzieningen en diensten op het gebied van
gezondheidszorg, teneinde in 2015 en daarna besparingen op de begroting te
verwezenlijken;
2.           op basis van de openbare
raadpleging overeenstemming te bereiken over maatregelen om de houdbaarheid van
het pensioenstelsel na 2020 te waarborgen, met inbegrip van aanpassingen van de
voornaamste parameters, zoals een koppeling tussen de wettelijke
pensioenleeftijd en toename van levensverwachting en het aanmoedigen van
particuliere bijdragen aan de tweede pijler van het pensioenstelsel; de leeftijdgerelateerde
uitgaven voor langdurige zorg te beteugelen door de zorg vooral de meest
behoeftigen ten goede te laten komen en het accent bij zorgverlening te
verplaatsen van institutionele zorg naar thuiszorg;
3.           na raadpleging van de sociale
partners en in overeenstemming met nationale praktijken tegen eind 2014 een
breed sociaal akkoord tot stand te brengen dat waarborgt dat
loonontwikkelingen, met inbegrip van die van het minimumloon, het
concurrentievermogen, de binnenlandse vraag en het scheppen van banen
bevorderen; de samenstelling van het minimumloon opnieuw vast te stellen en het
indexatiesysteem van dat loon te herzien; maatregelen te nemen voor verdere
vermindering van segmentatie, met name met betrekking tot efficiëntere
stimulansen voor de aanwerving van jongere en oudere werknemers en het gebruik
van civielrechtelijke overeenkomsten; de wet inzake studentenwerk goed te
keuren; voorgang te geven aan maatregelen voor het bereiken van
niet-registreerde jongeren, waarbij ervoor wordt gezorgd dat openbare diensten
voor arbeidsvoorziening over toereikende capaciteiten beschikken; teneinde
de tewerkstelling van laaggeschoolde en oudere werknemers te vergroten, de
werkomgeving aan te passen aan de toename van de duur van het beroepsleven,
middelen te concentreren op op maat gesneden maatregelen voor een actief
arbeidsmarktbeleid en de effectiviteit van deze maatregelen te vergroten; De
discrepantie tussen gevraagde en aangeboden vaardigheden aan te pakken door
beroepsonderwijs- en beroepsopleiding aantrekkelijker te maken en door de
samenwerking met de relevante belanghebbenden bij de beoordeling van de
behoeften van de arbeidsmarkt verder te ontwikkelen;
4.           de privatisering van de NKBM
volgens plan in 2014 te voltooien, Abanka voor te bereiden op de privatisering
in 2015 en door te gaan met de prompte uitvoering van de plannen voor
herstructurering van de banken die staatssteun hebben ontvangen en de
noodzakelijke consolidering van de banksector; op basis van de lessen die zijn
getrokken uit de doorlichting van de kwaliteit van de activa en de stresstest
het uitgebreide actieplan voor banken in augustus 2014 te voltooien en daarbij
ook specifieke maatregelen te nemen ter verbetering van governance, toezicht,
risicobeheer, procedures voor goedkeuring van kredieten en de kwaliteit en
beschikbaarheid van gegevens; de capaciteit van banken te versterken voor het
saneren van noodlijdende leningen door het interne beheer van activa te
versterken en herstructureringseenheden; het mandaat van de Bank Asset Management
Company te verduidelijken door tegen september 2014 een uitgebreide
managementstrategie en een uitgebreid bedrijfsplan te publiceren, waarin de rol
van deze instelling bij de herstructurering van haar activa en haar
aflossingsdoelstellingen, begrotingen, plannen voor beheer van activa en
verwachte opbrengsten nauwkeurig worden omschreven en daarbij te zorgen voor
passende middelen;
5.           door te gaan met de
uitvoering binnen de vastgestelde termijnen van de in 2013 aangekondigde
privatiseringen; een strategie vast te stellen voor de Sloveense
overheidsholding met een duidelijke classificatie van de activa, in
overeenstemming met het tijdspad en de definities die zijn neergelegd in de wet
inzake de Sloveense overheidsholding van 2014; tegen november 2014 zich te
verplichten tot een schema voor afstoting op korte-termijn (een horizon van één
tot twee jaar) van een aantal welbepaalde activa, met een duidelijk tijdspad;
dit volledig operationeel te maken als een vehikel voor het beheer van activa
die in overheidshanden blijven en het afstoten van de activa die op grond van
de beheershandelingen geoormerkt zijn, binnen de bij wet voorgeschreven
termijnen; tegen september 2014 een corporate-governancecode voor
overheidsbedrijven vast te stellen en uit te voeren, teneinde een
professioneel, transparant en onafhankelijk beheer te waarborgen;
6.           tegen eind 2014 een
masterplan voor bedrijfsherstructurering te voltooien met duidelijke
prioriteiten en een doeltreffende uitvoeringsprocedure; een centrale taskforce
op te zetten voor bedrijfsherstructurering, die toezicht houdt op het algehele
herstructureringsproces en dit coördineert, de noodzakelijke deskundigheid,
richtsnoeren en adviezen biedt en het proces van onderhandeling tussen alle
belanghebbenden bevordert; een lijst op te stellen van de meest urgente
herstructureringszaken en daarbij de recuperatiewaarde voor crediteuren te
maximaliseren; het gebruik te bevorderen van de beschikbare juridische
mechanismen en internationale beste praktijken bij alle belanghebbenden bij het
herstructureringsproces; tegen september 2014 de recente wijzigingen in de
insolventiewetgeving te evalueren en daarbij bereid te zijn alle noodzakelijke
aanvullende maatregelen in te voeren; de lengte verder te verminderen van
rechtszaken in eerste aanleg in burgerlijke en handelsgeschillen, met inbegrip
van zaken waarop de insolventiewetgeving van toepassing is, en het aantal
aanhangige zaken verder te doen afnemen, met name zaken op het gebied van
handhaving en insolventie;
7.           de belemmeringen terug te
dringen voor het doen van zaken in Slovenië op gebieden die voor de economische
ontwikkeling belangrijk zijn en daardoor het land aantrekkelijker te maken voor
buitenlandse directe investeringen, met name door een versnelde liberalisering
van gereglementeerde beroepen en een vermindering van de administratieve last,
zoals door soepelere vergunningsregelingen; te zorgen voor voldoende
begrotingsautonomie voor het agentschap voor bescherming van de mededinging en
de institutionele onafhankelijkheid van dit agentschap te vergroten; de
prioriteiten te stroomlijnen van en te zorgen voor samenhang tussen de
strategie voor onderzoek en innovatie van 2011 en de strategie voor
industriebeleid van 2013 enerzijds en de aanstaande strategieën inzake slimme specialisatie
en vervoer anderzijds en te zorgen voor de prompte uitvoering en de beoordeling
van de effectiviteit daarvan;
8.           actieve
maatregelen te nemen ter bestrijding van corruptie, waarbij de transparantie en
verantwoordingsplicht worden vergroot en externe procedures voor de evaluatie
van prestaties en kwaliteitscontrole worden ingevoerd.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.
[3]               COM(2014) 425 final.
[4]               P7_TA(2014)0128 en P7_TA(2014)0129.
[5]               PB L 140 van 27.5.2013, blz. 11.
[6]               COM(2013) 8010 final.
[7]               COM(2013) 800 final.
[8]               COM(2013) 790 final.
[9]               SWD(2014) 88 final.
[10]             Uit hoofde van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97
van de Raad.


title: Aanbeveling van de Raad van 12 juli 2011 inzake de uitvoering van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten die de euro als munt hebben

text:
               23.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/15

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 12 juli 2011
   inzake de uitvoering van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten die de euro als munt hebben
   2011/C 217/05
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 136, juncto artikel 121, lid 2,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 20 juni 2011 wijdde de Eurogroep een discussie aan de uitvoering van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten die de euro als munt hebben („lidstaten van de eurozone”), waarbij werd erkend dat het nodig is de beleidscoördinatie en het toezicht op de uitvoering van de beleidsaanbevelingen aan deze lidstaten die de euro als munt hebben, binnen de Eurogroep verder te versterken.

               (2)

               Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (3)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economische beleid van de lidstaten en de Unie (voor 2010-2014) aangenomen. De lidstaten en, waar dienstig, de EU werd verzocht om bij hun economische beleid met de richtsnoeren rekening te houden.

               (4)

               Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.

               (5)

               Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale hervormingsprogramma's worden opgenomen.

               (6)

               Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's.

               (7)

               In april en mei 2011 dienden de lidstaten van het eurogebied hun stabiliteits programma's 2011 voor de periode 2011-2014 en hun nationale hervormingsprogramma's voor 2011 in. Deze programma's zijn terzelfder tijd beoordeeld.

               (8)

               De overheersende ervaring van de eerste tien jaar van de euro is dat de eenheidsmunt heel wat voordelen heeft. De wereldwijde crisis leidde evenwel tot een sterke inkrimping in 2009, waardoor het bbp van het eurogebied tot onder het niveau van 2006 daalde en, niettegenstaande het bbp in 2010 opnieuw groeide, ligt de output nog steeds onder het niveau van 2007. Als gevolg daarvan steeg de werkloosheid in het eurogebied van 7,6 % in 2007 tot 10,1 % in 2010. De verslechterende openbare financiën in het eurogebied gaven aanleiding tot een significante herbeoordeling van de soevereine risico's in sommige lidstaten van de eurozone en tot risico's voor de macrofinanciële stabiliteit. De groei herstelt zich niet in alle lidstaten op dezelfde manier, wat een weerspiegeling is van zowel structurele als conjuncturele verschillen. De crisis leidde tot een vermindering van de macro-economische onevenwichtigheden die ervoor waren ontstaan. Het blijft echter afwachten of dit toereikend en duurzaam zal zijn.

               (9)

               De overheidsbalansen in het eurogebied begonnen over het algemeen in 2010 een verbetering te vertonen. Verwacht wordt, op basis van de voorjaarsprognoses van de diensten van de Commissie en bij ongewijzigd beleid, dat die ontwikkeling zich in 2011 zal voortzetten. De overheidsschuld blijft evenwel tot 2012 toenemen, wat, wanneer er de komende jaren niet wordt bijgestuurd, de houdbaarheid van de begrotingen op lange termijn kan ondermijnen vanwege de combinatie van een lage potentiële groei en ongunstige demografische ontwikkelingen. In 2010 liep het tekort in het eurogebied op tot 6 % van het bbp, terwijl de schuldratio tot 85,1 % van het bbp steeg. Overeenkomstig de doelstellingen van het stabiliteitsprogramma 2011 zou het tekort in het eurogebied afnemen tot 1,3 % van het bbp in 2014 en zou de schuldratio na een piek in 2012 weer in dalende lijn gaan en in 2014 onder 85 % van het bbp uitkomen. Een dergelijke begrotings consolidatie voor het eurogebied als geheel zou compatibel zijn met de exitstrategie waarover overeenstemming is bereikt en de noodzaak om terug te keren naar gezonde overheidsfinanciën in de context van een aantrekkend herstel. Het voornemen om te consolideren via een vermindering van de uitgaven eerder dan via een verhoging van de belastingen verhoogt de kansen op succes. Het blijft evenwel aftewachten of sommige maatregelen effectief zullen worden uitgevoerd. Bovendien hebben verschillende lidstaten van het eurogebied onlangs nieuwe begrotingsregels ingevoerd of aangekondigd de bestaande regels aan te scherpen, maar opdat deze volledig effectief kunnen zijn, zullen in sommige lidstaten van de eurozone mogelijk aanvullende maatregelen moeten worden genomen. Gelet op de vergrijzing, zijn de hervormingen in de pensioen- en sociale-zekerheidsstelsels nog onvoldoende om de algemene houdbaarheid op lange termijn van de begrotingen te garanderen.

               (10)

               De beleidsrespons van de EU heeft voor een betere werking en een grotere stabiliteit van het financieel systeem gezorgd. Wat de financiële sector betreft, zijn de blootstelling van banken aan nieuwe verliezen op hun activaportefeuille of een aanscherping van de voorwaarden op de herfinancieringsmarkten, en de voortzetting van de herstructurering en herkapitalisatie van de banksector, uitdagingen voor verschillende lidstaten van het eurogebied. Naarmate de situatie in de financiële sector zich stabiliseert, moet de steun die de overheid aan de sector heeft verleend, worden afgewikkeld, waarbij naar behoren rekening moet worden gehouden met de specifieke omstandigheden van de banksector in de lidstaten. Het aanpakken van deze uitdagingen zal bijdragen aan de vermindering van de onzekerheid inzake de eventuele schuldverplichtingen aan overheidsinstanties.

               (11)

               Om het groeipotentieel van het eurogebied te vergroten en de macro-economische oneven wichtigheden in het eurogebied aan te pakken, zijn er verbeteringen inzake productiviteit en concurrentiekracht nodig en dienen belemmeringen voor de binnenlandse particuliere vraag te worden weggewerkt. De lidstaten van het eurogebied hebben in dat verband een aantal structurele hervormingen aangekondigd in hun nationale hervormingsprogramma's. Er blijven echter tekortkomingen inzake maatregelen die nodig zijn om de werking van de producten- en arbeidsmarkten te verbeteren, met name wat betreft de dienstensectoren, een groeivriendelijke begrotingsconsolidatie en de loonvormingsmechanismen.

               (12)

               Voor een goede werking van de EMU zijn de lidstaten van het eurogebied in het bijzonder verplicht hun economisch beleid als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang te beschouwen vanwege mogelijke overloopeffecten tussen landen met een gemeenschappelijke munt. Daarom is een verregaande en permanente herziening van de coördinatie van het economisch beleid op het niveau van de EU en het eurogebied noodzakelijk gebleken om de crisis en de uitdagingen van deze tijd het hoofd te bieden. De onder de noemer van het „Europees semester” geïntegreerde jaarlijkse toezichtscyclus, het Euro Plus-pact, het versterkte kader voor de economische governance, de oprichting van het Europees Comité voor systeemrisico's en de Europese toezichthoudende instanties, en het Europees Stabiliteitsmechanisme zijn essentiële elementen, waarvan sommige nog volledig moeten worden goedgekeurd en/of geïmplementeerd. Het Euro Plus-pact versterkt dit kader nog verder.

               (13)

               De Commissie heeft de stabiliteitsprogramma's en de nationale hervormingsprogramma van de lidstaten van het eurogebied beoordeeld, rekening houdende met de behoefte aan een krachtigere algemene economische governance van het eurogebied. Zij is van oordeel dat het noodzakelijk is strikt de hand te houden aan de begrotingsdoelstellingen, die in sommige lidstaten van de eurozone moeten worden aangescherpt, en aanvullende maat-regelen te nemen om de begrotingsregels strenger en de begrotingen houdbaarder te maken. Er zijn ook extra inspanningen vereist om de financiële stabiliteit, groeivriendelijke belastinghervormingen en consolidatiemaatregelen, de loonvormingsmechanismen, de concurrentie in de dienstensectoren en de uitvoering van het Euro Plus-pact te verbeteren,

         BEVEELT AAN dat de lidstaten die de euro als munt hebben, in de periode 2011-2012 actie ondernemen om:

               1.

               Zich strikt te houden aan de begrotingsdoelstellingen van hun stabiliteitsprogramma's voor 2011 en van de memoranda van overeenstemming voor de lidstaten die financiële bijstand van de EU/het IMF ontvangen en, in voorkomend geval, de consolidatie-inspanningen op te voeren overeenkomstig het advies van de Raad. Met name te zorgen voor toereikende begrotingsinspanningen met het oog op het corrigeren van buitensporige tekorten en om dichter bij de begrotingsdoelstelling op middellange termijn te komen. Begrotingsmeevallers te gebruiken voor het bespoedigen van de aanpassing. Dit moet ook bijdragen aan de verbetering van de dynamiek van de overheidsschuld.

               2.

               Te zorgen voor begrotingsdiscipline op zowel het nationale als het subnationale niveau, namelijk door begrotingskaders in te voeren of te versterken die voldoende streng en bindend zijn.

               3.

               Door te gaan met het doorvoeren van hervormingen van de socialezekerheidsstelsels die de budgettaire houdbaarheid waarborgen en terzelfder tijd de pensioenen en de sociale uitkeringen op peil houden, met name door de pensioenstelsels af te stemmen op de demografische situatie van het land.

               4.

               Met het oog op een betere werking en een grotere stabiliteit van het financieel systeem, onmiddellijk de nodige follow-up te geven aan de uitkomst van de stresstests die overal in de EU zullen worden uitgevoerd, om ervoor te zorgen dat de banksector steeds beter bestand wordt tegen eventuele nieuwe verliezen of financieringsmoeilijkheden en dat niet-levensvatbare financiële instellingen kunnen worden geherstructureerd of de markt kunnen verlaten zonder dat dit nodeloze spanningen op de financiële markten teweegbrengt.

               5.

               Nieuwe belastinghervormingen door te voeren waarin groeivriendelijke vormen van belasting voorrang krijgen zonder dat de totale belastingontvangsten verminderen, in het bijzonder door de belastingen op arbeid te verlagen om werken lonender te maken; bij bezuinigingen op de overheidsuitgaven, groeibevorderende posten zoals uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling, onderwijs en energie-efficiency af te schermen; waar nodig, loonvormingsregelingen en indexeringsmechanismen aan te passen in overleg met de sociale partners en conform de nationale praktijk, om ervoor te zorgen dat de lonen de ontwikkeling van de productiviteit, het concurrentievermogen en de situatie op de arbeidsmarkt volgen.

               6.

               De dienstensectoren verder te hervormen om de concurrentie te vergroten, in het bijzonder door onnodige restricties in de professionele diensten, de kleinhandel en de netwerksectoren op te heffen.

               7.

               De in het Euro Plus-pact gedane toezeggingen volledig na te komen ter versterking van de groei, het concurrentievermogen en de werkgelegenheid in het eurogebied.

      Gedaan te Brussel, 12 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. VINCENT-ROSTOWSKI


Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Nederland voor de periode 2001-2007


				|

		52012DC0325

			Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD over het nationale hervormingsprogramma 2012 van Roemenië en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma van Roemenië voor de periode 2012-2015 /* COM/2012/0325 final */

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2012
van Roemenië
en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma van Roemenië voor
de periode 2012-2015
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en
artikel 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van
de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op
begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch
beleid[1],
en met name artikel 5, lid 2,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[2],
Gezien de resoluties van het Europees
Parlement[3],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Op 26 maart 2010 hechtte de
Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor
een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie; deze Europa 2020-strategie moet
voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op
de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)       De Raad heeft op 13 juli 2010
een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van
de lidstaten en de Unie (2010–2014) en op 21 oktober 2010 een besluit
betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[4]
aangenomen, die samen de "geïntegreerde richtsnoeren" vormen. De
lidstaten werd verzocht in hun nationale economisch en werkgelegenheidsbeleid
met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.
(3)       Op 12 juli 2011 heeft de Raad
een aanbeveling over het nationale hervormingsprogramma voor 2011 van Roemenië
aangenomen en een advies over het geactualiseerde convergentieprogramma van
Roemenië voor de periode 2011‑2014 uitgebracht.
(4)       Op 23 november 2011
hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en
gaf daarmee de aanzet tot het tweede Europees Semester van voorafgaande en
geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.
(5)       Op 2 maart 2012 heeft de
Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie
en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden
gestreefd naar gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie,
normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei
en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale
gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.
(6)       Op 2 maart 2012 verzocht de
Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun
toezeggingen tijdig te presenteren, zodat deze in de stabiliteits- of
convergentieprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's kunnen worden
opgenomen.
(7)       Roemenië heeft op 23 april
2012 zijn nationale hervormingsprogramma voor 2012 ingediend en op 11 mei 2012
zijn convergentieprogramma voor de periode 2012-2015.
(8)       Op 6 mei 2009 heeft
de Raad Beschikking 2009/459/EG[5]
vastgesteld om uit hoofde van artikel 143 van het Verdrag gedurende een
periode van drie jaar financiële middellangetermijnbijstand aan Roemenië ter
beschikking te stellen. In het bijbehorende memorandum van overeenstemming, dat
op 23 juni 2009 werd ondertekend, en de latere aanvullingen daarop
zijn de economische beleidsvoorwaarden voor de uitkering van de financiële
bijstand vastgesteld. Beschikking 2009/459/EG werd op
16 maart 2010 bij Besluit 2010/183/EU[6]
gewijzigd. Na de succesvolle tenuitvoerlegging van het programma door Roemenië
en gezien een gedeeltelijke aanpassing van de lopende rekening als gevolg van
overblijvende structurele zwakke punten op de Roemeense product‑ en
arbeidsmarkt die het land kwetsbaar maken voor internationale prijsschokken,
heeft de Raad op 12 mei 2011 Besluit 2011/288/EU[7]
vastgesteld om Roemenië voor een periode van drie jaar anticiperende financiële
middellangetermijnbijstand te verlenen op grond van artikel 143 van het
Verdrag. Het bijbehorende memorandum van overeenstemming werd op
29 juni 2011 ondertekend en de eerste aanvulling daarop op
27 december 2011.
(9)       Bij de tweede formele
toetsing van het programma voor financiële middellangetermijnbijstand eind
april-begin mei 2012 werd vastgesteld dat de tenuitvoerlegging van het
programma door Roemenië volgens plan blijft verlopen. De doelstelling voor het
begrotingstekort op kasbasis in 2011 werd verwezenlijkt, terwijl de ESR-doelstelling[8] zou zijn
verwezenlijkt, ware het niet dat de regering door rechterlijke uitspraken
gedwongen werd een omvangrijke eenmalige maatregel te nemen om een vergoeding
aan bepaalde categorieën werknemers uit te keren. Voor 2012 koerst Roemenië nog
steeds af op een begrotingstekort van minder dan 3 % van het bbp in
ESR-termen. De Roemeense banksector is veerkrachtig gebleven ondanks de
achteruitlopende kwaliteit van de activa, die druk blijft uitoefenen op de
winstgevendheid van de sector. Er is voldaan aan de in het programma opgenomen
voorwaarden voor de financiële sector, hoewel soms met enige vertraging. Op
belangrijke gebieden voor structurele hervorming, zoals energie, vervoer en de
absorptie van EU-middelen, is wisselende vooruitgang geboekt.
(10)     Na twee jaren van krimp
groeide het reële bbp van Roemenië in 2011 met 2½ %. Verwacht wordt dat
deze groei in 2012 zal terugvallen tot 1,4 %. Volgens de prognoses zal de
binnenlandse vraag de belangrijkste groeiaanjager zijn. Overheidsinvesteringen,
ondersteund door een betere absorptie van de EU-middelen, zullen in 2012 naar
verwachting een belangrijke rol spelen.
(11)     Op basis van de overeenkomstig
Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van het
convergentieprogramma voor 2012 komt de Raad tot de conclusie dat het aan de
begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische
scenario aannemelijk is. De in het programma opgenomen begrotingsstrategie
heeft tot doel in 2012 een begrotingstekort van minder dan 3 % van het bpp
te verwezenlijken, in overeenstemming met de aanbevelingen van de Raad aan
Roemenië in het kader van de procedure bij buitensporige tekorten. Daarna wordt
voor de begroting gestreefd naar een middellangetermijndoelstelling (MTD) die
is vastgesteld op een structureel tekort van 0,7 % van het bbp. De MTD
geeft de vereisten van het stabiliteits- en groeipact op adequate wijze weer.
Na de geplande correctie van het buitensporige tekort in 2012 wordt verwacht
dat het tekort verder zal afnemen tot 2,2 % van het bbp in 2013,
1,2 % van het bbp in 2014 en 0,9 % van het bbp in 2015. Uitgaande van
het (opnieuw berekende) structurele begrotingssaldo[9] betekent
dat een verbetering van het tekort met 1,5 % in 2012, met 0,5 % in
2013 en met 0,7 % in 2014, in overeenstemming met de benchmark van
0,5 % van het bbp in het stabiliteits‑ en groeipact. De groei van de
overheidsuitgaven is in overeenstemming met de uitgavenbenchmark van het
stabiliteits‑ en groeipact voor de periode 2012‑2015. Volgens het
programma zal de MTD in 2014 worden gehaald. De grootste risico's voor de
begrotingsdoelstellingen zijn de betalingsachterstanden van staatsbedrijven
alsook de mogelijkheid dat opnieuw betalingsachterstanden worden opgebouwd op
het niveau van de plaatselijke overheid en in de gezondheidszorg. De
overheidsschuld lag eind 2011 onder 34 % van het bpp, d.w.z. ruim onder
60 % van het bbp.
(12)     Roemenië heeft een aantal
toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen, en
de nakoming van de in 2011 gedane toezeggingen, hebben betrekking op het
bevorderen van het concurrentievermogen en de werkgelegenheid, het vergroten
van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en het versterken van de
financiële stabiliteit,
BEVEELT AAN dat Roemenië in de periode
2012-2013 actie onderneemt om:
De maatregelen ten uitvoer te leggen die zijn
vastgesteld in Beschikking 2009/459/EG, zoals gewijzigd bij
Besluit 2010/183/EU, alsook de maatregelen die zijn vastgesteld in
Besluit 2011/288/EU en nader zijn gespecificeerd in het memorandum van
overeenstemming van 23 juni 2009 en de latere aanvullingen daarop en
in het memorandum van overeenstemming van 29 juni 2011 en de latere
aanvullingen daarop.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               COM(2012) 325 final.
[3]               P7_TA(2012)0048 en P7_TA(2012)0047.
[4]               Besluit
2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012.
[5]               PB L 150 van 13.6.2009, blz. 8.
[6]               PB L 83 van 30.3.2010, blz. 19.
[7]               PB L 132 van 19.5.2011, blz. 15.
[8]               Europees systeem
van nationale en regionale rekeningen.
[9]               Voor
conjunctuurschommelingen gecorrigeerd saldo, ongerekend eenmalige en tijdelijke
maatregelen, door de diensten van de Commissie volgens de gezamenlijk
overeengekomen methoden opnieuw berekend aan de hand van de informatie in het programma.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 14 september 2012 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van de Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland (ECB/2012/20)

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 286/1

         AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
   van 14 september 2012
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van de Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland
   (ECB/2012/20)
   2012/C 286/01
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid op artikel 27.1,
   Overwegende:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Het mandaat van de huidige externe accountants van de Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland eindigde na de audit van het boekjaar 2011. Het is derhalve noodzakelijk om met ingang van het boekjaar 2012 externe accountants te benoemen.

               (3)

               De Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland heeft RSM Farrell Grant Sparks geselecteerd als haar externe accountants voor de boekjaren 2012 tot en met 2016,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   Het verdient aanbeveling dat RSM Farrell Grant Sparks wordt benoemd tot de externe accountants van de Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland voor de boekjaren 2012 tot en met 2016.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 14 september 2012.

            De president van de ECB

         Mario DRAGHI


title: Aanbeveling nr. S2 van 22 oktober 2013 betreffende het recht op verstrekkingen bij verblijf in een derde land van verzekerde personen en hun gezinsleden uit hoofde van een bilaterale overeenkomst tussen de bevoegde lidstaat en het derde land  Voor de EER en voor de overeenkomst Europese Gemeenschap/Zwitserland relevante tekst

text:
               18.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/8

         AANBEVELING Nr. S2
   van 22 oktober 2013
   betreffende het recht op verstrekkingen bij verblijf in een derde land van verzekerde personen en hun gezinsleden uit hoofde van een bilaterale overeenkomst tussen de bevoegde lidstaat en het derde land
   (Voor de EER en voor de overeenkomst Europese Gemeenschap/Zwitserland relevante tekst)
   (2014/C 46/09)
   DE ADMINISTRATIEVE COMMISSIE VOOR DE COÖRDINATIE VAN DE SOCIALEZEKERHEIDSSTELSELS,
   Gezien artikel 72, onder a), van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), uit hoofde waarvan de Administratieve Commissie verantwoordelijk is voor de behandeling van alle vraagstukken van administratieve of interpretatieve aard die voortvloeien uit de bepalingen van Verordening (EG) nr. 883/2004 en Verordening (EG) nr. 987/2009 (2),
   Gezien artikel 72, onder c), van Verordening (EG) nr. 883/2004, op grond waarvan zij belast is met het bevorderen en verder ontwikkelen van de samenwerking tussen de lidstaten en hun organen op het gebied van de sociale zekerheid,
   Handelend overeenkomstig artikel 71, lid 2, van Verordening (EG) nr. 883/2004,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het bijzondere belang van het algemene beginsel van gelijke behandeling voor personen die werken en die niet wonen in de lidstaat waar zij werken, waaronder grensarbeiders, wordt in de achtste overweging en artikel 4 van Verordening (EG) nr. 883/2004 onderstreept.

               (2)

               Artikel 4 van Verordening (EG) nr. 883/2004 verbiedt discriminatie van personen op wie die verordening van toepassing is.

               (3)

               Daarnaast heeft het Hof van Justitie geoordeeld dat indien een maatregel ter uitvoering van een zelfs buiten de werkingssfeer van het Verdrag vallende bilaterale overeenkomst een belemmering dreigt te vormen voor de toepassing van een bepaling van EU-recht, iedere lidstaat gehouden is de toepassing van deze bepaling te vergemakkelijken (3).

               (4)

               Ookal valt een overeenkomst tussen een lidstaat en een of meerdere derde landen niet onder het begrip „wetgeving” in de zin van artikel 1, lid 1, van Verordening (EG) nr. 883/2004, doet dit niet af aan de verplichting voor elke lidstaat om het in artikel 45 van het Verdrag neergelegde beginsel van gelijke behandeling na te leven (4).

               (5)

               Daarom moet worden verduidelijkt dat bilaterale overeenkomsten inzake sociale zekerheid tussen een lidstaat en een derde staat zodanig moeten worden uitgelegd dat de toepassing ervan de persoon en zijn/haar gezinsleden (artikel 1, onder i), van Verordening (EG) nr. 883/2004) niet de rechten ontneemt die aan de uitoefening van de in het Verdrag vastgelegde vrijheid van verkeer binnen de Unie zijn verbonden.

               (6)

               Het vrije verkeer kan niet volledig worden gerealiseerd indien aan een persoon voor wie de wetgeving van een andere lidstaat dan die van zijn/haar woonplaats geldt, niet rechtens dezelfde behandeling wordt toegekend als een persoon die in die lidstaat woont en zich in dezelfde situatie bevindt.

               (7)

               De bepalingen van titel III, hoofdstuk 1, van Verordening (EG) nr. 883/2004 bevatten conflictregels, waarin is vastgelegd onder welke voorwaarden een verzekerde en zijn/haar gezinsleden recht hebben op verstrekkingen bij ziekte die voor rekening van het bevoegde orgaan worden verleend wanneer zij in een andere lidstaat wonen of verblijven.

               (8)

               De bedoeling van de artikelen 17 en 24 tot en met 26 van Verordening (EG) nr. 883/2004 is ervoor te zorgen dat voor verstrekkingen bij ziekte niet als voorwaarde wordt gesteld dat de verzekerde in de bevoegde lidstaat woont, teneinde migrerende werknemers niet te weerhouden van de uitoefening van hun recht van vrij verkeer (5).

               (9)

               Dit geldt eveneens voor gezinsleden als gedefinieerd in artikel 1, onder i), van Verordening (EG) nr. 883/2004 die op grond van de artikelen 17 of 24 tot en met 26 van Verordening (EG) nr. 883/2004 in geval van ziekte in de lidstaat waar zij wonen voor rekening van het bevoegde orgaan verstrekkingen ontvangen van het orgaan van de lidstaat waar zij wonen.

               (10)

               Het beginsel van gelijke behandeling dient in beginsel ook van toepassing te zijn in gevallen waar de bevoegde lidstaat met een derde land een bilaterale overeenkomst heeft gesloten waarin bepalingen zijn opgenomen inzake verstrekkingen die bij ziekte in een derde land medisch noodzakelijk zijn, mits het derde land bereid is in individuele gevallen medewerking te verlenen.

         BEVEELT AAN:

               1.

               Een lidstaat die met een derde land een bilaterale overeenkomst inzake sociale zekerheid heeft gesloten waarin bepalingen zijn opgenomen betreffende verstrekkingen bij ziekte, moet deze bepalingen toepassen op personen op wie de wetgeving van die lidstaat van toepassing is, evenals op hun gezinsleden die in een andere lidstaat wonen en op grond van de artikelen 17 of 24 tot en met 26 van Verordening (EG) nr. 883/2004 recht hebben op verstrekkingen, in situaties waar verstrekkingen tijdens een tijdelijk verblijf in dat derde land wegens ziekte medisch noodzakelijk zijn.

               2.

               Deze aanbeveling wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing met ingang van de eerste dag van de tweede maand na de bekendmaking ervan.

            De voorzitster van de Administratieve Commissie

         Mariana ZIUKIENE

      (1)  PB L 166 van 30.4.2004, blz. 1 (rectificatie PB L 200 van 7.6.2004, blz. 1).

      (2)  PB L 284 van 30.10.2009, blz. 1.

      (3)  Zaak C-55/00, Gottardo [2002], Jurispr. blz. I-413, punt 31 en zaak C-235/87, Matteucci [1988], Jurispr. blz. 5589, punt 19.

      (4)  Zaak C-55/00, Gottardo [2002], Jurispr. blz. I-413, punt 35 en zaak C-23/92, Grana Novoa [1993], Jurispr. blz. I-4505.

      (5)  Zaak C-286/03, Silvia Hosse [2006], Jurispr. I-01771, punt 54.


Avis juridique important

|

32001H0928

Aanbeveling van de Commissie van 20 december 2001 betreffende de bescherming van de bevolking tegen blootstelling aan radon in drinkwater (kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 4580)

Publicatieblad Nr. L 344 van 28/12/2001 blz. 0085 - 0088

Aanbeveling van de Commissievan 20 december 2001betreffende de bescherming van de bevolking tegen blootstelling aan radon in drinkwater(kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 4580)(2001/928/Euratom)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name op artikel 30, artikel 33, tweede alinea, artikel 38, eerste alinea, en artikel 124, tweede streepje,Gelet op het advies van de groep deskundigen, aangewezen door het Wetenschappelijk en Technisch Comité overeenkomstig artikel 31 van het Verdrag,Overwegende hetgeen volgt:(1) In Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren(1) is een raamwerk vastgesteld voor de beheersing van blootstelling aan natuurlijke stralingsbronnen als gevolg van werkzaamheden. Titel VII van genoemde richtlijn is van toepassing op werkzaamheden waarbij de aanwezigheid van natuurlijke stralingsbronnen leidt tot een significante toename van de blootstelling van werkenden of leden van de bevolking. De lidstaten dienen te bepalen om welke werkzaamheden het hierbij gaat.(2) Gezien de grote geografische variatie in het natuurlijke voorkomen van radon en in de mate waarin dit van invloed is op de bevolking en de watervoorraden, is een flexibele aanpak nodig zodat de lidstaten het principe van optimalisatie kunnen toepassen en tegelijk het sterkst blootgestelde deel van de bevolking beschermen. Een dergelijke aanpak is in overeenstemming met artikel 6, lid 3, onder a), van Richtlijn 96/29/Euratom.(3) De ingevolge artikel 31 van het Verdrag opgerichte groep van deskundigen heeft technische aanbevelingen(2) uitgebracht voor de toepassing van titel VII van Richtlijn 96/29/Euratom(3). Dit betreft onder meer de bescherming van werkenden tegen ingeademd radon in gebouwen waarin significante hoeveelheden radon uit water in de binnenlucht kunnen vrijkomen.(4) In Aanbeveling 90/143/Euratom van de Commissie van 21 februari 1990 inzake de bescherming van de bevolking tegen blootstelling aan radon binnenshuis(4) zijn referentieniveaus en richtwaarden voor radon binnenshuis ingevoerd. Het referentieniveau voor correctieve maatregelen is 400 Bq/m3 en de richtwaarde voor nieuwbouw 200 Bq/m3.(5) Uit onderzoeken in de lidstaten is gebleken dat het grondwater soms een hoge radonconcentratie heeft, met name in gebieden met kristallijn gesteente. Er zijn omstandigheden waarin de radonconcentraties in het drinkwater van radiologische betekenis zijn aangezien zij de bevolking aan hoge doses blootstellen en uit een oogpunt van stralingsbescherming niet buiten beschouwing gelaten mogen worden. Hoge concentraties treden vaak op bij geboorde putten, maar soms ook bij waterleidingbedrijven die gebruikmaken van waterlagen in gesteente of grond.(6) In veel lidstaten is er toenemende aandacht voor de omvang van blootstelling van de bevolking aan radon in drinkwater. Verscheidene landen hebben al een beleid voor dosisbeheersing of werken daaraan. Vaak is het beheersingsbeleid opgesteld in overeenstemming met de beschermingsprincipes van Richtlijn 96/29/Euratom en Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(5).(7) Radon is een in van nature voorkomend radioactief edelgas, met als belangrijkste isotoop radon-222, dat een halveringstijd van 3,82 dagen heeft. Dit isotoop maakt deel uit van de uranium-238-vervalreeks en komt hoofdzakelijk in het milieu terecht door sporen van zijn directe voorganger, radium-226, in gesteente en grond. Omdat radon een edelgas is, kan het zich relatief door poreuze media zoals grond of gefragmenteerd gesteente vrij bewegen. Als de poriën met water verzadigd zijn, zoals bij grond en gesteente onder de grondwaterspiegel, lost het radon in het water op en wordt daardoor meegevoerd. Met water verzadigde grond met een porositeit van 20 % en een radiumconcentratie van 40 Bq/kg, het wereldwijde gemiddelde in de aardkorst, veroorzaakt in evenwichtstoestand een radonconcentratie in het grondwater van de orde van 50 Bq/l.(8) Uit onderzoeken in de lidstaten is gebleken dat de radonconcentratie in oppervlaktewater erg laag is, doorgaans veel lager dan 1 Bq/l. De concentratie in het grondwater loopt uiteen van 1-50 Bq/l voor waterlagen in sedimentgesteente, 10-300 Bq/l voor in de grond gegraven putten tot 100-50000 Bq/l in kristallijn gesteente. De hoogste concentraties worden doorgaans veroorzaakt door hoge uraniumconcentraties in het vast gesteente. De radonconcentraties in waterlagen in gesteente lopen sterk uiteen; in een gebied met tamelijk uniforme gesteentesoorten kunnen sommige putten een concentratie hebben die ver boven het gemiddelde voor dat gebied uitkomt. Ook is gebleken dat de concentraties een sterke seizoensvariatie kunnen vertonen.(9) Radon in huishoudwater leidt tot blootstelling van de mens door ingestie of inhalatie. Ingestie vindt rechtstreeks plaats door het drinken van leidingwater of vers flessenwater. Het vrijkomen van radon uit leidingwater leidt tot radonblootstelling via inhalatie.(10) Volgens het rapport uit 1993 van de UNSCEAR, de wetenschappelijke commissie van de Verenigde Naties voor de gevolgen van atoomstraling, bedraagt de effectieve volgdosis als gevolg van het inslikken van water voor een volwassene naar schatting 10-8 Sv/Bq en ligt dit voor een zuigeling of kind iets hoger(6). In 1998 kwam de National Research Council, een instantie in de Verenigde Staten, met een omrekeningsfactor van 0,35.10-8 Sv/Bq(7). Deze instantie kon geen wetenschappelijke gegevens vinden die de invoering van afzonderlijke dosisschattingen voor verschillende leeftijdsgroepen rechtvaardigden. Naast de omrekeningsfactor hangt de ingeslikte dosis ook af van de jaarlijkse waterconsumptie. Schattingen van de jaarlijkse effectieve volgdosis die een volwassene ontvangt door ingestie van water dat 1000 Bq/l bevat, lopen uiteen van 0,2 tot 1,8 mSv, afhankelijk van de jaarlijkse waterconsumptie en de gebruikte omrekeningsfactoren.(11) De toename van de radonconcentratie binnenshuis als gevolg van leidingwater hangt van verschillende parameters af, zoals het totale waterverbruik in het huis, het volume van het huis en de ventilatie. Volgens schattingen van zowel UNSCEAR als de National Research Council doet 1000 Bq/l radon in leidingwater de radonconcentratie binnenshuis gemiddeld met 100 Bq/m3 stijgen.(12) Radon in drinkwater is uit fysisch en technisch oogpunt beheersbaar; er zijn doeltreffende methoden ontwikkeld om radon uit drinkwater te verwijderen(8) en die zijn in de handel verkrijgbaar. Daarom moet er een geschikt systeem worden opgezet om significante blootstellingen terug te dringen. Een belangrijk onderdeel van dat systeem is het vaststellen van referentieniveaus voor correctieve of preventieve maatregelen.(13) De methoden en apparatuur voor het verwijderen van radon en langlevende vervalproducten daarvan uit water bij bestaande watervoorzieningsinstallaties verschillen qua techniek en kosten niet sterk van die voor nog te bouwen installaties. Daarom kunnen dezelfde criteria, waaronder de referentieniveaus, worden gehanteerd voor correctieve maatregelen bij bestaande watervoorzieningsinstallaties en voor preventieve eisen voor nieuwe installaties.(14) Voor een individuele watervoorzieningsinstallatie, waarbij er geen water wordt geleverd in het kader van een commerciële of openbare activiteit, is de blootstelling als gevolg van radon in het water vergelijkbaar met die van radon in woningen. Daarvoor moeten dan ook soortgelijke criteria voor radiologische bescherming gelden. Voorzover de kennis op dit moment reikt, is de jaarlijkse effectieve dosis als gevolg van water dat 1000 Bq/l radon bevat voor ingestie en inhalatie tezamen vrijwel gelijk aan die van een radonconcentratie binnenshuis van 200 Bq/m3, de richtwaarde van Aanbeveling 90/143/Euratom.(15) Indien water in het kader van een commerciële of openbare activiteit wordt geleverd, bijvoorbeeld via een waterleidingbedrijf, heeft de consument niet dezelfde mogelijkheid om de ontvangen dosis onder controle te houden als een eigenaar van een individuele watervoorzieningsinstallatie. Daarom moet de consument erop kunnen vertrouwen dat het water geen risico voor de menselijke gezondheid oplevert. Verder komen correctieve maatregelen ten behoeve van dat water een groot aantal mensen ten goede, waardoor dit bij lagere radonconcentraties kosteneffectiever is dan in geval van een individuele installatie. Daarom is het gerechtvaardigd om een strikter beheersingsbeleid, inclusief een lager referentieniveau, vast te stellen voor water dat in het kader van een commerciële of openbare activiteit wordt geleverd dan voor een individuele installatie. Kleine hoeveelheden radon in water zijn alomtegenwoordig, zodat er geen correctieve maatregelen nodig zijn als de concentratie lager is dan 100 Bq/l. Uit nationale onderzoeken zou kunnen blijken dat er een hoger referentieniveau moet worden vastgesteld voor het uitvoeren van een praktisch radonprogramma. Het is echter onwaarschijnlijk dat openbaar of commercieel gedistribueerd water met een radonconcentratie van 1000 Bq/l uit een oogpunt van stralingsbescherming te rechtvaardigen zou zijn.(16) Het is onwaarschijnlijk dat de radonconcentratie in het water op de plaats van levering groter is dan die aan de bron, bijvoorbeeld bij een waterleidingbedrijf. Doorgaans is meting aan de bron voldoende om aan te tonen dat de referentieconcentratie wordt aangehouden en zijn geen aparte metingen op de verschillende plaatsen van gebruik nodig. Wel moet soms, bijvoorbeeld bij het bepalen van de doses, rekening gehouden worden met het radioactief verval en het vrijkomen van radon in de lucht tijdens de aflevering.(17) Volgens Richtlijn 98/83/EG moeten de lidstaten de concentraties natuurlijke radionucliden in drinkwater controleren, maar radon en vervalproducten daarvan zijn van de werkingssfeer van die richtlijn uitgesloten. Er zijn omstandigheden waarin polonium-210 en lood-210 (langlevende vervalproducten van radon) in drinkwater een stralingsrisico vormen dat vergelijkbaar is met of groter dan het risico van sommige natuurlijke radionucliden die krachtens die richtlijn worden gecontroleerd. Daarom mogen polonium-210 en lood-210 niet buiten beschouwing worden gelaten bij de controle en de maatregelen om de blootstelling als gevolg van natuurlijke radionucliden in drinkwater te beperken. Er moeten referentieconcentraties voor polonium-210 en lood-210 worden vastgesteld en daarop moet controle worden uitgeoefend volgens de beginselen die in de richtlijn voor natuurlijke radionucliden zijn vastgesteld. Voor het afleiden van de referentieconcentraties moeten de indicatieve dosis van 0,1 mSv en de beginselen van dosisberekening die in de richtlijn zijn vastgesteld, worden gehanteerd.(18) Hoge radonconcentraties kunnen erop duiden dat ook andere radionucliden van de uraniumvervalreeks in het water aanwezig zijn, al is de correlatie niet altijd eenduidig. Wanneer correctieve maatregelen worden genomen om de radonconcentratie te verlagen, moet nagegaan worden of er andere natuurlijke radionucliden aanwezig zijn en zo nodig moeten nadere analyses worden verricht zodat een geschikte techniek kan worden gekozen om alle radiologisch significante natuurlijke radionucliden tegelijkertijd kosteneffectief uit het water te verwijderen.(19) Er dienen specifieke aanbevelingen te worden opgesteld voor waterleidingbedrijven en eigenaars van openbare watervoorzieningsinstallaties over de verschillende methoden die bestaan om radon en langlevende vervalproducten daarvan uit water te verwijderen. Deze aanbevelingen dienen met name instructies te omvatten voor het hanteren en verwijderen van de opgehoopte radioactieve afvalstoffen en voor de manieren om eventuele blootstelling door radon dat uit verwijderingsapparatuur vrijkomt of door een toename van de externe gammastraling in de buurt van verwijderingsapparatuur te minimaliseren.(20) Er moeten eenvoudige metrologische procedures worden vastgesteld om te garanderen dat de metingen van radon en vervalproducten daarvan in water gegevens van voldoende kwaliteit en betrouwbaarheid opleveren.(21) In verband met het speciale karakter van het probleem is goede publieksvoorlichting een belangrijk aspect om de beheersbaarheid van de blootstelling te vergroten en een positieve reactie van het publiek te waarborgen.(22) Deze aanbeveling is bedoeld om de lidstaten richtsnoeren te geven voor het onder controle houden van blootstelling als gevolg van radon en vervalproducten van radon in drinkwater,DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:1. Deze aanbeveling betreft de radiologische kwaliteit van drinkwater wat betreft radon en langlevende vervalproducten van radon.2. Er wordt een geschikt systeem opgezet om blootstelling aan radon en langlevende vervalproducten van radon via de huishoudelijke drinkwatervoorziening te beperken. Een belangrijk aandachtspunt in dit systeem is doeltreffende voorlichting van het publiek en het ingaan op de verontrusting onder de bevolking. In het systeem wordt de aandacht gericht op de hoogste blootstellingen en de gebieden waar maatregelen het doeltreffendst zullen zijn.3. In deze aanbeveling wordt onder "drinkwater" verstaan:a) al het water dat onbehandeld of na behandeling bestemd is voor drinken, koken, voedselbereiding of andere huishoudelijke doeleinden, ongeacht de herkomst en of het water wordt geleverd via een distributienet, uit een tankschip of tankauto, of in flessen of verpakkingen;b) al het water dat in enig levensmiddelenbedrijf wordt gebruikt voor de vervaardiging, de behandeling, de conservering of het in de handel brengen van voor menselijke consumptie bestemde producten of stoffen, tenzij de bevoegde nationale autoriteiten ervan overtuigd zijn dat de kwaliteit van het water de gezondheid van de levensmiddelen als eindproduct niet kan aantasten.Natuurlijke mineraalwaters die vallen onder Richtlijn 80/777/EEG van de Raad(9) en water dat een medisch product is overeenkomstig Richtlijn 65/65/EEG van de Raad(10) zijn van de werkingssfeer van deze aanbeveling uitgesloten, aangezien voor dergelijke soorten water bijzondere voorschriften zijn vastgesteld.4. Er worden representatieve onderzoeken uitgevoerd ter bepaling van de omvang en de aard van blootstelling als gevolg van radon en langlevende vervalproducten van radon in huishoudwater afkomstig van verschillende soorten grondwaterbronnen en -putten in verschillende geologische gebieden, tenzij deze informatie al beschikbaar is. De onderzoeken worden zodanig opgezet dat de onderliggende parameters, met name de geologische en hydrologische gesteldheid van het gebied, de radioactiviteit van het gesteente of de grond en het type put, geïdentificeerd en later gebruikt kunnen worden om verdere maatregelen op de hoogste blootstellingen te richten. De onderzoeken hebben in het bijzonder betrekking op:a) geboorde putten, met name in gebieden met kristallijn gesteente;b) waterleidingbedrijven die gebruikmaken van waterlagen in gesteente of grond.5. Voor water dat in het kader van een commerciële of openbare activiteit wordt geleverd, worden de volgende maatregelen genomen:a) indien de concentratie meer dan 100 Bq/l bedraagt, stellen de lidstaten een referentieniveau voor radon vast voor correctieve maatregelen ter bescherming van de volksgezondheid. Er kan een niveau van meer dan 100 Bq/l worden vastgesteld indien kan worden aangetoond dat dit nodig is voor de uitvoering van een praktisch radonprogramma; voor concentraties groter dan 1000 Bq/l worden correctieve maatregelen gerechtvaardigd geacht om redenen van stralingsbescherming;b) de radonconcentratie wordt gemeten indien er op grond van de resultaten van representatieve onderzoeken of andere betrouwbare informatie bijzondere redenen zijn om te vermoeden dat het referentieniveau kan worden overschreden;c) indien op grond van de resultaten van representatieve onderzoeken of andere betrouwbare informatie significante concentraties polonium-210 en lood-210 worden vermoed, worden deze nucliden gecontroleerd in samenhang met de controle op andere natuurlijke radionucliden krachtens Richtlijn 98/83/EG;d) indien de concentratie voor polonium-210 meer dan 0,1 Bq/l en voor lood-210 meer dan 0,2 Bq/l bedraagt, wordt nagegaan of er correctieve maatregelen nodig zijn ter bescherming van de volksgezondheid.6. Voor een individuele watervoorzieningsinstallatie, waarbij geen water in het kader van een commerciële of openbare activiteit wordt geleverd, worden de volgende maatregelen genomen:a) voor correctieve maatregelen geldt een referentieconcentratie van 1000 Bq/l;b) de urgentie van de correctieve maatregelen wordt afgestemd op de mate waarin de referentieconcentratie wordt overschreden;c) indien correctieve maatregelen in verband met radon nodig worden geacht, wordt nagegaan wat de concentratie van andere natuurlijke radionucliden is en zo nodig worden andere natuurlijke radionucliden geanalyseerd en met dezelfde correctieve maatregelen uit het drinkwater verwijderd;d) indien correctieve maatregelen nodig worden geacht, worden de betrokken consumenten op de hoogte gesteld van de radonconcentraties in het water en van de beschikbare maatregelen om dergelijke concentraties te verlagen.7. Indien uit metingen blijkt dat het radon in leidingwater er in significante mate toe bijdraagt dat de grenswaarde voor radon binnenshuis wordt overschreden, worden correctieve maatregelen met betrekking tot deze bron overwogen.8. Drinkwater dat in openbare gebouwen, zoals tehuizen, scholen en ziekenhuizen, wordt gedistribueerd, voldoet aan de beginselen van punt 5.9. De metingen worden verricht met geschikte methoden en apparatuur, waarvoor ijkingen en kwaliteitsborgingsprogramma's zijn uitgevoerd.10. De lidstaten verstrekken aanwijzingen inzake de verschillende methoden die er zijn om radon en langlevende dochterproducten van radon uit water te verwijderen. De lidstaten verstrekken instructies voor het hanteren en verwijderen van de radioactieve afvalstoffen die uit het verwijderingsproces voortkomen en voor de manieren om eventuele blootstelling door radon dat uit verwijderingsapparatuur vrijkomt of door een toename van de externe gammastraling in de buurt van verwijderingsapparatuur te minimaliseren.11. De blootstelling van werkenden aan ingeademd radon in gebouwen waarin significante hoeveelheden radon uit water in de binnenlucht kunnen vrijkomen, met name in waterleidingbedrijven, kuuroorden en zwembaden, wordt gecontroleerd overeenkomstig titel VII van Richtlijn 96/29/Euratom en de aanbevelingen "Radiation Protection 88" die in 1997 voor de toepassing van genoemde titel zijn uitgebracht door de groep van deskundigen die is opgericht ingevolge artikel 31 van het Verdrag.12. De lidstaten gaan na in hoeverre het doelbewust gebruik van radonhoudend water in verband met de verwachte geneeskrachtige werking daarvan gerechtvaardigd wordt door de voordelen ervan op economisch, sociaal of ander vlak, in verhouding tot de mogelijke gezondheidsschade die erdoor kan worden veroorzaakt.Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 20 december 2001.Voor de CommissieMargot WallströmLid van de Commissie(1) PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.(2) Radiation Protection 88. Recommendations for the implementation of Title VII of the European Basic Safety Standards Directive (BSS) concerning the significant increase in exposure due to natural radiation sources. Europese Commissie, Luxemburg, 1997.(3) PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.(4) PB L 80 van 27.3.1990, blz. 26.(5) PB L 330 van 5.12.1998, blz. 32.(6) UNSCEAR 1993 report. Sources and effects of ionizing radiation. United Nations Scientific Committee on the Effects of Atomic Radiation, New York, 1993.(7) Risk Assessment of Radon in Drinking Water. Committee on Risk Assessment of Exposure to Radon in Drinking Water, Board on Radiation Effects Research, Commission of Life Sciences, NRC (National Research Council). National Academy Press, Washington DC, 1999.(8) Verscheidene onderzoekprojecten gewijd aan het risico van blootstelling aan radon zijn of worden door de Commissie gesteund. Het TENEWA-project (Treatment Techniques for Removing Natural Radionuclides from Drinking Water), uitgevoerd onder CEG-contract nr. FI4PCT960054, heeft een aanzienlijke hoeveelheid informatie opgeleverd over de verwijderingstechnieken, waaronder informatie over de mogelijke radiologische gevaren van de verwijderingsapparatuur.(9) PB L 229 van 30.8.1980, blz. 1.(10) PB L 22 van 9.2.1965, blz. 369/65.