title: Aanbeveling van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 24 maart 2016 tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (ESRB/2016/3)

text:
               29.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/1

         AANBEVELING VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S
   van 24 maart 2016
   tot wijziging van Aanbeveling ESRB/2015/2 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen
   (ESRB/2016/3)
   (2016/C 153/01)
   DE ALGEMENE RAAD VAN HET EUROPEES COMITÉ VOOR SYSTEEMRISICO’S,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico’s (1), met name artikel 3 en artikelen 16 tot en met 18,
   Gezien Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (2), met name artikel 458, lid 8,
   Gezien Besluit ESRB/2011/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 20 januari 2011 houdende goedkeuring van het reglement van orde van het Europees Comité voor systeemrisico’s (3), en met name artikel 15, lid 3, onder e), en artikelen 18 tot en met 20,
   Overwegende:

               (1)

               De waarborging van effectiviteit en consistentie van macroprudentieel beleid vereist dat beleidsmakers de nodige aandacht besteden aan de grensoverschrijdende effecten van door onderscheiden lidstaten vastgestelde macroprudentiële beleidsmaatregelen en, indien gerechtvaardigd, de passende macroprudentiële beleidsmaatregelen vaststellen om die grensoverschrijdende effecten te adresseren.

               (2)

               Het in Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (4) vastgelegde kader inzake vrijwillige wederkerigheid voor macroprudentiële beleidsmaatregelen moet verzekeren dat op alle in een lidstaat geactiveerde macroprudentiële beleidsmaatregelen op basis van blootstellingsgraad wederkerigheid van toepassing is in de andere lidstaten.

               (3)

               Gezien recente wetgevingsontwikkelingen in België inzake de implementatie van het vijfprocentpuntrisicogewichtopslagbedrag op Belgische hypotheekleningblootstellingen van kredietinstellingen die de internal ratings-based (IRB)-methode hanteren, welk opslagbedrag wordt toegepast uit hoofde van artikel 458, lid 2, onder d), vi) van Verordening (EU) nr. 575/2013, heeft de Algemene Raad van het Europees Comité voor systeemrisico’s besloten om de Belgische maatregel op te nemen in de lijst van macroprudentiële beleidsmaatregelen die voor toepassing van wederkerigheid uit hoofde van Aanbeveling ESRB/2015/2 aanbevolen worden,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   AFDELING 1

      WIJZIGINGEN

   Aanbeveling ESRB/2015/2 wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Afdeling 1, subaanbeveling C(1) wordt als volgt vervangen:

                           „1.

                           De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de door andere betrokken autoriteiten vastgestelde en door het ESRB voor toepassing van wederkerigheid aanbevolen beleidsmaatregelen. Het verdient aanbeveling dat wederkerigheid op de volgende maatregelen wordt toegepast:
                           België

                                       —

                                       een vijfprocentpuntrisicogewichtopslagbedrag op Belgische hypotheekleningblootstellingen van kredietinstellingen die de in de bijlage omschreven interneratingmethode hanteren, welk opslagbedrag wordt toegepast uit hoofde van artikel 458, lid 2, onder d), vi) van Verordening (EU) nr. 575/2013.”.

               2)

               De tekst in de bijlage wordt als een bijlage bij Aanbeveling ESRB/2015/2 toegevoegd.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 24 maart 2016.

            De voorzitter van het ESRB

         Mario DRAGHI

      (1)  PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1.

      (2)  PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1.

      (3)  PB C 58 van 24.2.2011, blz. 4.

      (4)  Aanbeveling ESRB/2015/2 van het Europees Comité voor systeemrisico’s van 15 december 2015 betreffende de beoordeling van grensoverschrijdende effecten van macroprudentiële beleidsmaatregelen en van vrijwillige toepassing van wederkerigheid ten aanzien van macroprudentiële beleidsmaatregelen (PB C 97 van 12.3.2016, blz. 9).

      BIJLAGE

            „BIJLAGE

               België

            Vijfprocentpuntrisicogewichtopslagbedrag op Belgische hypotheekleningblootstellingen van kredietinstellingen die interneratingmethode (IRB-kredietinstellingen) hanteren, welk opslagbedrag wordt toegepast uit hoofde van artikel 458, lid 2, onder d), vi) van Verordening (EU) nr. 575/2013.
            I.   Beschrijving van de maatregel

                        1.

                        De Belgische maatregel is een vijfprocentpuntverhoging in risicogewichten die IRB-kredietinstellingen toepassen op de blootstellingswaarde van Belgische hypotheekleningen. Met name wordt de overeenkomstig artikel 154, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 berekende risicoweging voor door in België gelegen niet-zakelijk onroerend goed gedekte detailhandelblootstellingen met vijf procentpunten verhoogd. Bijvoorbeeld, een door IRB-kredietinstellingen op Belgische hypotheekleningen toegepaste tienprocentrisicoweging wordt verhoogd naar 15 procent.

                  II.   Wederkerigheid

                        2.

                        Overeenkomstig artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen wederkerigheid toe te passen op de Belgische maatregel voor de blootstellingswaarde van Belgische hypotheekleningen die zijn uitgegeven door in België gevestigde bijkantoren waaraan in eigen land een vergunning is verleend, en die bijkantoren zijn van in hun respectieve jurisdicties gevestigde IRB-kredietinstellingen. Voor dit lid is de in subaanbeveling C(3) vastgelegde eindtermijn van toepassing.

                        3.

                        De betrokken autoriteiten kunnen besluiten artikel 458, lid 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 niet toe te passen indien er geen IRB-kredietinstellingen zijn gevestigd in andere lidstaten met in België gevestigde bijkantoren die materiële blootstellingen hebben aan de Belgische hypotheekmarkt. Indien krachtens artikel 458, lid 9, van Verordening (EU) nr. 575/2013 een nieuw besluit is vastgesteld tot verlenging van de toepassingsperiode van de Belgische maatregel wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen de situatie te herzien en, indien nodig, wederkerigheid toe te passen op de Belgische maatregel.

                        4.

                        De betrokken autoriteiten wordt tevens aanbevolen op de Belgische maatregel wederkerigheid toe te passen voor de blootstellingswaarde van Belgische hypotheekleningen die in hun respectieve jurisdicties gevestigde IRB-kredietinstellingen direct grensoverschrijdend verstrekt hebben. Overeenkomstig subaanbeveling C(2) wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen om na raadpleging van het ESRB de in hun jurisdictie beschikbare macroprudentiële beleidsmaatregel toe te passen die in vergelijking met de bovengenoemde wederkerigheid het meest equivalente effect heeft, waaronder de vaststelling van toezichtmaatregelen en -bevoegdheden zoals bedoeld in titel VII, hoofdstuk 2, afdeling IV, van Richtlijn 2013/36/EU. De betrokken autoriteiten wordt aanbevolen om binnen zes maanden de equivalente maatregel vast te stellen.

                        5.

                        De betrokken autoriteiten kunnen besluiten geen wederkerigheid toe te passen indien er geen IRB-kredietinstellingen zijn gevestigd in andere lidstaten met materiële directe grensoverschrijdende blootstellingen aan de Belgische hypotheekmarkt. Indien krachtens artikel 458, lid 9, van Verordening (EU) nr. 575/2013 een nieuw besluit is vastgesteld tot verlenging van de toepassingsperiode van de Belgische maatregel, wordt de betrokken autoriteiten aanbevolen de situatie te herzien en, indien nodig, wederkerigheid toepassen op de Belgische maatregel.”.


				|

		52013PC0385

			Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot intrekking van Besluit 2010/286/EU betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Italië /* COM/2013/0385 final - 2013/ () */

			   	Aanbeveling voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot intrekking van Besluit 2010/286/EU
betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Italië
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 126, lid 12,
Gezien de aanbeveling van de Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Bij Besluit 2010/286/EU van
de Raad van 2 december 2009[1]
is, op aanbeveling van de Commissie, besloten dat in Italië een buitensporig
tekort bestond. De Raad stelde vast dat voor 2009 met een overheidstekort van 5,3%
van het bbp werd gerekend en dat daarmee de in het Verdrag vastgelegde
referentiewaarde van 3% van het bbp werd overschreden, terwijl de bruto
overheidsschuld zou uitkomen op 115,1% van het bbp in 2009, dus boven de in het
Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% van het bbp[2].
(2)       Op 2 december 2009 heeft de
Raad, overeenkomstig artikel 126, lid 7, VWEU en artikel 3, lid 4, van
Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de
bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij
buitensporige tekorten[3],
op grond van een aanbeveling van de Commissie, tot Italië een aanbeveling
gericht waarin het land werd verzocht om uiterlijk eind 2012 aan de
buitensporigtekortsituatie een eind te maken. Die aanbeveling is openbaar
gemaakt.
(3)       Overeenkomstig artikel 4
van het aan de Verdragen gehechte Protocol betreffende de procedure bij
buitensporige tekorten verstrekt de Commissie de voor de toepassing van de
procedure benodigde gegevens. In het kader van de toepassing van dit protocol
dienen de lidstaten, overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EG) nr. 479/2009
van de Raad van 25 mei 2009 betreffende de toepassing van het aan het Verdrag
tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de
procedure bij buitensporige tekorten[4],
de Commissie tweemaal per jaar, namelijk vóór 1 april en vóór 1 oktober,
gegevens te verstrekken over het overheidstekort en de overheidsschuld, alsmede
over andere, daarmee samenhangende variabelen.
(4)       Wanneer de Raad beziet of een
besluit betreffende het bestaan van een buitensporig tekort moet worden
ingetrokken, moet hij een besluit nemen op basis van ter kennis gebrachte
gegevens. Bovendien mag een besluit betreffende het bestaan van een
buitensporig tekort alleen worden ingetrokken als uit de prognoses van de
Commissie blijkt dat het tekort gedurende de prognoseperiode de drempel van 3%
van het bbp niet zal overschrijden[5].
(5)       Uit de gegevens die de
Commissie (Eurostat), overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EG)
nr. 479/2009, na de vóór 1 april 2013 door Italië gedane kennisgeving
heeft verstrekt, uit het stabiliteitsprogramma voor 2013, uit de
voorjaarsprognoses 2013 van de diensten van de Commissie en uit de beoordeling
van de aanvullende maatregelen die bij decreto-legge nr. 54 van 21 mei 2013
zijn goedgekeurd, kunnen de volgende conclusies worden getrokken:
–
Nadat het overheidstekort in 2009 een piek bereikte
van 5,5% van het bbp, werd het geleidelijk teruggebracht en kwam het uit op 3,0%
van het bbp in 2012, dus binnen de door de Raad vastgestelde termijn. Deze
verbetering kwam er door een aanzienlijke begrotingsconsolidatie, terwijl in 2012
de rentebetalingen 0,8 procentpunt van het bbp hoger lagen dan in 2009 en de samenstelling
van de economische activiteiten minder belastinginkomsten opleverde.
–
Volgens het stabiliteitsprogramma voor de periode 2013-2017
dat de Italiaanse regering op 10 april 2013 heeft goedgekeurd en dat op 7 mei 2013
door het Italiaanse Parlement is bekrachtigd, zal het tekort licht afnemen tot 2,9%
van het bbp in 2013 en daarna dalen tot 1,8% van het bbp in 2014. Bij
ongewijzigd beleid zal volgens de voorjaarsprognoses van de diensten van de
Commissie het tekort in 2013 uitkomen op 2,9% van het bbp en in 2014 op 2,5%
van het bbp. Zowel het stabiliteitsprogramma als de voorjaarsprognoses houden
rekening met de effecten van decreto-legge nr. 35 van 8 april 2013, dat
voorziet in de betaling van de achterstallige schulden van de overheidssector
bij particuliere leveranciers, voor een totaalbedrag van 40 miljard EUR (of
rond 2,5% van het bbp) in de periode 2013-2014. Hoewel dit bedrag leidt tot een
overeenkomstige toename van het overheidstekort, beïnvloedt dit het tekort
alleen voor het gedeelte dat met kapitaaluitgaven verband houdt. In genoemd
decreto-legge worden deze betalingen voor 2013 vastgesteld op 0,5% van het bbp,
met een overeenkomstige toename van het tekort. Het bevat ook een
garantiemechanisme dat de overheid machtigt om de voldoening van tekortvergrotende
handelsschulden te vertragen of om andere corrigerende maatregelen te nemen,
zodat het bereiken van de begrotingsdoelstelling voor 2013 gegarandeerd blijft.

–
Het Italiaanse Parlement heeft de in het
stabiliteitsprogramma voor 2013 naar voren geschoven begrotingsdoelstellingen
bekrachtigd. Op 17 mei 2013 - d.w.z. ná de voorjaarsprognoses - heeft de nieuwe
regering een formele verklaring uitgegeven om deze toezeggingen te bevestigen
en om de goedkeuring aan te kondigen van nieuwe maatregelen, met volledige
inachtneming van de begrotingsdoelstellingen uit het stabiliteitsprogramma. In
decreto-legge nr. 54, dat diezelfde dag is goedgekeurd, worden die nieuwe
maatregelen uiteengezet. Daarbij gaat het onder meer om:
–
de opschorting van de in juni verschuldigde tranche
van de onroerendzaakbelasting (IMU) voor het hoofdverblijf - onder uitsluiting
van luxewoningen - en voor agrarisch eigendom, terwijl de regering zich
verbindt tot een algemene hertekening van de wetgeving inzake de
onroerendzaakbelasting. Een garantiemechanisme moet ervoor zorgen dat deze
hertekening plaatsvindt met volledige inachtneming van de
begrotingsdoelstellingen in primaire termen. Bovendien zal, indien de
begrotingsneutrale hervorming niet tegen eind augustus 2013 goedgekeurd geraakt,
de opgeschorte belastingtranche verschuldigd zijn tegen 16 september 2013;
–
de uitbreiding van loonsuppletieregelingen (ammortizzatori
sociali in deroga) tot werknemers die voor het jaar 2013 nog niet onder die
regeling vallen, door ombuiging van de begrotingsmiddelen die beschikbaar zijn
bovenop die welke voor de arbeidsmarkthervorming van 2012 zijn uitgetrokken.
–
Alles samengenomen blijkt bij een beoordeling van
deze nieuwe bepalingen dat zij geen significant effect hebben op het tekort,
mits zij consequent worden toegepast. Aldus zal het tekort duurzaam onder de
referentiewaarde van 3% van het bbp blijven.
–
Na een verbetering van in totaal bijna 2,75
procentpunt van het bbp over de periode 2009-2012, zal het structurele saldo -
d.w.z. conjunctuurgezuiverd, ongerekend eenmalige en andere tijdelijke
maatregelen - bij ongewijzigd beleid volgens de prognoses in 2013 verder
verbeteren met bijna 1 procentpunt (tot rond -0,5% van het bbp) en in 2014
licht verslechteren.
–
De schuldquote is in de periode 2009-2012 met 10,6
procentpunt toegenomen tot 127,0%, mede door Italiës bijdrage in de financiële
bijstand aan lidstaten van de eurozone. Doordat de conjuncturele omstandigheden
ongunstig blijven, is de verwachting dat het begrotingstekort zal toenemen tot 131,4%
van het bbp in 2013 en tot 132,2% in 2014, mede door het voldoen van
achterstallige handelsschulden ten belope van 2,5 procentpunt van het bbp zoals
voor 2013-2014 gepland staat.
(6)       De Raad herinnert eraan dat
Italië, met ingang van 2013, het jaar volgend op de correctie van zijn
buitensporig tekort, in een passend tempo vooruitgang moet boeken richting zijn
middellangetermijndoelstelling, daaronder begrepen de naleving van de
uitgavenbenchmark, en voldoende vooruitgang moet boeken richting de vervulling
van het schuldcriterium, overeenkomstig artikel 2, lid 1 bis, van
Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de
bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij
buitensporige tekorten.
(7)       Volgens artikel 126,
lid 12, van het Verdrag moet een besluit van de Raad betreffende het
bestaan van een buitensporig tekort worden ingetrokken wanneer de Raad van
oordeel is dat het buitensporige tekort in de betrokken lidstaat is
gecorrigeerd.
(8)       Volgens de Raad is het
buitensporige tekort in Italië gecorrigeerd en dient Besluit 2010/286/EU
derhalve te worden ingetrokken,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
Uit een algehele evaluatie volgt dat de
buitensporigtekortsituatie in Italië is gecorrigeerd.
Artikel 2
Besluit 2010/286/EU wordt bij dezen
ingetrokken.
Artikel 3
Dit besluit is gericht tot de Italiaanse
Republiek.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De voorzitter
[1]               PB L 125
van 21.5.2010, blz. 40.
[2]               Het
overheidstekort en de overheidsschuld voor 2009 werden vervolgens herzien tot,
respectievelijk, 5,5% en 116,4% van het bbp.
[3]               PB L 209
van 2.8.1997, blz. 6.
[4]               PB L 145
van 10.6.2009, blz. 1.
[5]               In
lijn met de Specifications on the implementation of the Stability and Growth
Pact and Guidelines on the format and content of Stability and Convergence
Programmes van 3 september 2012; zie: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/pdf/coc/code_of_conduct_en.pdf


title: Aanbeveling van de Commissie van 22 september 2006 inzake de doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen en de vermeldingen dienaangaande (Kennisgeving geschied onder nummer C(2006) 4089)   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               26.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 265/39

      AANBEVELING VAN DE COMMISSIE

   van 22 september 2006
   inzake de doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen en de vermeldingen dienaangaande
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2006) 4089)
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2006/647/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 211, tweede streepje,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Zonnebrandmiddelen zijn cosmetische producten in de zin van artikel 1, lid 1, van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten (1).

               (2)

               Overeenkomstig artikel 2, eerste alinea, van Richtlijn 76/768/EEG mogen cosmetische producten die binnen de Gemeenschap in de handel worden gebracht, de gezondheid van de mens niet schaden wanneer zij onder normale of redelijkerwijze te voorziene gebruiksvoorwaarden worden aangewend, met name rekening houdend met de aanbiedingsvorm van het product, de etikettering en de eventuele aanwijzingen voor het gebruik.

               (3)

               Artikel 6, lid 3, van Richtlijn 76/768/EEG verplicht de lidstaten alle noodzakelijke maatregelen te treffen om te waarborgen dat bij het etiketteren, het ten verkoop aanbieden van en het maken van reclame voor cosmetische producten de tekst, de benamingen, merken en afbeeldingen of andere al dan niet figuratieve tekens niet worden gebruikt om aan deze producten kenmerken toe te schrijven die deze niet bezitten.

               (4)

               Voorts moet overeenkomstig artikel 7 bis van Richtlijn 76/768/EEG de fabrikant, zijn gevolmachtigde, degene voor wiens rekening een cosmetisch product gefabriceerd is of degene die voor het in de Gemeenschap in de handel brengen van ingevoerde cosmetische producten verantwoordelijk is, wanneer de aard van de werking of het product zulks rechtvaardigt gegevens voor controledoeleinden ter gerede beschikking van de bevoegde instanties van de betrokken lidstaat houden om de werking waarop het cosmetische product aanspraak maakt te bewijzen.

               (5)

               Om tot een hoog niveau van bescherming van de gezondheid bij te dragen, moeten aanwijzingen worden gegeven met betrekking tot de gevolgen die artikel 6, lid 3, van Richtlijn 76/768/EEG heeft voor de vermeldingen betreffende de doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen.

               (6)

               Hoewel de industrie dienaangaande reeds inspanningen heeft geleverd, moeten enkele voorbeelden worden gegeven van vermeldingen die voor zonnebrandmiddelen niet mogen worden gebruikt, moeten voorzorgen worden genoemd die in acht moeten worden genomen en moeten gebruiksaanwijzingen worden vermeld die met betrekking tot sommige van de vermelde kenmerken moeten worden aanbevolen.

               (7)

               Ook moeten enkele andere aspecten van vermeldingen betreffende zonnebrandmiddelen en de doeltreffendheid ervan aan de orde komen, te weten de minimale doeltreffendheid die een zonnebrandmiddel moet hebben om een hoog niveau van bescherming van de volksgezondheid te verzekeren en de wijze waarop de etikettering van zonnebrandmiddelen eenvoudig en begrijpelijk kan worden gehouden, teneinde de consument bij het kiezen van het juiste middel bij te staan.

               (8)

               Zonnestraling bestaat onder meer uit kortgolvende ultraviolette B-straling (UV-B) en langgolvende ultraviolette A-straling (UV-A). De ontsteking van de huid, „zonnebrand”, en de ontstekingsreactie waardoor de huid rood wordt (erytheem), worden hoofdzakelijk door UV-B-straling veroorzaakt. UV-B-straling draagt ook het meeste bij aan het kankerrisico, al mag het risico van UV-A-straling daarbij niet worden verwaarloosd. UV-A-straling veroorzaakt ook voortijdige veroudering van de huid. Uit wetenschappelijk onderzoek is verder naar voren gekomen, dat de overmatige blootstelling aan UV-B- en UV-A-straling gevolgen kan hebben voor het immuunsysteem.

               (9)

               Zonnebrandmiddelen kunnen doeltreffend zijn ter voorkoming van zonnebrand. Wetenschappelijke resultaten duiden er verder op, dat zonnebrandmiddelen schade als gevolg van veroudering door de zon kunnen voorkomen en bescherming kunnen bieden tegen de onderdrukking van het immuunsysteem door het zonlicht. Uit epidemiologisch onderzoek blijkt dat bepaalde typen huidkanker door zonnebrandmiddelen kunnen worden voorkomen.

               (10)

               Om deze preventieve kenmerken te hebben, moeten zonnebrandmiddelen tegen zowel UV-B- als UV-A-straling beschermen. Hoewel de zonbeschermingsfactor alleen betrekking heeft op de bescherming tegen erytheem veroorzakende straling (in hoofdzaak UV-B-straling), moeten zonnebrandmiddelen zowel UV-B- als UV-A-bescherming bieden.

               (11)

               Zelfs zonnebrandmiddelen die uiterst doeltreffend zijn en zowel tegen UV-B- als UV-A-straling beschermen, kunnen geen volledige bescherming tegen de gezondheidsrisico's van ultraviolette (UV) straling bieden. Er is geen enkel zonnebrandmiddel dat alle UV-straling wegfiltert. Verder is vooralsnog niet wetenschappelijk bewezen, dat het gebruik van zonnebrandmiddelen melanoom kan voorkomen. Daarom mogen zonnebrandmiddelen er geen aanspraak op maken of de indruk wekken, dat zij volledige bescherming bieden tegen de risico's van overmatige blootstelling aan UV-straling.

               (12)

               Dit geldt met name voor de blootstelling van baby's en jonge kinderen aan zonlicht. Daar de blootstelling aan de zon in de kinderjaren in belangrijke mate bijdraagt tot het ontstaan van huidkanker op latere leeftijd, mogen zonnebrandmiddelen niet suggereren dat zij voldoende bescherming voor baby's en jonge kinderen bieden.

               (13)

               Er moeten adequate waarschuwingen komen om de misvattingen over de kenmerken van zonnebrandmiddelen weg te nemen.

               (14)

               Op grond van een aantal studies heeft het Internationale Instituut voor kankeronderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie gewezen op het belang van het verband tussen het op de juiste wijze aanbrengen van zonnebrandmiddelen en de doelmatigheid van de gestelde zonbeschermingsfactor. Met name is het regelmatig opnieuw aanbrengen van wezenlijk belang. Om het door de zonbeschermingsfactor aangegeven beschermingsniveau te bereiken, moeten de zonnebrandmiddelen voorts worden aangebracht in hoeveelheden die vergelijkbaar zijn met de bij de testnorm gebruikte hoeveelheid, 2 mg/cm2, wat overeenkomt met zes theelepels lotion (ongeveer 36 gram) voor het lichaam van een volwassen persoon. Dat is meer dan de gebruikers doorgaans aanbrengen. Wordt minder zonnebrandmiddel aangebracht, dan daalt de bescherming onevenredig. Zo wordt bij een halvering van de aangebrachte hoeveelheid de bescherming met tweederde verminderd.

               (15)

               Om een hoog niveau van bescherming van de volksgezondheid te verzekeren, moeten zonnebrandmiddelen voldoende doelmatig zijn tegen UV-B- en UV-A-straling. Daartoe moet een zonnebrandmiddel een minimale UV-B- en UV-A-bescherming bieden. Een hogere zonbeschermingsfactor (hoofdzakelijk UV-B-bescherming) moet gepaard gaan met een toename van de UV-A-bescherming. De bescherming tegen UV-A-straling en die tegen UV-B-straling moeten dus gekoppeld zijn. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt, dat bepaalde biologische schade kan worden voorkomen en beperkt indien de verhouding tussen de beschermingsfactor die gemeten wordt met de „persistent pigment darkening”-test (die vooral op UV-A-straling betrekking heeft) en de met de „sun protection factor”-testmethode bepaalde factor (vooral UV-B) minimaal 1 op 3 is. Verder bevelen dermatologen, om een brede bescherming te verkrijgen, een kritische golflengte aan van ten minste 370 nm.

               (16)

               Ter verzekering van de reproduceerbaarheid en vergelijkbaarheid van de aanbevolen minimale bescherming tegen UV-B-straling moet gebruik worden gemaakt van de International Sun Protection Factor Test Method (2006), zoals die in 2006 door de Europese, de Japanse, de Amerikaanse en de Zuid-Afrikaanse industrie is geactualiseerd. Om de minimale bescherming tegen UV-A-straling te evalueren moet de door de Japanse industrie toegepaste en door het Franse Agence française de sécurité sanitaire des produits de santé — Afssaps gewijzigde „persistent pigment darkening”-test worden gebruikt en moet de kritische golflengte worden bepaald. Deze testmethoden zijn voorgelegd aan het Europees Comité voor Normalisatie (CEN), teneinde Europese normen op dit gebied op te stellen (2).

               (17)

               Hoewel deze testmethoden als referentiemethoden moeten worden gebruikt, dient de voorkeur te worden gegeven aan in-vitrotestmethoden die gelijkwaardige resultaten opleveren, omdat aan in-vivomethoden ethische bezwaren kleven. De industrie moet meer in het werk stellen om in-vitrotestmethoden voor de bescherming tegen UV-A- en UV-B-straling te ontwikkelen.

               (18)

               Vermeldingen aangaande de doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen moeten eenvoudig en zinvol zijn en op identieke criteria berusten, zodat de consument de producten beter kan vergelijken en voor een bepaalde blootstelling en een bepaald huidtype het juiste product kan kiezen.

               (19)

               Er is met name behoefte aan een eenvormige vermelding betreffende de UV-A-bescherming, zodat de consument gemakkelijker een product kan kiezen dat zowel tegen UV-B- als tegen UV-A-straling beschermt.

               (20)

               Wanneer voor de etikettering uiteenlopende getallen worden gebruikt om de zonbeschermingsfactor aan te geven, strookt dat niet met het streven om eenvoudige en zinvolle vermeldingen te gebruiken. Het verschil in bescherming tussen twee opeenvolgende getalswaarden is te verwaarlozen, met name bij de hogere waarden. Bovendien vertoont alleen de bescherming tegen zonnebrand een lineair verloop, dat wil zeggen dat een product met een zonbeschermingsfactor 30 tweemaal zo goed tegen zonnebrand beschermt als een product met een zonbeschermingsfactor 15. Een product met zonbeschermingsfactor 15 absorbeert echter 93 % van de UV-B-straling en een product met zonbeschermingsfactor 30 97 %. Ten slotte bieden zonbeschermingsfactoren boven de 50 geen wezenlijk betere bescherming tegen UV-straling. Daarom kan voor de etikettering een beperkter scala aan zonbeschermingsfactoren worden gebruikt zonder dat dit de keuze van de consument voor verschillende beschermingsniveaus beperkt.

               (21)

               Etikettering aan de hand van vier categorieën („laag”, „gemiddeld”, „hoog” en „zeer hoog”) is een eenvoudigere en zinvollere wijze om de doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen aan te geven dan het vermelden van allerlei getallen. Daarom moet de categorie tenminste even opvallend op het etiket worden vermeld als de zonbeschermingsfactor.

               (22)

               De consumenten moeten worden voorgelicht over de risico's van een overmatige blootstelling aan het zonlicht. Voorts moet de consument raad worden gegeven bij de keuze van een zonnebrandmiddel met voldoende doeltreffendheid, gelet op de mate van blootstelling aan het zonlicht en hun huidtype,

         BEVEELT AAN:
   AFDELING 1
   ONDERWERP EN DEFINITIES

               1)

               Deze aanbeveling heeft betrekking op:

                           a)

                           de toepassing van artikel 6, lid 3, van Richtlijn 76/768/EEG ten aanzien van sommige kenmerken van zonnebrandmiddelen en de vermeldingen betreffende hun doeltreffendheid (afdeling 2);

                           b)

                           de minimale doeltreffendheid van zonnebrandmiddelen, ter verzekering van een hoog niveau van bescherming tegen UV-B- en UV-A-straling en een eenvoudige en begrijpelijke etikettering van zonnebrandmiddelen om het de consument gemakkelijker te maken het juiste middel te kiezen (afdelingen 3, 4 en 5).

               2)

               Voor de toepassing van deze aanbeveling gelden de volgende definities:

                           a)

                           „zonnebrandmiddel”: elke bereiding (zoals crèmes, zalven, oliën, gels, sprays) die bedoeld is om op de menselijke huid aangebracht te worden met als enige of belangrijkste doel die tegen UV-straling te beschermen, door die straling te absorberen, te verstrooien of te reflecteren;

                           b)

                           „vermelding”: elke verklaring over de kenmerken van een zonnebrandmiddel in de vorm van een tekst, benamingen, merken en afbeeldingen of andere al dan niet figuratieve tekens op de etikettering of bij het ten verkoop aanbieden van of het maken van reclame voor zonnebrandmiddelen;

                           c)

                           „UV-B-straling”: straling met een golflengte tussen 290 en 320 nm;

                           d)

                           „UV-A-straling”: straling met een golflengte tussen 320 en 400 nm;

                           e)

                           „kritische golflengte”: de golflengte waarvan de oppervlakte onder de extinctiecurve tussen 290 nm en die golflengte gelijk is aan 90 % van de oppervlakte onder de curve tussen 290 en 400 nm;

                           f)

                           „minimale erytheemdosis”: de hoeveelheid energie die leidt tot erytheemvorming;

                           g)

                           „zonbeschermingsfactor”: de verhouding tussen de minimale erytheemdosis op een door een zonnebrandmiddel beschermde huid en de minimale erytheemdosis op dezelfde, maar dan onbeschermde huid;

                           h)

                           „UV-A-beschermingsfactor”: de verhouding tussen de kleinste UV-A-dosis die blijvende pigmentverkleuring veroorzaakt op een door een zonnebrandmiddel beschermde huid en de kleinste UV-A-dosis die de minimale verkleuring veroorzaakt op dezelfde, onbeschermde huid.

         AFDELING 2
   UV-A- EN UV-B-BESCHERMING, VERMELDINGEN, VOORZORGEN BIJ HET GEBRUIK EN GEBRUIKSAANWIJZINGEN

               3)

               De in de punten 4 tot en met 8 bedoelde kenmerken en vermeldingen worden voor de toepassing van artikel 6, lid 3, van Richtlijn 76/768/EEG in aanmerking genomen.

               4)

               Zonnebrandmiddelen bieden zowel tegen UV-B-straling als tegen UV-A-straling bescherming.

               5)

               Er worden geen vermeldingen gebruikt die de volgende kenmerken suggereren:

                           a)

                           het middel biedt 100 % bescherming tegen UV-straling (zoals „zonblokkering”, „zonblokkeerder”, „totale bescherming”);

                           b)

                           het middel behoeft onder geen enkele omstandigheid opnieuw te worden aangebracht (zoals „beschermt de gehele dag”).

               6)

               Zonnebrandmiddelen zijn voorzien van waarschuwingen waaruit blijkt dat zij geen totale bescherming bieden en van raad over de verder in acht te nemen voorzorgen. Dit kunnen waarschuwingen zijn als:

                           a)

                           „Blijf niet te lang in de zon, ook al gebruikt u een zonnebrandmiddel”;

                           b)

                           „Houd baby's en jonge kinderen uit de directe zon”;

                           c)

                           „Overmatige blootstelling aan zonlicht is gevaarlijk voor de gezondheid”.

               7)

               Zonnebrandmiddelen zijn voorzien van aanwijzingen voor het gebruik om de vermelde doelmatigheid te bereiken. Dit kunnen aanwijzingen zijn zoals:

                           a)

                           „Smeer u in voordat u in de zon gaat”;

                           b)

                           „Regelmatig opnieuw insmeren, vooral wanneer u veel transpireert en na het zwemmen of afdrogen”.

               8)

               Zonnebrandmiddelen zijn voorzien van aanwijzingen over de hoeveelheid die op de huid moet worden aangebracht om de vermelde doelmatigheid te bereiken. Dit kan bijvoorbeeld worden gedaan door de hoeveelheid aan te geven door middel van een pictogram, een illustratie of een doseerhulpmiddel. De zonnebrandmiddelen zijn voorzien van uitleg van het risico bij gebruik van een te kleine hoeveelheid, zoals: „Waarschuwing: wanneer u minder dan de aanbevolen hoeveelheid gebruikt, daalt de bescherming sterk”.

         AFDELING 3
   MINIMALE DOELTREFFENDHEID

               9)

               Zonnebrandmiddelen bieden een minimale bescherming tegen UV-B- en UV-A-straling. De mate van bescherming wordt gemeten met gestandaardiseerde, reproduceerbare testmethoden, waarbij rekening wordt gehouden met fotodegradatie. In-vitrotestmethoden hebben de voorkeur.

               10)

               Zonnebrandmiddelen bieden de volgende minimale bescherming:

                           a)

                           bescherming tegen UV-B-straling van zonbeschermingsfactor 6, bepaald met de International Sun Protection Factor Test Method (2006) of een gelijkwaardige bescherming, bepaald met een in-vitromethode;

                           b)

                           bescherming tegen UV-A-straling met een UV-A-beschermingsfactor gelijk aan 1/3 van de zonbeschermingsfactor, bepaald met de „persistent pigment darkening”-test, zoals gewijzigd door het Franse Agence française de sécurité sanitaire des produits de santé — Afssaps, of een gelijkwaardige bescherming, bepaald met een in-vitromethode;

                           c)

                           een kritische golflengte van 370 nm, bepaald met de testmethode voor de kritische golflengte.

         AFDELING 4
   EENVOUDIGE, ZINVOLLE VERMELDINGEN BETREFFENDE DE DOELMATIGHEID

               11)

               Vermeldingen betreffende de doelmatigheid van zonnebrandmiddelen zijn eenvoudig, ondubbelzinnig en zinvol en berusten op gestandaardiseerde en reproduceerbare criteria.

               12)

               Vermeldingen betreffende de UV-B- en UV-A-bescherming mogen alleen worden gedaan indien die bescherming tenminste overeenkomt met de in punt 10 vermelde niveaus.

               13)

               De doelmatigheid van de zonnebrandmiddelen wordt op het etiket aangegeven door middel van verwijzing naar categorieën, zoals „laag”, „gemiddeld”, „hoog” en „zeer hoog”. Elke categorie komt overeen met een gestandaardiseerde mate van bescherming tegen UV-B- en UV-A-straling.

               14)

               Het aantal getallen dat op de etikettering wordt gebruikt ter aanduiding van de zonbeschermingsfactor, wordt beperkt om een vergelijking van de verschillende producten te vergemakkelijken zonder dat de keuze voor de consument wordt beperkt. Aanbevolen wordt, de categorieën en bijbehorende zonbeschermingsfactoren als volgt op de etikettering aan te geven:

                           Aangegeven categorie

                           Aangegeven zonbeschermingsfactor

                           Gemeten zonbeschermingsfactor (overeenkomstig de in punt 10, onder a), vermelde beginselen)

                           Aanbevolen minimale UV-A-beschermingsfactor (gemeten overeenkomstig de in punt 10, onder b), vermelde beginselen)

                           Aanbevolen minimale kritische golflengte (gemeten overeenkomstig de in punt 10, onder c), vermelde beginselen)

                           „Lage bescherming”

                           „6”

                           6-9,9

                           1/3 van de aangegeven zonbeschermingsfactor

                           370 nm

                           „10”

                           10-14,9

                           „Gemiddelde bescherming”

                           „15”

                           15-19,9

                           „20”

                           20-24,9

                           „25”

                           25-29,9

                           „Hoge bescherming”

                           „30”

                           30-49,9

                           „50”

                           50-59,9

                           „Zeer hoge bescherming”

                           „50 +”

                           60 ≤

               15)

               De categorie zonnebrandmiddel wordt op de etikettering op een tenminste even opvallende wijze vermeld als de zonbeschermingsfactor.

         AFDELING 5
   VOORLICHTING VAN DE CONSUMENT

               16)

               De consument wordt voorgelicht over de risico's van overmatige blootstelling aan UV-straling en over de categorieën zonnebrandmiddelen die voor een bepaalde mate van blootstelling aan het zonlicht en een bepaald huidtype vereist zijn. Dit kan bijvoorbeeld worden gedaan door gegevens te verstrekken op nationale websites of door middel van folders of persberichten.

         AFDELING 6
   ADRESSATEN

               17)

               Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 22 september 2006.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vicevoorzitter

      (1)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/65/EG van de Commissie (PB L 198 van 20.7.2006, blz. 11).

      (2)  Aan het CEN gegeven normalisatiemandaat voor methoden ter bepaling van de doelmatigheid van zonnebrandmiddelen, mandaat M/389, 12 juli 2006.


Avis juridique important

|

31964H0412

64/412/EEG: Aanbeveling van de Commissie van 29 juni 1964 betreffende het douanestelsel, van toepassing op leermiddelen die tijdelijk uit een Lid-Staat in een andere Lid-Staat worden ingevoerd, ten einde aldaar door openbare of particuliere inrichtingen of instellingen, welke door de douanedienst zijn erkend, ten behoeve van onderwijs of beroepsopleiding te worden gebruikt

Publicatieblad Nr. 112 van 14/07/1964 blz. 1814 - 1815

++++AANBEVELING VAN DE COMMISSIE  van 29 juni 1964  betreffende het douanestelsel , van toepassing op leermiddelen die tijdelijk uit een Lid-Staat in een andere Lid-Staat worden ingevoerd , ten einde aldaar door openbare of particuliere inrichtingen of instellingen , welke door de douanedienst zijn erkend , ten behoeve van onderwijs of beroepsopleiding te worden gebruikt   ( 64/412/EEG )  Wegens zijn bijzondere strekking en de wijze waarop het in de verschillende Lid-Staten wordt toegepast , blijkt het op 22 november 1950 te New-York ondertekende Akkoord inzake de invoer van voorwerpen welke worden gebruikt voor opvoedkundige , wetenschappelijke of culturele doeleinden niet steeds te voldoen aan de behoeften van de openbare of particuliere onderwijsinrichtingen en instellingen voor beroepsopleiding , welke voor de vervulling van hun taak van belang zijnde leermiddelen voor een beperkte periode wensen in te voeren . Zelfs indien men , ten einde aan dit bezwaar tegemoet te komen , de genoemde inrichtingen of instellingen in de gelegenheid stelt om gebruik te maken van het douanestelsel van tijdelijke toelating , impliceren de bepalingen waarbij het onderhavige stelsel wordt geregeld , in de verschillende Lid-Staten dat min of meer stringente administratieve formaliteiten moeten worden vervuld welke , in verband met de daarmee samenhangende vertraging en kosten , de betrokken inrichtingen en instellingen ertoe brengen om in talrijke gevallen af te zien van hun voornemen , buitenlandse leermiddelen die van nut zijn voor het door hen gegeven onderwijs te gebruiken .  Op grond van het duidelijke belang dat de uitwisseling van leermiddelen tussen de Lid-Staten heeft voor de algemene verhoging van het culturele , wetenschappelijke en technische niveau in de Gemeenschap , en met name voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding in de verschillende economische sectoren , is het gewenst de onderhavige formaliteiten te beperken , voor zover zulks verenigbaar is met de inachtneming van de rechten welke de Lid-Staten krachtens het Verdrag op het gebied van het goederenverkeer bezitten . Aldus zullen eveneens de moeilijkheden worden opgelost welke worden ondervonden door de Hoge Autoriteit van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , die , op grond van de taak welke de Bijzondere Raad van Ministers tijdens zijn op 8 oktober 1957 gehouden 45e zitting aan haar heeft toevertrouwd , reeds gedurende verscheidene jaren belangrijke werkzaamheden heeft verricht , ten einde de uitwisseling van leermiddelen tussen de zes Lid-Staten te vergemakkelijken , en die overigens haar medewerking heeft verleend bij het opstellen van deze aanbeveling .  Om deze redenen , en krachtens artikel 155 van het Verdrag , beveelt de Commissie de Lid-Staten aan de volgende voorschriften in hun wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen op douanegebied te doen opnemen .  I . Op de hierna sub II vermelde leermiddelen die voldoen aan de voorwaarden , gesteld voor de toepassing van de geleidelijke afschaffing tussen de Lid-Staten van de invoerrechten , kwantitatieve beperkingen en alle maatregelen van gelijke werking , en die tijdelijk uit een Lid-Staat in een andere Lid-Staat worden ingevoerd , ten einde aldaar door openbare of particuliere inrichtingen of instellingen , welke door de douanedienst zijn erkend , ten behoeve van onderwijs of beroepsopleiding te worden gebruikt , wordt het douanestelsel van tijdelijke toelating toegepast onder de hierna sub III vermelde voorwaarden .  II . Deze aanbeveling is van toepassing op de volgende produkten , voor zover deze leermiddelen vormen :   _ films , lantaarnplaatjes , microfilms en diapositieven ;   _ wandplaten , maquettes , grafische voorstellingen , kaarten , plannen en tekeningen ;   _ geluidsopnamen ;   _ instrumenten , apparaten en modellen voor demonstraties ;   _ voor wetenschappelijke doeleinden bestemde instrumenten en apparaten van elke aard .  III . De tijdelijke toelating van de leermiddelen welke worden ingevoerd onder de sub I vermelde voorwaarden , geschiedt onder gehele opschorting van de desbetreffende rechten en heffingen en met vrijstelling van de financiële garanties welke , op grond van de in de Lid-Staat van invoer geldende douanevoorschriften , gewoonlijk worden geëist bij tijdelijke toelating . De termijn van wederuitvoer der tijdelijke ingevoerde produkten wordt bepaald met inachtneming van de behoeften van de inrichting of instelling waarvoor deze produkten bestemd zijn .  Het onderhavige stelsel wordt , nadat is aangetoond dat de inrichting of instelling waarvoor de betrokken produkten bestemd zijn is erkend , toegepast door de plaatselijke douane-autoriteiten die bevoegd zijn de bedoelde tijdelijke toelating te doen plaatsvinden ; deze autoriteiten zijn , voor zover mogelijk , die van het douanekantoor waar de leermiddelen worden aangegeven . Behalve het bewijs van erkenning , kunnen de Lid-Staten eisen dat op het douanekantoor van invoer een persoonlijke verklaring wordt overgelegd van degene die verantwoordelijk is voor de inrichting of instelling waarvoor de betrokken produkten bestemd zijn , waarbij deze zich verbindt _ op straffe van betaling van de rechten en heffingen waarvan de inning wordt opgeschort en toepassing van de wettelijke sancties _ de aan het stelsel van tijdelijke toelating onderworpen produkten uitsluitend te gebruiken ten behoeve van onderwijs of beroepsopleiding en deze binnen de gestelde termijn weer uit te voeren .  IV . De erkenning door de douanedienst van de onderwijsinrichtingen en instellingen voor beroepsopleiding , van het aantonen waarvan de toepassing van het in deze aanbeveling bedoelde douanestelsel afhankelijk is , heeft een permanent of tijdelijk karakter , naar gelang van de door elk van de Lid-Staten ter zake vastgestelde bepalingen . Zij kan worden ingetrokken in geval van inbreuk op de voorschriften betreffende de tijdelijke toelating of nalatigheid bij het naleven van deze voorschriften .  V . Voor de toepassing van deze aanbeveling wordt verstaan onder " rechten en heffingen " douanerechten , heffingen van gelijke werking als douanerechten en alle andere rechten en heffingen welke verschuldigd zijn bij de invoer of in verband met de invoer van de goederen .  VI . De Lid-Staten stellen elkaar en de Commissie in kennis van de maatregelen die zij nemen voor de toepassing van onderhavige aanbeveling .  Brussel , 29 juni 1964 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  Walter HALLSTEIN


Avis juridique important

|

52004SC0626

Aanbeveling voor een aanbeveling van de Raad aan Nederland om het buitensporige overheidstekort te verhelpen  /* SEC/2004/0626 def. */

Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD AAN NEDERLAND om het buitensporige overheidstekort te verhelpen(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGOp 7 april 2004 heeft de Commissie haar voorjaarsprognoses 2004 [1] gepubliceerd. Volgens deze prognoses, waarin rekening is gehouden met de gegevens die op 31 maart 2004 door de Nederlandse autoriteiten zijn verstrekt, bedroeg het Nederlandse overheidstekort in 2003 3,2% van het BBP, waardoor het hoger is uitgekomen dan de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3% van het BBP en fors is gestegen ten opzichte van het in 2002 geboekte tekort van 1,9% van het BBP. Op grond van dit bewijsmateriaal heeft de Commissie op 28 april 2004 de buitensporigtekortprocedure ten aanzien van Nederland ingeleid met de goedkeuring van het verslag als bedoeld in artikel 104, lid 3, van het Verdrag [2].[1]  De voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie zijn beschikbaar op de volgende website:[2]  De volledige tekst van dit verslag is beschikbaar op de volgende website:De toepassing van de buitensporigtekortprocedure (BTP) is geregeld bij artikel 104 van het Verdrag en bij Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad "over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten", die deel uitmaakt van het stabiliteits- en groeipact [3].[3]  PB L 209 van 2.8.1997.In het Commissieverslag op grond van artikel 104, lid 3, van het Verdrag werd geconcludeerd dat het feit dat het tekort in 2003 met 3,2% van het BBP de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3% van het BBP overschreed, niet werd veroorzaakt door een buiten de macht van de Nederlandse autoriteiten vallende ongewone gebeurtenis in de zin van het stabiliteits- en groeipact, en evenmin het gevolg was van een ernstige economische neergang, die in het pact wordt omschreven als een daling van het reële BBP met ten minste 2% op jaarbasis. Wel vond de overschrijding plaats in een klimaat dat gekenmerkt werd door een sterk negatieve groei: de reële BBP-groei beliep in 2003 immers -0,7%, terwijl een negatieve output gap van ongeveer 2% van het BBP ontstond. Dit verklaart grotendeels de verslechtering van het begrotingssaldo, die nog werd verergerd door een grotere dan verwachte verzwakking van de ontvangsten en hogere dan voorspelde tekorten bij de lagere overheid. Daar staat tegenover dat de uitgavendoelstellingen grotendeels zijn gehaald. Wat de ontwikkelingen in 2004 betreft, werd in de voorjaarsprognoses van de Commissie uitgegaan van een overheidstekort van 3,5% van het BBP. Na de bekendmaking van de voorjaarsprognoses van de Commissie heeft de regering op 16 april 2004 haar goedkeuring gehecht aan extra bezuinigingsmaatregelen ten belope van 0,6 % van het BBP met de bedoeling het tekort in 2004 wederom terug te dringen tot minder dan 3% van het BBP in overeenstemming met de in de voorgaande jaren geboekte resultaten. Volgens het Commissieverslag zal deze doelstelling echter alleen worden gehaald als de maatregelen de verwachte uitkomsten opleveren en geen tweede-ronde-effecten hebben op de economische activiteit en de begrotingsresultaten. De kans bestaat dan ook dat het tekort in 2004 op of iets boven de referentiewaarde van 3% van het BBP uitkomt.In het Commissieverslag, dat op de voorjaarsprognoses van de Commissie is gebaseerd, wordt ook geconcludeerd dat de verhouding van de schuld tot het BBP in 2003 op 54,8% van het BBP is uitgekomen en daarmee onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% is gebleven. Voorts wordt in het verslag opgemerkt dat de Commissie verwacht dat de schuldquote in 2004 56,3% van het BBP zal bedragen. Dat percentage is weliswaar hoger dan de 54,5% van het BBP die door de Nederlandse autoriteiten in het stabiliteitsprogramma van 2003 wordt voorspeld, maar lager dan de referentiewaarde van 60% van het BBP.In artikel 104, lid 4, van het Verdrag wordt bepaald dat "het in artikel 114 bedoelde Comité (d.i. het Economisch en Financieel Comité) advies uitbrengt over het verslag van de Commissie". Het Comité bracht advies uit op 12 mei 2004 en sloot zich daarin aan bij de beoordeling van het Commissieverslag. Het EFC kwam meer in het bijzonder tot de conclusie dat Nederland in 2003 wat het overheidstekort betreft niet de hand heeft gehouden aan de begrotingsdiscipline zoals omschreven in artikel 104 van het Verdrag, hetgeen erop duidt dat in Nederland een buitensporig tekort bestaat.Het EFC achtte het tevens waarschijnlijk dat het overheidstekort ondanks extra maatregelen van de Nederlandse autoriteiten in 2004 wederom op of iets boven de referentiewaarde van het Verdrag zal uitkomen, terwijl de bruto schuldquote in 2004 onder de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 60% van het BBP zal blijven.Na onderzoek van alle in haar verslag in aanmerking genomen relevante factoren en gezien het advies van het EFC is de Commissie van mening dat er in Nederland een buitensporig tekort bestaat. Dit advies, dat op 19 mei 2004 door de Commissie werd goedgekeurd, is aan de Raad uitgebracht overeenkomstig artikel 104, lid 5, van het Verdrag. De Commissie heeft de Raad aanbevolen dienovereenkomstig te besluiten conform artikel 104, lid 6. Bovendien dient de Commissie hierbij overeenkomstig artikel 104, lid 7, van het Verdrag bij de Raad een aanbeveling in voor een tot Nederland te richten aanbeveling van de Raad om te bereiken dat het buitensporige tekort wordt verholpen.Aanbeveling voor een AANBEVELING VAN DE RAAD AAN NEDERLAND om het buitensporige overheidstekort te verhelpenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 104, lid 7,Gezien de aanbeveling van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig artikel 104 van het Verdrag dienen de lidstaten buitensporige tekorten te vermijden.(2) Het stabiliteits- en groeipact is gebaseerd op de doelstelling van deugdelijke openbare financiën als middel om de voorwaarden voor prijsstabiliteit en voor een tot werkgelegenheidsschepping leidende sterke duurzame groei te verbeteren.(3) In de resolutie van de Europese Raad van Amsterdam van 17 juni 1997 betreffende het stabiliteits- en groeipact worden alle partijen, te weten de lidstaten, de Raad en de Commissie, dringend verzocht om het Verdrag en het stabiliteits- en groeipact strikt en tijdig ten uitvoer te leggen.(4) De Raad heeft overeenkomstig artikel 104, lid 6, op 2 juni 2004 besloten dat er in Nederland een buitensporig tekort bestaat.(5) Na te hebben besloten dat er in Nederland een buitensporig tekort bestaat, dient de Raad overeenkomstig artikel 104, lid 7, van het Verdrag en artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad tegelijkertijd aanbevelingen te richten tot de betrokken lidstaat opdat deze binnen een bepaalde termijn een einde maakt aan deze situatie. In de aanbeveling van de Raad dient een termijn van ten hoogste vier maanden te worden bepaald waarbinnen Nederland daaraan effectief gevolg moet geven; tevens dient een termijn te worden bepaald voor het corrigeren van het buitensporige tekort, dat behoudens bijzondere omstandigheden binnen het jaar nadat het is geconstateerd verholpen moet zijn.(6) De maatregelen ter consolidering van de begroting moeten naar het oordeel van de Raad een duurzame verbetering van het overheidssaldo teweegbrengen en er tegelijkertijd op gericht zijn de kwaliteit van de overheidsfinanciën te bevorderen en het groeipotentieel van de economie te versterken. De algemene begrotingsstrategie van de Nederlandse autoriteiten lijkt met deze opvatting te stroken.(7) Bij de formulering van de aanbevelingen om het buitensporige tekort te corrigeren, dient met de volgende factoren rekening te worden gehouden: i) de conjunctuurverslechtering die tot de achteruitgang van de begrotingssituatie in 2003 heeft bijgedragen, was plotseling en onvoorzien en had tot gevolg dat de inspanning om het tekort tot minder dan 3% van het BBP terug te dringen zwaarder uitviel dan in de begroting voor 2003 en het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van 2002 werd aangenomen; ii) volgens de Commissie lag het reële BBP in 2003 in totaal 1,7% van het BBP onder het geraamde potentieel; iii) in haar voorjaarsprognoses 2004 van 7 april 2004 voorspelt de Commissie dat het overheidstekort bij ongewijzigd beleid in 2004 en 2005 zal uitkomen op respectievelijk 3,5% en 3,3% van het BBP, terwijl het reële BBP in 2004 met 1,0% en in 2005 met 1,6% zal groeien; iv) de extra bezuinigingsmaatregelen voor 2004, die op 16 april 2004 prompt door de regering zijn aangenomen, vertegenwoordigen ongeveer 0,6 procentpunt van het BBP en zijn niet in aanmerking genomen in de voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie; en v) de Nederlandse regering heeft aangekondigd voornemens te zijn in 2005 extra maatregelen te nemen met de bedoeling een overheidstekort van minder dan 3% van het BBP te bewerkstelligen, maar deze maatregelen zijn nog niet nader gespecificeerd.(8) Indien de feitelijke macro-economische ontwikkeling spoort met de voorjaarsprognoses 2004 van de Commissie en indien de maatregelen waartoe op 16 april 2004 is besloten het geplande bedrag opleveren, dan zouden corrigerende maatregelen van overwegend structurele aard ten belope van een half procent van het BBP in 2005 vanaf dat jaar leiden tot een tekort van minder dan de in het Verdrag vastgelegde referentiewaarde van 3% van het BBP,BEVEELT AAN:De Nederlandse autoriteiten dienen conform artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad een einde te maken aan de thans bestaande buitensporigtekortsituatie. De Raad stelt 2 oktober 2004 vast als uiterste datum voor de Nederlandse regering om corrigerende maatregelen van overwegend structurele aard ten belope van een half procentpunt van het BBP te nemen voor 2005.Voorts dringt de Raad er bij de Nederlandse autoriteiten op aan na de correctie van het buitensporige tekort de begrotingsconsolidatie voort te zetten met het oog op de verwezenlijking van een begrotingssituatie die vrijwel in evenwicht is of een overschot vertoont, met name door middel van een vermindering van het conjunctuurgezuiverde tekort met ten minste 0,5 procentpunt van het BBP per jaar.Deze aanbeveling is gericht tot het Koninkrijk der Nederlanden.Gedaan te Brussel, 2 juni 2004.Voor de RaadDe Voorzitter[...]


title: Aanbeveling van de Raad van 16 februari 2010 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (tiende EOF) voor het begrotingsjaar 2008

text:
               20.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 45/17

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 16 februari 2010
   inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds (tiende EOF) voor het begrotingsjaar 2008
   (2010/104/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gelet op de ACS-EG-partnerschapsovereenkomst, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (1), en gewijzigd bij de te Luxemburg op 25 juni 2005 ondertekende overeenkomst (2),
   Gelet op het Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering van de steun van de Gemeenschap binnen het meerjarig financieel kader voor 2008-2013 voor de ACS-EG-partnerschapsovereenkomst, hierna „Intern Akkoord” (3) genoemd, waarbij, onder andere, een tiende Europees Ontwikkelingsfonds (tiende EOF) werd ingesteld, inzonderheid op artikel 11, lid 8,
   Gelet op het Financieel Reglement van 18 februari 2008 van toepassing op het tiende EOF (4), inzonderheid op de artikelen 142 tot en met 144,
   Na onderzoek van de jaarrekening en de balans betreffende de verrichtingen van het tiende EOF, die op 31 december 2008 zijn vastgesteld, alsmede van het verslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2008, waaraan de antwoorden van de Commissie zijn gehecht (5),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Krachtens artikel 11, lid 8, van het Intern Akkoord wordt aan de Commissie voor het financiële beheer van het tiende EOF kwijting verleend door het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad.

               (2)

               De uitvoering van de verrichtingen van het tiende EOF door de Commissie gedurende het begrotingsjaar 2008 is over het geheel genomen bevredigend geweest,

         BEVEELT het Europees Parlement AAN de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van de verrichtingen van het tiende EOF voor het begrotingsjaar 2008.

      Gedaan te Brussel, 16 februari 2010.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         E. SALGADO

      (1)  PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3.

      (2)  PB L 287 van 28.10.2005, blz. 4.

      (3)  PB L 247 van 9.9.2006, blz. 32.

      (4)  PB L 78 van 19.3.2008, blz. 1.

      (5)  PB C 269 van 10.11.2009, blz. 257.


title: Aanbeveling van de Raad van 10 juli 2012 over het nationale hervormingsprogramma van Spanje voor 2012 en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Spanje voor de periode 2012-2015

text:
               24.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/81

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 10 juli 2012
   over het nationale hervormingsprogramma van Spanje voor 2012 en met een advies van de Raad over het stabiliteitsprogramma van Spanje voor de periode 2012-2015
   2012/C 219/24
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 121, lid 2, en artikel 148, lid 4,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (1), en met name artikel 5, lid 2,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (2), en met name artikel 6, lid 1,
   Gezien de aanbevelingen van de Europese Commissie,
   Gezien de conclusies van de Europese Raad,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 maart 2010 heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel van de Commissie voor een nieuwe groei- en werkgelegenheidstrategie; deze Europa 2020-strategie moet voor betere coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de sleutelgebieden waarop Europa’s potentieel voor duurzame groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.

               (2)

               De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie (2010-2014) vastgesteld en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) vastgesteld, die samen de „geïntegreerde richtsnoeren” vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening te houden.

               (3)

               Op 12 juli 2011 heeft de Raad een aanbeveling (4) over het nationale hervormingsprogramma voor 2011 van Spanje aangenomen en een advies over het geactualiseerde stabiliteitsprogramma van Spanje voor de periode 2011-2014 uitgebracht.

               (4)

               Op 23 november 2011 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan de tweede jaarlijkse groeianalyse en daarmee de aanzet gegeven tot het tweede Europees semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa 2020-strategie berust. Op 14 februari 2012 heeft de Commissie op grond van Verordening (EU) nr. 1176/2011 het Waarschuwingsmechanismeverslag aangenomen. Daarin wordt Spanje genoemd als een van de lidstaten die aan een diepgaande evaluatie zouden worden onderworpen.

               (5)

               Op 1 december 2011 heeft de Raad conclusies aangenomen waarin het Comité voor sociale bescherming wordt verzocht om in samenwerking met het Comité voor de werkgelegenheid en andere comités zijn opvattingen kenbaar te maken over maatregelen die in het kader van de beleidscyclus Europa 2020 worden aanbevolen. Deze opvattingen maken deel uit van het advies van het Comité voor de werkgelegenheid.

               (6)

               Het Europees Parlement is naar behoren bij het Europees semester betrokken, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1466/97, en heeft op 15 februari 2012 een resolutie over werkgelegenheid en sociale aspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2012 en een resolutie over de bijdrage aan de jaarlijkse groeianalyse 2012 aangenomen.

               (7)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad de prioriteiten inzake financiële stabiliteit, begrotingsconsolidatie en groeibevorderende maatregelen goedgekeurd. Hij benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan een gedifferentieerd en groeivriendelijk beleid van begrotingsconsolidatie, normalisering van de kredietverschaffing aan de economie, bevordering van groei en concurrentievermogen, het aanpakken van de werkloosheid en de sociale gevolgen van de crisis, en modernisering van overheidsdiensten.

               (8)

               Op 2 maart 2012 heeft de Europese Raad voorts de lidstaten die aan het Euro Plus-pact deelnemen, verzocht verdere toezeggingen te doen voor een beperkt aantal essentiële, tijdige en meetbare hervormingen ter verwezenlijking van de doelstellingen van het pact.

               (9)

               Op 30 april 2012 heeft Spanje zijn stabiliteitsprogramma voor de periode 2012-2015 en zijn nationale hervormingsprogramma voor 2012 ingediend. Om recht te doen aan de onderlinge verbanden zijn beide programma’s terzelfder tijd geëvalueerd. Voorts heeft de Commissie een diepgaande evaluatie uit hoofde van artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 uitgevoerd om na te gaan of Spanje door macro-economische onevenwichtigheden is geraakt. Op basis van haar diepgaande evaluatie is de Commissie tot de conclusie gekomen dat er in Spanje sprake is van onevenwichtigheden, die niet buitensporig zijn, maar wel dringend moeten worden aangepakt.

               (10)

               Op basis van de beoordeling van het op grond van artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1466/97 opgestelde stabiliteitsprogramma is de Raad van mening dat het aan het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario in het algemeen plausibel is voor 2012 en optimistisch voor de daarop volgende jaren. In de voorjaarsprognose 2012 voorzagen de diensten van de Commissie een groei van het bbp van – 1,8 % in 2012 en – 0,3 % in 2013, terwijl in het stabiliteitsprogramma wordt uitgegaan van respectievelijk – 1,7 % en 0,2 %. In overeenstemming met de buitensporigtekortprocedure (BTP) beoogt de begrotingsstrategie van het stabiliteitsprogramma het algemene overheidstekort tegen 2013 onder de referentiewaarde van 3 % van het bbp te brengen. De strategie is vooral gebaseerd op uitgavenbeperkingen (5), maar omvat ook een aantal inkomstenverhogende maatregelen. Uitgaande van het (herberekende) structurele saldo bedraagt de in het stabiliteitsprogramma vooropgestelde gemiddelde jaarlijkse verbetering van het structurele tekort voor 2011-2013 2,6 % van het bbp. Dat is boven de in het kader van de BTP aanbevolen begrotingsinspanning van gemiddeld meer dan 1,5 % van het bbp voor de periode 2010-2013. Na correctie van het buitensporige tekort houdt het stabiliteitsprogramma vast aan de middellangetermijndoelstelling (MTD) van een structureel in evenwicht zijnde begroting, die in 2015 met een structureel begrotingstekort van 0,2 % van het bbp bijna zal worden gehaald. De MTD beantwoordt aan de verplichtingen van het stabiliteits- en groeipact. Met het voorziene tempo van structurele aanpassingen in 2012-2013 wordt voldoende vooruitgang richting de MTD geboekt en de stijging van de overheidsuitgaven, rekening houdend met discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde, strookt met de uitgavennorm van het stabiliteits- en groeipact.
               Volgens het stabiliteitsprogramma zal de overheidsschuldquote in 2013 een piek bereiken en daarna dalen. In 2014 en 2015 zal Spanje zich in een overgangsfase bevinden en de in het stabiliteitsprogramma voorgestelde plannen volstaan om aan de norm inzake schuldafbouw van het stabiliteits- en groeipact te voldoen. De aanpassingstrajecten voor het tekort en de schuld zijn onderhevig aan neerwaartse risico’s.
               De macro-economische ontwikkelingen kunnen minder gunstig zijn dan verwacht. Bovendien zijn de maatregelen vanaf 2013 onvoldoende gespecificeerd. Andere risico’s voor de begrotingsstrategie zijn de begrotingsdiscipline van de regionale overheden, gezien hun recente slechte staat van dienst, een grotere gevoeligheid van de inkomsten voor de lopende structurele aanpassingen, het onzekere effect van de belastingamnestie op de inkomsten en mogelijke nieuwe financiële reddingsacties. Enig effect van deze reddingsacties op het tekort zou eenmalig zijn. Een strikte handhaving van de wet inzake begrotingsstabiliteit en de goedkeuring van doortastende begrotingsmaatregelen op regionaal niveau kunnen het risico van ontsporingen op regionaal niveau beperken. De gedecentraliseerde overheidsfinanciën in Spanje vragen om een sterk budgettair en institutioneel kader. De Raad is ingenomen met het voornemen van de Commissie om over de tenuitvoerlegging van de aanbeveling van de Raad betreffende het corrigeren van het buitensporig tekort in de komende weken een grondige analyse uit te brengen en daarbij ook rekening te houden met het aangekondigde meerjarige begrotingsplan voor 2013-2014.

               (11)

               In 2011 heeft Spanje een pensioenhervorming goedgekeurd waarmee een belangrijke stap wordt gezet om de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn te verbeteren. De verslechterende economische vooruitzichten in Spanje beperken echter het effect van deze hervorming op de geraamde overheidsuitgaven in verband met de vergrijzing. Bovendien moet de hervorming nog worden aangevuld met concrete maatregelen om de algemene werkgelegenheidsstrategie voor oudere werknemers voor 2012-2014 te ondersteunen.

               (12)

               Hoewel de belastingquote in Spanje tot de laagste in Europa behoort, kan het belastingstelsel efficiënter worden gemaakt door het aandeel groeivriendelijkere indirecte belastingen te vergroten. Er is met name ruimte om de heffingsgrondslag van de btw te verruimen door iets te doen aan de op grote schaal toegepaste vrijstellingen en verlaagde tarieven. Door de aftrekbaarheid van hypotheekrente worden in het Spaanse belastingstelsel het aangaan van schulden en de aankoop van woningen bevoordeeld ten opzichte van huurformules.

               (13)

               Spanje heeft bij het herstructureren van zijn financiële sector aanzienlijke vooruitgang geboekt. Die herstructurering moet worden voortgezet om ervoor te zorgen dat eventuele niet-levensvatbare banken worden afgewikkeld en dat gezonde banken hun functie van kredietverlener aan de echte economie op een duurzame manier en zonder onevenredige concurrentieverstoring kunnen vervullen. Door de verslechterende macro-economische vooruitzichten zal de kapitaalbasis van de banken mogelijk verder moeten worden versterkt.

               (14)

               In februari 2012 heeft de regering een verregaande hervorming van het systeem voor arbeidsbescherming en collectieve loononderhandelingen goedgekeurd om de hoge werkloosheid en de sterke segmentatie van de arbeidsmarkt te bestrijden. De effecten daarvan moeten worden gemonitord, met name wat de loonontwikkelingen en het verminderen van de segmentatie betreft. Om de uitdaging volledig te beantwoorden, moet de hervorming gepaard gaan met een verregaandere herziening van het actieve arbeidsmarktbeleid om de emplooibaarheid en de afstemming van vraag en aanbod op de arbeidsmarkt te verbeteren.

               (15)

               Om de hoge jeugdwerkloosheid aan te pakken, moet Spanje onverwijld zijn actieplan voor jongeren uitvoeren, onder meer wat leerling- en stageovereenkomsten betreft. Hoewel Spanje maatregelen heeft genomen om het percentage voortijdige schoolverlaters terug te dringen, blijft hun aantal hoog en gaan achter de cijfers grote regionale verschillen schuil.

               (16)

               De armoede is gestegen — in 2010 werden 1 miljoen personen meer bedreigd — en de armoede bij kinderen is met 26,2 % verontrustend hoog. Het armoedepercentage bij uitzendkrachten is dubbel zo hoog als bij vaste werknemers.

               (17)

               Professionele diensten blijven in Spanje van mededinging afgeschermd. Een hervorming van de professionele diensten kan het potentiële bbp verhogen, aangezien ze een belangrijke input vormen voor de andere economische sectoren. Er zijn met name inspanningen nodig om voor een aantal sterk gereglementeerde beroepen (zoals ingenieurs, notarissen, kadasterambtenaren, juridische vertegenwoordigers) niet-gerechtvaardigde en onevenredige belemmeringen weg te nemen. Bovendien duurt het verkrijgen van een bedrijfsvergunning in Spanje langer dan in enig ander land van de Unie. Een gebrek aan samenwerking tussen lokale, regionale en nationale overheden heeft geleid tot een wildgroei van elkaar soms overlappende voorschriften en tot een versnippering van de Spaanse binnenlandse markt. Om de grote externe onevenwichtigheden te verkleinen, moeten exportactiviteiten worden vergemakkelijkt. Spanje staat ook voor veelvuldige en complexe uitdagingen in de energiesector, die een ernstige rem zijn op de goede werking van de product- en dienstenmarkten.

               (18)

               Spanje heeft een aantal toezeggingen gedaan in het kader van het Euro Plus-pact. Deze toezeggingen, en de uitvoering van de in 2011 gedane toezeggingen, betreffen het stimuleren van de werkgelegenheid, het verbeteren van het concurrentievermogen, het houdbaarder maken van de overheidsfinanciën en het sterken van de financiële stabiliteit. De Commissie heeft de in het kader van het Euro Plus-pact gedane toezeggingen onderzocht en vastgesteld dat deze slechts gedeeltelijk zijn uitgevoerd. In de aanbevelingen is met de resultaten van dit onderzoek rekening gehouden.

               (19)

               In de context van het Europees semester heeft de Commissie een alomvattende analyse van het economisch beleid van Spanje verricht. Zij heeft zowel het stabiliteitsprogramma als het nationale hervormingsprogramma doorgelicht en een diepgaande evaluatie gepresenteerd. Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Spanje, maar ook nagegaan of de EU-regels en -richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene economische governance van de Europese Unie te versterken door middel van een inbreng van de Unie in toekomstige nationale besluiten. Haar aanbevelingen in het kader van het Europees semester worden in onderstaande aanbevelingen 1 tot en met 8 weergegeven.

               (20)

               In het licht van deze evaluatie heeft de Raad het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn advies (6) is met name in onderstaande aanbeveling 1 weergegeven.

               (21)

               In het licht van de resultaten van de diepgaande evaluatie van de Commissie en deze beoordeling heeft de Raad het nationale hervormingsprogramma en het stabiliteitsprogramma onderzocht. Zijn aanbevelingen op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1176/2011 zijn met name in de onderstaande aanbevelingen 1, 3, 4, 5 en 8 weergegeven,

         BEVEELT AAN dat Spanje in de periode 2012-2013 actie onderneemt om:

               1.

               Overeenkomstig de aanbeveling van de Raad in het kader van de BTP een gemiddelde structurele jaarlijkse begrotingsinspanning van meer dan 1,5 % van het bbp te leveren voor de periode 2010-2013 door de in het kader van de begroting 2012 goedgekeurde maatregelen uit te voeren en uiterlijk eind juli 2012 het aangekondigde meerjarige begrotingsplan voor 2013-2014 aan te nemen. Op regionaal niveau maatregelen aan te nemen en uit te voeren die sporen met de goedgekeurde herstelplannen, de in de wet inzake begrotingsstabiliteit opgenomen nieuwe bepalingen betreffende transparantie en controle van de begrotingsuitvoering strikt toe te passen en de punctualiteit en de nauwkeurigheid van de begrotingsrapportage op alle overheidsniveaus verder te verbeteren. Een onafhankelijk begrotingcomité in te stellen dat het begrotingsbeleid analyseert, van advies voorziet en controleert. Hervormingen in de publieke sector door te voeren om de efficiëntie en de kwaliteit van de overheidsuitgaven op alle niveaus te verbeteren.

               2.

               Ervoor te zorgen dat de pensioenleeftijd meestijgt met de levensverwachting bij het regelen van de houdbaarheidsfactor waarin de recente pensioenhervorming voorziet, en de algemene werkgelegenheidsstrategie voor oudere werknemers te versterken met concrete maatregelen om het idee van een leven lang leren verder uit te werken, de arbeidsomstandigheden te verbeteren en de herintreding van deze groep op de arbeidsmarkt te bevorderen.

               3.

               Een belastingstelsel in te voeren dat overeenstemt met de inspanningen inzake begrotingsconsolidatie en groei meer stimuleert, onder meer door belastingen te verschuiven van arbeid naar consumptie- en milieuheffingen. In het bijzonder werk te maken van het lage btw-inkomstenpercentage door de heffingsgrondslag van de btw te verruimen. Het aangaan van schulden en het woningbezit fiscaal minder voordelig te maken (ten opzichte van huurformules).

               4.

               De hervorming van de financiële sector uit te voeren, met name door de lopende herstructurering van de banksector aan te vullen met het aanpakken van de situatie van resterende kwetsbare instellingen, een alomvattende strategie te ontwikkelen om de erfenisactiva op de balansen van de banken doeltreffend te benaderen, en een duidelijk standpunt in te nemen over de financiering en het gebruik van zogeheten backstop- of vangnetfaciliteiten.

               5.

               De arbeidsmarkthervormingen uit te voeren en extra maatregelen te nemen om de doeltreffendheid van het actieve arbeidsmarktbeleid te vergroten door de maatregelen gerichter te maken, het gebruik van opleidingen, advies en arbeidsbemiddelingsdiensten te bevorderen, de band met passieve beleidsmaatregelen te versterken, en de coördinatie tussen de nationale en regionale diensten voor arbeidsvoorziening te vergroten, onder meer door informatie over vacatures uit te wisselen.

               6.

               De uitgavenprioriteiten te herzien en middelen te herbestemmen om de toegang tot financiering voor kleine en middelgrote ondernemingen, onderzoek, innovatie en jongeren te ondersteunen. Het actieplan voor jongeren uit te voeren, met name wat de kwaliteit en arbeidsmarktrelevantie van beroepsopleidingen en onderwijs betreft, en meer inspanningen te leveren om schooluitval terug te dringen en de deelname aan beroepsonderwijs en -opleidingen te bevorderen door middel van preventie-, interventie- en compensatiemaatregelen.

               7.

               Kwetsbare groepen inzetbaarder te maken, in combinatie met effectieve dienstverlening voor kind en gezin, teneinde de situatie van mensen voor wie armoede en/of sociale uitsluiting dreigt te verbeteren en aldus te voorzien in het welzijn van kinderen.

               8.

               Aanvullende maatregelen te nemen om professionele diensten, met inbegrip van sterk gereglementeerde beroepen, open te stellen, vertragingen bij het verlenen van bedrijfsvergunningen weg te werken en belemmeringen voor zakelijke activiteiten weg te nemen die het gevolg zijn van elkaar overlappende en veelvoudige regelgeving van verschillende overheidsniveaus. De elektriciteits- en gasverbindingen met buurlanden te voltooien en de tekorten in verband met de elektriciteitstarieven grondig aan te pakken, met name door de elektriciteitsvoorzieningsketen kostenefficiënter te maken.

      Gedaan te Brussel, 10 juli 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. SHIARLY

      (1)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 306 van 23.11.2011, blz. 25.

      (3)  Voor 2012 gehandhaafd bij Besluit 2012/238/EU van de Raad van 26 april 2012 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 119 van 4.5.2012, blz. 47)

      (4)  PB C 212 van 19.7.2011, blz. 1.

      (5)  Conjunctuurgezuiverd begrotingssaldo, exclusief eenmalige en tijdelijke maatregelen, dat door de diensten van de Commissie op basis van de in het programma vervatte informatie is herberekend volgens de gezamenlijk overeengekomen methode.

      (6)  Op grond van artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1466/97.