title: Aanbeveling van de Raad van 12 juli 2011 over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Nederland en met een advies van de Raad over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Nederland voor de periode 2011-2015

text:
               19.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/13

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 12 juli 2011
   over het nationale hervormingsprogramma 2011 van Nederland en met een advies van de Raad over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Nederland voor de periode 2011-2015
   2011/C 212/04
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 121, lid 2, en 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 3,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie, die uitgaat van een betere coördinatie van het economisch beleid en zich toespitst op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2) aangenomen, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust.

               (4)

               Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7 maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). De Raad benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. De Raad verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale hervormingsprogramma's worden opgenomen.

               (5)

               Op 25 maart 2011 verzocht de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen hun toezeggingen tijdig te presenteren om te kunnen worden opgenomen in de stabiliteits- of convergentieprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's.

               (6)

               Op 29 april 2011 heeft Nederland zijn geactualiseerde stabiliteitsprogramma 2011 voor de periode 2011-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma 2011 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden zijn beide programma's terzelfder tijd geëvalueerd.

               (7)

               Ondanks eerdere gunstige resultaten had de zeer open Nederlandse economie, toen de crisis uitbrak, aanzienlijk te lijden: het reële bbp kromp in 2009 met bijna 4 %. Het herstel begon zich af te tekenen in het tweede halfjaar van 2009, dankzij het aantrekken van de externe vraag, en heeft in het eerste halfjaar 2010 aan kracht gewonnen, wat een groei van het bbp van 1,8 % tot gevolg had. De gevolgen van de crisis voor de arbeidsmarkt bleven relatief beperkt. Naar verwachting zal de werkloosheid in de komende twee jaar geleidelijk afnemen van 4,5 % in 2010 tot 4 % in 2012. De crisis heeft ernstige gevolgen gehad voor de Nederlandse overheidsfinanciën, met een stijging van het overheidstekort tot 5,5 % van het bbp in 2009 en 5,4 % in 2010. Overheidsingrepen ter ondersteuning van de financiële instellingen en ter stabilisering van de financiële markten leidden tot een stijging van de overheidsschuldquote met 15 procentpunten van het bbp, terwijl de schuldquote in 2009 op 60,8 % van het bbp kwam.

               (8)

               Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het geactualiseerde stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk lijkt. Het stabiliteitsprogramma is gebaseerd op enigszins behoedzame groeiprognoses voor 2011 en 2012 dan de voorjaarsprognose 2011 van de diensten van de Commissie. In het stabiliteitsprogramma wordt gepland het overheidstekort in 2012 tot onder de referentiewaarde van 3 % terug te dringen, één jaar eerder dan de in de buitensporigtekortprocedure vastgestelde termijn. Op basis van de cijfers in het stabiliteitsprogramma zal de middellangetermijndoelstelling (MTD), namelijk een structureel tekort van 0,5 % van het bbp, aan het einde van de periode van het stabiliteitsprogramma bijna zijn bereikt, aangezien het door de Commissie berekende structurele saldo uitkomt op -0,8 % van het bbp in 2015. De begrotingsstrategie wordt tot 2015 volledig ondersteund door voldoende specifieke maatregelen, hoewel aan de uitvoering daarvan enig risico is verbonden, met name ten aanzien van de mogelijkheid om uitgavenoverschrijdingen in de gezondheidszorg te compenseren en toezicht te houden op de uitgaven van lokale overheden. De gemiddelde jaarlijkse begrotingsinspanning bedraagt 0,75 % van het bbp in de periode 2011-2013, waarmee wordt voldaan aan de aanbeveling van de Raad in het kader van de BTP van 2 december 2009. Voor de jaren volgend op de termijn voor het corrigeren van het buitensporig tekort (2014 en 2015) verbetert het herberekende structurele saldo met 0,25 % in 2014 en 0,5 % in 2015, en ligt het daarmee iets lager dan de vereiste verbetering van 0,5 % van het structurele saldo totdat de middellangetermijndoelstelling is bereikt.

               (9)

               De door de Nederlandse autoriteiten geplande en uitgevoerde begrotingsconsolidatie steunt in sterke mate op bezuinigingen die vooral structureel van aard zijn, in totaal circa 3 % van het BBP aan het einde van de programmaperiode (2015) vergeleken met het referentiescenario. Met het hieruit resulterende aanpassingstraject wordt beoogd een verlaging van het overheidstekort van 3,8 % van het bbp in 2011 tot 2,4 % van het bbp in 2012 tot stand te brengen, met in de periode 2013-2015 een verdere daling in jaarlijkse stappen van circa 0,5 %. Nederland is vastbesloten die doelstellingen te bereiken. Door groeibevorderende beleidsgebieden zoals onderwijs van de bezuinigingen te vrijwaren zou worden voorkomen dat het toekomstige potentieel voor economische groei wordt aangetast en zou ertoe worden bijgedragen dat een duurzame correctie van het buitensporige tekort wordt bereikt.

               (10)

               Behalve consolidatie op korte termijn is een van de grootste uitdagingen het verbeteren van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn, die negatief wordt beïnvloed door de sterke stijging van de leeftijdgerelateerde uitgaven. De langetermijnkosten van de vergrijzing liggen duidelijk boven het EU-gemiddelde, met name wat langdurige zorg en pensioenen betreft. De verwachte stijging van de uitgaven voor langdurige zorg is de hoogste in Europa, zoals in het Verslag over de vergrijzing 2009 van de Commissie wordt aangetoond. De belangrijkste reden hiervoor is het bestaan van een reeds uitgebreid systeem van formele langdurige zorg (bv. openbare verzekering op lange termijn die persoonlijke verzorging, verpleging, begeleiding, behandeling en verblijf in een instelling dekt), terwijl informele zorg in Nederland een meer beperkte rol speelt. Uit de meest recente evaluatie van de Commissie blijkt dat er aanzienlijke risico's bestaan met betrekking tot de houdbaarheid van de langetermijnhoudbaarheid van de overheidsfinanciën. Naast de plannen voor consolidatie heeft de Nederlandse overheid bij het parlement maatregelen ingediend ter ondersteuning van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn, waaronder een verhoging van de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd, welk voorstel nog niet is aangenomen.

               (11)

               De Nederlandse arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een betrekkelijk hoge participatiegraad, een hoge productiviteit per gewerkt uur en een lage werkloosheid. De grootste uitdaging voor de arbeidsmarkt zal echter bestaan in het aanboren van onbenut arbeidspotentieel, in het bijzonder om de verwachte afname van de beroepsbevolking ten gevolge van vergrijzing te compenseren. Het gemiddelde aantal per jaar gewerkte uren is het laagste in de EU, zoals wordt bevestigd door de meest recente beschikbare gegevens. Het geringe aantal gewerkte uren vloeit voort uit het naar verhouding zeer grote aantal personen dat in deeltijd werkt, met name vrouwen, wat kan worden toegeschreven aan persoonlijke voorkeur maar ook aan het bestaan van negatieve financiële prikkels om hetzij de arbeidsmarkt te betreden hetzij meer uren te werken. Op dit ogenblik is in Nederland een van de grootste hindernissen voor verdieners van een tweede inkomen om de arbeidsmarkt te betreden of meer uren te werken het hoge marginaal belastingtarief op tweede inkomens, dat in sommige gevallen kan oplopen tot meer dan 80 %, als gevolg van onder andere de algemene heffingskorting en de verlaging van inkomensafhankelijke toelagen zoals de subsidie voor kinderopvang.

               (12)

               Voor een steeds groeiende, heterogene groep gedeeltelijk gehandicapte, langdurig werklozen die in toenemende mate het risico op structurele werkloosheid lopen, heeft de tenuitvoerlegging van een actief arbeidsmarktbeleid kennelijk geen positieve resultaten opgeleverd. Vooral onderdanen van niet-EU-landen ondervinden grote moeilijkheden, waardoor de hardnekkige kloof op het gebied van werkgelegenheid en werkloosheid steeds groter wordt.

               (13)

               Het Nederlandse onderzoek- en innovatiesysteem (O&I) is erin geslaagd zijn innovatiecapaciteit te behouden maar het geringe aandeel van de particuliere sector in investering in onderzoek en ontwikkeling (O&O) kan de toekomstige economische groei en het concurrentievermogen van de Nederlandse economie ongunstig beïnvloeden. De regering wil een aantrekkelijk klimaat creëren voor O&I-intensieve bedrijven, bedrijven uit het buitenland daaronder begrepen, door middel van fiscale stimuleringsmaatregelen, ruimte voor ondernemers en excellentie op het gebied van onderzoek. Door de noodzaak van begrotingsconsolidatie dit jaar is het echter mogelijk dat een aantal subsidies voor ondernemingen niet wordt voortgezet terwijl andere zullen worden gestroomlijnd en op „economische topsectoren” worden gericht en worden omgezet in meer generieke belastinginstrumenten.

               (14)

               De congestieniveaus in het weg- en spoorvervoer hebben een negatieve impact op het ondernemingsklimaat. Deze congestieniveaus behoren tot de hoogste in de EU. In dit verband heeft een relatief inefficiënte vervoersinfrastructuur ongunstige gevolgen voor de arbeidsmobiliteit en derhalve voor de potentiële groei door productiviteit. Werknemers hebben te maken met grote afstanden tussen woning en werkplek, onzekere reistijden en hoge congestiekosten. Naar verwachting zullen deze kosten bij ongewijzigd beleid tot 2020 verder stijgen. Verbeteringen in het efficiënte gebruik van infrastructuur, bijvoorbeeld door middel van rekeningrijden, zouden een positieve bijdrage leveren aan de arbeidsmobiliteit, de productiviteit en derhalve aan de potentiële groei.

               (15)

               Op 4 april 2011 heeft Nederland een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze omvatten maatregelen om het concurrentievermogen (invoering van een nieuw bedrijfslevenbeleid gebaseerd op meer generieke lastenverlichting en vermindering van de administratieve lasten) en de werkgelegenheid (sociale zekerheid actiever maken en de afhankelijkheid van werkloosheidsuitkeringen verminderen) te stimuleren, verder bij te dragen aan de houdbaarheid van de overheidsfinanciën (verankering van het stabiliteits- en groeipact in het nationale recht) en de financiële stabiliteit te versterken (meer bevoegdheden voor toezichthoudende instanties). De toezeggingen hebben betrekking op alle onderdelen van het pact. Zij houden de voortzetting in van de bredere hervormingsagenda die in het stabiliteitsprogramma en het nationale hervormingsprogramma is vastgelegd. Niettemin bevatten zij te weinig details wat hun tijdschema betreft en de maatregelen die nodig zullen zijn om de toezeggingen ten uitvoer te leggen. Deze toezeggingen zijn beoordeeld en in de aanbevelingen in aanmerking genomen.

               (16)

               De Commissie heeft het stabiliteitsprogramma en het nationale hervormingsprogramma, met inbegrip van het Euro Plus-pact, onderzocht. Daarbij heeft zij gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Nederland, alsook of de EU-regels en richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Zij is van mening dat de geheel gespecificeerde Nederlandse begrotingsconsolidatiestrategie moet worden uitgevoerd zoals gepland, waarbij de uitgaven op de gebieden die het meest bevorderlijk zijn voor de groei op lange termijn, behouden blijven. Er moeten verdere stappen worden ondernomen om de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn te verbeteren, met name op het gebied van pensioenen en langdurige zorg, om de arbeidsmarktparticipatie en -integratie te vergroten en de problemen aan te pakken die zich voordoen als gevolg van de vervoerscongestie.

               (17)

               In het licht van deze beoordeling, en rekening houdende met de aanbeveling van de Raad van 2 december 2009 op grond van artikel 126, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, heeft de Raad de actualisering 2011 van het stabiliteitsprogramma van Nederland onderzocht. Zijn advies (3) daarover is met name in de onderstaande aanbevelingen (1) en (2) weergegeven. Rekening houdende met de conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2011, heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma van Nederland onderzocht,

         BEVEELT AAN dat Nederland in de periode 2011-2012 actie onderneemt overeenkomstig de volgende punten:

               1.

               De begrotingsstrategie voor 2012 uitvoeren, overeenkomstig de aanbevelingen van de Raad inzake het corrigeren van het buitensporig tekort, en zodoende de hoge overheidsschuldquote op een neerwaarts pad te brengen. Vervolgens streven naar een doelstelling op de middellange termijn overeenkomstig de vereisten van het stabiliteits- en groeipact, waarbij de algemene uitgavenplafonds en consolidatievereisten in acht worden genomen, en zorgen dat het corrigeren van het buitensporig tekort houdbaar en groeivriendelijk is, door de uitgaven op gebieden die van rechtstreeks belang zijn voor de groei zoals onderzoek en innovatie, onderwijs en opleiding, te ontzien.

               2.

               Maatregelen nemen om de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd te verhogen door deze aan de levensverwachting te koppelen en deze maatregelen met andere te ondersteunen om de effectieve pensioengerechtigde leeftijd op te trekken en de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn te verbeteren. Een blauwdruk voor te bereiden om de langdurige zorg met het oog op de vergrijzing te hervormen.

               3.

               De arbeidsmarktparticipatie vergroten door de negatieve fiscale prikkels om te werken voor verdieners van een tweede inkomen te verminderen en maatregelen op te stellen om de meest kwetsbare groepen te ondersteunen en hen te helpen opnieuw de arbeidsmarkt te betreden.

               4.

               Innovatie, particuliere investeringen in O&O en nauwere banden tussen wetenschap en bedrijfsleven bevorderen door het geven van de juiste prikkels in het kader van het nieuwe bedrijfslevenbeleid („Naar de top”).

      Gedaan te Brussel, 12 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de Raad van 19 mei 2011 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 138 van 26.5.2011, blz. 56).

      (3)  Uit hoofde van artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad.


title: Aanbeveling van de Raad van 8 juli 2014 over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Zweden en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Zweden

text:
               29.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/132

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 8 juli 2014
   over het nationale hervormingsprogramma 2014 van Zweden en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2014 van Zweden
   2014/C 247/25
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 9, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Gezien de resoluties van het Europees Parlement,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Gezien het advies van het Economisch en Financieel Comité,
   Gezien het advies van het Comité voor sociale bescherming,
   Gezien het advies van het Comité voor de economische politiek,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad ingestemd met het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidsstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en is toegespitst op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               Op voorstel van de Commissie heeft de Raad op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) vastgesteld, en op 21 oktober 2010 heeft de Raad een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 29 juni 2012 hebben de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten besloten tot een Pact voor groei en banen, dat een samenhangend kader biedt voor actie op het niveau van de lidstaten, de EU en de eurozone, waarbij alle mogelijke hefbomen, instrumenten en beleidsvormen worden ingezet. Zij hebben bepaald welke maatregelen op het niveau van de lidstaten moeten worden genomen, en met name verklaard vastbesloten te zijn om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te verwezenlijken en de landenspecifieke aanbevelingen uit te voeren.

               (4)

               Op 9 juli 2013 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2013 van Zweden vastgesteld en een advies over het geactualiseerde convergentieprogramma van Zweden voor de periode 2012-2016 uitgebracht.

               (5)

               Op 13 november 2013 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het Europees semester 2014 voor coördinatie van het economisch beleid. Tevens heeft de Commissie op 13 november 2013 op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen, waarin Zweden werd genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (6)

               Op 20 december 2013 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat moet worden gestreefd naar een gedifferentieerde, groeivriendelijke begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, aanpakken van de werkloosheid en van de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van de overheidsdiensten.

               (7)

               Op 5 maart 2014 heeft de Commissie de resultaten gepubliceerd van de diepgaande evaluatie voor Zweden die zij op grond van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 heeft uitgevoerd. Op basis van haar analyse concludeert de Commissie dat Zweden nog steeds wordt geconfronteerd met macro-economische onevenwichtigheden die in het oog moeten worden gehouden en een beleidsoptreden vergen. In het bijzonder de ontwikkelingen met betrekking tot de schuldenlast van de huishoudens gekoppeld aan inefficiënties in de woningmarkt vereisen onverminderd aandacht. Hoewel aan het grote overschot op de lopende rekening geen risico's verbonden zijn die vergelijkbaar zijn met de risico's die met grote tekorten samenhangen, en het grote overschot deels verband houdt met de noodzaak van schuldafbouw, zal de Commissie de ontwikkelingen van de lopende rekening in Zweden in de context van het Europees semester volgen.

               (8)

               Op 16 april 2014 heeft Zweden zijn nationale hervormingsprogramma 2014 en zijn convergentieprogramma 2014 ingediend. Om met de onderlinge verbanden rekening te houden, zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd.

               (9)

               De in het convergentieprogramma 2014 geschetste begrotingsstrategie heeft tot doel te zorgen voor een overheidsoverschot van gemiddeld 1 % van het bbp gedurende de conjunctuurcyclus, zoals vastgesteld in het Zweedse begrotingskader. Het convergentieprogramma bevestigt de in het vorige convergentieprogramma vastgestelde middellangetermijndoelstelling van een structureel tekort van 1 % van het bbp, hetgeen een adequate weerspiegeling is van de in het stabiliteits- en groeipact gestelde eisen. Uitgaande van het (herberekende) structurele saldo, beoogt het convergentieprogramma een resultaat dat de middellangetermijndoelstelling gedurende de gehele programmaperiode overtreft. Volgens het convergentieprogramma zal de overheidsschuld, die ruim onder de referentiewaarde van 60 % van het bbp blijft, van 41,5 % van het bbp in 2014 dalen tot 35 % in 2017. In het algemeen is de in het convergentieprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie in overeenstemming met de in het stabiliteits- en groeipact gestelde eisen. Het aan de begrotingsprognoses van het convergentieprogramma ten grondslag liggende macro-economische scenario is aannemelijk. Wat de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn betreft, wordt een hoog percentage van het bbp aan langdurige zorg besteed en wordt een significante stijging van de uitgaven op lange termijn verwacht om voldoende rekening te houden met de vergrijzing, waardoor de uitgaven in Zweden in 2060 tot 6,4 % van het bbp zullen oplopen. Zweden moet dit aanpakken door voldoende hoge primaire overschotten te realiseren en de toename van de leeftijdsgerelateerde uitgaven verder in te dammen om de langetermijnhoudbaarheid van de begroting veilig te stellen. In het licht van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het convergentieprogramma 2014 en de prognoses van de Commissie is de Raad van oordeel dat het convergentieprogramma van Zweden in overeenstemming is met de regels van het stabiliteits- en groeipact en de risico's voor de begrotingsdoelstellingen beperkt zijn.

               (10)

               De hoge schuldenlast van de particuliere sector, en met name van de Zweedse huishoudens, blijft een punt van zorg. Bovendien is de blootstelling van de financiële sector aan huishoudens, als onderscheiden van het bedrijfsleven, evenredig toegenomen met de schuldenlast van de sector huishoudens, die momenteel 83 % van het bbp of ruwweg 160 % van het beschikbare inkomen bedraagt. De schuldenlast wordt in de hand gewerkt door de aanhoudende stijging van de kredietverlening en het trage tempo van hypotheekaflossing. In geval van renteverhogingen, dalingen van de huizenprijzen, en/of een ongunstige macro-economische ontwikkeling zou de hoge schuldenlast van de huishoudens een risicofactor worden. Dergelijke ontwikkelingen zouden gevolgen hebben voor de huishoudens en hun consumptiepatronen. Ze kunnen ook negatieve tweederonde-effecten op de banksector hebben, door het aantal leningen waarvan de schuldendienstverplichtingen niet worden nagekomen en de kosten van marktfinanciering te verhogen. Zweden heeft geen maatregelen aangekondigd of vastgesteld om de bevoordeling van schulden in de onroerendgoedbelastingen aan te pakken, wat in de context van een belastingverschuiving kan worden gedaan, zonder de totale belastingdruk te verhogen. Zweden heeft wel enige actie ondernomen om terughoudendheid bij het verstrekken van leningen te bevorderen door in mei 2013 een minimumrisicogewicht van 15 % voor blootstellingen aan hypotheken in te voeren, en heeft ook aangekondigd dat verder te zullen optrekken. Desalniettemin blijven de aflossingspraktijken ontspannen, met zeer lange aflossingstermijnen onder de 75 % van de LTV-ratio (ratio Loan to Value). Krachtige maatregelen zijn in dit verband niet genomen, gelet op het vrijwillige karakter van de aanbeveling van oktober 2013 inzake individuele aflossingsschema's. In maart 2014 heeft de Zweedse vereniging van banken haar aanbeveling aangescherpt door op te roepen tot aflossing tot 70 % van de LTV-ratio. Tot slot heeft Zweden de bevoordeling van schulden in de vennootschapsbelasting aangepakt door de beperkingen op renteaftrek vanaf januari 2013 uit te breiden tot alle soorten groepsinterne leningen en een zogenoemde investeerdersaftrek in te voeren die de fiscale bevoordeling van schulden zou kunnen verminderen. De vennootschapsbelasting werd begin 2013 ook van 26,3 % tot 22 % verlaagd.

               (11)

               De Zweedse huizenmarkt, die de laatste twee decennia werd gekenmerkt door sterke prijsstijgingen, blijft een potentiële bron van instabiliteit. De woningmarkt heeft nog steeds te lijden onder inefficiënties, met name als gevolg van complexe ruimtelijke-ordeningsprocedures, de beperkte concurrentie in de bouwsector en een hoge mate van huurprijsbescherming. In combinatie met het schuldstimulerende belastingsysteem werken deze inefficiënties mede hogere huizenprijzen in de hand. Zweden heeft enkele maatregelen voor de huurmarkt genomen, maar deze lijken ontoereikend om het achterliggende structurele probleem dat samenhangt met de grote starheid van het huurstelsel, op te lossen. In de wet die de regering op 9 april 2014 heeft voorgesteld, waren geen op de huurmarkt gerichte maatregelen opgenomen. Zweden heeft maatregelen vastgesteld om de inefficiënties van de procedures met betrekking tot bestemmingsplannen en ruimtelijke ordening te bestrijden en het gemeentelijke monopolie op het vaststellen van bestemmingsplannen aan te pakken, door gemeenten te verplichten de woningbehoeften in regionaal perspectief in kaart te brengen. Deze maatregelen gaan in de goede richting, maar zijn nog niet allemaal uitgevoerd en er zijn geen sancties vastgesteld voor gemeenten die in gebreke blijven.

               (12)

               Ondanks de hoge financieringsniveaus blijkt uit internationale beoordelingen van de vaardigheden van leerlingen dat de leerresultaten in het verplicht onderwijs zwakker zijn dan begin jaren 2000: op alle drie geteste gebieden (lezen, wiskunde en wetenschappen) scoort Zweden nu onder zowel het EU- als het OESO-gemiddelde. Bovendien is het verband tussen sociaaleconomische achtergrond en prestaties sterker geworden en zijn de verschillen tussen scholen toegenomen. Hoewel de door de regering voorgestelde maatregelen een stap in de goede richting zijn, lijken radicalere structurele hervormingen nodig. Daarom staat Zweden op het punt een beoordeling van de doeltreffendheid van het onderwijssysteem uit te voeren om de prestaties weer op een hoog niveau te brengen.

               (13)

               De arbeidsmarktsituatie van jongeren, laagopgeleiden en mensen met een migratieachtergrond blijft zwak. De jeugdwerkloosheid is nog steeds hoger dan het EU‐gemiddelde. De regering heeft stappen ondernomen om deze punten aan te pakken, maar deze kwesties lijken samen te hangen met problemen in het onderwijs: het onderwijssysteem slaagt er niet in een deel van de jongeren de nodige vaardigheden bij te brengen om zich met succes op de arbeidsmarkt te integreren. Op het gebied van arbeidsmarktintegratie en onderwijs en opleiding heeft Zweden maatregelen genomen om de overgang van school naar werk te versoepelen (een stagehervorming, met inbegrip van een „stageloon”) en jongeren te helpen werkervaring op te doen („ervaringsbanen”). De overgang is de facto verbeterd door de invoering van vroege maatregelen voor wie daar het meest behoefte aan heeft. Niet-geregistreerde personen die geen onderwijs of opleiding volgen en geen werk hebben, worden echter weinig en moeilijk bereikt. Zweden doet ook inspanningen om de integratie van mensen met een migratieachtergrond te versnellen, maar er blijven uitdagingen bestaan, met name ten aanzien van mensen van buiten de Unie. Tot slot is Zweden bezig met het evalueren van de effectiviteit van het huidige verlaagde btw-tarief voor restaurants en cateringdiensten voor het scheppen van werkgelegenheid. De eindevaluatie zal naar verwachting in januari 2016 beschikbaar zijn.

               (14)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een brede analyse van het economische beleid van Zweden verricht. Zij heeft het nationale hervormingsprogramma en het convergentieprogramma beoordeeld. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Zweden, maar is zij ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Unie te versterken door middel van een EU-inbreng in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in de onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 4 weergegeven.

               (15)

               In het licht van deze beoordeling heeft de Raad het convergentieprogramma onderzocht; zijn advies (5) daarover is met name in onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (16)

               In het licht van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het convergentieprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn in de onderstaande aanbevelingen 2 en 3 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Zweden in de periode 2014-2015 actie onderneemt om:

               1.

               Een groeivriendelijk begrotingsbeleid te blijven nastreven en een gezonde begrotingssituatie te behouden om te waarborgen dat de begrotingsdoelstelling op de middellange termijn gedurende de hele onder het convergentieprogramma vallende periode in acht wordt genomen, ook met het oog op de door de vergrijzing gestelde uitdagingen voor de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op de lange termijn.

               2.

               De groei van het krediet aan huishoudens en de schuldenlast van de particuliere sector te matigen. Daartoe de effecten van de bevoordeling van schulden in de personenbelasting te verminderen door de fiscale aftrekbaarheid van rente op hypotheken geleidelijk te beperken en/of de terugkerende belastingen op onroerend goed te verhogen. Verdere maatregelen te nemen om het tempo van de aflossing van hypotheken op te voeren.

               3.

               De efficiëntie van de huizenmarkt te verbeteren door voortgezette hervormingen van het stelsel voor de vaststelling van de huur. Met name marktgerichtere huurprijzen mogelijk te maken door af te stappen van het gebruikswaardesysteem en bepaalde segmenten van de huurmarkt verder te liberaliseren, alsmede een grotere contractvrijheid tussen individuele huurders en verhuurders mogelijk te maken. De duur en de complexiteit van bouwvergunnings- en beroepsprocedures te verminderen, door de administratieve vereisten te beperken en samen te voegen, bouwvoorschriften en -normen te harmoniseren tussen gemeenten en de transparantie van grondbestemmingsprocedures te verhogen. Gemeenten aan te moedigen hun eigen grond beschikbaar te stellen voor nieuwe woningbouwprojecten.

               4.

               Passende maatregelen te nemen om de basisvaardigheden te verbeteren en de overgang van het onderwijs naar de arbeidsmarkt te vergemakkelijken, onder meer door meer gebruik te maken van praktijkgerichte opleiding en leerlingplaatsen. De inspanningen op te voeren om arbeidsmarkt- en onderwijsmaatregelen doeltreffender toe te spitsen op laagopgeleide jongeren en mensen met een migratieachtergrond. Meer vroegtijdige-interventiemaatregelen te nemen ten aanzien van jongeren die niet bij de overheidsdiensten zijn geregistreerd en meer jongeren te bereiken.

      Gedaan te Brussel, 8 juli 2014.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. C. PADOAN

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2014 gehandhaafd bij Besluit 2014/322/EU van de Raad van 6 mei 2014 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2014 (PB L 165 van 4.6.2014, blz. 49).

      (4)  PB C 217 van 30.7.2013, blz. 86.

      (5)  Uit hoofde van artikel 9, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.


title: Aanbeveling voor een advies van de Raad overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Nederland voor de periode 2001-2007

text: ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---  ---pagebreak---


title: Aanbeveling van de Commissie van 15 oktober 2008 betreffende kennisgevingen, termijnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (Kennisgeving geschied onder nummer C(2008) 5925) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               12.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 301/23

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 15 oktober 2008
   betreffende kennisgevingen, termijnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2008) 5925)
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2008/850/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (1), en met name op artikel 19, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Volgens het nieuwe regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten dienen nationale regelgevende instanties bij te dragen tot de ontwikkeling van de interne markt door op transparante wijze met elkaar en met de Commissie samen te werken om te zorgen voor de ontwikkeling van een consistente regelgevingspraktijk en voor de consistente toepassing van de richtlijnen die het nieuwe regelgevingskader vormen.

               (2)

               Om ervoor te zorgen dat op nationaal niveau genomen besluiten geen nadelige gevolgen hebben voor de interne markt of de met het regelgevingskader nagestreefde doelstellingen, dienen de nationale regelgevende instanties de in artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG bedoelde ontwerp-maatregelen ter kennis te brengen van de Commissie en van andere nationale regelgevende instanties.

               (3)

               Als aanvullend vereiste geldt dat nationale regelgevende instanties van de Commissie toestemming moeten krijgen voor de verplichtingen als bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (2), hetgeen een afzonderlijke procedure is.

               (4)

               De Commissie zal nationale regelgevende instanties, indien zij zulks verzoeken, de gelegenheid bieden de ontwerp-maatregelen te bespreken vóór de formele kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/19/EG. Wanneer overeenkomstig artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG de Commissie de nationale regelgevende instantie heeft meegedeeld dat zij van oordeel is dat de ontwerp-maatregel een belemmering voor de interne markt opwerpt of ernstige twijfels heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het Gemeenschapsrecht, moet de betrokken nationale regelgevende instantie tijdig de gelegenheid krijgen haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van de door de Commissie ter sprake gebrachte punten.

               (5)

               Richtlijn 2002/21/EG stelt bepaalde termijnen vast voor de behandeling van kennisgevingen op grond van artikel 7.

               (6)

               Om de doeltreffendheid van de samenwerking en van het in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG bedoelde raadplegingsmechanisme te garanderen en om rechtszekerheid te bieden, werden voor de voornaamste procedurele aspecten van op grond van artikel 7 gedane kennisgevingen duidelijke regels opgesteld in Aanbeveling 2003/561/EG van de Commissie van 23 juli 2003 betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlĳn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelĳk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (3). Aanbeveling 2003/561/EG moet worden vervangen door deze aanbeveling met het oog op verdere vereenvoudiging en verbetering van de kennisgevingsprocedure.

               (7)

               Om de nationale regelgevende instanties meer richtsnoeren te geven over de inhoud van ontwerp-maatregelen en te zorgen voor meer rechtszekerheid met betrekking tot de volledigheid van de kennisgeving, moet bepaalde informatie worden verstrekt over wat een ontwerp-maatregel moet bevatten zodat deze naar behoren kan worden beoordeeld.

               (8)

               Er moet rekening worden gehouden met de behoefte om enerzijds te zorgen voor een effectieve beoordeling en anderzijds de administratie zo veel mogelijk te vereenvoudigen. In dit opzicht mag het kennisgevingsmechanisme dus geen onnodige administratieve last betekenen voor de nationale regelgevende instanties. Voorts zou het dienstig zijn de procedurele regelingen in het kader van artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG te verduidelijken.

               (9)

               Om het onderzoek van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te vereenvoudigen en de procedure sneller te laten verlopen, dienen de nationale regelgevende instanties hun kennisgeving in een standaardformaat op te stellen.

               (10)

               Om de efficiëntie van het kennisgevingsmechanisme te verbeteren, de rechtszekerheid voor nationale regelgevende instanties en marktspelers te verhogen en te zorgen voor tijdige tenuitvoerlegging van regelgevende maatregelen, is het wenselijk dat de kennisgeving van een nationale regelgevende instantie inzake een marktanalyse ook de door de nationale regelgevende instanties voorgestelde verplichtingen voor de aan het licht gebrachte markttekortkomingen bevat. Als de ontwerp-maatregel betrekking heeft op een markt waar mededinging geldt en als er voor die markt al verplichtingen bestaan, dan dient de kennisgeving ook de voorstellen voor het intrekken van die verplichtingen te bevatten.

               (11)

               Voor bepaalde categorieën van ontwerp-maatregelen wordt in het algemeen een beknopt kennisgevingsformulier gebruikt om de administratieve last voor nationale regelgevende instanties en de Commissie te beperken. Kennisgeving van deze categorieën door middel van een standaardkennisgevingsprocedure blijft evenwel mogelijk.

               (12)

               Als een nationale regelgevende instantie regelgevende verplichtingen wil intrekken met betrekking tot markten die niet opgenomen zijn in Aanbeveling 2007/879/EG van de Commissie van 17 december 2007 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronischecommunicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen (4), moet de kennisgeving van een dergelijke ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

               (13)

               Als een nationale regelgevende instantie een doorlichting uitvoert van een markt die in een vorige doorlichting effectief concurrerend is gebleken, en deze markt opnieuw concurrerend wordt bevonden, moet de kennisgeving gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

               (14)

               Nationale regelgevende instanties brengen vaak wijzigingen aan in de technische details van de opgelegde verplichtingen, om rekening te houden met veranderingen in de economische indicatoren (zoals materiaal, werk, kapitaalkosten, huurtarieven voor eigendommen, enz.), of om voorspellingen of veronderstellingen te actualiseren. Voor veranderingen aan of updates van details die de aard of de algemene draagwijdte van de verplichtingen niet wijzigen (bv. verlenging van de verslagleggingsverplichting, details over verplichte verzekeringen, bedragen van boetes of leveringstijden), dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt. Alleen voor inhoudelijke wijzigingen van de aard of de draagwijdte van de verplichtingen die een merkbare invloed hebben op de markt (zoals prijsniveaus, wijzigingen van de methodes voor de berekening van kosten of prijzen, vastleggen van termijnen („glide paths”)), dient de standaardkennisgevingsprocedure te worden gebruikt.

               (15)

               Wanneer de nationale regelgevende instanties voor bepaalde markten (in het bijzonder gespreksafgiftemarkten) tot dezelfde conclusie komen als in een eerdere doorlichting en verplichtingen wensen op te leggen aan andere exploitanten (bv. nieuwkomers) met een soortgelijke klantenbasis of omzet als de bij de eerdere doorlichting bedoelde exploitanten en die verplichtingen inhoudelijk niet verschillen van de reeds ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen, dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt.

               (16)

               Een ontwerp-maatregel die ter kennis wordt gebracht door middel van een beknopt kennisgevingsformulier, zal in principe niet leiden tot opmerkingen van de Commissie aan de nationale regelgevende instanties overeenkomstig artikel 7, lid 3 van Richtlijn 2002/21/EG.

               (17)

               Teneinde de transparantie van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te verhogen en de uitwisseling van informatie over een maatregel tussen nationale regelgevende instanties te vergemakkelijken, moeten zowel het standaard als het beknopte kennisgevingsformulier een korte beschrijving behelzen van de belangrijkste elementen van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel.

               (18)

               De bij Beschikking 2002/627/EG van de Commissie (5) opgerichte Europese Groep van Regelgevende instanties heeft de behoefte aan dergelijke regelingen erkend.

               (19)

               Om aan de doelstellingen van artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG te voldoen, en met name te zorgen voor een consistente regelgevingspraktijk en een consistente toepassing van die Richtlijn, is het essentieel dat het in artikel 7 bedoelde kennisgevingsmechanisme correct wordt nageleefd.

               (20)

               Het Comité voor Communicatie heeft zijn advies uitgebracht overeenkomstig artikel 22, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG,

         BEVEELT AAN:

               1.

               Termen omschreven in Richtlijn 2002/21/EG en in de specifieke richtlijnen hebben in deze aanbeveling dezelfde betekenis. Voorts wordt verstaan onder:

                           a)

                           „aanbeveling betreffende relevante markten”: Aanbeveling 2007/879/EG, alsmede alle toekomstige aanbevelingen die op deze markten betrekking hebben, kunnen vallen onder regelgeving ex ante;

                           b)

                           „kennisgeving”: de kennisgeving van een nationale regelgevende instantie aan de Commissie van een ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG of een verzoek overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG, vergezeld van het standaardkennisgevingsformulier of het beknopte kennisgevingsformulier als vastgelegd in de onderhavige aanbeveling (Bijlage I en bijlage II).

               2.

               Kennisgevingen moeten gebeuren via e-mail met een verzoek om ontvangstbevestiging.
               Bij e-mail gezonden documenten worden verondersteld te zijn ontvangen door de geadresseerde op de dag waarop zij zijn verzonden.
               Kennisgevingen worden geregistreerd in de volgorde waarin zij worden ontvangen.

               3.

               Kennisgevingen gaan in op de datum waarop zij door de Commissie worden geregistreerd („datum van registratie”). De datum van registratie is de datum waarop een volledige kennisgeving door de Commissie is ontvangen.
               Op de website van de Commissie en via elektronische middelen zullen de nationale regelgevende instanties in kennis worden gesteld van de datum van registratie van de kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en alle eventuele bijgevoegde documenten.

               4.

               Kennisgevingen moeten in een van de officiële talen van de Gemeenschap zijn gesteld. Het standaardkennisgevingsformulier (Bijlage I) of het beknopte kennisgevingsformulier (Bijlage II) mogen gesteld zijn in een andere officiële taal dan die van de ontwerp-maatregel, om de raadpleging door alle andere nationale regelgevende instanties te vergemakkelijken.
               Eventuele opmerkingen of besluiten van de Commissie overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG zullen zijn gesteld in de taal van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel en, waar mogelijk, worden vertaald in de taal die werd gebruikt voor het standaardkennisgevingsformulier.

               5.

               Ontwerp-maatregelen waarvan de nationale regelgevende instanties kennisgeving doen, moeten vergezeld gaan van de documentatie die de Commissie nodig heeft om haar taken uit te voeren. Voor ontwerp-maatregelen die vallen onder punt 6 en waarvan kennisgeving wordt gedaan via het beknopte kennisgevingsformulier, heeft de Commissie in principe geen aanvullende documentatie nodig om haar taken uit te voeren.
               Ontwerp-maatregelen moeten met redenen worden omkleed.

               6.

               De volgende ontwerp-maatregelen moeten aan de Commissie ter beschikking worden gesteld via het in bijlage II opgenomen beknopte kennisgevingsformulier:

                           a)

                           ontwerp-maatregelen betreffende markten die uit de aanbeveling betreffende relevante markten zijn verwijderd of er voorheen niet in werden vermeld, en die ofwel door de nationale regelgevende instantie concurrerend worden bevonden, ofwel volgens de nationale regelgevende instantie niet langer voldoen aan de drie criteria uit punt 2 van de aanbeveling betreffende relevante markten die aan ex ante regelgeving kunnen worden onderworpen;

                           b)

                           ontwerp-maatregelen betreffende markten die, hoewel zij zijn opgenomen in de van kracht zijnde aanbeveling, in een eerdere marktdoorlichting concurrerend zijn bevonden en nog steeds concurrerend zijn;

                           c)

                           ontwerp-maatregelen die de technische details van eerder opgelegde regelgevende verplichtingen wijzigen en geen merkbare invloed hebben op de markt (bv. jaarlijkse updates van de kosten en ramingen van berekeningsmodellen, verslagleggingstermijnen, leveringstermijnen), en tevens

                           d)

                           ontwerp-maatregelen betreffende een markt waarvan de analyse reeds ter kennis werd gebracht met betrekking tot andere ondernemingen, en waarvoor de nationale regelgevende instanties soortgelijke verplichtingen opleggen aan andere ondernemingen zonder de in de eerdere kennisgeving toegepaste principes wezenlijk te wijzigen.

               7.

               De Commissie, in nauwe samenwerking met de nationale regelgevende instanties, oefent toezicht uit op de praktische gevolgen van de beknopte kennisgevingsprocedure, om indien nodig verdere aanpassingen door te voeren of categorieën van ontwerp-maatregelen toe te voegen waarvoor de beknopte kennisgevingsprocedure dient te worden gebruikt.

               8.

               Ontwerp-maatregelen die niet onder punt 6 vallen, moeten aan de Commissie worden meegedeeld via het in bijlage I opgenomen standaardkennisgevingsformulier. De aldus ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen moeten, waar van toepassing, de volgende elementen bevatten:

                           a)

                           de relevante producten- of dienstenmarkt, meer bepaald een beschrijving van de producten en diensten die al dan niet behoorden tot de desbetreffende markt op basis van de substitueerbaarheid van vraag en aanbod;

                           b)

                           de relevante geografische markt, met een beredeneerde analyse van de mededingingsvoorwaarden op basis van de substitueerbaarheid van vraag en aanbod;

                           c)

                           de belangrijkste op de relevante markt actieve ondernemingen;

                           d)

                           de resultaten van de analyse van de relevante markt, met name de bevindingen ten aanzien van het al dan niet aanwezig zijn van daadwerkelijke mededinging, alsmede de redenen daarvoor. Daartoe moet de ontwerp-maatregel een analyse van de marktaandelen van de verschillende ondernemingen bevatten, alsmede waar nodig een verwijzing naar andere relevante criteria, zoals toetredingsbelemmeringen, schaal- en toepassingsvoordelen, verticale integratie, controle over niet gemakkelijk te dupliceren infrastructuur, technologische voordelen of superioriteit, geen of lage kopersmacht die een tegenwicht kan vormen, gemakkelijke of bevoorrechte toegang tot kapitaalmarkten/financiële middelen, totale omvang van de onderneming, product-/dienstendiversificatie, sterk ontwikkeld distributie- en verkoopnetwerk, ontbreken van potentiële mededinging en belemmeringen voor expansie;

                           e)

                           voor zover toepasselijk, de ondernemingen die moeten worden aangewezen als ondernemingen die, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezitten in de zin van artikel 14 van Richtlijn 2002/21/EG en de argumenten, bewijsstukken en andere relevante feitelijke informatie die dergelijke aanwijzing staven;

                           f)

                           de resultaten van de voorafgaande openbare raadpleging die door de nationale regelgevende instantie is uitgevoerd;

                           g)

                           het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden;

                           h)

                           het bewijs dat op het tijdstip van de kennisgeving aan de Commissie de nodige maatregelen genomen zijn om de nationale regelgevende instanties in alle overige lidstaten in kennis te stellen van de ontwerp-maatregelen;

                           i)

                           in geval van kennisgeving van een ontwerp-maatregel die onder het toepassingsgebied van artikel 5 of 8 van Richtlijn 2002/19/EG of artikel 16 van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en van de Raad (6) vallen, de voorgestelde specifieke regelgevende verplichtingen om het gebrek aan effectieve mededinging op de relevante markt aan te pakken of, in gevallen waar de relevante markt effectief concurrerend is bevonden en dergelijke verplichtingen reeds werden opgelegd binnen die markt, de ontwerp-maatregel voor het intrekken van die verplichtingen.

               9.

               Wanneer een ontwerp-maatregel, met het oog op de marktanalyse, een relevante markt afbakent welke verschilt van die in de aanbeveling betreffende relevante markten, dienen nationale regelgevende instanties voldoende argumenten te geven wat betreft de criteria die werden gehanteerd voor een dergelijke marktomschrijving.

               10.

               Kennisgevingen die overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG plaatsvinden, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom andere verplichtingen dan bedoeld in de artikelen 9 tot en met 13 van voormelde Richtlijn moeten worden opgelegd aan exploitanten met aanmerkelijke marktmacht.

               11.

               Kennisgevingen die onder de toepassing van artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG vallen, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom de voorgenomen ontwerp-maatregelen zijn vereist om internationale verbintenissen na te komen.

               12.

               Kennisgevingen aan de hand van de standaardkennisgevingsprocedure, die de onder punt 8 vermelde toepasselijke informatie bevatten, worden geacht volledig te zijn. Wanneer de informatie, met inbegrip van documenten, uit de kennisgeving op een wezenlijk punt onvolledig is, deelt de Commissie dit binnen vijf werkdagen aan de betrokken nationale regelgevende instantie mee en geeft zij aan in hoeverre zij de kennisgeving als onvolledig beschouwt. De kennisgeving wordt niet geregistreerd totdat de nationale regelgevende instantie in kwestie de vereiste informatie heeft meegedeeld. In dergelijke gevallen zal, voor de toepassing van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG, de kennisgeving pas van kracht worden op de datum waarop de Commissie de volledige informatie ontvangt.

               13.

               Onverlet het bepaalde in punt 8 kan de Commissie na de registratie van een kennisgeving overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG verdere informatie of toelichting van de betrokken nationale regelgevende instantie verlangen. Nationale regelgevende instanties moeten trachten de gevraagde informatie binnen drie werkdagen mee te delen, voor zover deze gemakkelijk beschikbaar is.

               14.

               De Commissie gaat na of de via het beknopte kennisgevingsformulier meegedeelde ontwerp-maatregel onder de in punt 6 opgesomde categorieën valt. Indien de Commissie van oordeel is dat dit niet het geval is, deelt zij dit binnen vijf werkdagen mee aan de betrokken nationale regelgevende instantie en verzoekt zij die instantie om de ontwerp-maatregel in te dienen via de standaardkennisgevingsprocedure.

               15.

               Wanneer de Commissie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG, stelt zij de betrokken nationale regelgevende instantie daarvan langs elektronische weg in kennis en maakt zij deze opmerkingen bekend op haar website.

               16.

               Wanneer een nationale regelgevende instantie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG, stelt zij de Commissie en de overige nationale regelgevende instanties daarvan langs elektronische weg in kennis.

               17.

               Wanneer de Commissie bij de toepassing van artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG oordeelt dat een ontwerp-maatregel een belemmering voor de interne markt opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het Gemeenschapsrecht en met name met de in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG genoemde doelstellingen, of wanneer zij vervolgens haar bezwaren intrekt of een beslissing neemt waardoor een nationale regelgevende instantie een ontwerp-maatregel dient in te trekken, zal zij de betrokken nationale regelgevende instantie daarvan via e-mail op de hoogte brengen en een bericht op haar website plaatsen.

               18.

               Ten aanzien van kennisgevingen overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG neemt de Commissie overeenkomstig artikel 14, lid 2, van genoemde richtlijn in de regel binnen een periode van maximaal drie maanden een besluit dat de nationale regelgevende instantie toestaat of verhindert de voorgenomen ontwerp-maatregel te nemen. De Commissie kan besluiten deze periode met nog eens twee maanden te verlengen in het licht van de gebleken moeilijkheden.

               19.

               Een nationale regelgevende instantie kan op elk tijdstip besluiten de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel in te trekken, in welk geval de ter kennis gebrachte maatregel geschrapt wordt uit het register. De Commissie zal daartoe een bericht publiceren op haar website.

               20.

               Wanneer een nationale regelgevende instantie die overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG van de Commissie of andere nationale regelgevende instanties opmerkingen heeft ontvangen, de ontwerp-maatregel goedkeurt, stelt zij de Commissie en de overige nationale regelgevende instanties in kennis van de wijze waarop zij zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met die opmerkingen.

               21.

               Op verzoek van een nationale regelgevende instantie bespreekt de Commissie een ontwerp-maatregel informeel vóór de kennisgeving ervan.

               22.

               Overeenkomstig Verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 van de Raad (7) zullen alle termijnen waarvan sprake in Richtlijn 2002/21/EG of in onderhavige aanbeveling als volgt worden berekend:

                           a)

                           wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;

                           b)

                           een in weken of maanden omschreven termijn loopt af bij het einde van de laatste dag die — in de laatste week of maand — dezelfde naam of cijferaanduiding heeft als de dag van de gebeurtenis vanaf welke de termijn ingaat. Indien in de laatste maand van een in maanden omschreven termijn de dag die bepalend is voor het einde van de termijn ontbreekt, loopt de termijn af bij het einde van de laatste dag van die maand;

                           c)

                           feestdagen, zondagen en zaterdagen zijn bij de termijnen inbegrepen;

                           d)

                           werkdagen zijn alle dagen die geen feestdagen, zondagen of zaterdagen zijn.

                     Indien de laatste dag van een termijn een feestdag, een zondag of een zaterdag is, dan loopt deze termijn af bij het einde van de daaropvolgende werkdag. De door de Commissie vastgestelde lijst van als feestdagen erkende dagen wordt telkens vóór het begin van het jaar in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt.

               23.

               De Commissie zal, samen met de nationale regelgevende instanties, de noodzaak tot herziening van onderhavige aanbeveling evalueren, na de datum voor de omzetting in nationaal recht die bepaald werd in het herziene regelgevingskader.

               24.

               Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 15 oktober 2008.

            Voor de Commissie

         Viviane REDING

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.

      (2)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.

      (3)  PB L 190 van 30.7.2003, blz. 13.

      (4)  PB L 344 van 28.12.2007, blz. 65.

      (5)  PB L 200 van 30.7.2002, blz. 38.

      (6)  PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51.

      (7)  PB L 124 van 8.6.1971, blz. 1.

      BIJLAGE I
      Standaardformulier voor kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG
      („Standaardkennisgevingsformulier”)
      INLEIDING
      Het standaardkennisgevingsformulier bevat de samengevatte informatie die nationale regelgevende instanties aan de Commissie moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen volgens de standaardkennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG.
      De Commissie is voornemens vraagstukken in verband met de toepassing van artikel 7 met de nationale regelgevende instanties te bespreken, met name tijdens bijeenkomsten voorafgaand aan de kennisgeving. De nationale regelgevende instanties worden dan ook aangemoedigd de Commissie te raadplegen over enigerlei aspect van het standaardkennisgevingsformulier en met name over het soort inlichtingen dat zij verzocht worden te verstrekken of, integendeel, over de mogelijkheid af te zien van de verplichting bepaalde informatie te verstrekken in verband met de marktanalyse die wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van Richtlijn 2002/21/EG.
      CORRECTE EN VOLLEDIGE INFORMATIE
      Alle door nationale regelgevende instanties meegedeelde informatie moet correct en volledig zijn en beknopt worden weergegeven op het hierna voorgeschreven standaardkennisgevingsformulier. Dit formulier is niet bedoeld ter vervanging van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, maar moet de Commissie en de nationale regelgevende instanties in andere lidstaten in staat stellen na te gaan of de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, volgens de in het formulier gegeven informatie, inderdaad alle informatie bevat die nodig is opdat de Commissie haar opdracht krachtens artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG uit kan voeren binnen het in dat artikel voorgeschreven tijdskader.
      De gevraagde informatie moet worden weergegeven in de delen en punten van het standaardkennisgevingsformulier, met kruisverwijzingen naar de tekst van de ontwerp-maatregel waar bedoelde informatie is te vinden.
      TAAL
      Het standaardkennisgevingsformulier moet worden ingevuld in een van de officiële talen van de Europese Gemeenschap; de taal kan verschillen van de taal die wordt gebruikt in de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel. Elk advies of besluit van de Commissie uit hoofde van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG zal zijn gesteld in de taal van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, en waar mogelijk worden vertaald in de taal die werd gebruikt voor het standaardkennisgevingsformulier.
      Afdeling 1
      Marktdefinitie
      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  1.1.

                  De relevante product-/dienstenmarkt. Wordt deze markt vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten?

                  1.2.

                  De relevante geografische markt.

                  1.3.

                  Een beknopte samenvatting van het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

                  1.4.

                  Een beknopt overzicht van de resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde marktomschrijving (bv. hoeveel opmerkingen zijn ontvangen, welke respondenten instemden met de voorgestelde marktomschrijving, welke respondenten het daarmee juist oneens waren).

                  1.5.

                  Wanneer de relevante markt verschilt van die vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten, een samenvatting van de belangrijkste redenen die de voorgestelde marktomschrijving rechtvaardigden onder verwijzing naar deel 2 van de richtsnoeren van de Commissie voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (1) en de drie belangrijkste criteria vermeld in overwegingen 5 tot en met 13 van de aanbeveling betreffende relevante markten en deel 2.2 van de begeleidende toelichting (2).

            Afdeling 2
      Aanwijzing van ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht
      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  2.1.

                  De naam van de ondernemingen die werden aangewezen als ondernemingen die, individueel of gezamenlijk, aanmerkelijke marktmacht bezitten;
                  Waar van toepassing, de ondernemingen die niet langer beschouwd worden als ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht.

                  2.2.

                  De criteria aan de hand waarvan een onderneming al dan niet als onderneming met aanmerkelijke marktmacht is aangewezen, individueel of gezamenlijk.

                  2.3.

                  De namen van de belangrijkste ondernemingen (concurrenten) die op de relevante markt actief zijn.

                  2.4.

                  De marktaandelen van bovenvermelde ondernemingen en de basis die werd gebruikt voor de berekening ervan (bv. omzet, aantal abonnees).
                  Gelieve een beknopte samenvatting te geven van:

                  2.5.

                  Het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

                  2.6.

                  De resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde aanwijzing(en) als onderneming met aanzienlijke marktmacht (bv. het totale aantal ontvangen opmerkingen, hoeveel eens/hoeveel oneens).

            Afdeling 3
      Wettelijke verplichtingen
      Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

                  3.1.

                  De rechtsgrondslag voor de verplichtingen die zullen worden opgelegd, gehandhaafd, gewijzigd of ingetrokken (artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG).

                  3.2.

                  De redenen waarom het opleggen, handhaven of wijzigen van verplichtingen voor ondernemingen wordt beschouwd als evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

                  3.3.

                  Indien de voorgestelde oplossingen andere zijn dan die welke zijn vermeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG, gelieve aan te geven welke „uitzonderlijke omstandigheden” in de zin van artikel 8, lid 3, van genoemde richtlijn het opleggen van dergelijke oplossingen rechtvaardigen. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

            Afdeling 4
      Naleving internationale verbintenissen
      Met betrekking tot artikel 8, lid 3, eerste alinea, derde streepje, van Richtlijn 2002/19/EG gelieve, waar van toepassing, te vermelden:

                  4.1.

                  Of de voorgenomen ontwerp-maatregel bedoeld is om voor marktpartijen geldende verbintenissen op te leggen, te wijzigen of op te heffen als bepaald in artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG.

                  4.2.

                  De naam van de betrokken ondernemingen.

                  4.3.

                  Welke internationale verbintenissen de Gemeenschap en de lidstaten moeten nakomen.

         (1)  PB C 165 van 11.7.2002, blz. 6.

         (2)  Toelichting bij Aanbeveling 2007/789/EG van de Commissie betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronischecommunicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen, C(2007) 5406, gepubliceerd op http://ec.europa.eu/information_society/policy/ecomm/doc/implementation_enforcement/article_7/sec_2007_1483_2.pdf

      BIJLAGE II
      Beknopt formulier voor kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG
      („Beknopt kennisgevingsformulier”)
      INLEIDING
      Het beknopte kennisgevingsformulier bevat de beknopte informatie die nationale regelgevende instanties aan de Commissie moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen volgens de beknopte kennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG.
      Het is niet nodig een kopie van de ontwerp-maatregel voor te leggen of enig ander document bij het beknopte kennisgevingsformulier te voegen. Wel dient te worden aangegeven op welke website de ontwerp-maatregel in beknopte vorm te vinden is.


Avis juridique important

|

32004H0074

Aanbeveling van de Commissie van 9 januari 2004 inzake een in 2004 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrĳdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 5400)

Publicatieblad Nr. L 016 van 23/01/2004 blz. 0060 - 0064

Aanbeveling van de Commissievan 9 januari 2004inzake een in 2004 uit te voeren gecoördineerd bewakingsprogramma van de Gemeenschap om de inachtneming van de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in en op granen en bepaalde andere producten van plantaardige oorsprong te garanderen(kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 5400)(Voor de EER relevante tekst)(2004/74/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 86/362/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/113/EG van de Commissie(2), en met name op artikel 7, lid 2, onder b),Gelet op Richtlijn 90/642/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit(3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/113/EG, en met name op artikel 4, lid 2, onder b),Overwegende hetgeen volgt:(1) De Commissie moet geleidelijk komen tot een systeem waarmee de reële inname van bestrijdingsmiddelen via de voeding kan worden geraamd. Om realistische ramingen mogelijk te maken moeten bewakingsgegevens beschikbaar zijn over bestrijdingsmiddelenresiduen in een aantal levensmiddelen die belangrijke bestanddelen van het Europese voedselpakket vormen. Algemeen wordt aangenomen dat de belangrijkste bestanddelen van het Europese voedselpakket 20 à 30 levensmiddelen betreffen. Gelet op de op nationaal niveau beschikbare middelen voor bewakingsmaatregelen inzake bestrijdingsmiddelenresiduen kunnen de lidstaten per jaar slechts van acht producten monsters analyseren in het kader van een gecoördineerd bewakingsprogramma. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen evolueert volgens een driejarige voortschrijdende cyclus. In het algemeen zou elk bestrijdingsmiddel in 20 à 30 levensmiddelen moeten worden gevolgd over cycli van drie jaar.(2) In 2004 moet een bewakingsprogramma worden uitgevoerd voor residuen van alle pesticiden die onder deze aanbeveling vallen, zodat aan de hand van de aldus verkregen gegevens een raming van de reële inname via de voeding van die stoffen kan worden gemaakt.De aantallen in het kader van de gecoördineerde bewaking te nemen monsters moeten op een systematische, statistisch verantwoorde wijze worden vastgesteld. De Commissie van de Codex Alimentarius heeft een dergelijke aanpak ontwikkeld(4). Uitgaande van een binomiale waarschijnlijkheidsverdeling kan worden berekend dat, wanneer minder dan 1 % van de producten van plantaardige oorsprong een hoeveelheid residuen boven de bepaalbaarheidsgrens bevat, bij onderzoek van 613 monsters er met een betrouwbaarheid van meer dan 99 % één monster met een hoeveelheid bestrijdingsmiddelenresiduen boven de bepaalbaarheidsgrens zal worden gevonden. Dit aantal monsters moet over de lidstaten worden verdeeld op basis van het aantal inwoners en het aantal consumenten, met echter een minimum van 12 monsters per product en per jaar.(3) De Commissie heeft nieuwe richtsnoeren betreffende procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen gepubliceerd(5). Overeengekomen is dat deze richtsnoeren zoveel mogelijk door de analyselaboratoria in de lidstaten moeten worden toegepast en dat ze continu moeten worden herzien in het licht van de in de bewakingsprogramma's opgedane ervaring.(4) Overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder a), van Richtlijn 90/642/EEG en artikel 7, lid 2, onder a), van Richtlijn 86/362/EEG moeten de lidstaten nadere bijzonderheden verschaffen over de criteria die aan de opstelling van hun nationale controleprogramma's ten grondslag liggen. In dat verband moet informatie worden verschaft over: i) de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters, de uit te voeren analyses, de rapportageniveaus en de criteria aan de hand waarvan de rapportageniveaus zijn bepaald, ii) nadere gegevens over de erkenning krachtens Richtlijn 93/99/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen(6) van de laboratoria die de analyses uitvoeren en iii) het aantal en het soort overtredingen en de daarop genomen maatregelen.(5) Informatie over de resultaten van bewakingsprogramma's is bijzonder geschikt om via computers of andere elektronische middelen te worden verwerkt, opgeslagen en doorgegeven. Er zijn formaten vastgesteld waarin de lidstaten de Commissie hun gegevens via e-mail dienen toe te sturen. De lidstaten moeten dus in staat zijn hun verslagen in een standaardformaat aan de Commissie toe te zenden. De verdere ontwikkeling van een dergelijk standaardformaat kan het doeltreffendst worden aangepakt op basis van richtsnoeren van de Commissie.(6) De in deze aanbeveling vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,BEVEELT AAN:1. De lidstaten wordt verzocht voor de in bijlage I genoemde combinaties bestrijdingsmiddelenresidu/product monsters te nemen en te analyseren op basis van het in bijlage II voor elke lidstaat vastgestelde aantal per product te nemen monsters, daarbij rekening houdend met het aandeel van de lidstaat zelf, van de rest van de Gemeenschap en van derde landen in de markt van die lidstaat.Voor bestrijdingsmiddelen die een acuut risico vormen, bijvoorbeeld OP-esters, endosulfan en N-methylcarbamaten worden, wanneer dergelijke bestrijdingsmiddelen worden aangetroffen, met name in de producten van één en dezelfde producent, bij geselecteerde monsters van de producten appelen, tomaten, sla, prei en sluitkool bij voorkeur ook afzonderlijke analyses uitgevoerd van de samenstellende delen van het tweede verzamelmonster. Het aantal deelmonsters moet in overeenstemming zijn met Richtlijn 2002/63/EG van de Commissie(7).Er dienen twee monsters te worden genomen. Indien in het eerste laboratoriummonster een aantoonbare hoeveelheid van een van de gezochte bestrijdingsmiddelen aanwezig is, worden de samenstellende delen van het tweede monster elk aan een afzonderlijke analyse onderworpen.2. De lidstaten wordt verzocht de analyseresultaten betreffende de op de in bijlage I genoemde combinaties product/bestrijdingsmiddelenresidu uiterlijk op 31 augustus 2005 mede te delen, onder vermelding van:a) een beschrijving van de toegepaste analysemethoden en de behaalde rapportageniveaus, in overeenstemming met de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen;b) aantal en soort overtredingen en de daarop genomen maatregelen.Dit rapport moet worden opgesteld in een formaat - ook het elektronische formaat - dat voldoet aan de aanwijzingen(8) voor de lidstaten met betrekking tot de uitvoering van de aanbevelingen van de Commissie inzake gecoördineerde bewakingsprogramma's van de Gemeenschap.3. De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 31 augustus 2005 de Commissie en de overige lidstaten alle gegevens toe te zenden als vereist bij artikel 7, lid 3, van Richtlijn 86/362/EEG en artikel 4, lid 3, van Richtlijn 90/642/EEG met betrekking tot de controles die in 2004 worden uitgevoerd om er, op zijn minst door middel van steekproefbemonstering, voor te zorgen dat de maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in acht worden genomen, dat wil zeggen onder meer:a) de resultaten van hun nationale programma's met betrekking tot residuen van bestrijdingsmiddelen;b) nadere gegevens over de door hun laboratoria gehanteerde kwaliteitsbewakingsmethoden, en met name nadere gegevens over de in de richtsnoeren betreffende de procedures voor de kwaliteitsbewaking bij de analyse van bestrijdingsmiddelenresiduen voorkomende punten die zij niet hebben kunnen toepassen of met de toepassing waarvan zij problemen hebben ondervonden;c) nadere gegevens betreffende de erkenning, overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 93/99/EEG, van de laboratoria die de analyses uitvoeren (aard van de erkenning, erkenningsinstantie en een kopie van het erkenningsdocument);d) nadere gegevens over proficiency tests en ringonderzoeken waaraan het laboratorium heeft deelgenomen.4. De lidstaten wordt verzocht om uiterlijk op 30 september 2004 bij de Commissie het ontwerp in te dienen van het nationale programma voor 2005 voor de bewaking van de maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen als vastgesteld bij de Richtlijnen 90/642/EEG en 86/362/EEG, met informatie over:a) de criteria die zijn toegepast voor de bepaling van het aantal te nemen monsters en de uit te voeren analyses;b) de rapportageniveaus en de criteria aan de hand waarvan de rapportageniveaus zijn bepaald;c) nadere gegevens over de erkenning, overeenkomstig Richtlijn 93/99/EEG, van de laboratoria die de analyses uitvoeren.Gedaan te Brussel, 9 januari 2004.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37.(2) PB L 324 van 11.12.2003, blz. 24.(3) PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71.(4) Codex Alimentarius, Pesticide Residues in Foodstuffs, Rome 1994, ISBN 92-5-203271-1; Vol. 2, blz. 372.(5) Document SANCO/10476/2003, http://europa.eu.int/comm/food/fs/ ph_ps/pest/index_en.htm(6) PB L 290 van 24.11.1993, blz. 14.(7) PB L 187 van 16.7.2002, blz. 30.(8) Deze worden jaarlijks ter kennis van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid gebracht.BIJLAGE ITe bewaken combinaties bestrijdingsmiddel/product>RUIMTE VOOR DE TABEL>(a) Peren, bananen, bonen (vers of bevroren), aardappelen, wortelen, sinaasappelen/mandarijnen, perziken/nectarines, spinazie (vers of bevroren).(b) Bloemkool, pepers, tarwe, aubergines, rijst, druiven, komkommer, erwten (bevroren of vers, analyse zonder peul).(c) Appelen, tomaten, sla, aardbeien, prei, sinaasappelsap, sluitkool, rogge/haver.BIJLAGE IIAantal door iedere lidstaat per product te nemen monsters>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31992H0241

92/241/EEG: Aanbeveling van de Raad van 31 maart 1992 betreffende kinderopvang

Publicatieblad Nr. L 123 van 08/05/1992 blz. 0016 - 0018

AANBEVELING VAN DE RAAD  van 31 maart 1992  betreffende kinderopvang  (92/241/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat in het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden, dat op 9 december 1989 tijdens de Europese Raad te Straatsburg door de Staatshoofden en Regeringsleiders van elf Lid-Staten is aangenomen, met name in paragraaf  16, derde alinea, het volgende wordt verklaard:   "Voorts moeten maatregelen worden ontwikkeld waardoor mannen en vrouwen hun beroeps- en gezinstaken met elkaar kunnen verenigen.";  Overwegende dat het actieprogramma van de Commissie tot uitvoering van het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden in de onderhavige aanbeveling voorziet;  Overwegende dat de Commissie in haar derde actieprogramma op middellange termijn inzake gelijke kansen voor vrouwen en mannen (1991-1995) in verdere inspanningen op dit gebied heeft voorzien;  Overwegende dat de Commissie in haar op 24 augustus 1989 aan de Raad toegezonden mededeling over het gezinsbeleid heeft aangedrongen op intensievere acties ten behoeve van kinderopvang;  Overwegende dat kinderopvangvoorzieningen alsmede ouderschaps- en moederschapsverlof deel uitmaken van een geheel van maatregelen dat werknemers in staat stelt hun gezinstaken en hun aspiraties op beroepsgebied te combineren;  Overwegende dat de Lid-Staten initiatieven dienen te lanceren en/of te stimuleren, rekening houdend met de respectieve taken van de centrale, regionale en lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren, en/of in  samenwerking met de diverse betrokkenen in kwestie;  Overwegende dat het combineren van beroepstaken en uit de verzorging van kinderen voortvloeiende gezins- en opvoedingstaken moet worden gezien in een breed perspectief waarbij ook rekening wordt gehouden met de bijzondere belangen en behoeften van  kinderen van verschillende leeftijdscategorieën; dat het daartoe van belang is een algemeen beleid te stimuleren om deze combinatie te verwezenlijken;  Overwegende dat het van het grootste belang is het welzijn van kinderen en gezinnen te bevorderen door ervoor te zorgen dat aan hun verschillende behoeften wordt voldaan en door daarbij rekening te houden met het feit dat de uit de verzorging en  opvoeding van kinderen voortvloeiende taken zich stellen tot en met de schooljaren van de kinderen, inzonderheid wanneer ze nog zeer jong zijn;  Overwegende dat in alle Lid-Staten de vraag naar voor de ouders betaalbare kinderopvangvoorzieningen het aanbod overtreft;  Overwegende dat het gebrek aan voor de ouders betaalbare kinderopvangvoorzieningen en aan andere initiatieven waardoor ouders de gezinstaken en de zorg voor de opvoeding van kinderen kunnen combineren met hun werk of met onderwijs of een opleiding met  het oog op het vinden van een baan, een enorm obstakel vormt voor vrouwen om toegang te krijgen tot en doelmatiger deel te nemen aan de arbeidsmarkt, voor de gelijkheid van de kansen van mannen en vrouwen, voor de volledige deelneming van vrouwen aan  alle facetten van de samenleving en voor een doelmatige benutting van hun talent, bekwaamheid en aanleg in de huidige demografische situatie;  Overwegende dat er bovendien, zowel tussen de Lid-Staten als tussen de regio's in de Lid-Staten, ter zake verschillen bestaan;  Overwegende voorts dat betere kinderopvangvoorzieningen het vrije verkeer van werknemers op de Europese arbeidsmarkt kunnen vergemakkelijken;  Overwegende dat kinderopvangvoorzieningen openbaar of particulier, individueel of collectief kunnen zijn;  Overwegende dat kinderopvang een ruim begrip is waaronder kan worden begrepen: het opzetten van kinderopvangvoorzieningen die aan de behoeften van de kinderen beantwoorden, het toekennen van speciaal verlof aan ouders, het ontwikkelen van een passende  werkomgeving, -structuur en -organisatie, alsmede de verdeling van de beroepstaken en de uit de verzorging van kinderen voortvloeiende gezins- en opvoedingstaken tussen man en vrouw;  Overwegende dat in sommige Lid-Staten, wegens het lage niveau van het nationaal inkomen en de noodzaak om de groei van de overheidsuitgaven streng te beperken, de rol van de overheid aan bijzondere beperkingen onderworpen kan zijn;  Overwegende dat de standaardclausule in de communautaire bestekken op het gebied van het structuurbeleid voorschrijft dat de acties en maatregelen binnen dit kader moeten overeenstemmen met het beleid en de wetgeving van de Gemeenschap betreffende  gelijke kansen voor mannen en vrouwen en in voorkomend geval moeten bijdragen tot de implementatie daarvan; dat in het bijzonder aandacht moet worden besteed aan de maatregelen op het gebied van opleiding en infrastructuur die vereist zijn om de  deelneming van vrouwen met kinderen aan het arbeidsproces te bevorderen;  Overwegende voorts dat in het uit de Structuurfondsen gefinancierde communautaire NOW-initiatief (1991-1993) ter bevordering van gelijke kansen voor vrouwen op het gebied van de werkgelegenheid en de beroepsopleiding wordt voorzien in aanvullende  maatregelen inzake kinderopvang om vrouwen met kinderen te helpen toegang te krijgen tot de arbeidsmarkt en beroepsopleidingen,  BEVEELT AAN:  Artikel 1  Doel  De Lid-Staten wordt aanbevolen initiatieven te lanceren en/of geleidelijk te stimuleren om mannen en vrouwen in staat te stellen hun beroepstaken en hun uit de verzorging van kinderen voortvloeiende gezins- en opvoedingstaken te  combineren.  Artikel 2  Initiatiefsferen  Te dien einde wordt de Lid-Staten aanbevolen, rekening houdend met de respectieve taken van de centrale, regionale en lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren en/of in  samenwerking met de centrale, regionale en lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren, initiatieven te lanceren en/of te stimuleren op de onderstaande vier gebieden:  1. kinderopvangvoorzieningen voor ouders die:  - werken,  - onderwijs of een opleiding volgen met het oog op het vinden van een baan, of  - op zoek zijn naar werk of naar onderwijs- of opleidingsmogelijkheden, met het oog op het vinden van een baan.  In deze aanbeveling wordt onder  "kinderopvangvoorzieningen" verstaan, iedere openbare of particuliere, individuele of collectieve vorm van kinderopvang;  2. speciaal verlof voor werkende ouders die kinderen moeten verzorgen en opvoeden;  3. werkomgeving, structuur en organisatie van het werk om tegemoet te komen aan de behoeften van werkenden met kinderen;  4. de verdeling van de beroepstaken en de uit de verzorging van kinderen voortvloeiende gezins- en opvoedingstaken tussen man en vrouw.  Artikel 3  Kinderopvangvoorzieningen  Met betrekking tot de kinderopvangvoorzieningen wordt de Lid-Staten aanbevolen, rekening houdend met de respectieve taken van de centrale, regionale en lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante  instanties en particulieren en/of in samenwerking met de centrale, regionale of lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren, initiatieven te lanceren en/of te stimuleren, met het doel:  1. ouders die een beroep uitoefenen, onderwijs of een opleiding volgen met het oog op het vinden van een baan, of op zoek zijn naar werk, of naar onderwijs- of opleidingsmogelijkheden met het oog op het vinden van een baan, zoveel mogelijk toegang te  verschaffen tot lokale kinderopvangvoorzieningen.  In dit verband dient er met name naar te worden gestreefd dat deze voorzieningen:  - voor de ouders betaalbaar zijn;  - een ten aanzien van gezondheid en veiligheid betrouwbare opvang combineren met een brede educatieve en pedagogische aanpak;  - beschikbaar worden gesteld op grond van de behoeften van ouders en kinderen;  - in alle gebieden en regio's van de Lid-Staten beschikbaar zijn, zowel in stedelijke als in landelijke gebieden;  - toegankelijk zijn voor kinderen met specifieke problemen, bij voorbeeld taalproblemen, en voor kinderen uit eenoudergezinnen en aan de behoeften van deze kinderen beantwoorden;  2. de flexibiliteit en de verscheidenheid van de kinderopvangvoorzieningen te bevorderen, als onderdeel van een strategie om de keuzemogelijkheden te vergroten en tegemoet te komen aan de specifieke voorkeuren, behoeften en omstandigheden van kinderen  en hun ouders, en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de samenhang tussen de diverse kinderopvangvoorzieningen bewaard blijft;  3. ernaar te streven dat zowel de basisopleiding als de bijscholing van de werknemers in de kinderopvangvoorzieningen overeenstemt met het maatschappelijke en opvoedkundige belang van hun werk;  4. de kinderopvangdiensten aan te moedigen nauw samen te werken met de ouders en de lokale gemeenschappen door regelmatige contacten en gegevensuitwisselingen, om tegemoet te komen aan de behoeften van de ouders en de specifieke lokale omstandigheden;  5. de centrale, regionale of lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren, aan te moedigen om, in overeenstemming met hun respectieve verantwoordelijkheden, een financiële bijdrage te leveren aan de  totstandkoming en/of het functioneren van voor de ouders betaalbare en onderling samenhangende kinderopvangvoorzieningen die aan de ouders keuzemogelijkheden bieden.  Artikel 4  Speciaal verlof  Inzake speciaal verlof voor loontrekkende ouders die belast zijn met de verzorging en opvoeding van kinderen wordt de Lid-Staten aanbevolen, rekening houdend met de respectieve taken van de sociale partners, de centrale,  regionale of lokale autoriteiten, andere relevante instanties en particulieren en/of in samenwerking met de sociale partners, de centrale, regionale of lokale autoriteiten, andere relevante instanties en particulieren, initiatieven te lanceren en/of te  stimuleren, ten einde op realistische wijze rekening te houden met de toegenomen deelneming van vrouwen aan het arbeidsproces.  Deze initiatieven hebben onder meer betrekking op de toekenning van speciaal verlof om loontrekkende ouders, mannen en vrouwen, die dat wensen, in staat te stellen hun beroeps-, gezins- en opvoedingstaken op doeltreffende wijze te vervullen, en  verzekeren bij voorbeeld een bepaalde soepelheid in de verlofregeling.  Artikel 5  Werkomgeving, structuur en organisatie van het werk  Wat de werkomgeving, de structuur en de organisatie van het werk betreft, wordt de Lid-Staten aanbevolen om, rekening houdend met de respectieve taken van de centrale, regionale of lokale  autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren en/of in samenwerking met de centrale, regionale en lokale autoriteiten, de sociale partners, andere relevante instanties en particulieren, initiatieven te lanceren en/of te  stimuleren ten einde:  1. met name in het kader van de collectieve arbeidsovereenkomsten, acties te ondersteunen om tot een werkomgeving, een structuur en een organisatie van het werk te komen die rekening houden met de behoeften van alle werkende ouders die belast zijn met  de verzorging en opvoeding van kinderen;  2. de uitoefening en het maatschappelijk belang van de werkzaamheden van degenen die zich met kinderopvang bezighouden, op te waarderen;  3. onder meer in de overheidssector acties te stimuleren die een voorbeeldfunctie kunnen vervullen bij het ontwikkelen van initiatieven op dit gebied.  Artikel 6  Taakverdeling  De Lid-Staten wordt aanbevolen om, onder eerbiediging van de zelfstandigheid van het individu, te bevorderen en aan te moedigen dat de mannen een groter deel van de uit de verzorging en opvoeding van kinderen voortvloeiende  taken voor hun rekening nemen, om te komen tot een gelijkwaardiger verdeling van ouderschapstaken tussen mannen en vrouwen en een doelmatiger deelneming van vrouwen aan de arbeidsmarkt mogelijk te maken.  Artikel 7  Verslag van de Commissie  De Lid-Staten doen de Commissie binnen drie jaar na de aanneming van deze aanbeveling mededeling van de ter naleving ervan getroffen maatregelen, zodat de Commissie over de uitvoering van de aanbeveling een verslag  kan opstellen. Gedaan te Brussel, 31 maart 1992. Voor de Raad  De Voorzitter  Vitor MARTINS   (1) PB nr. C 242 van 17. 9. 1991, blz. 3. (2) PB nr. C 326 van 16. 12. 1991, blz. 279. (3) PB nr. C 40 van 17. 2. 1992, blz. 88.