title: 2012/771/EU: Aanbeveling van de Commissie van 6 december 2012 met betrekking tot maatregelen om derde landen aan te moedigen minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken toe te passen

text:
               12.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 338/37

         AANBEVELING VAN DE COMMISSIE
   van 6 december 2012
   met betrekking tot maatregelen om derde landen aan te moedigen minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken toe te passen
   (2012/771/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 292,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In internationaal verband wordt het bestaan van verschillende belastingwetgevingen over het algemeen geaccepteerd als een gevolg van de fiscale soevereiniteit. In dit verband hebben sommige, meestal kleine, derde landen met beperkte financiële behoeften gekozen voor een lage inkomstenbelasting, die over het algemeen zowel voor particulieren als voor ondernemingen geldt, of zelfs helemaal geen inkomstenbelasting. Een dergelijk belastingbeleid is niet noodzakelijkerwijs onwenselijk zolang de staat in kwestie internationaal samenwerkt zodat andere staten hun eigen fiscaal beleid kunnen handhaven.

               (2)

               Een beleid van lage of helemaal geen inkomstenbelastingen gaat echter vaak gepaard met een gebrek aan transparantie of inlichtingenuitwisseling met andere staten. De betreffende staten trekken investeringen aan door niet-inwoners een toevluchtsoord te bieden voor bepaalde vormen van mobiel inkomen of vermogen en hen in staat te stellen het bestaan van dat inkomen of vermogen verborgen te houden voor de belastingdienst van hun woonstaat.

               (3)

               In internationale fora, zoals de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling of de G20, zijn diverse initiatieven ondernomen om deze zorgen het hoofd te bieden. Het Global Forum on Transparency and Exchange of Information for Tax Purposes (het Wereldforum inzake transparantie en inlichtingenuitwisseling voor belastingdoeleinden, hierna „het Wereldforum” genoemd) heeft normen inzake transparantie en inlichtingenuitwisseling voor belastingdoeleinden ontwikkeld. In 2009 heeft het Wereldforum ermee ingestemd de tenuitvoerlegging van deze normen te toetsen. Het heeft een uitgebreid intercollegiaal toetsingsproces op gang gebracht en veel rechtsgebieden met een traditioneel lage belasting hebben toegestemd om bilaterale overeenkomsten over inlichtingenuitwisseling in belastingzaken te sluiten.

               (4)

               Binnen de Unie zijn transparantie en inlichtingenuitwisseling geregeld in Richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG (1). Er heerst bovendien overeenstemming in de Unie, die haar neerslag heeft gevonden in de gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen waarnaar wordt verwezen in bijlage 1 bij de conclusies van de bijeenkomst van de Raad Ecofin van 1 december 1997 inzake het belastingbeleid (2), dat schadelijke belastingmaatregelen onacceptabel zijn, waardoor lidstaten dergelijke maatregelen moeilijk kunnen behouden of introduceren. Een aantal maatregelen dat mogelijk onder de gedragscode valt, moet tevens worden getoetst aan de staatssteunregels in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

               (5)

               De Unie heeft geprobeerd derde landen ervan te overtuigen de beginselen van de Unie op het gebied van transparantie en inlichtingenuitwisseling (vergelijkbaar met de breed erkende internationale normen inzake transparantie en inlichtingenuitwisseling) te onderschrijven en de afschaffing van schadelijke belastingmaatregelen zoals beschreven in de mededeling van de Commissie betreffende de bevordering van goed bestuur in belastingzaken (3) en de mededeling van de Commissie betreffende belastingen en ontwikkelingsamenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden (4) na te streven.

               (6)

               De lidstaten wier belastinggrondslag is ondermijnd door een gebrek aan transparantie of schadelijke belastingmaatregelen van de kant van derde landen, hebben maatregelen genomen om die situatie recht te zetten. Belastingplichtigen reageren echter op dergelijke maatregelen door activiteiten of transacties via een andere jurisdictie met een lager beschermingsniveau om te leiden. Dit risico is met name in de Unie relevant omdat marktdeelnemers overal in de Unie zaken kunnen doen. Daarom komt het in de Unie beschikbare beschermingsniveau tegen een dergelijke grondslaguitholling doorgaans overeen met dat van de lidstaat met het laagste beschermingsniveau.

               (7)

               De verstoringen in de Unie als gevolg van deze situatie kunnen leiden tot kunstmatige kapitaalstromen en verrichtingen van belastingplichtigen in de interne markt waardoor de goede werking van die markt wordt geschaad en de belastinggrondslagen van de lidstaten worden uitgehold. Dergelijke verstoringen moeten door een gezamenlijke aanpak van alle lidstaten worden hersteld.

               (8)

               Daarom moet een duidelijke omschrijving worden gegeven van minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken, zowel wat transparantie en inlichtingenuitwisseling als wat schadelijke belastingmaatregelen betreft, en moet een aantal maatregelen jegens derde landen worden genomen om deze landen aan te moedigen die normen na te leven.

               (9)

               Wat transparantie en inlichtingenuitwisseling betreft, is een internationaal erkende norm opgesteld in de Terms of Reference waarover het Wereldforum in 2009 overeenstemming heeft bereikt. Die tekst vormt daarom de grondslag van deze aanbeveling. Wat schadelijke belastingmaatregelen betreft, heeft de gedragscode voor de belastingregeling van ondernemingen bewezen een relevant referentiepunt binnen de Unie te zijn. De lidstaten hebben zich ingezet de beginselen van die code in derde landen te bevorderen. Het is daarom voor de doeleinden van deze aanbeveling wenselijk naar de criteria in die code te verwijzen. In dit verband is het eveneens wenselijk te verwijzen naar de werkzaamheden van de Groep gedragscode (belastingregeling voor ondernemingen), die in het kader van de Raad is ingesteld om de belastingmaatregelen te onderzoeken waarop de gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen mogelijk van toepassing is (5). De door deze groep beoordeelde gevallen kunnen nuttig zijn bij het nagaan of een bepaalde maatregel als schadelijk moet worden aangemerkt.

               (10)

               Deze aanbeveling bevat een reeks maatregelen die moeten worden toegepast in relatie met derde landen die niet voldoen aan de minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken. Door deze maatregelen gezamenlijk toe te passen, verhogen de lidstaten de algehele doeltreffendheid van de door elk van hen afzonderlijk genomen maatregelen aanzienlijk. Zodoende kan de derving aan belastinginkomsten worden verminderd, samen met de administratiekosten voor belastingdiensten en de nalevingslast voor belastingplichtigen.

               (11)

               Om de toepassing van de minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken te bevorderen, moeten eveneens positieve maatregelen worden genomen ter stimulering van derde landen die aan deze normen voldoen of die zich inzetten om deze normen te halen maar die hulp nodig hebben om dit te bereiken.

               (12)

               De in deze aanbeveling aangereikte en door de lidstaten toegepaste maatregelen moeten in overeenstemming zijn met het recht van de Unie, met name met de fundamentele vrijheden die in het VWEU zijn neergelegd,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:
   1.   Onderwerp
   In deze aanbeveling worden criteria aangedragen voor de identificatie van derde landen die niet aan de minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken voldoen. Deze aanbeveling bevat tevens een reeks maatregelen die de lidstaten kunnen nemen in verband met derde landen die niet aan die normen voldoen en ten gunste van derde landen die er wel aan voldoen.
   Deze aanbeveling heeft betrekking op de belasting naar het inkomen.
   2.   Definities
   Voor de toepassing van deze aanbeveling gelden de volgende definities:
   a)   „inkomstenbelasting”: iedere belasting naar het inkomen die, ongeacht of zij van personen dan wel van rechtspersonen wordt geheven en ongeacht de wijze van heffing, wordt geheven ten behoeve van een staat, de staatkundige onderdelen of plaatselijke publiekrechtelijke lichamen daarvan;
   b)   „derde land”: elke jurisdictie die geen lidstaat is;
   c)   „nationale zwarte lijst”: een door een lidstaat vastgestelde lijst met andere jurisdicties ten aanzien waarvan de lidstaat vooraf gedefinieerde belastingmaatregelen toepast of een vooraf gedefinieerd belastingbeleid voert.
   3.   Minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken
   Een derde land voldoet alleen aan de minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken als:

               a)

               het wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen heeft vastgesteld om te voldoen aan de in de bijlage opgenomen normen van transparantie en inlichtingenuitwisseling, en het deze maatregelen daadwerkelijk toepast;

               b)

               het geen schadelijke belastingmaatregelen neemt op het gebied van belastingen op ondernemingen.

         Belastingmaatregelen die een daadwerkelijk belastingniveau opleveren dat beduidend lager is, inclusief belasting tegen nultarief, dan de niveaus die normaal gesproken in het betrokken derde land van toepassing zijn, worden als potentieel schadelijk beschouwd. Een dergelijk belastingniveau kan worden bewerkstelligd door middel van het nominale belastingtarief, de belastinggrondslag of enige andere relevante factor.
   Bij de beoordeling van het schadelijke karakter van dergelijke maatregelen wordt onder andere rekening gehouden met de volgende criteria:

               a)

               worden de voordelen uitsluitend aan niet-inwoners of voor transacties met niet-inwoners toegekend?

               b)

               staan de voordelen geheel los van de binnenlandse economie, zodat zij geen gevolgen hebben voor de nationale belastinggrondslag?

               c)

               worden de voordelen ook toegekend als er geen sprake is van enige daadwerkelijke economische activiteit of substantiële economische aanwezigheid in het derde land dat deze belastingvoordelen biedt?

               d)

               wijken de regels voor het bepalen van de winst uit de binnenlandse activiteiten van een multinationale groep van ondernemingen af van de internationaal aanvaarde beginselen, met name van de regels waarover in de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling overeenstemming is bereikt?

               e)

               zijn de belastingmaatregelen onvoldoende transparant, daaronder begrepen ook gevallen waarin de wettelijke voorschriften op bestuursrechtelijk niveau op ondoorzichtige wijze worden versoepeld?

         Bij het toepassen van deze criteria dienen de lidstaten rekening te houden met de conclusies die de Groep gedragscode (belastingregeling voor ondernemingen) heeft getrokken met betrekking tot de belastingmaatregelen die hij als potentieel schadelijk heeft beoordeeld.
   4.   Maatregelen tegen derde landen die niet aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen

               4.1.

               De lidstaten dienen een zwarte lijst te publiceren van derde landen die niet aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen, met het oog op de toepassing van punt 4.3. Deze zwarte lijsten dienen te verwijzen naar deze aanbeveling.

               4.2.

               De lidstaten die een nationale zwarte lijst hebben vastgesteld, dienen in deze lijst derde landen te vermelden die niet aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen.

               4.3.

               Elke lidstaat die een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten met een derde land dat niet aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoet, dient opnieuw over het verdrag te onderhandelen of het verdrag te schorsen of te beëindigen, al naargelang wat aangewezen is voor een betere naleving van deze normen door dat derde land.

         5.   Maatregelen ten gunste van derde landen die aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen

               5.1.

               De lidstaten dienen derde landen die aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen, te verwijderen van hun in punt 4.1 genoemde zwarte lijst.

               5.2.

               De lidstaten dienen te overwegen derde landen die aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen, te verwijderen van bestaande nationale zwarte lijsten als genoemd in punt 4.2.

               5.3.

               De lidstaten dienen te overwegen bilaterale onderhandelingen te starten om verdragen ter voorkoming van dubbele belasting te sluiten met derde landen die aan de in punt 3 genoemde minimumnormen voldoen.

         6.   Maatregelen ten gunste van derde landen die zich inzetten om aan de in punt 3 genoemde minimumnormen te voldoen

               6.1.

               De lidstaten dienen te overwegen om nauwere samenwerking en bijstand aan te bieden aan derde landen, met name ontwikkelingslanden, die zich inzetten om aan de in punt 3 genoemde minimumnormen te voldoen, teneinde die derde landen bij te staan in de effectieve strijd tegen belastingontduiking en agressieve fiscale planning. Te dien einde kunnen zij voor een korte tijd belastingdeskundigen naar dergelijke landen sturen.
               Bij het beoordelen van de inzet van derde landen om aan deze minimumnormen te voldoen, dienen de lidstaten rekening te houden met alle concrete aanwijzingen ter zake, met name de stappen die reeds door het betrokken derde land op weg naar de naleving zijn gezet.

               6.2.

               Zolang een derde land bijstand geniet in overeenstemming met punt 6.1 en de verwachte vooruitgang op weg naar de naleving van de genoemde minimumnormen bereikt, dienen de lidstaten ervan af te zien de in punt 4 genoemde maatregelen toe te passen, met uitzondering van de heronderhandeling van verdragen ter voorkoming van dubbele belasting.

         7.   Vervolgactie
   De lidstaten dienen de Commissie in kennis te stellen van de maatregelen die zij hebben genomen om aan deze aanbeveling gevolg te geven, evenals van alle wijzigingen in dergelijke maatregelen.
   De Commissie zal binnen drie jaar na de vaststelling van deze aanbeveling een verslag over de toepassing ervan uitbrengen.
   8.   Adressaten
   Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 6 december 2012.

            Voor de Commissie

         Algirdas ŠEMETA

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 64 van 11.3.2011, blz. 1.

      (2)  PB C 2 van 6.1.1998, blz. 1.

      (3)  COM(2009) 201 definitief van 28 april 2009.

      (4)  COM(2010) 163 definitief van 21 april 2010.

      (5)  PB C 99 van 1.4.1998, blz. 1.

      BIJLAGE

         NORMEN VOOR TRANSPARANTIE EN INLICHTINGENUITWISSELING

      A.   BESCHIKBAARHEID VAN INLICHTINGEN

                  A.1.

                  Het betrokken derde land garandeert dat zijn bevoegde autoriteiten kunnen beschikken over de gegevens omtrent eigendom en identiteit voor alle relevante entiteiten en overeenkomsten.

                  A.2.

                  Het betrokken derde land garandeert dat een betrouwbare administratie wordt bijgehouden voor alle relevante entiteiten en overeenkomsten.

                  A.3.

                  Alle rekeninghouders kunnen beschikken over bankgegevens.

            B.   TOEGANG TOT INLICHTINGEN

                  B.1.

                  De bevoegde autoriteiten van het betrokken derde land hebben de bevoegdheid om gegevens die het voorwerp uitmaken van een verzoek op grond van een overeenkomst betreffende inlichtingenuitwisseling, in verband met eenieder binnen hun territoriale jurisdictie die in het bezit is van of het beheer heeft over dergelijke gegevens, te verkrijgen of te verstrekken.

                  B.2.

                  De rechten en waarborgen voor personen in het aangezochte derde land in kwestie zijn in overeenstemming met een effectieve inlichtingenuitwisseling.

            C.   UITWISSELING VAN INLICHTINGEN

                  C.1.

                  De mechanismen voor inlichtingenuitwisseling tussen de lidstaten zijn zodanig dat deze uitwisseling effectief gebeurt.

                  C.2.

                  Het netwerk van mechanismen voor inlichtingenuitwisseling van het betrokken derde land bestrijkt alle lidstaten.

                  C.3.

                  De mechanismen voor inlichtingenuitwisseling van het betrokken derde land bevatten afdoende voorzieningen om de vertrouwelijkheid van de van lidstaten ontvangen inlichtingen te garanderen.

                  C.4.

                  De mechanismen voor inlichtingenuitwisseling van het betrokken derde land eerbiedigen de rechten en waarborgen van de belastingplichtigen en derde partijen.

                  C.5.

                  Het betrokken derde land zorgt voor een tijdige verstrekking van inlichtingen in het kader van zijn verdragennetwerk met de lidstaten.


title: Aanbeveling van de Raad van 16 februari 2010 betreffende de benoeming van de vice-president van de Europese Centrale Bank

text:
               2.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/1

         AANBEVELING VAN DE RAAD
   van 16 februari 2010
   betreffende de benoeming van de vice-president van de Europese Centrale Bank
   2010/C 52/01
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 283, lid 2, en artikel 139, lid 2, onder h), alsmede op de artikelen 11.2 en 42.3 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank,
   BEVEELT DE EUROPESE RAAD AAN:
   De heer Vitor CONSTÂNCIO te benoemen tot vice-president van de directie van de Europese Centrale Bank voor een ambtstermijn van acht jaar die op 1 juni 2010 ingaat.

      Gedaan te Brussel, 16 februari 2010.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         E. SALGADO


title: Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van  15 februari 2006  over verdere Europese samenwerking op het gebied van de kwaliteitsborging in het hoger onderwijs

text:
               4.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 64/60

      AANBEVELING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 15 februari 2006
   over verdere Europese samenwerking op het gebied van de kwaliteitsborging in het hoger onderwijs
   (2006/143/EG)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 149, lid 4, en artikel 150, lid 4,
   Gelet op het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De uitvoering van de Aanbeveling 98/561/EG van de Raad van 24 september 1998 betreffende Europese samenwerking ter waarborging van de kwaliteit in het hoger onderwijs is (3), zoals uit het verslag van de Commissie van 30 september 2004 blijkt, een doorslaand succes. Om het Europees hoger onderwijs voor de Europese burgers en studenten en academici uit andere werelddelen transparanter en vertrouwenwekkender te maken, moet evenwel nog meer verbetering in de prestaties van het Europees hoger onderwijs worden gebracht, met name op het punt van kwaliteit.

               (2)

               In Aanbeveling 98/561/EG is om ondersteuning voor en, indien nodig, om de ontwikkeling van transparante kwaliteitsborgingssystemen verzocht. Bijna alle lidstaten hebben nationale kwaliteitsborgingssystemen opgezet en de oprichting van een of meer organisaties voor kwaliteitsborging of accreditatie geïnitieerd of mogelijk gemaakt.

               (3)

               In Aanbeveling 98/561/EG is om de opname van een reeks belangrijke elementen in de kwaliteitsborgingssystemen verzocht, waaronder een interne kwaliteitsbeoordeling van de programma's of instellingen, een externe review, betrokkenheid van de studenten, publicatie van de bevindingen en internationale deelname. De resultaten van de kwaliteitsborgingsbeoordelingen vervullen een belangrijke rol doordat zij de instellingen voor hoger onderwijs helpen hun prestaties te verbeteren.

               (4)

               De belangrijke elementen bedoeld in overweging 3 hebben in het algemeen in alle kwaliteitsborgingssystemen gestalte gekregen. De Europese ministers van onderwijs hebben deze elementen, in het kader van het Bologna-proces en het totstandbrengen van een Europese ruimte voor hoger onderwijs, in september 2003 in Berlijn nog eens bevestigd.

               (5)

               In 2000 is de European Association for Quality Assurance in Higher Education (ENQA) in het leven geroepen. Steeds meer organisaties voor kwaliteitsborging of accreditatie uit alle lidstaten sluiten zich hierbij aan.

               (6)

               Tijdens hun vergadering op 19-20 mei 2005 in Bergen, in vervolg op hun vergadering te Berlijn in september 2003, hebben de ministers van onderwijs van 45 landen in het kader van het Bologna-proces de door ENQA voorgestelde standaards en richtsnoeren voor kwaliteitsborging in de Europese ruimte voor hoger onderwijs goedgekeurd. Ze stemden ook in met het principe van een Europees register van organisaties voor kwaliteitsborging, dat op een nationale evaluatie is gebaseerd, en verzochten ENQA, in samenwerking met de European University Association (EUA), de European Association for Institutions of Higher Education (EURASHE) en de National Unions of Students in Europe (ESIB), de praktische aspecten voor de invoering van het register verder uit te werken en via de werkgroep voor de follow-up verslag uit te brengen aan de ministers. Zij onderstreepten verder ook het belang van samenwerking tussen nationaal erkende organisaties om zodoende de wederzijdse erkenning van beslissingen inzake accreditatie of kwaliteitsborging te versterken.

               (7)

               Het optreden van de Europese Unie ter ondersteuning van kwaliteitsborging dient te worden ontwikkeld in samenhang met activiteiten die in het kader van het Bologna-proces worden ondernomen.

               (8)

               Ter ondersteuning van de transparantie in het hoger onderwijs en om een bijdrage te leveren aan de erkenning van kwalificaties en in het buitenland doorgebrachte studieperioden, is het wenselijk dat een register van in Europa werkzame, onafhankelijke en betrouwbare organisaties voor kwaliteitsborging tot stand wordt gebracht, ongeacht of het daarbij om regionale of nationale, algemene of gespecialiseerde, publieke of private organisaties gaat.

               (9)

               In het kader van de in Lissabon geformuleerde strategie heeft de Europese Raad in maart 2002 in Barcelona geconcludeerd dat de Europese onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels een „referentiepunt voor wereldkwaliteit” moeten worden,

         BEVELEN DE LIDSTATEN AAN:

               1.

               bij alle op hun grondgebied werkzame instellingen voor hoger onderwijs de invoering of ontwikkeling van stringente interne kwaliteitsborgingssystemen aan te moedigen, in overeenstemming met de standaards en richtsnoeren voor kwaliteitsborging in de Europese ruimte voor hoger onderwijs die in Bergen in het kader van het Bologna-proces zijn goedgekeurd;

               2.

               alle op hun grondgebied werkzame organisaties voor kwaliteitsborging of accreditatie aan te moedigen zich bij hun beoordelingen onafhankelijk op te stellen, met de elementen van de kwaliteitsborging te werken die in Aanbeveling 98/561/EG zijn vastgelegd, en gebruik te maken van de gemeenschappelijke reeks standaards en richtsnoeren voor de kwaliteitsbeoordelingen, die in Bergen zijn goedgekeurd. Deze standaards moeten in samenwerking met vertegenwoordigers van de hogeronderwijsgemeenschap nader worden uitgewerkt. Zij moeten zodanig worden toegepast dat verscheidenheid en innovatie worden beschermd en gestimuleerd;

               3.

               vertegenwoordigers van de nationale autoriteiten, de hogeronderwijssector en de organisaties voor kwaliteitsborging en accreditatie alsmede de sociale partners aan te sporen om een „Europees register van organisaties voor kwaliteitsborging”(hierna „Europees register”genoemd) in te richten op basis van een nationale evaluatie en uitgaande van de in de bijlage beschreven beginselen, en de voorwaarden voor registratie en de regels voor het beheer van het register vast te leggen;

               4.

               op hun grondgebied werkzame instellingen voor hoger onderwijs de mogelijkheid te geven om uit de organisaties voor kwaliteitsborging of accreditatie in het Europees register een organisatie te kiezen die aan hun behoeften en profiel voldoet, voorzover dit zich met hun nationale wetgeving verdraagt of door hun nationale autoriteiten is toegestaan;

               5.

               de instellingen voor hoger onderwijs in staat te stellen een aanvullende beoordeling door een andere organisatie uit het Europees register te doen plaatsvinden, bijvoorbeeld om hun internationale reputatie te versterken;

               6.

               de samenwerking tussen de organisaties te bevorderen om het wederzijds vertrouwen en de erkenning van kwaliteitsborging en accreditatiebeoordelingen aan te moedigen en daardoor bij te dragen aan de erkenning van diploma's met het oog op studie of werk in een ander land;

               7.

               de beoordelingen door organisaties voor kwaliteitsborging of accreditatie die in het Europees register zijn opgenomen, voor het publiek toegankelijk te maken;

         VERZOEKEN DE COMMISSIE:

               1.

               in nauwe samenwerking met de lidstaten steun te blijven verlenen aan de samenwerking tussen de instellingen voor hoger onderwijs, organisaties voor kwaliteitsborging en accreditatie, de bevoegde autoriteiten en andere op dit gebied werkzame instanties;

               2.

               elke drie jaar verslag uit te brengen aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de geboekte vooruitgang bij de ontwikkeling van de kwaliteitsborgingssystemen in de verschillende lidstaten, met inbegrip van de vooruitgang ten aanzien van de hierboven genoemde doelstellingen, en over de samenwerking op Europees niveau.

      Gedaan te Straatsburg, 15 februari 2006.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         H. WINKLER

      (1)  PB C 255 van 14.10.2005, blz. 72.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 13 oktober 2005 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 30 januari 2006.

      (3)  PB L 270 van 7.10.1998, blz. 56.

      BIJLAGE
      „Europees register van organisaties voor kwaliteitsborging”
      Het register moet een lijst van betrouwbare organisaties worden, in wier kwaliteitsbeoordelingen de lidstaten (en overheidsinstanties in de lidstaten) vertrouwen kunnen hebben. De voornaamste uitgangspunten voor het register zijn als volgt:

                  1.

                  De lijst van organisaties moet door vertegenwoordigers van de nationale autoriteiten, het hoger onderwijs (instellingen voor hoger onderwijs, studenten, docenten en onderzoekers) en in de lidstaten werkzame organisaties voor kwaliteitsborging en accreditatie, in samenwerking met de sociale partners, worden opgesteld.

                  2.

                  De registratievoorwaarden kunnen onder andere het volgende behelzen:

                              i)

                              de toezegging dat bij het beoordelen volledige onafhankelijkheid wordt betracht,

                              ii)

                              erkenning door ten minste de lidstaat (of overheidsinstanties in die lidstaat), waar zij werkzaam zijn,

                              iii)

                              uitvoering van de werkzaamheden aan de hand van de gemeenschappelijke reeks standaards en richtsnoeren als bedoeld in de aan de lidstaten gerichte aanbevelingen 1 en 2,

                              iv)

                              een regelmatig terugkerende externe review door peers en andere deskundigen, met inbegrip van de publicatie van de criteria, methoden en bevindingen daarvan.

                  3.

                  In geval van een eerste afwijzing van registratie is een nieuwe evaluatie na het aanbrengen van verbeteringen mogelijk.


title: Aanbeveling van de Europese Centrale Bank van 24 februari 2014 betreffende de organisatie van voorbereidende maatregelen voor de verzameling van gedetailleerde kredietgegevens door het Europees Stelsel van centrale banken (ECB/2014/7)

text:
               8.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 103/1

         AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK
   van 24 februari 2014
   betreffende de organisatie van voorbereidende maatregelen voor de verzameling van gedetailleerde kredietgegevens door het Europees Stelsel van centrale banken
   (ECB/2014/7)
   (2014/C 103/01)
   De Raad van Bestuur van de Europese Centrale Bank,
   Gezien de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid artikel 5.1 en het derde streepje van artikel 34.1,
   Gezien Verordening (EG) nr. 2533/98 van de Raad van 23 november 1998 met betrekking tot het verzamelen van statistische gegevens door de Europese Centrale Bank (1), inzonderheid artikel 8, lid 5.
   Overwegende:

               (1)

               Krachtens Besluit ECB/2014/6 (2), kan de Europese Centrale Bank (ECB) voor specifieke statistische doeleinden specifieke voorbereidende maatregelen toepassen teneinde binnen het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB) een langetermijnkader in te voeren.

               (2)

               De doelmatige toepassing van dit langetermijnkader hangt af van de samenwerking tussen alle deelnemende ESCB-leden en de toepassing van gelijke kwaliteitsstandaarden door deze leden. Nationale centrale banken (NCB’s) van lidstaten die de euro niet als munt hebben, en die zich voorbereiden op deelname aan dit kader, dienen bij de toepassing van de voorbereidende maatregelen, zulks overeenkomstig Besluit ECB/2014/6 samen te werken, met de NCB’s van de lidstaten die de euro als munt hebben en met de ECB,

         HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING GEDAAN:
   I.

      Definities

   Voor de toepassing van deze aanbeveling wordt onder „gedetailleerde kredietgegevens”, hetzelfde als in Besluit ECB/2014/6 verstaan.
   II.

      Verstrekking van statistische gegevens

   De geadresseerden van deze aanbeveling wordt verzocht de aan de NCB’s gerichte bepalingen in besluit ECB/2014/6 toe te passen.
   III.

      Slotbepaling

   Deze aanbeveling is gericht tot de NCB’s van de lidstaten die de euro niet als munt hebben en zich voorbereiden op deelname aan het langetermijnkader voor de verzending van gedetailleerde kredietgegevens binnen het ESCB.

      Gedaan te Frankfurt am Main, 24 februari 2014.

            De president van de ECB

         Mario DRAGHI

      (1)  PB L 318 van 27.11.1998, blz. 8.

      (2)  Besluit ECB/2014/6 van 24 februari 2014 betreffende de organisatie van voorbereidende maatregelen voor de verzameling van gedetailleerde kredietgegevens door het Europees Stelsel van centrale banken (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).


				|

		52011SC0826

			Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on the National Reform Programme 2011 of Swedenand delivering a Council opinionon the updated Convergence Programme of Sweden, 2011-2014

			   	Aanbeveling voor een
AANBEVELING VAN DE RAAD
over het nationale hervormingsprogramma 2011
van Zweden
en met een advies van de Raad
over het geactualiseerde convergentieprogramma van Zweden voor de periode 2011‑2014
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name de artikelen 121, lid 2, en 148, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de
Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties
en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid[1], en met name artikel 9, lid 3,
Gezien de aanbeveling van de Europese
Commissie[2],
Gezien de conclusies van de Europese Raad,
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Na raadpleging van het Economisch en
Financieel Comité,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn
goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe groei-
en werkgelegenheidstrategie. Deze Europa 2020-strategie moet voor betere
coördinatie van het economisch beleid zorgen en zich toespitsen op de
sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame groei en
concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft.
(2)
De Raad heeft op 13 juli 2010 een aanbeveling
inzake de globale richtsnoeren voor het 2economisch beleid van de lidstaten en
de Unie (2010-2014) en op 21 oktober 2010 een besluit betreffende de
richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[3] aangenomen, die samen de "geïntegreerde
richtsnoeren" vormen. De lidstaten werd verzocht in hun nationaal
economisch en werkgelegenheidsbeleid met de geïntegreerde richtsnoeren rekening
te houden.
(3)
Op 12 januari 2011 hechtte de Commissie haar
goedkeuring aan de eerste jaarlijkse groeianalyse en gaf daarmee de aanzet tot
een nieuwe cyclus van economische governance in de EU en het eerste Europees
Semester van voorafgaande en geïntegreerde beleidscoördinatie, dat op de Europa
2020-strategie berust.
(4)
Op 25 maart 2011 heeft de Europese Raad de
prioriteiten inzake begrotingsconsolidatie en structurele hervorming
goedgekeurd (overeenkomstig de conclusies van de Raad van 15 februari en 7
maart 2011 en ten vervolge op de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie). Hij
benadrukte dat voorrang moet worden gegeven aan het weer gezond en houdbaar
maken van begrotingen, het terugdringen van de werkloosheid door hervormingen
van de arbeidsmarkt en nieuwe inspanningen om de groei te stimuleren. Hij
verzocht alle lidstaten deze prioriteiten in concrete maatregelen om te zetten
die in hun stabiliteits- of convergentieprogramma's en in hun nationale
hervormingsprogramma's worden opgenomen.
(5)
Op 29 april 2011 heeft Zweden zijn geactualiseerde
convergentieprogramma 2011 voor de periode 2011-2014 en zijn nationale
hervormingsprogramma 2011 ingediend. Beide programma's zijn terzelfder tijd
geëvalueerd.
(6)
Voor de economische crisis of 2008-2009 maakte de
Zweedse economie meer dan tien jaar lang een sterke groei door onder impuls van
zowel de binnenlandse vraag als de netto-uitvoer. Aangezien de Zweedse economie
een exportgerichte economie is met een omvangrijke financiële sector, had zij
sterk te lijden van de inzakkende buitenlandse vraag en de bevriezing van de
financiële markten in 2008, ten gevolge waarvan het bbp in 2009 met 5,1% kromp
en de werkloosheid van circa 6% tot meer dan 9% steeg. Dankzij een gezonde
uitgangspositie zonder grote aanpassingsbehoeften in de sector huishoudens, de
banksector en de overheidssector, alsook een adequate monetaire en fiscale
beleidsrespons was de recessie van vrij korte duur en trof zij voornamelijk de
exportgerichte industriesector. Terwijl bij de wereldhandel een heropleving
plaatsvond, maakte de Zweedse economie een zeer sterk, algemeen herstel door,
waarbij het reële bbp opveerde met 5,5% in 2010. Door het gecombineerde effect
van de automatische stabilisatoren en discretionaire maatregelen sloeg het
begrotingsoverschot van 3,7% van het bbp in 2007 om in een tekort van 0,9% van
het bbp in 2009, waarna in 2010 het begrotingsevenwicht hersteld was.
(7)
Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr.
1466/97 van de Raad verrichte evaluatie van het geactualiseerde
stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de
begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische
scenario algemeen genomen aannemelijk lijkt, behalve voor 2012 waarvoor het te
optimistisch is. De begrotingsstrategie, zoals deze in het geactualiseerde
convergentieprogramma wordt beschreven, is een passende strategie, aangezien
zij eraan zou bijdragen dat Zweden zijn middellangetermijndoelstelling (MTD)
van een overschot van 1% van het bbp over één cyclus behaalt. Dit zou enige
marge bieden tegen overschrijding, bij een eventuele toekomstige recessie, van
de referentiewaarde van 3% van het bbp. Volgens het programma zal het
overheidsoverschot stijgen van 0,6% van het bbp in 2011 tot 3,7% van het bbp in
2014, het laatste jaar van het programma. De verbetering zou resulteren uit een
veronderstelde sterke economische groei, aangezien het programma in deze jaren
niet in consolidatie-inspanningen voorziet. De risico´s voor de budgettaire
doelstellingen lijken elkaar min of meer in evenwicht te houden. Aangezien de
in het programma voorgestelde prognoses van de ontvangsten aan de voorzichtige
kant zijn voor 2011, zouden de begrotingsresultaten dit jaar iets beter kunnen
uitvallen. Vanaf 2012 zijn aan de begrotingsprognoses bepaalde neerwaartse
risico's verbonden wegens optimistische macro-economische aannamen. Aangezien
de regering heeft aangegeven dat de in de begrotingswet 2011 voorziene verdere
expansieve begrotingsmaatregelen (met inbegrip van een vijfde stap in de
heffingskorting voor werkenden, het verder optrekken van de drempel voor de
betaling van inkomstenbelasting, een lager btw-tarief op restaurantdiensten en
lagere belastingen op pensioenen) vanaf 2012 zouden kunnen worden doorgevoerd
indien hiervoor voldoende ruimte op de begroting is, is er een risico voor een
procyclische budgettaire beleidskoers. Gelet op de demografische vooruitzichten
is het van belang dat Zweden zijn MTD blijft realiseren.
(8)
De huidige situatie op de huizen- en hypotheekmarkt
is een bron van potentiële instabiliteit. Na een korte en zeer beperkte
correctie op het hoogtepunt van de financiële crisis kon bij de huizenprijzen
in Zweden – in tegenstelling tot in andere landen – opnieuw de sterk stijgende
tendens worden genoteerd die sinds de tweede helft van de jaren negentig valt
waar te nemen, waarbij deze prijzen thans een recordhoogte bereiken. De sterke
toename van de huizenprijzen ging gepaard met een stijgende schuldenlast van de
huishoudens, die tegen medio 2010 circa 170% van het beschikbaar inkomen
beliep, een historisch hoogtepunt. Daarnaast is een groot deel van de
hypothecaire schulden aangegaan tegen variabele rente en weinig aflossing. Dit
maakt de Zweedse huishoudens bijzonder kwetsbaar voor renteverhogingen of
tegenslagen op het gebied van de werkgelegenheid. Een sterke correctie op de
huizenmarkt zou een negatieve weerslag kunnen hebben voor de macro-economische
stabiliteit doordat de huishoudens minder moeten gaan consumeren om rond te
kunnen komen en doordat de financieringskosten voor de Zweedse banken hoger
worden.
(9)
Wat de Zweedse arbeidsmarkt betreft, bevinden
onderdanen van niet-EU-landen en jongeren zich in een betrekkelijk zwakke
positie vergeleken met het EU-gemiddelde. Het is van fundamenteel belang dat
hun positie op de arbeidsmarkt verbetert om het totale
werkgelegenheidspercentage te verhogen en het arbeidsaanbod op lange termijn
naar een hoger peil te tillen om het hoofd te kunnen bieden aan de
demografische uitdaging van een vergrijzende bevolking. De Zweedse regering
voert op dit ogenblik verschillende hervormingen uit om de arbeidsparticipatie
van beide groepen te vergroten, zoals onder meer het uittrekken van meer middelen
voor begeleiding, arbeidsplaatsen om werkervaring op te doen, beroepsonderwijs
voor volwassen, begeleiding voor werkleertrajecten, gerichte loonsubsidies en
gestroomlijnde Zweedse taalcursussen. De meest recente statistieken laten
duidelijk zien dat de Zweedse arbeidsmarkt over de gehele linie verbetert,
behalve voor wat vrouwen van buitenlandse afkomst betreft.
(10)
De Commissie heeft het convergentieprogramma en het
nationale hervormingsprogramma onderzocht[4].
Daarbij heeft zij niet alleen gekeken naar de relevantie ervan voor een
houdbaar budgettair en sociaaleconomisch beleid in Zweden, maar ook of de
EU-regels en –richtsnoeren in acht zijn genomen, gezien de noodzaak de algemene
economische governance van de Europese Unie te versterken door middel van een EU-inbreng
in toekomstige nationale besluiten. Zij is van mening dat in de programma's
adequaat op de belangrijkste uitdagingen voor Zweden wordt ingespeeld.
Niettemin moet er, hoewel de begrotingsstrategie van de regering om de
middellangetermijndoelstelling te bereiken adequaat is, vanaf 2012 voor worden
gezorgd dat in periodes van een gunstige groei een niet al te los
begrotingsbeleid wordt gevoerd. De risico's van macro-economische
onevenwichtigheden moeten worden geëvalueerd, met name de risico's die voortkomen
uit stijgende huizenprijzen en de schuldenlast van de huishoudens. Ook moet
toezicht worden gehouden op de arbeidsparticipatie van kwetsbare groepen, met
name van jongeren en vrouwen van buitenlandse afkomst, en moet deze worden
verbeterd.
(11)
In het licht van deze beoordeling heeft de Raad de
actualisering 2011 van het convergentieprogramma van Zweden onderzocht. Zijn
advies[5]
daarover is met name in onderstaande aanbeveling (1) weergegeven. Rekening
houdende met de conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2011 heeft de
Raad het nationale hervormingsprogramma van Zweden onderzocht,.
BEVEELT AAN dat Zweden in de periode
2011-2012 actie onderneemt om:
(1)
Het begrotingsbeleid op een traject te houden dat
ervoor zorgt dat ook in de toekomst de middellangetermijndoelstelling wordt
bereikt, en te vermijden dat tijdens de huidige economische opleving een
procyclisch begrotingsbeleid wordt gevoerd.
(2)
Preventieve maatregelen te nemen om de
macro-economische risico's aan te pakken die met de stijgende huizenprijzen en
de stijgende schuldenlast van de huishoudens gepaard gaan, met inbegrip van
hervormingen van het hypotheekstelsel, de huurregelgeving, de
onroerendgoedbelasting en de bouwvergunningen.
(3)
De arbeidsparticipatie van jongeren en andere
kwetsbare groepen in het oog te houden en te verbeteren.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.
[2]               PB C […] van [...], blz. […].
[3]               Gehandhaafd voor 2011 bij Besluit 2011/308/EU van de
Raad van 19 mei 2011.
[4]               SEC(2011) 735.
[5]               Uit hoofde van artikel 9, lid 3, van Verordening (EG)
nr. 1466/97 van de Raad.


Avis juridique important

|

32003H0558

Aanbeveling van de Commissie van 25 juli 2003 betreffende de verwerking van locatie-informatie over de oproeper in elektronische communicatienetwerken met het oog op locatie-uitgebreide noodoproepdiensten (Voor de EER relevante tekst) (kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2657)

Publicatieblad Nr. L 189 van 29/07/2003 blz. 0049 - 0051

Aanbeveling van de Commissievan 25 juli 2003betreffende de verwerking van locatie-informatie over de oproeper in elektronische communicatienetwerken met het oog op locatie-uitgebreide noodoproepdiensten(kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 2657)(Voor de EER relevante tekst)(2003/558/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op Richtlijn 2002/21/EG inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (de "kaderrichtlijn")(1), en met name op artikel 19,Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens Beschikking 91/396/EEG inzake invoering van een gemeenschappelijk Europees oproepnummer voor hulpdiensten(2) moesten de lidstaten ervoor zorgen dat nummer 112 uiterlijk op 31 december 1992 in openbare telefoonnetwerken werd ingevoerd als het gemeenschappelijke Europees alarmnummer, waarbij onder bepaalde voorwaarden uitstel kon worden verleend tot uiterlijk 31 december 1996.(2) In Richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische communicatienetwerken en -diensten (de "universele-dienstrichtlijn")(3) wordt bepaald dat exploitanten van openbare telefoonnetwerken (hierna "exploitanten" te noemen), voorzover dat technisch haalbaar is, voor alle oproepen naar het uniforme Europese alarmnummer "112" locatie-informatie over de oproeper ter beschikking stellen van de instanties die noodsituaties behandelen. In Richtlijn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (de "richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie")(4) wordt bepaald dat de aanbieder van een openbaar telecommunicatienetwerk en/of een openbare elektronische communicatiedienst de uitschakeling van de weergave van de identificatie van de oproepende lijn en het tijdelijk weigeren of ontbreken van de toestemming van de abonnee of gebruiker voor de verwerking van locatiegegevens per afzonderlijke lijn voor organisaties die noodoproepen behandelen en als zodanig door een lidstaat erkend zijn, met inbegrip van wetshandhavingsinstanties en ambulance- en brandweerdiensten, met het oog op de beantwoording van die oproepen kan opheffen.(3) Hoewel deze aanbeveling betrekking heeft op locatie-uitgebreid 112, wordt ervan uitgegaan dat ook parallelle nationale alarmnummers met dezelfde functie en volgens dezelfde beginselen worden uitgebreid. Deze aanbeveling is niet van toepassing op organisaties die particuliere telecommunicatie-installaties exploiteren.(4) Voor een succesvolle invoering van E112-diensten in de hele Gemeenschap moet er naar de implementatie-aspecten worden gekeken en moet het tijdschema voor de invoering van nieuwe systemen worden gecoördineerd. De Coordination Group on Access to Location Information by Emergency Services (CGALIES), die in mei 2000 door de Commissie is ingesteld als samenwerkingsverband tussen de publieke en de particuliere sector, heeft de betrokkenen uit de verschillende sectoren in staat gesteld de beginselen van een geharmoniseerde en tijdige implementatie te bespreken en het daarover eens te worden.(5) Uitgaande van de aanbeveling van CGALIES moeten de aanbieders van openbare telefoonnetwerken of -diensten alles in het werk stellen om voor alle oproepen naar het uniforme Europese alarmnummer 112 de betrouwbaarste locatie-informatie over de oproeper te bepalen en door te zenden.(6) Gedurende de introductiefase van E112-diensten wordt in plaats van verplichte specifieke prestatiekarakteristieken voor locatiebepaling de voorkeur gegeven aan de toepassing van het "best effort"-principe. Naarmate de alarmcentrales en de noodhulpdiensten meer praktische ervaring opdoen met locatie-informatie, zullen hun eisen echter duidelijker worden omschreven. Bovendien zal de locatietechnologie zich zowel binnen mobiele cellulaire netwerken als voor satelliet-locatiesystemen blijven ontwikkelen. Derhalve moet de "best effort"-aanpak na de beginfase worden geëvalueerd.(7) Het is belangrijk dat alle lidstaten gemeenschappelijke technische oplossingen en gebruiken voor het aanbieden van E112 ontwikkelen. Aan de uitwerking van gemeenschappelijke technische oplossingen moet worden gewerkt via de Europese normalisatie-instellingen teneinde de introductie van E112 te vergemakkelijken, interoperabele oplossingen te creëren en de invoeringskosten voor de Europese Unie te verlagen.(8) Een geharmoniseerde oplossing voor heel Europa zou de interoperabiliteit voor geavanceerde veiligheidstoepassingen, zoals oproepen die handmatig of automatisch door een telematicaterminal in een voertuig tot stand kunnen komen, ten goede komen. Deze oproepen kunnen aanvullende informatie doorgeven, bijvoorbeeld over het aantal passagiers in een auto of bus, over de rijrichting, over indicators voor botsingsensoren, over de aard van de lading met gevaarlijke goederen of over de gezondheidssituatie van chauffeurs en passagiers. Gezien de grote omvang van het grensoverschrijdend verkeer in Europa komt er steeds meer behoefte aan een gemeenschappelijk protocol voor gegevensoverdracht om dergelijke informatie aan alarmcentrales en noodhulpdiensten door te geven teneinde het risico van verwarring of een verkeerde interpretatie van de doorgegeven gegevens te vermijden.(9) De afspraken voor de doorzending van locatie-informatie door de exploitanten naar alarmcentrales moeten op een doorzichtige en niet-discriminerende wijze tot stand komen, waarbij indien van toepassing ook kostenaspecten een rol moeten spelen.(10) Voor een effectieve invoering van locatie-uitgebreide noodoproepdiensten moet de locatie van de oproeper, zoals die door de aanbieder van het openbare telefoonnetwerk of de openbare telefoondienst is bepaald, automatisch worden doorgezonden naar een geschikte alarmcentrale die de verstrekte locatiegegevens kan ontvangen en gebruiken.(11) In Richtlijn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (de "richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie") wordt in het algemeen bepaald dat het recht op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en gegevens van personen volledig in acht moet worden genomen en dat daartoe afdoende technische en organisatorische beveiligingsmaatregelen moeten worden genomen. Het gebruik van locatiegegevens door noodhulpdiensten zonder toestemming van de betrokken gebruiker wordt echter wel toegestaan. Met name moeten de lidstaten ervoor zorgen dat er doorzichtige procedures zijn voor de manier waarop een aanbieder van een openbaar telecommunicatienetwerk en/of een openbare telecommunicatiedienst het tijdelijk weigeren of ontbreken van de toestemming van een gebruiker voor de verwerking van locatiegegevens per afzonderlijke lijn kan opheffen voor organisaties die noodoproepen behandelen en als zodanig door een lidstaat erkend zijn.(12) Activiteiten die worden uitgevoerd in de context van het communautair actieprogramma op het gebied van civiele bescherming (hierna "actieprogramma voor civiele bescherming" te noemen)(5) moeten streven naar een bijdrage tot de integratie van de doelstellingen van civiele bescherming in het overig beleid en de overige activiteiten van de Gemeenschap en tot de verenigbaarheid van het programma met de overige werkzaamheden van de Gemeenschap. Dit geeft de Commissie de bevoegdheid activiteiten uit te voeren die gericht zijn op de verhoging van de paraatheid van organisaties die in de lidstaten bij de civiele bescherming betrokken zijn, door uitbreiding van hun mogelijkheden om op noodsituaties te reageren en verbetering van de technieken en methoden voor deze reactie en de onmiddellijke nazorg. Hieronder kunnen de verwerking en het gebruik van locatie-informatie bij E112-noodoproepen door alarmcentrales en noodhulpdiensten vallen.(13) Met het oog op de verwezenlijking van de doelstellingen van deze aanbeveling ontstaat er nog meer behoefte aan een permanente dialoog tussen de exploitanten van openbare netwerken en de aanbieders van openbare diensten enerzijds en de overheid met inbegrip van de noodhulpdiensten anderzijds.(14) Wanneer de nationale instanties verslag uitbrengen over de situatie bij de invoering van E112, moeten zij daarbij aandacht besteden aan relevante aspecten in verband met de technische haalbaarheid die de introductie van E112 voor specifieke categorieën eindgebruikers belemmeren, en de technische vereisten voor de verwerking van noodoproepen die afkomstig zijn van SMS en andere telematica-datadiensten.(15) De in deze aanbeveling vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 22 van Richtlijn 2002/21/EG ingestelde Comité voor communicatie,BEVEELT AAN:1. De lidstaten dienen voor alle oproepen naar het uniforme Europese alarmnummer 112 de volgende geharmoniseerde voorwaarden en beginselen voor de verstrekking van locatie-informatie over de oproeper aan noodhulpdiensten toe te passen.2. In deze aanbeveling wordt verstaan onder:a) "noodhulpdienst": een als zodanig door de lidstaat erkende dienst die onmiddellijk snelle hulp verleent in situaties waarin er sprake is van direct gevaar voor lijf en leden, de individuele of volksgezondheid of veiligheid, eigendommen van particulieren of van de overheid of het milieu, maar niet noodzakelijkerwijs uitsluitend in deze situaties;b) "locatie-informatie": in een openbaar mobiel netwerk de verwerkte gegevens waaruit de geografische positie van de mobiele terminal van een gebruiker blijkt, en in een openbaar vast netwerk de gegevens over het fysieke adres van het aansluitpunt;c) "E112": een communicatiedienst in noodsituaties die gebruik maakt van het uniforme Europese alarmnummer 112, uitgebreid met locatie-informatie over de oproepende gebruiker;d) "alarmcentrale": een fysieke locatie waar onder de verantwoordelijkheid van een overheidsinstantie noodoproepen worden ontvangen.3. De lidstaten dienen gedetailleerde voorschriften voor openbare netwerkexploitanten op te stellen waarin onder andere de bepalingen van de punten 4 tot en met 9 worden opgenomen.4. Bij elke noodoproep naar het uniforme Europese alarmnummer 112 dienen de exploitanten van openbare telefoonnetwerken, geïnitieerd door het netwerk, de beste beschikbare informatie over de locatie van de oproeper aan de alarmcentrales door te sturen, voorzover dit technisch haalbaar is. Gedurende de periode tot de afronding van de onder punt 13 bedoelde evaluatie is het aanvaardbaar dat de exploitanten locatie-informatie uitsluitend op verzoek beschikbaar stellen.5. De exploitanten van vaste openbare telefoonnetwerken dienen het installatie-adres van de lijn vanwaar de noodoproep wordt gedaan, beschikbaar te stellen.6. De exploitanten van openbare telefoonnetwerken dienen de locatie-informatie op niet-discriminerende wijze te verstrekken en mogen met name geen onderscheid maken tussen de kwaliteit van de informatie die over hun eigen abonnees en over andere gebruikers wordt verstrekt. Bij de vaste netwerken vallen onder andere gebruikers ook de gebruikers van openbare telefooncellen; bij mobiele netwerken of toepassingen voor mobiliteit vallen onder andere gebruikers ook roamers of gastgebruikers of indien van toepassing gebruikers van mobiele terminals die niet aan de hand van het abonnee- of gebruikersnummer kunnen worden geïdentificeerd.7. Alle verstrekte locatie-informatie dient vergezeld te gaan van een identificatie van het netwerk waarvan de oproep afkomstig is.8. De exploitanten van openbare telefoonnetwerken dienen te zorgen dat de bronnen van locatie-informatie, met inbegrip van de adresinformatie, correct en actueel zijn.9. Voor elke noodoproep waarvoor het abonnee- of gebruikersnummer is geïdentificeerd, dienen de exploitanten van openbare telefoonnetwerken de alarmcentrales en noodhulpinstanties de mogelijkheid te bieden om de locatie-informatie via een terugbelfunctie op te vragen teneinde de noodsituatie aan te kunnen pakken.10. Om de gegevensoverdracht tussen de exploitanten en de alarmcentrales te vergemakkelijken dienen de lidstaten het gebruik van een gemeenschappelijke norm voor een open interface te bevorderen, met name voor een door het Europees instituut voor telecommunicatienormen (ETSI) op te stellen gemeenschappelijk protocol voor gegevensoverdracht, wanneer dit beschikbaar is. In deze norm dient de nodige flexibiliteit te worden ingebouwd om aanpassing aan eventuele nieuwe vereisten in de toekomst, bijvoorbeeld in verband met telematicaterminals in voertuigen, mogelijk te maken. De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat de interface optimaal is voor een effectieve aanpak van noodsituaties.11. In de context van de in de universele-dienstenrichtlijn opgenomen verplichting voor E112-diensten dienen de lidstaten aan hun burgers adequate informatie te verstrekken over het bestaan, het gebruik en de voordelen van E112-diensten. Aan de burgers moet worden meegedeeld dat het nummer 112 in de hele Europese Unie verbinding met de noodhulpdiensten geeft en dat hun locatie zal worden doorgestuurd. Ze dienen ook informatie te krijgen over de identiteit van de noodhulpdiensten die hun locatie-informatie zullen ontvangen en over andere gegevens die nodig zijn om te waarborgen dat hun persoonlijke gegevens op een correcte wijze worden verwerkt.12. In de context van de voortdurende ontwikkeling van concepten en technologieën worden de lidstaten aangemoedigd de ontwikkeling van diensten voor hulp in noodsituaties, bijvoorbeeld voor toeristen en reizigers en voor het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg of per spoor, zoals verwerkingsprocedures voor de verzending van locatie-informatie en andere informatie in verband met noodsituaties of ongevallen aan alarmcentrales, te bevorderen en te steunen; de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van gemeenschappelijke interface-specificaties te steunen teneinde de interoperabiliteit van dergelijke diensten over heel Europa te waarborgen; en het gebruik van locatietechnologie met een hoge precisie, zoals locatie-technologie voor cellulaire netwerken van de derde generatie en wereldwijde satellietnavigatiesystemen, te bevorderen.13. De lidstaten dienen hun nationale instanties ertoe te verplichten uiterlijk eind 2004 verslag uit te brengen bij de Commissie over de situatie bij de invoering van E112, zodat de Commissie een evaluatie kan uitvoeren waarbij rekening wordt gehouden met de nieuwe eisen die bij alarmcentrales en noodhulpdiensten naar voren komen en de ontwikkeling en beschikbaarheid van technologische mogelijkheden voor locatiebepaling.14. Deze aanbeveling is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 25 juli 2003.Voor de CommissieErkki LiikanenLid van de Commissie(1) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33.(2) PB L 217 van 6.8.1991, blz. 31.(3) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 31.(4) PB L 201 van 31.7.2002, blz. 37.(5) PB L 327 van 21.12.1999, blz. 53.


title: Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 193/04/COL van  14 juli 2004  betreffende kennisgevingen, termijnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten

text:
               27.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 113/10

      AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA

      Nr. 193/04/COL
   van 14 juli 2004
   betreffende kennisgevingen, termijnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1),
   Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten inzake de invoering van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b),
   Gelet op het besluit zoals bedoeld in punt 5cl van Bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze Overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), en met name op artikel 19, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Volgens het nieuwe reguleringskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten dienen nationale reguleringsinstanties bij te dragen tot de ontwikkeling van de interne markt door onder meer op transparante wijze met elkaar en met de Autoriteit samen te werken om te zorgen voor de ontwikkeling van een consistente reguleringspraktijk en de consistente toepassing van de richtlijnen die het nieuwe reguleringskader vormen.

               (2)

               Om te verzekeren dat besluiten op nationaal niveau niet ongunstig uitwerken op de werking van de EER-Overeenkomst of op de met het nieuwe reguleringskader nagestreefde doelstellingen, dienen de nationale reguleringsinstanties de in artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde ontwerp-besluiten ter kennis te brengen van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de Autoriteit” te noemen) en van andere nationale reguleringsinstanties binnen de Europese Economische Ruimte (EER).

               (3)

               Als aanvullende vereiste geldt dat nationale reguleringsautoriteiten de Autoriteit om toestemming moeten vragen voor de verplichtingen als bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad (Toegangsrichtlijn), zoals bedoeld in punt 5cj van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze overeenkomst, hetgeen een afzonderlijke procedure is.

               (4)

               De Autoriteit zal nationale reguleringsinstanties, indien zij zulks verzoeken, de gelegenheid bieden elke ontwerp-maatregel te bespreken vóór de formele kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn). Wanneer overeenkomstig artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) de Autoriteit de nationale reguleringsinstantie heeft meegedeeld dat zij van oordeel is dat de ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht, krijgt de betrokken nationale reguleringsinstantie tijdig de gelegenheid haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van de door de Autoriteit ter sprake gebrachte punten.

               (5)

               Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) stelt bepaalde tijdslimieten vast voor de behandeling van kennisgevingen onder artikel 7.

               (6)

               Om de doeltreffendheid van het in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) beschreven samenwerkings- en raadplegingsmechanisme te faciliëren en te garanderen, en in het belang van de rechtszekerheid, zijn heldere regels noodzakelijk zowel voor de kennisgevingsprocedure en het onderzoek door de Autoriteit van een kennisgeving als voor het vaststellen van voormelde juridische termijnen.

               (7)

               Voorts zou het dienstig zijn de procedurele regelingen in het kader van artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) te verduidelijken.

               (8)

               Teneinde het onderzoek van een ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel te vereenvoudigen en te bespoedigen, is het wenselijk dat nationale reguleringsinstanties gebruikmaken van kennisgevingen in gestandaardiseerde vorm („beknopt kennisgevingsformulier”).

               (9)

               In onderlinge overeenstemming tussen de EVA-Staten is besloten dat Engels de werktaal zal zijn voor alle mededelingen tussen de EVA-Staten en de Autoriteit. Dit laat de rechten van particuliere partijen of ondernemingen onverlet om documenten in te dienen die in een van de EVA-talen zijn gesteld, zoals in de EER-Overeenkomst is vastgesteld.

               (10)

               Teneinde te voldoen aan de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), en met name aan de noodzaak om de ontwikkeling van een consistente reguleringspraktijk en de consistente toepassing van die richtlijn te waarborgen, is het essentieel dat het in artikel 7 van genoemde richtlijn beschreven kennisgevingsmechanisme volledig wordt nageleefd, en zulks op een zo doeltreffende mogelijke wijze.

               (11)

               Met het oog op een consistente toepassing van de nieuwe regelgeving in de gehele EER en om de voordelen van de samenwerking tussen de nationale reguleringsinstanties geheel te kunnen benutten, is de informatiedoorstroming tussen de EVA en de EG-pijler van de EVA van essentieel belang. In het Besluit van het Gemengd Comité van de EER nr. 11/2004 van 6 februari 2004 is met het oog hierop een specifieke aanpassing van artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) opgenomen, die als volgt luidt: „De informatie-uitwisseling tussen de nationale regelgevende instanties van de EVA-Staten, enerzijds, en de nationale regelgevende instanties van de EG-lidstaten, anderzijds, loopt via de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en de Commissie.”

               (12)

               Het Comité voor Communicatie van de EVA heeft een gunstig advies uitgebracht overeenkomstig artikel 22, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn),

         BEVEELT AAN:

               1)

               Termen omschreven in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en in de specifieke richtlijnen hebben in deze aanbeveling dezelfde betekenis. Daarnaast wordt verstaan onder:

                           —

                           „aanbeveling betreffende relevante markten”: Aanbeveling 194/04/COL van de Autoriteit van de EVA betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen;

                           —

                           „kennisgeving”: het door een nationale reguleringsinstantie ter kennis van de Autoriteit brengen van een ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of een verzoek overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), vergezeld van het beknopte kennisgevingsformulier als vastgelegd in de onderhavige aanbeveling (bijlage I).

               2)

               Kennisgevingen moeten indien mogelijk langs elektronische weg plaatsvinden.
               De Autoriteit zal gebruik maken van een elektronisch systeem voor het ontvangen van kennisgevingen. In dit geval zullen de nationale reguleringsinstanties uitsluitend van dit systeem gebruik maken.
               Bij e-mail gezonden documenten worden verondersteld te zijn ontvangen door de geadresseerde op de dag dat zij zijn verzonden of door middel van het elektronische systeem werden ingediend.
               Overeenkomstig punt 6 zullen kennisgevingen en bijgevoegde documenten worden geregistreerd in volgorde van ontvangst.

               3)

               Kennisgevingen gaan in op de datum dat zij door de Autoriteit worden geregistreerd („datum van registratie”). De datum van registratie is de datum waarop een volledige kennisgeving door de Autoriteit is ontvangen.
               Op de website van de Autoriteit en via elektronische middelen zullen de nationale reguleringsinstanties in kennis worden gesteld van de datum van registratie van de kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en van alle eventuele bijgevoegde documenten.

               4)

               Ontwerpen van nationale maatregelen moeten samen met de argumenten waarop de maatregel is gebaseerd en het beknopte kennisgevingsformulier in het Engels worden opgesteld.

               5)

               Ontwerp-maatregelen die nationale reguleringsinstanties ter kennis brengen, moeten vergezeld gaan van de documentatie die de Autoriteit nodig heeft om haar taken uit te voeren. Ontwerp-maatregelen moeten afdoende met redenen zijn omkleed.

               6)

               Kennisgevingen moeten, voorzover van toepassing, elk van de volgende elementen bevatten:

                           a)

                           de relevante product- of dienstenmarkt;

                           b)

                           de relevante geografische markt;

                           c)

                           de belangrijkste op de relevante markt actieve onderneming(en);

                           d)

                           de uitkomsten van de analyse van de relevante markt, inzonderheid de bevindingen ten aanzien van het al dan niet aanwezig zijn van een daadwerkelijke mededinging op die markt, alsmede de redenen daarvoor;

                           e)

                           voorzover toepasselijk, de onderneming(en) die moet(en) worden aangewezen als onderneming(en) die, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezit(ten) in de zin van artikel 14 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en de argumenten, bewijsstukken en/of andere relevante feitelijke informatie die dergelijke aanwijzing staven;

                           f)

                           de resultaten van voorafgaande openbare raadpleging die door de nationale reguleringsinstantie is uitgevoerd;

                           g)

                           het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;

                           h)

                           elementen waaruit blijkt dat op het tijdstip van de kennisgeving aan de Autoriteit de nodige maatregelen genomen zijn om nationale reguleringsinstanties in alle overige EVA-EER-Staten in kennis te stellen van de ontwerp-maatregel, voor zover een dergelijke kennisgeving niet tot stand wordt gebracht door het elektronische systeem dat door de Autoriteit wordt beheerd;

                           i)

                           in het geval van een kennisgeving van ontwerp-maatregelen die onder het toepassingsbereik van de artikelen 5 of 8 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) of artikel 16 van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad (Universele-dienstrichtlijn) (2) vallen, de specifieke reguleringsverplichting(en) die wordt (worden) voorgesteld om het gebrek aan daadwerkelijke mededinging op de betrokken relevante markt aan te pakken of, ingeval gebleken is dat er op een relevante markt sprake is van een daadwerkelijke mededinging en dergelijke verplichtingen in verband daarmee al zijn opgelegd, de maatregelen die worden voorgesteld om die verplichtingen in te trekken.

               7)

               Wanneer een ontwerp-maatregel, met het oog op de marktanalyse, een relevante markt afbakent welke verschilt van die in de aanbeveling betreffende relevante markten, dienen nationale reguleringsinstanties voldoende argumenten te geven wat betreft de criteria die werden gehanteerd voor een dergelijke marktomschrijving.

               8)

               Kennisgevingen die overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) plaatsvinden, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom andere verplichtingen dan bedoeld in de artikelen 9 tot en met 13 van voormelde Richtlijn moeten worden opgelegd aan exploitanten met aanmerkelijke marktmacht.

               9)

               Kennisgevingen die onder de toepassing van artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) vallen, moeten ook afdoende argumenten bevatten ten aanzien van de vraag waarom de voorgenomen maatregelen zijn vereist om internationale verbintenissen na te komen.

               10)

               Kennisgevingen die de toepasselijke informatie in de zin van punt 6 bevatten, worden geacht volledig te zijn. Wanneer de informatie, met inbegrip van documenten, uit de kennisgeving op een wezenlijk punt onvolledig is, deelt de Autoriteit dit binnen vijf werkdagen na ontvangst aan de betrokken nationale reguleringsinstantie mee en geeft zij aan in hoeverre zij de kennisgeving als onvolledig beschouwt. De kennisgeving wordt niet geregistreerd zolang de betrokken nationale reguleringsinstantie niet de nodige informatie heeft verschaft. In dergelijke gevallen zal, voor de toepassing van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), de kennisgeving pas van kracht worden op de datum waarop de Autoriteit de volledige informatie ontvangt.

               11)

               Onverlet het bepaalde in punt 6 kan de Autoriteit na de registratie van een kennisgeving overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) verdere informatie of toelichting van de betrokken nationale reguleringsinstantie verlangen. Nationale reguleringsinstanties moeten trachten de gevraagde informatie binnen drie werkdagen mee te delen, voorzover deze gemakkelijk beschikbaar is.

               12)

               Wanneer de Autoriteit opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de betrokken nationale reguleringsinstantie daarvan langs elektronische weg in kennis en maakt zij deze opmerkingen bekend op haar website.

               13)

               Wanneer een nationale reguleringsinstantie opmerkingen maakt overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), stelt zij de Autoriteit en de overige nationale reguleringsinstanties daarvan langs elektronische weg in kennis.

               14)

               Wanneer de Autoriteit bij de toepassing van artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) oordeelt dat een ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht en met name met de in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) genoemde doelstellingen; of vervolgens

                           a)

                           trekt zij de hierboven vermelde bezwaren in, of

                           b)

                           neemt zij een besluit waarin zij van een nationale reguleringsinstantie verlangt dat deze de ontwerp-maatregel intrekt,

                     zal zij de betrokken nationale reguleringsinstantie daarvan via elektronische weg in kennis stellen en een bericht plaatsen op haar website.

               15)

               Ten aanzien van kennisgevingen overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) neemt de Autoriteit overeenkomstig artikel 14, lid 2, van genoemde richtlijn in de regel binnen een periode van maximaal drie maanden een besluit dat de nationale reguleringsinstantie toestaat of verhindert de voorgenomen ontwerp-maatregel te nemen. De Autoriteit kan besluiten deze periode met nog eens twee maanden te verlengen in het licht van de gebleken moeilijkheden.

               16)

               Een nationale reguleringsinstantie kan op elk tijdstip besluiten de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel in te trekken, in welk geval de ter kennis gebrachte maatregel geschrapt wordt uit het register. De Autoriteit zal een passend bericht in die zin publiceren op haar website.

               17)

               Wanneer een nationale reguleringsinstantie die van de Autoriteit of andere nationale reguleringsinstanties overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) gemaakte opmerkingen heeft ontvangen, de ontwerp-maatregel goedkeurt, informeert zij, op verzoek van de Autoriteit, de Autoriteit en de overige nationale reguleringsinstanties over de wijze waarop zij zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met de gemaakte opmerkingen.

               18)

               Op verzoek van een nationale reguleringsinstantie bespreekt de Autoriteit een ontwerp-maatregel informeel vóór de kennisgeving ervan.

               19)

               Alle termijnen waarvan sprake in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of in onderhavige aanbeveling zullen als volgt worden berekend:

                           a)

                           wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;

                           b)

                           een in weken of maanden omschreven termijn loopt af bij het einde van de laatste dag die — in de laatste week of maand — dezelfde naam of cijferaanduiding heeft als de dag van de gebeurtenis vanaf welke de termijn ingaat. Indien in de laatste maand van een termijn die is omschreven in maanden, de dag die bepalend is voor het einde van de termijn, ontbreekt, dan loopt deze termijn af bij het einde van de laatste dag van deze maand;

                           c)

                           feestdagen, zondagen en zaterdagen zijn bij de termijnen inbegrepen, tenzij deze uitdrukkelijk zijn uitgesloten of de termijnen in werkdagen zijn uitgedrukt;

                           d)

                           feestdagen zijn alle dagen die als zodanig zijn erkend door de desbetreffende EVA-Staat of door de Autoriteit;

                           e)

                           werkdagen zijn alle dagen die geen feestdagen, zaterdagen of zondagen zijn.

                     Indien de laatste dag van een termijn een feestdag, een zondag of een zaterdag is, dan loopt deze termijn af bij het einde van de daaropvolgende werkdag.
               De Autoriteit publiceert jaarlijks een lijst van door de EVA-Staten en door de Autoriteit erkende feestdagen in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie. De EVA-Staten zullen op verzoek een lijst van feestdagen aan de Autoriteit bezorgen.

               20)

               De Autoriteit zal, samen met de nationale reguleringsinstanties, de noodzaak onderzoeken van een herziening van deze regels, in beginsel echter niet eerder dan 1 september 2005.

               21)

               Deze aanbeveling is gericht tot de EVA-Staten.

      Gedaan te Brussel, 14 juli 2004

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Hannes HAFSTEIN

            Voorzitter

      (1)  Hierna: „de EER-Overeenkomst”.

      (2)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn), zoals bedoeld in punt 5cm van Bijlage XI bij de EER-Overeenkomst, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 hiervan en bij de sectoriële aanpassingen in bijlage XI van deze Overeenkomst.

      BIJLAGE
      FORMULIER VOOR KENNISGEVING VAN ONTWERP-MAATREGELEN OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 7 VAN RICHTLIJN 2002/21/EG (KADERRICHTLIJN)
      („Beknopt kennisgevingsformulier”)
      Inleiding
      Dit formulier bevat de beknopte informatie die nationale reguleringsinstanties aan de Autoriteit moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).
      De Autoriteit is voornemens met nationale reguleringsinstanties vraagstukken in verband met de toepassing van artikel 7 te bespreken, inzonderheid tijdens bijeenkomsten voorafgaand aan de kennisgeving. De nationale reguleringsinstanties worden dan ook aangemoedigd de Autoriteit te raadplegen over enigerlei aspect van dit formulier en met name over welk soort inlichtingen zij verzocht worden te verstrekken of, integendeel, over de mogelijkheid af te zien van de verplichting bepaalde informatie te verstrekken in verband met de marktanalyse die door nationale reguleringsinstanties wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).
      Correcte en volledige informatie
      Alle door nationale reguleringsinstanties meegedeelde informatie moet correct en volledig zijn en beknopt worden weergegeven op het hierna voorgeschreven formulier. Dit formulier is niet bedoeld ter vervanging van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, maar moet de Autoriteit en de nationale reguleringsinstanties in andere EVA-Staten in staat stellen na te gaan of de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, volgens de in het formulier gegeven informatie, inderdaad alle informatie bevat die nodig is opdat de Autoriteit haar opdracht krachtens artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) uit kan voeren binnen de in dat artikel voorgeschreven termijn.
      De in dit formulier gevraagde informatie moet de onderverdeling in delen en punten van het formulier worden aangehouden, met kruisverwijzingen naar de tekst van de ontwerp-maatregel waar bedoelde informatie is te vinden.
      BEKNOPT KENNISGEVINGSFORMULIER
      SECTIE 1
      Marktdefinitie
      Gelieve te vermelden (voorzover van toepassing):

                  1.1.

                  de getroffen relevante product-/dienstenmarkt. Wordt deze markt vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten?

                  1.2.

                  de getroffen relevante geografische markt;

                  1.3.

                  een beknopte samenvatting van het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;

                  1.4.

                  een beknopt overzicht van de uitkomsten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde marktomschrijving (bv. hoeveel opmerkingen er zijn ontvangen, welke respondenten instemden met de voorgestelde marktomschrijving, welke respondenten het daarmee juist oneens waren);

                  1.5.

                  wanneer de afgebakende relevante markt verschilt van die vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten, een samenvatting van de belangrijkste redenen die de voorgestelde marktomschrijving rechtvaardigden onder verwijzing naar deel 2 van de richtsnoeren van de Autoriteit inzake de afbakening van de relevante markt en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht (1) en de drie belangrijke criteria vermeld in overwegingen 12 tot en met 19 van de aanbeveling betreffende relevante markten.

            SECTIE 2
      Aanwijzing van ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht
      Gelieve te vermelden (voorzover van toepassing):

                  2.1.

                  de naam (namen) van de onderneming(en) die is (zijn) aangewezen als, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezittend.
                  Vermeld in voorkomend geval de naam (namen) van de onderneming(en) die wordt (worden) beschouwd als niet langer aanzienlijke marktmacht bezittend;

                  2.2.

                  de criteria die werden gehanteerd voor het besluit om een onderneming al dan niet aan te wijzen als, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezittend;

                  2.3.

                  de namen van de belangrijkste ondernemingen (concurrenten) die op de relevante markt aanwezig/actief zijn;

                  2.4.

                  de marktaandelen van bovenvermelde ondernemingen en de basis die werd gebruikt voor de berekening ervan (bv. omzet, aantal abonnees).

            Gelieve een beknopte samenvatting te geven van:

                  2.5.

                  het eventueel door de nationale mededingingsautoriteit uit te brengen advies;

                  2.6.

                  de uitkomsten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde aanwijzing(en) als onderneming(en) met aanzienlijke marktmacht (bv. het totale aantal ontvangen opmerkingen, hoeveel eens/hoeveel oneens).

            SECTIE 3
      Regulerende verplichtingen
      Gelieve te vermelden (voorzover van toepassing):

                  3.1.

                  de rechtsgrond voor de verplichtingen die zullen worden opgelegd, behouden, gewijzigd of ingetrokken (artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn));

                  3.2.

                  de redenen waarom het opleggen, behouden of wijzigen van verplichtingen voor ondernemingen wordt beschouwd als evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn). Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina's van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden;

                  3.3.

                  indien de voorgestelde oplossingen andere zijn dan die welke zijn vermeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), gelieve aan te geven welke de „uitzonderlijke omstandigheden” in de zin van artikel 8, lid 3, van genoemde richtlijn zijn die het opleggen van dergelijke oplossingen rechtvaardigen. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina's van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

            SECTIE 4
      Naleving internationale verbintenissen
      Met betrekking tot artikel 8, lid 3, eerste alinea, derde streepje, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) gelieve, voorzover van toepassing, te vermelden:

                  4.1.

                  of de voorgenomen ontwerp-maatregel bedoeld is om voor marktpartijen geldende verbintenissen op te leggen, te wijzigen of op te heffen als bepaald in artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn);

                  4.2.

                  de naam (namen) van de betrokken onderneming(en);

                  4.3.

                  welke de door de EVA-Staat aangegane internationale verbintenissen zijn die moeten worden nageleefd

         (1)  Richtsnoeren van de Autoriteit voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten.