Avis juridique important

|

31986H0666

86/666/EEG: Aanbeveling van de Raad van 22 december 1986 betreffende brandbeveiliging in bestaande hotels

Publicatieblad Nr. L 384 van 31/12/1986 blz. 0060 - 0068

AANBEVELING VAN DE RAAD van 22 december 1986 betreffende  brandbeveiliging in bestaande hotels (86/666/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op  artikel 235, Gezien het voorstel van de Commissie(1), Gezien het advies van het Europese Parlement(2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3), Overwegende dat niet alle Lid-Staten beschikken over voorschriften met het oog op de  brandbeveiliging voor alle hotels; dat waar zulks het geval is, de voorschriften vaak ontoereikend  zijn en over verscheidende bronnen verspreid, zodat het moeilijk is zich daarvan een nauwkeurig  beeld te vormen; dat voorts de naleving van deze voorschriften niet altijd volledig is  gewaarborgd; Overwegende dat, gezien de nog steeds toenemende groei van toerisme en zakenreizen, steeds meer  personen in andere Lid-Staten dan in hun land van herkomst in hotels zullen verblijven; dat deze  personen recht hebben op voldoende bescherming in het gastland en zij tevens het recht hebben de  aard en draagwijdte van deze bescherming te kennen; dat de beveiliging van de gasten verenigbaar  moet zijn met de veiligheid van het personeel op de arbeidsplaats; Overwegende dat, zelfs indien rekening wordt gehouden met de voor de hotels in de Lid-Staten qua  type en bouwwijze karakteristieke verschillen, toch een voor alle hotels geldend minimumniveau voor  brandbeveiliging kan worden vastgesteld; dat het beantwoorden aan dit minimumniveau voor de verdere  exploitatie van deze hotels van wezenlijk belang is en dat een periodieke controle van de hotels  gewenst is; Overwegende dat om economische, technische en bouwkundige redenen brandbeveiliging van hotels een  zekere tijd vergt; dat die termijn met het oog op het bereiken van het nagestreefde doel binnen  redelijke grenzen moet worden gehouden; Overwegende dat inzake gebruikmaking en toepassing van bouwmaterialen er op communautair niveau nog  geen bepalingen bestaan die vanuit brandbeveiligingsoogpunt zijn geharmoniseerd; dat deze  omstandigheid voor de Lid-Staten geen reden mag zijn om maatregelen te treffen waardoor de  technische handelsbelemmeringen nog ernstiger worden; dat integendeel brandbeveiliging van hotels  op de grondslag van een minimumveiligheidsniveau de elders reeds ondernomen  harmonisatiewerkzaamheden dient voor te bereiden en te bevorderen; Overwegende dat zowel vanuit het oogpunt van economisch belang als vanuit dat van de veiligheid van  de toerist of van de reiziger die zich om andere redenen van de ene Lid-Staat naar de andere  begeeft, het van belang is het informatieverkeer en de -verbreiding omtrent de op nationaal niveau  getroffen brandbeveiligingsmaatregelen voor hotels te bevorderen; dat de Commissie daarbij een  essentiële rol dient te vervullen, BEVEELT DE LID-STATEN AAN: 1.voor zover de bestaande wetgeving niet volstaat om aan de eisen van deze aanbeveling te voldoen,  de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de brandbeveiliging in bestaande hotels  voldoet aan voorschriften die steunen op de hieronder genoemde beginselen: Doel van en middelen voor de beveiliging in bestaande hotels 1.Brandbeveiliging in de bestaande hotels heeft tot doel: 1.1.het brandgevaar te verminderen; 1.2.vlamuitbreiding en rookverspreiding te voorkomen; 1.3.alle aanwezigen de mogelijkheid te bieden ongedeerd het hotel te verlaten; 1.4.ingrijpen van de reddingsdiensten mogelijk te maken. 2.Om deze doelstellingen te verwezenlijken, moeten in het hotel alle nodige voorzorgsmaatregelen  worden getroffen opdat: 2.1.veilige vluchtwegen worden geboden, die duidelijk zijn aangegeven en open blijven en waarvan de  doorgang niet mag zijn versperd; 2.2.bij brand de stabiliteit van het gebouw gewaarborgd is gedurende ten minste de tijd die de  aanwezigen nodig hebben om ongedeerd naar buiten te komen; 2.3.de aanwezigheid of het gebruik van sterk ontvlambare materialen in de bekleding van wanden,  plafonds en vloeren alsmede de interne versieringen zorgvuldig worden beperkt; 2.4.de technische installaties en apparatuur (elektriciteits-, gas-, verwarmingsinstallatie, enz.)  bedrijfsveilig zijn; 2.5.wordt voorzien in geschikte en goed functionerende toestellen om de bewoners te waarschuwen; 2.6.de veiligheidsvoorschriften en de plattegrond met de vluchtwegen worden aangebracht in elke  ruimte die normaal door de gasten of het personeel wordt betreden; 2.7.goed functionerende hulpmiddelen voor eerste brandbestrijding (blusapparaten, enz.) beschikbaar  zijn; 2.8.het personeel passende instructies en opleiding heeft gekregen. 3.Bij de toepassing van de bovenvermelde beginselen op bestaande, commercieel geëxploiteerde  bedrijven in een gebouw of een gedeelte daarvan, dat onder de benaming hotel, pension, herberg,  hostellerie, motel of een andere soortgelijke benaming, onderdak kan bieden aan ten minste twintig  betalende, tijdelijke gasten, moeten de Lid-Staten de in de bijlage vervatte technische  richtsnoeren in aanmerking nemen. De Lid-Staten mogen andere of strengere dan de in de bijlage  opgesomde maatregelen toepassen, indien hiermee een resultaat kan worden bereikt dat ten minste  gelijkwaardig is. Met name ingeval een bepaalde eis uit de bijlage om economische, technische (ook  in verband met beveiliging tegen aardbevingen) of bouwkundige redenen niet kan worden toegepast,  dienen de vast te stellen alternatieve oplossingen te waarborgen dat wordt voldaan aan het globale  minimumveiligheidsniveau dat met de voorschriften in deze bijlage wordt beoogd. Voor bedrijven die onderdak bieden aan minder dan twintig betalende tijdelijke gasten dienen de  Lid-Staten de meest aangewezen maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat hun veiligheid  overeenkomstig de in de punten 1 en 2 vermelde beginselen wordt gewaarborgd en dat hierbij rekening  wordt gehouden met de mate van het brandgevaar; 2.periodiek te controleren of de hotels voldoen aan de nationale voorschriften die op de hierboven  vermelde beginselen gebaseerd zijn; 3.de Commissie binnen een termijn van twee jaar in kennis te stellen van alle nationale maatregelen  die moeten waarborgen dat aan de hierboven opgesomde eisen door de hotels wordt voldaan, alsmede  van de maatregelen die zij hiertoe in de komende vijf jaar denken te nemen. De Commissie brengt  binnen een termijn van zes maanden aan de Raad verslag uit over de maatregelen die zijn genomen of  worden over-wogen. Gedaan te Brussel, 22 december 1986. Voor de RaadDe VoorzitterG. SHAW (1)PB nr. C 49 van 21. 2. 1984, blz, 7.  (2)PB nr. C 262 van 14. 10. 1985, blz. 20 en PB nr. C 36 van 17. 2. 1986, blz. 155.  (3)PB nr. C 248 van 17. 9. 1984, blz. 4.   BIJLAGE TECHNISCHE RICHTLIJNEN 1.VLUCHTWEGEN 1.1.Algemeen 1.1.1.De vluchtwegen moeten zo worden aangelegd en verdeeld dat zij onafhankelijk van elkaar  uitkomen op een straat of op een vrije ruimte die voldoende groot is om zich van het gebouw te  kunnen verwijderen en het snel en veilig te kunnen ontruimen. 1.1.2.Deuren, trappen, uitgangen en gangen naar de vluchtwegen dienen voorzien te zijn van  genormaliseerde veiligheidstekens, die dag en nacht zichtbaar zijn. Hiervoor wordt in het bijzonder gebruik gemaakt van de in ISO/DIS-norm 6309.2 (van 11 december  1985) vastgestelde tekens bestemd voor de informatie van het publiek. 1.1.3.Deuren die in geval van brand niet door het publiek mogen worden gebruikt, en die direct  uitkomen op de vluchtwegen, dienen, als ze in de regel niet op slot zijn, dicht te blijven of  voorzien te zijn van een deurdranger en van een dienovereenkomstig genormaliseerd teken. 1.2.Openingsrichting van de deuren - versperring van vluchtwegen 1.2.1.Voor zover mogelijk moeten de deuren in de vluchtwegen opengaan in de vluchtrichting. 1.2.2.De deur aan de uitgang van een vluchtweg moet steeds door vluchtende personen van binnenuit  gemakkelijk te openen zijn. 1.2.3.Naast draai- of schuifdeuren moet een gewone deur zijn aangebracht die in de vluchtrichting  opengaat. 1.2.4.De vluchtwegen moeten vrij zijn van hindernissen (opgeslagen goederen, meubilair, enz.) die  de doorgang kunnen belemmeren en tot uitbreiding van de brand kunnen leiden. 1.2.5.Langs de vluchtwegen mogen geen spiegels worden aangebracht die de vluchtenden kunnen  misleiden omtrent de richting naar uitgang of trap. 1.3.Minimumaantal trappenhuizen 1.3.1.Ten einde te bepalen of het aantal trappen in een bestaand hotel voldoende is, kunnen  verschillende criteria worden toegepast: 1.3.1.1.toegestaan maximumaantal aanwezigen in het hotel; 1.3.1.2.de afstand tot trappenhuizen. 1.3.2.In het eerste geval moeten hotels met twee of meer verdiepingen vanaf de begane grond met  verblijfsmogelijkheid voor meer dan 50 personen, met minstens twee trappenhuizen zijn uitgerust. 1.3.3.In het tweede geval 1.3.3.1.mag de lengte van doodlopende gangen niet meer bedragen dan 10 m; 1.3.3.2.mag in hotels met verscheidene trappenhuizen de lengte van de vluchtweg tot één van die  trappenhuizen nooit meer bedragen dan 35 m. 1.3.4.In het algemeen moet een bestaand hotel in een gebouw met meer dan drie verdiepingen vanaf de  begane grond over ten minste twee trappenhuizen beschikken. 1.3.5.De maximale lengten van 10 m voor een doodlopende gang en van 35 m voor de afstand tot de  trap mogen nooit worden overschreden. 1.3.6.Een buitentrap kan alleen als tweede trappenhuis worden aanvaard indien hij voldoende  veiligheid biedt. 1.3.7.De trappen moeten zo breed zijn dat de ontruiming van eventueel in het hotel aanwezigen  bevredigend kan geschieden. Indien het voor de beveiliging van een bestaand hotel nodig mocht  blijken bijkomende trappen aan te brengen, moet elk van die nieuwe trappen ten minste 0,80 m breed  zijn. 2.CONSTRUCTIEKENMERKEN 2.1.Er dient op te worden toegezien dat de constructiekenmerken van bestaande hotels zodanig zijn: 2.1.1.dat de dragende elementen zodanig brandwerend zijn dat in geval van brand de stabiliteit van  het gebouw voldoende lang stand houdt; 2.1.2.dat de compartimentering vuur en rook zodanig ophoudt, dat de vluchtwegen voldoende lang  toegankelijk blijven. 2.1.3.Over het algemeen dient de situatie per geval te worden beoordeeld aan de hand van de hierna  genoemde minimumvoorschriften. 2.2.Dragende constructie 2.2.1.In hotels met drie of minder verdiepingen vanaf de begane grond moet de brandwerendheid (R)  van de dragende constructie ten minste 30 minuten bedragen (R 30), met uitzondering van gebouwen  met slechts één verdieping zonder ondergrondse ruimten. 2.2.2.In hotels met meer dan drie verdiepingen vanaf de begane grond moet de brandwerendheid (R)  van de dragende constructie ten minste 60 minuten bedragen (R 60). 2.3.Vloeren 2.3.1.In hotels met drie of minder verdiepingen vanaf de begane grond moet de brandwerendheid (REI)  van de vloeren ten minste 30 minuten bedragen (REI 30). 2.3.2.In hotels met meer dan drie verdiepingen vanaf de begane grond moet de brandwerendheid (REI)  van de vloeren ten minste 60 minuten bedragen (REI 60). 2.4.Ommuring van de trappen 2.4.1.In het algemeen moeten de trappen in bestaande hotels met meer dan twee verdiepingen vanaf de  begane grond, ommuurd zijn. 2.4.1.1.De brandwerendheid van de wand van de ommuring moet ten minste 30 minuten bedragen (REI  30). 2.4.1.2.De brandwerendheid (RE) van de toegangen tot de trap dienen ten minste 30 minuten te  bedragen (RE 30). Deze toegangen moeten voorzien zijn van deuren met een deurdranger en voorzien  van een teken dat vermeldt dat zij gesloten moeten blijven. 2.4.2.Indien één trappenhuis zowel met de voor het publiek toegankelijke bovengrondse verdiepingen  als met de ondergrondse verdiepingen in verbinding staat, moeten voorzieningen worden getroffen om  de ondergrondse verdiepingen te kunnen isoleren van de rest van het trappenhuis. 2.4.3.Ieder trappenhuis moet aan de bovenzijde voorzien zijn van een gemakkelijk vanaf de begane  grond te openen of rechtstreeks toegankelijk luik of van een raam met deurglas, van ongeveer 1 m2. 2.4.4.Voor de bescherming van de trappenhuizen, die alleen voor het personeel toegankelijk zijn,  gelden dezelfde beschermingsbeginselen als voor de trappenhuizen voor het publiek. 2.5.Tussenmuren 2.5.1.In het algemeen moet de brandwerendheid (REI) van de tussenmuren (van vloer tot vloer) tussen  de kamers en de vluchtwegen ten minste 30 minuten bedragen (REI 30); de brandwerendheid (RE) van de  deuren in deze muren moet ten minste 15 minuten bedragen (RE 15). 2.5.2.In het algemeen moet de brandwerendheid (REI) van de wanden (vloeren, tussenmuren, plafonds)  die de kamers en de vluchtwegen scheiden van de lokalen met speciale brandrisico's ten minste 60  minuten bedragen (REI 60); de brandwerendheid (RE) van de daarin aanwezige doorgangen moet ten  minste 60 minuten bedragen (RE 60); deze doorgangen moeten voorzien zijn van deuren met  deurdrangers en voorzien van een teken dat vermeldt dat zij gesloten moeten blijven. 3.BEKLEDING, STOFFERING EN WANDVERSIERING 3.1.In bestaande hotels moeten bekleding, stoffering en wandversiering van dien aard zijn dat zij  niet tot brandvoortplanting en rookontwikkeling kunnen bijdragen. 3.1.1.Deze eis geldt in het bijzonder voor: 3.1.1.1.de vluchtwegen zoals gangen, trappen, zalen en hallen; 3.1.1.2.andere voor gasten toegankelijke ruimten dan de kamers. 3.1.2.Het gaat in de onder 3.1.1 bedoelde ruimten meer in het bijzonder om: 3.1.2.1.vloerbekleding; 3.1.2.2.wandbekleding en -versiering; 3.1.2.3.plafondbekleding en -versiering. 3.1.3.Met het oog op het feit dat momenteel de methoden voor het testen en indelen van materialen  inzake brandwerendheid niet zijn geharmoniseerd, wordt voor de minimumeisen waaraan de bekleding,  stoffering en wandversiering in bestaande hotels voorlopig moeten voldoen, verwezen naar de  desbetreffende nationale bepalingen. 3.2.Vluchtwegen 3.2.1.Voor de bekleding, stoffering en versiering van de vluchtwegen in bestaande hotels wordt de  indeling van materialen, die is aangegeven in de onderstaande tabel, beschouwd als overeenkomende  met het minimumveiligheidsniveau: >RUIMTE VOOR DE TABEL> 3.2.2.De nationale voorschriften waarnaar in de tabel in punt 3.2.1 wordt verwezen zijn: a)Duitsland Norm DIN 4107, eerste deel Gedrag bij brand van bouwmaterialen en -elementen. b)Denemarken Bouwcode 1977, Bijlage 3. c)Frankrijk Besluit van 4 juni 1973, houdende indeling van bouwmaterialen en -elementen per categorie en beschrijving van de  proefmethodes (JORF van 26 juli 1973). d)Italië Ministerieel decreet van 26 juni 1984. Indeling van materialen volgens brandvoortplanting en goedkeuring met het oog op brandpreventie  (Gazzetta ufficiale della Repubblica italiana n. 234 van 25 augustus 1984). e)Nederland Norm NEN 3883. f)Verenigd Koninkrijk Norm BS 476, zesde deel, 1981 Materiaalbeproeving met betrekking tot de uitbreiding van het vuur. Norm BS 476, zevende deel, 1971 Materiaalbeproeving ten aanzien van de uitbreiding van vlammen aan het oppervlak. g)Ierland 1.Norm BS 4790, 1972 Bepaling van de uitwerking van een beperkte brandhaard op vloerbedekking van textiel (zogenaamde  "hot nut''-methode), bepaald in overeenstemming met norm BS 5287, 1976. 2.Norm BS 5867, tweede deel, 1980 Eisen in verband met ontbranding - Eisen te stellen aan vezels voor gordijnen en vitrage. 3.Norm BS 5852, eerste deel, 1979 Norm BS 5852, tweede deel, 1982 Methodes voor de beproeving van de ontvlambaarheid van gestoffeerde stoelen. 3.3.Andere voor gasten toegankelijke ruimtes dan de kamers 3.3.1.Indien de ruimte voldoet aan de bepalingen van punt 2.5.2 dienen bekleding, stoffering en  versiering te voldoen aan de nationale bepalingen, waarbij met het gebruik dat van de ruimte wordt  gemaakt, rekening moet worden gehouden. 3.3.2.Indien de ruimte niet voldoet aan de bepalingen van punt 2.5.2 moeten bekleding, stoffering  en wandversiering voldoen aan de bepalingen in punt 3.2, die van toepassing zijn op de  vluchtwegen. 3.3.3.Voor andere voor gasten toegankelijke ruimten dan die bedoeld in punt 3.1.1 moeten de  onafhankelijke vluchtwegen tenminste voldoen aan alle bepalingen die gelden voor de in het hotel  voorziene vluchtwegen, waarbij deze per geval aan de plaatselijke omstandigheden moeten worden  aangepast. 4.ELEKTRISCHE VERLICHTING 4.1.Hoofdverlichtingssysteem 4.1.1.Ieder hotel moet beschikken over een elektrisch verlichtingssysteem. 4.1.2.De elektrische installatie van een bestaand hotel dient zodanig te worden ontworpen en  aangebracht dat brand en brandvoortplanting worden voorkomen. Die installatie moet een aarding  hebben. 4.1.3.De bepalingen van punt 4.1.2 gelden eveneens indien de stroom in het hotel zelf wordt  opgewekt. 4.2.Noodverlichtingssysteem 4.2.1.Ieder hotel moet beschikken over een elektrisch noodverlichtingssysteem, dat automatisch  wordt ingeschakeld wanneer het hoofdverlichtingssysteem uitvalt. 4.2.2.De noodverlichting van een hotel moet zolang werken dat, bij het uitvallen van het  hoofdverlichtingssysteem, alle aanwezigen kunnen worden geëvacueerd. 5.VERWARMINGSINSTALLATIE 5.1.Algemeen 5.1.1.De verwarming wordt verzekerd door collectieve warmtebronnen of door individuele  warmtebronnen die vast zijn geïnstalleerd. 5.1.2.De verwarmingsinstallatie van een bestaand hotel dient zodanig te worden ontworpen en  aangelegd dat met name brand en uitbreiding van brand worden voorkomen. 5.2.Stookplaats Wanneer het nuttig vermogen van een ketel zodanig is dat deze ketel in een van de andere ruimten  afgescheiden ruimte moet worden geplaatst of, in elk geval, wanneer het vermogen 70 kW of meer  bedraagt: 5.2.1.moet deze ruimte zijn ontworpen en ingericht volgens de geldende nationale bepalingen; 5.2.2.moet de brandwerendheid (REI) van wanden van de stookplaats ten minste 60 minuten bedragen;  de brandwerendheid van de toegang moet ten minste 60 minuten bedragen (RE 60); de deur moet  voorzien zijn van een deurdranger en van de vermelding dat zij gesloten moet blijven. 5.3.Toevoer van gas, stookolie, enz. 5.3.1.Onverminderd de bepalingen van punt 5.1.2 moet de toevoer van vloeibare of gasvormige  brandstoffen naar de warmtebronnen met ten minste een met de hand bediende afsluiter kunnen worden  onderbroken. 5.3.1.1.Voor de vaste individuele warmtebronnen moet deze afsluiter bij het toestel zijn  geplaatst. 5.3.1.2.Voor de collectieve warmtebronnen die zijn geïnstalleerd in een stookplaats, moet deze  afsluiter buiten de stookplaats worden aangebracht op een gemakkelijk toegankelijke plaats die  duidelijk is aangegeven. 5.3.2.Indien het gebouw waarin het hotel is ondergebracht, is voorzien van een algemene  gastoevoerleiding, moet deze zijn voorzien van ten minste een handbediende afsluiter, die direct  bij het binnenkomen van de leiding in het gebouw is geplaatst en duidelijk is aangegeven. 5.3.3.Indien vloeibare brandstoffen worden opgeslagen in een ruimte, dan dient deze ten minste te  voldoen aan het bepaalde in punt 5.2.2 en eventuele brandstoflekken te kunnen opvangen. 5.3.4.Vloeibaar petroleumgas moet buiten worden opgeslagen. 5.4.Vaste individuele warmtebron 5.4.1.Onverminderd de bepalingen van punt 5.1.2 dienen vaste individuele warmtebronnen, wanneer hun  gebruik in bestaande hotels is toegestaan, op zodanige wijze te worden geïnstalleerd dat risico  voor brand wordt voorkomen en dat er geen gevaar ontstaat voor de personen die zich bevinden in de  ruimte waarin deze toestellen zijn opgesteld. 5.4.2.Deze vaste individuele warmtebronnen dienen regelmatig op passende wijze te worden nagezien;  hun gebruikswijze moet duidelijk zijn aangegeven. 6.VENTILATIESYSTEMEN 6.1.Indien een bestaand hotel met een ventilatiesysteem is uitgerust, dienen maatregelen te worden  genomen om uitbreiding van brand, alsook verspreiding van gas en hete rook via de  distributiekanalen van een dergelijk systeem, te voorkomen. 6.2.Ventilatiesystemen dienen voorzien te zijn van een hoofdschakelaar, die is aangebracht op een  gemakkelijk toegankelijke en duidelijk aangegeven plaats. 7.BRANDBLUSAPPARATEN, ALARMINSTALLATIE EN MELDINGSSYSTEEM 7.1Brandblusapparaten 7.1.1.De brandblusapparaten zijn bedoeld om een begin van brand te bestrijden, zulks in  tegenstelling tot grotere apparatuur ter bestrijding van een reeds uitgebroken brand die in het  algemeen door specialisten op het gebied van de brandbestrijding wordt gehanteerd. 7.1.2.De brandblusapparaten bestaan uit draagbare of gelijkwaardige vast geïnstalleerde  brandblusapparaten. Qua ontwerp moeten zij voldoen aan nationale normen, casu quo aan  desbetreffende Europese normen. 7.1.3.De brandblusapparaten dienen op iedere verdieping bij de toegang tot trappen of uitgangen te  worden geplaatst, de vluchtwegen op een onderlinge afstand van hoogstens 25 m, alsook bij lokalen  die speciale risico's opleveren. 7.1.4De brandblusapparaten dienen gemakkelijk toegankelijk en bedrijfszeker te zijn. 7.2.Alarminstallatie 7.2.1.Hotels moeten beschikken over een betrouwbare geluidsalarminstallatie, waarvan het geluid  duidelijk is te onderscheiden van dat van de telefoon. 7.2.2.Ongeacht het type, moet het systeem zijn aangepast aan de bouwstructuur van het hotel en de  mogelijkheid bieden in noodgeval alle aanwezigen in de verschillende delen van het hotel tijdig te  waarschuwen. 7.3.Meldingssysteem 7.3.1.Hulpdiensten moeten gemakkelijk kunnen worden gewaarschuwd, hetzij via het openbare  telefoonnet, hetzij via een directe lijn, hetzij via enig ander daartoe strekkend middel. 7.3.2.De meldingsprocedure moet duidelijk zijn aangegeven naast elk punt vanwaar een noodmelding  kan gebeuren. Indien gebruik wordt gemaakt van het openbare telefoonnet, moet het nummer en eventueel het adres  van de brandweer duidelijk zijn aangegeven bij het telefoontoestel. 7.4.Instructies voor het personeel 7.4.1.De directie van het hotel dient er op toe te zien dat het personeel in geval van brand  doeltreffend gebruik kan maken van de beschikbare brandblusapparaten, van de alarminstallatie en  van het meldingssysteem. 7.4.2.In geval van brand moet het personeel van een hotel in staat zijn om: 7.4.2.1.de aan het personeel verstrekte instructies op te volgen; 7.4.2.2.doeltreffend bij te dragen tot de ontruiming door alle aanwezigen. 7.4.3.Het personeel dient minstens tweemaal per jaar deel te nemen aan instructie- en  trainingscursussen over de omgang met brandblusapparaten, de alarminstallatie en het  meldingssysteem alsmede de ontruiming van het gebouw. Bij de organisatie van deze cursussen moet  rekening worden gehouden met de bedrijfsomstandigheden alsmede in voorkomend geval met de periodes  waarin het hotel open is. 8.VEILIGHEIDSVOORSCHRIFTEN 8.1.In de ingang van het hotel 8.1.1.Nauwkeurige voorschriften voor gasten en personeel aangaande het gedrag bij brand moeten  duidelijk zichtbaar worden aangebracht. 8.1.2.Op een plattegrond van het gebouw bestemd voor de hulpploegen moet de plaats zijn aangegeven  van: -trappen en vluchtwegen, -blusapparaten, -de afsluiter van de gas- en elektriciteitsleidingen, -in voorkomend geval, de afsluiter van het ventilatiesysteem, -in voorkomend geval, het schakelbord van de automatische branddetectie en alarminstallaties; -in voorkomend geval, de plaats van installaties en lokalen, die bijzondere risico's opleveren. 8.2.Op elke verdieping in hotels met twee of meer verdiepingen vanaf de begane grond, op elke verdieping een  vereenvoudigde plattegrond bij de ingang. 8.3.In elke kamer 8.3.1.Moet duidelijk worden aangegeven hoe te handelen in geval van brand. Deze instructies moeten  niet alleen in de taal van het land worden gesteld maar ook in vreemde talen, waarbij rekening  dient te worden gehouden met de herkomst van de gasten die het hotel regelmatig bezoeken. 8.3.2.Deze instructies moeten vergezeld gaan van een schets van de verdieping waarop de ligging van  de kamer ten opzichte van vluchtwegen, trappen en/of uitgangen beknopt is aangegeven. 8.4.In deze instructies dient vooral de aandacht te worden gevestigd op het verbod om in geval van  brand de liften te gebruiken, met uitzondering van bijzonder afgeschermde liften voor  gehandicapten.


Avis juridique important

|

31998H0286

98/286/EG: Aanbeveling van de Commissie van 23 april 1998 betreffende de bankkosten voor de omrekening in euro

Publicatieblad Nr. L 130 van 01/05/1998 blz. 0022 - 0025

AANBEVELING VAN DE COMMISSIE van 23 april 1998 betreffende de bankkosten voor de omrekening in euro (98/286/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155,(1) Overwegende dat de euro met ingang van 1 januari 1999 de munteenheid van de deelnemende lidstaten wordt; dat de nationale munteenheden van de deelnemende lidstaten tegen de omrekeningskoersen door de euro zullen worden vervangen; dat de euro tijdens een overgangsperiode in de vorm van verschillende muntaanduidingen zal bestaan; dat de nationale munteenheden ondereenheden van de euro zullen vormen overeenkomstig de omrekeningskoersen; dat ingevolge artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad van 17 juni 1997 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro (1) de omrekeningskoersen moeten worden gebruikt voor omrekening van de euro-eenheid naar de nationale munteenheden en omgekeerd; dat de ontwerp-verordening van de Raad over de invoering van de euro (2) een aantal verplichtingen tot omrekening oplegt;(2) Overwegende dat de Commissie van oordeel is dat de banken wettelijk:- tijdens de overgangsperiode voor de omrekening van in de euro-eenheid of in de nationale munteenheid uitgedrukte inkomende betalingen, geen kosten mogen aanrekenen;- aan het einde van de overgangsperiode voor de omrekening, van bankrekeningen, van de nationale munteenheid in de euro-eenheid geen kosten mogen aanrekenen;- voor in de euro-eenheid luidende diensten geen andere provisie mogen aanrekenen dan voor overigens identieke, maar in de nationale munteenheid luidende diensten;(3) Overwegende dat de Commissie van oordeel is dat, om de vlotte invoering van de euro te vergemakkelijken, de banken verder zouden moeten gaan dan het wettelijke minimum door tijdens de overgangsperiode bankrekeningen kosteloos van de nationale munteenheid in de euro-eenheid om te rekenen, uitgaande betalingen kosteloos van de nationale munteenheid in de euro-eenheid om te rekenen en omgekeerd, en door tijdens de eindperiode hun cliënten, waar het om "huishoudbedragen" gaat, geen kosten voor de omwisseling van nationale bankbiljetten en muntstukken tegen eurobankbiljetten en -muntstukken aan te rekenen;(4) Overwegende dat om redenen van duidelijkheid en volledigheid de wettelijke vereisten zoals deze door de Commissie worden geïnterpreteerd, en de aanbevelingen van de Commissie samen zouden moeten worden gepresenteerd; dat het begrip "norm voor een goede praktijk" wordt gehanteerd om zowel de wettelijk vereiste als de aanbevolen praktijk te bestrijken;(5) Overwegende dat de norm voor een goede praktijk niet de kosteloze omrekening, van bankrekeningen, van de eenheid met euro-aanduiding in die met de nationale muntaanduiding dient te omvatten, daar dit voor de invoering van de euro niet nodig is, en evenmin de kosteloze omwisseling van nationale bankbiljetten uit de eurozone tegen andere nationale bankbiljetten uit de eurozone, daar de noodzaak voor een dergelijke omwisseling niet door de invoering van de euro wordt beïnvloed; dat echter de transparantie van de eventuele kosten die voor dergelijke omrekeningen in rekening worden gebracht, wel door de norm voor een goede praktijk zou moeten worden bestreken;(6) Overwegende dat de norm voor een goede praktijk niet de omwisseling van nationale bankbiljetten en muntstukken tegen eurobankbiljetten en -muntstukken zou moeten omvatten wanneer het om andere dan huishoudelijke bedragen gaat; dat banken en detailhandelaren over eventuele kosten voor het overnemen van nationale bankbiljetten en muntstukken van en voor het leveren van eurobankbiljetten en -muntstukken aan detailhandelaren afspraken zouden moeten maken met inachtneming van de regelingen die de bevoegde autoriteiten op nationaal niveau hebben getroffen;(7) Overwegende dat de banken bij alle omrekeningen van een nationale munteenheid naar de euro-eenheid en omgekeerd en bij alle omwisselingen van bankbiljetten en muntstukken van deelnemende lidstaten duidelijk zouden moeten vermelden dat de omrekeningskoersen overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1103/97 worden toegepast; dat de toepassing van de omrekeningskoers en alle kosten transparant zouden moeten zijn; dat de banken de norm voor een goede praktijk voorzover het kostentransparantie betreft zoveel mogelijk vóór 1 januari 1999 zouden moeten toepassen om het risico te verkleinen dat de consumenten reeds bestaande kosten ten onrechte aan de invoering van de euro zouden toeschrijven;(8) Overwegende dat banken die de norm voor een goede praktijk toepassen, daaraan bekendheid zouden moeten geven om duidelijk te tonen dat zij zich aan de norm houden en dat alle banken hoe dan ook vóór 1 januari 1999 hun cliënten ervan in kennis zouden moeten stellen of zij de norm voor een goede praktijk toepassen en zo niet, voor welke omrekeningen zij voornemens zijn kosten aan te rekenen;(9) Overwegende dat de Commissie voornemens is op de toepassing van de norm voor een goede praktijk toezicht te houden; dat dit toezicht aan de orde komt in haar Aanbeveling 98/288/EG van de Commissie van 23 april 1998 betreffende de dialoog, het volgen en de voorlichting om de overschakeling op de euro te vergemakkelijken (3); dat de dialoog waarin genoemde aanbeveling voorziet, ook besprekingen over de toepassing van en het toezicht op de norm voor een goede praktijk kan omvatten; dat in de dialoog ook aspecten van de aanrekening van kosten voor de omrekening aan de orde zouden kunnen worden gesteld die buiten de reikwijdte van de in deze aanbeveling vervatte norm voor een goede praktijk liggen;(10) Overwegende dat tijdens de eindperiode bij de omwisseling van bankbiljetten en muntstukken met aanduiding in de nationale munteenheid tegen bankbiljetten en muntstukken met aanduiding in de euro-eenheid eventueel bijzondere aandacht dient te worden geschonken aan consumenten zonder bankrekening, zulks met inachtneming van de plaatselijke omstandigheden in elke lidstaat;(11) Overwegende dat het vraagstuk betreffende het aanrekenen van kosten voor de omrekening in euro tijdens de Ronde Tafel in mei 1997 is besproken; dat om dit vraagstuk te bestuderen een deskundigengroep waarin alle betrokken actoren zijn vertegenwoordigd, is opgericht en deze groep inmiddels zijn verslag heeft gepubliceerd (4); dat de conclusies van het deskundigenverslag door de Commissie zijn onderschreven in haar mededeling over de meest recente informatie betreffende de praktische aspecten van de invoering van de euro (5), die op 11 februari 1998 werd vastgesteld en op de Ronde Tafel in februari 1998 is besproken,BEVEELT AAN:Artikel 1 Definities Voor de doeleinden van deze aanbeveling gelden de volgende definities:a) "banken": kredietinstellingen in de zin van Richtlijn 77/780/EEG van de Raad (6) en alle andere financiële instellingen zoals omschreven in artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 3604/93 van de Raad (7), waarvan de bedrijfsactiviteiten bestaan in het verrichten van met de omrekening van betalingen en bankrekeningen en met de omwisseling van bankbiljetten en muntstukken, alsmede wissel- en postkantoren verband houdende werkzaamheden;b) "nationale munteenheid": de munteenheid van een deelnemende lidstaat, zoals deze munteenheid op de dag vóór de aanvang van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie wordt gedefinieerd; in deze aanbeveling wordt met "de nationale munteenheid" bedoeld: de nationale munteenheid van de lidstaat waar de bank die de omrekening verricht, is gevestigd;c) "deelnemende lidstaten": die lidstaten die overeenkomstig het Verdrag de ene munt aannemen;d) "omrekening": de verandering van de aanduiding van een geldbedrag van de nationale munteenheid in de euro-eenheid, en omgekeerd tegen de omrekeningskoers overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1103/97;e) "euro-eenheid": de munteenheid als bedoeld in artikel 2, tweede zin, van de ontwerp-verordening van de Raad over de invoering van de euro;f) "overgangsperiode": de periode die ingaat op 1 januari 1999 en eindigt op 31 december 2001;g) "eindperiode": de periode die ingaat op 1 januari 2002 en eindigt op uiterlijk 30 juni 2002, welke periode per deelnemende lidstaat in lengte kan variëren overeenkomstig de ontwerp-verordening van de Raad over de invoering van de euro;h) "omrekeningskoers": de onherroepelijk vastgestelde koers die door de Raad overeenkomstig artikel 109 L, lid 4, eerste zin, van het Verdrag voor de munteenheid van elke deelnemende lidstaat wordt aangenomen;i) "inkomende betalingen": betalingen die ter creditering van bankrekeningen van begunstigden worden ontvangen;j) "uitgaande betalingen": betalingen die door debitering van bankrekeningen van opdrachtgevers geschieden;k) "bankrekeningen": alle soorten rekeningen bij banken (zoals deze zijn omschreven onder a)), met inbegrip van spaarrekeningen, rekeningen-courant, hypotheekrekeningen en effectenrekeningen.Artikel 2 Norm voor een goede praktijk De banken dienen overeenkomstig artikel 4 bij kosteloze omrekening een norm voor een goede praktijk toe te passen, die het volgende dient te omvatten:a) Een goede praktijk die de Commissie als wettelijk vereist beschouwti) Kosteloze omrekening van inkomende betalingen van de nationale munteenheid in de euro-eenheid en omgekeerd tijdens de overgangsperiode.ii) Kosteloze omrekening van bankrekeningen van de nationale munteenheid in de euro-eenheid aan het einde van de overgangsperiode.iii) Voor in de euro-eenheid luidende diensten aanrekening van provisies die niet verschillen van die voor identieke, in de nationale munteenheid luidende diensten.b) Overige aanbevolen elementen van de goede praktijki) Kosteloze omrekening van uitgaande betalingen van de nationale munteenheid in de euro-eenheid en omgekeerd tijdens de overgangsperiode.ii) Kosteloze omrekening van bankrekeningen van de nationale munteenheid in de euro-eenheid tijdens de overgangsperiode.iii) Omwisseling zonder kosten voor hun cliënten (dit wil zeggen rekeninghouders) van "huishoudbedragen" in nationale bankbiljetten en in muntstukken tegen eurobankbiljetten en -muntstukken tijdens de eindperiode. De banken dienen de "huishoudbedragen" op transparante wijze naar volume en frequentie te kwantificeren.Artikel 3 Transparantie 1. Bij elke omrekening van enige nationale munteenheid naar de euro-eenheid en omgekeerd en bij elke omwisseling van bankbiljetten en muntstukken van deelnemende lidstaten dienen de banken duidelijk te vermelden dat de omrekeningskoersen overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1103/97 worden toegepast, en dienen zij naast de omrekeningskoers alle in rekening gebrachte kosten van ongeacht welke aard te specificeren.2. Wanneer banken voor niet onder artikel 2 begrepen omrekeningen en omwisselingen kosten aanrekenen of wanneer zij een of meer bepalingen van artikel 2, onder b), niet toepassen, dienen zij duidelijke en transparante informatie over deze omrekenings- en omwisselingskosten te verschaffen door hun cliënten:a) vooraf, schriftelijke informatie te verstrekken over alle omrekenings- of omwisselingskosten die zij voornemens zijn aan te rekenen en,b) achteraf, op bankrekeningsafschriften, rekeningoverzichten voor kaarthouders en elk ander middel dat voor communicatie met de cliënt wordt gebruikt over alle aangerekende omrekenings- of omwisselingskosten specifieke informatie te verstrekken. Deze informatie dient het voor hun cliënten duidelijk te maken dat de toepassing van de omrekeningskoersen overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1103/97 geschiedt, waarbij naast de omrekeningskoers alle omrekenings- of omwisselingskosten en ook alle andere, eventueel in rekening gebrachte kosten van ongeacht welke aard dienen te worden gespecificeerd.Artikel 4 Toepassing 1. De banken dienen de norm voor een goede praktijk uiterlijk op 1 januari 1999 toe te passen en eerder in het geval van artikel 3 indien dit technisch haalbaar is.2. De banken dienen hun cliënten zo spoedig mogelijk vóór 1 januari 1999 in te lichten of en in hoeverre zij de norm voor een goede praktijk zullen toepassen.3. Aan de toepassing van de norm voor een goede praktijk dient bekendheid te worden gegeven op een wijze die duidelijk aangeeft dat de banken zich aan de norm houden, bijvoorbeeld door:a) gedragscodes voor het bankbedrijf;b) bepalingen in het kader van een nationaal omschakelingsplan;c) een "omschakelingssymbool" dat duidelijk aangeeft dat banken de norm voor een goede praktijk naleven. Indien het passend wordt geacht tot een regeling te komen voor de toekenning van het recht tot het voeren van een "omschakelingssymbool", dient deze door de betrokken partijen op nationaal niveau te worden uitgewerkt.Artikel 5 Andere aanbevolen maatregelen De bevoegde autoriteiten van de lidstaten wordt verzocht na te gaan hoe voor consumenten die geen bankrekening hebben de kosteloze omwisseling van met redelijke tussenpozen en in redelijke bedragen aangeboden bankbiljetten en muntstukken in de nationale munteenheid tegen bankbiljetten en muntstukken in de euro-eenheid gedurende de eindperiode het best kan worden vergemakkelijkt.Artikel 6 Slotbepaling De lidstaten wordt verzocht aan de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling hun steun te verlenen.Artikel 7 Adressaten Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten, alsmede tot bedoelde banken en hun verenigingen.Gedaan te Brussel, 23 april 1998.Voor de CommissieYves-Thibault DE SILGUYLid van de Commissie(1) PB L 162 van 19. 6. 1997, blz. 1.(2) PB C 236 van 2. 8. 1997, blz. 8.(3) Zie bladzijde 29 van dit Publicatieblad.(4) Verslag van de deskundigengroep inzake bankkosten voor de omrekening in euro, Euro Paper nr. 14.(5) COM(98) 61 def.(6) PB L 322 van 17. 12. 1977, blz. 30.(7) PB L 332 van 31. 12. 1993, blz. 4.


title: Aanbeveling voor een Aanbeveling van de Raad om het buitensporige overheidstekort in Finland te verhelpen

text:
   NL
NL    NL
 ---pagebreak---       EUROPESE COMMISSIE
                                      Brussel, 15.6.2010
                                      SEC(2010) 747 definitief
                      Aanbeveling voor een
                AANBEVELING VAN DE RAAD
   om het buitensporige overheidstekort in Finland te verhelpen
NL                                                              NL
 ---pagebreak---                                           Aanbeveling voor een
                                   AANBEVELING VAN DE RAAD
                   om het buitensporige overheidstekort in Finland te verhelpen
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op
   artikel 126, lid 7,
   Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)     Overeenkomstig artikel 126 van het Verdrag dienen de lidstaten buitensporige
           overheidstekorten te vermijden.
   (2)     Het stabiliteits- en groeipact is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare
           financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot
           werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren.
   (3)     De hervorming in 2005 van het stabiliteits- en groeipact was bedoeld om de
           doeltreffendheid en de economische onderbouwing van het pact te versterken en
           tevens de houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn te waarborgen.
           Deze hervorming moest ervoor zorgen dat bij alle stappen in de BTP met name de
           economische en budgettaire achtergrond ten volle in aanmerking werd genomen. Op
           deze wijze verschaft het stabiliteits- en groeipact een kader dat, met inachtneming van
           de economische situatie, het overheidsstreven naar een spoedige terugkeer naar solide
           begrotingssituaties ondersteunt.
   (4)     De Raad heeft overeenkomstig artikel 126, lid 6, van het Verdrag op [13 juli 2010]
           besloten dat er in Finland een buitensporig tekort bestaat.
   (5)     Overeenkomstig artikel 126, lid 7, van het Verdrag en artikel 3 van
           Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad over de bespoediging en verduidelijking
           van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten1 (die deel
           uitmaakt van het stabiliteits- en groeipact) dient de Raad ook aanbevelingen te richten
           tot de betrokken lidstaat opdat deze binnen een bepaalde termijn een einde maakt aan
           de buitensporigtekortsituatie. In de aanbeveling moet een termijn van ten hoogste zes
           maanden worden bepaald waarbinnen de betrokken lidstaat doeltreffende actie moet
           ondernemen om het buitensporige tekort te corrigeren, alsook een termijn voor de
           correctie van het buitensporige tekort, dat, behoudens bijzondere omstandigheden,
   1
           PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6.
NL                                                  2                                              NL
 ---pagebreak---        binnen het jaar nadat het is geconstateerd verholpen moet zijn. Bij het bepalen of er
       sprake is van bijzondere omstandigheden, moet rekening worden gehouden met
       "relevante factoren" zoals deze worden omschreven in artikel 2, lid 3, van
       Verordening (EG) nr. 1467/97. Voorts dient de Raad in een aanbeveling om een
       buitensporig tekort te verhelpen, te verzoeken om een minimale jaarlijkse verbetering
       van het structurele saldo, dat wil zeggen het conjunctuurgezuiverde saldo, ongerekend
       eenmalige en andere tijdelijke maatregelen, van ten minste 0,5% van het bbp als
       benchmark te realiseren.
   (6) In het geval van Finland zijn de relevante factoren zoals verduidelijkt in artikel 2,
       lid 3, van Verordening (EG) nr. 1467/97 en zoals onderzocht in het verslag van de
       Commissie overeenkomstig artikel 124, lid 3, als gunstig aangemerkt. Ze wijzen
       echter niet op het bestaan van bijzondere omstandigheden op grond waarvan mag
       worden afgeweken van de standaardtermijn voor de correctie van het tekort. Met name
       daalt het overheidstekort volgens de voorjaarsprognoses 2010 van de diensten van de
       Commissie al in 2011 bij ongewijzigd beleid tot net onder de referentiewaarde van
       3%.
   (7) Vóór de mondiale crisis beschikte Finland over een aanzienlijk overschot op de
       begroting. Daardoor kon het een vrij omvangrijk pakket discretionaire budgettaire
       stimuleringsmaatregelen ter grootte van 1,8% van het bbp in 2009 en 1,1% van het
       bbp in 2010 vaststellen en de automatische stabilisatoren onbelemmerd laten werken,
       met als gevolg dat in 2009 een overheidstekort van 2,2% van het bbp is ontstaan.
       Volgens de BTP-kennisgeving van het ministerie van Financiën van april 2010 zal het
       tekort nog verder oplopen tot 4,1% van het bbp in 2010. In de voorjaarsprognoses van
       de diensten van de Commissie valt het in 2010 met 3,8% van het bbp iets lager uit.
       Volgens de derde aanvullende begroting die het ministerie van Financiën op
       14 mei 2010 bij het parlement heeft ingediend, kunnen de belastingontvangsten in
       2010 evenwel 0,5% van het bbp hoger uitvallen dan gepland, zulks met name vanwege
       hogere ontvangsten uit de vennootschapsbelasting. Dit zou betekenen dat de huidige
       projecties voor de overheidsfinanciën aan opwaartse risico's onderhevig zijn, maar
       omdat deze projecties niet volledig zijn bijgewerkt, is het tekortdoel voor 2010 niet
       officieel bijgesteld en blijft de huidige beoordeling geldig. Voor 2011 gaan zowel het
       ministerie van Financiën als de diensten van de Commissie er in hun prognoses van uit
       dat het overheidstekort bij ongewijzigd beleid daalt tot iets minder dan 3% van het
       bbp. Uitgaande van de prognoses van de diensten van de Commissie impliceert de
       correctie van het buitensporige tekort in 2011 een begrotingsinspanning van circa
       0,3 procentpunt van het bbp in 2011.
   (8) Het belangrijkste instrument voor de beheersing van de uitgaven van de centrale
       overheid zijn de meerjarige uitgavenplafonds, die geen rekening houden met
       conjunctuurgevoelige uitgaven en derhalve volledig vrij spel hebben gelaten aan de
       automatische stabilisatoren. Deze aanpak, en met name de onbelemmerde werking van
       de automatische stabilisatoren, heeft in de crisisperiode weliswaar voor ondersteuning
       van de economische activiteit en van de sociale cohesie gezorgd, maar heeft ook tot
       een vrij sterke verslechtering van de overheidsfinanciën geleid. Dit begrotingskader
       zal derhalve pas tot een vermindering van de druk op de uitgaven van de centrale
       overheid, waaronder de sociale uitgaven, leiden wanneer het economisch herstel goed
       doorzet. De decentrale overheden zijn verantwoordelijk voor een groot deel van de
       leeftijdsgebonden overheidsuitgaven, zoals de uitgaven aan onderwijs,
       gezondheidszorg en langdurige zorg en zijn niet gebonden aan centraal opgelegde
NL                                              3                                             NL
 ---pagebreak---         uitgavenplafonds. Om de stijging van de uitgaven op te vangen, zijn de lokale
        belastingtarieven doorgaans verhoogd, waarmee wordt voorkomen dat op gemeentelijk
        niveau schulden worden opgebouwd, maar de totale nationale belastingdruk wel
        toeneemt. De regering streeft naar een hervorming van de structuren en
        dienstverlening van de decentrale overheden op middellange termijn om de
        uitgavengroei in verband met de vergrijzing aan banden te leggen.
   (9)  In haar advies van 26 april 2010 over de meest recente actualisering van het
        stabiliteitsprogramma heeft de Raad de houdbaarheid van de Finse overheidsfinanciën
        op lange termijn beoordeeld en de autoriteiten verzocht tijdig stappen te zetten om een
        breed opgezette en concrete begrotingsstrategie op middellange termijn uit te stippelen
        om de begroting vanaf 2011 te consolideren, mede met het oog op het bereiken van de
        MTD en het herstel van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn.
   (10) De bruto overheidsschuld bedroeg in 2009 44% van het bbp. Volgens de BTP-
        kennisgeving van april zal deze in 2010 oplopen tot 49,9% van het bbp. Volgens de
        voorjaarsprognoses van de Commissie zal de schuldquote iets sneller toenemen en
        uitkomen op 50,5% van het bbp in 2010 en 54,9% van het bbp in 2011, waarmee deze
        dus onder de referentiewaarde van 60% van het bbp blijft.
   (11) Om beter toezicht te kunnen uitoefenen in het kader van de BTP, zal regelmatig en
        tijdig moeten worden gecontroleerd welke vorderingen zijn gemaakt bij de
        tenuitvoerlegging van de budgettaire consolidatiestrategie. Daarom zou daaraan in de
        komende actualiseringen van het stabiliteitsprogramma van Finland een apart
        hoofdstuk kunnen en moeten worden gewijd.
   (12) In het algemeen moeten de maatregelen ter consolidering van de begroting naar het
        oordeel van de Raad een duurzame verbetering van het overheidssaldo teweegbrengen
        en er tegelijkertijd op gericht zijn de kwaliteit van de openbare financiën te bevorderen
        en het groeipotentieel van de economie te versterken,
   BEVEELT AAN:
   (1)  Aangezien de Finse begrotingssituatie in 2010 het gevolg is van maatregelen ter
        grootte van 1,8% van het bbp in 2009 en 1,1% in 2010, die een passende reactie
        vormen op de neergang en die aansloten bij de beginselen van het Europees
        economisch herstelplan, en ook een gevolg is van de onbelemmerde werking van
        automatische stabilisatoren, maken de Finse autoriteiten uiterlijk in 2011 een einde aan
        de thans bestaande buitensporigtekortsituatie.
   (2)  De Finse autoriteiten dringen het overheidstekort op geloofwaardige en duurzame
        wijze terug tot onder de 3% van het bbp. Daartoe wordt in het bijzonder van de Finse
        autoriteiten het volgende verwacht:
        (a)      zij voeren de begrotingsmaatregelen in 2010 conform de meest recente
                 actualisering van het stabiliteitsprogramma uit en zorgen er tegelijk voor dat de
                 beoogde overschrijding van de referentiewaarde van 3% van het bbp binnen de
                 perken en van tijdelijke aard blijft;
        (b)      zij verrichten een begrotingsinspanning van ten minste een ½% van het bbp in
                 2011;
NL                                                 4                                               NL
 ---pagebreak---            (c)     zij geven concreet invulling aan maatregelen om de beoogde correctie van het
                   buitensporige tekort in 2011 te waarborgen.
   (3)     De Raad stelt [13 januari 2011] vast als uiterste datum waarop de Finse regering
           doeltreffende actie moet ondernemen en invulling moet geven aan de noodzakelijke
           maatregelen om de correctie van het buitensporige tekort naderbij te brengen. Bij de
           beoordeling van de doeltreffendheid van deze actie zal rekening worden gehouden met
           de economische ontwikkelingen die zich ten opzichte van de economische
           vooruitzichten in de voorjaarsprognoses 2010 van de diensten van de Commissie
           hebben voorgedaan.
   De Finse autoriteiten brengen, tot de beëindiging van de buitensporigtekortprocedure, in een
   apart hoofdstuk in de komende actualiseringen van het stabiliteitsprogramma verslag uit over
   de vorderingen die bij de uitvoering van deze aanbevelingen zijn gemaakt.
   Voorts wijst de Raad op het belang van het bereiken van de middellangetermijndoelstelling
   (MTD) voor een passend begrotingsbeheer in tijden van economische neergang en voor het
   herstel van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn. Daarom verzoekt hij
   de Finse autoriteiten de budgettaire consolidatie na de correctie van het buitensporige tekort
   voort te zetten en af te koersen op de middellangetermijndoelstelling voor de
   begrotingssituatie, namelijk een structureel overschot van 0,5% van het bbp.
   Deze aanbeveling is gericht tot de Republiek Finland.
   Gedaan te Brussel, op
                                                 Voor de Raad
                                                 De voorzitter
                                                 […]
NL                                                 5                                              NL


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 9 oktober 2006 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Banka Slovenije (ECB/2006/14)

text:
               25.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/19

      AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

   van 9 oktober 2006
   aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Banka Slovenije
   (ECB/2006/14)
   (2006/C 257/08)
   DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,
   Gelet op de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid op artikel 27.1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken van het Eurosysteem worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Ingevolge artikel 1 van Beschikking 2006/495/EG van de Raad van 11 juli 2006, overeenkomstig artikel 122, lid 2 van het Verdrag, betreffende de aanneming van de eenheidsmunt door Slovenië op 1 januari 2007 (1), voldoet Slovenië thans aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro en wordt de in artikel 4 van het Toetredingsverdrag van 2003 (2) bedoelde derogatie van Slovenië met ingang van 1 januari 2007 ingetrokken.

               (3)

               De in deze aanbeveling aanbevolen externe accountants zijn de huidige accountants van Banka Slovenije, die werden benoemd voor de boekjaren 2006 tot en met 2008,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   Het verdient aanbeveling dat Deloitte Touche revizija d.o.o. wordt benoemd tot de externe accountants van Banka Slovenije voor de boekjaren 2007 en 2008.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 9 oktober 2006.

            De President van de ECB

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  PB L 195 van 15.7.2006, blz. 25.

      (2)  PB L 236 van 23.9.2003, blz. 33.